Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 stycznia 2022 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

1.

Ustawa określa

1)

zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego

i organy administracji rządowej,

2)

zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz

ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy

- przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań.

2.

W planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza

1)

wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury;

2)

walory architektoniczne i krajobrazowe;

3)

wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych

i leśnych;

4)

wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;

5)

wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób

ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1062);

6)

walory ekonomiczne przestrzeni;

7)

prawo własności;

8)

potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa;

9)

potrzeby interesu publicznego;

10)

potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych;

11)

zapewnienie udziału społeczeństwa w pracach nad studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania

przestrzennego gminy, miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz planem

zagospodarowania przestrzennego województwa, w tym przy użyciu środków komunikacji

elektronicznej;

12)

zachowanie jawności i przejrzystości procedur planistycznych;

13)

potrzebę zapewnienia odpowiedniej ilości i jakości wody, do celów zaopatrzenia ludności.

3.

Ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania

i korzystania z terenu, organ waży interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane

w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania

terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne,

środowiskowe i społeczne.

4.

W przypadku sytuowania nowej zabudowy, uwzględnienie wymagań ładu przestrzennego,

efektywnego gospodarowania przestrzenią oraz walorów ekonomicznych przestrzeni następuje

poprzez

1)

kształtowanie struktur przestrzennych przy uwzględnieniu dążenia do minimalizowania

transportochłonności układu przestrzennego;

2)

lokalizowanie nowej zabudowy mieszkaniowej w sposób umożliwiający mieszkańcom maksymalne

wykorzystanie publicznego transportu zbiorowego jako podstawowego środka transportu;

3)

zapewnianie rozwiązań przestrzennych, ułatwiających przemieszczanie się pieszych i

rowerzystów;

4)

dążenie do planowania i lokalizowania nowej zabudowy

a)

na obszarach o w pełni wykształconej zwartej strukturze funkcjonalno-przestrzennej,

w granicach jednostki osadniczej w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i

obiektów fizjograficznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1443), w szczególności poprzez uzupełnianie istniejącej zabudowy,

b)

na terenach położonych na obszarach innych niż wymienione w lit. a, wyłącznie w sytuacji

braku dostatecznej ilości terenów przeznaczonych pod dany rodzaj zabudowy położonych

na obszarach, o których mowa w lit. a; przy czym w pierwszej kolejności na obszarach

w najwyższym stopniu przygotowanych do zabudowy, przez co rozumie się obszary charakteryzujące

się najlepszym dostępem do sieci komunikacyjnej oraz najlepszym stopniem wyposażenia

w sieci wodociągowe, kanalizacyjne, elektroenergetyczne, gazowe, ciepłownicze oraz

sieci i urządzenia telekomunikacyjne, adekwatnych dla nowej, planowanej zabudowy.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

„ładzie przestrzennym” - należy przez to rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni,

które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie

uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe

oraz kompozycyjno-estetyczne;

2)

„zrównoważonym rozwoju” - należy przez to rozumieć rozwój, o którym mowa w art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1973, 2127 i 2269);

3)

„środowisku” - należy przez to rozumieć środowisko, o którym mowa w art. 3 pkt 39 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

4)

„interesie publicznym” - należy przez to rozumieć uogólniony cel dążeń i działań,

uwzględniających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności,

związanych z zagospodarowaniem przestrzennym;

5)

„inwestycji celu publicznego” - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym

(gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym

również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym

obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz

źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1899);

6)

„obszarze przestrzeni publicznej” - należy przez to rozumieć obszar o szczególnym

znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający

nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne,

określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy;

6a)

(uchylony)

6b)

(uchylony)

7)

(uchylony)

8)

(uchylony)

9)

(uchylony)

10)

„dobrach kultury współczesnej” - należy przez to rozumieć niebędące zabytkami dobra

kultury, takie jak pomniki, miejsca pamięci, budynki, ich wnętrza i detale, zespoły

budynków, założenia urbanistyczne i krajobrazowe, będące uznanym dorobkiem współcześnie

żyjących pokoleń, jeżeli cechuje je wysoka wartość artystyczna lub historyczna;

11)

„terenie zamkniętym” - należy przez to rozumieć teren zamknięty, o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1990);

12)

„działce budowlanej” - należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę

gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie

w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych

wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego;

13)

„uzbrojeniu terenu” - należy przez to rozumieć drogi, obiekty budowlane, urządzenia

i przewody, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami;

14)

„dostępie do drogi publicznej” - należy przez to rozumieć bezpośredni dostęp do tej

drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej

służebności drogowej;

15)

„standardach” - należy przez to rozumieć zbiory i zakresy wymagań dotyczących opracowań

i dokumentów planistycznych oraz zasady stosowania w nich parametrów dotyczących zagospodarowania

przestrzennego;

16)

„parametrach i wskaźnikach urbanistycznych” - należy przez to rozumieć parametry i

wskaźniki ustanawiane w dokumentach planistycznych, zgodnie z przepisami wydanymi

na podstawie art. 10 ust. 4, art. 16 ust. 2 i art. 40;

16a)

„reklamie” - należy przez to rozumieć upowszechnianie w jakiejkolwiek wizualnej formie

informacji promującej osoby, przedsiębiorstwa, towary, usługi, przedsięwzięcia lub

ruchy społeczne;

16b)

„tablicy reklamowej” - należy przez to rozumieć przedmiot materialny przeznaczony

lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami,

o płaskiej powierzchni służącej ekspozycji reklamy, w szczególności baner reklamowy,

reklamę naklejaną na okna budynków i reklamy umieszczane na rusztowaniu, ogrodzeniu

lub wyposażeniu placu budowy, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku

wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem;

16c)

„urządzeniu reklamowym” - należy przez to rozumieć przedmiot materialny przeznaczony

lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami,

inny niż tablica reklamowa, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku

wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem;

16d)

„szyldzie” - należy przez to rozumieć tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe informującą

o działalności prowadzonej na nieruchomości, na której ta tablica reklamowa lub urządzenie

reklamowe się znajdują;

16e)

„krajobrazie” - należy przez to rozumieć postrzeganą przez ludzi przestrzeń, zawierającą

elementy przyrodnicze lub wytwory cywilizacji, ukształtowaną w wyniku działania czynników

naturalnych lub działalności człowieka;

16f)

„krajobrazie priorytetowym” - należy przez to rozumieć krajobraz szczególnie cenny

dla społeczeństwa ze względu na swoje wartości przyrodnicze, kulturowe, historyczne,

architektoniczne, urbanistyczne, ruralistyczne lub estetyczno-widokowe, i jako taki

wymagający zachowania lub określenia zasad i warunków jego kształtowania;

17)

„walorach ekonomicznych przestrzeni” - należy przez to rozumieć te cechy przestrzeni,

które można określić w kategoriach ekonomicznych;

18)

„wartości nieruchomości” - należy przez to rozumieć wartość rynkową nieruchomości;

19)

„powierzchni sprzedaży” - należy przez to rozumieć tę część ogólnodostępnej powierzchni

obiektu handlowego stanowiącego całość techniczno-użytkową, przeznaczonego do sprzedaży

detalicznej, w której odbywa się bezpośrednia sprzedaż towarów (bez wliczania do niej

powierzchni usług i gastronomii oraz powierzchni pomocniczej, do której zalicza się

powierzchnie magazynów, biur, komunikacji, ekspozycji wystawowej itp.);

20)

„uniwersalnym projektowaniu” - należy przez to rozumieć uniwersalne projektowanie,

o którym mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi

potrzebami;

20a

„urządzeniach innych niż wolnostojące” - należy przez to rozumieć urządzenia techniczne

zamontowane na budynku;

21)

„średniookresowej strategii rozwoju kraju” - należy przez to rozumieć strategię, o

której mowa w art. 9 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1057).

1.

Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie

studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych

planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza

terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do

zadań własnych gminy.

2.

Prowadzenie, w granicach swojej właściwości rzeczowej, analiz i studiów z zakresu

zagospodarowania przestrzennego, odnoszących się do obszaru powiatu i zagadnień jego

rozwoju, należy do zadań samorządu powiatu.

2a.

Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na obszarze związku metropolitalnego

(obszarze metropolitalnym) należy do zadań związku metropolitalnego, jeżeli został

utworzony.

3.

Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej w województwie, w tym uchwalanie

planu zagospodarowania przestrzennego województwa, należy do zadań samorządu województwa.

4.

Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej państwa należy do zadań Rady Ministrów.

Do spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania warunków zabudowy,

wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym.

1.

Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie

sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie

zagospodarowania przestrzennego.

1a.

W odniesieniu do obszarów morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej

strefy ekonomicznej przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego

oraz sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu określa się na podstawie przepisów

ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji

morskiej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 2135 oraz z 2021 r. poz. 234 i 1718).

2.

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów

zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach

zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym

1)

lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji

inwestycji celu publicznego;

2)

sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się

w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

3.

W odniesieniu do terenów zamkniętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego

ustala się tylko granice tych terenów oraz granice ich stref ochronnych. W strefach

ochronnych ustala się ograniczenia w zagospodarowaniu i korzystaniu z terenów, w tym

zakaz zabudowy.

4.

Przepisów ust. 3 nie stosuje się do terenów zamkniętych ustalanych przez ministra

właściwego do spraw transportu.

Projekty planów zagospodarowania przestrzennego województwa, studium uwarunkowań i

kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego sporządzają osoby, które spełniają jeden z warunków

1)

nabyły uprawnienia do projektowania w planowaniu przestrzennym na podstawie ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 1989 r. poz. 99, 178 i 192, z 1990 r. poz. 198 i 505 oraz z 1993 r. poz. 212);

2)

nabyły uprawnienia urbanistyczne na podstawie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 1999 r. poz. 139, z późn. zm.;

3)

posiadają kwalifikacje do wykonywania zawodu urbanisty na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej uzyskane na podstawie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów

budownictwa oraz urbanistów

(Dz. U. z 2013 r. poz. 932 i 1650);

4)

posiadają dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie architektury, urbanistyki

lub gospodarki przestrzennej;

5)

posiadają dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie innym niż określony w pkt

4 oraz ukończyły studia podyplomowe w zakresie planowania przestrzennego, urbanistyki

lub gospodarki przestrzennej;

6)

są obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej

lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którzy nabyli kwalifikacje zawodowe do

projektowania zagospodarowania przestrzeni i zagospodarowania przestrzennego w skali

lokalnej i regionalnej odpowiadające wymaganiom określonym w pkt 4 lub 5.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi

przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.

2.

Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do

1)

zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi

w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego

oraz osób trzecich;

2)

ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych

osób lub jednostek organizacyjnych.

Rozstrzygnięcia wójta, burmistrza, prezydenta miasta albo marszałka województwa o

nieuwzględnieniu odpowiednio wniosków dotyczących studium uwarunkowań i kierunków

zagospodarowania przestrzennego gminy, uwag dotyczących projektu tego studium, wniosków

dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwag dotyczących projektu

tego planu albo wniosków dotyczących planu zagospodarowania przestrzennego województwa

- nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

1.

Organem doradczym ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania

przestrzennego oraz mieszkalnictwa w sprawach planowania i zagospodarowania przestrzennego

jest Główna Komisja Urbanistyczno-Architektoniczna.

2.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa powołuje i odwołuje przewodniczącego i członków komisji, o której

mowa w ust. 1, oraz ustala, w drodze zarządzenia, regulamin określający organizację

i tryb jej działania.

3.

Marszałek województwa, wójt, burmistrz albo prezydent miasta powołuje, z zastrzeżeniem

ust. 4 i 5, odpowiednio wojewódzką albo gminną komisję urbanistyczno-architektoniczną,

jako organ doradczy, oraz ustala, w drodze regulaminu, jej organizację i tryb działania.

4.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta może powierzyć gminnej komisji urbanistyczno-architektonicznej

powołanej w innej gminie pełnienie funkcji organu doradczego, na mocy porozumienia

zawartego z odpowiednim wójtem, burmistrzem lub prezydentem miasta.

5.

Przy starostach powiatów mogą być powoływane powiatowe komisje urbanistyczno-architektoniczne

jako organy doradcze starostów powiatów oraz, na podstawie stosownych porozumień,

wójtów, burmistrzów gmin albo prezydentów miast wchodzących w skład tych powiatów,

które nie powołały gminnych komisji lub nie powierzyły funkcji pełnienia organu doradczego

komisji powołanej w innej gminie, w trybie określonym w ust. 4.

6.

Organ doradczy, o którym mowa w ust. 1, składa się z osób o wykształceniu i przygotowaniu

fachowym związanym bezpośrednio z teorią i praktyką planowania przestrzennego.

1.

W związku z przetwarzaniem przez wójta, burmistrza, prezydenta miasta, marszałka województwa,

wojewodę, zarząd województwa albo zarząd związku metropolitalnego danych osobowych,

uzyskanych w toku prowadzenia postępowań dotyczących sporządzania aktów planistycznych,

o których mowa w ustawie, prawo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 lit. g rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679

z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem

danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy

95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych)

(Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.)

2.

W przypadku gdy okres przechowywania danych osobowych, o których mowa w ust. 1, nie wynika z przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie

archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2020 r. poz. 164), organy, o których mowa w ust. 1, przechowują dane przez okres ustalony zgodnie z

przepisami wydanymi na podstawie art. 6 ust. 2b ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.

3.

Dane osobowe, o których mowa w ust. 1, podlegają zabezpieczeniom zapobiegającym nadużyciom

lub niezgodnemu z prawem dostępowi lub przekazaniu polegającym co najmniej na

1)

dopuszczeniu do przetwarzania danych osobowych wyłącznie osób posiadających pisemne

upoważnienie wydane przez administratora danych;

2)

pisemnym zobowiązaniu osób upoważnionych do przetwarzania danych osobowych do zachowania

ich w poufności.

Wystąpienie z żądaniem, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, nie

wpływa na przebieg i wynik postępowań dotyczących sporządzania aktów planistycznych.

Wnioski lub uwagi dotyczące studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego

gminy, projektu tego studium, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, projektu

tego planu, projektu uchwały ustalającej zasady i warunki sytuowania obiektów małej

architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty,

standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane,

projektu audytu krajobrazowego albo planu zagospodarowania przestrzennego województwa

mogą być wnoszone w formie papierowej lub elektronicznej, w tym za pomocą środków

komunikacji elektronicznej, w szczególności poczty elektronicznej lub formularzy zamieszczonych

przez organ sporządzający projekt tego dokumentu w Biuletynie Informacji Publicznej

na swojej stronie podmiotowej, a także w innej formie jeżeli zostanie ona określona

przez ten organ odpowiednio w ogłoszeniu dokonanym na podstawie art. 11 pkt 1 i 7,

art. 17 pkt 1 i 9, art. 37b ust. 2 pkt 8, art. 38b ust. 2 pkt 4 albo art. 41 ust.

1 pkt 1. Wnoszący uwagi lub wnioski podaje swoje imię i nazwisko albo nazwę oraz adres

zamieszkania albo siedziby.

1.

Organ sporządzający projekt studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego

gminy albo miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi dyskusję publiczną

dotyczącą projektu tego dokumentu w sposób umożliwiający zabieranie głosu, zadawanie

pytań i składanie uwag.

2.

Jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1, prowadzi dyskusję publiczną za pomocą środków

porozumiewania się na odległość, czyni to w sposób umożliwiający

1)

zabieranie głosu, zadawanie pytań i składanie uwag przez jednoczesną transmisję obrazu

i dźwięku, oraz

2)

zadawanie pytań i składanie uwag w formie zapisu tekstowego.

1.

Do postępowań w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego

oraz decyzji o warunkach zabudowy wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy zmienianej

w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym.

2.

Do postępowań w sprawie sporządzenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania

przestrzennego gminy lub miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w których

rada gminy podjęła uchwałę o przystąpieniu do odpowiednio sporządzania studium uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy lub miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy

ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym.

1.

W celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania

przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium

uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego dalej „studium”.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza studium zawierające część tekstową

i graficzną, uwzględniając ustalenia strategii rozwoju województwa i planu zagospodarowania

przestrzennego województwa, a także strategii rozwoju ponadlokalnego oraz strategii

rozwoju gminy, o ile gmina dysponuje takim opracowaniem.

3.

Studium sporządza się dla obszaru w granicach administracyjnych gminy.

3a.

Zmiana studium dla części obszaru gminy wymaga dokonania, zarówno w części tekstowej

jak i graficznej studium, zmian w odniesieniu do wszystkich treści, które w wyniku

wprowadzonej zmiany przestają być aktualne, w szczególności zmian w zakresie określonym

w art. 10 ust. 1.

4.

Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.

5.

Studium nie jest aktem prawa miejscowego.

1.

W studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające w szczególności z

1)

dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu;

2)

stanu ładu przestrzennego i wymogów jego ochrony;

2a)

diagnozy, o której mowa w art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, przygotowanej na potrzeby strategii rozwoju gminy;

3)

stanu środowiska, w tym stanu rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej, wielkości

i jakości zasobów wodnych oraz wymogów ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu,

w tym krajobrazu kulturowego;

4)

stanu dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;

4a)

rekomendacji i wniosków zawartych w audycie krajobrazowym lub określenia przez audyt

krajobrazowy granic krajobrazów priorytetowych;

5)

warunków i jakości życia mieszkańców, w tym ochrony ich zdrowia, oraz zapewnienia

dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami, zgodnie z uniwersalnym projektowaniem;

6)

zagrożenia bezpieczeństwa ludności i jej mienia;

7)

potrzeb i możliwości rozwoju gminy, uwzględniających w szczególności

a)

analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne,

b)

prognozy demograficzne, w tym uwzględniające, tam gdzie to uzasadnione, migracje na

obszarach funkcjonalnych w rozumieniu art. 5 pkt 6a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju,

c)

możliwości finansowania przez gminę wykonania sieci komunikacyjnej i infrastruktury

technicznej, a także infrastruktury społecznej, służących realizacji zadań własnych

gminy,

d)

bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę;

8)

stanu prawnego gruntów;

9)

występowania obiektów i terenów chronionych na podstawie przepisów odrębnych;

10)

występowania obszarów naturalnych zagrożeń geologicznych;

11)

występowania udokumentowanych złóż kopalin, zasobów wód podziemnych oraz udokumentowanych

kompleksów podziemnego składowania dwutlenku węgla;

12)

występowania terenów górniczych wyznaczonych na podstawie przepisów odrębnych;

13)

stanu systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, w tym stopnia uporządkowania

gospodarki wodno-ściekowej, energetycznej oraz gospodarki odpadami;

14)

zadań służących realizacji ponadlokalnych celów publicznych;

15)

wymagań dotyczących ochrony przeciwpowodziowej.

2.

W studium określa się w szczególności

1)

uwzględniające bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę, o którym mowa w ust. 1

pkt 7 lit. d

a)

kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów, w tym

wynikające z audytu krajobrazowego,

b)

kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny

przeznaczone pod zabudowę oraz tereny wyłączone spod zabudowy;

2)

(uchylony)

3)

obszary oraz zasady ochrony środowiska i jego zasobów, ochrony przyrody, krajobrazu,

w tym krajobrazu kulturowego i uzdrowisk;

4)

obszary i zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;

5)

kierunki rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej;

6)

obszary, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym;

7)

obszary, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym,

zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa;

8)

obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia

scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary przestrzeni publicznej;

9)

obszary, dla których gmina zamierza sporządzić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego,

w tym obszary wymagające zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze

i nieleśne;

10)

kierunki i zasady kształtowania rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej;

11)

obszary szczególnego zagrożenia powodzią oraz obszary osuwania się mas ziemnych;

12)

obiekty lub obszary, dla których wyznacza się w złożu kopaliny filar ochronny;

13)

obszary pomników zagłady i ich stref ochronnych oraz obowiązujące na nich ograniczenia

prowadzenia działalności gospodarczej, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2120);

14)

obszary wymagające przekształceń, rehabilitacji, rekultywacji lub remediacji;

14a)

obszary zdegradowane;

15)

granice terenu zamkniętego i jego strefy ochronnej, w tym stref ochronnych wynikających

z decyzji lokalizacyjnych wydanych przez Komisję Planowania przy Radzie Ministrów

w związku z realizacją inwestycji w zakresie obronności i bezpieczeństwa państwa;

16)

(uchylony)

2a

Jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone

będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej

większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie

oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie,

z wyłączeniem

1)

wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej

niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V,

VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne;

2)

urządzeń innych niż wolnostojące.

3.

Obowiązek przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 8, powstaje po upływie 3 miesięcy od dnia

ustanowienia tego obowiązku.

3a.

Jeżeli na terenie gminy przewiduje się lokalizację obiektów handlowych o powierzchni

sprzedaży powyżej 2000 m

3b.

Lokalizacja obiektów, o których mowa w ust. 3a, może nastąpić wyłącznie na podstawie

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

4.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wymagany zakres projektu studium

w części tekstowej i graficznej, uwzględniając w szczególności wymogi dotyczące materiałów

planistycznych, skali opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa,

standardów oraz sposobu dokumentowania prac planistycznych.

5.

Dokonując bilansu terenów przeznaczonych pod zabudowę, kolejno

1)

formułuje się, na podstawie analiz ekonomicznych, środowiskowych, społecznych, prognoz

demograficznych oraz możliwości finansowych gminy, o których mowa w ust. 1 pkt 7 lit.

a-c, maksymalne w skali gminy zapotrzebowanie na nową zabudowę, wyrażone w ilości

powierzchni użytkowej zabudowy, w podziale na funkcje zabudowy;

2)

szacuje się chłonność, położonych na terenie gminy, obszarów o w pełni wykształconej

zwartej strukturze funkcjonalno-przestrzennej w granicach jednostki osadniczej w rozumieniu

art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i

obiektów fizjograficznych, rozumianą jako możliwość lokalizowania na tych obszarach nowej zabudowy, wyrażoną

w powierzchni użytkowej zabudowy, w podziale na funkcje zabudowy;

3)

szacuje się chłonność, położonych na terenie gminy, obszarów przeznaczonych w planach

miejscowych pod zabudowę, innych niż wymienione w pkt 2, rozumianą jako możliwość

lokalizowania na tych obszarach nowej zabudowy, wyrażoną w powierzchni użytkowej zabudowy,

w podziale na funkcje zabudowy;

4)

porównuje się maksymalne w skali gminy zapotrzebowanie na nową zabudowę, o którym

mowa w pkt 1, oraz sumę powierzchni użytkowej zabudowy, w podziale na funkcje zabudowy,

o której mowa w pkt 2 i 3, a następnie, gdy maksymalne w skali gminy zapotrzebowanie

na nową zabudowę, o którym mowa w pkt 1

a)

nie przekracza sumy powierzchni użytkowej zabudowy, w podziale na funkcje zabudowy

- nie przewiduje się lokalizacji nowej zabudowy poza obszarami, o których mowa w pkt

2 i 3,

b)

przekracza sumę powierzchni użytkowej zabudowy, w podziale na funkcje zabudowy - bilans

terenów pod zabudowę uzupełnia się o różnicę tych wielkości wyrażoną w powierzchni

użytkowej zabudowy, w podziale na funkcje zabudowy, i przewiduje się lokalizację nowej

zabudowy poza obszarami, o których mowa w pkt 2 i 3, maksymalnie w ilości wynikającej

z uzupełnionego bilansu;

5)

określa się

a)

możliwości finansowania przez gminę wykonania sieci komunikacyjnych i infrastruktury

technicznej oraz społecznej, służących realizacji zadań własnych gminy,

b)

potrzeby inwestycyjne gminy wynikające z konieczności realizacji zadań własnych, związane

z lokalizacją nowej zabudowy na obszarach, o których mowa w pkt 2 i 3, oraz w przypadku,

o którym mowa w pkt 4 lit. a, poza tymi obszarami;

6)

w przypadku gdy potrzeby inwestycyjne, o których mowa w pkt 5 lit. b, przekraczają

możliwości finansowania, o których mowa w pkt 5 lit. a, dokonuje się zmian w celu

dostosowania zapotrzebowania na nową zabudowę do możliwości finansowania przez gminę

wykonania sieci komunikacyjnej i infrastruktury technicznej oraz społecznej.

6.

Działania, o których mowa w ust. 5, mogą wymagać powtórzenia, na zasadzie analizy

wariantów lub realizacji procesu iteracyjnego, oraz powtórzenia wszystkich lub części

z nich, także w połączeniu z innymi czynnościami przeprowadzanymi w ramach prac nad

projektem studium.

7.

Określając zapotrzebowanie na nową zabudowę, o którym mowa w ust. 5 pkt 1, bierze

się pod uwagę

1)

perspektywę nie dłuższą niż 30 lat;

2)

niepewność procesów rozwojowych wyrażającą się możliwością zwiększenia zapotrzebowania

w stosunku do wyników analiz nie więcej niż o 30%.

Do postępowań w sprawach dotyczących strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych

wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją

ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu

do sporządzania studium, kolejno

1)

ogłasza w prasie miejscowej, przez obwieszczenie oraz udostępnienie informacji w Biuletynie

Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej, a także w sposób zwyczajowo przyjęty

w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium,

określając formę, miejsce i termin składania wniosków dotyczących studium, nie krótszy

jednak niż 21 dni od dnia ogłoszenia;

2)

zawiadamia na piśmie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium instytucje

i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania projektu studium;

3)

sporządza projekt studium, rozpatrując wnioski, o których mowa w pkt 1, uwzględniając

ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa, a także strategii rozwoju

ponadlokalnego oraz strategii rozwoju gminy, jeżeli takie strategie istnieją;

4)

uzyskuje od gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art. 8, komisji urbanistyczno-architektonicznej

opinię o projekcie studium;

5)

występuje o uzgodnienie projektu studium z zarządem województwa w zakresie jego zgodności

z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa, z Państwowym Gospodarstwem

Wodnym Wody Polskie w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu położonego

na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią oraz występuje o opinie dotyczące rozwiązań

przyjętych w projekcie studium do

a)

starosty powiatowego,

b)

gmin sąsiednich,

c)

właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków,

d)

właściwych organów wojskowych, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa,

e)

dyrektora właściwego urzędu morskiego w zakresie zagospodarowania pasa technicznego,

pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani,

f)

właściwego organu nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych,

g)

właściwego organu administracji geologicznej,

h)

ministra właściwego do spraw zdrowia w zakresie zagospodarowania obszarów ochrony

uzdrowiskowej,

i)

regionalnego dyrektora ochrony środowiska,

j)

właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska

w zakresie

-

lokalizacji nowych zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii,

-

zmian, o których mowa w art. 250 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, w istniejących zakładach o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii,

-

nowych inwestycji oraz rozmieszczenia obszarów przestrzeni publicznej i terenów zabudowy

mieszkaniowej w sąsiedztwie zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych

awarii, w przypadku gdy te inwestycje, obszary lub tereny zwiększają ryzyko lub skutki

poważnych awarii,

k)

właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego,

l)

Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w zakresie ustalonym w art. 86 ust. 7 i art. 87

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1970 oraz z 2021 r. poz. 784, 847 i 1898),

m)

podmiotu zarządzającego w rozumieniu ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich

(Dz. U. z 2021 r. poz. 491 i 1873), w zakresie zagospodarowania portu lub przystani morskiej,

n

operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego w zakresie sposobu zagospodarowania

gruntów leżących w odległości nie większej niż

-

40 metrów od osi istniejącej linii elektroenergetycznej najwyższych napięć, w przypadku

gdy górne napięcie tej linii elektroenergetycznej jest równe 220 kV lub większe niż

220 kV,

-

70 metrów od osi istniejącej linii elektroenergetycznej najwyższych napięć, w przypadku

gdy górne napięcie tej linii elektroenergetycznej jest równe 750 kV lub większe niż

750 kV,

o

operatora systemu przesyłowego gazowego w zakresie sposobu zagospodarowania gruntów

leżących w odległości nie większej niż

-

65 metrów od osi gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy mniejszej niż 500 mm lub

równej 500 mm,

-

100 metrów od osi gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy większej niż 500 mm;

6)

wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień;

7)

ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu studium do publicznego wglądu

na okres co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt do publicznego

wglądu, także przez jego udostępnienie w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej

stronie podmiotowej, na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie co najmniej

jedną dyskusję publiczną nad przyjętymi w tym projekcie studium rozwiązaniami;

8)

wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 7, termin, w którym osoby prawne i fizyczne

oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące

projektu studium, nie krótszy niż 21 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia studium;

9)

przedstawia radzie gminy do uchwalenia projekt studium wraz z listą nieuwzględnionych

uwag, o których mowa w pkt 8.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta wykonuje obowiązek, o którym mowa w art. 13

ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, oraz informuje o ograniczeniu, o którym mowa w

art. 8a ust. 1, w związku z realizacją czynności, o których mowa w

1)

art. 11 pkt 3, 7 i 9 - przez udostępnienie stosownych informacji w Biuletynie Informacji

Publicznej na swojej stronie podmiotowej, na swojej stronie internetowej oraz w widocznym

miejscu w swojej siedzibie;

2)

art. 11 pkt 1 i 8 - przez udostępnienie stosownych informacji w Biuletynie Informacji

Publicznej na swojej stronie podmiotowej, na swojej stronie internetowej i w widocznym

miejscu w swojej siedzibie oraz w obwieszczeniu, o którym mowa w art. 11 pkt 1, albo

w ogłoszeniu, o którym mowa w art. 11 pkt 7.

1.

Studium uchwala rada gminy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag,

o których mowa w art. 11 pkt 9. Tekst i rysunek studium oraz rozstrzygnięcie o sposobie

rozpatrzenia uwag stanowią załączniki do uchwały o uchwaleniu studium.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przedstawia wojewodzie uchwałę o uchwaleniu

studium wraz z załącznikami, o których mowa w ust. 1, oraz dokumentacją prac planistycznych

w celu oceny ich zgodności z przepisami prawnymi.

3.

Jeżeli rada gminy nie uchwaliła studium, nie przystąpiła do jego zmiany albo, uchwalając

studium, nie określiła w nim obszarów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o

znaczeniu krajowym, wojewódzkim i metropolitalnym, ujętych w planie zagospodarowania

przestrzennego województwa, wojewoda, po podjęciu czynności zmierzających do uzgodnienia

terminu realizacji tych inwestycji i warunków wprowadzenia tych inwestycji do studium,

wzywa radę gminy do uchwalenia studium lub jego zmiany w wyznaczonym terminie. Po

bezskutecznym upływie tego terminu wojewoda sporządza miejscowy plan zagospodarowania

przestrzennego albo jego zmianę dla obszaru, którego dotyczy zaniechanie gminy, w

zakresie koniecznym dla możliwości realizacji inwestycji celu publicznego oraz wydaje

w tej sprawie zarządzenie zastępcze. Przyjęty w tym trybie plan wywołuje skutki prawne

takie jak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, koszty sporządzenia planu ponosi w całości gmina,

której obszaru dotyczy zarządzenie zastępcze.

1.

Koszty sporządzenia studium obciążają budżet gminy.

2.

Koszty sporządzenia lub zmiany studium wynikające z rozmieszczenia inwestycji celu

publicznego o znaczeniu ponadlokalnym lub metropolitalnym obciążają odpowiednio budżet

państwa, budżet województwa, budżet związku metropolitalnego albo budżet powiatu.

1.

W celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz

określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o

przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego

dalej „planem miejscowym”, z zastrzeżeniem ust. 6.

2.

Integralną częścią uchwały, o której mowa w ust. 1, jest załącznik graficzny przedstawiający

granice obszaru objętego projektem planu.

3.

Plan miejscowy, w wyniku którego następuje zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i

leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, sporządza się dla całego obszaru wyznaczonego

w studium.

4.

Uchwałę, o której mowa w ust. 1, rada gminy podejmuje z własnej inicjatywy lub na

wniosek wójta, burmistrza albo prezydenta miasta.

5.

Przed podjęciem uchwały, o której mowa w ust. 1, wójt, burmistrz albo prezydent miasta

wykonuje analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia

zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, przygotowuje materiały geodezyjne

do opracowania planu oraz ustala niezbędny zakres prac planistycznych.

6.

Planu miejscowego nie sporządza się dla terenów zamkniętych, z wyłączeniem terenów

zamkniętych ustalanych przez ministra właściwego do spraw transportu.

7.

Plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne.

8.

Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego.

1.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający

część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi,

odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem. W uzasadnieniu przedstawia

się w szczególności

1)

sposób realizacji wymogów wynikających z art. 1 ust. 2-4;

2)

zgodność z wynikami analizy, o której mowa w art. 32 ust. 1, wraz z datą uchwały rady

gminy, o której mowa w art. 32 ust. 2, oraz sposób uwzględnienia uniwersalnego projektowania;

3)

wpływ na finanse publiczne, w tym budżet gminy.

2.

W planie miejscowym określa się obowiązkowo

1)

przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub

różnych zasadach zagospodarowania;

2)

zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego;

3)

zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu;

3a)

zasady kształtowania krajobrazu;

4)

zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, w tym krajobrazów kulturowych,

oraz dóbr kultury współczesnej;

5)

wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych;

6)

zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i

minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu

do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie

czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy,

minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów

zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty

obiektów;

7)

granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, na

podstawie odrębnych przepisów, terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia

powodzią, obszarów osuwania się mas ziemnych, krajobrazów priorytetowych określonych

w audycie krajobrazowym oraz w planach zagospodarowania przestrzennego województwa;

8)

szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym;

9)

szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w

tym zakaz zabudowy;

10)

zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej;

11)

sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów;

12)

stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36

ust. 4.

2a.

Plan miejscowy przewidujący lokalizację obiektu handlowego, o którym mowa w art. 10

ust. 3a, sporządza się dla terenu położonego na obszarze obejmującym co najmniej obszar,

na którym powinny nastąpić zmiany w strukturze funkcjonalno-przestrzennej, w wyniku

realizacji tego obiektu.

3.

W planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb

1)

granice obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości;

2)

granice obszarów rehabilitacji istniejącej zabudowy i infrastruktury technicznej;

3)

granice obszarów wymagających przekształceń lub rekultywacji;

3a)

granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice

ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu

terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko;

4)

granice terenów pod budowę obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 3a;

4a)

granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym;

4b)

granice terenów inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym umieszczonych

w planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub w ostatecznych decyzjach

o lokalizacji drogi krajowej, wojewódzkiej lub powiatowej, linii kolejowej o znaczeniu

państwowym, lotniska użytku publicznego, inwestycji w zakresie terminalu, przedsięwzięcia

Euro 2012 lub decyzji lokalizacyjnych wydanych przez Komisję Planowania przy Radzie

Ministrów w związku z realizacją inwestycji w zakresie obronności i bezpieczeństwa

państwa;

5)

granice terenów rekreacyjno-wypoczynkowych oraz terenów służących organizacji imprez

masowych;

6)

granice pomników zagłady oraz ich stref ochronnych, a także ograniczenia dotyczące

prowadzenia na ich terenie działalności gospodarczej, określone w ustawie z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady;

7)

granice terenów zamkniętych, i granice stref ochronnych terenów zamkniętych;

8)

sposób usytuowania obiektów budowlanych w stosunku do dróg i innych terenów publicznie

dostępnych oraz do granic przyległych nieruchomości, kolorystykę obiektów budowlanych

oraz pokrycie dachów;

9)

(uchylony)

10)

minimalną powierzchnię nowo wydzielonych działek budowlanych.

4.

Plan miejscowy przewidujący możliwość lokalizacji budynków umożliwia również lokalizację

mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii

(Dz. U. z 2021 r. poz. 610, 1093, 1873 i 2376) również w przypadku innego przeznaczenia terenu niż produkcyjne, chyba że ustalenia

planu miejscowego zakazują lokalizacji takich instalacji.

Do postępowań w sprawie pozwolenia na budowę, pozwolenia na rozbiórkę oraz zgłoszenia

dotyczącego robót budowlanych w zakresie strategicznej inwestycji w zakresie sieci

przesyłowej, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 5 w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

1.

Plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map

zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym

zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza

się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, a w przypadkach planów miejscowych, które

sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia

zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000.

2.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wymagany zakres projektu planu

miejscowego w części tekstowej i graficznej, uwzględniając w szczególności wymogi

dotyczące materiałów planistycznych, skali opracowań kartograficznych, stosowanych

oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobu dokumentowania prac planistycznych.

3.

(uchylony)

Do postępowań w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie strategicznej

inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, wszczętych i niezakończonych przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu

do sporządzania planu miejscowego kolejno

1)

ogłasza w prasie miejscowej, przez obwieszczenie oraz udostępnienie informacji w Biuletynie

Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej, a także w sposób zwyczajowo przyjęty

w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając

formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia

ogłoszenia;

2)

zawiadamia, na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje

i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu;

3)

(uchylony)

4)

sporządza projekt planu miejscowego rozpatrując wnioski, o których mowa w pkt 1, wraz

z prognozą oddziaływania na środowisko;

5)

sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem

art. 36;

6)

występuje o

a)

opinie o projekcie planu do

-

gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art. 8, komisji urbanistyczno-architektonicznej,

-

wójtów, burmistrzów gmin albo prezydentów miast, graniczących z obszarem objętym planem,

w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym,

-

regionalnego dyrektora ochrony środowiska,

-

właściwych organów administracji geologicznej w zakresie udokumentowanych złóż kopalin

i wód podziemnych,

-

(uchylone)

-

właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska

w zakresie lokalizacji nowych zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia

poważnych awarii, zmian, o których mowa w art. 250 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, w istniejących zakładach o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii

i nowych inwestycji oraz rozmieszczenia obszarów przestrzeni publicznej i terenów

zabudowy mieszkaniowej w sąsiedztwie zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia

poważnych awarii, w przypadku gdy te inwestycje, obszary lub tereny zwiększają ryzyko

lub skutki poważnych awarii,

-

właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego,

-

starosty, jako właściwego organu ochrony środowiska w zakresie terenów zagrożonych

osuwaniem się mas ziemnych,

-

-

- 40 metrów od osi istniejącej linii elektroenergetycznej najwyższych napięć, w przypadku

gdy górne napięcie tej linii elektroenergetycznej jest równe 220 kV lub większe niż

220 kV,

-

- 70 metrów od osi istniejącej linii elektroenergetycznej najwyższych napięć, w przypadku

gdy górne napięcie linii elektroenergetycznej jest równe 750 kV lub większe niż 750

kV,

-

-

- 65 metrów od osi gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy mniejszej niż 500 mm lub

równej 500 mm,

-

- 100 metrów od osi gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy większej niż 500 mm,

oraz

b)

uzgodnienie projektu planu z

-

wojewodą, zarządem województwa, zarządem powiatu w zakresie odpowiednich zadań rządowych

i samorządowych,

-

organami właściwymi do uzgadniania projektu planu na podstawie przepisów odrębnych,

-

właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa

drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę,

-

właściwymi organami wojskowymi, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa,

-

dyrektorem właściwego urzędu morskiego w zakresie zagospodarowania pasa technicznego,

pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani,

-

właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych,

-

ministrem właściwym do spraw zdrowia w zakresie zagospodarowania obszarów ochrony

uzdrowiskowej,

-

właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania

terenu,

-

zarządem województwa w zakresie uwzględnienia wyników audytu krajobrazowego, o którym

mowa w art. 38a,

-

dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego

Wody Polskie w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na

obszarach szczególnego zagrożenia powodzią,

-

Prezesem Urzędu Transportu Kolejowego, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych

do linii kolejowej o znaczeniu państwowym lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ

na bezpieczeństwo ruchu kolejowego, oraz

-

podmiotem zarządzającym w zakresie zagospodarowania właściwego portu lub przystani

morskiej oraz

c)

zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne,

jeżeli wymagają tego przepisy odrębne;

7)

(uchylony)

8)

(uchylony)

9)

wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień oraz ogłasza,

w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co

najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania

na środowisko do publicznego wglądu, także przez jego udostępnienie w Biuletynie Informacji

Publicznej na swojej stronie podmiotowej, na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje

w tym czasie co najmniej jedną dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu

rozwiązaniami;

10)

(uchylony)

11)

wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 9, termin, w którym osoby fizyczne i prawne

oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące

projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia projektu

planu;

12)

rozpatruje uwagi, o których mowa w pkt 11, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia

upływu terminu ich składania;

13)

wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których

mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia;

14)

przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych

uwag, o których mowa w pkt 11.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta wykonuje obowiązek, o którym mowa w art. 13

ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, oraz informuje o ograniczeniu, o którym mowa w

art. 8a ust. 1, w związku z realizacją czynności, o których mowa w

1)

art. 17 pkt 4, 9 i 12-14 - przez udostępnienie stosownych informacji w Biuletynie

Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej, na swojej stronie internetowej

oraz w widocznym miejscu w swojej siedzibie;

2)

art. 17 pkt 1 i 11 - przez udostępnienie stosownych informacji w Biuletynie Informacji

Publicznej na swojej stronie podmiotowej, na swojej stronie internetowej, w widocznym

miejscu w swojej siedzibie oraz w obwieszczeniu, o którym mowa w art. 17 pkt 1, albo

w ogłoszeniu, o którym mowa w art. 17 pkt 9.

Do postępowań w sprawie zgody wodnoprawnej dla strategicznej inwestycji w zakresie

sieci przesyłowej, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte

w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu, o którym mowa w art. 17 pkt 9.

2.

Uwagi do projektu planu należy wnieść w terminie wyznaczonym w ogłoszeniu, o którym

mowa w art. 17 pkt 11.

3.

(uchylony)

1.

Do studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin sporządzonych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy oraz projektów studiów uwarunkowań i

kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin opracowanych przed dniem wejścia w

życie niniejszej ustawy, zaopiniowanych pozytywnie przez komisję urbanistyczno-architektoniczną,

stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu dotychczasowym.

2.

Do zmiany studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin sporządzonych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy oraz studiów przyjętych na postawie

projektów studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin opracowanych

oraz zaopiniowanych pozytywnie przez komisję urbanistyczno-architektoniczną przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w

art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia

projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu

- czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania

tych zmian.

2.

Przedmiotem ponowionych czynności może być jedynie część projektu planu objęta zmianą.

1.

Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium,

rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie

realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej,

które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami

o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna

oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przedstawia wojewodzie uchwałę, o której mowa

w ust. 1, wraz z załącznikami oraz dokumentacją prac planistycznych w celu oceny ich

zgodności z przepisami prawnymi.

1.

Koszty sporządzenia planu miejscowego obciążają budżet gminy, z zastrzeżeniem ust.

2.

2.

Koszty sporządzenia planu miejscowego obciążają

1)

budżet państwa - jeżeli jest on w całości lub w części bezpośrednią konsekwencją zamiaru

realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym;

2)

budżet województwa - jeżeli jest on w całości lub w części bezpośrednią konsekwencją

zamiaru realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu wojewódzkim;

3)

budżet powiatu - jeżeli jest on w całości lub w części bezpośrednią konsekwencją zamiaru

realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym;

4)

inwestora realizującego inwestycję celu publicznego - w części, w jakiej jest on bezpośrednią

konsekwencją zamiaru realizacji tej inwestycji.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 4 lit. b-d i pkt 16 lit. b-f, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2022 r.;

2)

art. 1 pkt 6, który wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2022 r.;

3)

art. 1 pkt 33 lit. c i art. 15, które wchodzą w życie po upływie 12 miesięcy od dnia

ogłoszenia.

Jeżeli plan miejscowy obejmuje obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziałów

nieruchomości, rada gminy, po jego uchwaleniu, podejmuje uchwałę o przystąpieniu do

scalenia i podziału nieruchomości, zgodnie z przepisami o gospodarce nieruchomościami.

Organy, o których mowa w art. 11 pkt 4 i 5 oraz art. 17 pkt 6, w zakresie swojej właściwości

rzeczowej i miejscowej są obowiązane do współpracy przy sporządzaniu odpowiednio projektu

studium albo projektu planu miejscowego, polegającej na wyrażaniu opinii, składaniu

wniosków oraz udostępnianiu informacji.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Organy, o których mowa w art. 11 pkt 5 oraz art. 17 pkt 6, w zakresie swojej właściwości

rzeczowej lub miejscowej, opiniują i uzgadniają, na swój koszt, odpowiednio projekt

studium albo projekt planu miejscowego. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052), przy czym uzgodnienia projektu planu miejscowego z dyrektorem regionalnego zarządu

gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w zakresie dotyczącym

zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia

powodzią dokonuje się w drodze decyzji, o której mowa w art. 166 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne

(Dz. U. z 2021 r. poz. 2233 i 2368 oraz z 2022 r. poz. 88).

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta może uznać za uzgodniony projekt studium albo

projekt planu miejscowego w przypadku, w którym organy, o których mowa w ust. 1, nie

określą warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić.

1.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala termin dokonania uzgodnień albo przedstawienia

opinii przez organy, o których mowa w art. 11 pkt 4 i 5 oraz art. 17 pkt 6, nie krótszy

niż 14 dni i nie dłuższy niż 30 dni od dnia udostępnienia projektu studium albo projektu

planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko.

1a.

Organ uzgadniający albo opiniujący może w uzasadnionych przypadkach wystąpić do wójta,

burmistrza albo prezydenta miasta, o zmianę terminu, o którym mowa w ust. 1, wskazując

termin nie dłuższy niż 30 dni na przedstawienie opinii albo dokonanie uzgodnienia.

2.

Nieprzedstawienie stanowiska lub warunków, o których mowa w art. 24 ust. 2, w terminie,

o którym mowa w ust. 1 i 1a, uważa się za równoznaczne odpowiednio z uzgodnieniem

lub zaopiniowaniem projektu.

„4. Do postępowań dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wszczętych

i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

stosuje się przepisy ustaw zmienianych w art. 1-25, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, z tym że organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,

w przypadku gdy przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

1)

nie podał do publicznej wiadomości informacji zgodnie z art. 85 ust. 3 ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, realizuje obowiązki, o których mowa w art. 85

ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, niezwłocznie

po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy;

2)

podał do publicznej wiadomości informacje zgodnie z art. 85 ust. 3 ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, nie jest obowiązany do realizacji obowiązków,

o których mowa w art. 85 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

1.

Organ, z którym uzgodniono projekt studium lub projekt planu miejscowego, ponosi koszty

zmiany tych projektów, spowodowane późniejszą zmianą stanowiska.

2.

Jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1, działa w ramach zespolonej administracji powiatowej

lub w ramach samorządu województwa i wykonuje zadania z zakresu administracji rządowej,

Skarb Państwa ponosi koszty zmiany studium i planu miejscowego lub ich projektów jedynie

wówczas, gdy zmiana stanowiska organu wynika ze zmiany ustawy lub z wiążących ten

organ nowych ustaleń właściwego organu administracji rządowej.

Zmiana studium lub planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim są one uchwalane.

1.

Istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie

trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują

nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

2.

Jeżeli rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody, stwierdzające nieważność uchwały w sprawie

studium lub planu miejscowego, stanie się prawomocne z powodu niezłożenia przez gminę,

w przewidzianym terminie, skargi do sądu administracyjnego lub jeżeli skarga zostanie

przez sąd odrzucona albo oddalona, czynności, o których mowa w art. 11 i 17, ponawia

się w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności projektu studium lub planu

z przepisami prawnymi.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Uchwała rady gminy w sprawie uchwalenia planu miejscowego obowiązuje od dnia wejścia

w życie w niej określonego, jednak nie wcześniej niż po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

w dzienniku urzędowym województwa.

2.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, podlega również publikacji na stronie internetowej

gminy.

1.

Każdy ma prawo wglądu do studium lub planu miejscowego oraz otrzymania z nich wypisów

i wyrysów.

1a.

Osoba ze szczególnymi potrzebami, o której mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami, ma prawo do zapoznania się z treścią studium i planu miejscowego w zrozumiały dla

niej sposób w terminie 14 dni od dnia zgłoszenia wniosku o udostępnienie treści studium

lub planu miejscowego, w szczególności z wykorzystaniem środków wspierających komunikowanie

się, o których mowa w art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o języku migowym i innych środkach

komunikowania się

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1824).

2.

(uchylony)

1.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta prowadzi rejestr planów miejscowych oraz wniosków

o ich sporządzenie lub zmianę, gromadzi materiały z nimi związane oraz odpowiada za

przechowywanie ich oryginałów, w tym również uchylonych i nieobowiązujących.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta jest obowiązany przekazać staroście kopię uchwalonego

studium lub planu miejscowego, nie później niż w dniu ich wejścia w życie.

1.

W celu oceny aktualności studium i planów miejscowych wójt, burmistrz albo prezydent

miasta dokonuje analizy zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy, ocenia postępy

w opracowywaniu planów miejscowych i opracowuje wieloletnie programy ich sporządzania

w nawiązaniu do ustaleń studium, z uwzględnieniem decyzji zamieszczonych w rejestrach,

o których mowa w art. 57 ust. 1-3 i art. 67, oraz wniosków w sprawie sporządzenia

lub zmiany planu miejscowego.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przekazuje radzie gminy wyniki analiz, o których

mowa w ust. 1, po uzyskaniu opinii gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art.

8, komisji urbanistyczno-architektonicznej, co najmniej raz w czasie kadencji rady.

Rada gminy podejmuje uchwałę w sprawie aktualności studium i planów miejscowych, a

w przypadku uznania ich za nieaktualne, w całości lub w części, podejmuje działania,

o których mowa w art. 27.

3.

Przy podejmowaniu uchwały, o której mowa w ust. 2, rada gminy bierze pod uwagę w szczególności

zgodność studium albo planu miejscowego z wymogami wynikającymi z przepisów art. 10

ust. 1 i 2, art. 15 oraz art. 16 ust. 1.

Jeżeli w wyniku zmiany ustaw zachodzi konieczność zmiany studium lub planu miejscowego,

czynności, o których mowa w art. 11 i 17, wykonuje się odpowiednio w zakresie niezbędnym

do dokonania tych zmian.

1.

Wejście w życie planu miejscowego powoduje utratę mocy obowiązującej innych planów

zagospodarowania przestrzennego lub ich części odnoszących się do objętego nim terenu.

2.

Utrata mocy obowiązującej planu miejscowego nie powoduje wygaśnięcia decyzji administracyjnych

wydanych na podstawie tego planu, z zastrzeżeniem art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2.

Tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób

dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie

ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania.

1.

Jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą korzystanie z nieruchomości

lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem

stało się niemożliwe lub istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty

nieruchomości może, z uwzględnieniem ust. 2 i art. 37

1)

odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo

2)

wykupienia nieruchomości lub jej części.

1a.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli treść planu miejscowego powodująca skutek,

o którym mowa w ust. 1, nie stanowi samodzielnego ustalenia przez gminę społeczno-gospodarczego

przeznaczenia terenu oraz sposobu korzystania z niego, ale wynika z

1)

uwarunkowań hydrologicznych, geologicznych, geomorfologicznych lub przyrodniczych

dotyczących występowania powodzi i związanych z tym ograniczeń, określonych na podstawie

przepisów odrębnych;

2)

decyzji dotyczących lokalizacji lub realizacji inwestycji celu publicznego, wydanych

przez inne niż organy gminy, organy administracji publicznej lub Państwowe Gospodarstwo

Wodne Wody Polskie;

3)

zakazów lub ograniczeń zabudowy i zagospodarowania terenu, określonych w przepisach

ustaw lub aktów, w tym aktów prawa miejscowego, wydanych na ich podstawie.

2.

Realizacja roszczeń, o których mowa w ust. 1, może nastąpić również w drodze zaoferowania

przez gminę właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu nieruchomości zamiennej.

Z dniem zawarcia umowy zamiany roszczenia wygasają.

3.

Jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, wartość nieruchomości

uległa obniżeniu, a właściciel albo użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość i nie

skorzystał z praw, o których mowa w ust. 1 i 2, może żądać od gminy odszkodowania

równego obniżeniu wartości nieruchomości.

4.

Jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości

wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz

albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną

w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem

własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości.

4a.

Opłaty, o której mowa w ust. 4, nie pobiera się w przypadku nieodpłatnego przeniesienia

przez rolnika własności nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego na

następcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników

(Dz. U. z 2021 r. poz. 266, 1535 i 1621) albo przepisów w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej

w ramach działania „Renty strukturalne” objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich

na lata 2007-2013 wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich

z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich

5.

W razie stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w sprawie planu miejscowego, w

części lub w całości, odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo opłata, o

której mowa w ust. 4, podlegają zwrotowi odpowiednio na rzecz gminy lub na rzecz aktualnego

właściciela albo użytkownika wieczystego nieruchomości.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, w razie stwierdzenia nieważności uchwały rady

gminy w sprawie planu miejscowego w części lub w całości gmina może żądać od aktualnego

właściciela albo użytkownika wieczystego nieruchomości zwrotu kwoty stanowiącej równowartość

wypłaconego odszkodowania.

1

Wysokość odszkodowania z tytułu obniżenia wartości nieruchomości, o którym mowa w

art. 36 ust. 3, oraz wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której

mowa w art. 36 ust. 4, ustala się na dzień jej sprzedaży. Obniżenie oraz wzrost wartości

nieruchomości stanowią różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu

przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a

jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed

zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego

uchwaleniem.

2.

(uchylony)

3.

Roszczenia, o których mowa w art. 36 ust. 3, można zgłaszać w terminie 5 lat od dnia,

w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do opłat, o których mowa w art. 36 ust. 4.

5.

Notariusz, w terminie 7 dni od dnia sporządzenia umowy, której przedmiotem jest zbycie

nieruchomości, w formie aktu notarialnego, jest zobowiązany przesłać wójtowi, burmistrzowi

albo prezydentowi miasta wypis z tego aktu.

6.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala opłatę, o której mowa w art. 36 ust.

4, w drodze decyzji, bezzwłocznie po otrzymaniu wypisu z aktu notarialnego, o którym

mowa w ust. 5.

7.

Właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości, której wartość wzrosła w związku

z uchwaleniem lub zmianą planu miejscowego, przed jej zbyciem może żądać od wójta,

burmistrza albo prezydenta miasta ustalenia, w drodze decyzji, wysokości opłaty, o

której mowa w art. 36 ust. 4.

8.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przedstawia okresowo - odpowiednio do potrzeb,

lecz co najmniej raz w roku - na sesji rady gminy informację o zgłoszonych żądaniach,

o których mowa w art. 36 ust. 1-3 i ust. 5, i wydanych decyzjach, o których mowa w

ust. 6 i 7.

9.

Wykonanie obowiązku wynikającego z roszczeń, o których mowa w art. 36 ust. 1-3, następuje

w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku, chyba że strony postanowią inaczej.

W przypadku opóźnienia w wypłacie odszkodowania lub wykupie nieruchomości właścicielowi

albo użytkownikowi wieczystemu nieruchomości przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie.

10.

Spory w sprawach, o których mowa w art. 36 ust. 1-3 i ust. 5, rozstrzygają sądy powszechne.

11.

Wartość nieruchomości określa się na podstawie

1)

w sytuacji gdy na skutek uchwalenia planu miejscowego dla terenów dotychczas nieobjętych

takim planem albo nieobjętych obowiązującym w dniu uchwalenia tego planu planem miejscowym

niemożliwe lub istotnie ograniczone stało się dalsze faktyczne użytkowanie terenu

i gruntu w sposób zgodny z mającym miejsce w dniu uchwalenia planu miejscowego faktycznym

użytkowaniem - wyłącznie faktycznego użytkowania terenu i gruntu oraz dostępu do istniejących

w dniu wejścia w życie planu miejscowego dróg publicznych, sieci wodociągowych, kanalizacyjnych,

elektroenergetycznych, gazowych, ciepłowniczych oraz telekomunikacyjnych;

2)

w sytuacji gdy na skutek zmiany planu miejscowego lub uchwalenia planu miejscowego

dla terenu objętego obowiązującym w dniu uchwalenia tego planu planem miejscowym,

korzystanie z nieruchomości lub jej części w sposób zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem

stało się niemożliwe lub istotnie ograniczone - dotychczasowego przeznaczenia wynikającego

z planu miejscowego, który jest zmieniany lub uchylany.

12.

W odniesieniu do zasad określania wartości nieruchomości oraz zasad określania skutków

finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych, a także w odniesieniu do osób

uprawnionych do określania tych wartości i skutków finansowych stosuje się przepisy

ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, o ile przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej.

1.

Jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, w wyniku uwzględnienia

ograniczeń w zabudowie i zagospodarowaniu terenu związanych z lokalizacją lotniczego

urządzenia naziemnego i powierzchni ograniczających zabudowę, o których mowa w art. 86 ust. 7 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodnie z

dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel

albo użytkownik wieczysty nieruchomości może żądać od Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej

1)

odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo

2)

wykupienia nieruchomości lub jej części.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 36 ust. 2, 3, 5 i 6 oraz art. 37

ust. 1, 3, 5, 9-11 stosuje się odpowiednio.

1.

Rada gminy może ustalić w formie uchwały zasady i warunki sytuowania obiektów małej

architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty,

standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane.

2.

W odniesieniu do szyldów w uchwale, o której mowa w ust. 1, określa się zasady i warunki

ich sytuowania, gabaryty oraz liczbę szyldów, które mogą być umieszczone na danej

nieruchomości przez podmiot prowadzący na niej działalność.

3.

W uchwale, o której mowa w ust. 1, rada gminy może ustalić zakaz sytuowania ogrodzeń

oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, z wyłączeniem szyldów.

4.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, jest aktem prawa miejscowego.

5.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, dotyczy całego obszaru gminy, z wyłączeniem terenów

zamkniętych ustalonych przez inne organy niż ministra właściwego do spraw transportu.

6.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, może przewidywać różne regulacje dla różnych obszarów

gminy określając w sposób jednoznaczny granice tych obszarów.

7.

W przypadku, o którym mowa w ust. 6, uchwała, o której mowa w ust. 1, może zawierać

załącznik graficzny wraz z opisem, jednoznacznie określającym ich granice.

8.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, w zakresie dotyczącym ogrodzeń, nie ma zastosowania

do ogrodzeń autostrad i dróg ekspresowych oraz ogrodzeń linii kolejowych.

9.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, określa warunki i termin dostosowania istniejących

w dniu jej wejścia w życie obiektów małej architektury, ogrodzeń oraz tablic reklamowych

i urządzeń reklamowych do zakazów, zasad i warunków w niej określonych, nie krótszy

niż 12 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały.

10.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, może

1)

wskazywać rodzaje obiektów małej architektury, które nie wymagają dostosowania do

zakazów, zasad lub warunków określonych w uchwale;

2)

wskazywać obszary oraz rodzaje ogrodzeń dla których następuje zwolnienie z obowiązku

dostosowania ogrodzeń istniejących w dniu jej wejścia w życie do zakazów, zasad lub

warunków określonych w uchwale.

1.

Przed podjęciem uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1, rada gminy podejmuje uchwałę

o przygotowaniu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) projektu uchwały, o której

mowa w art. 37a ust. 1.

2.

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) niezwłocznie

1)

podaje do publicznej wiadomości, w tym przez udostępnienie w Biuletynie Informacji

Publicznej na swojej stronie podmiotowej, informację o podjęciu przez radę gminy uchwały,

o której mowa w ust. 1;

2)

sporządza projekt uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1;

3)

zasięga opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska o projekcie uchwały, o której

mowa w art. 37a ust. 1;

4)

uzgadnia projekt uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1, z wojewódzkim konserwatorem

zabytków w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu;

5)

uzgadnia projekt uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1, z ministrem właściwym do

spraw zdrowia w zakresie zagospodarowania obszarów ochrony uzdrowiskowej;

6)

zasięga opinii właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej o projekcie uchwały, o

której mowa w art. 37a ust. 1;

7)

zasięga opinii marszałka województwa o projekcie uchwały, o której mowa w art. 37a

ust. 1;

8)

ogłasza w prasie lokalnej, przez obwieszczenie oraz udostępnienie informacji w Biuletynie

Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej, a także w sposób zwyczajowo przyjęty

na danym terenie o wyłożeniu projektu uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1, do

publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed terminem wyłożenia i wykłada ten projekt

do publicznego wglądu, także przez jego udostępnienie w Biuletynie Informacji Publicznej

na swojej stronie podmiotowej, na okres co najmniej 21 dni; w czasie wyłożenia i przez

okres 14 dni po zakończeniu okresu wyłożenia zbiera uwagi do tego projektu.

3.

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) niezwłocznie rozpatruje zgłoszone uwagi przez podmioty,

o których mowa w ust. 2, i sporządza listę nieuwzględnionych uwag.

4.

Brak zajęcia stanowiska w terminie miesiąca od dnia otrzymania projektu uchwały, o

której mowa w art. 37a ust. 1, przez organy wymienione w ust. 2 pkt 4 i 5 uznaje się

za uzgodnienie projektu uchwały w przedłożonym brzmieniu.

5.

W przypadku niewyrażenia opinii w terminie miesiąca od dnia otrzymania projektu uchwały,

o której mowa w art. 37a ust. 1, przez organy wymienione w ust. 2 pkt 3, 6 i 7 wymóg

zasięgnięcia opinii uznaje się za spełniony.

6.

Rada gminy uchwalając uchwałę, o której mowa w art. 37a ust. 1, rozstrzyga jednocześnie

o sposobie rozpatrzenia uwag nieuwzględnionych przez wójta (burmistrza, prezydenta

miasta).

7.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta wykonuje obowiązek, o którym mowa w art. 13

ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, oraz informuje o ograniczeniu, o którym mowa w

art. 8a ust. 1, w związku z realizacją czynności, o których mowa w

1)

ust. 3 - przez udostępnienie stosownych informacji w Biuletynie Informacji Publicznej

na swojej stronie podmiotowej, na swojej stronie internetowej oraz w widocznym miejscu

w swojej siedzibie; 2) ust. 2 pkt 8 - przez udostępnienie stosownych informacji w

Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej, na swojej stronie

internetowej, w widocznym miejscu w swojej siedzibie oraz w obwieszczeniu, o którym

mowa w ust. 2 pkt 8.

Przepisów dotyczących reklam nie stosuje się do upowszechniania informacji wyłącznie

1)

trwale upamiętniającej osoby, instytucje lub wydarzenia; 2) o charakterze religijnym,

związanym z działalnością kościołów lub innych związków wyznaniowych, jeżeli tablica

reklamowa lub urządzenie reklamowe sytuowane są w granicach terenów użytkowanych jako

miejsca kultu i działalności religijnej oraz cmentarzy.

1.

Podmiot, który umieścił tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe niezgodne z przepisami

uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1, podlega karze pieniężnej.

2.

Jeżeli nie jest możliwe ustalenie podmiotu, o którym mowa w ust. 1, karę pieniężną

wymierza się odpowiednio właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu lub posiadaczowi

samoistnemu nieruchomości lub obiektu budowlanego, na których umieszczono tablicę

reklamową lub urządzenie reklamowe.

3.

Karę pieniężną wymierza, w drodze decyzji, wójt (burmistrz, prezydent miasta).

4.

Karę pieniężną wymierza się od dnia, w którym organ wszczął postępowanie w sprawie,

do dnia dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów, o

których mowa w ust. 1, albo usunięcia tablicy lub urządzenia.

5.

W przypadku, gdy w dniu wydania decyzji, o której mowa w ust. 3, tablica reklamowa

lub urządzenie reklamowe nie są zgodne z przepisami, o których mowa w ust. 1, w decyzji

tej określa się

1)

wysokość kary pieniężnej za okres od dnia wszczęcia postępowania w sprawie do dnia

wydania decyzji, oraz

2)

obowiązek dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów,

o których mowa w ust. 1, albo usunięcia tablicy lub urządzenia.

6.

Decyzja, o której mowa w ust. 5, podlega natychmiastowemu wykonaniu w części dotyczącej

obowiązku, o którym mowa w ust. 5 pkt 2.

7.

Po wykonaniu obowiązku, o którym mowa w ust. 5 pkt 2, organ określa, w drodze decyzji,

wysokość kary pieniężnej za okres od dnia wydania decyzji, o której mowa w ust. 5,

odpowiednio do dnia dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do

przepisów, o których mowa w ust. 1, albo usunięcia tablicy lub urządzenia.

8.

Wysokość kary pieniężnej ustala się jako iloczyn pola powierzchni tablicy reklamowej

lub urządzenia reklamowego służącej ekspozycji reklamy, wyrażonej w metrach kwadratowych

oraz 40-krotności uchwalonej przez radę gminy stawki części zmiennej opłaty reklamowej,

o której mowa w art. 17a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 oraz z 2021 r. poz. 401, 1558, 2192 i 2290), powiększony o 40-krotność uchwalonej przez radę gminy stawki części stałej tej opłaty,

za każdy dzień niezgodności tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego z przepisami,

o których mowa w ust. 1.

9.

Jeżeli rada gminy nie określiła wysokości stawek opłaty reklamowej, o których mowa

w ust. 1, wysokość kary pieniężnej ustala się jako iloczyn pola powierzchni tablicy

reklamowej lub urządzenia reklamowego służącej ekspozycji reklamy, wyrażonej w metrach

kwadratowych oraz 40-krotności maksymalnej stawki części zmiennej opłaty reklamowej,

o której mowa w art. 19 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, powiększony o 40-krotność maksymalnej stawki części stałej opłaty reklamowej, o

której mowa w art. 19 pkt 1 lit. g tej ustawy, za każdy dzień niezgodności tablicy

reklamowej lub urządzenia reklamowego z przepisami, o których mowa w ust. 1.

10.

Jeśli kształt urządzenia reklamowego uniemożliwia wyznaczenie pola powierzchni służącej

ekspozycji reklamy, o którym mowa w ust. 8 lub 9, wysokość kary pieniężnej zależy

od pola powierzchni bocznej prostopadłościanu opisanego na urządzeniu reklamowym.

11.

Kara pieniężna stanowi dochód gminy.

W sprawach nieuregulowanych, dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w art. 37d,

stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076, 2105, 2262 i 2328), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi

miasta).

1.

Rada gminy może uchwalić dla obszaru rewitalizacji, o którym mowa w rozdziale 3 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji

(Dz. U. z 2021 r. poz. 485), miejscowy plan rewitalizacji, jeżeli uchwalony został gminny program rewitalizacji,

o którym mowa w rozdziale 4 tej ustawy.

2.

Miejscowy plan rewitalizacji jest szczególną formą planu miejscowego.

3.

Jeżeli na całości albo części obszaru rewitalizacji obowiązuje plan miejscowy i został

uchwalony gminny program rewitalizacji, miejscowy plan rewitalizacji można również

uchwalić w wyniku zmiany planu miejscowego.

1.

Rada gminy może uchwalić miejscowy plan rewitalizacji dla całości albo części obszaru

rewitalizacji. W przypadku gdy stan zagospodarowania nieruchomości położonych w zwartym

obszarze projektowanego planu nie wskazuje na konieczność dokonania w tym zakresie

zmian, gmina może wyłączyć te nieruchomości z obszaru objętego planem.

2.

W miejscowym planie rewitalizacji, poza elementami wymienionymi w art. 15 ust. 2 i

3, określa się w zależności od potrzeb

1)

zasady kompozycji przestrzennej nowej zabudowy i harmonizowania planowanej zabudowy

z zabudową istniejącą;

2)

ustalenia dotyczące charakterystycznych cech elewacji budynków;

3)

szczegółowe ustalenia dotyczące zagospodarowania i wyposażenia terenów przestrzeni

publicznych, w tym urządzania i sytuowania zieleni, koncepcji organizacji ruchu na

drogach publicznych oraz przekrojów ulic;

4)

zakazy i ograniczenia dotyczące działalności handlowej lub usługowej;

5)

maksymalną powierzchnię sprzedaży obiektów handlowych, w tym obszary rozmieszczenia

obiektów handlowych o wskazanej w planie maksymalnej powierzchni sprzedaży i ich dopuszczalną

liczbę;

6)

zakres niezbędnej do wybudowania infrastruktury technicznej, społecznej lub lokali

- w przypadkach, o których mowa w art. 37i.

3.

Część graficzną miejscowego planu rewitalizacji sporządza się, w zależności od potrzeb,

w skali od 1:100 do 1:1000.

4.

Na potrzeby postępowania w sprawie uchwalenia albo zmiany miejscowego planu rewitalizacji

sporządza się i publikuje wizualizacje projektowanych rozwiązań tego planu, składające

się co najmniej z koncepcji urbanistycznej obszaru objętego planem, modelu struktury

przestrzennej tego obszaru oraz widoków elewacji.

5.

Ustalenia, o których mowa w ust. 2 pkt 3, w zakresie organizacji ruchu na drogach

publicznych, stają się obowiązujące dla uczestników ruchu po wprowadzeniu przez organ

zarządzający ruchem nowej organizacji ruchu, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie

art. 10 ust. 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2021 r. poz. 450, z późn. zm..

6.

Ustalenia, o których mowa w ust. 2 pkt 4, wchodzą w życie w terminie określonym w

miejscowym planie rewitalizacji, wynoszącym od 6 do 12 miesięcy od dnia jego wejścia

w życie. Przepisu art. 35 nie stosuje się.

1.

W razie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na skutek ustanowienia regulacji,

o których mowa w art. 37g ust. 2 pkt 4, na żądanie poszkodowanego właściwy starosta

ustala, w drodze decyzji, wysokość odszkodowania. Od decyzji starosty odwołanie nie

przysługuje.

2.

Strona niezadowolona z przyznanego odszkodowania może w terminie 30 dni od dnia doręczenia

jej decyzji, o której mowa w ust. 1, wnieść powództwo do sądu powszechnego. Droga

sądowa przysługuje także w razie niewydania decyzji przez właściwy organ w terminie

3 miesięcy od dnia zgłoszenia żądania przez poszkodowanego.

3.

Organem obowiązanym do wypłaty odszkodowania jest gmina.

4.

Uzyskanie odszkodowania nie wyłącza roszczeń, o których mowa w art. 36.

1.

W miejscowym planie rewitalizacji można określić, w odniesieniu do nieruchomości niezabudowanej,

że warunkiem realizacji na niej inwestycji głównej jest zobowiązanie się inwestora

do budowy na swój koszt i do nieodpłatnego przekazania na rzecz gminy inwestycji uzupełniających

w postaci infrastruktury technicznej, społecznej lub lokali mieszkalnych - w zakresie

wskazanym w tym planie. Przepisu art. 49 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 1509 i 2459) w przypadku realizacji infrastruktury technicznej nie stosuje się.

2.

Inwestycją główną nie może być inwestycja celu publicznego.

3.

W ramach inwestycji uzupełniających możliwe jest również zobowiązanie inwestora do

budowy na swój koszt i do nieodpłatnego przekazania na rzecz gminy lokali innych niż

mieszkalne przeznaczonych na potrzeby działalności kulturalnej, społecznej, edukacyjnej

lub sportowej, wykonywanej przez podmioty prowadzące działalność na obszarze rewitalizacji,

których głównym celem nie jest osiągnięcie zysku.

4.

Wymiar zobowiązań, o których mowa w ust. 1, jest proporcjonalny do wzrostu wartości

nieruchomości w wyniku uchwalenia albo zmiany miejscowego planu rewitalizacji.

5.

Inwestor zobowiązuje się do realizacji inwestycji uzupełniających zawierając z gminą

umowę urbanistyczną, w której określa się w szczególności, zgodnie z miejscowym planem

rewitalizacji, zakres, specyfikację techniczną i termin wykonania niezbędnych robót

budowlanych oraz termin przekazania gminie wybudowanych obiektów lub urządzeń. Umowa

urbanistyczna może przewidywać etapowanie wykonywania robót budowlanych oraz spełniania

innych warunków w niej określonych.

6.

Umowa urbanistyczna jest zawierana pod rygorem nieważności w formie aktu notarialnego.

7.

Zawarcie umowy urbanistycznej stanowi warunek uzyskania pozwolenia na budowę dla inwestycji

głównej lub jej części.

8.

Nieodpłatne przekazanie na rzecz gminy zrealizowanej inwestycji uzupełniającej, a

w przypadku gdy stanowi ona część obiektu budowlanego, zakończenie robót budowlanych

dotyczących inwestycji uzupełniającej, stanowi warunek przystąpienia do użytkowania

obiektów budowlanych stanowiących inwestycję główną.

9.

Spełnienie warunków, o których mowa w ust. 8, wójt, burmistrz albo prezydent miasta

potwierdza w drodze zaświadczenia.

10.

W przypadku zawarcia przez inwestora umowy urbanistycznej w odniesieniu do nieruchomości,

na której miejscowy plan rewitalizacji przewiduje budowę inwestycji głównej, opłaty,

o której mowa w art. 36 ust. 4, oraz opłaty, o której mowa w art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, nie pobiera się.

1.

Komitet Rewitalizacji, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji, opiniuje projekt miejscowego planu rewitalizacji oraz prognozę skutków finansowych

jego uchwalenia.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta występuje o opinię, o której mowa w ust. 1,

równolegle z wystąpieniem o opinie, o których mowa w art. 17 pkt 6 lit. a, wyznaczając

termin na przedstawienie opinii, o której mowa w ust. 1, wynoszący od 14 do 30 dni.

3.

Komitet Rewitalizacji może w uzasadnionych przypadkach wystąpić do wójta, burmistrza

albo prezydenta miasta o zmianę terminu, o którym mowa w ust. 2, na termin nie dłuższy

niż 45 dni od dnia otrzymania projektu miejscowego planu rewitalizacji do zaopiniowania.

4.

Nieprzedstawienie opinii w terminie, o którym mowa w ust. 2 i 3, uważa się za równoznaczne

z rezygnacją z prawa jej wyrażenia.

5.

Rada gminy uchwala miejscowy plan rewitalizacji po stwierdzeniu, w odrębnej uchwale,

że nie narusza on ustaleń studium oraz gminnego programu rewitalizacji.

W przypadku uwzględnienia przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na miejscowy

plan rewitalizacji przepisu art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z 2020 r. poz. 2299 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 54, 159 i 1598) nie stosuje się.

1.

Jeżeli przewiduje to gminny program rewitalizacji, równolegle z procedurą opracowania

i uchwalenia miejscowego planu rewitalizacji przeprowadza się procedurę scalenia i

podziału nieruchomości, o której mowa w rozdziale 2 działu III ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

2.

Rada gminy w uchwale o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu rewitalizacji

rozstrzyga o przystąpieniu do scalenia i podziału nieruchomości, określając granice

zewnętrzne gruntów objętych scaleniem i podziałem.

3.

Rada gminy, po wejściu w życie uchwały o miejscowym planie rewitalizacji, podejmuje

uchwałę o scaleniu i podziale nieruchomości, o której mowa w art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z ustaleniami tego planu.

4.

W przypadku stwierdzenia nieważności miejscowego planu rewitalizacji, uchwała o scaleniu

i podziale nieruchomości zachowuje moc.

5.

W przypadku gdy skarga o stwierdzenie nieważności uchwały o miejscowym planie rewitalizacji

zawiera zarzuty w zakresie naruszenia zasad sporządzania tego planu w zakresie, o

którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 8 - zakresem zaskarżenia obejmuje się również uchwałę

w sprawie zatwierdzenia scalenia i podziału nieruchomości. Sąd administracyjny, orzekając

o nieważności uchwały o miejscowym planie rewitalizacji, orzeka również o nieważności

uchwały w sprawie zatwierdzenia scalenia i podziału nieruchomości.

6.

Do scalenia i podziału nieruchomości, w zakresie nieuregulowanym w ust. 1-5, stosuje

się przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wymagany

1)

zakres projektu miejscowego planu rewitalizacji w części tekstowej w zakresie ustaleń,

o których mowa w art. 37g ust. 2, uwzględniając w szczególności potrzebę zapewnienia

czytelności i jednolitego rozumienia stosowanych pojęć;

2)

zakres i formę wizualizacji ustaleń miejscowego planu rewitalizacji, o której mowa

w art. 37g ust. 4, uwzględniając w szczególności potrzebę zapewnienia kompletności,

czytelności i powszechnej dostępności wizualizacji.

1.

W zakresie nieuregulowanym przepisami art. 37f-37m do miejscowego planu rewitalizacji

stosuje się przepisy dotyczące planu miejscowego.

2.

Ilekroć w przepisach niniejszej ustawy albo przepisach odrębnych jest mowa o miejscowym

planie zagospodarowania przestrzennego, planie miejscowym lub planach zagospodarowania

przestrzennego, należy przez to rozumieć również miejscowy plan rewitalizacji.

Organy samorządu województwa sporządzają plan zagospodarowania przestrzennego województwa,

prowadzą analizy i studia oraz opracowują koncepcje i programy, odnoszące się do obszarów

i problemów zagospodarowania przestrzennego odpowiednio do potrzeb i celów podejmowanych

w tym zakresie prac, a także sporządzają audyt krajobrazowy.

1.

Dla obszaru województwa sporządza się, nie rzadziej niż raz na 20 lat, audyt krajobrazowy.

2.

Audyt krajobrazowy identyfikuje krajobrazy występujące na całym obszarze województwa,

określa ich cechy charakterystyczne oraz dokonuje oceny ich wartości.

3.

Audyt krajobrazowy, w szczególności

1)

określa

a)

krajobrazy występujące na obszarze danego województwa,

b)

lokalizację krajobrazów priorytetowych;

2)

wskazuje lokalizację i granice

a)

parków kulturowych,

b)

parków narodowych, rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych, obszarów chronionego

krajobrazu,

c)

obiektów znajdujących się na listach Światowego Dziedzictwa UNESCO, obszarów Sieci

Rezerwatów Biosfery UNESCO (MaB) lub obszarów i obiektów proponowanych do umieszczenia

na tych listach;

3)

wskazuje

a)

zagrożenia dla możliwości zachowania wartości krajobrazów, o których mowa w pkt 1

lit. b, oraz wartości krajobrazów w obrębie obszarów lub obiektów, o których mowa

w pkt 2,

b)

rekomendacje i wnioski dotyczące kształtowania i ochrony krajobrazów, o których mowa

w pkt 1 lit. b, oraz krajobrazów w obrębie obszarów lub obiektów, o których mowa w

pkt 2, w szczególności poprzez wskazanie obszarów, które powinny zostać objęte formami

ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3, 4 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1098 i 1718 oraz z 2022 r. poz. 84),

c)

lokalne formy architektoniczne zabudowy w obrębie krajobrazów, o których mowa w pkt

1 lit. b.

4.

Rekomendacje i wnioski, o których mowa w ust. 3 pkt 3 lit. b, nie mogą być sprzeczne

z celami i sposobami ochrony obszarów i obiektów, o których mowa w ust. 3 pkt 2, określonymi

na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody lub ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

(Dz. U. z 2021 r. poz. 710 i 954).

5.

Audyt krajobrazowy może wskazywać te obszary objęte formami ochrony przyrody, o których

mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3, 4 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, które ze względu na znaczący spadek wartości krajobrazu wymagają pogłębionej analizy

zasadności ich dalszej ochrony.

6.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

stosowaną przy sporządzaniu audytów krajobrazowych klasyfikację krajobrazów opracowaną

w oparciu w szczególności o takie kryteria jak charakter dominujących w krajobrazie

czynników, rzeźba terenu i pokrycie terenu,

2)

sposób oceny zidentyfikowanych krajobrazów oraz wskazywania krajobrazów priorytetowych,

3)

sposób uwzględnienia w audycie krajobrazowym obiektów, w tym krajobrazów, wpisanych

na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, obszarów Sieci Rezerwatów Biosfery UNESCO

(MaB), parków narodowych, rezerwatów i innych form ochrony przyrody wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 1-9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, obiektów wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad

zabytkami,

4)

szczegółowy zakres i metodologię audytu krajobrazowego

- mając na względzie zapewnienie właściwej ochrony krajobrazów i możliwości ich kształtowania

oraz konieczność zachowania krajobrazów będących źródłem tożsamości narodu polskiego,

a także mając na uwadze, by krajobraz był oceniany w szczególności z punktu widzenia

przyrodniczego i kulturowego znaczenia danego krajobrazu, częstości występowania na

obszarze kraju oraz stanu zachowania.

1.

Projekt audytu krajobrazowego sporządza zarząd województwa.

2.

Zarząd województwa przed przedłożeniem projektu audytu krajobrazowego do uchwalenia

przez sejmik województwa

1)

informuje w drodze obwieszczenia oraz udostępnienia informacji w Biuletynie Informacji

Publicznej na swojej stronie podmiotowej, o przystąpieniu do sporządzania projektu

audytu krajobrazowego;

2)

zasięga opinii o projekcie od

a)

regionalnego dyrektora ochrony środowiska,

b)

dyrektorów parków narodowych i krajobrazowych położonych w granicach województwa,

c)

wojewódzkiego konserwatora zabytków,

d)

rad gmin położonych na terenie województwa

- z zastrzeżeniem, że brak zajęcia stanowiska w terminie 30 dni od dnia otrzymania

projektu audytu krajobrazowego uznaje się za wyrażenie pozytywnej opinii o projekcie

w przedłożonym brzmieniu;

3)

może wprowadzić zmiany wynikające z uzyskanych opinii;

4)

ogłasza w prasie regionalnej, przez obwieszczenie w urzędzie marszałkowskim oraz udostępnienie

informacji w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej, o wyłożeniu

projektu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada

ten projekt do publicznego wglądu, także przez jego udostępnienie w Biuletynie Informacji

Publicznej na swojej stronie podmiotowej, na okres co najmniej 30 dni;

5)

w czasie wyłożenia i przez okres 14 dni po zakończeniu okresu wyłożenia zbiera uwagi

do projektu;

6)

rozpatruje zgłoszone uwagi sporządzając listę nieuwzględnionych uwag.

3.

Na zgłoszone przed uchwaleniem audytu krajobrazowego żądanie gminy, której opinia

nie została uwzględniona w projekcie audytu krajobrazowego, sejmik województwa rozstrzyga

w formie uchwały o zasadności nieuwzględnienia opinii przez zarząd województwa; rozstrzygnięcie

sejmiku województwa jest wiążące.

4.

Audyt krajobrazowy uchwala sejmik województwa, rozstrzygając jednocześnie o sposobie

rozpatrzenia uwag nieuwzględnionych przez zarząd województwa.

5.

Zmiana audytu krajobrazowego następuje w takim trybie, w jakim jest on uchwalany.

6.

Zarząd województwa wykonuje obowiązek, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia

2016/679, oraz informuje o ograniczeniu, o którym mowa w art. 8a ust. 1, w związku

z realizacją czynności, o których mowa w

1)

ust. 2 pkt 5 i 6 - przez udostępnienie stosownych informacji w Biuletynie Informacji

Publicznej na swojej stronie podmiotowej, na swojej stronie internetowej oraz w widocznym

miejscu w swojej siedzibie;

2)

ust. 2 pkt 4 - przez udostępnienie stosownych informacji w Biuletynie Informacji Publicznej

na swojej stronie podmiotowej, na swojej stronie internetowej, w widocznym miejscu

w swojej siedzibie oraz w obwieszczeniu, o którym mowa w ust. 2 pkt 4.

1.

Sejmik województwa podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania planu zagospodarowania

przestrzennego województwa.

2.

Plan zagospodarowania przestrzennego województwa sporządza się dla obszaru w granicach

administracyjnych województwa.

3.

W planie zagospodarowania przestrzennego województwa uwzględnia się ustalenia strategii

rozwoju województwa oraz rekomendacje i wnioski zawarte w audycie krajobrazowym, oraz

określa się w szczególności

1)

podstawowe elementy sieci osadniczej województwa i ich powiązań komunikacyjnych oraz

infrastrukturalnych, w tym kierunki powiązań transgranicznych;

2)

system obszarów chronionych, w tym obszary ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu

kulturowego, ochrony uzdrowisk oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury

współczesnej;

3)

rozmieszczenie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym;

4)

(uchylony)

5)

(uchylony)

6)

obszary szczególnego zagrożenia powodzią;

7)

granice terenów zamkniętych i ich stref ochronnych;

8)

obszary występowania udokumentowanych złóż kopalin i udokumentowanych kompleksów podziemnego

składowania dwutlenku węgla.

4.

W planie zagospodarowania przestrzennego województwa uwzględnia się ustalenia średniookresowej

strategii rozwoju kraju.

4a.

W planie zagospodarowania przestrzennego województwa uwzględnia się uwarunkowania

wynikające z diagnozy, o której mowa w art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, przygotowanej na potrzeby strategii rozwoju województwa.

5.

W planie zagospodarowania przestrzennego województwa umieszcza się te inwestycje celu

publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, o których mowa w ust. 3 pkt 3, które zostały

ustalone w dokumentach przyjętych przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Radę Ministrów,

właściwego ministra lub sejmik województwa, zgodnie z ich właściwością.

6.

Dla miasta będącego siedzibą władz samorządu województwa lub wojewody i powiązanego

z nim funkcjonalnie obszaru może być sporządzony plan zagospodarowania przestrzennego

jako część planu zagospodarowania przestrzennego województwa.

7.

(uchylony)

W celu zapewnienia spójności plan zagospodarowania przestrzennego województwa dostosowuje

się do strategii rozwoju województwa po jej aktualizacji, w zakresie, w jakim aktualizacja

strategii dotyczy sytuacji przestrzennej województwa.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wymagany zakres projektu planu

zagospodarowania przestrzennego województwa w części tekstowej i graficznej, uwzględniając

w szczególności wymogi dotyczące materiałów planistycznych, skali opracowań kartograficznych,

stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobu dokumentowania prac planistycznych.

1.

Po podjęciu przez sejmik województwa uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu

zagospodarowania przestrzennego województwa marszałek województwa kolejno

1)

ogłasza w prasie ogólnopolskiej, przez obwieszczenie w urzędach gmin, starostwach

powiatowych, urzędzie marszałkowskim i urzędzie wojewódzkim oraz udostępnienie informacji

w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej, o podjęciu uchwały

o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania

wniosków dotyczących planu, nie krótszy niż 3 miesiące od dnia ogłoszenia;

2)

zawiadamia na piśmie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje

i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu;

3)

rozpatruje wnioski, o których mowa w pkt 1;

4)

sporządza projekt planu zagospodarowania przestrzennego województwa wraz z prognozą

oddziaływania na środowisko;

5)

uzyskuje od wojewódzkiej komisji urbanistyczno-architektonicznej opinię o projekcie

planu;

5a)

występuje o uzgodnienie projektu planu z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki

wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie;

6)

występuje o opinię o projekcie planu do właściwych instytucji i organów, a także do

wojewody, zarządów powiatów, zarządów związków metropolitalnych, wójtów, burmistrzów

gmin i prezydentów miast położonych na terenie województwa oraz rządowych i samorządowych

organów administracji publicznej na terenach przyległych do granic województwa oraz

uzgadnia projekt z organami określonymi w przepisach odrębnych;

6a)

(uchylony)

7)

przedstawia projekt planu ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego w celu

stwierdzenia jego zgodności ze średniookresową strategią rozwoju kraju;

8)

przedstawia projekt planu sejmikowi województwa do uchwalenia.

2.

Do opiniowania i uzgadniania projektu planu zagospodarowania przestrzennego województwa

stosuje się odpowiednio przepisy art. 23-26, z wyjątkiem terminu dokonania uzgodnień

i przedstawienia opinii, który wynosi 40 dni od dnia udostępnienia projektu planu

wraz z prognozą oddziaływania na środowisko.

2a.

W przypadku braku stanowiska organu opiniującego lub uzgadniającego, w terminie ustalonym

zgodnie z ust. 2, projekt planu zagospodarowania przestrzennego województwa uznaje

się za uzgodniony.

3.

Marszałek województwa wykonuje obowiązek, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia

2016/679, oraz informuje o ograniczeniu, o którym mowa w art. 8a ust. 1, w związku

z realizacją czynności, o których mowa w

1)

ust. 1 pkt 3 - przez udostępnienie stosownych informacji w Biuletynie Informacji Publicznej

na swojej stronie podmiotowej, na swojej stronie internetowej oraz w widocznym miejscu

w swojej siedzibie;

2)

ust. 1 pkt 1 - przez udostępnienie stosownych informacji w Biuletynie Informacji Publicznej

na swojej stronie podmiotowej, na swojej stronie internetowej, w widocznym miejscu

w swojej siedzibie oraz w obwieszczeniu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

1.

Plan zagospodarowania przestrzennego województwa uchwala sejmik województwa.

2.

Uchwałę sejmiku województwa o uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego województwa

wraz z dokumentacją prac planistycznych marszałek województwa przekazuje wojewodzie

w celu oceny zgodności z przepisami prawnymi oraz ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku

urzędowym.

3.

Zmiana planu zagospodarowania przestrzennego województwa następuje w trybie, w jakim

jest uchwalany ten plan.

1.

Koszty sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa obciążają budżet

województwa, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Koszty sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa obciążają budżet

państwa albo inwestora realizującego inwestycję celu publicznego o znaczeniu krajowym

w części, w jakiej sporządzenie tego planu jest bezpośrednią konsekwencją zamierzeń

realizacji tej inwestycji.

1.

Ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa wprowadza się do planu

miejscowego po uprzednim uzgodnieniu terminu realizacji inwestycji celu publicznego

o znaczeniu ponadlokalnym i warunków wprowadzenia ich do planu miejscowego.

2.

Uzgodnienia, o których mowa w ust. 1, przeprowadza marszałek województwa z wójtem,

burmistrzem albo prezydentem miasta.

3.

Koszty wprowadzenia ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego województwa do planu

miejscowego oraz zwrotu wydatków na odszkodowania, o których mowa w art. 36, a także

kwoty przeznaczone na pokrycie zwiększonych kosztów realizacji zadań gminnych są ustalane

w umowie zawartej pomiędzy marszałkiem województwa a wójtem, burmistrzem albo prezydentem

miasta. Przepisy art. 21 stosuje się odpowiednio.

4.

Spory dotyczące spraw, o których mowa w ust. 1-3, rozstrzygają sądy powszechne.

Plan zagospodarowania przestrzennego województwa podlega okresowej ocenie. Zarząd

województwa, co najmniej raz w czasie kadencji sejmiku, dokonuje przeglądu zmian w

zagospodarowaniu przestrzennym, opracowuje raport o jego stanie w zakresie określonym

w art. 39 ust. 3 oraz sporządza ocenę realizacji inwestycji, o których mowa w art.

39 ust. 5, podlegającą zaopiniowaniu przez wojewódzką komisję urbanistyczno-architektoniczną.

Wyniki tego przeglądu oraz raport jest przedstawiany sejmikowi województwa oraz przekazywany

do wiadomości ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania

przestrzennego oraz mieszkalnictwa.

(uchylony)

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego koordynuje współpracę transgraniczną

i przygraniczną w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

1.

Inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w

przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio.

1a.

Przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 nie stosuje się do inwestycji celu publicznego w przypadkach

uzasadnionych potrzebami obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony granicy

państwowej, a także do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

2.

Nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty

budowlane

1)

polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu

zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego

formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia

postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o

ochronie środowiska, albo

2)

niewymagające pozwolenia na budowę.

2a.

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego budowa sieci,

o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 oraz z 2022 r. poz. 88), wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

2b.

W przypadku gdy wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu

publicznego dotyczy inwestycji, której lokalizacja, zgodnie z przepisami odrębnymi,

może nastąpić wyłącznie w oparciu o ustalenia planu miejscowego, organ odmawia wszczęcia

postępowania.

2c.

Inwestor realizujący inwestycję celu publicznego, o której mowa w ust. 2, może wystąpić

z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego

związanej z obronnością i bezpieczeństwem państwa albo ochroną granicy państwowej.

3.

(uchylony)

4.

Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego

powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu

zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń

w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania

robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej.

1.

W sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydają w odniesieniu

do

1)

inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim - wójt, burmistrz albo

prezydent miasta w uzgodnieniu z marszałkiem województwa;

2)

inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym - wójt, burmistrz albo

prezydent miasta;

3)

inwestycji celu publicznego na terenach zamkniętych - wojewoda.

4)

(uchylony)

2.

W przypadku niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji

inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej

decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na

które przysługuje zażalenie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki.

Wpływy z kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa.

2a.

Organem wyższego stopnia w sprawach określonych w ust. 2 jest wojewoda.

2b.

Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia, o którym

mowa w ust. 2. W przypadku nieuiszczenia kary pieniężnej, podlega ona ściągnięciu

w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

2c.

Do terminu, o którym mowa w ust. 2, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach

prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów

opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

2d.

Kary pieniężnej za zwłokę nie wymierza się, a wszczęte postępowania w sprawie wymierzenia

kary umarza się, jeżeli od dnia wydania decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji

celu publicznego przez organ pierwszej instancji upłynęły 3 lata.

2e

Postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 2, wszczyna

się z urzędu, jeżeli podmiot, który wystąpił z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji

celu publicznego, wniesie żądanie wymierzenia tej kary.

2f

Żądanie, o którym mowa w ust. 2e, wnosi się za pośrednictwem organu właściwego do

wydania decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

2g

Organ właściwy do wydania decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu

publicznego jest obowiązany przekazać żądanie, o którym mowa w ust. 2e, organowi wyższego

stopnia w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania, a w przypadku wniesienia żądania

przed dniem wydania tej decyzji - w terminie 7 dni od dnia jej wydania. Organ właściwy

do wydania decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego przekazuje

żądanie wraz z niezbędnymi odpisami akt sprawy. Odpisy mogą zostać sporządzone w formie

dokumentu elektronicznego.

2h

W decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zamieszcza się

pouczenie o prawie do wniesienia żądania, o którym mowa w ust. 2e.

2i

Stroną postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 2,

jest organ właściwy do wydania decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji

celu publicznego.

3.

W przypadku inwestycji celu publicznego wykraczającej poza obszar jednej gminy decyzję

o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje wójt, burmistrz albo prezydent

miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym

ma być realizowana ta inwestycja, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami

albo prezydentami miast.

1.

Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora.

2.

Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać

1

mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego

zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy,

wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000,

a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w postaci

a)

elektronicznej - w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo

b)

papierowej;

1a

określenie granic terenu objętego wnioskiem;

2)

charakterystykę inwestycji, obejmującą

a)

określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania

ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby

również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b)

określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy

i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów

budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w

formie opisowej i graficznej,

c)

określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące

jej wpływ na środowisko;

3)

w przypadku lokalizacji składowiska odpadów

a)

docelową rzędną składowiska odpadów,

b)

roczną i całkowitą ilość składowanych odpadów oraz rodzaje składowanych odpadów,

c)

sposób gromadzenia, oczyszczania i odprowadzania ścieków,

d)

sposób gromadzenia, oczyszczania i wykorzystywania lub unieszkodliwiania gazu składowiskowego.

3.

Nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego

od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami

świadczeń lub warunków.

4

Zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć wraz z wnioskiem o ustalenie lokalizacji

inwestycji celu publicznego kopię dokumentu. Przepis art. 76a § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

1.

O wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji

celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia

się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości.

Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą

lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie.

2.

W postępowaniu w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego

przepisu art. 31 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

2a.

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej może występować na prawach strony w postępowaniu

w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej

w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące prokuratora.

3.

Właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji

inwestycji celu publicznego dokonuje analizy

1)

warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów

odrębnych;

2)

stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

4.

Decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z

1)

ministrem właściwym do spraw zdrowia - w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych

w miejscowościach uzdrowiskowych, zgodnie z odrębnymi przepisami;

2)

wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych

formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków;

3)

dyrektorem właściwego urzędu morskiego - w odniesieniu do obszarów pasa technicznego,

pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani;

4)

właściwym organem nadzoru górniczego - w odniesieniu do terenów górniczych;

5)

właściwym organem administracji geologicznej - w odniesieniu do udokumentowanych złóż

kopalin i wód podziemnych;

5a)

starostą, jako właściwym organem ochrony środowiska - w odniesieniu do terenów zagrożonych

osuwaniem się mas ziemnych;

6)

organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych

- w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów

o gospodarce nieruchomościami;

7)

dyrektorem parku narodowego - w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku

i jego otuliny;

8)

regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione

w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody;

9)

właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego;

9a)

Prezesem Urzędu Transportu Kolejowego - w odniesieniu do obszarów przyległych do linii

kolejowej o znaczeniu państwowym;

10)

(uchylony)

10a)

wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych,

służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3

pkt 3 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych,

które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

11)

ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej albo dyrektorem regionalnego zarządu

gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w odniesieniu do

a)

przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego

organem właściwym jest minister właściwy do spraw gospodarki wodnej albo Państwowe

Gospodarstwo Wodne Wody Polskie,

b)

obszarów, o których mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu;

12)

właściwym organem Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkim inspektorem ochrony środowiska

- w odniesieniu do

a)

lokalizacji zakładów nowych w rozumieniu art. 243a pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska,

b)

zmian, o których mowa w art. 250 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, w istniejących zakładach o zwiększonym ryzyku lub zakładach o dużym ryzyku wystąpienia

poważnej awarii przemysłowej,

c)

nowych inwestycji w sąsiedztwie zakładów o zwiększonym ryzyku lub zakładów o dużym

ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej w przypadku, gdy te inwestycje zwiększają

ryzyko lub skutki poważnych awarii;

13)

Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego w zakresie ustalonym w art. 86 ust. 7 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, a w zakresie ustalonym w art. 87

14)

podmiotem zarządzającym - w odniesieniu do obszaru właściwego portu lub przystani,

z wyłączeniem morskich portów wojennych i terenów zamkniętych zlokalizowanych w granicach

portu lub przystani morskiej;

15)

właściwym organem wojskowym - w odniesieniu do stref ochronnych terenów zamkniętych

ustalonych przez Ministra Obrony Narodowej.

5.

Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska

przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie

- uzgodnienie uważa się za dokonane.

5a.

W przypadku odmowy uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego

przez organy, o których mowa w ust. 4 pkt 10a, z uwagi na zamiar realizacji na objętym

wnioskiem terenie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji

celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3, postępowanie administracyjne

w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiesza się na czas nie

dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Jeżeli w okresie zawieszenia postępowania

administracyjnego nie uchwalono miejscowego planu albo nie ustalono lokalizacji inwestycji

celu publicznego, związanej z tymi zadaniami, decyzję wydaje się pomimo braku tego

uzgodnienia.

5b.

Przepisu, o którym mowa w ust. 4 pkt 8, nie stosuje się do inwestycji, dla których

przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko

(Dz. U. z 2021 r. poz. 2373 i 2389), w trakcie której uzgodniono realizację przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem

ochrony środowiska.

5c.

Niewyrażenie stanowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji, o której

mowa w art. 51 ust. 1, przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się

za uzgodnienie decyzji.

5d.

Uzgodnienia decyzji, o których mowa w art. 51 ust. 1, z dyrektorem regionalnego zarządu

gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w zakresie zabudowy

i zagospodarowania terenu położonego na obszarach, o których mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, dokonuje się w drodze decyzji, o której mowa w art. 166 ust. 5 tej ustawy.

5e

Przed wydaniem decyzji, o których mowa w art. 51 ust. 1, właściwy organ w postępowaniu

związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego występuje

o opinię

1)

operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego w zakresie sposobu zagospodarowania

gruntów leżących w odległości nie większej niż

a)

40 metrów od osi istniejącej linii elektroenergetycznej najwyższych napięć, w przypadku

gdy górne napięcie tej linii elektroenergetycznej jest równe 220 kV lub większe niż

220 kV,

b)

70 metrów od osi istniejącej linii elektroenergetycznej najwyższych napięć, w przypadku

gdy górne napięcie tej linii elektroenergetycznej jest równe 750 kV lub większe niż

750 kV;

2)

operatora systemu przesyłowego gazowego w zakresie sposobu zagospodarowania gruntów

leżących w odległości nie większej niż

a)

65 metrów od osi gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy mniejszej niż 500 mm lub

równej 500 mm,

b)

100 metrów od osi gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy większej niż 500 mm.

5f

Operator systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub operator systemu przesyłowego

gazowego przedstawia opinię, o której mowa w ust. 5e, w terminie nie dłuższym niż

2 tygodnie od dnia otrzymania wniosku o jej przedstawienie. Nieprzedstawienie opinii

w tym terminie uważa się za przedstawienie opinii pozytywnej.

6.

Odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji powinno zawierać zarzuty odnoszące

się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz

wskazywać dowody uzasadniające to żądanie.

7.

Nie stwierdza się nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego,

jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy. Art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

8.

Nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia

postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa

1)

rodzaj inwestycji;

2)

warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające

z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie

a)

warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b)

ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr

kultury współczesnej,

c)

obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d)

wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e)

ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3)

linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali,

z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję

o pozwoleniu na budowę.

Nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie

inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić

wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

1.

Marszałek województwa prowadzi rejestr wydanych decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji

celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta prowadzi rejestr wydanych decyzji o ustaleniu

lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym.

3.

Wojewoda prowadzi rejestr wydanych decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu

publicznego na terenach zamkniętych.

4.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta przekazuje marszałkowi województwa kopie decyzji,

o których mowa w ust. 1 i 2, w terminie 7 dni od dnia ich wydania.

1.

Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego

można zawiesić na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie

lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje

postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego,

jeżeli

1)

w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały

o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo

2)

w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono planu miejscowego lub jego zmiany.

2.

Jeżeli decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wywołuje skutki,

o których mowa w art. 36, przepisy art. 36 oraz art. 37 stosuje się odpowiednio.

1.

Zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na

budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana

sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust.

1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50

ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga

pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania

terenu, trwającej do roku.

2a

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego budowa obiektów

budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1, 1a, 3 i pkt 16 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo

budowlane, wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

3.

W przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania

decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze

decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości

1)

wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem

o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo

2)

przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania.

1.

Decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo

prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu

uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi.

1a.

Do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się art. 53 ust. 5b i 5c.

2.

(uchylony)

3.

Decyzje o warunkach zabudowy na terenach zamkniętych wydaje wojewoda.

4.

Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o

której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów

posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności

architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami

budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej.

1.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia

następujących warunków

1)

co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana

w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji

funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania

terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy

oraz intensywności wykorzystania terenu;

2)

teren ma dostęp do drogi publicznej;

3)

istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające

dla zamierzenia budowlanego;

4)

teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych

na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych

planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.

1;

5)

decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

6

zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze

a)

w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie

sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych

inwestycji w zakresie sieci przesyłowych

(Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,

b)

strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,

c)

strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

2.

Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych

na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na

podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

2a.

(uchylony)

3.

Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych

i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii

w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.

4.

Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia

gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa

rolnego w danej gminie.

5.

Warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia

terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną

a inwestorem.

5a

W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ

wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej

lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany

w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej

niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania

terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć

tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej,

z której odbywa się główny wjazd na działkę.

6.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania wymagań dotyczących

nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego.

7.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, należy określić wymagania dotyczące ustalania

1)

linii zabudowy;

2)

wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu;

3)

szerokości elewacji frontowej;

4)

wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;

5)

geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

1.

Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić

na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie

ustalenia warunków zabudowy, jeżeli

1)

w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały

o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo

2)

w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany.

1a.

W przypadku podjęcia przez radę gminy uchwały, o której mowa w art. 8 lub art. 25 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji, w której przewidziano zakaz wydawania decyzji o warunkach zabudowy dla wszystkich

albo określonych w tej uchwale zmian sposobu zagospodarowania terenu, organ

1)

odmawia wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli wnioskowana

inwestycja jest objęta zakazem określonym w tej uchwale;

2)

zawiesza postępowanie w sprawie wydania albo zmiany decyzji o warunkach zabudowy,

wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie tej uchwały, jeżeli wnioskowana

inwestycja jest objęta zakazem określonym w tej uchwale;

3)

podejmuje zawieszone postępowanie w sprawie wydania albo zmiany decyzji o warunkach

zabudowy, w przypadku utraty mocy obowiązującej tej uchwały, jeżeli dla terenu objętego

wnioskiem o wydanie albo zmianę decyzji o warunkach zabudowy nie obowiązuje plan miejscowy.

2.

Jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego

istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w

sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu.

1.

W odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej

niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom

i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości.

2.

Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności

i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji.

3.

Jeżeli decyzja o warunkach zabudowy wywołuje skutki, o których mowa w art. 36, przepisy

art. 36 oraz art. 37 stosuje się odpowiednio. Koszty realizacji roszczeń, o których

mowa w art. 36 ust. 1 i 3, ponosi inwestor, po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu

na budowę.

4.

Wnioskodawcy, który nie uzyskał prawa do terenu, nie przysługuje roszczenie o zwrot

nakładów poniesionych w związku z otrzymaną decyzją o warunkach zabudowy.

5.

Organ, który wydał decyzję, o której mowa w art. 59 ust. 1, jest obowiązany, za zgodą

strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz

innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Stronami

w postępowaniu o przeniesienie decyzji są jedynie podmioty, między którymi ma być

dokonane jej przeniesienie.

1

Przepisy art. 51 ust. 2-3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a i 5c-5f oraz art. 54-56 stosuje

się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy, z tym że

1)

termin, o którym mowa w art. 51 ust. 2, wynosi 90 dni, a w przypadku decyzji o warunkach

zabudowy dotyczącej obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, termin ten wynosi 21 dni;

2)

w odniesieniu do decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej obiektu budowlanego, o którym

mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, termin, o którym mowa w art. 53 ust. 5 zdanie drugie, wynosi 7 dni;

3)

jeżeli regionalny dyrektor ochrony środowiska w terminie 7 dni od dnia otrzymania

projektu decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej obiektu budowlanego, o którym mowa

w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, nie zawiadomi organu o konieczności przeprowadzenia oględzin terenu, termin, o którym

mowa w art. 53 ust. 5c, wynosi 7 dni.

2.

W przypadku planowanej budowy obiektu handlowego wniosek o ustalenie warunków zabudowy

powinien zawierać określenie powierzchni sprzedaży.

1.

Stroną postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej obiektu budowlanego,

o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, jest wnioskodawca.

2.

W postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, granice obszaru analizowanego, o którym mowa

w art. 61 ust. 5a, wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość

frontu terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, jednak nie mniejszej niż 50

metrów oraz nie większej niż 200 m.

3.

Odstępuje się od uzasadnienia decyzji, o której mowa w ust. 1, gdy uwzględnia ona

w całości żądanie strony.

4.

Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy działu II rozdziału 14 Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów o milczącym załatwieniu sprawy.

5.

Do decyzji, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 10 i art. 79a Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz wniosek o ustalenie

warunków zabudowy składa się na formularzu wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji

celu publicznego albo warunków zabudowy w

1)

postaci papierowej albo

2)

formie dokumentu elektronicznego.

2.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza wniosku o ustalenie

lokalizacji inwestycji celu publicznego albo warunków zabudowy, w tym w formie dokumentu

elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne

(Dz. U. z 2021 r. poz. 2070), mając na względzie łatwość stosowania formularza oraz zapewnienie przejrzystości

danych zamieszczanych w formularzu.

3.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa udostępnia formularz wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji

celu publicznego albo warunków zabudowy w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie

podmiotowej obsługującego go urzędu.

1.

Organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji

celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli

1)

inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę;

2)

dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej

decyzji.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o

pozwoleniu na budowę.

3.

Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Organy wydające decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej,

które dotyczą zagospodarowania terenu, są obowiązane przesyłać ich odpisy do wójta,

burmistrza albo prezydenta miasta.

2.

Organy, które w terminie 7 dni od dnia wydania decyzji, o których mowa w ust. 1, nie

prześlą odpisów tych decyzji, ponoszą na zasadach ogólnych odpowiedzialność za szkodę

tym wyrządzoną.

Do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach

zabudowy, poprzedzonych decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, stosuje się przepisy

art. 72 ust. 6 i 6a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach

oddziaływania na środowisko.

1.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta prowadzi rejestr wydanych decyzji o ustaleniu

warunków zabudowy.

2.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wzór rejestrów decyzji, o których

mowa w ust. 1 oraz w art. 57, uwzględniając w szczególności datę wydania decyzji oraz

ustalenia w niej zawarte, a także oznaczenie nieruchomości, której ona dotyczy. 3.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, stosowane w decyzji o ustaleniu

lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oznaczenia

i nazewnictwo, mając w szczególności na uwadze wymagania, o których mowa w art. 54

i art. 61 ust. 1 pkt 1.

1.

Organy właściwe do sporządzania projektów aktów, o których mowa w ust. 2, tworzą oraz

prowadzą, w tym aktualizują i udostępniają, zbiory danych przestrzennych w rozumieniu

art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej

(Dz. U. z 2021 r. poz. 214), zwane dalej „zbiorami”.

2.

Zbiory obejmują dane przestrzenne tworzone dla następujących aktów

1)

planów zagospodarowania przestrzennego województwa;

2)

studiów;

3)

planów miejscowych;

4)

miejscowych planów odbudowy;

5)

miejscowych planów rewitalizacji.

3.

Dane przestrzenne tworzone dla aktów, o których mowa w ust. 2, obejmują co najmniej

1)

lokalizację przestrzenną obszaru objętego aktem w postaci wektorowej w obowiązującym

państwowym systemie odniesień przestrzennych;

2)

atrybuty zawierające informacje o akcie;

3)

część graficzną aktu w postaci cyfrowej reprezentacji z nadaną georeferencją w obowiązującym

państwowym systemie odniesień przestrzennych.

4.

Zbiór opisuje się metadanymi infrastruktury informacji przestrzennej w zakresie zagospodarowania

przestrzennego.

5.

Dane przestrzenne tworzone dla aktów, o których mowa w ust. 2, stanowią załącznik

do uchwały przyjmującej akt lub wydanego zarządzenia zastępczego, o którym mowa w

art. 67c ust. 5.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, sposób tworzenia oraz prowadzenia,

w tym aktualizacji i udostępniania, zbiorów uwzględniający zakres informacyjny, strukturę,

format i rozdzielczość przestrzenną danych gromadzonych w zbiorach oraz zakres informacyjny

i strukturę metadanych infrastruktury informacji przestrzennej w zakresie zagospodarowania

przestrzennego, mając na uwadze zapewnienie spójności i aktualności danych dotyczących

aktów, o których mowa w art. 67a ust. 2, oraz zasadę interoperacyjności, o której

mowa w przepisach o infrastrukturze informacji przestrzennej.

1.

Organy, o których mowa w art. 67a ust. 1, tworzą i aktualizują dane przestrzenne dla

aktów, o których mowa w art. 67a ust. 2, w toku prowadzonej procedury planistycznej,

przy czym dane, o których mowa w art. 67a ust. 3 pkt 1 i 2, tworzone są najpóźniej

w terminie 30 dni od dnia podjęcia uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia

danego aktu albo jego zmiany.

2.

Zbiór podlega aktualizacji i udostępnianiu w ramach infrastruktury informacji przestrzennej

najpóźniej w terminie 30 dni od dnia

1)

ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym aktu albo jego zmiany;

2)

uchwalenia aktu albo jego zmiany - w przypadku aktów niepodlegających ogłoszeniu w

wojewódzkim dzienniku urzędowym;

3)

wydania rozstrzygnięcia nadzorczego wojewody;

4)

wydania wyroku sądu administracyjnego dotyczącego aktu;

5)

przekazania danych, o którym mowa w ust. 4 i 5.

3.

Organy, o których mowa w art. 67a ust. 1, udostępniają nieodpłatnie dane przestrzenne

tworzone dla aktów, o których mowa w art. 67a ust. 2, za pośrednictwem usług, o których

mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej.

4.

W przypadku zmiany granic gmin polegającej na wyłączeniu części obszaru gminy i jego

włączeniu do sąsiedniej gminy, gmina, której obszar wyłączono, przekazuje gminie,

do której obszar włączono, najpóźniej w terminie 14 dni od dnia zmiany granic, kopie

danych przestrzennych tworzonych dla aktów, o których mowa w art. 67a ust. 2, dotyczących

tego obszaru.

5.

W przypadku wydania zarządzenia zastępczego w sprawie

1)

przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany dla obszaru,

którego dotyczy bezczynność gminy, w zakresie koniecznym dla lokalizacji inwestycji

celu publicznego,

2)

wprowadzenia obszaru udokumentowanego złoża kopaliny albo obszaru udokumentowanego

kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla do studium

- dane przestrzenne dla aktów, o których mowa w art. 67a ust. 2 pkt 2 i 3, tworzy

wojewoda, a następnie przekazuje je organowi właściwemu, najpóźniej w terminie 14

dni od dnia wydania zarządzenia.

(pominięte)

Ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o „koncepcji polityki przestrzennego zagospodarowania

kraju”, należy przez to rozumieć koncepcję przestrzennego zagospodarowania kraju.

Jeżeli obowiązujące przepisy powołują się na przepisy ustawy uchylonej przepisem art.

88 ust. 1 albo odsyłają ogólnie do przepisów tej ustawy, stosuje się w tym zakresie

właściwe przepisy niniejszej ustawy.

1.

Do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie

ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania

przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do

sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do

publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w

życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy wymaga zmiana sposobu zagospodarowania

terenu, o której mowa w art. 59 ust. 1, jeżeli na terenie tym obowiązuje plan uchwalony

przed dniem 1 stycznia 1995 r. Przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 nie stosuje się.

1.

Studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz plany miejscowe

uchwalone po dniu 1 stycznia 1995 r. zachowują moc.

2.

Plany zagospodarowania przestrzennego województw uchwalone po dniu 1 stycznia 1999 r.

zachowują moc.

3.

Obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego

uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych

planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r.

3a.

Jeżeli uchwalenie planu miejscowego nastąpiło po dniu 31 grudnia 2003 r. w związku

z utratą mocy przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przed

dniem 1 stycznia 1995 r., przepisu art. 37 ust. 1 zdanie drugie niniejszej ustawy,

w odniesieniu do wzrostu wartości nieruchomości, nie stosuje się, o ile wartość nieruchomości

określona przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w miejscowym planie zagospodarowania

przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r. jest większa, niż wartość

nieruchomości określona przy uwzględnieniu faktycznego sposobu jej wykorzystywania

po utracie mocy tego planu. W takim przypadku wzrost wartości nieruchomości, o którym

mowa w art. 36 ust. 4, stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy

uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu planu miejscowego

a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w planie

miejscowym uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r.

4.

Sejmiki województw, które do dnia wejścia w życie ustawy nie uchwaliły planów zagospodarowania

przestrzennego województwa, oraz gminy, które dotychczas nie sporządziły studium,

sporządzą i uchwalą odpowiednio plany zagospodarowania przestrzennego województwa

bądź studium, w terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy, zgodnie z jej wymaganiami.

1.

Traci moc ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 1999 r. poz. 139, z późn. zm., z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W odniesieniu do planów zagospodarowania przestrzennego gmin, o których mowa w art.

87 ust. 3, przepisy art. 31a ustawy wymienionej w ust. 1 zachowują moc do czasu utraty

mocy albo uchylenia tych planów.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia