Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 października 2022 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami

1.

Ustawa określa środki służące zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami

oraz obowiązki podmiotów publicznych w tym zakresie.

2.

Do dostępności cyfrowej w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie stosuje się

przepisy ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji

mobilnych podmiotów publicznych

(Dz. U. poz. 848 oraz z 2022 r. poz. 1002).

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

bariera - przeszkodę lub ograniczenie architektoniczne, cyfrowe lub informacyjno-komunikacyjne,

które uniemożliwia lub utrudnia osobom ze szczególnymi potrzebami udział w różnych

sferach życia na zasadzie równości z innymi osobami;

2)

dostępność - dostępność architektoniczną, cyfrową oraz informacyjno-komunikacyjną,

co najmniej w zakresie określonym przez minimalne wymagania, o których mowa w art.

6, będącą wynikiem uwzględnienia uniwersalnego projektowania albo zastosowania racjonalnego

usprawnienia;

3)

osoba ze szczególnymi potrzebami - osobę, która ze względu na swoje cechy zewnętrzne

lub wewnętrzne, albo ze względu na okoliczności, w których się znajduje, musi podjąć

dodatkowe działania lub zastosować dodatkowe środki w celu przezwyciężenia bariery,

aby uczestniczyć w różnych sferach życia na zasadzie równości z innymi osobami;

4)

uniwersalne projektowanie - uniwersalne projektowanie, o którym mowa w art. 2 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia

13 grudnia 2006 r.

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1169 oraz z 2018 r. poz. 1217), zwanej dalej „Konwencją”, uwzględniane w szczególności w celu spełnienia minimalnych

wymagań, o których mowa w art. 6, dla zapewnienia dostępności osobom ze szczególnymi

potrzebami;

5)

racjonalne usprawnienie - racjonalne usprawnienie, o którym mowa w art. 2 Konwencji,

stosowane w szczególności w celu spełnienia minimalnych wymagań, o których mowa w

art. 6, dla zapewnienia dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami.

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z mocą od dnia 1 stycznia

2022 r., z wyjątkiem art. 2, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

W zakresie określonym ustawą zapewnienie dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami jest obowiązkiem

1)

jednostek sektora finansów publicznych w rozumieniu art. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1634, 1692, 1725, 1747, 1768 i 1964),

2)

innych, niż określone w pkt 1, państwowych jednostek organizacyjnych nieposiadających

osobowości prawnej,

3)

innych, niż określone w pkt 1, osób prawnych, utworzonych w szczególnym celu zaspokajania

potrzeb o charakterze powszechnym niemających charakteru przemysłowego ani handlowego,

jeżeli podmioty, o których mowa w tym przepisie oraz w pkt 1 i 2, pojedynczo lub wspólnie,

bezpośrednio lub pośrednio przez inny podmiot

a)

finansują je w ponad 50% lub

b)

posiadają ponad połowę udziałów albo akcji, lub

c)

sprawują nadzór nad organem zarządzającym, lub

d)

mają prawo do powoływania ponad połowy składu organu nadzorczego lub zarządzającego,

4)

związków podmiotów, o których mowa w pkt 1 i 2, lub podmiotów, o których mowa w pkt

3

- zwanych dalej „podmiotami publicznymi”.

1.

Podmiot publiczny zapewnia dostępność osobom ze szczególnymi potrzebami przez stosowanie

uniwersalnego projektowania lub racjonalnych usprawnień.

2.

Podmiot publiczny w ramach zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami

podejmuje także działania mające na celu

1)

uwzględnianie ich potrzeb w planowanej i prowadzonej przez ten podmiot działalności;

2)

usuwanie barier, a także zapobieganie ich powstawaniu.

3.

W przypadku zlecania lub powierzania, na podstawie umowy, realizacji zadań publicznych

finansowanych z udziałem środków publicznych lub udzielania zamówień publicznych podmiotom

innym niż podmioty publiczne, podmiot publiczny jest obowiązany do określenia w treści

umowy warunków służących zapewnieniu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami

w zakresie tych zadań publicznych lub zamówień publicznych, z uwzględnieniem minimalnych

wymagań, o których mowa w art. 6.

4.

Zapewnienie dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami w ramach umowy, o której

mowa w ust. 3, następuje, o ile jest to możliwe, z uwzględnieniem uniwersalnego projektowania.

1.

Przedsiębiorcy oraz organizacje pozarządowe, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1327, 1265 i 1812), dążą w prowadzonej działalności do zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi

potrzebami.

2.

W przypadku gdy podmiot inny niż podmiot publiczny realizuje, na podstawie umowy zawartej

z podmiotem publicznym, zadanie finansowane z udziałem środków publicznych, jest obowiązany

do zapewnienia dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami w zakresie określonym

w tej umowie.

Minimalne wymagania służące zapewnieniu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami

obejmują

1)

w zakresie dostępności architektonicznej

a)

zapewnienie wolnych od barier poziomych i pionowych przestrzeni komunikacyjnych budynków,

b)

instalację urządzeń lub zastosowanie środków technicznych i rozwiązań architektonicznych

w budynku, które umożliwiają dostęp do wszystkich pomieszczeń, z wyłączeniem pomieszczeń

technicznych,

c)

zapewnienie informacji na temat rozkładu pomieszczeń w budynku, co najmniej w sposób

wizualny i dotykowy lub głosowy,

d)

zapewnienie wstępu do budynku osobie korzystającej z psa asystującego, o którym mowa

w art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej

oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

(Dz. U. z 2021 r. poz. 573 i 1981 oraz z 2022 r. poz. 558, 1700 i 1812),

e)

zapewnienie osobom ze szczególnymi potrzebami możliwości ewakuacji lub ich uratowania

w inny sposób;

2)

w zakresie dostępności cyfrowej - wymagania określone w ustawie z dnia 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji

mobilnych podmiotów publicznych;

3)

w zakresie dostępności informacyjno-komunikacyjnej

a)

obsługę z wykorzystaniem środków wspierających komunikowanie się, o których mowa w

art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o języku migowym i innych środkach

komunikowania się

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1824 oraz z 2022 r. poz. 583 i 830), lub przez wykorzystanie zdalnego dostępu online do usługi tłumacza przez strony

internetowe i aplikacje,

b)

instalację urządzeń lub innych środków technicznych do obsługi osób słabosłyszących,

w szczególności pętli indukcyjnych, systemów FM lub urządzeń opartych o inne technologie,

których celem jest wspomaganie słyszenia,

c)

zapewnienie na stronie internetowej danego podmiotu informacji o zakresie jego działalności

- w postaci elektronicznego pliku zawierającego tekst odczytywalny maszynowo, nagrania

treści w polskim języku migowym oraz informacji w tekście łatwym do czytania,

d)

zapewnienie, na wniosek osoby ze szczególnymi potrzebami, komunikacji z podmiotem

publicznym w formie określonej w tym wniosku.

1.

W indywidualnym przypadku, jeżeli podmiot publiczny nie jest w stanie, w szczególności

ze względów technicznych lub prawnych, zapewnić dostępności osobie ze szczególnymi

potrzebami w zakresie, o którym mowa w art. 6 pkt 1 i 3, podmiot ten jest obowiązany

zapewnić takiej osobie dostęp alternatywny.

2.

Dostęp alternatywny, o którym mowa w ust. 1, polega w szczególności na

1)

zapewnieniu osobie ze szczególnymi potrzebami wsparcia innej osoby lub

2)

zapewnieniu wsparcia technicznego osobie ze szczególnymi potrzebami, w tym z wykorzystaniem

nowoczesnych technologii, lub

3)

wprowadzeniu takiej organizacji podmiotu publicznego, która umożliwi realizację potrzeb

osób ze szczególnymi potrzebami, w niezbędnym zakresie dla tych osób.

3.

W przypadku braku możliwości zapewnienia osobie ze szczególnymi potrzebami dostępności

w zakresie, o którym mowa w art. 6 pkt 2, zastosowanie mają przepisy art. 7 ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych

i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego koordynuje zapewnianie dostępności

osobom ze szczególnymi potrzebami.

Koordynacja, o której mowa w art. 8, polega w szczególności na

1)

monitorowaniu zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami, w zakresie,

o którym mowa w art. 6 pkt 1 i 3;

2)

inicjowaniu zmian przepisów prawnych w zakresie zapewniania dostępności osobom ze

szczególnymi potrzebami;

3)

wyznaczaniu kierunków i prowadzeniu działań informacyjno-promocyjnych dotyczących

zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami;

4)

inicjowaniu badań naukowych w zakresie zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi

potrzebami, w szczególności z uwzględnieniem uniwersalnego projektowania;

5)

promowaniu współpracy w zakresie zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami

a)

między jednostkami samorządu terytorialnego,

b)

między organami administracji publicznej, organizacjami pozarządowymi i innymi podmiotami,

uczelniami i instytutami badawczymi,

c)

z innymi państwami, organizacjami oraz instytucjami zagranicznymi i międzynarodowymi;

6)

inicjowaniu działań na rzecz poprawy świadomości społecznej w zakresie zapewniania

dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami;

7)

opiniowaniu projektów programów przyjmowanych przez Radę Ministrów w zakresie zapewniania

dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami.

1.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego koordynuje zapewnianie dostępności

osobom ze szczególnymi potrzebami również przez inicjowanie i realizację rządowych

programów mających na celu wsparcie działań na rzecz dostępności.

2.

Rządowe programy, o których mowa w ust. 1, są przyjmowane w drodze uchwały przez Radę

Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego.

1.

Podmiot publiczny przekazuje co 4 lata, najpóźniej do dnia 31 marca danego roku, raport

o stanie zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami w danym podmiocie,

i publikuje go na swojej stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, a jeżeli

nie ma strony podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej - na swojej stronie internetowej.

2.

Raport, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

informacje w zakresie spełniania przez dany podmiot, w ramach prowadzonej działalności,

minimalnych wymagań, o których mowa w art. 6;

2)

w każdym przypadku zapewnienia dostępu alternatywnego zgodnie z art. 7 - analizę uzasadniającą

brak zapewnienia dostępności osobie ze szczególnymi potrzebami.

3.

Raport, o którym mowa w ust. 1, jest przygotowywany na formularzu opracowanym przez

ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego i udostępnionym na stronie podmiotowej

Biuletynu Informacji Publicznej tego ministra.

4.

Raport, o którym mowa w ust. 1, jest przekazywany do

1)

ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego - w przypadku raportów przygotowywanych

przez podmioty publiczne będące organami, o których mowa w art. 5 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2022 r. poz. 2000), oraz inne podmioty publiczne o ogólnokrajowym zasięgu działania;

2)

właściwego miejscowo wojewody - w przypadku raportów przygotowywanych przez podmioty

publiczne inne niż podmioty, o których mowa w pkt 1.

5.

Raporty przygotowywane przez podmioty publiczne będące organami, o których mowa w

art. 5 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, zawierają także informacje zbiorcze o stanie zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi

potrzebami w zakresie działalności jednostek podległych oraz nadzorowanych przez te

organy.

6.

Wojewoda, w terminie do dnia 30 czerwca danego roku, przygotowuje zbiorczy raport

o stanie zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami na terenie danego

województwa, uwzględniający dane z raportów, o których mowa w ust. 4 pkt 2, i przekazuje

go ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego.

7.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego, na podstawie raportów podmiotów,

o których mowa w ust. 4 pkt 1, i zbiorczych raportów o stanie zapewniania dostępności

osobom ze szczególnymi potrzebami na terenie danego województwa przygotowuje, w terminie

do dnia 30 listopada danego roku, raport o stanie zapewniania dostępności osobom ze

szczególnymi potrzebami w kraju i przekazuje go do zaopiniowania Radzie Dostępności,

o której mowa w art. 13.

8.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego, po uzyskaniu opinii, o której mowa

w ust. 7, przedkłada raport o stanie zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi

potrzebami w kraju do wiadomości Rady Ministrów.

9.

Raport o stanie zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami w kraju

zawiera w szczególności

1)

analizę stanu zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami przez podmioty

publiczne;

2)

ocenę skuteczności działań mających na celu zapewnienie dostępności osobom ze szczególnymi

potrzebami przez podmioty publiczne;

3)

rekomendacje dla poprawy zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami

przez podmioty publiczne, w tym w zakresie zmian przepisów prawa oraz dokumentów dotyczących

zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami.

Niezależnie od obowiązku, o którym mowa w art. 11 ust. 1, w szczególnie uzasadnionych

przypadkach, minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego może, w każdym czasie,

występować do podmiotów publicznych o przedstawienie sprawozdań dotyczących zapewnienia

dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami w zakresie ich działalności.

1.

Przy ministrze właściwym do spraw rozwoju regionalnego działa Rada Dostępności, zwana

dalej „Radą”, jako organ opiniodawczo-doradczy tego ministra.

2.

Do zadań Rady należy

1)

opiniowanie przekazanych Radzie projektów aktów prawnych i innych dokumentów dotyczących

zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami;

2)

proponowanie ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego sposobu realizacji

zadań określonych w programach mających na celu wsparcie działań na rzecz zapewniania

dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami;

3)

przedstawianie propozycji w przedmiocie zmiany przepisów w zakresie zapewniania dostępności

osobom ze szczególnymi potrzebami;

4)

proponowanie rozwiązań w zakresie zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami

do zastosowania przez organy administracji publicznej;

5)

wyrażanie opinii i zajmowanie stanowisk, w szczególności w zakresie zapewniania dostępności

osobom ze szczególnymi potrzebami oraz działań na rzecz poprawy świadomości społecznej

w zakresie dostępności;

6)

wskazywanie ekspertów, o których mowa w art. 16 ust. 5 pkt 2;

7)

przygotowanie rocznego sprawozdania z działalności Rady.

3.

Rada składa się maksymalnie z 50 członków.

4.

Skład Rady ustala minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego, spośród kandydatów

zgłoszonych przez

1)

organy administracji rządowej,

2)

Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych, o którym mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych,

3)

Komisję Wspólną Rządu i Samorządu Terytorialnego, o której mowa w ustawie z dnia 6 maja 2005 r. o Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego

oraz o przedstawicielach Rzeczypospolitej Polskiej w Komitecie Regionów Unii Europejskiej

(Dz. U. poz. 759),

4)

Radę Dialogu Społecznego, o której mowa w ustawie z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach

dialogu społecznego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2232, z 2020 r. poz. 568 i 2157 oraz z 2021 r. poz. 2445),

5)

Radę Działalności Pożytku Publicznego oraz Komitet do spraw Pożytku Publicznego, o

których mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie,

6)

Krajową Izbę Gospodarczą, o której mowa w ustawie z dnia 30 maja 1989 r. o izbach gospodarczych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 579),

7)

Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, o którym

mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych, zwanego dalej „Prezesem Zarządu PFRON”,

8)

Krajową Radę Konsultacyjną do Spraw Osób Niepełnosprawnych, o której mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych,

9)

inne podmioty istotne w zakresie zadań Rady

- zwane dalej „podmiotami zgłaszającymi”.

5.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego zwraca się pisemnie do podmiotów zgłaszających

o zgłoszenie kandydatów do Rady.

6.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego może powołać do składu Rady również

inne osoby.

7.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego powołuje członków Rady spośród osób

1)

wskazanych przez podmioty zgłaszające lub

2)

o których mowa w ust. 6

- biorąc pod uwagę ich kompetencje, doświadczenie i wiedzę ekspercką w zakresie dostępności.

8.

Członkiem Rady może być osoba, która

1)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

2)

korzysta z pełni praw publicznych;

3)

wyraziła zgodę na powołanie w skład Rady.

9.

Kadencja Rady trwa cztery lata.

10.

Przed upływem kadencji członkostwo w Radzie wygasa na skutek

1)

rezygnacji złożonej na piśmie przewodniczącemu Rady;

2)

wniosku podmiotu zgłaszającego;

3)

śmierci;

4)

niemożności sprawowania funkcji z powodu długotrwałej choroby stwierdzonej zaświadczeniem

lekarskim;

5)

skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;

6)

pozbawienia praw publicznych.

11.

W przypadku, o którym mowa w ust. 10, minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego

może powołać nowego członka Rady na okres pozostały do końca kadencji, spośród pozostałych

kandydatów, zgłoszonych zgodnie z ust. 4, po potwierdzeniu aktualności zgłoszenia,

lub spośród osób, o których mowa w ust. 6.

12.

Przewodniczącym Rady jest minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego.

13.

Przewodniczący Rady w szczególności

1)

kieruje jej pracami i reprezentuje ją na zewnątrz;

2)

może powoływać grupy robocze.

14.

W przypadku nieobecności przewodniczącego Rady zastępuje go wyznaczona przez niego

osoba zatrudniona w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego.

15.

Na posiedzenie Rady mogą być zapraszane przez przewodniczącego Rady inne osoby, o

ile jest to uzasadnione zadaniami Rady.

16.

Udział w pracach Rady jest nieodpłatny.

17.

Za udział w pracach Rady członkom Rady oraz osobom, o których mowa w ust. 15, przysługuje

zwrot kosztów podróży, na warunkach określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 77

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1510 i 1700).

18.

Obsługę Rady zapewnia urząd obsługujący ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego.

19.

Szczegółowy tryb działania Rady określa regulamin ustanawiany przez ministra właściwego

do spraw rozwoju regionalnego.

1.

Każdy organ władzy publicznej, w tym organ administracji rządowej i samorządowej,

organ kontroli państwowej i ochrony prawa oraz sądy i trybunały, wyznacza co najmniej

jedną osobę pełniącą funkcję koordynatora do spraw dostępności.

2.

Do zadań koordynatora do spraw dostępności należy w szczególności

1)

wsparcie osób ze szczególnymi potrzebami w dostępie do usług świadczonych przez podmiot,

o którym mowa w ust. 1;

2)

przygotowanie i koordynacja wdrożenia planu działania na rzecz poprawy zapewniania

dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami przez podmiot, o którym mowa w ust.

1, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 6;

3)

monitorowanie działalności podmiotu, o którym mowa w ust. 1, w zakresie zapewniania

dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami.

3.

Plan działania, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, obejmuje w szczególności analizę stanu

zapewnienia dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami przez podmiot, o którym

mowa w ust. 1, oraz planowane działania w zakresie poprawy realizacji zadań w zakresie

dostępności przez ten podmiot.

4.

W sądach powszechnych i powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, mając

na uwadze ich strukturę organizacyjną, możliwe jest wyznaczenie wspólnego koordynatora

do spraw dostępności, dla więcej niż jednego sądu lub więcej niż jednej jednostki

organizacyjnej prokuratury, na podstawie odrębnego porozumienia.

5.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, publikuje na swojej stronie podmiotowej Biuletynu

Informacji Publicznej, a jeżeli nie ma strony podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej

- na swojej stronie internetowej, dane kontaktowe koordynatora do spraw dostępności

oraz treść planu działania, o którym mowa w ust. 2 pkt 2.

1.

Certyfikacja dostępności, zwana dalej „certyfikacją”, ma na celu potwierdzenie, czy

podmiot, o którym mowa w art. 5 ust. 1, zapewnia dostępność osobom ze szczególnymi

potrzebami.

2.

Certyfikacja obejmuje

1)

weryfikację spełnienia minimalnych wymagań, o których mowa w art. 6, przez przeprowadzenie

audytu dostępności;

2)

sformułowanie szczegółowych zaleceń w zakresie poprawy zapewniania dostępności osobom

ze szczególnymi potrzebami przez dany podmiot;

3)

wydanie certyfikatu dostępności.

3.

Certyfikacji dokonują wyłącznie podmioty posiadające zasoby organizacyjne, kadrowe

oraz narzędzia pozwalające na należyte przeprowadzenie certyfikacji, wyłonione przez

ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego po przeprowadzeniu otwartego naboru.

1.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego ogłasza otwarty nabór podmiotów ubiegających

się o status podmiotów dokonujących certyfikacji

1)

na swojej stronie podmiotowej w Biuletynie Informacji Publicznej;

2)

na stronie internetowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw rozwoju

regionalnego.

2.

Ogłoszenie o naborze, o którym mowa w ust. 1, zawiera w szczególności

1)

informacje o

a)

szczegółowych wymogach, jakie musi spełniać podmiot, aby uzyskać status podmiotu dokonującego

certyfikacji,

b)

terminie składania wniosków o nadanie statusu podmiotu dokonującego certyfikacji,

który nie może być krótszy niż 30 dni od dnia ukazania się ogłoszenia o naborze na

stronie, o której mowa w ust. 1 pkt 1,

c)

trybie weryfikacji wniosków o nadanie statusu podmiotu dokonującego certyfikacji;

2)

wzór wniosku o nadanie statusu podmiotu dokonującego certyfikacji.

3.

Wniosek o nadanie statusu podmiotu dokonującego certyfikacji podlega ocenie w zakresie

posiadania przez dany podmiot zasobów organizacyjnych, kadrowych oraz narzędzi, pozwalających

na należyte przeprowadzenie certyfikacji.

4.

W celu weryfikacji wniosków o nadanie statusu podmiotu dokonującego certyfikacji minister

właściwy do spraw rozwoju regionalnego powołuje Zespół do spraw weryfikacji wniosków,

zwany dalej „Zespołem”.

5.

W skład Zespołu

1)

wchodzą pracownicy urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego,

wskazani przez tego ministra;

2)

mogą wchodzić eksperci wskazani przez Radę.

6.

Udział w pracach Zespołu jest nieodpłatny.

7.

Przewodniczącego Zespołu wyznacza minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego

spośród pracowników urzędu obsługującego tego ministra.

8.

Do członków Zespołu stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego dotyczące wyłączenia pracownika.

9.

Wyniki naboru, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego

publikuje niezwłocznie po zakończeniu prac Zespołu na stronie, o której mowa w ust.

1 pkt 1.

1.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego prowadzi wykaz podmiotów dokonujących

certyfikacji. Wykaz jest zamieszczany na stronie, o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt

1.

2.

Do wykazu, o którym mowa w ust. 1, wpisuje się podmioty, które spełniają wymogi, o

których mowa w art. 15 ust. 3, wyłonione w wyniku naboru, o którym mowa w art. 16

ust. 1.

W przypadku gdy

1)

podmiot ubiegający się o status podmiotu dokonującego certyfikacji nie spełnia wymogów,

o których mowa w art. 15 ust. 3 - minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego

odmawia, w drodze decyzji, nadania temu podmiotowi statusu podmiotu dokonującego certyfikacji;

2)

podmiot wpisany do wykazu, o którym mowa w art. 17 ust. 1, przestał spełniać wymogi,

o których mowa w art. 15 ust. 3 - minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego

pozbawia, w drodze decyzji, ten podmiot statusu podmiotu dokonującego certyfikacji

i wykreśla ten podmiot z wykazu.

1.

Dokumentem potwierdzającym spełnianie minimalnych wymagań, o których mowa w art. 6,

jest certyfikat dostępności, zwany dalej „certyfikatem”, wydawany dla konkretnego

podmiotu na okres czterech lat od dnia wydania.

2.

Certyfikat zawiera

1)

oznaczenie podmiotu dokonującego certyfikacji;

2)

nazwę podmiotu, dla którego został wydany, oraz wskazanie adresu jego siedziby;

3)

numer i oznaczenie certyfikatu;

4)

skrócony opis zapewnienia dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami w zakresie

minimalnych wymagań, o których mowa w art. 6;

5)

okres ważności certyfikatu;

6)

datę wydania i podpis uprawnionej osoby.

3.

Certyfikat może ponadto zawierać zalecenia w zakresie poprawy zapewniania dostępności

osobom ze szczególnymi potrzebami przez dany podmiot.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego może dokonywać kontroli i oceny działalności

podmiotu dokonującego certyfikacji, w zakresie

1)

efektywności, rzetelności i jakości działalności w zakresie dokonywania certyfikacji;

2)

spełniania wymogów, o których mowa w art. 15 ust. 3;

3)

przechowywania dokumentacji związanej z dokonywaniem certyfikacji.

1.

Certyfikacji dokonuje się na wniosek podmiotu ubiegającego się o certyfikat, zawierający

nazwę i adres siedziby tego podmiotu oraz wskazanie zakresu prowadzonej przez ten

podmiot działalności. Wniosek jest składany do podmiotu dokonującego certyfikacji

na formularzu zgodnym z wzorem określonym w przepisach wydanych na podstawie art.

28 ust. 2.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, może zostać złożony w postaci papierowej albo elektronicznej

za pomocą środków komunikacji elektronicznej, o których mowa w ustawie z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. z 2020 r. poz. 344), z tym że wniosek złożony za pomocą środków komunikacji elektronicznej opatruje się

kwalifikowanym podpisem elektronicznym.

3.

Podmiot ubiegający się o certyfikat nie może być powiązany faktycznie lub prawnie

z podmiotem dokonującym certyfikacji.

1.

Dokonanie certyfikacji odbywa się na podstawie umowy zawieranej między podmiotem dokonującym

certyfikacji a podmiotem ubiegającym się o certyfikat.

2.

Dokonanie certyfikacji podlega opłacie certyfikacyjnej, której wysokość jest ustalana

w umowie, o której mowa w ust. 1.

3.

Opłata certyfikacyjna wnoszona na rzecz podmiotu dokonującego certyfikacji nie może

przekroczyć

1)

trzykrotności - w przypadku prowadzenia działalności w jednym obiekcie,

2)

sześciokrotności - w przypadku prowadzenia działalności w od dwóch do pięciu obiektach,

3)

dziesięciokrotności - w przypadku prowadzenia działalności w od sześciu do dziesięciu

obiektach,

4)

dwudziestokrotności - w przypadku prowadzenia działalności w od jedenastu do dwudziestu

obiektach,

5)

trzydziestokrotności - w przypadku prowadzenia działalności w więcej niż dwudziestu

obiektach

- przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku kalendarzowym

ostatnio ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 504 i 1504), ustalonego według stanu na dzień złożenia wniosku o wydanie certyfikatu.

Podmiot dokonujący certyfikacji, w terminie nie dłuższym niż̇ 3 miesiące od dnia złożenia

kompletnego wniosku

1)

w przypadku stwierdzenia, że podmiot ubiegający się o certyfikat spełnia minimalne

wymagania, o których mowa w art. 6 - przekazuje temu podmiotowi certyfikat w postaci

papierowej albo

2)

zawiadamia podmiot ubiegający się o certyfikat o odmowie wydania certyfikatu.

Podmiot dokonujący certyfikacji jest obowiązany do

1)

przechowywania wydanego certyfikatu przez okres 5 lat od daty jego wydania;

2)

przekazywania do ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego informacji o wydanych

certyfikatach;

3)

przechowywania dokumentów lub ich kopii i danych, na podstawie których został wydany

certyfikat, a także do udostępniania tych dokumentów lub danych na żądanie ministra

właściwego do spraw rozwoju regionalnego.

W okresie ważności certyfikatu

1)

podmiot, któremu został wydany certyfikat, jest obowiązany spełniać minimalne wymagania,

o których mowa w art. 6;

2)

podmiot dokonujący certyfikacji może przeprowadzać kontrolę w zakresie spełniania

minimalnych wymagań, o których mowa w art. 6, przez podmiot, któremu został wydany

certyfikat.

1.

Jeżeli podmiot, któremu został wydany certyfikat, przestał spełniać minimalne wymagania,

o których mowa w art. 6, podmiot dokonujący certyfikacji cofa certyfikat.

2.

W przypadku cofnięcia certyfikatu podmiot dokonujący certyfikacji jest obowiązany

zawiadomić ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego oraz podmiot, któremu

wydano certyfikat, o cofnięciu tego certyfikatu, wskazując jednocześnie uzasadnienie

faktyczne i prawne.

1.

W przypadku, o którym mowa w

1)

art. 23 pkt 2, podmiotowi ubiegającemu się o certyfikat,

2)

art. 26 ust. 1, podmiotowi, któremu wydano certyfikat

- przysługuje skarga do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia

zawiadomienia odpowiednio o odmowie wydania certyfikatu lub o cofnięciu certyfikatu.

2.

W postępowaniu przed sądem stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2022 r. poz. 329, 655, 1457 i 1855) o zaskarżaniu do sądu decyzji administracyjnych.

1.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego podaje do publicznej wiadomości, na

swojej stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, informacje o podmiotach,

którym został wydany certyfikat.

2.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego, po zasięgnięciu opinii Rady, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymogi, jakie muszą spełniać podmioty dokonujące certyfikacji,

2)

wzór wniosku o wydanie certyfikatu,

3)

wzór certyfikatu

- uwzględniając konieczność stworzenia efektywnych warunków dokonywania certyfikacji

w skali kraju, zapewnienia jawności i jednolitości procesu certyfikacji, zagwarantowania

poprawności i kompletności informacji zawartych we wniosku oraz potrzebę ujednolicenia

wydawanych dokumentów.

Każdy, bez konieczności wykazania interesu prawnego lub faktycznego, ma prawo poinformować

podmiot publiczny o braku dostępności architektonicznej lub informacyjno-komunikacyjnej,

o których mowa odpowiednio w art. 6 pkt 1 lub 3, tego podmiotu.

1.

Osoba ze szczególnymi potrzebami lub jej przedstawiciel ustawowy, po wykazaniu interesu

faktycznego, ma prawo wystąpić z wnioskiem o zapewnienie dostępności architektonicznej

lub informacyjno-komunikacyjnej, zwanym dalej „wnioskiem o zapewnienie dostępności”.

2.

Wniosek o zapewnienie dostępności jest wnoszony do podmiotu publicznego, z którego

działalnością jest związane żądanie zapewnienia dostępności zawarte we wniosku.

3.

Wniosek o zapewnienie dostępności zawiera

1)

dane kontaktowe wnioskodawcy;

2)

wskazanie bariery utrudniającej lub uniemożliwiającej dostępność w zakresie architektonicznym

lub informacyjno-komunikacyjnym;

3)

wskazanie sposobu kontaktu z wnioskodawcą;

4)

wskazanie preferowanego sposobu zapewnienia dostępności, jeżeli dotyczy.

1.

Zapewnienie dostępności, w zakresie określonym we wniosku o zapewnienie dostępności,

następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia

wniosku o zapewnienie dostępności.

2.

Jeżeli zapewnienie dostępności, w zakresie określonym we wniosku o zapewnienie dostępności,

nie jest możliwe w terminie, o którym mowa w ust. 1, podmiot, o którym mowa w art.

30 ust. 2, niezwłocznie powiadamia wnioskodawcę o przyczynach opóźnienia i wskazuje

nowy termin zapewnienia dostępności, nie dłuższy niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku

o zapewnienie dostępności.

3.

W przypadkach uzasadnionych wyjątkowymi okolicznościami, gdy zapewnienie dostępności

w zakresie określonym we wniosku o zapewnienie dostępności jest niemożliwe lub znacznie

utrudnione, w szczególności ze względów technicznych lub prawnych, podmiot publiczny

niezwłocznie zawiadamia wnioskodawcę o braku możliwości zapewnienia dostępności, co

nie zwalnia podmiotu publicznego z obowiązku zapewnienia dostępu alternatywnego, o

którym mowa w art. 7.

4.

W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 3, podmiot publiczny uzasadnia swoje stanowisko,

w szczególności wskazuje okoliczności uniemożliwiające zapewnienie dostępności w zakresie

określonym we wniosku o zapewnienie dostępności.

5.

W postępowaniu w przedmiocie wniosku o zapewnienie dostępności nie stosuje się przepisów

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń, sposobu

obliczania terminów, uzupełniania braków formalnych i przekazywania wniosku zgodnie

z właściwością.

1.

W przypadku gdy podmiot, o którym mowa w art. 30 ust. 2, nie zapewnił wnioskodawcy

dostępności

1)

w sposób i w terminie, o których mowa w art. 31 ust. 1, albo

2)

w terminie określonym w art. 31 ust. 2, albo

3)

z powodów określonych w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 31 ust. 3

- wnioskodawcy służy prawo złożenia skargi na brak dostępności, zwanej dalej „skargą”.

2.

Skargę wnosi się do Prezesa Zarządu PFRON, w terminie 30 dni od dnia

1)

w którym upłynął odpowiednio termin

a)

określony w art. 31 ust. 1 albo

b)

wskazany w powiadomieniu, o którym mowa w art. 31 ust. 2;

2)

otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w art. 31 ust. 3.

3.

Skarga powinna spełniać wymagania formalne określone dla wniosku o zapewnienie dostępności,

o których mowa w art. 30 ust. 3, z tym że w zakresie pkt 2-4 jest wystarczające załączenie

do skargi kopii żądania zapewnienia dostępności.

4.

Stronami postępowania wszczętego na skutek wniesienia skargi są skarżący oraz podmiot

publiczny, którego działalności dotyczy treść skargi.

5.

W przypadku stwierdzenia, że niezapewnienie dostępności w zakresie żądanym przez skarżącego

nastąpiło na skutek naruszenia przepisów ustawy, Prezes Zarządu PFRON nakazuje podmiotowi

publicznemu, w drodze decyzji, zapewnienie dostępności, wraz z określeniem

1)

sposobu zapewnienia dostępności skarżącemu;

2)

terminu realizacji nakazu, nie krótszego niż 30 dni, a w sprawach szczególnie skomplikowanych

- nie krótszego niż 60 dni, od dnia doręczenia decyzji.

6.

Prezes Zarządu PFRON, w drodze decyzji, odmawia nakazania podmiotowi publicznemu zapewnienia

dostępności, w przypadku gdy podmiot publiczny wykaże, że nie zapewnił dostępności,

w szczególności ze względów technicznych lub prawnych, a zapewnił dostęp alternatywny,

o którym mowa w art. 7, a także gdy z innych względów skarga jest bezzasadna.

7.

Postępowanie przed Prezesem Zarządu PFRON jest postępowaniem jednoinstancyjnym.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowań w sprawach skarg stosuje

się przepisy działów I i II ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

1.

W przypadku braku realizacji nakazu w terminie, o którym mowa w art. 32 ust. 5 pkt

2, stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczące

grzywny w celu przymuszenia.

2.

Organem egzekucyjnym w zakresie grzywien w celu przymuszenia, o których mowa w ust.

1, jest naczelnik urzędu skarbowego właściwy miejscowo ze względu na siedzibę podmiotu,

w stosunku do którego został wydany nakaz.

3.

Środki uzyskane z grzywien, o których mowa w ust. 1, są przekazywane na rachunek Funduszu

Dostępności, o którym mowa w art. 35.

1.

Fundusz Dostępności, zwany dalej „Funduszem”, jest państwowym funduszem celowym, w

rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

2.

Dysponentem Funduszu jest minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego.

3.

Środki Funduszu przeznacza się na realizację zadań polegających na wsparciu działań

w zakresie zapewniania dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami lub jej poprawy,

w szczególności w budynkach użyteczności publicznej oraz budynkach mieszkalnictwa

wielorodzinnego.

1.

Środki Funduszu pochodzą

1

ze środków, o których mowa w

a)

art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie

polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020

(Dz. U. z 2020 r. poz. 818), z wyłączeniem środków, o których mowa w art. 29 ust. 4a, art. 29a ust. 1 i art.

98 ust. 1 tej ustawy,

b)

art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych

ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027

(Dz. U. poz. 1079), z wyłączeniem środków, o których mowa w art. 32 ust. 5 i art. 33 ust. 2 tej ustawy

- powierzonych w zarządzanie przez ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego;

2)

z wpływów z grzywien w celu przymuszenia, o których mowa w art. 34 ust. 1;

3)

z dotacji z budżetu państwa;

4)

z odsetek z tytułu oprocentowania środków Funduszu;

5)

z odsetek od lokat środków Funduszu;

6)

z wpłaty ze zwrotów wparcia udzielonego ze środków Funduszu, wraz z oprocentowaniem;

7)

ze środków Funduszu Solidarnościowego, o których mowa w art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o Funduszu Solidarnościowym

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1787 oraz z 2022 r. poz. 1812), w wysokości określonej w rocznym planie finansowym tego funduszu;

7a

ze środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków

europejskich;

8)

z innych wpływów.

2.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego oraz minister właściwy do spraw zabezpieczenia

społecznego mogą, na podstawie porozumienia, określać zadania finansowane w ramach

Funduszu w danym roku budżetowym ze środków, o których mowa w ust. 1 pkt 7.

1.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego przekazuje na wyodrębniony rachunek

bankowy w Banku Gospodarstwa Krajowego środki Funduszu na finansowanie

1)

pożyczek lub kredytów, w tym udzielanych na warunkach preferencyjnych;

2)

pożyczek lub kredytów, z możliwością częściowego umorzenia;

3)

kosztów związanych z udzielaniem i obsługą wsparcia, o którym mowa w pkt 1 i 2.

2.

Bank Gospodarstwa Krajowego zarządza środkami, o których mowa w ust. 1, oraz pełni

funkcję koordynatora realizacji wsparcia, o którym mowa w ust. 1.

3.

Podstawę przekazywania środków, o których mowa w ust. 1, stanowi umowa zawarta między

ministrem właściwym do spraw rozwoju regionalnego a Bankiem Gospodarstwa Krajowego.

4.

Umowa, o której mowa w ust. 3, określa w szczególności

1)

wysokość środków finansowych, o których mowa w ust. 1;

2)

warunki i tryb przekazywania środków finansowych;

3)

zadania Banku Gospodarstwa Krajowego w zakresie koordynacji i realizacji wsparcia,

w tym strategię inwestycyjną;

4)

zasady inwestowania środków;

5)

zasady sprawozdawczości i kontroli;

6)

łączny limit i zasady wypłaty środków na wynagrodzenie za udzielanie i obsługę wsparcia.

5.

Środki z tytułu spłaconych i zwróconych pożyczek lub kredytów oraz z tytułu ich oprocentowania

są wykorzystywane na udzielanie kolejnych pożyczek lub kredytów, a także finansowanie

kosztów związanych z ich obsługą.

Do zadań Banku Gospodarstwa Krajowego w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 2,

należy w szczególności

1)

dokonywanie wyboru pośredników finansowych i zawieranie z nimi umów;

2)

przekazywanie środków pośrednikom finansowym;

3)

gromadzenie środków z tytułu spłat i zwrotu wsparcia;

4)

monitorowanie realizacji wsparcia;

5)

prowadzenie rozliczeń środków i sporządzanie sprawozdawczości dla ministra właściwego

do spraw rozwoju regionalnego;

6)

sprawowanie kontroli realizacji wsparcia przez pośredników finansowych.

1.

Wsparcie, o którym mowa w art. 37 ust. 1, jest udzielane bezpośrednio przez Bank Gospodarstwa

Krajowego lub wybranych przez niego pośredników finansowych.

2.

Wsparcie, o którym mowa w art. 37 ust. 1, jest udzielane podmiotowi, w tym jednostce

samorządu terytorialnego, który zamierza zrealizować inwestycję w celu zapewnienia

dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami lub jej poprawy, na podstawie umowy,

która określa w szczególności

1)

szczegółowy cel inwestycji;

2)

warunki wypłaty i rozliczenia wsparcia;

3)

formę wsparcia i warunki, na jakich zostało ono udzielone.

3.

Wsparcie, o którym mowa w ust. 2, może stanowić pomoc publiczną lub pomoc de minimis .

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, podmiotem udzielającym pomocy jest Bank Gospodarstwa

Krajowego lub wybrany przez niego pośrednik finansowy.

Środki Funduszu przekazane zgodnie z art. 37 ust. 1 stanowią koszty Funduszu.

Podstawą gospodarki finansowej Funduszu jest roczny plan finansowy, sporządzany na

każdy rok budżetowy, w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

(pominięte)

1.

W terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, ministrowie kierujący działami

administracji rządowej dokonują, w zakresie swojej właściwości, przeglądu obowiązującego

prawa pod kątem zapewnienia dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami i sporządzą

raporty zawierające propozycje zmian prawnych w tym zakresie.

2.

Raporty, o których mowa w ust. 1, są kierowane do ministra właściwego do spraw rozwoju

regionalnego, który kieruje je do zaopiniowania przez Radę Dostępności. Raporty są

opiniowane przez Radę Dostępności w drodze uchwały, która może zawierać rekomendacje

do zmian prawnych. Opinia Rady Dostępności nie jest wiążąca dla Rady Ministrów.

3.

Właściwy minister, na wniosek ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego, w

terminie 12 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, przedstawia Radzie Ministrów informację

o planowanych działaniach w zakresie określonym we wniosku, uwzględniającym rekomendacje,

o których mowa w ust. 2.

Rządowy Program Dostępność Plus, przyjęty przez Radę Ministrów w dniu 17 lipca 2018 r.,

z dniem wejścia w życie ustawy staje się rządowym programem mającym na celu wsparcie

działań na rzecz dostępności, o którym mowa w art. 10 ust. 2, i może być zmieniany.

Pierwsze raporty, o których mowa w art. 11 ust. 1, są przekazywane do dnia 31 marca

2021 r.

Koordynatorzy do spraw dostępności, o których mowa w art. 14, zostaną wyznaczeni w

terminie do dnia 30 września 2020 r.

Przepisy art. 109 ust. 3 i 4 oraz art. 111 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 46

Przepisy art. 10 ust. 1 pkt 5 oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy zamienianej w art.

48

Do dokumentacji konserwatorskiej, której opracowanie rozpoczęto przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 49

Przepis art. 12 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 51

Do postępowań o udzielenie zamówienia publicznego, wszczętych i niezakończonych przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w

art. 52

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy zmienianej w art. 53

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 7 ust. 2 i 3 oraz art.

34 ust. 6 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 44

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, w terminie 30 dni od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy, powoła, na wniosek Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych,

w skład Rady Nadzorczej Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych,

o której mowa w ustawie zmienianej w art. 45

W 2019 r. środki Solidarnościowego Funduszu Wsparcia Osób Niepełnosprawnych, o którym

mowa w ustawie zmienianej w art. 55

1.

Pierwszy plan finansowy Funduszu Dostępności, o którym mowa w art. 41 niniejszej ustawy,

sporządza jego dysponent na okres od dnia utworzenia Funduszu Dostępności do dnia

31 grudnia 2019 r.

2.

Projekt planu, o którym mowa w ust. 1, jest sporządzany w terminie 14 dni od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

Jeżeli podmiot publiczny, w okresie 24 miesięcy od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy,

nie zapewni dostępności osobie ze szczególnymi potrzebami, zapewnienie dostępu alternatywnego,

o którym mowa w art. 7, jest traktowane jako zapewnienie dostępności.

Tworzy się Radę Dostępności.

1.

W latach 2019-2028 maksymalny limit wydatków budżetu państwa, będących skutkiem finansowym

ustawy wynosi 375 112 000 zł, w tym w poszczególnych latach wynosi w

1)

2019 r. - 0 zł;

2)

2020 r. - 50 432 000,00 zł;

3)

2021 r. - 63 918 333,33zł;

4)

2022 r. - 37 251 666,67 zł;

5)

2023 r. - 37 251 666,67 zł;

6)

2024 r. - 37 251 666,67 zł;

7)

2025 r. - 37 251 666,67 zł;

8)

2026 r. - 37 251 666,67 zł;

9)

2027 r. - 37 251 666,67 zł;

10)

2028 r. - 37 251 666,67 zł.

2.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego monitoruje wykorzystanie limitu wydatków,

o którym mowa w ust. 1, i dokonuje oceny wykorzystania tego limitu według stanu na

koniec każdego kwartału, a w przypadku czwartego kwartału - według stanu na dzień

20 listopada danego roku.

3.

W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy

limitu wydatków, o których mowa w ust. 1, stosuje się mechanizm korygujący, polegający

na zablokowaniu wydatków budżetu państwa będących skutkiem finansowym niniejszej ustawy.

4.

Za wdrożenie mechanizmu korygującego odpowiada minister właściwy do spraw rozwoju

regionalnego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

1)

art. 1 ust. 2, art. 6 pkt 2 oraz art. 7 ust. 3, które wchodzą w życie w zakresie

a)

stron internetowych podmiotów publicznych nieopublikowanych przed dniem 23 września

2018 r. - z dniem 23 września 2019 r.,

b)

stron internetowych podmiotów publicznych opublikowanych przed dniem 23 września 2018 r.

- z dniem 23 września 2020 r.,

c)

aplikacji mobilnych podmiotów publicznych - z dniem 23 czerwca 2021 r.;

2)

art. 15-28, które wchodzą w życie po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia;

3)

art. 4 ust. 3 i 4, art. 5 ust. 2, art. 29-34 i art. 51, które wchodzą w życie po upływie

24 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 125 pkt 11 lit. b i pkt 13, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu

ogłoszenia, z mocą od dnia 1 lipca 2019 r.;

2)

art. 129, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z mocą od

dnia 24 lutego 2022 r.;

3)

art. 111, art. 139 i art. 144, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu

ogłoszenia;

4)

art. 84, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2022 r.;

5)

art. 113 pkt 4 lit. b i pkt 5 oraz art. 140, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy

od dnia ogłoszenia;

6)

art. 125 pkt 12, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z

mocą od dnia 1 lipca 2019 r.;

7)

art. 125 pkt 10, 17, 18 i 20, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia

ogłoszenia;

8)

art. 113 pkt 19 i art. 142 ust. 4, które wchodzą w życie po upływie 36 miesięcy od

dnia ogłoszenia.