Orzeczenie Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2022 r. sygn. akt K 7/21

Wyrok Trybunału Konstytucyjnegoz dnia 10 marca 2022 r.

Treść wyroku

Trybunał Konstytucyjny w składzie

Stanisław Piotrowicz - przewodniczący,

Mariusz Muszyński - sprawozdawca,

Krystyna Pawłowicz,

Wojciech Sych,

Andrzej Zielonacki,

protokolant: Michał Rylski,

po rozpoznaniu, z udziałem wnioskodawcy oraz Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,

Sejmu i Ministra Spraw Zagranicznych, na rozprawie w dniach 19, 25 stycznia i 10 marca

2022 r., wniosku Prokuratora Generalnego o zbadanie zgodności

art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności,

sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz.

U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284) w zakresie, w jakim

a)

upoważnia Europejski Trybunał Praw Człowieka do wykreowania, na gruncie prawa krajowego,

podlegającego ochronie sądowej prawa podmiotowego sędziego do zajmowania funkcji administracyjnej

w strukturze organizacyjnej sądownictwa powszechnego Rzeczypospolitej Polskiej, z

art. 8 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 176 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej,

b)

zawarta w tym przepisie przesłanka „sąd ustanowiony ustawą” nie uwzględnia, będących

podstawą ustanowienia sądu, powszechnie obowiązujących przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz ustaw, a także ostatecznych i powszechnie obowiązujących wyroków polskiego Trybunału

Konstytucyjnego, z art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 176 ust. 2, art. 179 w związku z art. 187 ust. 1 w związku z art. 187 ust. 4 oraz z art. 190 ust. 1 Konstytucji,

c)

dopuszcza dokonywanie przez sądy krajowe lub międzynarodowe wiążącej oceny zgodności

z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej i rzeczoną Konwencją ustaw dotyczących ustroju sądownictwa, właściwości sądów oraz

ustawy dotyczącej Krajowej Rady Sądownictwa, by w ten sposób ustalić spełnienie przesłanki

„sądu ustanowionego ustawą”, z art. 188 pkt 1 i 2 Konstytucji,

orzeka

Art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności,

sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz.

U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.) w zakresie, w jakim

1)

pojęciem „praw i obowiązków o charakterze cywilnym” obejmuje podmiotowe prawo sędziego

do zajmowania funkcji administracyjnej w strukturze sądownictwa powszechnego w polskim

systemie prawnym

-

jest niezgodny z art. 8 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 176 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej,

2)

przy ocenie spełnienia warunku „sądu ustanowionego ustawą”

a)

dopuszcza pomijanie przez Europejski Trybunał Praw Człowieka lub sądy krajowe przepisów

Konstytucji, ustaw oraz wyroków polskiego Trybunału Konstytucyjnego,

b)

umożliwia samodzielne kreowanie norm dotyczących procedury nominacyjnej sędziów sądów

krajowych przez Europejski Trybunał Praw Człowieka lub sądy krajowe w procesie wykładni

Konwencji

-

jest niezgodny z art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 176 ust. 2, art. 179 w związku z art. 187 ust. 1 w związku z art. 187 ust. 4 oraz z art. 190 ust. 1 Konstytucji,

c)

upoważnia Europejski Trybunał Praw Człowieka lub sądy krajowe do dokonywania oceny

zgodności z Konstytucją i Konwencją ustaw dotyczących ustroju sądownictwa, właściwości sądów oraz ustawy określającej

ustrój, zakres działania, tryb pracy i sposób wyboru członków Krajowej Rady Sądownictwa

-

jest niezgodny z art. 188 pkt 1 i 2 oraz z art. 190 ust. 1 Konstytucji.

Orzeczenie zapadło jednogłośnie.

Poświadczono za zgodność z oryginałem.

Pokaż całość