Umowa międzynarodowa Umowa ramowa między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Australią, z drugiej, sporządzona w Manili dnia 7 sierpnia 2017 r.

1.

Celem niniejszej Umowy jest

a)

ustanowienie zacieśnionego partnerstwa między Stronami;

b)

stworzenie ram ułatwiających i wspierających współpracę w wielu obszarach wspólnego

zainteresowania; oraz

c)

zacieśnienie współpracy w celu opracowania rozwiązań problemów regionalnych i globalnych.

2.

W tym kontekście Strony deklarują zobowiązanie do zintensyfikowania dialogu politycznego

na wysokim szczeblu, a także potwierdzają wspólne wartości i zasady, które stanowią

podwaliny stosunków dwustronnych oraz punkt wyjścia do współpracy.

1.

Strony postanawiają zacieśniać swoje stosunki strategiczne i pogłębiać współpracę

na szczeblu dwustronnym, regionalnym i globalnym, w oparciu o wspólne wartości i interesy.

2.

Strony potwierdzają zobowiązanie do przestrzegania zasad demokracji, praw człowieka

i podstawowych wolności oraz praworządności. Poszanowanie zasad demokracji i praw

człowieka oraz podstawowych wolności, określonych w Powszechnej deklaracji praw człowieka

i skonkretyzowanych w Międzynarodowym pakcie praw obywatelskich i politycznych oraz

Międzynarodowym pakcie praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, a także innych

instrumentach międzynarodowych dotyczących praw człowieka, które Strony ratyfikowały

lub do których przystąpiły, a także poszanowanie zasady praworządności stanowią fundament

polityki wewnętrznej i międzynarodowej Stron oraz zasadniczy element niniejszej Umowy.

3.

Strony potwierdzają swoje zdecydowane poparcie dla Karty ONZ oraz dla wyrażonych w

niej wspólnych wartości.

4.

Strony potwierdzają zobowiązanie do wspierania zrównoważonego rozwoju i wzrostu gospodarczego,

udziału w realizacji celów rozwoju uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym oraz współpracy

w celu sprostania globalnym wyzwaniom środowiskowym, w tym zmianie klimatu.

5.

Strony podkreślają swoje wspólne zobowiązanie do utrzymania, na podstawie niniejszej

Umowy, wszechstronnego charakteru łączących je stosunków dwustronnych oraz ogólnej

spójności w tym względzie.

6.

Wdrażanie niniejszej Umowy opiera się na zasadach dialogu, wzajemnego poszanowania,

partnerstwa na zasadach równości, konsensusu oraz poszanowania prawa międzynarodowego.

1.

Strony postanawiają, że będą zacieśniać regularny dialog polityczny.

2.

Dialog polityczny ma na celu

a)

wspieranie rozwoju stosunków dwustronnych; oraz

b)

wzmocnienie wspólnych strategii Stron i znalezienie możliwości współpracy w kwestii

regionalnych i globalnych wyzwań i problemów.

3.

Dialog pomiędzy Stronami przybiera następujące formy

a)

konsultacje, spotkania i wizyty na szczeblu przywódców, które będą organizowane w

każdym przypadku, gdy Strony uznają to za konieczne;

b)

konsultacje, spotkania i wizyty na szczeblu ministerialnym, w tym konsultacje na szczeblu

ministrów spraw zagranicznych, oraz spotkania ministerialne dotyczące handlu i innych

kwestii określonych przez Strony, odbywające się w sytuacjach oraz miejscach ustalonych

przez Strony;

c)

regularne spotkania urzędników wysokiego szczebla, organizowane w razie potrzeby i

dotyczące zagadnień dwustronnych, polityki zagranicznej, bezpieczeństwa międzynarodowego,

zwalczania terroryzmu, handlu, współpracy na rzecz rozwoju, zmiany klimatu oraz innych

kwestii określonych przez Strony;

d)

dialogi sektorowe na temat kwestii będących przedmiotem wspólnego zainteresowania;

oraz

e)

wymiany delegacji i inne kontakty między Parlamentem Australii a Parlamentem Europejskim.

Strony postanawiają

a)

propagować podstawowe zasady dotyczące wartości demokratycznych, praw człowieka i

praworządności, także na forach wielostronnych;

b)

w skoordynowany sposób współpracować, w stosownych przypadkach, w tym z państwami

trzecimi, we wspieraniu zasad demokracji, praw człowieka i praworządności w praktyce;

c)

umożliwiać wzajemny udział w działaniach obu Stron na rzecz wspierania demokracji,

w tym poprzez wdrażanie mechanizmów ułatwiających udział w misjach obserwacji wyborów.

1.

Strony potwierdzają zobowiązanie do współpracy na rzecz międzynarodowego pokoju i

stabilności.

2.

W tym celu Strony badają możliwości koordynacji działań w ramach zarządzania kryzysowego,

w tym ewentualnej współpracy w operacjach zarządzania kryzysowego.

3.

Strony dokładają starań, aby wdrożyć Umowę między Unią Europejską a Australią ustanawiającą

ramy udziału Australii w europejskich operacjach zarządzania kryzysowego.

1.

Strony uznają, że rozprzestrzenianie broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia,

zarówno wśród państw, jak i podmiotów niepublicznych, stanowi jedno z największych

zagrożeń dla międzynarodowej stabilności i bezpieczeństwa.

2.

Strony postanawiają współpracować i przyczyniać się do walki z rozprzestrzenianiem

broni masowego rażenia i systemów jej przenoszenia poprzez pełne wypełnianie istniejących

zobowiązań Stron w ramach traktatów i układów międzynarodowych o rozbrojeniu i nierozprzestrzenianiu

broni, jak również innych odpowiednich umów, które Strony ratyfikowały lub do których

przystąpiły. Strony postanawiają, że powyższe postanowienie stanowi istotny element

niniejszej Umowy.

3.

Ponadto Strony postanawiają współpracować i przyczyniać się do walki z rozprzestrzenianiem

broni masowego rażenia i systemów jej przenoszenia poprzez

a)

podejmowanie wszelkich niezbędnych działań mających na celu, stosownie do okoliczności,

podpisanie, ratyfikację lub przystąpienie do wszystkich innych odpowiednich instrumentów

międzynarodowych, ich pełną realizację oraz ich wspieranie;

b)

utrzymanie skutecznego krajowego systemu kontroli wywozu, obejmującego zarówno kontrolę

wywozu, jak i tranzytu towarów związanych z bronią masowego rażenia, w tym kontroli

końcowego przeznaczenia technologii podwójnego zastosowania pod kątem broni masowego

rażenia oraz przewidującego skuteczne kary w przypadku naruszenia kontroli wywozu;

c)

wspieranie wdrażania wszelkich odpowiednich rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ;

d)

współpracę na forach wielostronnych i w ramach systemów kontroli wywozu w celu wspierania

nieproliferacji broni masowego rażenia;

e)

współpracę i koordynację w zakresie działań informacyjnych odnoszących się do broni

chemicznej, biologicznej, radiologicznej i bezpieczeństwa jądrowego, zabezpieczeń

i nieproliferacji oraz kar; oraz

f)

wymianę istotnych informacji na temat działań podjętych na podstawie niniejszego artykułu,

w stosownych przypadkach i zgodnie z ich odpowiednimi kompetencjami.

4.

Strony utrzymywać ustanowić regularny dialog polityczny, który będzie towarzyszył

tym elementom i je konsolidował.

1.

Strony uznają, że nielegalna produkcja broni strzeleckiej i lekkiej („BSiL”) i amunicji

do tej broni, ich transfer i obrót nimi, a także ich nadmierne gromadzenie, nieprawidłowe

zarządzanie, niewłaściwe zabezpieczanie zapasów oraz niekontrolowane rozprzestrzenianie

nadal stwarzają poważne zagrożenie dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa.

2.

Strony postanawiają przestrzegać i w całości dopełniać swoich zobowiązań na rzecz

zwalczania nielegalnego handlu BSiL i amunicją do niej, zgodnie z obowiązującymi umowami

międzynarodowymi, które ratyfikowały lub do których przystąpiły Australia oraz Unia

lub jej państwa członkowskie, zgodnie z ich kompetencjami i rezolucjami Rady Bezpieczeństwa

ONZ.

3.

Strony uznają znaczenie krajowych systemów kontroli przekazywania broni konwencjonalnej,

zgodnie z obowiązującymi standardami międzynarodowymi. Strony uznają znaczenie stosowania

takich kontroli w odpowiedzialny sposób, co przyczyni się do międzynarodowego i regionalnego

pokoju, bezpieczeństwa i stabilności oraz ograniczenia cierpień ludzkich, jak również

do zapobiegania przenikaniu broni konwencjonalnej.

4.

Strony zobowiązują się w tym względzie dążyć do pełnego wdrożenia traktatu o handlu

bronią i do wzajemnej współpracy w ramach tego traktatu, w tym podczas propagowania

upowszechniania i pełnego wdrożenia tego traktatu przez wszystkie państwa członkowskie

ONZ.

5.

Strony zobowiązują się współpracować i zapewnić koordynację, komplementarność i synergię

swoich wysiłków, aby rozwiązać problem nielegalnego handlu BSiL oraz amunicją do niej

na szczeblu światowym, regionalnym, podregionalnym i krajowym, w celu zapewnienia

skutecznego wykonania embarg na handel bronią nakładanych przez Radę Bezpieczeństwa

ONZ zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych.

1.

Strony potwierdzają, że najcięższe przestępstwa wzbudzające niepokój całej społeczności

międzynarodowej nie mogą pozostawać bezkarne i że należy zapewnić ich skuteczne ściganie

poprzez podejmowanie działań na poziomie krajowym lub międzynarodowym, w tym przez

Międzynarodowy Trybunał Karny.

2.

Strony postanawiają współpracować na rzecz realizacji celów Statutu Rzymskiego i w

tym celu zobowiązują się do

a)

kontynuowania działań na rzecz wdrożenia Statutu Rzymskiego i rozważenia ratyfikacji

i wdrożenia powiązanych instrumentów (takich jak Umowa o przywilejach i immunitetach

Międzynarodowego Trybunału Karnego);

b)

dalszego propagowania powszechnego przystępowania do Statutu Rzymskiego, m.in. poprzez

dzielenie się doświadczeniami z innymi państwami przy przyjmowaniu środków niezbędnych

do ratyfikacji i wykonania Statutu Rzymskiego; oraz

c)

ochrony integralności Statutu Rzymskiego przez ochronę jego podstawowych zasad, w

tym poprzez powstrzymanie się od zawierania umów o niedostarczaniu osób (znanych również

jako „umowy na podstawie art. 98”) z państwami trzecimi oraz zachęcaniu innych, aby

również powstrzymali się od zawierania takich umów

1.

Strony potwierdzają znaczenie zapobiegania terroryzmowi i jego zwalczania przy pełnym

poszanowaniu praworządności i praw człowieka oraz zgodnie z mającymi zastosowanie

postanowieniami prawa międzynarodowego, w tym Karty Narodów Zjednoczonych, międzynarodowych

konwencji dotyczących zwalczania terroryzmu, odpowiednich rezolucji Rady Bezpieczeństwa

ONZ, prawa dotyczącego uchodźców i międzynarodowego prawa humanitarnego.

2.

W tym kontekście i biorąc pod uwagę globalną strategię zwalczania terroryzmu ONZ,

zawartą w rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 60/288 z dnia 8 września 2006 r.

i przeglądy jej realizacji, Strony postanawiają współpracować w celu zapobiegania

aktom terroryzmu i ich eliminowania, w szczególności poprzez

a)

wymianę informacji na temat grup terrorystycznych oraz ich sieci wsparcia, zgodnie

z prawem międzynarodowym i krajowym;

b)

wymianę opinii o środkach i metodach stosowanych w celu zwalczania terroryzmu, w tym

w dziedzinie technologii i szkoleń, oraz wymianę wiedzy fachowej związanej z zapobieganiem

terroryzmowi;

c)

określenie obszarów przyszłej współpracy, w tym w zakresie zapobiegania rekrutacji

i radykalizacji postaw i przeciwdziałania finansowaniu terroryzmu, a także poprzez

partnerstwa z państwami trzecimi;

d)

we właściwych przypadkach, wspieranie regionalnych inicjatyw na rzecz współpracy w

zakresie egzekwowania prawa w walce z terroryzmem w oparciu o pełne poszanowanie praw

człowieka i praworządności;

e)

współpracę mającą na celu pogłębienie międzynarodowego konsensusu w kwestii walki

z terroryzmem i ram prawnych regulujących ten konsensus oraz przez działanie na rzecz

osiągnięcia porozumienia w sprawie całościowej konwencji dotyczącej terroryzmu międzynarodowego;

f)

propagowanie współpracy między państwami członkowskimi ONZ w celu skutecznego wdrożenia,

za pomocą wszelkich dostępnych środków, globalnej strategii ONZ w sprawie zwalczania

terroryzmu; oraz

g)

wymianę najlepszych praktyk w dziedzinie ochrony praw człowieka w ramach walki z terroryzmem.

3.

Strony potwierdzają zobowiązanie do współpracy, w stosownych przypadkach, w celu zapewnienia

pomocy w budowaniu zdolności do zwalczania terroryzmu w innych państwach, które potrzebują

zasobów i wiedzy fachowej, aby móc zapobiegać działalności terrorystycznej i reagować

na nią.

4.

Strony postanawiają ściśle współpracować w ramach globalnego forum zwalczania terroryzmu

i jego grup roboczych.

5.

Strony postanawiają prowadzić regularny dialog na temat zwalczania terroryzmu na poziomie

urzędników wysokiego szczebla.

Strony zobowiązują się podjąć współpracę przez wymianę poglądów, a w stosownych przypadkach

także koordynowanie stanowisk w organizacjach i na forach międzynarodowych i regionalnych,

w tym na forum ONZ i jej wyspecjalizowanych agencji, Światowej Organizacji Handlu

(„WTO”), grupy G-20, Rady Stabilności Finansowej, Organizacji Współpracy Gospodarczej

i Rozwoju („OECD”), Grupy Banku Światowego i regionalnych banków rozwoju, dialogu

Azja-Europa („ASEM”), Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie („OBWE”),

Forum Regionalnego ASEAN, Forum Wysp Pacyfiku oraz Sekretariatu Wspólnoty Pacyfiku.

Strony uznają znaczenie współpracy oraz wymiany poglądów w zakresie bezpieczeństwa

międzynarodowego oraz cyberprzestrzeni, w tym w odniesieniu do norm zachowania i stosowania

prawa międzynarodowego w cyberprzestrzeni, opracowania środków budowy zaufania i budowania

zdolności,

1.

Strony potwierdzają, że pragną przyczyniać się do trwałego wzrostu gospodarczego i

zmniejszenia ubóstwa, wzmacniać współpracę w dziedzinie rozwoju międzynarodowego i

propagować skuteczność pomocy i rozwoju, ze szczególnym naciskiem na realizację na

szczeblu krajowym.

2.

Strony uznają znaczenie współpracy, dzięki której działalność rozwojowa może wywierać

większy wpływ, mieć szerszy zasięg i oddziaływanie.

3.

W tym celu Strony postanawiają

a)

prowadzić regularny dialog polityczny w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju;

b)

prowadzić wymianę poglądów, a w stosownych przypadkach także koordynację stanowisk

w kwestiach związanych z rozwojem na forach regionalnych i międzynarodowych, by propagować

zrównoważony i sprzyjający włączeniu społecznemu wzrost gospodarczy na rzecz rozwoju

społecznego;

c)

prowadzić wymianę informacji na temat swoich programów rozwojowych, a w stosownych

przypadkach także koordynację działań wewnętrznych w celu zwiększenia swojego wkładu

w zrównoważony wzrost gospodarczy i ograniczenie ubóstwa poprzez promowanie synergii

między swoimi programami, poprawę podziału zadań oraz zwiększenie skuteczności w terenie;

oraz

d)

podejmować delegowaną współpracę pomocową w imieniu drugiej strony, w stosownych przypadkach,

w oparciu o uzgodnienia pomiędzy Stronami.

Strony potwierdzają swoje wspólne zobowiązanie do udzielania pomocy humanitarnej i

we właściwych przypadkach podejmują wysiłki na rzecz koordynacji działań w tej dziedzinie.

Strony postanawiają utrzymywać dialog między swoimi organami oraz zachęcać do wymiany

informacji i doświadczeń dotyczących prowadzonej polityki i tendencji makroekonomicznych,

łącznie z wymianą informacji na temat koordynacji polityki gospodarczej w ramach regionalnej

współpracy i integracji gospodarczej.

1.

Strony zobowiązują się do współpracy w zakresie wspierania i zapewniania warunków

dla wzrostu wymiany handlowej i inwestycji pomiędzy Stronami.

2.

Strony są zdecydowane prowadzić dialog i współpracę na wysokim szczeblu w kwestiach

związanych z handlem i inwestycjami, aby ułatwiać dwustronny przepływ handlu i inwestycji,

zapobiegać powstawaniu pozataryfowych utrudnień dla handlu i inwestycji i je usuwać

oraz aby poprawiać przejrzystość i rozwijać wielostronny system handlowy.

3.

Dialog dotyczący handlu i inwestycji obejmuje

a)

coroczny dialog na temat polityki handlowej na wysokim szczeblu urzędniczym uzupełniony

spotkaniami ministrów dotyczącymi handlu, zgodnie z ustaleniami Stron;

b)

rozmowy na temat handlu produktami rolnymi i ich wprowadzania do obrotu, kwestii sanitarnych

i fitosanitarnych; oraz

c)

inne wymiany sektorowe uzgodnione przez Strony.

4.

Strony informują się wzajemnie i wymieniają opinie na temat rozwoju dwustronnej i

międzynarodowej wymiany handlowej, inwestycji oraz związanych z handlem i inwestycjami

aspektów innych polityk, w tym na temat kwestii regulacyjnych, które mogą mieć wpływ

na handel dwustronny i inwestycje.

5.

Strony wymieniają się informacjami na temat swojej polityki w zakresie umów o wolnym

handlu i programów zawierania tych umów. Niniejsza Umowa nie wymaga ani nie wyklucza

negocjowania ani zawarcia w przyszłości umowy o wolnym handlu między Stronami w celu

uzupełnienia i rozszerzenia postanowień niniejszej Umowy dotyczących polityki gospodarczej.

6.

Uznając znaczenie liberalizacji handlu jako motoru rozwoju gospodarczego na świecie

oraz znaczenie dążenia do niej za pomocą wielostronnego systemu handlu, opartego na

zasadach, Strony potwierdzają zobowiązanie do współpracy w ramach WTO w celu doprowadzenia

do dalszej liberalizacji handlu.

Strony dążą do stworzenia atrakcyjnych i stabilnych warunków do obustronnych inwestycji

poprzez dialog mający na celu

a)

ugruntowanie wzajemnego zrozumienia i współpracy w kwestiach inwestycyjnych;

b)

poszukiwanie mechanizmów ułatwiających przepływy inwestycyjne; oraz

c)

tworzenie stabilnych, przejrzystych, niedyskryminujących i otwartych przepisów dla

inwestorów, bez uszczerbku dla zobowiązań Stron w ramach preferencyjnych umów handlowych

oraz innych zobowiązań międzynarodowych.

1.

Strony potwierdzają zobowiązanie do podtrzymywania otwartości i przejrzystości w ramach

zamówień publicznych, które zgodnie z ich zobowiązaniami międzynarodowymi będą sprzyjać

najlepszemu stosunkowi wartości do ceny, konkurencyjności rynków i niedyskryminacyjnym

praktykom nabywczym, a tym samym będą sprzyjać wymianie handlowej między Stronami.

2.

Strony postanawiają zintensyfikować prowadzone konsultacje, współpracę oraz wymianę

doświadczeń i najlepszych praktyk w dziedzinie zamówień publicznych w odniesieniu

do kwestii będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, w tym w odniesieniu do

ram regulacyjnych Stron.

3.

Strony postanawiają zbadać sposoby dalszego ułatwiania wzajemnego dostępu do swoich

rynków zamówień publicznych oraz wymiany poglądów na temat środków i praktyk, które

mogłyby niekorzystnie wpływać na wymianę zamówień publicznych między nimi.

1.

Strony podzielają pogląd, że głównym elementem ułatwiającym wymianę handlową jest

większa spójność norm, przepisów technicznych i procedur oceny zgodności.

2.

Strony uznają wspólny interes związany z ograniczaniem barier technicznych w handlu

i w tym celu zobowiązują się do współpracy w ramach Porozumienia WTO w sprawie barier

technicznych w handlu oraz Porozumienia w sprawie wzajemnego uznawania w odniesieniu

do oceny zgodności, certyfikatów i oznakowania między Wspólnotą Europejską a Australią.

1.

Strony postanawiają zacieśnić współpracę w kwestiach sanitarnych i fitosanitarnych,

aby chronić życie i zdrowie ludzi, zwierząt i roślin na terytorium Stron, z uwzględnieniem

praw i obowiązków Stron wynikających z Porozumienia WTO w sprawie stosowania środków

sanitarnych i fitosanitarnych (zwanego dalej „porozumieniem w sprawie stosowania środków

sanitarnych i fitosanitarnych”).

2.

W ramach określonych porozumieniem w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych

i odpowiednimi międzynarodowymi normami Kodeksu Żywnościowego (Codex Alimentarius),

Międzynarodowej konwencji ochrony roślin („IPPC”) oraz Światowej Organizacji Zdrowia

Zwierząt („OIE”) Strony wymieniają się informacjami w celu poszerzenia wzajemnej znajomości

swoich środków sanitarnych i fitosanitarnych i ułatwienia handlu między Stronami poprzez

a)

regularne spotkania odbywające się na właściwych forach uzgodnionych przez Strony

w celu wymiany poglądów na temat przepisów, środków wykonawczych, systemów kontroli

i certyfikacji oraz procedur nadzoru dotyczących środków sanitarnych i fitosanitarnych

oraz środków dotyczących dobrostanu zwierząt, a także w celu zajęcia się problemami

wynikającymi ze stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych;

b)

dążenie do stosowania wymogów dotyczących przywozu na całym terytorium Strony dokonującej

wywozu, w tym stosowanie zasad regionalizacji;

c)

zgodnie z porozumieniem w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych

(i)

uznanie obszarów wolnych od chorób i szkodników oraz obszarów niewielkiego rozpowszechnienia

chorób i szkodników;

(ii)

weryfikację całości lub części systemu kontroli i certyfikacji stosowanego przez organy

Strony dokonującej wywozu;

d)

wymianę informacji na temat kwestii sanitarnych i fitosanitarnych oraz dobrostanu

zwierząt, które wpływają lub mogą wpływać na handel między Stronami, takich jak środki

nadzwyczajne, nowo występujące choroby i szkodniki oraz nowe dowody naukowe.

3.

Strony postanawiają współpracować i wymieniać się informacjami w kwestiach dotyczących

dobrostanu zwierząt,

4.

Współpraca Stron w kwestiach sanitarnych i fitosanitarnych oraz w zakresie dobrostanu

zwierząt odbywa się także na stosownych forach wielostronnych, m.in. w ramach WTO,

Komisji Kodeksu Żywnościowego, IPPC i OIE.

Strony prowadzą współpracę celną w formie dwustronnej i wielostronnej z zastrzeżeniem

przestrzegania swoich przepisów w tym zakresie. W tym celu Strony postanawiają przede

wszystkim wymieniać się doświadczeniami oraz badać możliwości uproszczenia procedur

celnych, zapewnienia przejrzystości i usprawnienia współpracy w takich obszarach,

jak ułatwienia w handlu, bezpieczeństwo i ochrona handlu międzynarodowego oraz zwalczanie

oszustw celnych.

1.

Strony potwierdzają znaczenie swoich praw i obowiązków w odniesieniu do praw własności

intelektualnej, w tym praw autorskich i pokrewnych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych,

wzorów przemysłowych, prawa do ochrony odmian roślin oraz patentów i ich egzekwowania,

zgodnie z najsurowszymi normami międzynarodowymi, których każda ze Stron przestrzega.

2.

Strony postanawiają wymieniać się informacjami i dzielić się doświadczeniami w kwestiach

własności intelektualnej odnoszących się do zarządzania, ochrony i egzekwowania praw

własności intelektualnej za pomocą odpowiednich form współpracy.

Strony wspierają konkurencję w działalności gospodarczej poprzez egzekwowanie swoich

przepisów ustawowych i wykonawczych dotyczących konkurencji. Strony postanawiają dzielić

się informacjami na temat polityki konkurencji i kwestii powiązanych oraz zacieśniać

współpracę pomiędzy swoimi organami ochrony konkurencji.

Strony nawiązują merytoryczny dialog mający na celu propagowanie dwustronnego handlu

usługami i wymianę informacji na temat otoczenia regulacyjnego każdej ze stron.

W odniesieniu do usług finansowych Strony postanawiają utrzymać wymianę informacji

i doświadczeń na temat nadzoru i otoczenia regulacyjnego oraz zacieśniać współpracę

z myślą o poprawie systemów rachunkowości, audytu, nadzoru i regulacji w bankowości,

ubezpieczeniach oraz innych obszarach sektora finansowego.

1.

Dążąc do umocnienia i rozwoju działalności gospodarczej, a równocześnie uwzględniając

konieczność stworzenia odpowiednich ram regulacyjnych, Strony uznają potrzebę i zobowiązują

się do wdrożenia zasad dobrej administracji w obszarze podatków, obejmującej przejrzystość,

wymianę informacji i unikanie szkodliwych praktyk podatkowych.

2.

Strony współpracują, w ramach swoich kompetencji, m.in. za pośrednictwem odpowiednich

forów międzynarodowych, aby usprawnić międzynarodową współpracę w dziedzinie podatków

i ułatwić pobór uzasadnionych dochodów podatkowych, z poszanowaniem zasad dobrej administracji

wspomnianych w ust. 1.

Strony uznają znaczenie przejrzystości i przestrzegania procedur w zarządzaniu swoimi

przepisami ustawowymi i wykonawczymi dotyczącymi handlu, jak określono w art. X Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu („GATT 1994”) i art. III Układu ogólnego w sprawie handlu usługami („GATS”)

i w tym celu Strony postanawiają zacieśnić współpracę i wymianę informacji w celu

podniesienia jakości i skuteczności regulacji oraz propagowania zasad dobrych zachowań

administracyjnych.

1.

Strony uznają, że przejrzyste, rynkowe podejście jest najlepszym sposobem stworzenia

warunków sprzyjających inwestycjom w zakresie produkcji i handlu surowcami oraz wspierania

skutecznej dystrybucji i wykorzystania surowców.

2.

Strony, uwzględniając swoją politykę gospodarczą i cele gospodarcze, z myślą o wspieraniu

wymiany handlowej, postanawiają zacieśnić współpracę w kwestiach dotyczących surowców

w celu wzmocnienia opartych na zasadach światowych reguł handlu surowcami i sprzyjania

przejrzystości na światowych rynkach surowców.

3.

Współpraca ta może obejmować między innymi następujące dziedziny

a)

kwestie podaży i popytu, dwustronnej wymiany handlowej i inwestycji, a także istotne

kwestie związane z handlem międzynarodowym;

b)

otoczenie regulacyjne każdej ze Stron; oraz

c)

najlepsze praktyki w zakresie zrównoważonego rozwoju przemysłu wydobywczego, w tym

politykę w zakresie surowców mineralnych, zagospodarowanie przestrzenne i procedury

wydawania pozwoleń.

4.

Strony będą współpracować ze sobą w drodze dialogu dwustronnego lub w ramach odpowiednich

wielostronnych struktur bądź instytucji międzynarodowych.

1.

Strony potwierdzają zobowiązanie do wspierania rozwoju handlu międzynarodowego i inwestycji

w sposób przyczyniający się do osiągnięcia celu, jakim jest zrównoważony rozwój, oraz

dążą do tego, by cel ten był realizowany na wszystkich poziomach stosunków gospodarczych.

2.

Strony uznają prawo każdej ze Stron do określenia własnych krajowych poziomów w zakresie

ochrony środowiska i ochrony pracy oraz do przyjęcia lub zmiany swoich odpowiednich

przepisów i polityk, zgodnie z zobowiązaniem do przestrzegania międzynarodowych standardów

i porozumień.

3.

Strony uznają również, że należy unikać zachęcania do wymiany handlowej lub inwestycji

przez obniżenie lub oferowanie obniżenia poziomu ochrony przewidzianego w przepisach

krajowych dotyczących środowiska lub pracy

4.

Strony wymieniają się informacjami i dzielą się doświadczeniami na temat swoich działań

na rzecz spójności i wzajemnego wsparcia między handlem, polityką społeczną i ochroną

środowiska, w tym na temat aspektów określonych w tytule VIII, oraz zacieśniają dialog

i współpracę w kwestiach zrównoważonego rozwoju, które mogą pojawić się w kontekście

stosunków handlowych.

1.

Strony zachęcają do nawiązywania silniejszych powiązań między przedsiębiorstwami i

umacniają powiązania między organami władz a przedsiębiorstwami poprzez obustronne

wizyty i działania z udziałem przedsiębiorstw, m.in. w ramach procesu ASEM.

2.

Współpraca ta w szczególności zmierza do podnoszenia konkurencyjności małych i średnich

przedsiębiorstw (MSP). Może ona obejmować między innymi

a)

pobudzanie transferu technologii;

b)

wymianę dobrych praktyk w zakresie dostępu do finansowania;

c)

propagowanie odpowiedzialności społecznej i rozliczalności przedsiębiorstw; oraz

d)

rozwijanie istniejącej współpracy w zakresie norm i oceny zgodności.

3.

Strony postanawiają ułatwiać i rozwijać dialog i współpracę między swoimi agencjami

odpowiedzialnymi za wspieranie handlu i inwestycji.

Strony zachęcają do dialogu pomiędzy organizacjami rządowymi i pozarządowymi, takimi

jak związki zawodowe, zrzeszenia pracodawców, stowarzyszenia branżowe oraz izby handlowe

i przemysłowe, w celu wspierania handlu i inwestycji w dziedzinach stanowiących przedmiot

wspólnego zainteresowania.

Uznając znaczenie turystyki w pogłębianiu wzajemnego zrozumienia i szacunku między

narodami Unii i Australii oraz korzyści ekonomiczne płynące z rozwoju turystyki, Strony

postanawiają współpracować w celu zwiększenia obustronnego ruchu turystycznego między

Unią i Australią.

1.

Strony uznają znaczenie międzynarodowego prawa prywatnego oraz współpracy prawnej

i sądowej w sprawach cywilnych i handlowych dla tworzenia otoczenia ułatwiającego

handel międzynarodowy i inwestycje oraz mobilność osób. Strony postanawiają wzmocnić

współpracę, m.in. poprzez negocjowanie, ratyfikację i wdrożenie umów międzynarodowych,

takich jak porozumienia przyjęte w ramach Haskiej Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

2.

Strony postanawiają w miarę możliwości ułatwiać i propagować polubowne rozstrzyganie

międzynarodowych sporów cywilnych i prywatnych sporów handlowych zgodnie z mającymi

zastosowanie instrumentami międzynarodowymi.

3.

W odniesieniu do współpracy sądowej w sprawach karnych Strony zacieśniają współpracę

w zakresie wzajemnej pomocy prawnej, na podstawie stosownych instrumentów międzynarodowych.

W stosownych przypadkach współpraca ta będzie obejmowała przystąpienie do odnośnych

instrumentów ONZ oraz ich wdrożenie. W stosownych przypadkach może ona również polegać

na udzielaniu poparcia dla odnośnych instrumentów Rady Europy, a także na współpracy

między właściwymi organami australijskimi a Eurojustem.

Strony postanawiają współpracować na poziomie organów, agencji i służb zajmujących

się ściganiem przestępstw oraz uczestniczyć w zwalczaniu i likwidowaniu międzynarodowych

zagrożeń przestępczych wspólnych dla Stron. Współpraca ta może polegać na wzajemnej

pomocy w prowadzeniu postępowań przygotowawczych, wymianie technik dochodzeniowych,

wspólnym kształceniu i szkoleniu pracowników; może także przybierać formę innych wspólnych

działań i rodzajów pomocy wspólnie określonych przez Strony.

1.

Strony postanawiają współpracować w zakresie zapobiegania terroryzmowi i jego zwalczania,

jak określono w art 9.

2.

Strony potwierdzają zobowiązanie do współpracy w zakresie zapobiegania przestępczości

zorganizowanej, przestępczości gospodarczej i finansowej, korupcji, fałszowaniu pieniędzy

i nielegalnym transakcjom oraz do zwalczania tych zjawisk poprzez pełne przestrzeganie

wzajemnych międzynarodowych zobowiązań w tej dziedzinie, w tym skutecznej współpracy

w odzyskiwaniu mienia lub środków uzyskanych poprzez korupcję.

3.

W ramach zapobiegania przestępstwom terrorystycznym lub poważnej przestępczości międzynarodowej,

ich wykrywania, prowadzenia postępowań w ich sprawie i ich ścigania Strony uznają

znaczenie umowy między Unią Europejską a Australią o przetwarzaniu i przekazywaniu

danych dotyczących przelotu pasażera (PNR) przez przewoźników lotniczych do australijskiej

służby celnej i służby granicznej.

4.

Strony wspierają wdrożenie Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej

przestępczości zorganizowanej i protokołów uzupełniających do niej, a także wdrożenie

skutecznych i wydajnych mechanizmów przeglądu.

5.

Strony wspierają także wdrożenie Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji,

w tym zastosowanie skutecznego mechanizm przeglądu, z uwzględnieniem zasad przejrzystości

i udziału społeczeństwa obywatelskiego.

1.

W granicach swoich uprawnień i kompetencji Strony współpracują w celu zapewnienia

zrównoważonego i zintegrowanego podejścia do minimalizowania szkód spowodowanych niedozwolonymi

środkami odurzającymi wśród pojedynczych osób, rodzin i społeczności. Polityka i działania

realizowane w kwestii środków odurzających mają na celu wzmocnienie struktur zajmujących

się zwalczaniem niedozwolonych środków odurzających, zmniejszenie podaży takich środków,

ograniczenie handlu nimi i popytu na nie, naprawianie skutków zdrowotnych i społecznych

nadużywania środków odurzających, zapewnianie możliwości wyjścia z nałogu, a także

prowadzenie stałej współpracy w skutecznym zwalczaniu wykorzystywania prekursorów

chemicznych do nielegalnej produkcji środków odurzających i substancji psychotropowych.

2.

Strony podejmują współpracę mającą na celu likwidowanie międzynarodowych siatek przestępczych

zajmujących się nielegalnym obrotem środkami odurzającym i polegającą m.in. na wymianie

informacji i danych wywiadowczych, szkoleniach i wymianie najlepszych praktyk, w tym

w zakresie stosowania specjalnych technik dochodzeniowych. Szczególne wysiłki skierowane

są na zwalczanie przenikania przestępczości do sfery legalnej gospodarki.

3.

Strony współpracują w celu rozwiązania problemu nowych substancji psychoaktywnych,

m.in. poprzez wymianę informacji i danych wywiadowczych, stosownie do sytuacji.

1.

Strony zacieśniają współpracę w celu zapobiegania i zwalczania przestępczości z wykorzystaniem

zaawansowanej technologii, cyberprzestępczości i przestępczości elektronicznej oraz

rozpowszechniania treści terrorystycznych za pośrednictwem internetu przez wymianę

informacji i doświadczeń praktycznych zgodnie ze swoim prawem krajowym i międzynarodowymi

zobowiązaniami dotyczącymi praw człowieka, w granicach swojej odpowiedzialności.

2.

Strony wymieniają się informacjami na temat kształcenia i szkolenia śledczych zajmujących

się cyberprzestępczością, prowadzenia postępowań przygotowawczych w sprawach związanych

z cyberprzestępczością oraz kryminalistyki cyfrowej.

3.

Strony propagują Konwencję budapeszteńską o cyberprzestępczości jako dokument wyznaczający

światowe standardy w zwalczaniu cyberprzestępczości na wszystkich stosownych szczeblach.

1.

Strony podkreślają konieczność współpracy w zakresie zapobiegania wykorzystywaniu

ich systemów finansowych do prania dochodów z działalności przestępczej każdego rodzaju,

w tym z nielegalnego obrotu środkami odurzającymi i korupcji, a także współpracy w

zakresie zwalczania finansowania terroryzmu. Współpraca ta obejmuje również odzyskiwanie

mienia lub środków uzyskanych z działalności przestępczej.

2.

Strony prowadzą wymianę odpowiednich informacji w ramach określonych stosownymi przepisami

oraz wdrażają właściwe środki, aby zwalczać pranie pieniędzy i finansowanie terroryzmu

zgodnie ze standardami przyjętymi przez odpowiednie podmioty międzynarodowe działające

w tym obszarze, takie jak Grupa Specjalna ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy.

1.

Strony postanawiają zintensyfikować dialog i współpracę w dziedzinie migracji, azylu,

uczestnictwa oraz różnorodności.

2.

Współpraca może obejmować wymianę informacji na temat podejścia do nielegalnej imigracji,

przemytu ludzi, handlu ludźmi, azylu, uczestnictwa migrantów w życiu społecznym i

ekonomicznym, zarządzania granicami, wiz, danych biometrycznych i bezpieczeństwa dokumentów.

3.

Strony postanawiają współpracować na rzecz zapobiegania nielegalnej migracji i kontrolowania

jej. W tym celu

a)

Australia wyraża zgodę na readmisję swoich obywateli nielegalnie przebywających na

terytorium państwa członkowskiego, na wniosek tego państwa, bez zbędnych formalności,

które spowodowałyby niepotrzebne opóźnienia;

b)

każde państwo członkowskie wyraża zgodę na readmisję swoich obywateli nielegalnie

przebywających na terytorium Australii, na jej wniosek, bez zbędnych formalności,

które spowodowałyby niepotrzebne opóźnienia; oraz

c)

państwa członkowskie i Australia zapewniają swoim obywatelom właściwe dokumenty tożsamości

niezbędne do tego celu.

4.

Strony, na wniosek jednej z nich, badają możliwość zawarcia umowy o readmisji między

Australią a Unią Europejską. W tym kontekście rozważą również zawarcie stosownych

uzgodnień dotyczących readmisji obywateli państw trzecich i bezpaństwowców.

1.

Australia wyraża zgodę, aby placówki dyplomatyczne i konsularne każdego reprezentowanego

państwa członkowskiego mogły sprawować ochronę konsularną

2.

Unia i państwa członkowskie wyrażają zgodę, aby placówki dyplomatyczne i konsularne

Australii mogły sprawować ochronę konsularną w imieniu państwa trzeciego oraz aby

państwa trzecie mogły sprawować ochronę konsularną w imieniu Australii w tych miejscach

w Unii, gdzie Australia lub zainteresowane państwo trzecie nie mają stałego przedstawicielstwa.

3.

Ust. 1 i 2 mają na celu zwolnienie z wszelkich wymogów dotyczących zgłoszenia lub

uzyskania zgody, które w przeciwnym razie mogłyby mieć zastosowanie.

4.

Strony postanawiają ułatwiać dialog między ich właściwymi organami na temat spraw

konsularnych.

1.

Strony postanawiają współpracować w celu zapewnienia, aby poziom ochrony danych osobowych

był zgodny z odnośnymi normami międzynarodowymi, m.in. z wytycznymi OECD w sprawie

ochrony prywatności i transgranicznych przepływów danych osobowych.

2.

Współpraca w zakresie ochrony danych osobowych może polegać m.in. na wymianie informacji

i wiedzy fachowej. Może ona również obejmować współpracę między organami regulacyjnymi

działającymi w ramach takich struktur jak OECD (Grupa Robocza ds. Bezpieczeństwa Informacji

i Prywatności), Światowa Sieć na rzecz Prywatności (Global Privacy Enforcement Network).

1.

Strony postanawiają zacieśniać współpracę w zakresie nauki, badań naukowych i innowacji,

wspierając lub uzupełniając w ten sposób Umowę odnoszącą się do współpracy naukowo-technicznej

między Wspólnotą Europejską a Australią.

2.

Ściślejsza współpraca ma na celu między innymi

a)

stawienie czoła najważniejszym wspólnym wyzwaniom społecznym obecnym w Australii i

Unii, zweryfikowanym i zatwierdzonym przez Wspólny Komitet ds. Współpracy Naukowej

i Technologicznej, ustanowiony na mocy art. 5 Umowy odnoszącej się do współpracy naukowo-technicznej

między Wspólnotą Europejską a Australią;

b)

włączenie szeregu publicznych i prywatnych podmiotów innowacyjnych, w szczególności

MSP, aby ułatwić wykorzystywanie wyników badań opartych na współpracy i osiągnięcie

wzajemnie korzystnych komercyjnych lub szerszych skutków społecznych;

c)

ułatwienie korzystania przez australijskich i unijnych naukowców z możliwości oferowanych

przez programy badawcze i innowacyjne każdej ze Stron, m.in. poprzez

(i)

kompleksowe informacje o programach i możliwościach uczestnictwa;

(ii)

bezzwłoczne udostępnianie informacji na temat pojawiających się priorytetów strategicznych;

(iii)

badanie możliwości wykorzystania i wzmocnienia mechanizmów współpracy, takich jak

partnerstwo, wspólne zaproszenia i skoordynowane zaproszenia do składania wniosków;

oraz

d)

badanie możliwości współdziałania Australii i Unii na rzecz nawiązania szerzej zakrojonej

regionalnej i międzynarodowej współpracy w dziedzinie badań i innowacji oraz uczestnictwa

w niej.

3.

Strony, zgodnie ze swoimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi, zachęcają swój sektor

prywatny i publiczny oraz społeczeństwo obywatelskie do uczestnictwa w działaniach

zacieśniających taką współpracę.

4.

Zacieśniona współpraca koncentruje się na wszystkich obszarach cywilnych badań naukowych

i innowacji, w tym między innymi na

a)

podejmowaniu wyzwań społecznych w obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania

oraz na usprawnianiu kluczowych technologii wspomagających, w tym nauki o kosmosie;

b)

infrastrukturze badawczej, w tym na e-infrastrukturze, oraz na wymianie informacji

dotyczących takich kwestii jak dostęp, zarządzanie, finansowanie i priorytety w zakresie

infrastruktur badawczych; oraz

c)

zwiększeniu mobilności naukowców między Australią a Unią.

1.

Uznając, że technologie informacyjno-komunikacyjne są ważnymi elementami współczesnego

życia oraz mają ogromne znaczenie dla rozwoju gospodarczego i społecznego, Strony

postanawiają prowadzić wymianę poglądów na temat prowadzonej przez nie polityki w

tej dziedzinie.

2.

Współpraca w tym obszarze może koncentrować się w szczególności na

a)

wymianie poglądów na temat różnych aspektów społeczeństwa informacyjnego, w szczególności

na temat strategii łączności elektronicznej i dotyczących jej uregulowań, w tym usługi

powszechnej, licencjonowania i ogólnych zezwoleń, ochrony prywatności i danych osobowych,

e-administracji i otwartej administracji, bezpieczeństwa internetu oraz niezależności

i efektywności organów regulacyjnych;

b)

wzajemnym połączeniu i interoperacyjności sieci badawczych, infrastruktur i usług

obliczeniowych i gromadzenia danych naukowych, m.in. w kontekście regionalnym;

c)

ujednoliceniu, certyfikacji i rozpowszechnianiu nowych technologii informacyjno-komunikacyjnych;

d)

aspektach technologii i usług informacyjno-telekomunikacyjnych dotyczących bezpieczeństwa,

zaufania i prywatności, w tym promowaniu bezpieczeństwa w internecie, zwalczaniu wykorzystywania

technologii informacyjnych i wszelkich form mediów elektronicznych oraz wymiany informacji

niezgodnie z ich przeznaczeniem; oraz

e)

wymianie poglądów na temat działań wymierzonych w problem kosztów roamingu międzynarodowego,

m.in. jako bariery utrudniającej transgraniczną wymianę handlową.

1.

Strony uznają kluczowy wkład kształcenia i szkolenia w tworzenie wysokiej jakości

miejsc pracy i zrównoważony wzrost w gospodarkach opartych na wiedzy oraz potwierdzają,

że współpraca w dziedzinie kształcenia, szkolenia i innych kwestii związanych z młodzieżą

leży w ich wspólnym interesie.

2.

Zgodnie ze wspólnymi interesami oraz celami swoich polityk w dziedzinie edukacji Strony

zobowiązują się kontynuować dialog UE~Australia dotyczący polityki kształcenia i szkolenia

oraz wspierać odpowiednie wspólne działania dotyczące edukacji, szkoleń i młodzieży.

Współpraca ta dotyczy wszystkich sektorów edukacji i może mieć formę między innymi

a)

mobilności osób poprzez promowanie i ułatwianie wymiany studentów, pracowników akademickich

i administracyjnych instytucji szkolnictwa wyższego, nauczycieli i osób pracujących

z młodzieżą;

b)

wspólnych projektów współpracy między instytucjami kształcenia i szkolenia w Unii

i Australii służących opracowywaniu programów nauczania, wspólnych programów badawczych

i dyplomów ukończenia studiów oraz mobilności nauczycieli i studentów;

c)

współpracy instytucjonalnej, nawiązywania kontaktów i współpracy partnerskiej służących

wymianie doświadczeń i wiedzy eksperckiej oraz tworzeniu rzeczywistych powiązań między

edukacją, badaniami naukowymi i innowacjami; oraz

d)

wspieraniu reform politycznych poprzez dialog, badania, konferencje, seminaria, grupy

robocze, ćwiczenia porównawcze oraz wymianę informacji i dobrych praktyk, zwłaszcza

w związku z procesem bolońskim i kopenhaskim oraz unijnymi narzędziami służącymi przejrzystości.

1.

Strony postanawiają propagować ściślejszą współpracę w sektorze kultury i sektorze

kreatywnym w celu poprawy m.in. wzajemnego zrozumienia i wiedzy o swoich kulturach.

2.

Strony dążą również do podejmowania odpowiednich działań celem promowania wymiany

kulturalnej oraz realizowania wspólnych inicjatyw w różnych sferach kultury, z wykorzystaniem

dostępnych instrumentów i ram współpracy.

3.

Strony starają się wspierać mobilność osób zawodowo związanych z kulturą i dzieł sztuki

między Australią a Unią i jej państwami członkowskimi.

4.

Strony zachęcają do dialogu międzykulturowego między organizacjami społeczeństwa obywatelskiego,

a także pojedynczymi osobami reprezentującymi Strony.

5.

Strony postanawiają współpracować, szczególnie w drodze dialogu politycznego, na właściwych

forach międzynarodowych, np. w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty,

Nauki i Kultury (UNESCO), aby dążyć do osiągnięcia wspólnych celów i promować różnorodność

kulturową, m.in. przez wykonanie postanowień Konwencji UNESCO w sprawie ochrony i

promowania różnorodności form wyrazu kulturowego.

6.

Strony zachęcają do wymiany, współpracy i dialogu między instytucjami i specjalistami

w sektorze audiowizualnym i medialnym, a także je wspierają i ułatwiają.

7.

Strony postanawiają wspierać współpracę kulturalną w ramach procesu ASEM, zwłaszcza

poprzez działania Fundacji Azja-Europa („ASEF”).

1.

Strony zgadzają się co do potrzeby ochrony i zachowania zasobów naturalnych i różnorodności

biologicznej oraz zarządzania nimi w zrównoważony sposób, gdyż zasoby te stanowią

podstawę rozwoju obecnych i przyszłych pokoleń.

2.

Strony zacieśniają współpracę w dziedzinie ochrony środowiska oraz włączenia aspektów

środowiskowych do wszystkich sektorów współpracy, w tym w kontekście międzynarodowym

i regionalnym, w szczególności w odniesieniu do

a)

podtrzymywania dialogu wysokiego szczebla na temat kwestii środowiskowych;

b)

uczestnictwa w wielostronnych umowach środowiskowych i ich wdrażania, a także, w stosownych

przypadkach, poszukiwania wspólnego stanowiska Stron w kwestiach środowiskowych, m.in.

przez aktywność na forach wielostronnych;

c)

promowanie i zachęcanie do dostępu do zasobów genetycznych i zrównoważonego ich wykorzystania

zgodnie z przepisami krajowymi i traktatami międzynarodowymi mającymi zastosowanie

w tej dziedzinie, ratyfikowanymi przez Strony lub do których Strony przystąpiły; oraz

d)

wspieranie wymiany informacji, wiedzy technicznej oraz praktyki środowiskowej w takich

obszarach, jak;

(i)

wdrożenie i egzekwowanie prawodawstwa w zakresie ochrony środowiska;

(ii)

efektywnego gospodarowania zasobami oraz zrównoważonej konsumpcji i produkcji;

(iii)

ochrony i zrównoważonego wykorzystania różnorodności biologicznej;

(iv)

chemikaliów i gospodarowania odpadami;

(v)

polityki wodnej; oraz

(vi)

ochrony środowiska przybrzeżnego i morskiego, oraz kontroli zanieczyszczenia i degradacji,

1.

Strony uznają wspólne globalne zagrożenie spowodowane zmianą klimatu i konieczność

podjęcia działań przez wszystkie państwa, aby doprowadzić do redukcji emisji w celu

stabilizacji stężeń gazów cieplarnianych w powietrzu na poziomie, który zapobiegnie

groźnej ingerencji antropogenicznej. W zakresie swoich odpowiednich kompetencji i

bez uszczerbku dla dyskusji prowadzonych na innych forach, m.in. w ramach Ramowej

konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC), Strony zacieśniają

współpracę w tej dziedzinie. Współpraca ta ma na celu między innymi

a)

zwalczanie zmiany klimatu mające ogólnie na celu ustabilizowanie stężenia gazów cieplarnianych

w atmosferze, biorąc pod uwagę najnowsze dane naukowe oraz potrzebę przejścia do gospodarki

niskoemisyjnej przy jednoczesnym zrównoważonym wzroście gospodarczym za pośrednictwem

właściwych krajowych działań łagodzących i dostosowawczych;

b)

wymianę wiedzy fachowej i informacji na temat projektowania, realizacji i ewolucji

poszczególnych krajowych polityk i strategii w zakresie łagodzenia zmiany klimatu,

z uwzględnieniem mechanizmów rynkowych w stosownych przypadkach;

c)

wymianę wiedzy fachowej i informacji na temat publicznych i prywatnych instrumentów

finansowania działań w dziedzinie klimatu;

d)

współdziałanie w zakresie badań nad technologiami niskoemisyjnymi, ich rozwoju, rozpowszechniania,

rozmieszczania i przekazywania w celu przeciwdziałania emisji gazów cieplarnianych

oraz nawoływanie do efektywnego wykorzystania zasobów przy jednoczesnym utrzymaniu

wzrostu gospodarczego;

e)

wymianę doświadczeń, wiedzy fachowej i najlepszych praktyk, stosownie do sytuacji,

w zakresie monitorowania i analizowania skutków gazów cieplarnianych oraz opracowywanie

programów łagodzenia zmiany klimatu i przystosowania się do niej oraz strategii niskoemisyjnych;

f)

wspieranie, w stosownych przypadkach, działań służących łagodzeniu zmiany klimatu

i przystosowaniu się do niej w państwach rozwijających się;

g)

wspólne dążenie do zawarcia pełnego i prawnie wiążącego międzynarodowego porozumienia

w sprawie klimatu mającego zastosowanie do wszystkich państw.

2.

W tym celu Strony postanawiają prowadzić regularny dialog i współpracę w kwestiach

politycznych, merytorycznych i technicznych, zarówno na szczeblu dwustronnym, jak

i na właściwych forach kilkustronnych i wielostronnych.

Strony uznają potrzebę minimalizowania skutków klęsk żywiołowych i katastrof spowodowanych

przez człowieka. Strony potwierdzają wspólne zobowiązanie do zapobiegania, łagodzenia,

gotowości i środków reagowania w celu zwiększenia odporności społeczeństwa i infrastruktury

oraz do współpracy w stosownych przypadkach za pośrednictwem dwustronnych i wielostronnych

kontaktów politycznych w kierunku osiągnięcia tych celów.

Strony uznają znaczenie sektora energetycznego oraz dobrze funkcjonującego rynku energii

dla zrównoważonego rozwoju i wzrostu gospodarczego, gdyż przyczynia się on do osiągnięcia

celów rozwoju uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym oraz do współpracy zmierzającej

do sprostania globalnym wyzwaniom środowiskowym i klimatycznym, a ponadto podejmują

starania, w zakresie swoich kompetencji, aby zacieśnić współpracę w tym obszarze z

myślą o

a)

opracowaniu polityki zwiększającej bezpieczeństwo energetyczne;

b)

wspieraniu światowego handlu energią i inwestycji w tym zakresie;

c)

poprawie konkurencyjności;

d)

poprawie funkcjonowania światowych rynków energetycznych;

e)

wymianie informacji i doświadczeń politycznych za pośrednictwem istniejących wielostronnych

forów energetycznych;

f)

wspieraniu opracowania i absorpcji czystych, różnorodnych, opłacalnych i zrównoważonych

technologii energetycznych, w tym technologii odnawialnych i niskoemisyjnych;

g)

osiągnięciu racjonalnego wykorzystania energii dzięki wspólnemu wysiłkowi dostawców

i odbiorców przez promowanie efektywności energetycznej w produkcji, transporcie,

dystrybucji i wykorzystaniu końcowym energii; oraz

h)

wymianie najlepszych praktyk w zakresie wydobycia i produkcji energii.

1.

Strony dążą do współpracy we wszystkich właściwych obszarach polityki transportowej,

w tym w zakresie zintegrowanej polityki transportowej, mając na względzie poprawę

przepływu towarów i pasażerów, wspieranie bezpieczeństwa w transporcie morskim i lotniczym,

ochronę środowiska oraz poprawę wydajności swoich systemów transportu.

2.

Współpraca między Stronami w tej dziedzinie ma na sprzyjać

a)

wymianie informacji na temat polityki i praktyki transportowej Stron, w tym terminowemu

doradztwu na temat proponowanych zmian w systemach regulacyjnych dotyczących poszczególnych

sektorów transportu;

b)

wzmocnieniu stosunków lotniczych między Australią a Unią, zwiększeniu dostępu do rynku

i możliwości inwestycyjnych oraz rozszerzeniu i zacieśnieniu współpracy regulacyjnej

w zakresie bezpieczeństwa lotniczego, ochrony lotnictwa i uregulowań ekonomicznych

w sektorze transportu lotniczego z myślą o wspieraniu zbieżności przepisów i usuwaniu

przeszkód dla prowadzenia działalności gospodarczej, jak również współpracy w zakresie

zarządzania ruchem lotniczym;

c)

dialogowi i współpracy na rzecz osiągnięcia celów nieograniczonego dostępu do międzynarodowych

rynków morskich i handlu opartego na uczciwej konkurencji na zasadach handlowych;

d)

dialogowi i współpracy w zagadnieniach transportowych związanych ze środowiskiem;

e)

dialogowi i współpracy na rzecz wzajemnego uznawania praw jazdy; oraz

f)

współpracy w ramach międzynarodowych forów transportowych.

1.

Strony postanawiają rozwijać współpracę w zakresie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich.

2.

Obszary, w których można rozważyć wspólne działania, obejmują m.in. politykę rolną

i politykę rozwoju obszarów wiejskich, oznaczenia geograficzne, dywersyfikację i restrukturyzację

sektorów rolnych oraz rolnictwo zrównoważone.

Strony postanawiają rozwijać współpracę na poziomie krajowym i międzynarodowym w zakresie

zrównoważonej gospodarki leśnej i związanych z nią polityk i przepisów, obejmującą

walkę z nielegalnym pozyskiwaniem drewna i związanym z nim handlem, a także promowanie

dobrego zarządzania w dziedzinie leśnictwa.

1.

Strony zacieśniają dialog i współpracę w kwestiach będących przedmiotem wspólnego

zainteresowania w dziedzinie rybołówstwa i gospodarki morskiej. Strony starają się

wspierać długoterminową ochronę i zrównoważone gospodarowanie żywymi zasobami morza,

wymianę informacji za pośrednictwem regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem

i porozumień oraz forów wielostronnych, takich jak Organizacja Narodów Zjednoczonych

ds. Wyżywienia i Rolnictwa („FAO”); wspierać działania mające na celu zapobieganie

nielegalnym, niezgłaszanym i nieuregulowanym połowom („połowom NNN”), zniechęcać do

takich połowów i je eliminować; wdrażać ekosystemowe zarządzanie i wspierać współpracę

badawczą w zakresie zrównoważonej działalności morskiej i połowowej.

2.

Strony prowadzą współpracę, aby

a)

zachęcać do opracowywania, wdrażania i przestrzegania skutecznych środków zapewniających

długotrwałą ochronę i zrównoważone zarządzanie zasobami rybnymi w ramach kompetencji

regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem lub uzgodnień, których są stronami;

b)

zapewnić w ramach właściwych regionalnych organizacji ds. zarządzania rybołówstwem

wielostronne zarządzanie zasobami daleko migrujących gatunków ryb na całym obszarze

ich występowania;

c)

wspierać zintegrowane podejście do gospodarki morskiej na szczeblu międzynarodowym;

oraz

d)

dokładać wszelkich starań w celu ułatwienia członkostwa w regionalnych organizacjach

ds. zarządzania rybołówstwem, w stosownych przypadkach, gdy jedna Strona jest członkiem,

a druga - stroną współpracującą.

3.

Strony prowadzą regularny, okresowy dialog w powiązaniu z innymi spotkaniami urzędników

wyższego szczebla w celu zacieśnienia dialogu i współpracy oraz wymiany informacji

i doświadczeń dotyczących polityki rybołówstwa i gospodarki morskiej.

1.

Strony postanawiają zacieśnić współpracę w dziedzinie zatrudnienia i w kwestiach społecznych,

m.in. w kontekście globalizacji i zmian demograficznych. Strony dokładają starań,

aby wspierać współpracę oraz wymianę informacji i doświadczeń dotyczących zatrudnienia

i spraw pracowniczych. Współpraca może obejmować takie obszary, jak wymiana informacji

na temat polityki zatrudnienia, spójność regionalna i społeczna, integracja społeczna,

systemy zabezpieczenia społecznego, stosunki pracy, rozwijanie umiejętności przez

całe życie, zatrudnienie młodzieży, bezpieczeństwo i higiena pracy, niedyskryminacja

i równość, w tym równouprawnienie płci, jak również społeczna odpowiedzialność przedsiębiorstw

oraz godna praca.

2.

Strony potwierdzają konieczność wspierania pełnego i wydajnego zatrudnienia oraz godnej

pracy jako kluczowych elementów zrównoważonego rozwoju i ograniczania ubóstwa. W tym

kontekście Strony przypominają o Deklaracji Międzynarodowej Organizacji Pracy („MOP”)

dotyczącej sprawiedliwości społecznej na rzecz uczciwej globalizacji.

3.

Strony potwierdzają swoje zobowiązania w zakresie poszanowania, wspierania i stosowania

międzynarodowych norm zatrudnienia i norm socjalnych, określonych przede wszystkim

w Deklaracji Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej podstawowych zasad i praw

w pracy

4.

Formy współpracy mogą obejmować m.in. wspólnie uzgodnione konkretne programy, projekty

i inicjatywy, jak również dialog dotyczący kwestii stanowiących przedmiot wspólnego

zainteresowania na szczeblu dwustronnym lub wielostronnym.

Strony postanawiają zachęcać do współpracy wymiany informacji i dzielenia się doświadczeniem

merytorycznym w dziedzinie zdrowia i skutecznego zarządzania problemami zdrowotnymi

w wymiarze transgranicznym.

1.

Strony mogą uzupełniać niniejszą Umowę, zawierając umowy lub porozumienia szczegółowe

w odniesieniu do każdego obszaru współpracy objętego zakresem stosowania niniejszej

Umowy. Takie umowy szczegółowe są integralną częścią ogólnych stosunków dwustronnych

regulowanych niniejszą Umową.

2.

Niniejsza Umowa nie wpływa na interpretację, funkcjonowanie ani stosowanie innych

umów między Stronami ani ich nie narusza. W szczególności postanowienia niniejszej

Umowy dotyczące rozstrzygania sporów nie zastępują postanowień dotyczących rozstrzygania

sporów zawartych w innych umowach między Stronami ani nie wpływają na nie w żaden

sposób.

3.

Strony uznają, że szczególny nagły przypadek w rozumieniu art. 57 ust. 7 może także

służyć za podstawę do zawieszenia lub rozwiązania innych umów między Stronami. W takiej

sytuacji, w celu rozstrzygnięcia sporu Strony odwołują się do postanowień tych umów

dotyczących rozstrzygania sporów, zawieszenia i rozwiązania umowy.

1.

Niniejszym Strony ustanawiają Wspólny Komitet składający się z przedstawicieli Stron.

2.

W ramach Wspólnego Komitetu prowadzone są konsultacje ułatwiające wdrażanie niniejszej

Umowy i realizację jej ogólnych celów, a także utrzymanie ogólnej spójności w stosunkach

między UE a Australią.

3.

Wspólny Komitet

a)

wspiera skuteczne stosowanie niniejszej Umowy;

b)

monitoruje rozwój całościowych, dwustronnych stosunków między Stronami, w tym zawierane

przez nie umowy;

c)

w stosownych przypadkach występuje o udzielenie informacji do komitetów lub innych

organów ustanowionych na mocy innych umów między Stronami oraz analizuje wszelkie

sprawozdania przekazane przez te organy;

d)

wymienia poglądy i przedstawia sugestie na temat wszelkich kwestii stanowiących przedmiot

wspólnego zainteresowania, w tym na temat przyszłych działań i środków dostępnych

na ich realizację;

e)

określa priorytety, a w stosownych przypadkach również kolejne kroki lub plany działania

w odniesieniu do celu niniejszej Umowy;

f)

poszukuje odpowiednich metod zapobiegania problemom, które mogą się pojawić w obszarach

objętych niniejszą Umową;

g)

stara się rozstrzygać wszelkie spory wynikające z zastosowania lub interpretacji niniejszej

Umowy zgodnie z art. 57;

h)

analizuje informacje przedstawione przez Stronę zgodnie z art. 57; oraz

i)

w stosownych przypadkach przyjmuje decyzje służące wykonaniu szczególnych aspektów

niniejszej Umowy.

4.

Wspólny Komitet podejmuje decyzje w drodze konsensusu. Wspólny Komitet przyjmuje swój

regulamin. Wspólny Komitet może tworzyć podkomitety i grupy robocze w celu zbadania

konkretnych kwestii.

5.

Posiedzenia Wspólnego Komitetu odbywają się zasadniczo raz do roku na przemian w Unii

i w Australii. Specjalne posiedzenia Komitetu są zwoływane na wniosek dowolnej Strony.

Strony przewodniczą Wspólnemu Komitetowi wspólnie. Posiedzenia Komitetu odbywają się

zazwyczaj na szczeblu wyższych urzędników, ale mogą się też odbywać na szczeblu ministerialnym.

Wspólny Komitet może również działać z wykorzystaniem wideokonferencji, rozmów telefonicznych

lub wymiany informacji pocztą elektroniczną.

1.

W duchu wzajemnego szacunku i współpracy przyświecających niniejszej Umowie Strony

wprowadzają wszelkie środki o charakterze ogólnym lub szczególnym niezbędne do wypełnienia

zobowiązań wynikających z niniejszej Umowy.

2.

Strony postanawiają na wniosek dowolnej Strony przeprowadzać, tak szybko jak to możliwe,

konsultacje na temat kwestii spornych, które mogą się pojawić w trakcie wykonywania

niniejszej Umowy. W razie zaistnienia rozbieżności stanowisk w sprawie stosowania

lub interpretacji niniejszej Umowy każda ze Stron może się zwrócić do Wspólnego Komitetu.

Strony przedstawiają wszelkie informacje niezbędne do dokładnego zbadania spornej

kwestii przez Wspólny Komitet w celu rozstrzygnięcia rozbieżności w sposób szybki

i polubowny.

3.

W szczególnie nagłych przypadkach każda ze Stron niezwłocznie przekazuje sprawę Wspólnemu

Komitetowi i przedstawia wszelkie informacje niezbędne do dokładnego zbadania sytuacji

w celu szybkiego znalezienia rozwiązania, które byłoby zadowalające dla obu Stron.

Jeśli Wspólny Komitet na poziomie wyższych urzędników nie jest w stanie znaleźć rozwiązania

w terminie 15 dni od rozpoczęcia konsultacji i nie później niż w ciągu 30 dni od daty

skierowania sprawy do Wspólnego Komitetu, sprawa jest przekazywana ministrom do rozpatrzenia

w trybie pilnym w ciągu kolejnych 15 dni.

4.

W mało prawdopodobnym przypadku, gdyby po upływie 15 dni od rozpoczęcia konsultacji

na poziomie ministerialnym, ale nie później niż w ciągu 45 dni od daty skierowania

sprawy do Wspólnego Komitetu nie znaleziono rozwiązania możliwego do przyjęcia dla

obu Stron, każda ze Stron może podjąć decyzję w sprawie odpowiednich działań w odniesieniu

do niniejszej Umowy w tym zawieszenia stosowania jej postanowień lub jej rozwiązania.

Strony uznają, że taki szczególny nagły przypadek może również uzasadniać zastosowanie

odpowiednich środków spoza niniejszej Umowy, zgodnie z prawami i obowiązkami Stron

wynikającymi z innych umów między Stronami lub na mocy ogólnego prawa międzynarodowego.

W Unii decyzja o zawieszeniu wymaga jednomyślności. W Australii decyzję o zawieszeniu podejmuje rząd Australii zgodnie z obowiązującymi przepisami

ustawowymi i wykonawczymi.

5.

Strony postanawiają, że wszelkie decyzje o zastosowaniu odpowiednich działań zgodnie

z ust. 4 muszą być należycie uzasadnione. Decyzję taką niezwłocznie notyfikuje się

drugiej Stronie na piśmie. Strony postanawiają, że wszelkie tego typu działania muszą

być proporcjonalne i zgodne z art. 55 ust. 2, jak również z ogólnymi zasadami prawa

międzynarodowego.

6.

Jeżeli zgodnie z ust. 4 podjęto odpowiednie działania, zostają one uchylone, gdy tylko

usunięta zostanie przyczyna ich zastosowania. Strona powołująca się na ust. 4 dokonuje

stałej oceny rozwoju sytuacji, która spowodowała podjęcie decyzji, i wycofuje zastosowane

działania, gdy tylko będzie to uzasadnione.

7.

Strony postanawiają, że na potrzeby prawidłowej interpretacji i właściwego stosowania

w praktyce niniejszej Umowy termin„szczególnie nagły przypadek” oznacza szczególnie

poważne i znaczące naruszenie obowiązków opisanych w art. 2 ust. 2 i art. 6 ust. 2

niniejszej Umowy przez jedną ze Stron prowadzące do sytuacji, która wymaga natychmiastowej

reakcji drugiej Strony. Strony uznają, że szczególnie poważne i znaczące naruszenie

art. 2 ust. 2 lub art. 6 ust. 2 musi mieć wyjątkowy charakter, stanowiący zagrożenie

dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa.

8.

Jeżeli w państwie trzecim zaistniała sytuacja, którą pod względem wagi i charakteru

można uznać za równoważną szczególnie nagłemu przypadkowi, Strony dokładają wszelkich

starań, by na wniosek jednej ze Stron przeprowadzić pilne konsultacje w celu wymiany

poglądów na temat sytuacji i możliwych rozwiązań.

Na użytek niniejszej Umowy określenie „Stron” oznacza z jednej strony Unię lub jej

państwa członkowskie, lub Unię i jej państwa członkowskie, zgodnie z ich odnośnymi

uprawnieniami, a z drugiej strony Australię.

1.

Podczas wdrażania programów pomocowych w ramach polityki współpracy na rzecz rozwoju

Strony współpracują w celu zapobiegania nieprawidłowościom, nadużyciom finansowym,

korupcji lub wszelkim innym nielegalnym działaniom naruszającym interesy finansowe

Stron i ich zwalczania.

2.

W tym celu właściwe organy Unii i Australii prowadzą wymianę informacji, w tym wymianę

danych osobowych, zgodnie ze swoimi obowiązującymi przepisami, i przeprowadzają konsultacje

na wniosek jednej ze Stron.

3.

Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych oraz właściwe organy australijskie

mogą postanowić o dalszej współpracy w obszarze zwalczania nadużyć finansowych, łącznie

z dokonywaniem uzgodnień operacyjnych.

1.

Strony zapewniają właściwą ochronę informacji wymienianych na mocy niniejszej Umowy,

zgodnie z interesem publicznym związanym z dostępem do informacji.

2.

Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie może być interpretowane w sposób wymagający

od Stron wymiany informacji lub udzielenia dostępu do informacji, których ujawnienie

a)

wywierałoby negatywne skutki w zakresie

(i)

bezpieczeństwa publicznego;

(ii)

danych wywiadowczych, kwestii obronnych i wojskowych;

(iii)

stosunków międzynarodowych;

(iv)

polityki finansowej, pieniężnej lub gospodarczej;

(v)

prywatności; lub

(vi)

uzasadnionych interesów handlowych lub interesów przedsiębiorstw; lub

b)

byłoby w inny sposób sprzeczne z interesem publicznym.

3.

W przypadku wymiany informacji, o których mowa w niniejszym artykule, Strona otrzymująca

takie informacje udostępnia je lub ujawnia jedynie za zgodą drugiej Strony lub w przypadku,

gdy jest to niezbędne do wywiązania się z jej zobowiązań prawnych.

4.

Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie ma stanowić odstępstwa od praw, obowiązków

ani zobowiązań Stron wynikających z dwustronnych umów lub uzgodnień dotyczących wymiany

informacji niejawnych między Stronami.

1.

Niniejsza Umowa wchodzi w życie po trzydziestu dniach od dnia, w którym Strony powiadomiły

się wzajemnie o zakończeniu niezbędnych procedur prawnych.

2.

Niezależnie od ust. 1 Australia i Unia mogą tymczasowo stosować wspólnie określone

postanowienia niniejszej Umowy do czasu jej wejścia w życie. Takie tymczasowe stosowanie

rozpoczyna się po upływie trzydziestu dni od dnia, w którym zarówno Australia, jak

i Unia powiadomiły się wzajemnie o zakończeniu swoich odnośnych procedur wewnętrznych

niezbędnych do takiego tymczasowego stosowania.

3.

Niniejsza Umowa zostaje zawarta na czas nieokreślony. Każda ze Stron może pisemnie

powiadomić drugą Stronę o zamiarze wypowiedzenia niniejszej Umowy. Wypowiedzenie staje

się skuteczne po upływie sześciu miesięcy od daty powiadomienia.

Powiadomienia dokonywane zgodnie z art. 61 należy kierować do Sekretariatu Generalnego

Rady Unii Europejskiej lub do Departamentu Spraw Zagranicznych i Handlu Australii,

bądź do organizacji będących ich następcami.

Niniejsza Umowa ma zastosowanie, z jednej strony, do terytoriów, do których stosuje

się Traktat o Unii Europejskiej i Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, i na

warunkach określonych w tych Traktatach oraz, z drugiej strony, do terytorium Australii.

Niniejsza Umowa zostaje sporządzona w dwóch egzemplarzach w językach: angielskim,

bułgarskim, chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim,

hiszpańskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim,

portugalskim, rumuńskim, słowackim, słoweńskim, szwedzkim, węgierskim i włoskim, a

każdy tekst jest jednakowo autentyczny.

Sporządzono w Manili dnia siódmego sierpnia roku dwa tysiące siedemnastego.