Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 25 marca 2022 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, zolacji w warunkach domowych, kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego

Rozporządzenie określa

1)

choroby zakaźne powodujące powstanie obowiązku hospitalizacji;

2)

obowiązki lekarza lub felczera w przypadku podejrzenia lub rozpoznania zakażenia lub

choroby zakaźnej powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji;

3)

organ, któremu jest przekazywana informacja o obowiązkowej hospitalizacji danej osoby;

4)

obowiązki szpitala w przypadku samowolnego opuszczenia szpitala przez osobę podlegającą

obowiązkowej hospitalizacji;

5)

choroby zakaźne powodujące powstanie obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego

u osób, o których mowa w art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń

i chorób zakaźnych u ludzi, oraz okresy obowiązkowej kwarantanny.

Obowiązkowej hospitalizacji podlegają

1)

osoby chore na gruźlicę w okresie prątkowania oraz osoby z uzasadnionym podejrzeniem

o prątkowanie;

2)

osoby zakażone lub chore oraz podejrzane o zakażenie lub zachorowanie na

a)

błonicę,

b)

cholerę,

c)

dur brzuszny,

d)

dury rzekome A, B, C,

e)

dur wysypkowy (w tym choroba Brill-Zinssera),

f)

dżumę,

g)

Ebolę (EVD),

h)

wysoce zjadliwą grypę ptaków u ludzi (HPAI), w szczególności spowodowaną szczepami

H7 i H5,

i)

ospę prawdziwą,

j)

ostre nagminne porażenie dziecięce (poliomyelitis) oraz inne ostre porażenia wiotkie,

w tym zespół Guillaina-Barrégo,

k)

tularemię,

l)

wąglik,

m)

wściekliznę,

n)

wirusowe gorączki krwotoczne, w tym żółtą gorączkę,

o)

zakażenia biologicznymi czynnikami chorobotwórczymi wywołującymi zespoły ciężkiej

ostrej niewydolności oddechowej (SARI) lub innej niewydolności narządowej, w szczególności

-

bliskowschodni zespół niewydolności oddechowej (MERS),

-

zespół ostrej niewydolności oddechowej (SARS),

p)

zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych lub mózgu.

Lekarz lub felczer, który podejrzewa lub rozpoznaje zakażenie lub chorobę zakaźną

powodującą powstanie obowiązku hospitalizacji danej osoby

1)

kieruje osobę, o której mowa w § 2, do wskazanego szpitala oraz niezwłocznie informuje

ten szpital o tym fakcie;

2)

niezwłocznie przekazuje informację o skierowaniu, o którym mowa w pkt 1, państwowemu

powiatowemu inspektorowi sanitarnemu lub państwowemu granicznemu inspektorowi sanitarnemu

właściwemu dla miejsca pobytu osoby podejrzanej o zakażenie lub zachorowanie albo

zakażonej lub chorej na chorobę zakaźną;

3)

poucza osobę chorą lub osobę podejrzaną o chorobę zakaźną lub osobę sprawującą prawną

pieczę nad chorą lub podejrzaną o chorobę zakaźną osobą małoletnią lub bezradną albo

jej opiekuna faktycznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku

Praw Pacjenta

(Dz. U. z 2020 r. poz. 849 oraz z 2022 r. poz. 64) o powstałym obowiązku hospitalizacji oraz odnotowuje ten fakt w dokumentacji medycznej

pacjenta;

4)

zleca transport sanitarny do wskazanego szpitala w przypadku pacjenta, który nie jest

w stanie samodzielnie się przemieszczać lub którego stan zdrowia to uzasadnia, albo

przekazuje pacjentowi informację o konieczności nieprzemieszczania się środkami publicznego

transportu zbiorowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1371 i 2445);

5)

podejmuje inne działania zapobiegające szerzeniu się zachorowań.

1.

W przypadku samowolnego opuszczenia szpitala przez osobę podlegającą obowiązkowi hospitalizacji

ordynator oddziału, lekarz kierujący oddziałem albo osoba upoważniona odpowiednio

przez tego ordynatora albo lekarza informuje o tym niezwłocznie państwowego powiatowego

inspektora sanitarnego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania chorego.

2.

Zgłoszenie samowolnego opuszczenia szpitala przez osobę podlegającą obowiązkowi hospitalizacji,

o którym mowa w ust. 1

1)

obejmuje dane, o których mowa w art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń

i chorób zakaźnych u ludzi, w zakresie koniecznym do podjęcia działań zapobiegawczych lub przeciwepidemicznych

przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej;

2)

jest dokonywane telefonicznie na numer telefonu alarmowego zamieszczonego w Biuletynie

Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwej stacji sanitarno-epidemiologicznej.

1.

Obowiązek kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego powstaje w przypadku narażenia

na następujące choroby zakaźne lub pozostawania w styczności ze źródłem biologicznych

czynników chorobotwórczych je wywołujących

1)

cholerę;

2)

dżumę płucną;

3)

zespół ostrej niewydolności oddechowej (SARS);

4)

bliskowschodni zespół niewydolności oddechowej (MERS);

5)

Ebolę (EVD);

6)

ospę prawdziwą;

7)

wirusowe gorączki krwotoczne.

2.

Okresy obowiązkowej kwarantanny wynoszą

1)

5 dni - w przypadku cholery,

2)

6 dni - w przypadku dżumy płucnej,

3)

10 dni - w przypadku zespołu ostrej niewydolności oddechowej (SARS),

4)

14 dni - w przypadku bliskowschodniego zespołu niewydolności oddechowej (MERS),

5)

21 dni - w przypadku Eboli (EVD), ospy prawdziwej oraz wirusowych gorączek krwotocznych

- licząc od dnia następującego po ostatnim dniu odpowiednio narażenia albo styczności.

Osoby odbywające w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia izolację, izolację

w warunkach domowych lub kwarantannę, na podstawie przepisów rozporządzenia, o którym

mowa w § 7, odbywają ją na zasadach określonych w tym rozporządzeniu.

Traci moc rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie chorób zakaźnych

powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach

domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego

(Dz. U. poz. 351, 853 i 1352 oraz z 2022 r. poz. 152, 235 i 354).

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 28 marca 2022 r.