Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 listopada 2022 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Rzeczypospolitej Polskiej

1.

Ustawa określa stosunek Państwa do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Rzeczypospolitej

Polskiej, zwanego dalej „Kościołem”, oraz jego sytuację prawną i majątkową.

2.

W sprawach odnoszących się do Kościoła, nieuregulowanych w ustawie, stosuje się powszechnie

obowiązujące przepisy prawa.

3.

Wszelkie zmiany niniejszej ustawy wymagają uprzedniej opinii Zarządu Kościoła.

Kościół jest częścią ogólnoświatowego Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego i uznaje

Generalną Konferencję Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego za najwyższą władzę w sprawach

doktrynalnych i kanonicznych.

Kościół rządzi się w swoich sprawach własnym Prawem Kościelnym i swobodnie wykonuje

władzę duchowną i jurysdykcyjną oraz zarządza swoimi sprawami.

1.

Organizację Kościoła określa jego Statut, uchwalany przez Zjazd Kościoła, zwany także

„Synodem Krajowym Kościoła”.

2.

Osobowość prawną posiadają

1)

Kościół jako całość;

2)

diecezje jako terytorialne jednostki organizacyjne;

3)

Wyższe Seminarium Duchowne Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego im. Michała Beliny-Czechowskiego

w Podkowie Leśnej;

4)

Chrześcijański Instytut Wydawniczy „Znaki Czasu”;

5)

Dom Opieki „Samarytanin” w Bielsku-Białej;

6)

Ośrodek Radiowo-Telewizyjny „Głos Nadziei”;

7)

Chrześcijańska Służba Charytatywna.

3.

Organami osób prawnych wymienionych w ust. 2 są

1)

dla Kościoła jako całości - Zjazd Kościoła, Rada Kościoła, Zarząd Kościoła i Przewodniczący

Kościoła;

2)

dla diecezji - przewodniczący diecezji;

3)

dla Seminarium, o którym mowa w ust. 2 pkt 3 - rektor;

4)

dla osób prawnych, o których mowa w ust. 2 pkt 4-7 - dyrektor.

4.

W sprawach majątkowych Kościół reprezentuje jego Zarząd. Do składania oświadczeń woli

uprawnieni są dwaj członkowie Zarządu Kościoła działający łącznie, w tym Przewodniczący

lub jego zastępca.

5.

Zmiana nazwy lub siedziby osób prawnych wymienionych w ust. 2 może być dokonana przepisami

wewnątrzkościelnymi. Zmiany te, na wniosek Zarządu Kościoła, ogłasza Minister - Szef Urzędu Rady Ministrów

Inne kościelne jednostki organizacyjne mogą, na wniosek Zarządu Kościoła, uzyskać

osobowość prawną w drodze rozporządzenia Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów

1.

Kościół samodzielnie tworzy, przekształca i znosi kościelne jednostki organizacyjne,

w tym także posiadające osobowość prawną.

2.

O faktach wymienionych w ust. 1 Zarząd Kościoła powiadamia niezwłocznie Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów

3.

Nowo utworzone diecezje Kościoła nabywają osobowość prawną z chwilą powiadomienia

Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów

4.

Powiadomienie, o którym mowa w ust. 2 i 3, powinno zawierać nazwę i siedzibę kościelnej

osoby prawnej, a w odniesieniu do diecezji - także ich zasięg terytorialny.

5.

Odpowiednie powiadomienie następuje również w przypadku powołania lub odwołania osób

sprawujących funkcję organu lub członka organu osoby prawnej, uprawnionych do składania

w imieniu osób prawnych oświadczeń woli. Powiadomienie obejmuje imię i nazwisko, obywatelstwo

oraz miejsce zamieszkania.

Kościelne wydawnictwa, zakłady charytatywno-opiekuńcze, szkoły, placówki oświatowo-wychowawcze,

a także zakłady gospodarcze nieposiadające osobowości prawnej, działają w ramach tych

kościelnych osób prawnych, które je powołały. W ramach tych kościelnych osób prawnych

wykonywana może być także działalność lecznicza w rozumieniu przepisów o działalności

leczniczej.

Kościelna osoba prawna nie odpowiada za zobowiązania innej kościelnej osoby prawnej.

Kościół swobodnie pełni swoją misję i sprawuje kult publiczny.

1.

Kult publiczny odbywa się w obiektach i na gruntach Kościoła, w pomieszczeniach służących

katechizacji lub organizacjom kościelnym oraz w miejscach udostępnionych na ten cel

przez osoby upoważnione do dysponowania nimi.

2.

Nabożeństwa połączone z obrzędem chrztu odbywające się przy otwartych akwenach nie

wymagają zgłoszenia.

3.

Organizowanie imprez o charakterze religijnym na drogach publicznych wymaga uzgodnienia,

w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, z właściwymi organami administracji rządowej

lub samorządowej.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do konduktów pogrzebowych odbywających się stosownie

do miejscowego zwyczaju.

5.

Religijne uroczystości pogrzebowe i żałobne mogą być sprawowane na cmentarzach komunalnych

przy zachowaniu obowiązujących przepisów porządkowych.

1.

Małżeństwo zawarte w formie przewidzianej Prawem Kościelnym wywołuje skutki cywilne,

jeżeli odpowiada wymaganiom określonym w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym.

2.

Osobę duchowną, przed którą składa się oświadczenia o zawarciu małżeństwa, określa

Prawo Kościelne.

1.

Świętem adwentystycznym jest sobota.

2.

Wierni Kościoła mają prawo do zwolnienia od pracy i nauki na czas święta adwentystycznego,

to jest od zachodu słońca w piątek do zachodu słońca w sobotę.

3.

Na prośbę pracownika złożoną na początku okresu zatrudnienia lub w jego trakcie, nie

później jednak niż 7 dni przed dniem zwolnienia, zakład pracy ustala dla niego indywidualny

rozkład czasu pracy. Przepis ten stosuje się odpowiednio do uczniów i studentów, z

tym że szkoły udzielając zwolnień od nauki określają sposób wyrównania zaległości

dydaktycznych spowodowanych zwolnieniem.

1.

Kościół prowadzi konfesyjne nauczanie religii w szkołach publicznych na zasadach i

w trybie przewidzianych w odrębnych przepisach.

2.

(uchylony)

1.

Kościelne osoby prawne mają prawo zakładać i prowadzić szkoły oraz inne placówki oświatowo-wychowawcze

i opiekuńczo-wychowawcze na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Mają one

charakter adwentystyczny i podlegają władzy kościelnej.

2.

Do nauczycieli, wychowawców i pracowników zatrudnionych w szkołach i innych placówkach

oświatowo-wychowawczych i oświatowo-opiekuńczych, a także seminariach teologicznych

i instytutach misyjnych prowadzonych przez Kościół, o których mowa w art. 14 ust.

1, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące uprawnień nauczycieli, wychowawców oraz

pracowników zatrudnionych w szkołach i placówkach publicznych.

3.

Uczącym się w szkołach wymienionych w ust. 1 i 2 przysługują świadczenia opieki zdrowotnej

finansowane ze środków publicznych oraz ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego

transportu zbiorowego na równi z uczniami szkół publicznych.

1.

Kościół ma prawo do zakładania i prowadzenia seminariów teologicznych, zwanych także

seminariami duchownymi, oraz instytutów misyjnych, w których kształci według własnego

programu kandydatów na duchownych oraz osoby świeckie przygotowujące się do realizacji

misji Kościoła.

2.

Wyższe Seminarium Duchowne Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego im. Michała Beliny-Czechowskiego

w Podkowie Leśnej jest wyższą szkołą teologiczną uprawnioną do nadawania absolwentom

tytułu zawodowego licencjata teologii adwentystycznej. Tytuł ten jest równoważny z

tytułem zawodowym licencjata nadawanym przez państwowe szkoły wyższe.

1.

Kościół ma prawo do zakładania i prowadzenia szkół wyższych. Status prawny tych szkół,

a także tryb i zakres uznawania przez Państwo stopni i tytułów nadawanych przez te

szkoły regulują umowy między Ministrem Edukacji Narodowej

2.

Studentom szkół, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 14 ust. 2, przysługują świadczenia

opieki zdrowotnej finansowane ze środków publicznych oraz ulgi w opłatach za przejazdy

środkami publicznego transportu zbiorowego na równi ze studentami uczelni publicznych.

3.

Osobom pozostającym w stosunku pracy w szkołach, o których mowa w ust. 1 oraz w art.

14 ust. 2, przysługują na równi z odpowiednimi pracownikami uczelni publicznych świadczenia

1)

opieki zdrowotnej finansowane ze środków publicznych;

2)

ubezpieczenia społecznego oraz

3)

zaopatrzenia emerytalnego pracowników i ich rodzin

Nauczycielom przysługują ponadto ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego

transportu zbiorowego na równi z nauczycielami akademickimi.

4.

Poręcza się Kościołowi prawo do kształcenia kadr duchownych w Chrześcijańskiej Akademii

Teologicznej w Warszawie w zakresie teologii adwentystycznej, w ramach samodzielnej

jednostki naukowo-dydaktycznej utworzonej zgodnie z ustawą o szkolnictwie wyższym.

1.

Studenci teologii otrzymują na czas studiów odroczenie odbywania zasadniczej służby

wojskowej, zaś w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny mogą być przeznaczeni,

stosownie do potrzeb sił zbrojnych, do służby sanitarnej lub służby w oddziałach obrony

cywilnej.

2.

Nie powołuje się absolwentów studiów, o których mowa w ust. 1, do odbywania przeszkolenia

wojskowego w okresie przygotowań do uzyskania misji kanonicznej w ciągu 2 lat od zakończenia

studiów.

3.

Duchowni po otrzymaniu misji kanonicznej przenoszeni są do rezerwy i nie odbywają

ćwiczeń w czasie pokoju. W razie ogłoszenia mobilizacji oraz w czasie wojny mogą być

oni powoływani jedynie do pełnienia funkcji kapelanów wojskowych.

4.

W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny właściwe organy wojskowe, w porozumieniu

z Zarządem Kościoła, zapewniają pozostawienie do duszpasterskiej obsługi ludności

niezbędnej liczby duchownych spośród tych, którzy podlegają mobilizacji.

1.

Żołnierzom pełniącym czynną służbę wojskową zapewnia się możliwość swobodnego uczestniczenia

w praktykach religijnych w soboty, w rozumieniu przepisu art. 11 ust. 2, oraz w dni

świąteczne Kościoła będące dniami ustawowo wolnymi od pracy, jeżeli nie koliduje to

z ważnymi obowiązkami służbowymi.

2.

Opiekę duszpasterską na terenie jednostek wojskowych dla żołnierzy, o których mowa

w ust. 1, zapewniają duchowni Kościoła w terminach i na zasadach uzgodnionych z dowódcą

jednostki.

3.

Duchownych, o których mowa w ust. 2, wyznacza Zarząd Kościoła w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej.

1

Wiernym przebywającym w szpitalach i sanatoriach, w domach pomocy społecznej i w zakładach

karnych oraz osobom tymczasowo aresztowanym i nieletnim przebywającym w okręgowych

ośrodkach wychowawczych, zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich - zapewnia

się prawo do wykonywania praktyk religijnych, w tym udział w nabożeństwach i innych

praktykach religijnych oraz w nauczaniu kościelnym i spotkaniach o charakterze wychowawczo-religijnym

z osobami duchownymi lub świeckimi tego wyznania, a także świętowania soboty i przestrzegania

zasad dietetycznych, oraz umożliwia się umieszczanie symboli religijnych, uwzględniających

potrzeby religijne wiernych.

2

Przepis ust. 1 ma również zastosowanie do dzieci i młodzieży korzystających z zorganizowanych

form wypoczynku. Organizatorzy zorganizowanego wypoczynku dla dzieci i młodzieży zapewniają

prawo do wykonywania praktyk religijnych, o których mowa w ust. 1, na życzenie rodzica

lub opiekuna prawnego dziecka uczestniczącego w tym wypoczynku albo pełnoletniego

uczestnika tego wypoczynku.

3.

W celu zaspokojenia potrzeb, o których mowa w ust. 1 i 2, władze kościelne mogą wyznaczyć

kapelanów dla zakładów prowadzonych przez administrację rządową oraz samorządową.

4.

W celu umożliwienia udziału chorych i podopiecznych w nabożeństwach lub zbiorowych

posługach religijnych, kierownicy właściwych zakładów prowadzonych przez administrację

rządową oraz samorządową udostępnią odpowiednie pomieszczenia.

5.

(uchylony)

1.

Kościół ma prawo tworzenia organizacji prowadzących działalność o charakterze religijnym,

humanitarnym, charytatywnym, misyjnym, oświatowo-wychowawczym i kulturowym oraz na

rzecz formacji religijnej, kultu publicznego, nauki adwentystycznej, kształtowania

religijno-etycznych postaw dzieci i młodzieży, przeciwdziałania patologiom społecznym

i ich skutkom.

2.

Organizacjami adwentystycznymi są, w rozumieniu ustawy, organizacje powstałe za aprobatą

wyrażoną w uchwale Zarządu Kościoła, który zatwierdza kapelana lub asystenta kościelnego,

oraz działające w łączności z Kościołem.

3.

Do organizacji adwentystycznych stosuje się przepisy prawa o stowarzyszeniach, z tym

że

1)

Zarządowi Kościoła przysługuje prawo cofnięcia aprobaty, o której mowa w ust. 2;

2)

wystąpienie organu nadzorującego lub prokuratora do sądu z wnioskiem o rozwiązanie

stowarzyszenia wymaga uzyskania opinii Zarządu Kościoła;

3)

w przypadku likwidacji organizacji adwentystycznej - do jej majątku stosuje się odpowiednie

przepisy o majątku zlikwidowanej kościelnej osoby prawnej, chyba że statut organizacji

adwentystycznej stanowi inaczej.

Kościół, jego osoby prawne i inne jednostki organizacyjne Kościoła określone w jego

Statucie mają prawo prowadzenia właściwej dla każdej z nich działalności charytatywno-opiekuńczej.

Działalność charytatywno-opiekuńcza Kościoła obejmuje w szczególności

1)

prowadzenie zakładów dla sierot, osób w podeszłym wieku lub niepełnosprawnych oraz

innych osób potrzebujących opieki;

2)

wykonywanie działalności leczniczej w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej,

prowadzenie aptek, ośrodków zdrowego życia, oświaty zdrowotnej i ekologicznej oraz

przeciwdziałania patologiom społecznym;

3)

organizowanie pomocy w zakresie małżeństwa, macierzyństwa i rodziny;

4)

organizowanie pomocy sierotom, osobom dotkniętym klęskami żywiołowymi i epidemiami,

ofiarom wojennym, znajdującym się w trudnym położeniu materialnym lub zdrowotnym rodzinom

i osobom, w tym pozbawionym wolności;

5)

prowadzenie żłobków, ochronek, burs i schronisk;

6)

udzielanie pomocy w zapewnianiu wypoczynku dzieciom i młodzieży znajdującej się w

potrzebie;

7)

udzielanie pomocy materialnej młodzieży uczącej się i studiującej, a znajdującej się

w potrzebie;

8)

krzewienie idei miłości bliźnich i postaw moralno-społecznych temu sprzyjających;

9)

popularyzowanie postaw prozdrowotnych;

10)

upowszechnianie zasad chrześcijańskiego etosu pracy i ekonomiki;

11)

przekazywanie za granicę pomocy ofiarom klęsk żywiołowych i osobom znajdującym się

w szczególnej potrzebie.

Środki na realizację działalności charytatywno-opiekuńczej pochodzą w szczególności

z

1)

ofiar pieniężnych i w naturze;

2)

spadków, zapisów i darowizn krajowych i zagranicznych;

3)

dochodów z imprez i zbiórek publicznych;

4)

subwencji, dotacji i ofiar pochodzących od krajowych instytucji i przedsiębiorstw

państwowych, społecznych, wyznaniowych i prywatnych;

5)

odpłatności za usługi świadczone przez kościelne instytucje charytatywno-opiekuńcze;

6)

dochodów kościelnych osób prawnych, w tym z ich działalności gospodarczej.

1.

Kościół i jego osoby prawne mają prawo budowy, rozbudowy i konserwacji obiektów sakralnych,

kościelnych oraz cmentarzy.

2.

Na wniosek kościelnej osoby prawnej miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego

obejmują także inwestycje sakralne i kościelne oraz adwentystyczne cmentarze wyznaniowe.

3.

Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność jednostek samorządu terytorialnego,

przeznaczone w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego na cele sakralne

i kościelne, mogą być kościelnym osobom prawnym oddawane w użytkowanie wieczyste albo

sprzedawane.

Nie pobiera się opłat za użytkowanie wieczyste gruntów oddanych kościelnym osobom

prawnym pod zakłady charytatywno-opiekuńcze i punkty katechetyczne.

1.

Kościół ma prawo swobodnego drukowania, wydawania i rozpowszechniania wszelkich publikacji

związanych z jego posłannictwem.

2.

Kościół ma prawo do posiadania i używania własnych środków społecznego przekazu na

podstawie odrębnych przepisów.

3.

Kościół ma prawo do emitowania w publicznych środkach masowego przekazu nabożeństw

oraz własnych programów religijno-moralnych i kulturalnych.

4.

Sposób realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 3, regulują umowy z właściwymi

jednostkami publicznej radiofonii i telewizji.

Instytucje państwowe, samorządowe i kościelne współdziałają w ochronie, konserwacji,

udostępnianiu i upowszechnianiu zabytków architektury kościelnej i sztuki sakralnej

oraz ich dokumentacji, muzeów, archiwów i bibliotek będących własnością kościelną,

a także dzieł kultury i sztuki o motywach religijnych, stanowiących ważną część dziedzictwa

kultury.

Kościołowi i jego osobom prawnym przysługuje prawo nabywania, posiadania i zbywania

mienia ruchomego i nieruchomego, nabywania i zbywania innych praw oraz zarządzania

swoim majątkiem.

1.

Majątek i przychody Kościoła oraz jego osób prawnych podlegają ogólnym przepisom podatkowym,

z wyjątkami określonymi w ust. 2-5.

2.

Kościół i jego osoby prawne są zwolnione od opodatkowania podatkiem od nieruchomości

- nieruchomości lub ich części, stanowiących ich własność lub będących w ich władaniu

na podstawie innego tytułu prawnego na cele niemieszkalne, z wyjątkiem części służących

do wykonywania działalności gospodarczej.

3.

Zwolnienie od opodatkowania podatkiem od nieruchomości obejmuje nieruchomości lub

ich części przeznaczone na cele mieszkalne duchownych i ewangelistów, jeżeli

1)

są one wpisane do rejestru zabytków;

2)

służą jako internaty przy szkołach i seminariach duchownych oraz domy duchownych-emerytów

i wdów po nich oraz ewangelistów, znajdujące się w domach kościelnych;

3)

znajdują się w budynkach zarządów diecezji i przewodniczących diecezji, sekretariatu

Przewodniczącego Kościoła i Zarządu Kościoła.

4.

Nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych przez Kościół i jego osoby prawne w

drodze czynności prawnych oraz spadkobrania, zapisu i zasiedzenia jest zwolnione od

opłaty skarbowej, jeżeli ich przedmiotem są

1)

rzeczy i prawa nieprzeznaczone do działalności gospodarczej;

2)

sprowadzone z zagranicy maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier.

5.

Darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą pochodzące od osób fizycznych

są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym, jeżeli kościelna

osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat

od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność.

6.

Nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych, o których mowa w ust. 4, jest zwolnione

od opłaty sądowej, z wyłączeniem opłat kancelaryjnych.

Zwalnia się z należności celnych przywozowych towary przeznaczone na cele charytatywno-opiekuńcze

i oświatowo-wychowawcze oraz towary o charakterze kulturalnym przeznaczone na cele

kultu, przywożone dla kościelnych osób prawnych, w granicach i na warunkach określonych

w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającym wspólnotowy

system zwolnień celnych

(Dz. Urz. UE L 324 z 10.12.2009, str. 23).

1.

Kościół i jego osoby prawne mają prawo do zbierania ofiar na cele religijne, kościelną

działalność charytatywno-opiekuńczą, naukową i oświatowo-wychowawczą oraz utrzymanie

duchownych i ewangelistów.

2.

Zbiórki wymienione w ust. 1 nie wymagają zgłoszenia, jeżeli odbywają się w obrębie

terenów kościelnych, kaplic oraz w miejscach i okolicznościach zwyczajowo przyjętych

w danej okolicy i w sposób tradycyjnie ustalony.

1.

Kościół może zakładać fundacje. Do fundacji tych stosuje się ogólnie obowiązujące

przepisy o fundacjach, ze zmianami wynikającymi z przepisów ust. 2-5.

2.

Niezależnie od nadzoru państwowego, nadzór nad działalnością fundacji sprawuje Kościół

lub jego osoba prawna wskazana w statucie fundacji.

3.

W razie stwierdzonych nieprawidłowości w zarządzaniu fundacją, właściwy organ zwraca

się do Kościoła wyznaczając termin nie krótszy niż trzy miesiące na spowodowanie usunięcia

nieprawidłowości. Po bezskutecznym upływie tego terminu można zastosować środki oznaczone

w przepisach o fundacjach.

4.

W razie konieczności poddania fundacji zarządowi przymusowemu w myśl przepisów o fundacjach,

będzie on wykonywany przez Zarząd Kościoła.

5.

Jeżeli statut fundacji nie stanowi inaczej, w razie jej likwidacji, o przeznaczeniu

jej majątku znajdującego się w kraju lub za granicą zadecyduje Zarząd Kościoła.

W razie zniesienia kościelnej osoby prawnej, jej majątek przechodzi na Kościół jako

całość.

Niezależnie od ustawowego ubezpieczenia duchownych, Kościół prowadzi Kościelny Fundusz

Socjalny na rzecz duchownych i ich rodzin, który w rozumieniu ustawy nie jest działalnością

gospodarczą.

1.

Nieruchomości lub ich części pozostające w dniu wejścia w życie ustawy we władaniu

Kościoła i jego osób prawnych stają się z mocy prawa ich własnością, o ile nie narusza

to praw niepaństwowych i niesamorządowych osób trzecich; dotyczy to także obiektów

położonych na terenie miasta stołecznego Warszawy.

2.

Stwierdzenie nabycia prawa własności następuje w drodze decyzji wojewody.

3.

Nabycie własności nieruchomości lub ich części na podstawie ust. 1 jest wolne od podatków

i opłat związanych z tym nabyciem, a wynikające z niego wpisy do ksiąg wieczystych

i ich zakładanie jest wolne od opłat.

4.

Postępowanie sądowe i administracyjne dotyczące nieruchomości, o których mowa w ust.

1, ulega zawieszeniu, a sądy lub organy przekazują ich akta organowi, o którym mowa

w ust. 2.

5.

Organ, który wydał decyzję ostateczną określoną w ust. 2, zawiadamia o niej sąd lub

organ, który zawiesił postępowanie, zwracając akta sprawy. Sąd lub organ umorzy postępowanie.

1.

Przywraca się Kościołowi prawo własności budynku położonego przy ul. Tureckiej nr

1 w Warszawie w stanie wolnym od obciążeń oraz roszczeń z tytułu wszelkich nakładów

poniesionych przez jej dotychczasowych użytkowników, jak również z prawem nieodpłatnego

użytkowania wieczystego części działki gruntu oznaczonej ewidencyjnie nr 100 o powierzchni

całkowitej 1432 m

2.

Przyznaje się Kościołowi prawo do nieruchomości zamiennej wraz z budynkiem za nieruchomość

przy ul. Górskiej nr 9 w Warszawie, przeznaczoną na budownictwo komunalne.

3.

Minister-Szef Urzędu Rady Ministrów

4.

Przekazanie własności nieruchomości na podstawie ust. 1 i 2 jest wolne od podatków

i opłat, a wynikające z niego wpisy do ksiąg wieczystych i ich zakładanie jest wolne

od opłat sądowych.

1.

Na wniosek kościelnych osób prawnych wszczyna się postępowanie regulacyjne w przedmiocie

nieodpłatnego przekazania na własność nieruchomości lub ich części, będących uprzednio

własnością Wschodnioniemieckiego Stowarzyszenia Adwentystów Dnia Siódmego (Ostdeutsche

Verband der Gemeinschaft der Siebenten-Tags-Adventisten), reprezentowanego przez Środkowoniemieckie

Towarzystwo Nieruchomości, spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością (Mitteldeutsche

Grundstücksgesellschaft mit beschränkter Haftung), w celu przywrócenia w nich kultu

religijnego, działalności oświatowo-wychowawczej, charytatywno-opiekuńczej i opiekuńczo-wychowawczej.

2.

Wnioski w sprawach, o których mowa w ust. 1, mogą być składane do dnia 31 grudnia

1998 r. na zasadach i w trybie określonych w dziale IIIa ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1435 i 1700).

1.

Na wniosek kościelnych osób prawnych wojewoda lub inny organ wykonujący w imieniu

Skarbu Państwa prawa wynikające z własności nieruchomości albo organy jednostek samorządu

terytorialnego w zakresie swojej właściwości - mogą przekazać nieodpłatnie Kościołowi

i jego osobom prawnym własność nieruchomości lub ich części

1)

jeżeli są one niezbędne do sprawowania kultu religijnego lub działalności kościelnych

osób prawnych w zakresie charytatywno-opiekuńczym lub oświatowo-wychowawczym;

2)

w celu utworzenia gospodarstwa rolnego kościelnych osób prawnych działających na Ziemiach

Zachodnich i Północnych, prowadzących działalność oświatowo-wychowawczą, opiekuńczo-wychowawczą

lub charytatywno-opiekuńczą, o powierzchni do 15 ha gruntów rolnych łącznie dla jednej

kościelnej osoby prawnej.

2.

Przepis art. 34 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

3.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, mogą być składane w terminie 2 lat od dnia wejścia

w życie ustawy.

1.

Kościelne osoby prawne istniejące w dniu wejścia w życie ustawy pozostają osobami

prawnymi w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

Wykaz kościelnych osób prawnych istniejących w dniu wejścia w życie ustawy określa

załącznik do ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2022 r., z wyjątkiem art. 135 ust. 1 i 2,

art. 186 ust. 1 i 2, art. 243 ust. 1, art. 321, art. 324-338 w zakresie okręgowych

ośrodków wychowawczych, art. 340 w zakresie okręgowych ośrodków wychowawczych, art.

341 w zakresie okręgowych ośrodków wychowawczych, art. 343, art. 348 w zakresie okręgowych

ośrodków wychowawczych, art. 361, art. 363, art. 385 pkt 1 i 2, art. 389 pkt 1 i 3-7,

art. 393, art. 400, art. 401 ust. 2 i art. 415 pkt 4, które wchodzą w życie z dniem

następującym po dniu ogłoszenia.