Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 września 2022 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o transporcie drogowym

1.

Ustawa określa zasady podejmowania i wykonywania

1)

krajowego transportu drogowego;

2)

międzynarodowego transportu drogowego;

3)

niezarobkowego krajowego przewozu drogowego;

4)

niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego.

2.

Ustawa określa również

1)

zasady działania Inspekcji Transportu Drogowego;

2)

odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego

a)

podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem,

b)

kierowców,

c)

osób zarządzających transportem,

d)

innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym;

3)

zasady i tryb wyznaczania dworców, w których jest udzielana pomoc osobom niepełnosprawnym

i osobom o ograniczonej sprawności ruchowej;

4)

zasady ochrony praw pasażerów.

Na zasadzie wzajemności, o ile umowy międzynarodowe ratyfikowane przez Rzeczpospolitą

Polską nie stanowią inaczej, przedsiębiorca zagraniczny uprawniony do wykonywania

transportu drogowego na podstawie prawa właściwego dla kraju jego siedziby może go

wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w ustawie.

1.

Przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi

lub zespołami pojazdów

1)

przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą

- w niezarobkowym przewozie drogowym osób;

2

o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony

a)

w krajowym transporcie drogowym rzeczy, w przypadku gdy przedsiębiorca wykonuje wyłącznie

krajowy transport drogowy rzeczy,

b)

w niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy;

2a

o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 2,5 tony w transporcie drogowym

rzeczy;

3)

zespołów ratownictwa medycznego oraz w ramach usług transportu sanitarnego.

1a.

Przepisy ustawy stosuje się do kontroli przez Inspekcję Transportu Drogowego

1)

przestrzegania przepisów ruchu drogowego przez kierujących pojazdami na zasadach określonych

w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2022 r. poz. 988, 1002, 1768 i 1783);

2)

prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1693, 1768 i 1783);

3)

prawidłowości wnoszenia opłaty za przejazd autostradą lub jej odcinkiem pobieranej

przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, o której mowa w ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym

(Dz. U. z 2022 r. poz. 659, 1079, 1726 i 1768).

2.

Do przewozów drogowych wykonywanych

1)

w ramach powszechnych usług pocztowych,

2)

w ramach usług polegających na przewozie odpadów komunalnych lub nieczystości ciekłych,

3)

przez podmioty niebędące przedsiębiorcami,

4)

w ramach usuwania skutków awarii lub wypadków pojazdami pomocy drogowej

- stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

krajowy transport drogowy - podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w

zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju,

za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego

i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda

pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują

się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

międzynarodowy transport drogowy - podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej

w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również

zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy

czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem

granicy Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

transport drogowy - krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy;

określenie to obejmuje również

a)

każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności

gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4,

b)

działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy,

c)

działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób;

4)

niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - każdy przejazd pojazdu

po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego

do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy,

wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności

gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki

a)

pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego

pracowników,

b)

przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c)

w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy

lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane,

wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy

z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz

pracowników i ich rodzin,

d)

nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług

turystycznych;

5)

niezarobkowy krajowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne wykonywany na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

6)

niezarobkowy międzynarodowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne wykonywany

z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej;

6a)

przewóz drogowy - transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny

przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r.

w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu

drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98,

jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85

(Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 561/2006”;

7

przewóz regularny - publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu

i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe

(Dz. U. z 2020 r. poz. 8);

7

międzynarodowy przewóz regularny - publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych

odstępach czasu i określonymi trasami, realizowany w całości lub w części poza terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

7a)

(uchylony)

8)

linia komunikacyjna - połączenie komunikacyjne na określonej drodze między przystankami

wskazanymi w rozkładzie jazdy, po której odbywają się regularne przewozy osób;

8a)

przystanek - miejsce przeznaczone do wsiadania lub wysiadania pasażerów na danej linii

komunikacyjnej, oznaczone w sposób określony w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, z informacją o rozkładzie jazdy, z uwzględnieniem godzin odjazdów środków transportowych

przewoźnika drogowego uprawnionego do korzystania z tego miejsca;

9)

przewóz regularny specjalny - niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób,

z wyłączeniem innych osób;

10)

przewóz wahadłowy - wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem,

między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu

łącznie następujących warunków

a)

każda grupa osób przewiezionych do miejsca docelowego wraca do miejsca początkowego,

b)

miejsce początkowe i miejsce docelowe oznaczają odpowiednio miejsce rozpoczęcia usługi

przewozowej oraz miejsce zakończenia usługi przewozowej, z uwzględnieniem w każdym

przypadku okolicznych miejscowości leżących w promieniu 50 km;

11)

przewóz okazjonalny - przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu

regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego;

12)

przewóz kabotażowy - przewóz wykonywany pojazdem samochodowym zarejestrowanym za granicą

lub przez przedsiębiorcę zagranicznego między miejscami położonymi na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

13)

transport kombinowany - przewóz rzeczy, podczas którego samochód ciężarowy, przyczepa,

naczepa z jednostką ciągnącą lub bez jednostki ciągnącej, nadwozie wymienne lub kontener

20-stopowy lub większy korzysta z drogi w początkowym lub końcowym odcinku przewozu,

a na innym odcinku z usługi kolei, żeglugi śródlądowej lub transportu morskiego, przy

czym odcinek morski przekracza 100 km w linii prostej; odcinek przewozu początkowego

lub końcowego oznacza przewóz

a)

pomiędzy punktem, gdzie rzeczy są załadowane, i najbliższą odpowiednią kolejową stacją

załadunkową dla odcinka początkowego oraz pomiędzy najbliższą odpowiednią kolejową

stacją wyładunkową a punktem, gdzie rzeczy są wyładowane, dla końcowego odcinka lub

b)

wewnątrz promienia nieprzekraczającego 150 km w linii prostej ze śródlądowego lub

morskiego portu załadunku lub wyładunku;

14)

międzynarodowy transport kombinowany - transport kombinowany, podczas którego następuje

przekroczenie granicy Rzeczypospolitej Polskiej;

14a)

operacja transportu intermodalnego - operacje

a)

transportu kombinowanego albo międzynarodowego transportu kombinowanego,

b)

transportowe obejmujące żeglugę śródlądową lub transport morski, których częścią jest

transport drogowy o długości początkowego lub końcowego odcinka drogowego nieprzekraczającego

150 km na terytorium Unii Europejskiej, przy czym gdy jest to niezbędne w celu dotarcia

do najbliższego miejsca umożliwiającego obsługę pojazdu dokonującego operacji transportu

intermodalnego, przewoźnik może przekroczyć długość odcinka drogowego;

14b)

wysyłający - uczestnik operacji transportu intermodalnego będący

a)

załadowcą wskazanym w konosamencie lub innym dokumencie, na podstawie którego odbywa

się przewóz - w przypadku wykonywania operacji transportu intermodalnego obejmującej,

oprócz odcinka przewozu drogowego, transport morski,

b)

nadawcą - w przypadku wykonywania operacji transportu intermodalnego obejmującej,

oprócz odcinka przewozu drogowego, transport kolejowy lub żeglugę śródlądową;

15)

przewoźnik drogowy - przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej

w zakresie transportu drogowego;

16)

zagraniczny przewoźnik drogowy - zagraniczny przedsiębiorca uprawniony do wykonywania

działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego na podstawie przepisów obowiązujących

w państwie, w którym znajduje się jego siedziba;

17)

licencja - decyzja administracyjna wydana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego

lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca do podejmowania

i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego;

18)

zezwolenie - decyzja administracyjna wydana przez ministra właściwego do spraw transportu,

Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego,

uprawniająca przewoźnika drogowego do wykonywania określonego rodzaju transportu drogowego;

19)

zezwolenie zagraniczne - dokument otrzymany na podstawie umowy międzynarodowej od

właściwego organu innego państwa lub organizacji międzynarodowej przez właściwy organ

Rzeczypospolitej Polskiej przekazywany przewoźnikowi drogowemu i upoważniający go

do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego, jednokrotnie lub wielokrotnie,

do lub z terytorium państwa określonego w zezwoleniu lub tranzytem przez jego terytorium;

19a)

formularz jazdy - dokument wydawany na podstawie art. 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21

października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług

autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006

(Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 88, z późn. zm.) oraz na podstawie umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów

autokarami i autobusami (Umowa INTERBUS), sporządzonej w Brukseli dnia 11 grudnia 2000 r.

(Dz. U. z 2003 r. poz. 1076);

20)

certyfikat kompetencji zawodowych - dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji

i wiedzy niezbędnych do podjęcia i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie

transportu drogowego;

21)

(uchylony)

21a

baza eksploatacyjna - miejsce będące w dyspozycji przedsiębiorcy, przystosowane do

prowadzenia działalności transportowej w sposób zorganizowany i ciągły, w skład którego

wchodzi co najmniej jeden z następujących elementów: miejsce postojowe dla pojazdów

wykorzystywanych w transporcie drogowym, miejsce załadunku, rozładunku lub łączenia

ładunków, miejsce konserwacji lub naprawy pojazdów; przez bazę eksploatacyjną należy

rozumieć także centrum operacyjne pracodawcy, o którym mowa w przepisach rozporządzenia

(WE) nr 561/2006;

22)

obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów

ustawy oraz

a)

rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt

podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającego dyrektywy 64/432/EWG

i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97

(Dz. Urz. UE L 3 z 05.01.2005, str. 1, z późn. zm.)

b)

rozporządzenia (WE) nr 561/2006,

c)

rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca

2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów

(Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006, str. 1, z późn. zm.)

d)

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października

2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika

drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE

(Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51, z późn. zm.,

e)

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października

2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych

(Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 72, z późn. zm.,

f)

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października

2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych

i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006,

g)

rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych

okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców

(Dz. Urz. UE L 168 z 02.07.2010, str. 16),

h)

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r.

w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie

Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie

drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego

i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu

drogowego

(Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem (UE) nr 165/2014”, lub aktów wykonawczych do rozporządzenia

(UE) nr 165/2014

-

rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016 r. w sprawie

wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego

wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania i naprawy tachografów

oraz ich elementów składowych

(Dz. Urz. UE L 139 z 26.05.2016, str. 1, z późn. zm.)

-

rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/548 z dnia 23 marca 2017 r. ustanawiającego

standardowy formularz pisemnego oświadczenia w sprawie usunięcia lub naruszenia plomby

tachografu

(Dz. Urz. UE L 79 z 24.03.2017, str. 1),

i)

decyzji Komisji nr 2007/230/WE z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego

przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym

(Dz. Urz. UE L 99 z 14.04.2007, str. 14, z późn. zm.)

j)

ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe,

k)

ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1297, 1549 i 1768),

l)

ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym,

m)

ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt

(Dz. U. z 2022 r. poz. 572),

n)

ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach

(Dz. U. z 2021 r. poz. 2068 oraz z 2022 r. poz. 1117),

o)

ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób

zakaźnych zwierząt

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1421 oraz z 2022 r. poz. 1570),

p)

ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1473),

q)

ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia

(Dz. U. z 2020 r. poz. 2021 oraz z 2022 r. poz. 24, 138 i 1570),

r)

ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1792),

s)

ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1343),

t)

ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1212, z późn. zm.,

u)

ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych

(Dz. U. z 2021 r. poz. 756 oraz z 2022 r. poz. 209),

v)

ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

(Dz. U. z 2022 r. poz. 699, 1250 i 1726),

w)

ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o tachografach

(Dz. U. z 2020 r. poz. 900 oraz z 2022 r. poz. 209),

x)

wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego,

y)

przepisów wydanych na podstawie art. 11b;

23)

osoba niepełnosprawna i osoba o ograniczonej sprawności ruchowej - osobę niepełnosprawną

i osobę o ograniczonej sprawności ruchowej w rozumieniu art. 3 lit. j rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 181/2011 z dnia

16 lutego 2011 r. dotyczącego praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym

oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004

(Dz. Urz. UE L 55 z 28.02.2011, str. 1);

24)

pośrednictwo przy przewozie osób - działalność gospodarczą polegającą na przekazywaniu

zleceń przewozu osób samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie

do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką oraz

a)

zawieraniu umowy przewozu w imieniu klienta lub przedsiębiorcy wykonującego przewóz

osób lub

b)

pobieraniu opłaty za przewóz osób, lub

c)

umożliwianiu zawarcia umowy przewozu lub umożliwianiu uregulowania opłaty za przewóz

osób

- samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu

powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką za pośrednictwem

dostarczonych lub udostępnionych do tych celów środków komunikacji elektronicznej,

domen internetowych, aplikacji mobilnych, programów komputerowych, systemów teleinformatycznych

lub innych środków przekazu informacji.

1.

Do postępowań administracyjnych w zakresie zezwoleń i licencji, o których mowa w art.

7a ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Do postępowań administracyjnych w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji, o których

mowa w art. 7d ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy z dnia wszczęcia

postępowania administracyjnego.

3.

Do spraw dotyczących naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, określonych

w załącznikach nr 3 i 4 do ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym,

powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

4.

Do postępowań administracyjnych w zakresie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu

drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, prowadzonych

wobec podmiotów wykonujących czynności związane z przewozem drogowym, o których mowa

w art. 92a ust. 11 tej ustawy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

5.

Przedsiębiorcy posiadający zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego,

wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, oraz wydane w postępowaniu administracyjnym

w zakresie zezwoleń i licencji, o których mowa w art. 7a ustawy zmienianej w art.

1, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, mają obowiązek dostosować się do wymagań w zakresie bazy eksploatacyjnej,

o której mowa w art. 4 pkt 21a oraz art. 5 ust. 2c i 2d ustawy zmienianej w art. 1

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w terminie do dnia 1 stycznia 2023 r.

6.

W celu dostosowania się do wymogów określonych w ust. 1 przedsiębiorcy są obowiązani

do złożenia do organu wydającego to zezwolenie oświadczenia, o którym mowa w art.

7a ust. 3 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1, w terminie do dnia 15 stycznia 2023 r.

1.

Podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga

uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych

w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października

2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika

drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej „rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009”.

2

Zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udziela się przedsiębiorcy,

jeżeli spełnia wymagania określone w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009.

2a.

Za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE)

nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji uznaje się przestępstwa

umyślne określone w

1)

art. 173-175, art. 178-180, art. 189a, art. 218-221, art. 296-306 i art. 308 ustawy

z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1138, 1726 i 1855);

2)

art. 586-589 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1467 i 1488);

3)

art. 522 i art. 523 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1520);

4

art. 54-61, art. 62 ust. 2, art. 62b ust. 2 i art. 66 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.

o przeciwdziałaniu narkomanii

(Dz. U. z 2020 r. poz. 2050, z późn. zm.;

5)

art. 399 i art. 400 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1588 i 2140 oraz z 2022 r. poz. 655);

6

art. 54 § 1 i 2, art. 55 § 1 i 2, art. 60 § 1 i 2, art. 62 § 1-4, art. 65 § 1-2b,

art. 67 § 1 i 2, art. 69a § 1, art. 69b § 1, art. 69c § 1, art. 73a, art. 76a § 1

i 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy

(Dz. U. z 2022 r. poz. 859 i 1301).

2b

W przypadku gdy do skazania doszło poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, za przestępstwa

w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009

w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji uznaje się przestępstwa odpowiadające

znamionom przestępstw wymienionych w ust. 2a.

2c

Wymóg, o którym mowa w art. 5 ust. 1 lit. g rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, uznaje

się za spełniony, jeżeli przedsiębiorca dysponuje odpowiednią do skali prowadzenia

działalności bazą eksploatacyjną, znajdującą się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

wyposażoną co najmniej w miejsca postojowe dla pojazdów wykorzystywanych w transporcie

drogowym w liczbie odpowiadającej co najmniej 1/3 liczby pojazdów zgłoszonych przez

przewoźnika do organu wydającego zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego,

z uwzględnieniem ust. 2d. W przypadku zgłoszenia nie więcej niż dwóch pojazdów konieczne

jest dysponowanie co najmniej jednym miejscem postojowym.

2d

W przypadku posiadania przez przewoźnika drogowego kilku baz eksploatacyjnych znajdujących

się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej łączna liczba miejsc postojowych musi

odpowiadać co najmniej 1/3 liczby pojazdów zgłoszonych przez przewoźnika drogowego

do organu wydającego zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

3.

Zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udziela się na czas nieoznaczony.

1.

Podjęcie i wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej

licencji wspólnotowej, na zasadach określonych w

1)

rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października

2009 r. dotyczącym wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, zwanym dalej „rozporządzeniem (WE) nr 1072/2009”, lub

2)

rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października

2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych

i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 561/2006, zwanym dalej „rozporządzeniem (WE) nr 1073/2009”.

2.

Licencji wspólnotowej udziela się przedsiębiorcy, jeżeli posiada zezwolenie na wykonywanie

zawodu przewoźnika drogowego.

3.

Licencja wspólnotowa, o której mowa w ust. 1, jest zezwoleniem w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. z 2021 r. poz. 162 i 2105 oraz z 2022 r. poz. 24, 974 i 1570).

1.

Podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób

1)

samochodem osobowym,

2)

pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej

niż 9 osób łącznie z kierowcą,

3)

taksówką

- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

2.

Podjęcie i wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie

1)

rzeczy,

2)

osób

- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

3.

Licencji, o której mowa w ust. 1 i 2, udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż

2 lata i nie dłuższy niż 50 lat, uwzględniając wniosek strony.

4.

Licencja, o której mowa w ust. 1 i 2, jest zezwoleniem w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców.

1.

Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2, udziela się przedsiębiorcy, jeżeli

1)

członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub

komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą

a)

nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa

umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności

dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem

zawodu,

b)

nie wydano im prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania działalności gospodarczej

w zakresie transportu drogowego;

2)

(uchylony)

3)

(uchylony)

4)

w stosunku do zatrudnionych przez niego kierowców, a także innych osób niezatrudnionych

przez tego przedsiębiorcę, lecz wykonujących osobiście przewóz na jego rzecz, prawomocnie

nie orzeczono zakazu wykonywania zawodu kierowcy;

5)

posiada on tytuł prawny do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi spełniającymi

wymagania techniczne określone przepisami prawa o ruchu drogowym, którymi transport drogowy ma być wykonywany.

2.

Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 2 pkt 1, udziela się przedsiębiorcy, jeżeli

1)

spełnia wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 1;

2)

znajduje się w sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności

gospodarczej w zakresie transportu drogowego określonej dostępnymi środkami finansowymi

lub majątkiem w wysokości 50 000 euro;

3)

przynajmniej jedna z osób zarządzających przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca

w przedsiębiorstwie transportem drogowym legitymuje się certyfikatem kompetencji zawodowych.

2a.

Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 2 pkt 2, udziela się przedsiębiorcy, jeżeli

1)

spełnia wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 1;

2)

znajduje się w sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności

gospodarczej w zakresie transportu drogowego określonej dostępnymi środkami finansowymi

lub majątkiem w wysokości 5000 złotych;

3)

posiada wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG)

albo numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS).

3.

Wymogi, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i ust. 2a pkt 2, potwierdza się

1)

rocznym sprawozdaniem finansowym;

2)

dokumentami potwierdzającymi

a)

dysponowanie środkami pieniężnymi w gotówce lub na rachunkach bankowych lub dostępnymi

aktywami,

b)

posiadanie akcji, udziałów lub innych zbywalnych papierów wartościowych,

c)

udzielenie gwarancji lub poręczeń bankowych,

d)

własność nieruchomości.

4.

Przy ocenie sytuacji finansowej, o której mowa w ust. 2 pkt 2, stosuje się kurs średni

ogłaszany przez Narodowy Bank Polski, obowiązujący w ostatnim dniu roku poprzedzającego

rok, w którym ocena ta jest dokonywana.

Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy w zakresie pośrednictwa przy przewozie

osób jest obowiązany prowadzić takie pośrednictwo wyłącznie na rzecz przedsiębiorców

posiadających odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1.

Zabrania się prowadzenia pośrednictwa przy przewozie osób w przewozach okazjonalnych

wykonywanych pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej

niż 7 osób łącznie z kierowcą.

Przepis art. 5 ust. 2a pkt 6 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą stosuje się do przestępstw skarbowych popełnionych od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

1.

Licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką

udziela się przedsiębiorcy, jeżeli

1)

spełnia wymagania określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 i 5;

2)

zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy

a)

(uchylona)

b)

nie byli prawomocnie skazani za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko

wolności seksualnej i obyczajności, a także za przestępstwa, o których mowa w art. 59 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, a ponadto nie orzeczono prawomocnie wobec nich zakazu wykonywania zawodu kierowcy,

c)

(uchylona)

d)

spełniają wymagania określone w art. 39a ust. 1 pkt 1-4.

2.

(uchylony)

2a.

(uchylony) 2b. (uchylony)

3.

(uchylony)

3a.

(uchylony)

3b.

(uchylony)

3c.

(uchylony)

4.

Licencja, o której mowa w ust. 1, jest udzielana na określony obszar obejmujący

1)

gminę;

2)

gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia;

3)

miasto stołeczne Warszawę.

5.

Dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar,

lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji,

z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia

przez klienta z innego obszaru.

6.

(uchylony)

7.

(uchylony)

Przepis art. 5 ust. 2b ustawy zmienianej w art. 1

1)

w zakresie przestępstw odpowiadających znamionom przestępstw wymienionych w art. 5

ust. 2a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym - stosuje się do przestępstw

popełnionych od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 4 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym

(Dz. U. poz. 1935);

2)

w zakresie przestępstw odpowiadających znamionom przestępstw wymienionych w art. 5

ust. 2a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą - stosuje

się do przestępstw popełnionych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana oraz zawieszenie lub cofnięcie zezwolenia na

wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego następuje w drodze decyzji administracyjnej.

2.

Organem właściwym w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany oraz zawieszenia

lub cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego jest

1

starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy określonej w rejestrze przedsiębiorców

w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), a w przypadku przedsiębiorców będących osobami

fizycznymi - adresu stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej określonego

w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG);

2)

Główny Inspektor Transportu Drogowego, w przypadku ubiegania się o licencję wspólnotową,

jeżeli przedsiębiorca nie występował z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wykonywanie

zawodu przewoźnika drogowego przez organ, o którym mowa w pkt 1.

3.

Udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana lub cofnięcie licencji wspólnotowej oraz licencji,

o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, następuje w drodze decyzji administracyjnej.

4.

Organem właściwym w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany lub cofnięcia

1)

licencji wspólnotowej jest Główny Inspektor Transportu Drogowego;

2

licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem

osobowym, licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego pojazdem samochodowym

przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie

z kierowcą lub licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa

przy przewozie rzeczy jest starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy określonej

w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), a w przypadku przedsiębiorców

będących osobami fizycznymi - adresu stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej

określonego w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG);

3)

licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką

a)

na obszarze, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 1, jest wójt, burmistrz lub prezydent

miasta,

b)

na obszarze, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 2, jest wójt, burmistrz lub prezydent

miasta właściwy dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy,

c)

na obszarze, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 3, jest Prezydent miasta stołecznego

Warszawy;

4)

licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie

osób jest Główny Inspektor Transportu Drogowego.

1.

Zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej

udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej

lub w postaci elektronicznej za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu

ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne

(Dz. U. z 2021 r. poz. 2070 oraz z 2022 r. poz. 1087), po uiszczeniu opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 i 11.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1

oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedzibę określoną w rejestrze przedsiębiorców

w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS) albo w przypadku przedsiębiorców będących osobami

fizycznymi - adres stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej określonego

w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) oraz adresy

lokali, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;

2)

(uchylony)

3)

informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej

(CEIDG) albo numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS),

jeżeli są wymagane;

4)

numer identyfikacji podatkowej (NIP);

5)

określenie rodzaju transportu drogowego;

6)

określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał

do wykonywania transportu drogowego;

7)

imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer certyfikatu kompetencji zawodowych

osoby zarządzającej transportem, o której mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE)

nr 1071/2009 albo osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;

8)

określenie liczby wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego

lub z licencji wspólnotowej;

9)

w przypadku licencji wspólnotowej - określenie czasu, na który ma być ona udzielona.

3.

Do wniosku o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego dołącza

się

1)

oświadczenie osoby zarządzającej transportem następującej treści: „Oświadczam, że

zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 będę pełnić rolę zarządzającego

transportem” oraz kopię certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby albo oświadczenie

osoby uprawnionej na podstawie umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem

w imieniu przedsiębiorcy, że spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit.

c rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, oraz kopię certyfikatu kompetencji zawodowych

tej osoby;

2)

dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 7 rozporządzenia

(WE) nr 1071/2009;

3)

oświadczenie przedsiębiorcy, że dysponuje bazą eksploatacyjną wraz ze wskazaniem adresu

bazy, jeżeli adres ten jest inny niż adres wskazany zgodnie z ust. 2 pkt 1;

4)

(uchylony)

5)

dowód uiszczenia opłaty za wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego

i wypisów z tego zezwolenia;

6)

informację z Krajowego Rejestru Karnego dotyczącą osoby

a

będącej członkiem organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką

jawną lub komandytową, dyrektora wykonawczego, o którym mowa w art. 300,

b)

prowadzącej działalność gospodarczą - w przypadku innego przedsiębiorcy,

c)

zarządzającej transportem lub uprawnionej na podstawie umowy do wykonywania zadań

zarządzającego transportem w imieniu przedsiębiorcy

- o niekaralności za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a

rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, wymienione w art. 5 ust. 2a;

7)

oświadczenie osób, o których mowa w pkt 6, o niekaralności za poważne naruszenie,

o którym mowa w art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w tym najpoważniejsze

naruszenie określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;

8

oświadczenie osób, o których mowa w pkt 6, o nieskazaniu poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia

(WE) nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji, które znamionami

odpowiadają przestępstwom wymienionym w art. 5 ust. 2a.

4.

Do wniosku o udzielenie licencji wspólnotowej dołącza się

1)

kopię zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego;

2)

zaświadczenie wystawione przez organ, który wydał zezwolenie na wykonywanie zawodu

przewoźnika drogowego, o liczbie pojazdów dla których został udokumentowany wymóg

zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;

2a

wykaz pojazdów, o których mowa w ust. 7;

3)

dowód uiszczenia opłaty za wydanie licencji wspólnotowej i wypisów z tej licencji.

5.

W przypadku gdy wniosek, o którym mowa w ust. 1, jest składany w postaci elektronicznej

załączniki, o których mowa w ust. 3 i 4, składa się również w postaci elektronicznej.

6

Oświadczenia, o których mowa w ust. 3 pkt 3, 7 i 8, ust. 7 pkt 7 oraz ust. 8 pkt 1,

składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający

oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem

świadomy/a odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula

ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

7.

Po uzyskaniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przedsiębiorca

przedkłada do organu, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wykaz pojazdów zawierający następujące

informacje

1)

markę, typ;

2)

rodzaj/przeznaczenie;

3)

numer rejestracyjny;

3a)

kraj rejestracji;

4)

numer VIN;

5)

wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem;

6

dopuszczalną masę całkowitą;

7

oświadczenie o wykorzystaniu pojazdu wyłącznie do transportu drogowego rzeczy pojazdem

lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony,

w przypadku gdy zgłoszonym pojazdem będzie wykonywany wyłącznie tego rodzaju transport.

8

Po uzyskaniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przedsiębiorca

przedkłada corocznie organowi, o którym mowa w art. 7 ust. 2, w terminie do dnia 31

marca roku następnego

1)

oświadczenie o liczbie osób zatrudnionych, w tym osób, o których mowa w pkt 2, na

dzień 31 grudnia poprzedniego roku, bez względu na formę zatrudnienia;

2)

informację o średniej arytmetycznej liczby kierowców zatrudnionych, bez względu na

formę zatrudnienia, wykonujących operacje transportowe w roku poprzedzającym obowiązek

złożenia informacji.

1.

Przedsiębiorca, który nie jest obowiązany na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2021 r. poz. 217, 2105 i 2106 oraz z 2022 r. poz. 1488) do sporządzenia rocznego sprawozdania finansowego może udokumentować swoją zdolność

finansową, o której mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w sposób

wskazany w art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia.

2.

Audytorem upoważnionym do poświadczenia rocznych sprawozdań finansowych, o którym

mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, jest biegły rewident w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.

3.

Odpowiednio upoważnioną osobą do poświadczenia rocznych sprawozdań finansowych, o

której mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, jest członek zarządu

spółki prawa handlowego lub innej osoby prawnej, wspólnik spółki jawnej, komplementariusz

spółki komandytowej lub komandytowo-akcyjnej, lub przedsiębiorca będący osobą fizyczną.

4

Wymóg, o którym mowa w art. 5 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w zakresie

prowadzenia dokumentów księgowych uznaje się za spełniony, jeżeli przedsiębiorca powierzył

prowadzenie ksiąg rachunkowych przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 76a ust. 3 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, i oryginały dokumentacji przechowywane są na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

5

Dokumenty, o których mowa w ust. 4, na żądanie uprawnionych służb kontrolnych mogą

być udostępniane również w formie elektronicznej.

Przedsiębiorca może, bez wyznaczania zarządzającego transportem spełniającego warunki,

o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w drodze umowy wyznaczyć

osobę fizyczną uprawnioną do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu,

jeżeli osoba ta spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE)

nr 1071/2009.

1.

Organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie

spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem

lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, jeżeli wobec

1

członka organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną, komandytową

lub komandytowo-akcyjną, dyrektora wykonawczego, o którym mowa w art. 300, osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zarządzającego transportem

lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, został wydany prawomocny wyrok skazujący

za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE)

nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji wymienione w art. 5 ust.

2a i 2b;

2)

przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa

w art. 7c

a)

wydano wykonalną decyzję administracyjną lub wykonalne decyzje administracyjne o nałożeniu

kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy

lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie

Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych

naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez

przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu

Europejskiego i Rady

(Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/403”, zostało zakwalifikowane jako

poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania

naruszeń, zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji,

b)

wydano wykonalną decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie

określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane

jako najpoważniejsze naruszenie, lub

c)

orzeczono lub nałożono prawomocnie karę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej

lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym za naruszenie, które zgodnie z załącznikiem

I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako

-

najpoważniejsze naruszenie,

-

poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania

naruszeń, zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji,

d

został wydany prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych

w art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 popełnionych w państwie członkowskim

Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

1a.

Organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie

spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, jeżeli wobec kierowcy wykonującego

przewóz na rzecz tego przewoźnika drogowego orzeczono lub nałożono w drodze mandatu

karnego lub mandatów karnych prawomocnie karę za wykroczenie stanowiące naruszenie

określone w załączniku nr 1 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane

jako

1)

najpoważniejsze naruszenie;

2)

poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania

naruszeń, zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji.

2.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przypadku, o którym mowa w ust.

1 pkt 1, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wydaje decyzję stwierdzającą utratę

dobrej reputacji.

3.

Po wszczęciu postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, organ, o którym mowa w art.

7 ust. 2, weryfikuje sposób i warunki wykonywania transportu drogowego.

4.

Przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, bierze

pod uwagę w szczególności

1)

czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych

przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji

transportowych;

2)

czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie

podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono

procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego;

3)

interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności

jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby

w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie;

4)

opinię polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych,

działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem.

5.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust.

2

1)

wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji - w przypadku uznania, że utrata

dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia,

albo

2)

wydaje decyzję stwierdzającą, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona - w przypadku

uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję za

popełnione naruszenia.

6.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 5 pkt 1

1)

wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony;

2)

organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, zawiesza zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika

drogowego

- do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego, o którym mowa w art. 7e.

7.

Wykonywanie transportu drogowego w przypadku, gdy przedsiębiorcy zawieszono zezwolenie

na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, jest równoznaczne z wykonywaniem przewozu

bez zezwolenia.

Przez środki rehabilitacyjne, o których mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr

1071/2009, należy rozumieć

1)

zatarcie skazania za przestępstwa określone w art. 5 ust. 2a;

2)

zatarcie skazania za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. b

rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 popełnione w państwie członkowskim Unii Europejskiej

lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

3)

zatarcie skazania za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a

rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji popełnione

poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

zatarcie skazania za wykroczenia stanowiące naruszenia określone w załączniku IV do

rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403;

5)

upływ roku od dnia nałożenia grzywny w drodze mandatu karnego za wykroczenia stanowiące

naruszenia określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub załączniku

I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403;

6)

sytuację, w której nałożone sankcje administracyjne za naruszenia określone w załączniku

IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub załączniku I do rozporządzenia Komisji

(UE) 2016/403 staną się niebyłe, zgodnie z art. 94b;

7)

upływ roku od dnia orzeczenia lub nałożenia prawomocnie kary w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym za naruszenia określone

w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403.

Do postępowań administracyjnych, o których mowa w art. 32f ust. 2 i 3 ustawy zmienianej

w art. 1, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy stosuje się przepisy niniejszej ustawy.

1.

Licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 i 2, udziela się na wniosek przedsiębiorcy

złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, po uiszczeniu

opłaty, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania;

2)

informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej

(CEIDG) albo numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS)

a)

w przypadku licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 i ust. 2 pkt 1, jeżeli są wymagane,

b)

w przypadku licencji, o której mowa w art. 5b ust. 2 pkt 2;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP);

4)

określenie rodzaju i zakresu transportu drogowego, a w zakresie transportu drogowego

taksówką - także obszaru wykonywania przewozu;

5)

określenie czasu, na który licencja ma być udzielona;

6)

określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał

do wykonywania transportu drogowego - w przypadku wykonywania transportu drogowego

w zakresie, o którym mowa w art. 5b ust. 1;

7)

określenie liczby wypisów z licencji - w przypadku wykonywania transportu drogowego

w zakresie, o którym mowa w art. 5b ust. 1.

3.

Do wniosku o udzielenie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, dołącza się

1)

oświadczenie osoby zarządzającej transportem następującej treści: „Oświadczam, że

zgodnie z art. 5c ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym będę pełnić rolę osoby zarządzającej transportem drogowym w przedsiębiorstwie” oraz

kopię certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby;

2)

oświadczenie członków organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką

jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzącej działalność

gospodarczą, że spełnia wymóg dobrej reputacji, o którym mowa w art. 5c ust. 1 pkt

1;

3)

dokumenty potwierdzające spełnienie warunku, o którym mowa w art. 5c ust. 2 pkt 2

albo ust. 2a pkt 2;

4)

zaświadczenie o niekaralności opatrzone datą nie wcześniejszą niż miesiąc przed złożeniem

wniosku, potwierdzające, że odpowiednio przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy,

zatrudnieni przez niego kierowcy oraz osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz

wykonujące osobiście przewóz na jego rzecz, spełniają warunki, o których mowa w art.

5c ust. 1 pkt 4 lub w art. 6 ust. 1 pkt 2;

5)

wykaz pojazdów zawierający następujące informacje

a)

markę, typ,

b)

rodzaj/przeznaczenie,

c)

numer rejestracyjny,

d)

numer VIN,

e)

wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem;

6)

dowód uiszczenia opłaty za wydanie licencji i wypisów z tej licencji.

4.

W przypadku gdy wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się w postaci elektronicznej

załączniki, o których mowa w ust. 3, składa się również w postaci elektronicznej.

5.

Przy składaniu wniosku, o którym mowa w ust. 1, nie dołącza się dokumentów, o których

mowa w ust. 3

1)

pkt 1 i 3 - gdy wniosek dotyczy licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1;

2)

pkt 4 i 5 - gdy wniosek dotyczy licencji, o której mowa w art. 5b ust. 2 pkt 1;

3)

pkt 1, 4 i 5 - gdy wniosek dotyczy licencji, o której mowa w art. 5b ust. 2 pkt 2.

6

Oświadczenia, o których mowa w ust. 3 pkt 1 i 2, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do

zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy/a odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

W odniesieniu do decyzji ostatecznej, o której mowa w art. 32f ust. 2 i 3 ustawy zmienianej

w art. 1, wydanej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, o ile nie upłynął

wskazany w niej okres zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowców, uznaje się,

że ten okres wynosi 30 dni i jest liczony od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy,

chyba że upłynąłby wcześniej według przepisów dotychczasowych.

(uchylony)

Do wniosków o wydanie zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 1, złożonych i nierozpatrzonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe.

(uchylony)

W przypadku gdy przewoźnik drogowy dokonał zgłoszenia pojazdu do licencji wspólnotowej

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a pojazd taki nie został zgłoszony

do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, przewoźnik ma obowiązek

zgłoszenia takiego pojazdu do tego zezwolenia w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy.

1.

W zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz w licencji określa się

w szczególności

1)

numer ewidencyjny zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji;

2)

organ, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji;

3)

datę udzielenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji;

4)

podstawę prawną;

5)

przedsiębiorcę, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania;

6)

rodzaj i zakres transportu drogowego;

7)

oznaczenie obszaru przewozów - w przypadku licencji na wykonywanie krajowego transportu

drogowego w zakresie przewozu osób taksówką;

8)

termin ważności.

2.

Organ udzielający zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, o którym

mowa w art. 7 ust. 2, wydaje wypis lub wypisy z tego zezwolenia w liczbie nie większej

niż liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie zezwolenia,

dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia

(WE) nr 1071/2009.

2a

W przypadku utraty uprawnień wynikających z licencji wspólnotowej organem właściwym

w sprawach wynikających z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego,

wydanego przez organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2, jest starosta właściwy

dla siedziby przedsiębiorcy określonej w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze

Sądowym (KRS), a w przypadku przedsiębiorców będących osobami fizycznymi - adresu

stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej określonego w Centralnej Ewidencji

i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG).

2b

W przypadku, o którym mowa w ust. 2a, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2,

przekazuje akta sprawy w terminie 30 dni od dnia utraty uprawnień.

2c

Przepisów ust. 2a i 2b nie stosuje się, jeżeli wniosek o wydanie licencji wspólnotowej

na kolejny okres wpłynął do organu, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2, przed upływem

ważności dotychczasowej licencji i na skutek jego rozpoznania przedsiębiorcy zostanie

udzielona licencja wspólnotowa.

3.

Organ udzielający licencji wspólnotowej, o którym mowa w art. 7 ust. 4 pkt 1, wydaje

wypis lub wypisy z tej licencji w liczbie nie większej niż liczba pojazdów samochodowych

określonych we wniosku o udzielenie licencji, dla których został udokumentowany wymóg

zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

4.

Organ udzielający licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1, wydaje wypis lub wypisy

z tej licencji w liczbie nie większej niż liczba pojazdów samochodowych określonych

we wniosku o udzielenie licencji.

1

Zabrania się przedsiębiorcy posiadającemu zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika

drogowego lub licencję wspólnotową

1)

posiadania wypisów z tego zezwolenia lub tej licencji w łącznej liczbie przekraczającej

liczbę pojazdów, dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie

z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;

2)

wykorzystywania do wykonywania krajowego transportu drogowego lub międzynarodowego

transportu drogowego pojazdów samochodowych

a)

niezgłoszonych organowi wydającemu zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego,

b)

zarejestrowanych poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Przedsiębiorca jest obowiązany zwrócić ponadliczbowe wypisy do organu, który je wydał

w terminie 7 dni od dnia, w którym łączna liczba wypisów przekroczyła liczbę pojazdów,

dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia

(WE) nr 1071/2009.

3

W przypadku, o którym mowa w art. 7a ust. 7 pkt 7, nie wydaje się wypisu lub wypisów

z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

1.

Rada gminy może ustalać ceny za przewozy taksówkami na terenie gminy. W mieście stołecznym

Warszawie uprawnienia te przysługują Radzie Warszawy.

2.

Rada gminy określa strefy cen (stawki taryfowe) obowiązujące przy przewozie osób i

ładunków taksówkami.

Ceny i stawki taryfowe, o których mowa w art. 11b, mają charakter cen i stawek taryfowych

maksymalnych.

Do czasu zakończenia negocjacji, o których mowa w art. 14 dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r.

w sprawie minimalnych warunków wykonania rozporządzeń (WE) nr 561/2006 i (UE) nr 165/2014

oraz dyrektywy 2002/15/WE w odniesieniu do przepisów socjalnych dotyczących działalności

w transporcie drogowym oraz uchylającej dyrektywę Rady 88/599/EWG

(Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 35, z późn. zm.)

1.

Zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencja, o której mowa

w art. 5b ust. 1, uprawniają do wykonywania przewozu wyłącznie na obszarze Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2, nie uprawnia do wykonywania transportu

drogowego taksówką.

3.

Licencja wspólnotowa uprawnia do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego

zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonym. Licencja ta uprawnia również do wykonywania

krajowego transportu drogowego, zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonym.

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 89 ust. 5 ustawy zmienianej

w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 89 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

2.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 90a ust. 3 ustawy zmienianej

w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 90a ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

3.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy

zmienianej w art. 4, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 4, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy.

1.

Zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji nie można odstępować

osobom trzecim ani przenosić uprawnień z nich wynikających na osobę trzecią.

2.

Organ, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji

wspólnotowej lub licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 lub 2, przenosi, w drodze

decyzji administracyjnej, uprawnienia z nich wynikające w razie

1)

(uchylony)

2)

połączenia, podziału lub przekształcenia, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, nabycia przedsiębiorstwa, o którym mowa w art. 45b ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby

fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw

(Dz. U. z 2021 r. poz. 170), albo sprzedaży przedsiębiorstwa, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe, przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego

lub licencję

- pod warunkiem spełnienia przez przedsiębiorcę przejmującego uprawnienia wynikające

z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wymagań określonych w rozporządzeniu

(WE) nr 1071/2009 lub pod warunkiem spełnienia przez przedsiębiorcę przejmującego

uprawnienia wynikające z licencji wymagań odpowiednio określonych w art. 5a lub art.

5c ust. 1 lub 2, lub art. 6 ust. 1.

3.

Postępowanie, o którym mowa w ust. 2, wszczyna się na wniosek przedsiębiorcy przejmującego

uprawnienia.

Do licencji wspólnotowej oraz zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego,

w przypadku złożenia wniosku, o którym mowa w art. 42 ust. 1 albo 5 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej

i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw, nie stosuje się przepisów art. 43 ust. 2 i 3 oraz art. 45d ust. 2 i 3 tej ustawy.

Decyzję w sprawie przeniesienia licencji wspólnotowej albo zezwolenia na wykonywanie

zawodu przewoźnika drogowego wydaje się nie później niż w terminie 14 dni od dnia

złożenia wniosku.

1.

Rozliczenie opłaty za przewóz osób samochodem osobowym, w tym taksówką, z wyjątkiem

przewozu okazjonalnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2, może się odbywać przy

użyciu aplikacji mobilnej spełniającej wymagania określone w przepisach wydanych na

podstawie ust. 4 oraz wymagania dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania

określone w przepisach o podatku od towarów i usług.

2.

Aplikacja mobilna może działać przy udziale systemu teleinformatycznego. Wymiana danych

pomiędzy aplikacją mobilną a systemem teleinformatycznym zapewnia bezpieczeństwo przesyłania

danych.

3.

Aplikacja mobilna zapewnia rozliczalność operacji związanych z przewozem osób oraz

integralność i bezpieczeństwo gromadzonych danych. W przypadku aplikacji mobilnej

działającej przy udziale systemu teleinformatycznego zdanie pierwsze stosuje się.

4.

Minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w

drodze rozporządzenia

1)

minimalne wymagania funkcjonalne dla aplikacji mobilnej oraz aplikacji mobilnej działającej

przy udziale systemu teleinformatycznego,

2)

sposób zabezpieczenia danych gromadzonych przez aplikację mobilną oraz system teleinformatyczny

- mając na uwadze potrzebę prawidłowego naliczania opłat za przewóz osób oraz zabezpieczenia

danych gromadzonych przez aplikację mobilną.

W sprawach wynikających z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wydanego

na podstawie dotychczasowych przepisów dotyczących właściwości starostów właściwym

jest starosta, który wydał te uprawnienia.

1.

Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej

lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił

1)

zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej,

zmiany danych, o których mowa w art. 7a,

2)

licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art.

8

- nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

2.

Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu na wykonywanie

zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić

z wnioskiem o zmianę treści zezwolenia lub licencji.

3.

Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1 pkt 1, polegają na zwiększeniu liczby pojazdów,

przedsiębiorca jest obowiązany udokumentować zdolność finansową dla każdego zgłoszonego

pojazdu samochodowego, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, i może wystąpić

z wnioskiem o wydanie dodatkowych wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika

drogowego lub z licencji.

4.

(uchylony)

1.

Przewoźnik drogowy może zawiesić, w całości albo w części wykonywanie transportu drogowego

na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy.

2.

Przewoźnik drogowy zawieszający wykonywanie transportu drogowego jest obowiązany w

terminie 14 dni od dnia, w którym rozpoczęty został okres zawieszenia

1)

zawiadomić organ, który udzielił licencji o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego;

w zawiadomieniu podaje się

a)

okres, na który zawieszono wykonywanie transportu drogowego,

b)

liczbę wypisów z licencji odpowiadającą liczbie pojazdów samochodowych, którymi zaprzestano

wykonywania przewozów drogowych - w przypadku częściowego zawieszenia wykonywania

transportu drogowego;

2)

zwrócić do organu, który udzielił licencji

a)

wszystkie wypisy z licencji - w przypadku zawieszenia wykonywania transportu drogowego

w całości,

b)

wypisy z licencji odpowiadające liczbie pojazdów samochodowych, którymi zaprzestano

wykonywania przewozów drogowych - w przypadku częściowego zawieszenia wykonywania

transportu drogowego.

c)

(uchylona)

3.

Organ, który udzielił licencji, wydaje z urzędu zwróconą licencję lub wypisy w terminie

7 dni przed upływem okresu, na jaki zostało zawieszone wykonywanie transportu drogowego.

4.

Jeżeli wykonywanie transportu drogowego zostało zawieszone na okres przekraczający

3 miesiące, organ który udzielił licencji dokonuje, w terminie 14 dni od dnia spełnienia

wymagań, o których mowa w ust. 2, zwrotu części opłaty wniesionej za wydanie licencji

i wypisów z licencji z zastrzeżeniem ust. 5 , proporcjonalnie do

1)

okresu zawieszenia wykonywania transportu drogowego;

2)

liczby zawieszonych wypisów z licencji.

5.

(uchylony)

6.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb i warunki zwrotu części opłaty, uwzględniając zasadę proporcjonalnego zwrotu

opłaty, o której mowa w ust. 4.

1.

W latach 2022-2031 maksymalny limit wydatków budżetu państwa będący skutkiem finansowym

niniejszej ustawy wynosi

1)

dla Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego - 176 813 400,00 zł, z czego w

a)

2022 r. - 19 558 200,00 zł,

b)

2023 r. - 15 767 700,00 zł,

c)

2024 r. - 17 006 600,00 zł,

d)

2025 r. - 16 827 600,00 zł,

e)

2026 r. - 18 308 100,00 zł,

f)

2027 r. - 17 578 400,00 zł,

g)

2028 r. - 17 724 800,00 zł,

h)

2029 r. - 17 867 000,00 zł,

i)

2030 r. - 18 012 800,00 zł,

j)

2031 r. - 18 162 200,00 zł;

2)

dla wojewódzkich inspektoratów transportu drogowego - 359 033 400,00 zł, z czego w

a)

2022 r. - 27 304 800,00 zł,

b)

2023 r. - 40 214 700,00 zł,

c)

2024 r. - 39 074 000,00 zł,

d)

2025 r. - 35 342 700,00 zł,

e)

2026 r. - 35 760 600,00 zł,

f)

2027 r. - 36 100 700,00 zł,

g)

2028 r. - 36 194 500,00 zł,

h)

2029 r. - 36 269 500,00 zł,

i)

2030 r. - 36 346 500,00 zł,

j)

2031 r. - 36 425 400,00 zł;

3)

dla ministra właściwego do spraw transportu - 9 443 000,00 zł, z czego w

a)

2022 r. - 944 300,00 zł,

b)

2023 r. - 944 300,00 zł,

c)

2024 r. - 944 300,00 zł,

d)

2025 r. - 944 300,00 zł,

e)

2026 r. - 944 300,00 zł,

f)

2027 r. - 944 300,00 zł,

g)

2028 r. - 944 300,00 zł,

h)

2029 r. - 944 300,00 zł,

i)

2030 r. - 944 300,00 zł,

j)

2031 r. - 944 300,00 zł.

2.

Minister właściwy do spraw transportu monitoruje wykorzystanie limitu wydatków, o

których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, oraz wdraża mechanizm korygujący, o którym mowa w

ust. 4.

3.

Właściwy dla wojewódzkiego inspektoratu transportu drogowego wojewoda monitoruje wykorzystanie

limitu wydatków, o których mowa w ust. 1 pkt 2, oraz wdraża mechanizm korygujący,

o którym mowa w ust. 5.

4.

W przypadku zagrożenia lub przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy maksymalnego

limitu wydatków określonego w ust. 1 pkt 1 i 3 stosuje się mechanizm korygujący polegający

na zmniejszeniu wydatków budżetu państwa będących skutkiem finansowym ustawy.

5.

W przypadku zagrożenia lub przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy maksymalnego

limitu wydatków określonego w ust. 1 pkt 2 stosuje się mechanizm korygujący polegający

na zmniejszeniu wydatków budżetu państwa będących skutkiem finansowym ustawy.

1.

Licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, cofa się

1)

w przypadku gdy

a)

wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania działalności gospodarczej

objętej licencją,

b)

przedsiębiorca nie podjął działalności objętej licencją w ciągu 6 miesięcy od dnia

jej wydania, pomimo wezwania organu licencyjnego do jej podjęcia;

2)

jeżeli jej posiadacz

a)

nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu

drogowego,

b)

rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności

objętej licencją określone przepisami prawa,

c)

odstąpił licencję lub wypis z licencji osobie trzeciej,

d)

zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją, a w szczególności

nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, transportu drogowego co najmniej

przez 6 miesięcy,

e)

rażąco narusza przepisy dotyczące czasu pracy kierowców lub kwalifikacji kierowców;

3)

(uchylony)

4)

(uchylony)

5)

jeżeli posiadacz licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa

przy przewozie osób wykonuje czynności takiego pośrednictwa na rzecz podmiotu nieposiadającego

odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1.

2.

Cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 lit. a, b, d oraz lit.

e poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia

naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji.

Przepisu nie stosuje się, gdy posiadacz licencji przestał spełniać wymagania, o których

mowa w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a.

2a.

Przepisu ust. 1 pkt 2 lit. d nie stosuje się, jeżeli przewoźnik zawiadomił organ,

który udzielił licencji, o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego, w trybie

i na zasadach określonych w art. 14a.

3.

Licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, może być cofnięta, jeżeli jej posiadacz

1)

nie przedstawił, w wyznaczonym terminie, informacji i dokumentów, o których mowa w

art. 8 ust. 2 i 3, art. 14 ust. 2 i art. 83;

2)

rażąco lub wielokrotnie narusza przepisy w zakresie dopuszczalnej masy, nacisków osi

lub wymiaru pojazdu;

3)

zalega w regulowaniu, stwierdzonych decyzją ostateczną lub prawomocnym orzeczeniem,

zobowiązań

a)

celnych, podatkowych lub innych zobowiązań na rzecz Skarbu Państwa z tytułu prowadzonej

działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego,

b)

wobec kontrahenta;

4)

samowolnie

a)

zmienia wskazania urządzeń pomiarowo-kontrolnych lub tachografów zainstalowanych w

pojeździe, z wyłączeniem licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w

zakresie przewozów osób taksówką,

b)

zmienia lub usuwa dane zapisane w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy i karcie

przedsiębiorstwa.

4.

Przedsiębiorca jest obowiązany zwrócić dokumenty, o których mowa w art. 11, organowi,

który udzielił licencji, niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od

dnia, w którym decyzja o cofnięciu licencji stała się ostateczna.

5.

W przypadku cofnięcia licencji nie może być ona ponownie udzielona wcześniej niż po

upływie 3 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu licencji stała się ostateczna.

1.

Wielokrotne popełnianie poważnego naruszenia, o którym mowa w art. 6 ust. 1 lit. b

rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w państwie członkowskim Unii Europejskiej, może

prowadzić do wszczęcia procedury cofnięcia wypisów z licencji wspólnotowej oraz zawieszenia

wydawania dodatkowych wypisów z licencji wspólnotowej.

2.

Przy obliczaniu częstotliwości występowania wielokrotnych naruszeń bierze się pod

uwagę czas, wagę naruszenia oraz średnią liczbę kierowców wykonujących operacje transportowe

dla przedsiębiorcy, zgodnie ze wzorem obliczania zawartym w załączniku II do rozporządzenia

Komisji (UE) 2016/403.

3.

Trzy poważne naruszenia lub jedno bardzo poważne naruszenie, określone w załączniku

I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, w przeliczeniu na kierowcę na rok w danym

przedsiębiorstwie, powoduje wydanie przez organ, o którym mowa w art. 7 ust. 4 pkt

1, przedsiębiorcy mającemu siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ostrzeżenia

o możliwości wszczęcia procedury, o której mowa w ust. 1.

4.

W przypadku stwierdzenia drugiego bardzo poważnego naruszenia, zgodnie ze wzorem obliczania

zawartym w załączniku II do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, w ciągu roku od

dnia wystosowania ostrzeżenia, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, dokonuje, w drodze

decyzji administracyjnej

1)

cofnięcia na okres 3 miesięcy 20% wypisów z licencji wspólnotowej oraz zawieszenia

wydawania dodatkowych wypisów z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy - w przypadku

posiadania przez przedsiębiorcę więcej niż 10 wypisów z licencji wspólnotowej;

2)

cofnięcia 1 wypisu z licencji wspólnotowej na okres 3 miesięcy oraz zawieszenia wydawania

dodatkowych wypisów z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy - w przypadku posiadania

przez przedsiębiorcę od 2 do 10 wypisów z licencji wspólnotowej;

3)

zawieszenia wydawania dodatkowych wypisów z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy

- w przypadku posiadania przez przedsiębiorcę 1 wypisu z licencji wspólnotowej.

5.

W przypadku stwierdzenia trzeciego bardzo poważnego naruszenia, zgodnie ze wzorem

obliczania zawartym w załączniku II do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, w ciągu

roku od dnia wystosowania ostrzeżenia, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wszczyna

postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji, o którym

mowa w art. 7d.

6.

Ostrzeżenie, o którym mowa w ust. 3, uznaje się za niebyłe po upływie roku od dnia

stwierdzenia przez organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, bardzo poważnego naruszenia,

na podstawie którego wystosowano to ostrzeżenie.

1.

Liczba wypisów z licencji wspólnotowej podlegająca cofnięciu w wyniku zastosowania

progów procentowych określonych w art. 15a ust. 4 podlega zaokrągleniu w dół.

2.

Przedsiębiorca zwraca cofnięte wypisy z licencji wspólnotowej do organu, który je

wydał, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o ich cofnięciu stała się ostateczna.

3.

Za zwrot cofniętych wypisów z licencji wspólnotowej nie pobiera się opłat.

4.

Liczbę posiadanych przez przedsiębiorcę wypisów z licencji wspólnotowej ustala się

według stanu na dzień wszczęcia wobec przedsiębiorcy postępowania administracyjnego.

1.

Do dnia 20 maja 2022 r. do przedsiębiorców wykonujących zawód przewoźnika drogowego

rzeczy z wykorzystaniem pojazdów silnikowych lub zespołów pojazdów, których dopuszczalna

masa całkowita przekracza 2,5 tony i nie przekracza 3,5 tony w międzynarodowym transporcie

drogowym rzeczy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się wyłącznie w zakresie

wydawania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji wspólnotowej

i wypisów z tej licencji oraz zgłaszania pojazdów, o których mowa w art. 7a ust. 7

pkt 7 tej ustawy.

2.

Przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 1, od dnia wejścia w życie niniejszego przepisu,

mogą ubiegać się o wydanie dokumentów, o których mowa w ust. 1.

1.

Zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wygasa w razie

1)

zrzeczenia się go;

2)

(uchylony)

3)

likwidacji albo postanowienia o ogłoszeniu upadłości przedsiębiorcy, któremu zostało

udzielone, chyba że zachodzą okoliczności określone w art. 13 ust. 2;

4)

wydania wobec przedsiębiorcy prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania działalności

gospodarczej w zakresie transportu drogowego lub orzeczenia zakazującego wykonywanie

zawodu przewoźnika drogowego.

2.

Licencja wygasa w razie

1)

upływu okresu, na który została udzielona;

2)

zrzeczenia się jej;

3)

śmierci posiadacza licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3;

4)

likwidacji albo postanowienia o ogłoszeniu upadłości przedsiębiorcy, któremu została

udzielona, chyba że zachodzą okoliczności określone w art. 13 ust. 2;

5)

wygaśnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego - w przypadku licencji

wspólnotowej.

3.

Przepis art. 15 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

4.

Przedsiębiorca nie może zrzec się zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego

lub licencji w przypadku wszczęcia postępowania o ich cofnięcie.

5.

W razie śmierci osoby fizycznej posiadającej zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika

drogowego lub licencję, organ, który ich udzielił, na wniosek osoby, która złożyła

wniosek o stwierdzenie nabycia spadku, złożony w terminie sześciu miesięcy od dnia

śmierci osoby fizycznej posiadającej zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika

drogowego lub licencję, wyraża zgodę, w drodze decyzji administracyjnej, na wykonywanie

uprawnień wynikających z zezwolenia lub licencji przez okres nie dłuższy niż 18 miesięcy

od daty śmierci posiadacza zezwolenia lub licencji.

6.

Przepisu ust. 5 nie stosuje się, jeżeli ustanowiono zarząd sukcesyjny. W takim przypadku

stosuje się przepisy art. 37 ust. 1 pkt 1 oraz art. 38-41 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym

przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw.

7.

Do licencji wspólnotowej oraz zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego

nie stosuje się przepisów art. 40 ust. 1 i 2 oraz art. 41 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 5 lipca 2018 r.

o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych

z sukcesją przedsiębiorstw. Decyzję w sprawie potwierdzenia możliwości wykonywania licencji wspólnotowej albo

zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wydaje się nie później niż

w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej

wykonalności.

1.

W razie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji

albo ich wygaśnięcia przedsiębiorca ma obowiązek przechowywać i udostępniać osobom

uprawnionym do kontroli dokumenty i inne nośniki informacji wymagane przepisami, o

których mowa w art. 4 pkt 22, przez okres jednego roku, począwszy od dnia, w którym

przestał wykonywać transport drogowy.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do

1)

przedsiębiorcy, na którego zostały przeniesione uprawnienia wynikające z zezwolenia

na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji w trybie, o którym mowa w

art. 13 ust. 2;

2)

przedsiębiorcy albo osoby fizycznej, którzy posiadali zezwolenie na wykonywanie zawodu

przewoźnika drogowego lub licencję i zaprzestali wykonywania działalności gospodarczej

lub wykonywania przewozu drogowego.

1.

Organ, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, stwierdza,

w drodze decyzji administracyjnej, niezdolność zarządzającego transportem do kierowania

operacjami transportowymi, jeżeli

1)

zarządzający transportem utracił dobrą reputację, zgodnie z art. 6 rozporządzenia

(WE) nr 1071/2009;

2)

wobec zarządzającego transportem wydano prawomocne orzeczenie zakazujące kierowania

operacjami transportowymi.

2.

W przypadku stwierdzenia niezdolności zarządzającego transportem do kierowania operacjami

transportowymi, zarządzający jest obowiązany zwrócić, w terminie nie dłuższym niż

7 dni, certyfikat kompetencji zawodowych organowi, o którym mowa w ust. 1.

3.

Organ, o którym mowa w ust. 1, zawiadamia niezwłocznie jednostkę określoną w przepisach

wykonawczych wydanych na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 o zatrzymaniu certyfikatu

kompetencji zawodowych.

4

Zarządzającemu transportem uznanemu za niezdolnego do kierowania operacjami transportowymi

przywraca się na jego wniosek zdolność do kierowania operacjami transportowymi, w

drodze decyzji administracyjnej, po ustaniu przesłanek będących podstawą do stwierdzenia

niezdolności do kierowania operacjami transportowymi oraz po zastosowaniu środka rehabilitacyjnego,

o którym mowa w art. 7e, jednak nie wcześniej niż po upływie roku od daty utraty zdolności

do kierowania operacjami transportowymi.

4a

Warunkiem przywrócenia zarządzającemu transportem zdolności do kierowania operacjami

transportowymi jest

1)

odbycie trwającego co najmniej trzy miesiące szkolenia mającego na celu potwierdzenie

kompetencji zawodowych zarządzającego transportem lub

2)

złożenie z wynikiem pozytywnym egzaminu pisemnego przed komisją egzaminacyjną działającą

przy jednostce określonej w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 39

ust. 1 pkt 1, obejmującego dziedziny wymienione w części I załącznika I do rozporządzenia

(WE) nr 1071/2009.

4b

Do egzaminu, o którym mowa w ust. 4a pkt 2, stosuje się przepisy art. 37.

4c

Szkolenie, o którym mowa w ust. 4a pkt 1, prowadzi ośrodek szkolenia, o którym mowa

w art. 39g.

5.

W przypadku przywrócenia zarządzającemu transportem zdolności do kierowania operacjami

transportowymi, organ, o którym mowa w ust. 1, zwraca z urzędu certyfikat kompetencji

zawodowych zarządzającemu, zawiadamiając o tym jednostkę określoną w przepisach wykonawczych

wydanych na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1.

6

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres wiedzy, warunki, sposób przeprowadzania i minimalną liczbę godzin

szkolenia, o którym mowa w ust. 4a pkt 1,

2)

wzór zaświadczenia o ukończeniu szkolenia, o którym mowa w ust. 4a pkt 1,

3)

wzór zaświadczenia o złożeniu z wynikiem pozytywnym egzaminu, o którym mowa w ust.

4a pkt 2,

4)

maksymalną wysokość opłaty za przeprowadzenie szkolenia, o którym mowa w ust. 4a pkt

1

- uwzględniając potrzebę osiągnięcia właściwego poziomu wiedzy niezbędnej do przywrócenia

zarządzającemu transportem zdolności do kierowania operacjami transportowymi, wysokość

rzeczywistych kosztów związanych z przeprowadzeniem szkolenia oraz konieczność ujednolicenia

wydawanych zaświadczeń.

Zabrania się wykonywania przewozu drogowego pojazdem dopuszczonym do ruchu na podstawie

profesjonalnego dowodu rejestracyjnego, o którym mowa w art. 80s ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 8, który wchodzi w życie z dniem 21 lutego 2022 r.;

2)

art. 1 pkt 19 i art. 16, które wchodzą w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 2 pkt 1-3, które wchodzą w życie z dniem 2 lutego 2022 r.;

4)

art. 2 pkt 5, który wchodzi w życie po upływie 4 miesięcy od dnia ogłoszenia;

5)

art. 1 pkt 32 w zakresie art. 82h ust. 1 pkt 21, który wchodzi w życie po upływie

14 miesięcy od dnia wejścia w życie aktu wykonawczego dotyczącego wspólnego wzoru

służącego obliczeniu stopnia ryzyka przedsiębiorstwa, o którym mowa w art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca

2006 r. w sprawie minimalnych warunków wykonania rozporządzeń (WE) nr 561/2006 i (UE)

nr 165/2014 oraz dyrektywy 2002/15/WE w odniesieniu do przepisów socjalnych dotyczących

działalności w transporcie drogowym oraz uchylającej dyrektywę Rady 88/599/EWG.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór i opis zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz wypisu z tego

zezwolenia,

2)

wzór i opis licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu

osób samochodem osobowym oraz wypisu z tej licencji,

3)

wzór i opis licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu

osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie

więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz wypisu z tej licencji,

4)

wzór i opis licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu

osób taksówką oraz wypisu z tej licencji,

5)

wzór i opis licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy

przewozie rzeczy,

6)

wzór i opis licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy

przewozie osób,

7)

rodzaje zabezpieczeń licencji wspólnotowej

- mając na uwadze ujednolicenie wzorów dokumentów i ich zabezpieczenie przed podrobieniem

lub przerobieniem.

2.

(uchylony)

(uchylony)

Minister właściwy do spraw transportu może ogłosić, w drodze obwieszczenia, wykaz

państw, w stosunku do których jest wymagane posiadanie zezwolenia zagranicznego w

międzynarodowym transporcie drogowym.

1

Wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia

1)

w krajowym transporcie drogowym - wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów

odpowiednio przez

a)

wójta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gminy,

b)

burmistrza albo prezydenta miasta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych

w komunikacji miejskiej,

c)

burmistrza albo prezydenta miasta, któremu powierzono to zadanie na mocy porozumienia,

o którym mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej w granicach

określonych w art. 4 pkt 7a lit. a albo lit. b ,

d)

burmistrza albo prezydenta miasta, będącego siedzibą związku międzygminnego, o którym

mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gmin, które utworzyły

związek międzygminny,

d

prezydenta miasta na prawach powiatu, w uzgodnieniu z właściwym starostą ze względu

na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych

przebiegających na obszarze miasta i sąsiedniego powiatu,

e)

starostę, w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi

ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na

liniach komunikacyjnych na obszarze powiatu, z wyłączeniem linii komunikacyjnych określonych

w lit. a-d

f)

marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany

przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych

wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających

poza obszar województwa,

g)

marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy,

w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg

linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających

poza obszar co najmniej jednego województwa;

2)

w międzynarodowym transporcie drogowym

a)

wydanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego - dla linii komunikacyjnych

wykraczających poza obszar państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej

lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

b)

wydanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub organ innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

- dla linii komunikacyjnych niewykraczających poza obszar tych państw.

1

Wykonywanie

1)

przewozów regularnych specjalnych w krajowym transporcie drogowym - wymaga zezwolenia

wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów, odpowiednio przez

a)

wójta, burmistrza albo prezydenta miasta - na wykonywanie przewozów na obszarze gminy

(miasta),

b)

burmistrza albo prezydenta miasta, któremu powierzono realizację zadań w zakresie

przewozów - na wykonywanie przewozów na obszarze objętym porozumieniem,

c)

zarząd związku międzygminnego - na linii komunikacyjnej lub sieci komunikacyjnej na

obszarze gmin tworzących związek międzygminny,

d)

prezydenta miasta na prawach powiatu, w uzgodnieniu z właściwym starostą ze względu

na planowany zasięg przewozów - na wykonywanie przewozów na obszarze miasta i sąsiedniego

powiatu,

e)

starostę, w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi

ze względu na planowany zasięg przewozów - na wykonywanie przewozów na obszarze powiatu,

z wyłączeniem przewozów określonych w lit. a-d,

f)

marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany

zasięg przewozów - na wykonywanie przewozów wykraczających poza obszar jednego powiatu,

jednakże niewykraczających poza obszar województwa,

g)

marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy,

w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany zasięg przewozów

- na wykonywanie przewozów wykraczających poza obszar jednego województwa;

2)

przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych w międzynarodowym transporcie

drogowym - wymaga zezwolenia wydanego przez

a)

Głównego Inspektora Transportu Drogowego - dla linii komunikacyjnych wykraczających

poza obszar państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub

państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

b)

Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub organ innego państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym - dla linii

komunikacyjnych niewykraczających poza obszar tych państw.

1a

Nie wymaga uzyskania zezwolenia tymczasowe wykonywanie przewozów osób w przypadku

klęsk żywiołowych lub wystąpienia zakłóceń w przewozach wykonywanych przez podmioty

innych gałęzi niż transport drogowy.

1a

Nie wymaga uzyskania zezwolenia

1)

tymczasowe wykonywanie przewozów osób w przypadku klęsk żywiołowych lub wystąpienia

zakłóceń w przewozach wykonywanych przez podmioty innych gałęzi niż transport drogowy;

2)

wykonywanie przewozów regularnych specjalnych organizowanych przez jednostkę samorządu

terytorialnego w krajowym transporcie drogowym - o ile w środkach transportu znajduje

się dokument stwierdzający uprawnienie do ich wykonywania.

1b.

W przypadku zakłóceń, o których mowa w ust. 1a, przewoźnik drogowy i podmiot, w zastępstwie

którego przewozy są wykonywane, obowiązani są zawrzeć pisemne porozumienie określające

warunki i termin wykonywania tych przewozów oraz zgłosić ten fakt właściwemu organowi,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

2

Wykonywanie przewozów wahadłowych i okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym

wykraczających poza obszar państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej

lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia wydanego przez Głównego

Inspektora Transportu Drogowego, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Nie wymaga zezwolenia wykonywanie przewozu okazjonalnego, jeżeli

1)

tym samym pojazdem samochodowym na całej trasie przejazdu przewozi się tę samą grupę

osób i dowozi się ją do miejsca początkowego albo

2)

polega on na przewozie osób do miejsca docelowego, natomiast jazda powrotna jest jazdą

bez osób (podróżnych), albo

3)

polega on na jeździe bez osób do miejsca docelowego i odebraniu oraz przewiezieniu

do miejsca początkowego grupy osób, która przez tego samego przewoźnika drogowego

została przewieziona na zasadzie określonej w pkt 2.

4.

Organy, o których mowa w ust. 1 pkt 1, i Główny Inspektor Transportu Drogowego wydają

przedsiębiorcy wypis albo wypisy z zezwoleń w liczbie określonej we wniosku przedsiębiorcy.

4a.

Przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie

do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

4b.

Dopuszcza się przewóz okazjonalny

1)

pojazdami zabytkowymi,

2)

samochodami osobowymi

a)

prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego

przez niego kierowcę,

b)

na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem

usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa

w art. 78

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1360), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości,

c)

po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata

za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza

się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa

- niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną

własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

5.

Przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem

przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą

zabrania się

1)

umieszczania i używania w pojeździe taksometru;

2)

umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem,

telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających

na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców

świadczących takie usługi;

3)

umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Przewoźnik wykonujący regularne przewozy osób, poza uprawnieniami pasażerów do ulgowych

przejazdów określonymi w odrębnych przepisach, uwzględnia także uprawnienia pasażerów

do innych ulgowych przejazdów, jeżeli podmiot, który ustanawia te ulgi, ustali z przewoźnikiem,

w drodze umowy, warunki zwrotu kosztów stosowania tych ulg.

(uchylony)

1.

Przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących

zasad

1)

do przewozu używane są wyłącznie autobusy odpowiadające wymaganym ze względu na rodzaj

przewozu warunkom technicznym;

2)

rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich

wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach;

3)

wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie

jazdy;

4)

należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat, a pasażer otrzymuje

potwierdzenie wniesienia opłaty w postaci biletu wydanego zgodnie z przepisami o kasach

rejestrujących;

5)

w kasach dworcowych oraz w autobusie znajduje się dostępny do wglądu pasażerów opracowany

przez przewoźnika lub grupę przewoźników regulamin określający warunki obsługi podróżnych,

odprawy oraz przewozu osób, bagażu i rzeczy;

6)

cennik opłat został podany do publicznej wiadomości przy kasach dworcowych oraz w

każdym autobusie wykonującym regularne przewozy osób, przy czym cennik opłat musi

także zawierać ceny biletów ulgowych

a)

określone na podstawie odrębnych ustaw, a w szczególności ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego

transportu zbiorowego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 295),

b)

wynikających z uprawnień pasażerów do innych ulgowych przejazdów, jeżeli podmiot,

który ustanowił te ulgi, ustalił z przewoźnikiem w drodze umowy warunki zwrotu kosztów

stosowania tych ulg;

7)

zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.

2.

Podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się

1)

używania do przewozu

a)

innych pojazdów niż autobusy,

b)

autobusów nieodpowiadających wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym;

2)

korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym

rozkładzie jazdy zawierająca także nazwę, adres siedziby przewoźnika i numer telefonu

przewoźnika lub niezgodnie z podanymi w tej informacji dniami i godzinami odjazdów;

3)

zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy;

4)

pobierania należności za przejazd niezgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej

wiadomości pasażerów;

5)

naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.

(uchylony)

1.

Wykonywanie przewozu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmiot

1)

mający siedzibę w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederacja

Szwajcarska lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)

- strona umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub

2)

wykorzystujący do przewozu pojazd zarejestrowany w państwie innym niż państwo członkowskie

Unii Europejskiej, Konfederacja Szwajcarska lub państwo członkowskie Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strona umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

- wymaga uzyskania zezwolenia na przewóz kabotażowy, które wydaje, w drodze decyzji

administracyjnej, Główny Inspektor Transportu Drogowego. Przepisy art. 22 ust. 1 stosuje

się odpowiednio.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na wniosek przewoźnika drogowego złożony

w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, pod warunkiem

dołączenia do niego co najmniej dwóch pozytywnych opinii organizacji o zasięgu ogólnokrajowym

zrzeszających przewoźników drogowych.

3.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje zakaz

wykonywania przewozu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla przewoźnika

niemającego tu siedziby, jeżeli przewoźnik podczas przewozu kabotażowego wielokrotnie

naruszył przepisy rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 lub inne wspólnotowe albo krajowe

przepisy w zakresie transportu drogowego.

4.

Zakaz, o którym mowa w ust. 3, obowiązuje przez okres 2 lat od dnia uprawomocnienia

się decyzji o jego wydaniu.

1.

Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić wymóg

posiadania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób na

lub przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdem samochodowym przeznaczonym

konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą przez zagranicznych

przewoźników z niektórych państw mając na uwadze zasadę wzajemności.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku przejazdu pojazdu samochodowego bez

osób podróżnych.

3.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje, w drodze decyzji administracyjnej, Główny

Inspektor Transportu Drogowego.

1.

W zezwoleniu określa się w szczególności

1)

warunki wykonywania przewozów;

2)

przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe

i docelowe przewozów;

3)

miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób.

1a.

Załącznikiem do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązujący rozkład jazdy.

2.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór zezwolenia,

o którym mowa w art. 19a, oraz wzór zezwolenia i wypisu z zezwolenia, o którym mowa

w art. 18, uwzględniając zakres niezbędnych danych dotyczących realizacji usług transportowych.

1.

Warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18, nie stosuje się w przypadku

wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie

przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności

awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych.

2.

W przypadku gdy okoliczności uniemożliwiające wykonywanie przewozów, o których mowa

w ust. 1, trwają dłużej niż 14 dni, organ właściwy w sprawach zezwoleń, na wniosek

przedsiębiorcy, wydaje decyzję w sprawie odstępstwa od warunków określonych w zezwoleniu.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 2, nie może być wydana na okres dłuższy niż okres ważności

zezwolenia.

4.

Przepisy art. 20 i 22 stosuje się odpowiednio.

1.

Zezwolenie, o którym mowa w art. 18, wydaje się, na wniosek przedsiębiorcy, na czas

nie dłuższy niż

1

5 lat - na wykonywanie przewozów regularnych lub przewozów regularnych specjalnych;

1

5 lat - na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych lub międzynarodowych przewozów

regularnych;

2)

rok - na wykonywanie przewozów wahadłowych lub przewozów okazjonalnych.

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się kopię zezwolenia na wykonywanie zawodu

przewoźnika drogowego lub licencji i dokumenty, o których mowa w art. 22.

3.

Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, zezwolenie przedłuża się, na wniosek

przedsiębiorcy, na okres nieprzekraczający 5 lat, o ile nie zaistniały okoliczności,

o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2 i art. 24 ust. 4.

1

Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie

drogowym dołącza się

1)

proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów środków transportowych,

długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości między przystankami,

kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie

z rozkładem jazdy;

2)

schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami;

3)

potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków, dokonanego

z ich właścicielami lub zarządzającymi;

4)

zobowiązanie do zamieszczania informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach przystankowych

na przystankach;

5)

cennik;

6)

wykaz pojazdów, z określeniem ich liczby oraz liczby miejsc, którymi wnioskodawca

zamierza wykonywać przewozy.

1.

(uchylony)

1a.

(uchylony)

2.

Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w międzynarodowym

transporcie drogowym, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a, dołącza się

1)

rozkład jazdy uzgodniony z zagranicznym przewoźnikiem drogowym przewidzianym do prowadzenia

przewozów regularnych na danej linii regularnej, uwzględniający przystanki, czas odjazdów

i przyjazdów, przejścia graniczne oraz długość linii regularnej podaną w kilometrach

i odległości między przystankami;

2)

kopię umowy z zagranicznym przewoźnikiem drogowym o wspólnym prowadzeniu linii regularnej;

3)

harmonogram czasu pracy i odpoczynku kierowców;

4)

schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami;

5)

cennik.

2a.

Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w międzynarodowym

transporcie drogowym, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b, dołącza się dokumenty

i informacje, o których mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009.

3.

Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów wahadłowych i okazjonalnych

w międzynarodowym transporcie drogowym dołącza się

1)

przebieg trasy przewozu dla każdej grupy osób, uwzględniający miejsce początkowe i

docelowe przewozu, długość tej trasy podaną w kilometrach oraz przejścia graniczne;

2)

wykaz terminów przewozów;

3)

schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną trasą przewozu;

4)

kopię umowy między organizatorem przewozu a przewoźnikiem drogowym;

5)

harmonogram czasu pracy i odpoczynku kierowców.

4.

Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w

krajowym transporcie drogowym dołącza się

1)

informację określającą grupę osób, która będzie uprawniona do korzystania z przewozu;

2)

proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów i przyjazdów

środków transportowych, długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości

między przystankami oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów,

zgodnie z rozkładem jazdy;

3)

schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami;

4

potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z przystanków położonych w granicach administracyjnych

miast i obiektów dworcowych dokonane z ich właścicielami lub zarządzającymi.

4

potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków zlokalizowanych

przy drogach publicznych z ich właścicielami lub zarządzającymi.

5.

Do wniosku w sprawach, o których mowa w ust. 2 i 3, dołącza się informację potwierdzającą

przekazanie marszałkom właściwych województw schematu połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną

trasą przewozu.

6.

Do warunków i zasad korzystania z przystanków i obiektów dworcowych, o których mowa

w ust. 4 pkt 4, stosuje się odpowiednio przepisy działu II rozdziału 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym.

1.

Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1

1)

odmawiają udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w

krajowym transporcie drogowym w przypadku, gdy wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć

usług będących przedmiotem wniosku, korzystając z pojazdów pozostających w jego bezpośredniej

dyspozycji;

2)

mogą odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych

w krajowym transporcie drogowym, w przypadku wystąpienia jednej z następujących okoliczności

a)

zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla

już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane

tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników,

b)

zostanie wykazane, że wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych

usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych,

c)

(uchylona)

d)

wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub

wykonuje przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem.

2.

Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1, mogą odmówić udzielenia zezwolenia

lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w przypadku,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a i d.

3.

Podjęcie decyzji w sprawie wydania nowego lub zmiany istniejącego zezwolenia na linie

komunikacyjne o długości do 100 km, w szczególności w zakresie zwiększenia pojemności

pojazdów, częstotliwości ich kursowania, zmiany godzin odjazdów z poszczególnych przystanków

powinno być poprzedzone analizą sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu

osób.

4.

(uchylony)

5.

Analizę, o której mowa w ust. 3, przeprowadza organ właściwy do spraw zezwoleń co

najmniej raz w roku, z uwzględnieniem

1)

istniejącej komunikacji, w tym rodzaju pojazdów, godzin ich odjazdów lub częstotliwości

kursów oraz ich dostosowanie do potrzeb społecznych;

2)

dotychczasowego wywiązywania się przewoźników posiadających zezwolenia z realizacji

przewozów i stosowanych taryf;

3)

przewidywanych zmian w natężeniu przewozu podróżnych;

4)

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy lub planu zagospodarowania

przestrzennego województwa.

6.

(uchylony)

7.

Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1, mogą realizować zadania, o których

mowa w ust. 3, przez własne jednostki lub inne wyspecjalizowane podmioty.

8.

(uchylony)

Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1, mogą odmówić wydania zezwolenia lub

zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego, w przypadku gdy

1)

wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć usług będących przedmiotem wniosku, korzystając

z pojazdów pozostających w jego bezpośredniej dyspozycji;

2)

wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub

wykonuje przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem.

1.

Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej

lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany

danych, o których mowa w art. 22, nie później niż 14 dni od dnia ich powstania.

2.

Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu, przedsiębiorca

jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia.

1.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, w drodze decyzji administracyjnej

1)

odmawia udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w międzynarodowym

transporcie drogowym, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a, gdy

a)

wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć usług będących przedmiotem wniosku, korzystając

ze sprzętu pozostającego w jego bezpośredniej dyspozycji,

b)

projektowana linia regularna będzie stanowiła bezpośrednie zagrożenie dla istnienia

już zatwierdzonych linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane

tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników,

c)

zostanie wykazane, iż wydanie zezwolenia poważnie wpłynęłoby na rentowność porównywalnych

usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych,

d)

można wywnioskować, że usługi wymienione we wniosku są nastawione tylko na najbardziej

dochodowe spośród usług istniejących na danych trasach;

2)

może odmówić udzielenia zezwolenia na wykonywanie w międzynarodowym transporcie drogowym

przewozów, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a, zezwolenia na wykonywanie

przewozów wahadłowych lub zezwolenia na wykonywanie przewozów okazjonalnych, o których

mowa w art. 18 ust. 2, gdy przedsiębiorca

a)

nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu,

b)

nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, przewozów regularnych co

najmniej przez 3 miesiące,

c)

wykonuje przewozy bez wymaganego zezwolenia.

2.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, w drodze decyzji administracyjnej, odmawia

udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów w międzynarodowym transporcie drogowym,

o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b, na zasadach określonych w rozporządzeniu

(WE) nr 1073/2009.

1.

Zezwolenie zmienia się na wniosek jego posiadacza, złożony w formie pisemnej, w postaci

papierowej lub w postaci elektronicznej, w razie zmiany

1)

oznaczenia przedsiębiorcy;

2)

siedziby i adresu przedsiębiorcy.

2.

Zezwolenie może być zmienione na wniosek jego posiadacza w razie zmiany

1)

przebiegu linii regularnej, rozkładu jazdy, zwiększenia pojemności pojazdów, częstotliwości

ich kursowania lub zmian godzin odjazdów z poszczególnych przystanków;

2)

zagranicznego przewoźnika drogowego, z którym zawarto umowę o wspólnym prowadzeniu

linii regularnej w międzynarodowym transporcie drogowym.

3.

Zezwolenie wygasa w razie

1)

zrzeczenia się zezwolenia, z zastrzeżeniem ust. 6;

2)

upływu terminu określonego w zezwoleniu;

3)

wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 16 ust. 1.

4.

Zezwolenie cofa się w razie

1)

cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji;

2)

naruszenia lub zmiany warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych

w zezwoleniu;

3)

niewykonywania przez przedsiębiorcę, na skutek okoliczności zależnych od niego, przewozów

regularnych co najmniej przez 3 miesiące;

4)

odstąpienia zezwolenia osobie trzeciej, przy czym nie jest odstąpieniem zezwolenia

powierzenie wykonania przewozu innemu przewoźnikowi, o którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe.

5.

W razie cofnięcia zezwolenia wniosek o ponowne wydanie zezwolenia nie może być rozpatrzony

wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna.

6.

Przedsiębiorca nie może zrzec się zezwolenia w przypadku wszczęcia postępowania o

cofnięcie zezwolenia.

6a.

Przepisy ust. 1-6 nie dotyczą zezwoleń, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit.

b.

7.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, w drodze decyzji administracyjnej, przedłuża

wydane przez siebie zezwolenia, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b, zmienia

warunki ich wykonywania, stwierdza utratę ich ważności albo cofa je, na zasadach określonych

w rozporządzeniu (WE) nr 1073/2009.

1.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wydaje przewoźnikowi drogowemu zezwolenie zagraniczne

na przewóz osób pod warunkiem posiadania przez niego licencji wspólnotowej uprawniającej

do wykonywania międzynarodowego autobusowego i autokarowego zarobkowego przewozu osób.

2.

Główny Inspektor Transportu Drogowego

1)

odmawia wydania zezwolenia zagranicznego w razie braku możliwości zapewnienia wystarczającej

liczby zezwoleń;

2)

odmawia wydania zezwolenia zagranicznego w przypadkach, o których mowa w art. 15 ust.

1;

3)

może odmówić wydania zezwolenia zagranicznego w przypadkach, o których mowa w art.

15 ust. 3.

3.

Wydanie i odmowa wydania w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, zezwolenia zagranicznego

na przewóz osób są czynnościami niestanowiącymi decyzji administracyjnej w rozumieniu

przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

4.

Główny Inspektor Transportu Drogowego

1)

odmawia wydania zezwolenia zagranicznego na przewóz osób, w drodze decyzji administracyjnej,

w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2;

2)

może odmówić wydania zezwolenia zagranicznego na przewóz osób, w drodze decyzji administracyjnej,

w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 3.

5.

Skargi i wnioski związane z wydawaniem zezwoleń zagranicznych na przewóz osób, o których

mowa w ust. 2 pkt 1, rozpatruje minister właściwy do spraw transportu.

1.

Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego osób na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii

Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga

zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie

stanowią inaczej.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być udzielone na okres nieprzekraczający

danego roku kalendarzowego.

3.

Wysokość kontyngentu zezwoleń, o których mowa w ust. 1 i w art. 25 ust. 1, ustala,

w drodze porozumienia z odpowiednimi władzami innych państw, minister właściwy do

spraw transportu.

4.

Blankiety zezwoleń na wykonywanie przewozów wahadłowych lub zezwoleń na wykonywanie

przewozów okazjonalnych, których posiadanie jest wymagane od zagranicznego przewoźnika,

wytwarza i przekazuje za granicę, w imieniu ministra właściwego do spraw transportu,

Główny Inspektor Transportu Drogowego.

5.

Blankiety zezwoleń, o których mowa w art. 25 ust. 1, przyjmuje z zagranicy Główny

Inspektor Transportu Drogowego.

Minister właściwy do spraw transportu, w celu usprawnienia procedur wydawania zezwoleń

zagranicznych na przewóz osób, może upoważnić do ich wydawania, w drodze rozporządzenia,

polskie organizacje o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszające międzynarodowych przewoźników

drogowych, uwzględniając właściwe zabezpieczenie dokumentów związanych z wydawaniem

tych zezwoleń uniemożliwiające dostęp do nich osób niepowołanych, wyposażenie pomieszczeń

w urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo przechowywanych dokumentów, ubezpieczenie

od wszelkiego ryzyka oraz sposób rozliczania się w przypadku zaginięcia, zniszczenia

lub utraty tych dokumentów.

1.

Przy wykonywaniu przewozów wahadłowych i okazjonalnych w międzynarodowym transporcie

drogowym wymagany jest formularz jazdy zawierający w szczególności dane dotyczące

oznaczenia przedsiębiorcy, numeru rejestracyjnego pojazdu, rodzaju usługi, miejsca

początkowego i miejsca docelowego przewozu drogowego oraz listę imienną przewożonych

osób.

2.

(uchylony)

3.

Formularz jazdy wydają przewoźnikowi

1)

Główny Inspektor Transportu Drogowego;

2)

wojewódzki inspektor transportu drogowego.

4.

Wydanie formularza jazdy jest czynnością niestanowiącą decyzji administracyjnej w

rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

(uchylony)

1.

Przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób jest obowiązany do

1)

weryfikacji, czy przedsiębiorca, któremu przekazuje zlecenia przewozu osób, posiada

odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1, nie później niż

a)

przed rozpoczęciem współpracy,

b)

w terminie 7 dni od dnia upływu terminu ważności licencji posiadanej przez przedsiębiorcę,

któremu przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób przekazuje zlecenia

przewozu osób;

2)

prowadzenia, w postaci elektronicznej, rejestru przekazanych zleceń przewozu osób

oraz przechowywania zgromadzonych w tym rejestrze informacji przez okres 5 lat, licząc

od końca roku kalendarzowego, w którym zlecono przewóz;

3)

prowadzenia, w postaci elektronicznej, ewidencji przedsiębiorców, którym zleca się

przewóz osób, oraz przechowywania zgromadzonych w tej ewidencji informacji przez okres

5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zlecono przewóz;

4)

udostępniania informacji, czy dokonał weryfikacji, o której mowa w pkt 1, i jej wyniku

lub informacji zgromadzonych w rejestrze przekazanych zleceń przewozu osób i ewidencji

przedsiębiorców, którym zleca się przewóz osób, na wniosek organów Inspekcji Transportu

Drogowego lub Krajowej Administracji Skarbowej w terminie 21 dni od dnia otrzymania

wniosku.

2.

Rejestr przekazanych zleceń przewozu osób i ewidencję przedsiębiorców, którym zleca

się przewóz osób, prowadzi się w celu wywiązania się z obowiązków określonych w ustawie.

3.

Rejestr przekazanych zleceń przewozu osób zawiera następujące informacje

1)

firmę przedsiębiorcy, któremu zlecono przewóz osób;

2)

adres i oznaczenie siedziby albo miejsca wykonywania działalności przedsiębiorcy,

któremu zlecono przewóz osób;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy, któremu zlecono przewóz osób;

4)

w przypadku zlecenia przewozu osób taksówką - numer licencji, o której mowa w art.

5b ust. 1 pkt 3, oraz nazwę organu, który udzielił tej licencji;

5)

w przypadku zlecenia przewozu osób samochodem osobowym lub pojazdem samochodowym przeznaczonym

konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą -

numer licencji i wypisu z licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 lub 2, oraz

nazwę organu, który udzielił tej licencji;

6)

numer rejestracyjny pojazdu, którym zrealizowano zlecony przewóz osób;

7)

datę oraz godzinę przekazania zlecenia przewozu osób.

4.

Ewidencja przedsiębiorców, którym zleca się przewóz osób, zawiera następujące informacje

1)

firmę przedsiębiorcy, któremu zleca się przewóz osób;

2)

adres i oznaczenie siedziby albo miejsca wykonywania działalności przedsiębiorcy,

któremu zleca się przewóz osób;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy, któremu zleca się przewóz osób.

5.

Organ udzielający licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1, jest obowiązany, na wniosek

przedsiębiorcy prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób, udzielić informacji,

czy przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, posiada ważną licencję.

6.

Przedsiębiorca, który nie posiada ważnej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1,

albo zawiesił wykonywanie transportu drogowego na podstawie art. 14a, jest obowiązany

poinformować o tym przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przekazującego

mu zlecenia przewozu osób, w terminie 7 dni od dnia utraty licencji albo od dnia,

w którym rozpoczęty został okres zawieszenia, w formie pisemnej, w postaci papierowej

lub w postaci elektronicznej.

7.

W przypadku niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 6, wobec przedsiębiorcy

prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób oraz przed upływem terminu, o którym

mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b

1)

nie nakłada się kary pieniężnej, o której mowa w lp. 2 w pkt 2.20 załącznika nr 3

do ustawy;

2)

nie stosuje się przepisu art. 15 ust. 1 pkt 5.

Zabrania się kierowcy wykonywania transportu drogowego na podstawie zlecenia przekazanego

przez podmiot wykonujący działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie

osób, nieposiadający licencji, o której mowa w art. 5b ust. 2 pkt 2.

1.

Główny Inspektor Transportu Drogowego prowadzi wykaz przedsiębiorców prowadzących

pośrednictwo przy przewozie osób.

2.

Wykaz przedsiębiorców prowadzących pośrednictwo przy przewozie osób zawiera

1)

firmę przedsiębiorcy;

2)

adres i oznaczenie siedziby albo miejsca wykonywania działalności przedsiębiorcy;

3)

informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej

(CEIDG) albo numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS);

4)

numer licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie

osób.

3.

Wykaz przedsiębiorców prowadzących pośrednictwo przy przewozie osób udostępnia się

w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Głównego Inspektoratu Transportu

Drogowego.

1

Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii

Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga

zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie

stanowią inaczej.

1a.

Do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez zagraniczny podmiot mający siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej,

Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o

Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym stosuje się

przepisy rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, z tym że w przypadku wykonywania przewozu

do lub z państwa trzeciego zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest wymagane, jeżeli

umowy międzynarodowe tak stanowią.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być udzielone na okres nieprzekraczający

danego roku kalendarzowego.

3.

Przepisy ust. 1-2 stosuje się również w przypadku przejazdu pojazdu samochodowego

bez ładunku.

1.

Zagraniczny podmiot wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany

wypełnić blankiet zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, najpóźniej przed wjazdem

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu samochodowego, którym przewóz ten

jest wykonywany.

2.

W przypadku niewypełnienia lub nieprawidłowego wypełnienia blankietu zezwolenia, o

którym mowa w art. 28 ust. 1, przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia.

3.

Kierujący pojazdem samochodowym wykonującym międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy

jest obowiązany posiadać w pojeździe i okazywać na żądanie uprawnionych osób blankiet

zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1. W przypadku nieokazania podczas kontroli

tego dokumentu, międzynarodowy przewóz drogowy uznaje się za wykonywany bez zezwolenia.

1.

Wykonywanie przewozu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmiot

1)

mający siedzibę w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederacja

Szwajcarska lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)

- strona umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub

2)

wykorzystujący do przewozu pojazd zarejestrowany w państwie innym niż państwo członkowskie

Unii Europejskiej, Konfederacja Szwajcarska lub państwo członkowskie Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strona umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

- wymaga uzyskania zezwolenia na przewóz kabotażowy, które wydaje w drodze decyzji

administracyjnej Główny Inspektor Transportu Drogowego.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na wniosek przewoźnika drogowego, pod

warunkiem dołączenia do niego co najmniej dwóch pozytywnych opinii organizacji o zasięgu

ogólnokrajowym zrzeszających przewoźników drogowych.

3.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje zakaz

wykonywania przewozu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla przewoźnika

niemającego tu siedziby, jeżeli przewoźnik podczas przewozu kabotażowego wielokrotnie

naruszył przepisy rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 lub inne wspólnotowe albo krajowe

przepisy w zakresie transportu drogowego.

4.

Zakaz, o którym mowa w ust. 3 obowiązuje przez okres 2 lat, od dnia uprawomocnienia

się decyzji o jego wydaniu.

1.

Przewóz kabotażowy bez zezwolenia, na podstawie umowy międzynarodowej, może być wykonywany

wyłącznie pojazdem samochodowym, z którego dokonano całkowitego albo częściowego rozładunku

rzeczy przywiezionych z zagranicy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Pojazd samochodowy, o którym mowa w ust. 1, może być wykorzystany do trzech przewozów

kabotażowych w okresie 7 dni, począwszy od dnia, w którym dokonano rozładunku rzeczy

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2a

Ponowny przewóz kabotażowy tym samym pojazdem samochodowym lub w przypadku zespołu

pojazdów - pojazdem samochodowym tego samego zespołu pojazdów może być wykonany po

wykonaniu przewozu międzynarodowego oraz po upływie czterech dni od dnia zakończenia

poprzedniego przewozu kabotażowego, o którym mowa w ust. 1.

3

Kierujący pojazdem samochodowym, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany mieć przy

sobie i okazywać na żądanie uprawnionych osób dokumenty potwierdzające spełnienie

warunków, o których mowa w ust. 1-2a, w szczególności dokumenty przewozowe, faktury

za wykonane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej usługi przewozowe, dowód potwierdzający

wykonanie poprzedniego przewozu międzynarodowego oraz każdego kolejnego przewozu kabotażowego.

4

Kierujący pojazdem samochodowym, o którym mowa w ust. 1, w przypadku gdy pojazd znajdował

się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie czterech dni poprzedzających

przewóz międzynarodowy, przedstawia również dowody potwierdzające realizację wszystkich

przewozów wykonanych w tym okresie, w postaci dokumentów, o których mowa w ust. 3.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1,

2)

szczegółowe warunki wykorzystania zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1 i art.

29 ust. 1,

3)

sposób wypełniania blankietów zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1 i art. 29

ust. 1,

4)

wzory zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1

- uwzględniając warunki wykorzystania zezwoleń określone w dwustronnych umowach międzynarodowych

o wykonywaniu przewozów drogowych oraz zakres niezbędnych danych umieszczonych w zezwoleniach.

1.

Wysokość kontyngentu zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1 i art. 30 ust. 1, ustala,

w drodze porozumienia z odpowiednimi władzami innych państw, minister właściwy do

spraw transportu.

2.

Blankiety zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1, wytwarza i przekazuje za granicę,

w imieniu ministra właściwego do spraw transportu, Główny Inspektor Transportu Drogowego.

3.

Blankiety zezwoleń, o których mowa w art. 30 ust. 1, przyjmuje z zagranicy Główny

Inspektor Transportu Drogowego.

1.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wydaje przewoźnikowi drogowemu zezwolenie zagraniczne

na przewóz rzeczy pod warunkiem posiadania przez niego licencji wspólnotowej uprawniającej

do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu rzeczy.

2.

Przepis art. 25 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

3.

Wydanie i odmowa wydania w przypadku, o którym mowa w art. 25 w ust. 2 pkt 1, zezwolenia

zagranicznego na przewóz rzeczy są czynnościami niestanowiącymi decyzji administracyjnej

w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

4.

Główny Inspektor Transportu Drogowego

1)

odmawia wydania zezwolenia zagranicznego na przewóz rzeczy, w drodze decyzji administracyjnej,

w przypadku, o którym mowa w art. 25 w ust. 2 pkt 2;

2)

może odmówić wydania zezwolenia zagranicznego na przewóz rzeczy, w drodze decyzji

administracyjnej, w przypadku, o którym mowa w art. 25 w ust. 2 pkt 3.

5.

Podziału zezwoleń zagranicznych między przewoźnikami drogowymi, o których mowa w ust.

1, dokonuje komisja społeczna powołana przez ministra właściwego do spraw transportu.

6.

Komisja, o której mowa w ust. 5, składa się z 7 osób.

7.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, tryb wyłaniania

składu oraz tryb działania komisji społecznej, o której mowa w ust. 5, mając na uwadze

usprawnienie sposobu podziału zezwoleń zagranicznych oraz zapewnienie w pracach komisji

przedstawicieli polskich organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających międzynarodowych

przewoźników drogowych.

8.

Skargi i wnioski związane z wydawaniem zezwoleń zagranicznych, o których mowa w ust.

3, rozpatruje minister właściwy do spraw transportu.

9.

Przepisy ustawy dotyczące zezwoleń zagranicznych stosuje się do ekopunktów wydawanych

zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2327/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 grudnia

2003 r. ustanawiającym w ramach stałej polityki transportowej system punktów tranzytowych

mający zastosowanie w 2004 r. do samochodów ciężarowych przejeżdżających przez Austrię

(Dz. Urz. WE L 345 z 31.12.2003, str. 30; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 7, str. 706, z późn. zm.).

10.

W przypadku zezwoleń zagranicznych, których wykorzystanie jest uzależnione od spełnienia

przez pojazd odpowiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków dopuszczenia do ruchu,

odpowiedni certyfikat potwierdzający ich spełnienie wydają

1)

Główny Inspektor Transportu Drogowego;

2)

wojewódzki inspektor transportu drogowego.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje certyfikatów, o których mowa w art. 30 ust. 10, i terminy ich ważności;

2)

dokumenty, na podstawie których jest wydawany i wznawiany certyfikat;

3)

wzory certyfikatów.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw transportu uwzględni

w szczególności

1)

wymagania dyrektywy 96/96/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich

dotyczących badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep,

zmienionej dyrektywą 1999/52/WE, dla celów rezolucji CEMT/CM (2001)9/Final;

2)

zakres niezbędnych danych umieszczonych w certyfikatach.

Wykonywanie międzynarodowego transportu kombinowanego nie wymaga posiadania zezwolenia

zagranicznego ani zezwolenia polskiego przez przewoźnika zagranicznego, jeżeli w umowach

międzynarodowych, którymi Rzeczpospolita Polska jest związana, przewidziano wzajemne

zwolnienie w tym zakresie.

1.

W przypadku wykonywania operacji transportu intermodalnego wysyłający jest obowiązany

sporządzić i przekazać przewoźnikowi drogowemu deklarację określającą masę kontenera

albo nadwozia wymiennego określoną w sposób zgodny ze stanem rzeczywistym.

2.

W przypadku wykonywania operacji transportu intermodalnego przewoźnik drogowy jest

obowiązany okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, deklarację, o której

mowa w ust. 1.

Minister właściwy do spraw transportu, w celu usprawnienia procedur wydawania zezwoleń

zagranicznych na przewóz rzeczy, może, w drodze rozporządzenia, upoważnić do ich wydawania

polskie organizacje o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszające międzynarodowych przewoźników

drogowych, uwzględniając właściwe zabezpieczenie dokumentów związanych z wydawaniem

tych zezwoleń uniemożliwiające dostęp do nich osób niepowołanych, wyposażenie pomieszczeń

w urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo przechowywanych dokumentów, ubezpieczenie

od wszelkiego ryzyka oraz sposób rozliczania się w przypadku zaginięcia, zniszczenia

lub utraty tych dokumentów.

Do kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym, zatrudnionego przez przedsiębiorcę mającego siedzibę

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego międzynarodowy transport drogowy

rzeczy, stosuje się przepisy rozporządzenia 1072/2009 dotyczące świadectwa kierowcy.

1.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje,

odmawia wydania, zmienia, cofa świadectwo kierowcy lub zawiesza wydawanie świadectw

kierowców.

2.

Świadectwo kierowcy wydaje się na wniosek przedsiębiorcy, posiadającego licencję wspólnotową,

złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej.

3.

Świadectwo kierowcy wraz z wypisem ze świadectwa kierowcy wydaje się przedsiębiorcy

na okres do 5 lat.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać

1)

oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres;

2)

imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia oraz obywatelstwo kierowcy.

5.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się

1)

kopię licencji wspólnotowej;

2)

zaświadczenie o zatrudnieniu kierowcy oraz kopię

a)

karty kwalifikacji kierowcy wydanej w państwie członkowskim Unii Europejskiej z aktualnym

wpisem kodu 95 oraz posiadanego prawa jazdy albo

b)

prawa jazdy wydanego w państwie członkowskim Unii Europejskiej z aktualnym wpisem

kodu 95;

3)

kserokopię dokumentu tożsamości;

4)

kserokopię prawa jazdy;

5)

kserokopię dokumentu potwierdzającego ubezpieczenie społeczne kierowcy.

5a

W przypadku gdy wniosek, o którym mowa w ust. 2, jest składany w postaci elektronicznej,

załączniki, o których mowa w ust. 5 i 5b, składa się również w postaci elektronicznej.

5b

W przypadku gdy wniosek, o którym mowa w ust. 2, dotyczy wydania świadectwa kierowcy

dla kierowcy wykonującego przewozy wyłącznie pojazdem lub zespołem pojazdów, którego

dopuszczalna masa całkowita przekracza 2,5 tony i nie przekracza 3,5 tony, należy

do niego dołączyć

1)

kopię licencji wspólnotowej;

2)

zaświadczenie o zatrudnieniu kierowcy oraz kopie orzeczeń o braku przeciwwskazań

a)

zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, o których mowa w art. 39a

ust. 1 pkt 3, oraz

b)

psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, o których mowa w art.

39a ust. 1 pkt 4;

3)

kserokopię dokumentu tożsamości;

4)

kserokopię prawa jazdy;

5)

kserokopię dokumentu potwierdzającego ubezpieczenie społeczne kierowcy.

6

W przypadku zmiany danych, o których mowa w ust. 4, oraz danych zawartych w dokumentach,

o których mowa w ust. 5 i 5b, stosuje się odpowiednio przepis art. 14 ust. 1.

7.

Do wygaśnięcia świadectwa kierowcy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące wygaśnięcia

licencji.

1.

Organem uprawnionym do przeprowadzania kontroli wydanych świadectw kierowcy jest Główny

Inspektor Transportu Drogowego.

2.

(uchylony)

3.

Do przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 85 i art. 90.

(utracił moc)

1.

Główny Inspektor Transportu Drogowego prowadzi rejestr wydanych świadectw kierowcy.

2.

(uchylony)

1.

Główny Inspektor Transportu Drogowego może w każdym czasie wezwać przedsiębiorcę posiadającego

świadectwo kierowcy do przedstawienia dokumentu potwierdzającego spełnianie wymagań,

o którym mowa w art. 32b ust. 5.

2.

W przypadku niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy

polegającego na

1)

niespełnianiu warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy lub

2)

podaniu nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy

- właściwy organ, o którym mowa w art. 32b, cofa świadectwo kierowcy i zawiesza wydawanie

nowych świadectw kierowców przez okres 30 dni.

3

W przypadku popełnienia bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy,

określonego w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, organ, o którym

mowa w art. 32b, cofa, w drodze decyzji administracyjnej, jeden wypis z licencji wspólnotowej

na okres 6 miesięcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres 30

dni.

4

Terminy, o których mowa w ust. 2 i 3, biegną od dnia, w którym decyzje stały się ostateczne.

1.

Przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia

potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako

działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.

2.

Obowiązek uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przewozów drogowych

wykonywanych

1)

w ramach powszechnych usług pocztowych;

2)

przez podmioty, niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3,

z tym że w przypadku działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych

oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego

obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników

(Dz. U. z 2022 r. poz. 933 i 1155);

3)

przez przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego.

3.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera: oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę

(miejsce zamieszkania) i adres, numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze

Sądowym, o ile przedsiębiorca taki numer posiada, albo numer identyfikacji podatkowej

(NIP), rodzaj i zakres wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne oraz rodzaj

i liczbę pojazdów samochodowych.

4.

Zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania przewozów

wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

5.

Zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania

przewozów z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Zaświadczenie to uprawnia

również do wykonywania niezarobkowego przewozu drogowego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, zgodnie z rodzajem przewozów w nim określonych.

6

Wniosek o wydanie zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

informacje i dokumenty określone w art. 8 ust. 2 pkt 1-4 i 6 oraz ust. 3 pkt 5;

2)

oświadczenie o zamiarze zatrudnienia kierowców spełniających warunki, o których mowa

w art. 6 ust. 1 pkt 2.

7.

Przepis art. 14 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

8

Zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy oraz wypis lub wypisy z zaświadczenia

wydaje starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy określonej w rejestrze przedsiębiorców

w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), a w przypadku przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną

- adresu stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej określonego w Centralnej

Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG), na czas nieokreślony.

Zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy oraz wypis lub wypisy

z zaświadczenia wydaje Główny Inspektor Transportu Drogowego na okres do 5 lat.

9.

W przypadku wykonywania międzynarodowego niezarobkowego przewozu drogowego niezgodnie

z wydanym zaświadczeniem Główny Inspektor Transportu Drogowego odmawia wydania nowego

zaświadczenia przez okres 3 lat od dnia upływu ważności posiadanego zaświadczenia.

9a.

W przypadku wykonywania krajowego niezarobkowego przewozu drogowego niezgodnie z wydanym

zaświadczeniem właściwy starosta, w drodze decyzji, stwierdza nieważność zaświadczenia.

Wydanie nowego zaświadczenia jest możliwe po upływie 3 lat od dnia stwierdzenia nieważności

poprzedniego zaświadczenia.

10.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia,

o którym mowa w ust. 1, oraz wypisu z tego zaświadczenia, mając na uwadze przepisy

Unii Europejskiej, o których mowa w art. 20 ust. 2.

11.

(uchylony)

W razie zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej lub wykonywania przewozu

drogowego, podmiot, o którym mowa w art. 33 ust. 1 lub ust. 2 pkt 1 i 2, ma obowiązek

przechowywać i udostępniać osobom uprawnionym do kontroli, dokumenty i inne nośniki

informacji wymagane przepisami, o których mowa w art. 4 pkt 22, przez okres jednego

roku począwszy od dnia, w którym przestał wykonywać przewóz drogowy.

1.

Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego na potrzeby własne może wymagać uzyskania

odpowiedniego zezwolenia, jeżeli umowy międzynarodowe, którymi Rzeczpospolita Polska

jest związana, tak stanowią.

2.

Do wniosku o wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca, z zastrzeżeniem

art. 33 ust. 2, obowiązany jest dołączyć zaświadczenie określone w art. 33 ust. 1.

3.

Przepis art. 25 oraz art. 30 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

4.

Przy wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego osób na potrzeby własne jest

wymagany formularz jazdy, o którym mowa w art. 27.

5.

Główny Inspektor Transportu Drogowego prowadzi rejestr podmiotów i pojazdów wykonujących

międzynarodowy przewóz drogowy na potrzeby własne.

6.

(uchylony)

7.

(uchylony)

1.

Na podstawie umów cywilnoprawnych mogą być używane, do celów służbowych, samochody

osobowe, motocykle i motorowery niebędące własnością pracodawcy.

2.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia, warunki ustalania oraz sposób

dokonywania zwrotu kosztów używania pojazdów, o których mowa w ust. 1, uwzględniając

rodzaj pojazdu mechanicznego, jego pojemność oraz limit kilometrów w zależności od

liczby mieszkańców w danej gminie lub mieście, właściwych ze względu na miejsce zatrudnienia

pracownika.

1.

Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy może być zwolniony z obowiązku uzyskania

zezwolenia w przypadku wykonywania przez niego przewozów w ramach pomocy humanitarnej,

medycznej lub w przypadku klęski żywiołowej.

2.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, następuje, w drodze decyzji administracyjnej,

wydanej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

3.

Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy jest zwolniony z obowiązku uzyskania zezwolenia,

jeżeli umowy międzynarodowe, którymi Rzeczpospolita Polska jest związana, tak stanowią.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, dokumenty

potwierdzające wykonywanie przez przedsiębiorcę przewozów, o których mowa w art. 35

ust. 1.

1.

Uzyskanie certyfikatu kompetencji zawodowych wymaga wykazania się wiedzą niezbędną

do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, określonym

w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, oraz złożenia, z wynikiem pozytywnym,

egzaminu pisemnego przed komisją egzaminacyjną działającą przy jednostce określonej

w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1.

2.

Egzamin składa się z dwóch części

1)

pisemnego testu zawierającego zbiór pytań i odpowiedzi wielokrotnego wyboru;

2)

pisemnego zadania egzaminacyjnego.

3.

Maksymalna liczba punktów, jaką można uzyskać z każdej części egzaminu, stanowi 50%

ogólnej liczby możliwych do uzyskania punktów.

4.

Warunki i tryb przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w ust. 1, określa regulamin

opracowany przez jednostkę określoną w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie

art. 39 ust. 1 pkt 1 i zatwierdzony przez ministra właściwego do spraw transportu.

5.

Katalog pytań i katalog zadań, a także pytania i zadania zawarte w indywidualnych

zestawach egzaminacyjnych nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. z 2022 r. poz. 902).

1.

(uchylony)

2.

Minister właściwy do spraw transportu wyznacza jednostki, przy których działają komisje

egzaminacyjne.

3.

Jednostki, o których mowa w ust. 2, wydają certyfikaty kompetencji zawodowych i prowadzą

rejestry tych certyfikatów.

4

Jednostki, o których mowa w ust. 2, wydają zaświadczenie potwierdzające złożenie egzaminu

z wynikiem pozytywnym, o którym mowa w art. 16b ust. 4a pkt 2, w przypadku osób, którym

zawieszono certyfikat kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 37 ust. 1.

1.

Osoby legitymujące się dyplomem ukończenia studiów drugiego stopnia, jednolitych studiów

magisterskich lub świadectwem ukończenia studiów podyplomowych, których program obejmuje

cały zakres zagadnień, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009,

zwolnione są z egzaminu pisemnego, o którym mowa w art. 37.

2.

Osoby legitymujące się dyplomem ukończenia studiów pierwszego stopnia, studiów drugiego

stopnia, jednolitych studiów magisterskich lub świadectwem ukończenia studiów podyplomowych,

których program obejmuje część zagadnień, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia

(WE) nr 1071/2009, zwolnione są z części egzaminu pisemnego, o którym mowa w art.

37, w zakresie dziedzin objętych programem studiów.

3.

Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 i 2, stanowią zwolnienia w rozumieniu art. 8 ust.

7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

4.

Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 2, dokonuje jednostka określona w przepisach wykonawczych

wydanych na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

jednostki, o których mowa w art. 38 ust. 2;

2)

wymagania kwalifikacyjne dotyczące członków komisji egzaminacyjnej i tryb ustalania

jej składu;

3)

rodzaje zabezpieczeń certyfikatu kompetencji zawodowych;

4)

tryb zwalniania z egzaminu pisemnego, o którym mowa w art. 37.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio

1)

potrzebę zapewnienia należytych warunków organizacyjno-technicznych do przeprowadzenia

procesu certyfikacji kompetencji zawodowych w transporcie drogowym;

2)

konieczność zapewnienia właściwych kwalifikacji członków komisji egzaminacyjnej, a

także ich liczbę, która zapewni obiektywne przeprowadzenie egzaminu pisemnego;

3)

konieczność prawidłowego zabezpieczenia certyfikatów kompetencji zawodowych przed

fałszowaniem;

4)

potrzebę zapewnienia ujednoliconych procedur zwalniania z egzaminu pisemnego.

1.

Przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę,

jeżeli osoba ta

1)

ukończyła

a)

18 lat - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane

jest posiadanie prawa jazdy kategorii

-

C lub C+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną,

-

C1 lub C1+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną,

b)

21 lat - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane

jest posiadanie prawa jazdy kategorii

-

C lub C+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną,

-

D lub D+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną,

-

D lub D+E, o ile przewóz jest wykonywany na liniach regularnych, których trasa nie

przekracza 50 km i o ile kierowca uzyskał odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną,

-

D1 lub D1+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną,

c)

23 lata - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane

jest posiadanie prawa jazdy kategorii D lub D+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację

wstępną przyśpieszoną;

2)

posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, określone w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami;

3)

nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy;

4)

nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy;

5)

uzyskała kwalifikację wstępną lub kwalifikację wstępną przyśpieszoną, zwane dalej

„kwalifikacją”;

6)

ukończyła szkolenie okresowe.

1a.

(uchylony)

2.

(uchylony)

3.

Wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1 oraz pkt 3-6, nie stosuje się do kierowcy pojazdu

1)

którego konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do 45 km/h;

2)

wykorzystywanego przez siły zbrojne lub pozostającego w ich dyspozycji, gdy przewóz

jest wykonywany w związku z zadaniami powierzonymi siłom zbrojnym;

3)

wykorzystywanego przez formacje obrony cywilnej, jednostki ochrony przeciwpożarowej

lub jednostki odpowiedzialne za utrzymanie bezpieczeństwa lub porządku publicznego

lub pozostającego w ich dyspozycji, gdy przewóz jest wykonywany w związku z zadaniami

powierzonymi tym służbom;

4)

poddawanego testom drogowym do celów rozwoju technicznego przez producentów, instytuty

badawcze, uczelnie lub Sieć Badawczą Łukasiewicz oraz testom drogowym do celów naprawy

lub konserwacji, lub pojazdu nowego albo odremontowanego, który nie został jeszcze

wprowadzony do użytku;

5)

do kierowania którym jest wymagane prawo jazdy kategorii D lub D1 i który jest prowadzony

bez pasażerów przez personel obsługi technicznej do lub z centrum obsługi technicznej,

znajdującego się w pobliżu najbliższej bazy eksploatacyjnej, z której korzysta przewoźnik,

pod warunkiem że prowadzenie pojazdu nie jest głównym zajęciem kierowcy;

6)

używanego w sytuacjach zagrożenia lub przeznaczonego do akcji ratunkowych, w tym pojazdu

przeznaczonego do niehandlowego przewozu drogowego pomocy humanitarnej;

7)

wykorzystywanego do

a)

nauki jazdy osób ubiegających się o prawo jazdy lub świadectwo kwalifikacji zawodowej,

b)

szkolenia osób posiadających prawo jazdy,

c)

przeprowadzania państwowego egzaminu dla osób ubiegających się o prawo jazdy,

d)

dodatkowego praktycznego szkolenia nauki jazdy w miejscu pracy, w przypadku gdy osobom

tym towarzyszy inna osoba posiadająca świadectwo kwalifikacji zawodowej lub instruktor

nauki jazdy dla danej kategorii pojazdu wykorzystywanego do szkolenia

- pod warunkiem że pojazd ten nie jest w tym czasie wykorzystywany do handlowego przewozu

drogowego osób lub rzeczy;

8)

wykorzystywanego do niehandlowego przewozu drogowego osób lub rzeczy;

9)

wykorzystywanego do przewozu materiałów, urządzeń lub sprzętu niezbędnych kierowcy

do jego pracy - pod warunkiem że prowadzenie pojazdu nie jest głównym zajęciem kierowcy;

10)

wykorzystywanego na obszarach wiejskich w ramach własnej działalności gospodarczej

kierowcy, który nie oferuje usług przewozowych, a przewóz ma charakter sporadyczny

i nie wpływa na bezpieczeństwo ruchu drogowego;

11)

który jest wykorzystywany lub wynajęty bez kierowcy przez przedsiębiorstwo rolnicze,

ogrodnicze, leśne, gospodarstwo rolne lub rybackie do przewozu rzeczy w ramach własnej

działalności gospodarczej, chyba że prowadzenie pojazdu stanowi część głównego zajęcia

kierowcy lub kierowanie pojazdem przekracza odległość 100 km od siedziby przedsiębiorstwa

lub gospodarstwa.

4.

Wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 5 i 6, nie stosuje się do kierowcy pojazdu,

do kierowania którym jest wymagane prawo jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B lub

B+E.

1.

Szkolenie osób zamierzających wykonywać przewóz drogowy lub wykonujących przewóz drogowy

na stanowisku kierowcy jest prowadzone przez

1)

ośrodek szkolenia - w ramach kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej,

kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyśpieszonej

oraz szkolenia okresowego, w zakresie bloku programowego określonego odpowiednio do

kategorii prawa jazdy C1, C1+E, C i C+E lub D1, D1+E, D i D+E;

2)

szkołę ponadpodstawową, prowadzącą kształcenie w zawodzie, dla którego podstawa programowa

kształcenia w zawodzie szkolnictwa branżowego, o której mowa w przepisach wydanych

na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1082, z późn. zm., przewiduje przygotowanie do uzyskania kwalifikacji do wykonywania pracy na stanowisku

kierowcy - w ramach kwalifikacji wstępnej w zakresie bloku programowego określonego

do kategorii prawa jazdy C1, C1+E, C i C+E;

3)

szkołę, o której mowa w pkt 2, albo placówkę lub centrum, o których mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, prowadzące kwalifikacyjny kurs zawodowy w zakresie kwalifikacji wyodrębnionej w

zawodzie, dla której podstawa programowa kształcenia w zawodzie szkolnictwa branżowego,

o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, przewiduje przygotowanie do uzyskania kwalifikacji do wykonywania pracy na stanowisku

kierowcy - w ramach kwalifikacji wstępnej w zakresie bloku programowego określonego

do kategorii prawa jazdy C1, C1+E, C i C+E;

4)

szkołę, o której mowa w pkt 2, albo placówkę lub centrum, o których mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, prowadzące kurs umiejętności zawodowych w zakresie tej części efektów kształcenia

wyodrębnionej w ramach kwalifikacji, dla której podstawa programowa kształcenia w

zawodzie szkolnictwa branżowego, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 46 ust. 1 tej ustawy, przewiduje przygotowanie do uzyskania kwalifikacji do wykonywania

pracy na stanowisku kierowcy - w ramach kwalifikacji wstępnej w zakresie bloku programowego

określonego do kategorii prawa jazdy C1, C1+E, C i C+E.

2.

Szkolenie osób wykonujących przewóz drogowy na stanowisku kierowcy może być prowadzone

przez wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego w ramach szkolenia okresowego w zakresie

bloku programowego określonego odpowiednio do kategorii prawa jazdy C1, C1+E, C i

C+E lub D1, D1+E, D i D+E.

3.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1 w

1)

pkt 1 - prowadzi szkolenia w formie stacjonarnej lub w formie nauczania na odległość

z wykorzystaniem technik komputerowych i Internetu;

2)

pkt 2-4 - prowadzi szkolenia w formie dziennej lub w formie stacjonarnej, o których

mowa odpowiednio w art. 4 pkt 29a i 29b ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe.

4.

Szkolenie w formie nauczania na odległość z wykorzystaniem technik komputerowych i

Internetu jest prowadzone wyłącznie przez przedsiębiorcę prowadzącego ośrodek szkolenia

nieprzerwanie od co najmniej 3 lat w zakresie odpowiedniego bloku programowego.

5.

Przedsiębiorca prowadzący ośrodek szkolenia nie może zlecić prowadzenia szkolenia

ośrodkowi szkolenia należącemu do innego przedsiębiorcy.

1.

Do uzyskania kwalifikacji może przystąpić osoba posiadająca profil kierowcy zawodowego,

o którym mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, zwany dalej „profilem kierowcy zawodowego”, niemająca przeciwwskazań zdrowotnych

i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, która

1)

zapoznała się z programem odpowiedniej kwalifikacji;

2)

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

a)

przebywa co najmniej 185 dni w roku ze względu na więzi osobiste lub zawodowe albo

b)

studiuje od co najmniej sześciu miesięcy i przedstawi zaświadczenie potwierdzające

ten fakt lub

3)

nie jest obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, mająca zamiar wykonywać

przewozy na rzecz podmiotu mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1a.

W przypadku kandydatów do szkoły oraz uczniów szkoły prowadzącej kształcenie w zawodzie,

dla którego podstawa programowa kształcenia w zawodzie szkolnictwa branżowego, o której

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, przewiduje przygotowanie do uzyskania kwalifikacji do wykonywania pracy na stanowisku

kierowcy oraz umiejętności kierowania pojazdem silnikowym, spełnienie wymogu braku

przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy,

o którym mowa w ust. 1, następuje również na podstawie orzeczenia lekarskiego, o którym

mowa w art. 79 ust. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, oraz na podstawie orzeczenia psychologicznego, o którym mowa w art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

1b.

W przypadku kandydatów na kwalifikacyjny kurs zawodowy i słuchaczy kwalifikacyjnego

kursu zawodowego, w zakresie kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie, dla której podstawa

programowa kształcenia w zawodzie szkolnictwa branżowego, o której mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, przewiduje przygotowanie do uzyskania kwalifikacji do wykonywania pracy na stanowisku

kierowcy oraz umiejętności kierowania pojazdem silnikowym, spełnienie wymogu braku

przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy,

o którym mowa w ust. 1, następuje również na podstawie orzeczenia lekarskiego, o którym

mowa w art. 79 ust. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, oraz na podstawie orzeczenia psychologicznego, o którym mowa w art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

2.

Kierowca obowiązany jest uzyskać kwalifikację, odpowiednio do pojazdu samochodowego,

którym zamierza wykonywać przewóz drogowy, w zakresie bloków programowych określonych

odpowiednio do kategorii prawa jazdy

1)

C1, C1+E, C i C+E;

2)

D1, D1+E, D i D+E.

3.

Kwalifikacja obejmuje zajęcia teoretyczne i praktyczne oraz testy kwalifikacyjne.

1.

Zajęcia, o których mowa w art. 39b ust. 3, przeprowadzane są w formie

1)

zajęć szkolnych dla uczniów albo zajęć realizowanych w ramach kwalifikacyjnego kursu

zawodowego lub kursu umiejętności zawodowych - w szkole albo placówce lub centrum,

o których mowa w art. 39aa ust. 1 pkt 2-4, jeżeli w programie nauczania jest przewidziane

przygotowanie do uzyskania kwalifikacji do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy,

albo

2)

kursu kwalifikacyjnego - w ośrodku szkolenia.

1a.

Zajęcia w zakresie kwalifikacji mogą być częściowo prowadzone w formie nauczania na

odległość z wykorzystaniem technik komputerowych i Internetu.

1b.

Ośrodek szkolenia prowadzący kwalifikację w formie nauczania na odległość z wykorzystaniem

technik komputerowych i Internetu jest obowiązany przeprowadzić pozostałe zajęcia

w formie stacjonarnej przy wykorzystaniu posiadanej infrastruktury, zgłoszonej do

rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia.

1c.

Ośrodek szkolenia prowadzący kwalifikację w formie stacjonarnej jest obowiązany przeprowadzić

wszystkie zajęcia przewidziane w programie szkolenia przy wykorzystaniu posiadanej

infrastruktury, zgłoszonej do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia.

2.

Zajęcia teoretyczne i praktyczne, o których mowa w art. 39b ust. 3, obejmują

1)

kształcenie zawodowe w zakresie racjonalnego kierowania pojazdem, z uwzględnieniem

przepisów bezpieczeństwa, w tym

a)

znajomość właściwości technicznych i zasad działania elementów bezpieczeństwa pojazdu,

b)

umiejętność optymalizacji zużycia paliwa,

c)

umiejętność zapewnienia bezpieczeństwa w związku z przewożonym towarem,

d)

umiejętność zapewnienia bezpieczeństwa pasażerom,

e)

umiejętność bezpiecznego mocowania ładunku;

2)

kształcenie zawodowe w zakresie umiejętności stosowania przepisów dotyczących wykonywania

transportu drogowego;

3)

kształcenie zawodowe w zakresie zagrożeń związanych z wykonywanym zawodem, w tym bezpieczeństwo

na drodze i bezpieczeństwo dla środowiska;

4)

kształcenie zawodowe w zakresie obsługi i logistyki, w tym kształtowanie wizerunku

firmy oraz znajomość rynku w przewozie drogowym i jego organizacji.

3.

Testy kwalifikacyjne, o których mowa w art. 39b ust. 3, są przeprowadzane w wojewódzkim

ośrodku ruchu drogowego po zakończeniu odpowiednio zajęć szkolnych dla uczniów, zajęć

realizowanych w ramach kwalifikacyjnego kursu zawodowego lub kursu umiejętności zawodowych

albo po zakończeniu kursu kwalifikacyjnego, z uwzględnieniem ust. 3a.

3a.

Testy kwalifikacyjne, o których mowa w art. 39b ust. 3, są przeprowadzane przez okręgową

komisję egzaminacyjną, o której mowa w ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1915 oraz z 2022 r. poz. 583, 1116, 1700 i 1730), zwaną dalej „okręgową komisją egzaminacyjną”, w ramach egzaminu potwierdzającego

kwalifikacje w zawodzie albo egzaminu zawodowego dla uczniów szkół, o których mowa

w art. 39aa ust. 1 pkt 2, oraz słuchaczy kwalifikacyjnych kursów zawodowych, o których

mowa w art. 39aa ust. 1 pkt 3, przystępujących po raz pierwszy bezpośrednio po zakończeniu

zajęć szkolnych albo zakończeniu zajęć realizowanych w ramach kwalifikacyjnego kursu

zawodowego odpowiednio do egzaminu potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie albo egzaminu

zawodowego.

3b.

Testy kwalifikacyjne, o których mowa w art. 39b ust. 3, przeprowadza się

1)

w formie testów jednokrotnego wyboru z pytaniami generowanymi w czasie rzeczywistym

za pomocą techniki informatycznej;

2)

z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego,

o którym mowa w art. 51 ust. 2a pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

3c.

Testy kwalifikacyjne, o których mowa w art. 39b ust. 3, przeprowadzane przez okręgową

komisję egzaminacyjną, przeprowadza się w formie pisemnej w postaci papierowej lub

z wykorzystaniem elektronicznego systemu przeprowadzania egzaminu zawodowego, o którym

mowa w art. 44zzzd ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty.

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

6.

Testy kwalifikacyjne, o których mowa w art. 39b ust. 3, przeprowadzane w wojewódzkim

ośrodku ruchu drogowego, przeprowadza egzaminator, o którym mowa w art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, na podstawie pytań zawartych w katalogu pytań testowych zatwierdzonych przez ministra

właściwego do spraw transportu.

6a.

Pytania, o których mowa w ust. 6, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

7.

Katalog pytań testowych obejmuje zagadnienia, o których mowa w ust. 2, i zawiera nie

więcej niż 1500 pytań.

8.

Za przeprowadzenie testu kwalifikacyjnego, o którym mowa w art. 39b ust. 3, przeprowadzonego

w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego, pobiera się opłatę, która stanowi dochód wojewódzkiego

ośrodka ruchu drogowego.

9.

(uchylony)

1.

Kierowca, który uzyskał kwalifikację w zakresie określonego bloku programowego, o

którym mowa w art. 39b ust. 2, i zamierza wykonywać przewozy innymi pojazdami samochodowymi

niż te, dla których wymagane jest prawo jazdy odpowiadające zakresowi uzyskanej kwalifikacji,

obowiązany jest odbyć odpowiednią kwalifikację uzupełniającą lub kwalifikację uzupełniającą

przyśpieszoną. Przepisy art. 39a ust. 1 i art. 39b

2.

Do uzyskania kwalifikacji uzupełniającej lub kwalifikacji uzupełniającej przyśpieszonej

może przystąpić osoba posiadająca profil kierowcy zawodowego.

1.

Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego albo upoważniony przez niego pracownik

wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego, albo dyrektor okręgowej komisji egzaminacyjnej

wydają osobie, która złożyła test kwalifikacyjny z wynikiem pozytywnym, świadectwo

kwalifikacji zawodowej potwierdzające uzyskanie odpowiedniej kwalifikacji.

2

Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego albo upoważniony przez niego pracownik

wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego, albo dyrektor okręgowej komisji egzaminacyjnej

przekazują do centralnej ewidencji kierowców, w zakresie i na zasadach określonych

w art. 100ac ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, informacje dotyczące złożenia z wynikiem pozytywnym lub negatywnym testu kwalifikacyjnego

oraz wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej.

3

Wydanie świadectwa kwalifikacji zawodowej następuje przez wprowadzenie informacji

o jego wydaniu do centralnej ewidencji kierowców niezwłocznie po złożeniu testu kwalifikacyjnego

z wynikiem pozytywnym.

4

Wojewoda niezwłocznie po stwierdzeniu wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej na

podstawie szkolenia w ramach kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej,

kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyśpieszonej

oraz szkolenia okresowego przeprowadzonego

1)

w mniejszym wymiarze godzin niż wynika to z przepisów wydanych na podstawie art. 39i

ust. 1 pkt 2 lub

2)

przez przedsiębiorcę nieposiadającego wpisu w rejestrze przedsiębiorców prowadzących

ośrodek szkolenia lub skreślonego z tego rejestru

- cofa świadectwo kwalifikacji zawodowej i przekazuje do centralnej ewidencji kierowców

informację o cofnięciu oraz dacie cofnięcia.

5

Dyrektor okręgowej komisji egzaminacyjnej niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia

o stwierdzeniu przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny, o którym mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, że

1)

kształcenie w ramach kwalifikacji wstępnej w zakresie bloku programowego określonego

do kategorii prawa jazdy C1, C1+E, C i C+E było prowadzone przez szkołę, placówkę

lub centrum, o których mowa w art. 39aa ust. 1 pkt 2-4, w mniejszym wymiarze godzin,

niż wynika to z przepisów wydanych na podstawie art. 39i ust. 1 pkt 2, lub

2)

kształcenie w ramach kwalifikacji wstępnej w zakresie bloku programowego określonego

do kategorii prawa jazdy C1, C1+E, C i C+E było prowadzone przez szkołę prowadzącą

kształcenie zawodowe, o której mowa w art. 4 pkt 28a lit. a ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, albo placówkę lub centrum, o których mowa w art. 2 pkt 4 tej ustawy, nieuprawnione

do prowadzenia tego kształcenia

- cofa świadectwo kwalifikacji zawodowej i przekazuje do centralnej ewidencji kierowców

informację o cofnięciu oraz dacie cofnięcia.

1.

Organ wydający kartę kwalifikacji kierowcy lub prawo jazdy z wpisem kodu 95 wymienia

informacje z właściwym organem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji

Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Zjednoczonego Królestwa

Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej o wydanych lub cofniętych świadectwach kwalifikacji

zawodowej oraz o wydanych lub unieważnionych kartach kwalifikacji kierowcy.

2.

Wymiana informacji, o której mowa w ust. 1, w zakresie wydanego lub cofniętego świadectwa

kwalifikacji zawodowej oraz wydanej lub unieważnionej karty kwalifikacji kierowcy

przez państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederację Szwajcarską lub państwo

członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronę umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym lub przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii

Północnej następuje wyłącznie w drodze teletransmisji przy użyciu elektronicznej sieci.

W przypadku gdy użycie elektronicznej sieci nie byłoby możliwe, potwierdzenie danych

i wymiana informacji może nastąpić w inny sposób, w szczególności w formie pisemnej

w postaci papierowej lub elektronicznej.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się wyłącznie w zakresie danych aktualnie dostępnych w

elektronicznej sieci.

1.

Do szkolenia okresowego może przystąpić osoba posiadająca profil kierowcy zawodowego,

która

1)

zapoznała się z programem szkolenia okresowego;

2)

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

a)

przebywa co najmniej 185 dni w roku ze względu na więzi osobiste lub zawodowe albo

b)

studiuje od co najmniej sześciu miesięcy i przedstawi zaświadczenie potwierdzające

ten fakt lub

3)

pracuje na rzecz podmiotu mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

i wykonującego przewóz drogowy.

2.

Kierowca obowiązany jest co pięć lat, począwszy od dnia uzyskania świadectwa kwalifikacji

zawodowej poświadczającego uzyskanie kwalifikacji, ukończyć szkolenie okresowe odpowiednio

do pojazdu, którym wykonuje przewóz drogowy.

3.

Kierowca może odbywać szkolenie okresowe w jednej z następujących form

1)

kursu okresowego;

2)

cyklu zajęć rozłożonych w okresie pięciu lat, obejmującego program kursu okresowego.

3a.

Szkolenie okresowe może być częściowo prowadzone w formie nauczania na odległość z

wykorzystaniem technik komputerowych i Internetu.

3b.

Ośrodek szkolenia prowadzący szkolenie okresowe w formie nauczania na odległość z

wykorzystaniem technik komputerowych i Internetu jest obowiązany przeprowadzić pozostałe

zajęcia w formie stacjonarnej przy wykorzystaniu posiadanej infrastruktury, zgłoszonej

do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia.

3c.

Ośrodek szkolenia prowadzący szkolenie okresowe w formie stacjonarnej jest obowiązany

przeprowadzić wszystkie zajęcia przewidziane w programie szkolenia przy wykorzystaniu

posiadanej infrastruktury, zgłoszonej do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek

szkolenia.

4.

Szkolenie okresowe jest prowadzone w ośrodku szkolenia w zakresie bloków programowych

określonych odpowiednio do kategorii prawa jazdy

1)

C1, C1+E, C i C+E;

2)

D1, D1+E, D i D+E.

5.

Kierowca, który zaprzestał wykonywania przewozu drogowego przez okres uniemożliwiający

spełnienie obowiązku, o którym mowa w ust. 2, przed ponownym przystąpieniem do wykonywania

przewozu obowiązany jest ukończyć szkolenie okresowe.

6.

Kierowca zamierzający ponownie wykonywać przewóz drogowy lub wykonujący przewóz drogowy

różnymi pojazdami, dla których jest wymagane posiadanie prawa jazdy co najmniej dwóch

kategorii, o których mowa w ust. 4, może ukończyć szkolenie okresowe w zakresie jednego

bloku programowego.

1.

Kierownik ośrodka szkolenia wydaje osobie, która ukończyła wymagane zajęcia w ramach

szkolenia okresowego, świadectwo kwalifikacji zawodowej potwierdzające ukończenie

szkolenia okresowego.

1a

Wydanie świadectwa kwalifikacji zawodowej następuje przez wprowadzenie informacji

o jego wydaniu do centralnej ewidencji kierowców niezwłocznie po ukończeniu przez

osobę wymaganych zajęć w ramach szkolenia okresowego.

2.

Kierownik ośrodka szkolenia jest obowiązany

1

przedstawić wojewodzie właściwemu ze względu na miejsce prowadzenia ośrodka szkolenia,

najpóźniej w następnym dniu roboczym po dniu rozpoczęcia kursu, informację o terminie,

czasie i miejscu, w których będą prowadzone zajęcia, wraz z listą uczestników kursu

kwalifikacyjnego lub szkolenia okresowego;

1

przesłać wojewodzie, przez przekazanie do centralnej ewidencji kierowców, informację

o terminie, czasie i miejscu rozpoczęcia pierwszych zajęć w ramach kursu kwalifikacyjnego

lub szkolenia okresowego lub informację o terminie, czasie i miejscu rozpoczęcia modułu

szkolenia okresowego oraz informację o prowadzeniu szkolenia w formie nauczania na

odległość z wykorzystaniem technik komputerowych i Internetu, w zakresie i na zasadach

określonych w art. 100ac ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

2)

prowadzić dokumentację odpowiednio kursu kwalifikacyjnego oraz szkolenia okresowego;

3

przekazywać wojewodzie, o którym mowa w pkt 1, w terminie 14 dni od dnia zakończenia

szkolenia okresowego i wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego

jego ukończenie, następujące dane osób, które ukończyły kurs

a)

imię i nazwisko,

b)

datę i miejsce urodzenia,

c)

numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę

dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument,

d)

adres zamieszkania,

e)

zakres ukończonego szkolenia,

f)

datę rozpoczęcia i zakończenia szkolenia,

g)

numer wydanego świadectwa kwalifikacji zawodowej lub numer zaświadczenia potwierdzającego

ukończenie jednego z modułów szkolenia, o którym mowa w art. 39d ust. 3 pkt 2.

3

przesłać wojewodzie, przez przekazanie do centralnej ewidencji kierowców, dane dotyczące

osób, które ukończyły kurs kwalifikacyjny, szkolenie okresowe lub moduł szkolenia

okresowego, w zakresie i na zasadach określonych w art. 100ac ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

2a

W momencie wykonywania czynności, o której mowa w ust. 2 pkt 1, następuje automatyczne

wygenerowanie numeru kursu kwalifikacyjnego lub szkolenia okresowego w systemie teleinformatycznym

obsługującym centralną ewidencję kierowców.

3

Kierownik ośrodka szkolenia, o którym mowa w ust. 1, przekazuje do centralnej ewidencji

kierowców, w zakresie i na zasadach określonych w art. 100ac ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, dane osób, którym wydał świadectwo.

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

1.

Dokumentem potwierdzającym spełnienie wymagań, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt

5 i 6 oraz art. 39b

1)

Rzeczypospolitej Polskiej z aktualnym wpisem kodu 95

a)

krajowe prawo jazdy albo

b)

karta kwalifikacji kierowcy;

2)

innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub w państwie

członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym lub w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

z aktualnym wpisem kodu 95

a)

krajowe prawo jazdy,

b)

karta kwalifikacji kierowcy,

c)

świadectwo kierowcy w zakresie przewozu drogowego rzeczy.

2.

Karta kwalifikacji kierowcy oraz prawo jazdy z wpisem kodu 95 wydane w Rzeczypospolitej

Polskiej potwierdzają ponadto spełnienie wymagań, o których mowa w art. 39a ust. 1

pkt 3 i 4, w okresie ważności wpisu.

3.

Kierowca zamierzający wykonywać lub wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany uzyskać

wpis potwierdzający spełnienie wymagań, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4

oraz odpowiednio w pkt 5 i 6 oraz art. 39b

1)

polskim krajowym prawie jazdy albo

2)

karcie kwalifikacji kierowcy, jeżeli nie jest możliwe wydanie krajowego prawa jazdy

z wpisem potwierdzającym brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania

pracy na stanowisku kierowcy oraz uzyskanie odpowiedniej kwalifikacji albo ukończenie

odpowiedniego szkolenia okresowego.

4.

Zasady dokonywania wpisu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, określa art. 15 i art. 15a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących

pojazdami.

1.

Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia stanowi działalność

regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia.

2.

Warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia

spełnia przedsiębiorca, który

1)

prowadzi działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców,

zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, lub spełnia wymagania określone dla tej działalności;

2)

zapewnia prowadzenie szkolenia zgodnie z programem przez

a)

wykładowców posiadających wiedzę, umiejętności i wykształcenie niezbędne do zapewnienia

prawidłowego przebiegu szkolenia - w zakresie zajęć teoretycznych,

b)

osoby posiadające odpowiednie do prowadzonego szkolenia uprawnienia instruktora, o

którym mowa w art. 33 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - w zakresie zajęć praktycznych,

c)

osoby posiadające odpowiednie do prowadzonego szkolenia uprawnienia instruktora techniki

jazdy, o którym mowa w art. 117 ust. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - podczas zajęć z jazdy w warunkach specjalnych prowadzonych w oparciu o infrastrukturę,

o której mowa w ust. 2 pkt 3, i urządzenie, o którym mowa w ust. 11 pkt 2;

3)

posiada

a)

warunki lokalowe,

b)

wyposażenie dydaktyczne,

c)

miejsca przeznaczone do prowadzenia zajęć praktycznych,

d)

miejsca przeznaczone do jazdy w warunkach specjalnych,

e)

pojazdy samochodowe odpowiednie do zakresu prowadzonego szkolenia,

f)

szczegółowy program szkolenia wraz z planem jego wykonania oraz metodami nauczania;

4)

nie był, jako osoba fizyczna lub członek organu osoby prawnej, prawomocnie skazany

za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowych lub przestępstwo

przeciwko wiarygodności dokumentów.

3.

Organem prowadzącym rejestr przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia jest wojewoda

właściwy ze względu na miejsce wykonywania działalności objętej wpisem.

3a.

Wojewoda prostuje z urzędu wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia

zawierający oczywiste błędy lub niezgodności ze stanem faktycznym.

3b.

W przypadku zmiany danych wpisanych do rejestru przedsiębiorca jest obowiązany złożyć

wniosek o zmianę wpisu w rejestrze w terminie 14 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana

tych danych.

4.

Wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia dokonywany jest na

wniosek przedsiębiorcy zawierający następujące dane

1)

oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedziby i adresu albo miejsca zamieszkania;

2)

numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym - o ile jest wymagany;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy;

4)

wskazanie miejsca prowadzenia ośrodka szkolenia.

5.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, przedsiębiorca dołącza

1)

program szkolenia wraz z planem wykonania szkolenia oraz metodami nauczania;

2)

kopie dokumentów potwierdzających wiedzę i kwalifikacje instruktorów, instruktorów

techniki jazdy oraz wykładowców;

3)

kopie dokumentów zawierających informacje o: warunkach lokalowych, wyposażeniu dydaktycznym

oraz miejscu przeznaczonym do prowadzenia zajęć praktycznych i posiadanych pojazdach

albo kopię umowy, o której mowa w ust. 11 pkt 1, lub dokumentów zawierających informację

o urządzeniu, o którym mowa w ust. 11 pkt 2, wraz z kopią certyfikatu;

4)

dokument potwierdzający spełnianie odpowiednich wymagań technicznych przez pojazdy,

o których mowa w ust. 2 pkt 3 lit. e, wydany przez rzeczoznawcę samochodowego, o którym

mowa w art. 79a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

6.

Wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 4, przedsiębiorca składa oświadczenie o następującej

treści

„

Oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia

są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

ośrodka szkolenia, określone w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

”

.

7.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 6, powinno również zawierać

1)

oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedziby i adresu albo miejsca zamieszkania;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, z podaniem jej imienia

i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

7a.

Wojewoda wydaje z urzędu zaświadczenie o dokonaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców

prowadzących ośrodek szkolenia.

8.

W rejestrze przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia umieszcza się dane przedsiębiorcy,

o których mowa w ust. 4, z wyjątkiem adresu zamieszkania, jeżeli jest on inny niż

adres siedziby, oraz jego numer w tym rejestrze.

9.

Dokonując wpisu, wojewoda pobiera

1)

opłatę za wpis - stanowiącą dochód budżetu państwa;

2)

opłatę ewidencyjną, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - na pokrycie kosztów działania centralnej ewidencji kierowców.

10.

Wojewoda przekazuje

1)

do centralnej ewidencji kierowców dane o dokonaniu wpisu przedsiębiorcy do rejestru

przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia - na zasadach określonych w art. 100ac ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

2)

opłatę ewidencyjną do Funduszu - Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców, o którym

mowa w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - na zasadach i w terminach określonych w przepisach tej ustawy.

11.

Przedsiębiorca może nie spełniać wymagań, o których mowa w ust. 2 pkt 3 lit. d, jeśli

1)

zawarł umowę na przeprowadzanie zajęć z ośrodkiem doskonalenia techniki jazdy, o którym

mowa w przepisach ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, lub

2)

posiada urządzenie techniczne do symulowania jazdy w warunkach specjalnych, spełniające

wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 12, posiadające ważny

certyfikat wydany przez jednostkę akredytowaną w polskim systemie akredytacji, który

potwierdza spełnienie tych wymagań przez to urządzenie.

12.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wymagania

techniczno-organizacyjne oraz zakres funkcjonalności realizowanej przez urządzenie,

o którym mowa w ust. 11 pkt 2, uwzględniając potrzebę zapewnienia wykorzystania podczas

szkolenia urządzeń spełniających jednolite wymagania.

1.

Wojewoda jest obowiązany dokonać wpisu przedsiębiorcy do rejestru przedsiębiorców

prowadzących ośrodek szkolenia w terminie 7 dni od dnia wpływu do niego wniosku o

wpis wraz z dokumentami, o których mowa w art. 39g ust. 5, oraz oświadczeniem, o którym

mowa w art. 39g ust. 6.

2.

Jeżeli wojewoda nie dokona wpisu w terminie, o którym mowa w ust. 1, a od dnia wpływu

do niego wniosku upłynęło 14 dni, przedsiębiorca może rozpocząć działalność. Nie dotyczy

to przypadku, gdy wojewoda wezwał przedsiębiorcę do uzupełnienia wniosku o wpis nie

później niż przed upływem 7 dni od dnia jego otrzymania. W takiej sytuacji termin,

o którym mowa w zdaniu pierwszym, biegnie odpowiednio od dnia wpływu uzupełnienia

wniosku o wpis.

1.

Nadzór nad ośrodkami szkolenia sprawuje wojewoda.

2.

W ramach sprawowanego nadzoru wojewoda

1)

przeprowadza kontrolę w zakresie

a)

spełniania przez ośrodek szkolenia wymagań, o których mowa w art. 39g ust. 2,

b)

zgodności prowadzonego szkolenia z obowiązującymi programami szkolenia,

c)

dokumentów wymaganych w związku z prowadzeniem szkolenia;

2)

w przypadku ustalenia naruszeń warunków wykonywania działalności wyznacza termin ich

usunięcia;

3)

wydaje decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia oraz wykreśla

z urzędu przedsiębiorcę z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia,

jeżeli przedsiębiorca

a)

złożył oświadczenie oraz inne dokumenty stanowiące załączniki do wniosku, o którym

mowa w art. 39g ust. 5, niezgodne ze stanem faktycznym,

b)

nie usunął naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

ośrodka szkolenia w wyznaczonym przez wojewodę terminie,

c)

rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

ośrodka szkolenia.

2a.

Wojewoda, planując lub przeprowadzając kontrolę ośrodka szkolenia, współpracuje z

właściwym wojewódzkim inspektorem transportu drogowego i okręgowym inspektorem pracy,

a w razie potrzeby uzgadnia z nimi przeprowadzenie kontroli czasu pracy kierowców

wybranych przedsiębiorców, których pracownicy uczestniczyli w kursach kwalifikacyjnych

lub szkoleniach okresowych w ośrodku szkolenia wpisanym do rejestru przedsiębiorców

prowadzących ośrodek szkolenia prowadzonego przez tego wojewodę. Po przeprowadzeniu

kontroli właściwy wojewódzki inspektor transportu drogowego lub okręgowy inspektor

pracy przekazują wojewodzie informację o jej wynikach, w szczególności o przypadkach

pokrywania się czasu uczestnictwa kierowcy w szkoleniu oraz czasu pracy wynikającej

z ewidencji czasu pracy.

3.

Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia

ośrodka szkolenia jest

1)

wielokrotne prowadzenie szkolenia

a)

w sposób niezgodny z wymaganymi szczegółowymi warunkami przeprowadzania zajęć, o których

mowa w art. 39i ust. 1 pkt 2,

b)

w sposób niezgodny z programem szkolenia,

c)

pojazdami niespełniającymi szczegółowych wymagań, o których mowa w art. 39i ust. 1

pkt 1;

2)

nieprzedstawienie informacji, o której mowa w art. 39e ust. 2 pkt 1;

3)

wydanie świadectwa kwalifikacji zawodowej niezgodnego ze stanem faktycznym;

4)

odmowa poddania się kontroli, o której mowa w ust. 2 pkt 1;

5)

wielokrotne prowadzenie szkolenia w formie nauczania na odległość z wykorzystaniem

technik komputerowych i Internetu przed upływem 3 lat nieprzerwanej działalności gospodarczej

w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia.

3a.

Decyzja, o której mowa w ust. 2 pkt 3, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

3b.

W przypadku wydania decyzji o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia,

o której mowa w ust. 2 pkt 3, w stosunku do przedsiębiorcy, który wykonuje działalność

gospodarczą objętą wpisem także na podstawie wpisów do innych rejestrów działalności

regulowanej w tym samym zakresie działalności gospodarczej, z urzędu wykreśla się

także przedsiębiorcę z tych rejestrów działalności regulowanej.

3c.

Wojewoda wykreśla przedsiębiorcę z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia

na jego wniosek, a także po uzyskaniu informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji

o Działalności Gospodarczej albo Krajowego Rejestru Sądowego o wykreśleniu przedsiębiorcy.

4.

Dane o wykreśleniu przedsiębiorcy z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek

szkolenia wojewoda przekazuje do centralnej ewidencji kierowców na zasadach określonych

w art. 100ac ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

1.

Przedsiębiorca, którego wykreślono z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek

szkolenia, może uzyskać ponowny wpis do rejestru w tym samym zakresie działalności

gospodarczej nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji, o której

mowa w art. 39h ust. 2 pkt 3.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy, który wykonywał działalność

gospodarczą bez wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia.

Nie dotyczy to sytuacji określonej w art. 39ga ust. 2.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania w stosunku do przedsiębiorcy prowadzącego ośrodek szkolenia,

o którym mowa w art. 39g, w zakresie infrastruktury technicznej, warunków lokalowych,

wyposażenia dydaktycznego oraz pojazdów używanych w trakcie szkolenia;

2)

szczegółowe warunki, tryb, zakres i sposób prowadzenia

a)

kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej, kwalifikacji wstępnej

uzupełniającej i kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyśpieszonej,

b)

szkolenia okresowego w formie kursu okresowego oraz cyklu zajęć, o których mowa w

art. 39d ust. 3;

3)

szczegółowe wymagania dla dodatkowych pomocy dydaktycznych niezbędnych do prowadzenia

zajęć w formie nauczania na odległość z wykorzystaniem technik komputerowych i Internetu

oraz warunki jego utrzymania;

4)

szczegółowe warunki, tryb, zakres i sposób prowadzenia zajęć w formie nauczania na

odległość z wykorzystaniem technik komputerowych i Internetu;

5)

zakres tematyczny i liczbę godzin zajęć, które można prowadzić w formie nauczania

na odległość z wykorzystaniem technik komputerowych i Internetu;

6)

rodzaje szkoleń, które można zaliczyć na poczet części zajęć w ramach kwalifikacji

wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej,

kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyśpieszonej i szkolenia okresowego oraz liczbę

godzin zajęć, o które na podstawie innych szkoleń można pomniejszyć kwalifikację wstępną,

kwalifikację wstępną przyśpieszoną, kwalifikację wstępną uzupełniającą, kwalifikację

wstępną uzupełniającą przyśpieszoną i szkolenie okresowe;

7)

szczegółowe warunki, tryb, zakres i sposób organizacji i przeprowadzania testów kwalifikacyjnych;

8)

szczegółowe warunki, tryb, zakres i sposób

a)

postępowania z dokumentacją związaną z prowadzeniem kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji

wstępnej przyśpieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej

uzupełniającej przyśpieszonej i szkolenia okresowego,

b)

prowadzenia dokumentacji wymaganej w związku z prowadzeniem szkolenia;

9)

wzory dokumentów wymaganych w związku z prowadzeniem szkolenia;

10)

wysokość opłaty za

a)

wpis przedsiębiorcy do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia, przy

czym jego wysokość nie może przekroczyć 600 zł,

b)

przeprowadzenie testu kwalifikacyjnego, przy czym jej wysokość nie może przekroczyć

60 zł.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw transportu

uwzględnia odpowiednio

1)

przepisy Unii Europejskiej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia, o którym mowa

w ust. 1 pkt 1, a także potrzebę zapewnienia należytych wymagań organizacyjno-technicznych

przeprowadzania kursów i zajęć;

2)

przepisy Unii Europejskiej w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, oraz konieczność

obiektywnego sprawdzenia przygotowania do uzyskania kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji

wstępnej przyśpieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej i kwalifikacji wstępnej

uzupełniającej przyśpieszonej w zakresie transportu drogowego;

3)

zakres wymagań dla dodatkowych pomocy dydaktycznych niezbędnych do prowadzenia zajęć

w formie nauczania na odległość z wykorzystaniem technik komputerowych i Internetu;

4)

możliwości prowadzenia konkretnych tematów w formie nauczania na odległość z wykorzystaniem

technik komputerowych i Internetu;

5)

zakres merytoryczny szkoleń, które można zaliczyć na poczet kwalifikacji wstępnej,

kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji

wstępnej uzupełniającej przyśpieszonej i szkolenia okresowego, i ich wymiar godzinowy;

6)

konieczność zapewnienia ujednoliconych procedur przeprowadzania testów kwalifikacyjnych;

7)

potrzebę zapewnienia sprawności procedur administracyjnych i należytej ochrony dokumentacji

wymaganej w związku z prowadzeniem szkolenia;

8)

zakres danych niezbędnych do prawidłowego prowadzenia kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji

wstępnej przyśpieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej

uzupełniającej przyśpieszonej i szkolenia okresowego, dotyczących kandydatów na kierowców

i kierowców wykonujących przewóz drogowy, podmiotów uprawnionych do przeprowadzania

kursów i zajęć, organów właściwych w sprawach wpisu do rejestru, a także przepisy

Unii Europejskiej w zakresie dokumentów związanych z uzyskiwaniem tych kwalifikacji

i szkoleń okresowych;

9)

wysokość rzeczywistych kosztów związanych z prowadzeniem rejestru przedsiębiorców

prowadzących ośrodek szkolenia oraz wysokość kosztów związanych z weryfikacją dokumentów

i wydawaniem dokumentów;

10)

wysokość rzeczywistych kosztów związanych z przeprowadzaniem testów kwalifikacyjnych.

1.

Kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu

stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na

stanowisku kierowcy.

2.

Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3-6,

w zakresie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1510 i 1700), zwanej dalej „Kodeksem pracy”.

3.

Zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia

lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z rozdziałem 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

4.

Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są przeprowadzane

1)

do czasu ukończenia przez kierowcę 60 lat - co 5 lat;

2)

po ukończeniu przez kierowcę 60. roku życia - co 30 miesięcy.

5.

(uchylony)

6.

Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, wykonują lekarze uprawnieni do wykonywania

badań profilaktycznych, o których mowa w przepisach Kodeksu pracy, posiadający dodatkowo uprawnienia do przeprowadzania badań lekarskich kandydatów

na kierowców i kierowców określone w odrębnych przepisach.

7

Lekarz uprawniony, o którym mowa w ust. 6, po przeprowadzeniu badania lekarskiego,

o którym mowa w ust. 1, wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie i przekazuje do

centralnej ewidencji kierowców, w zakresie i na zasadach określonych w art. 100ac ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, dane osoby, której wydał to orzeczenie.

1.

Kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym

w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania

pracy na stanowisku kierowcy.

2.

Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w rozdziale 13 ustawy z dnia

5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

3.

Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są przeprowadzane

1)

do czasu ukończenia przez kierowcę 60 lat - co 5 lat;

2)

po ukończeniu przez kierowcę 60. roku życia - co 30 miesięcy.

4.

(uchylony)

5

Uprawniony psycholog, o którym mowa w art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, po przeprowadzeniu badania psychologicznego, o którym mowa w ust. 1, wydaje osobie

badanej orzeczenie psychologiczne i przekazuje do centralnej ewidencji kierowców,

w zakresie i na zasadach określonych w art. 100ac ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, dane osoby, której wydał to orzeczenie.

1.

Przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany do

1)

kierowania kierowców na

a)

szkolenia okresowe,

b)

badania lekarskie i psychologiczne;

2)

pokrywania kosztów badań lekarskich i psychologicznych;

3)

przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy

a)

danych o wydanych świadectwach kwalifikacji zawodowej albo kopii świadectw kwalifikacji

zawodowej, jeżeli zostały wydane w postaci papierowej,

b)

kopii orzeczeń lekarskich i psychologicznych;

4)

prowadzenia dokumentacji dotyczącej badań lekarskich i psychologicznych;

5)

przekazania kierowcy z chwilą rozwiązania stosunku pracy kopii orzeczeń i świadectw,

o których mowa w pkt 3;

6)

stworzenia warunków organizacyjnych, umożliwiających kierowcy ukończenie szkolenia

okresowego.

2.

Przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może pokryć koszty szkoleń

okresowych kierowcy.

3.

Spełnienie przez przedsiębiorcę lub przez inny podmiot wykonujący przewóz drogowy

obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, uznaje się za równoznaczne ze spełnieniem

obowiązków pracodawcy w zakresie wykonywania wstępnych i okresowych badań lekarskich,

o których mowa w art. 229 § 1 i 2 Kodeksu pracy.

Wymagania, o których mowa w art. 39a-39l, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy

lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy.

(uchylony)

Przedsiębiorca podejmujący i wykonujący transport drogowy jest obowiązany do ponoszenia

opłat za

1)

czynności administracyjne określone w ustawie;

2)

przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w art. 37;

3)

wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 38 ust. 3;

4

przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w art. 16b ust. 4a pkt 2.

1.

Opłaty za czynności administracyjne pobiera się z tytułu

1)

udzielenia licencji, zmiany licencji, przedłużenia ważności licencji, wydania wypisu

z licencji, wydania wtórnika licencji oraz przeniesienia uprawnień wynikających z

licencji;

2

wydania zezwolenia, zmiany zezwolenia, przedłużenia ważności zezwolenia, wydania wypisu

z zezwolenia, wydania wtórnika zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego, przewozu

regularnego specjalnego, przewozu wahadłowego lub przewozu okazjonalnego;

2

wydania zezwolenia, zmiany zezwolenia, przedłużenia ważności zezwolenia, wydania wypisu

z zezwolenia, wydania wtórnika zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego,

przewozu wahadłowego, przewozu okazjonalnego lub międzynarodowego przewozu regularnego;

3)

wydania zezwolenia na przewóz kabotażowy;

4)

wydania zezwolenia zagranicznego;

5)

wydania zaświadczenia lub zmiany zaświadczenia, wydania wypisu z zaświadczenia o zgłoszeniu

działalności w zakresie przewozów na potrzeby własne;

6)

wydania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób na lub

przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie

do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą;

7)

wydania świadectwa kierowcy lub jego zmiany oraz wydania wtórnika świadectwa kierowcy;

8)

wydania formularza jazdy;

9)

wydania certyfikatu, o którym mowa w art. 30 ust. 10, lub jego zmiany oraz wydania

wtórnika certyfikatu;

10)

wydania decyzji, o której mowa w art. 20a ust. 2;

11)

udzielenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, zmiany zezwolenia

na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, wydanie wypisu z zezwolenia na wykonywanie

zawodu przewoźnika drogowego, wydania wtórnika zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika

drogowego oraz przeniesienia uprawnień wynikających z zezwolenia na wykonywanie zawodu

przewoźnika drogowego.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, pobierają organy dokonujące tych czynności.

3

Opłaty, o których mowa w art. 40 pkt 2-4, pobiera jednostka, o której mowa w art.

38 ust. 2 i 3.

4.

Minister właściwy do spraw transportu w celu usprawnienia procedur pobierania opłat

może, w drodze rozporządzenia, upoważnić, na określonych warunkach, do pobierania

opłat za niektóre czynności administracyjne w międzynarodowym transporcie drogowym,

o których mowa w ust. 1, polskie organizacje o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszające

międzynarodowych przewoźników drogowych.

5.

(uchylony)

(utracił moc)

(uchylony)

1.

Od przedsiębiorców zagranicznych mogą być pobierane opłaty na zasadach wzajemności.

2.

Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić dla

przedsiębiorców zagranicznych opłaty, o których mowa w ust. 1, określając ich wysokość,

tryb wnoszenia oraz jednostki właściwe do ich pobierania.

1.

Jednostki, o których mowa w art. 26, art. 32 oraz art. 43 ust. 2, otrzymują prowizję

od pobranych opłat, w wysokości nie mniejszej niż 7% i nie większej niż 10%.

1a.

(uchylony)

1b.

(uchylony)

2.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość stawek prowizji oraz

sposób jej pobierania i rozliczania z jednostkami, o których mowa w ust. 1.

1.

Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy może być zwolniony z opłat, o których

mowa w art. 43, w przypadku wykonywania przez niego przewozów w ramach pomocy humanitarnej,

medycznej lub w przypadku klęski żywiołowej.

2.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, następuje, w drodze decyzji administracyjnej,

wydanej przez ministra właściwego do spraw transportu, na zgodny wniosek przedsiębiorcy

i właściwego organu państwowego lub organizacji humanitarnej.

(uchylony)

1.

Wpływy uzyskane z opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 7-9 i art. 43, oraz wpływy

z opłat z tytułu

1)

w międzynarodowym transporcie drogowym

a)

udzielenia licencji wspólnotowej, zmiany licencji wspólnotowej, przedłużenia ważności

licencji wspólnotowej, wydania wypisu z licencji wspólnotowej, wydania wtórnika licencji

wspólnotowej oraz przeniesienia uprawnień wynikających z licencji wspólnotowej,

b

wydania zezwolenia, zmiany zezwolenia, przedłużenia ważności zezwolenia, wydania wypisu

z zezwolenia, wydania wtórnika zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego, przewozu

regularnego specjalnego, przewozu wahadłowego lub przewozu okazjonalnego,

b

wydania zezwolenia, zmiany zezwolenia, przedłużenia ważności zezwolenia, wydania wypisu

z zezwolenia, wydania wtórnika zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego,

przewozu wahadłowego lub przewozu okazjonalnego,

c)

wydania decyzji, o której mowa w art. 20a ust. 2,

d)

wydania zezwolenia na przewóz kabotażowy,

e)

wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 19a ust. 1,

f)

wydania zaświadczenia, zmiany zaświadczenia, wydania wypisu z zaświadczenia o zgłoszeniu

działalności w zakresie międzynarodowego przewozu na potrzeby własne,

2)

wydania wielokrotnego zagranicznego zezwolenia wydanego przez Międzynarodowe Forum

Transportu (International Transport Forum),

3)

wydania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób na lub

przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie

do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą

- są przekazywane w całości na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg

Krajowych i Autostrad.

1a.

Wpływy uzyskane z opłat, za wydanie zezwoleń zagranicznych na wykonywanie międzynarodowego

transportu drogowego rzeczy lub osób, są przekazywane, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt

2

1)

na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad -

20% wpływów;

2)

do Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej,

o którym mowa w ustawie z dnia 16 maja 2019 r. o Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o charakterze

użyteczności publicznej

(Dz. U. z 2021 r. poz. 717, 802 i 2165 oraz z 2022 r. poz. 640 i 1561) - 80% wpływów.

2.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad sprawuje nadzór nad realizacją wpływów

z opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 7-9 i art. 43.

3.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad przekazuje kwoty pobranych opłat, o

których mowa w ust. 1 i ust. 1a pkt 1, w terminie pierwszych dwóch dni roboczych po

zakończeniu tygodnia, w którym wpłynęły, na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego,

z przeznaczeniem na budowę i utrzymanie dróg krajowych oraz na potrzeby gromadzenia

danych o drogach publicznych i sporządzania informacji o sieci dróg publicznych, jak

również na poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego i budowy autostrad.

3a.

(uchylony)

4.

Wpływy uzyskane z innych opłat niż wymienione w ust. 1, stanowią odpowiednio dochód

właściwej jednostki samorządu terytorialnego lub budżetu państwa.

1.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość opłat za czynności administracyjne, o których mowa w art. 41 ust. 1, mając

na uwadze w szczególności rodzaj udzielanych uprawnień i okres, na jaki zostaną wydane;

2)

wysokość opłat za egzaminowanie oraz za wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, wysokość opłat zostanie określona

1)

w przypadku licencji, w zależności od

a)

okresu ważności licencji,

b)

liczby pojazdów samochodowych, na które wydaje się wypisy z licencji,

c)

zakresu transportu drogowego,

d)

rodzaju przewozów,

e)

rodzaju pojazdów - w międzynarodowym transporcie drogowym osób;

1a)

w przypadku zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, w zależności od

liczby pojazdów, na które wydaje się wypisy z zezwolenia;

2)

w przypadku zezwolenia, w zależności od

a)

okresu ważności zezwolenia,

b)

rodzaju zezwolenia;

3)

w przypadku zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia

przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności

gospodarczej, w zależności od

a)

zakresu przewozów,

b)

rodzajów przewozów;

4)

w przypadku certyfikatu kompetencji zawodowych, w zależności od

a)

zakresu i formy testu z wiedzy z uwzględnieniem kosztów jego przeprowadzenia,

b)

rodzaju certyfikatu kompetencji zawodowych z uwzględnieniem kosztów jego wydania;

5)

w przypadku świadectwa kierowcy, w zależności od okresu ważności.

3.

Wysokość opłaty z tytułu

1)

udzielenia licencji - nie może być wyższa niż równowartość 1 000 000 euro;

2)

udzielenia zezwolenia na transport drogowy osób - nie może być wyższa niż równowartość

800 euro;

3)

udzielenia zezwolenia na przewóz kabotażowy - nie może być wyższa niż równowartość

800 euro za przewóz jednorazowy;

4)

wydania zezwolenia zagranicznego - nie może być wyższa niż równowartość

a)

500 euro za wielokrotne zezwolenie roczne,

b)

15 euro za zezwolenie jednorazowe;

5)

wydania świadectwa kierowcy - nie może być wyższa niż równowartość 10 euro;

6)

wydania formularza jazdy - nie może być wyższa niż równowartość 30 euro;

7)

wydania certyfikatu, o którym mowa w art. 30 ust. 10 - nie może być wyższa niż równowartość

a)

70 euro dla pojazdu samochodowego nieposiadającego certyfikatu,

b)

50 euro dla pojazdu samochodowego w przypadku wznowienia certyfikatu,

c)

30 euro dla przyczepy lub naczepy nieposiadającej certyfikatu,

d)

15 euro dla przyczepy lub naczepy w przypadku wznowienia certyfikatu;

8)

wydania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, nie może być wyższa

niż równowartość 300 euro.

Zadania organów jednostek samorządu terytorialnego, o których mowa w art. 7 ust. 2

pkt 1 i ust. 4 pkt 2 i 3, art. 7d ust. 1 i ust. 4-6, art. 16b ust. 1 i 4, art. 18

ust. 1 pkt 1 i ust. 4, art. 33 ust. 8 i 9a, art. 47b ust. 2-4, art. 82b ust. 2 pkt

1 i 3, art. 82c ust. 3, art. 82e, art. 82f ust. 1, art. 82i ust. 1 oraz art. 95b ust.

2, są wykonywane jako zadania własne.

1.

Dworzec

1)

którego właścicielem lub współwłaścicielem w części większej niż połowa udziałów we

współwłasności jest jednostka samorządu terytorialnego oraz

2)

który jest zlokalizowany w mieście powyżej 50 000 mieszkańców, oraz z którego rocznie

odjeżdża powyżej 500 000 pasażerów

- podlega obowiązkowi dostosowania do udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym i

osobom o ograniczonej sprawności ruchowej w zakresie określonym w załączniku I lit. a do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 181/2011 z dnia 16

lutego 2011 r. dotyczącego praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym

i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004

(Dz. Urz. UE L 55 z 28.02.2011, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 181/2011”.

2.

Jednostka, o której mowa w ust. 1 pkt 1, jest obowiązana corocznie do dnia 31 marca

przeprowadzić analizę dotyczącą spełniania przez dworzec, którego jest właścicielem

lub współwłaścicielem w części większej niż połowa udziałów we współwłasności, kryteriów

określonych w ust. 1 pkt 2. Wyniki analizy przekazuje się niezwłocznie wojewodzie.

3.

Jednostka, o której mowa w ust. 1 pkt 1, w terminie roku następującym po roku, w którym

dworzec, którego jest właścicielem lub współwłaścicielem w części większej niż połowa

udziałów we współwłasności, spełnił kryteria określone w ust. 1 pkt 2, jest obowiązana

dostosować dworzec do udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej

sprawności ruchowej w zakresie określonym w załączniku I lit. a do rozporządzenia

nr 181/2011, zwaną dalej „udzielaniem pomocy”.

4.

Jednostka, o której mowa w ust. 1 pkt 1, po dostosowaniu dworca do udzielania pomocy

jest obowiązana niezwłocznie wystąpić do ministra właściwego do spraw transportu,

za pośrednictwem wojewody, z wnioskiem o wyznaczenie tego dworca jako dworca, w którym

jest udzielana pomoc.

5.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, dołącza się dokumenty potwierdzające dostosowanie

dworca do udzielania pomocy.

1.

Właściciel dworca, który nie spełnia kryteriów określonych w art. 47b ust. 1 pkt 1

lub 2, w przypadku dostosowania tego dworca do udzielania pomocy może wystąpić do

ministra właściwego do spraw transportu, za pośrednictwem wojewody, z wnioskiem o

wyznaczenie tego dworca jako dworca, w którym jest udzielana pomoc. Przepis art. 47b

ust. 5 stosuje się.

2.

Na wniosek właściciela złożony do ministra właściwego do spraw transportu, za pośrednictwem

wojewody, dworzec wyznaczony zgodnie z ust. 1 do udzielania pomocy może zostać pozbawiony

statusu dworca wyznaczonego do jej udzielania.

1.

Minister właściwy do spraw transportu może zawrzeć z podmiotem zarządzającym dworcem

spełniającym kryteria określone w art. 47b ust. 1 pkt 2, niebędącym

1)

jednostką samorządu terytorialnego, o której mowa w art. 47b ust. 1 pkt 1 lub

2)

właścicielem dworca, o którym mowa w art. 47c ust. 1, który wystąpił z wnioskiem,

o którym mowa w tym przepisie

- porozumienie na podstawie którego podmiot zarządzający dworcem dostosuje ten dworzec

do udzielania pomocy w terminie określonym w tym porozumieniu.

2.

Po dostosowaniu dworca, o którym mowa w ust. 1, do udzielania pomocy minister właściwy

do spraw transportu wyznacza ten dworzec jako dworzec, w którym jest udzielana pomoc,

poprzez jego zamieszczenie w wykazie, o którym mowa w art. 47g.

W przypadku gdy dworzec wyznaczony do udzielania pomocy przestał spełniać kryteria

określone w art. 47b ust. 1 pkt 1 lub 2, utrzymuje on status dworca wyznaczonego do

jej udzielania, o ile jego właściciel lub współwłaściciel w części większej niż połowa

udziałów we współwłasności nie wystąpi do ministra właściwego do spraw transportu,

za pośrednictwem wojewody, z wnioskiem o pozbawienie tego dworca statusu dworca wyznaczonego

do udzielania pomocy. Do wniosku dołącza się dokumenty potwierdzające, że dworzec

przestał spełniać kryteria określone w art. 47b ust. 1 pkt 1 lub 2.

1.

Wojewoda i minister właściwy do spraw transportu są uprawnieni do kontroli dostosowania

dworców do udzielania pomocy.

2.

Wojewoda jest uprawniony do kontroli realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 47b

ust. 2, uwzględniając zakres, sposób i terminowość jego wykonania.

3.

W ramach kontroli, o których mowa w ust. 1 i 2, osoba upoważniona do ich przeprowadzania

ma prawo żądania od kontrolowanego pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów

i innych nośników informacji oraz udostępniania danych mających związek z przedmiotem

kontroli.

Minister właściwy do spraw transportu prowadzi i aktualizuje „Wykaz dworców wyznaczonych

do udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej sprawności ruchowej”.

1.

Minister właściwy do spraw transportu po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w art.

47b ust. 4 albo art. 47c ust. 1

1)

wyznacza dworzec do udzielania pomocy poprzez jego zamieszczenie w „Wykazie dworców

wyznaczonych do udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej

sprawności ruchowej” albo

2)

odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, wyznaczenia dworca do udzielania pomocy

i wyznacza dodatkowy termin na jego dostosowanie do jej udzielania, w przypadku gdy

dworzec nie został dostosowany w zakresie określonym w załączniku I lit. a do rozporządzenia

nr 181/2011.

2.

Minister właściwy do spraw transportu po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w

1)

art. 47c ust. 2, pozbawia dworzec statusu dworca wyznaczonego do udzielania pomocy

poprzez jego usunięcie z wykazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1;

2)

art. 47e

a)

pozbawia dworzec statusu dworca wyznaczonego do udzielania pomocy poprzez jego usunięcie

z wykazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo

b)

odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, pozbawienia dworca statusu dworca wyznaczonego

do udzielania pomocy, w przypadku gdy ustali, że dworzec nadal spełnia kryteria określone

w art. 47b ust. 1.

3.

Minister właściwy do spraw transportu zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej

na swojej stronie podmiotowej i na bieżąco aktualizuje „Wykaz dworców wyznaczonych

do udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej sprawności ruchowej”.

4.

Minister właściwy do spraw transportu przekazuje Komisji Europejskiej zgodnie z art.

12 rozporządzenia nr 181/2011 „Wykaz dworców wyznaczonych do udzielania pomocy osobom

niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej sprawności ruchowej” i jego aktualizacje.

1.

Tworzy się Inspekcję Transportu Drogowego, zwaną dalej „Inspekcją”, powołaną do kontroli

przestrzegania przepisów w zakresie przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi

oraz przepisów, o których mowa w art. 3 ust. 1a.

2.

(uchylony)

Przepisy ustawy nie naruszają przewidzianych w odrębnych ustawach obowiązków i uprawnień

organów publicznych w zakresie kontroli przestrzegania przepisów.

Do zadań Inspekcji należy

1)

kontrola

a)

przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 4

pkt 22,

b)

(uchylona)

c)

przestrzegania przepisów ruchu drogowego w zakresie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym,

d)

(uchylona)

e)

przestrzegania szczegółowych zasad i warunków transportu zwierząt,

f)

(uchylona)

g)

wprowadzonych do obrotu ciśnieniowych urządzeń transportowych pod względem zgodności

z wymaganiami technicznymi, dokumentacją techniczną i prawidłowością ich oznakowania,

w zakresie określonym w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych,

h)

rodzaju używanego paliwa,

i)

dokumentów związanych z wykonywaniem publicznego transportu zbiorowego,

j)

prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych,

k)

przestrzegania czasu pracy

-

przedsiębiorców osobiście wykonujących

-

- przewozy drogowe, do których ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 561/2006 albo

Umowa europejska dotycząca pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy

drogowe (AETR), sporządzona w Genewie dnia 1 lipca 1970 r.

(Dz. U. z 2014 r. poz. 409), zwana dalej „Umową AETR”,

-

- przewozy regularne, których trasa nie przekracza 50 km, lub publiczny transport

zbiorowy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym, którego trasa nie przekracza 50 km,

-

osób niezatrudnionych przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujących na jego rzecz

-

- przewozy drogowe, do których ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 561/2006 albo

Umowa AETR,

-

- przewozy regularne, których trasa nie przekracza 50 km, lub publiczny transport

zbiorowy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym, którego trasa nie przekracza 50 km,

l)

przestrzegania ustalonych przez radę gminy, a w przypadku miasta stołecznego Warszawy

- Radę Warszawy, cen za przewozy taksówkami i stawek taryfowych obowiązujących przy

przewozie osób i ładunków taksówkami, o których mowa w art. 11b,

m)

dokumentów potwierdzających uzyskanie kwalifikacji, o których mowa w art. 39a ust.

1 pkt 5 i art. 39b

2)

prowadzenie postępowania administracyjnego, w tym wydawanie decyzji administracyjnych

na zasadach określonych w ustawie, a także podejmowanie innych czynności w niej przewidzianych,

w sprawach

a)

licencji wspólnotowej,

b)

zezwoleń w międzynarodowym transporcie drogowym i zezwoleń na przewóz kabotażowy,

c)

formularzy jazdy,

d)

zaświadczeń na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy,

e)

świadectw kierowcy,

f)

certyfikatów, o których mowa w art. 30 ust. 10,

g)

zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w przypadkach, o których mowa

w art. 7 ust. 2 pkt 2,

h)

dotyczących spełniania lub niespełniania wymogu dobrej reputacji, o których mowa w

art. 7d ust. 1-6, w przypadkach, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2;

3)

podejmowanie czynności dotyczących zezwoleń zagranicznych i zezwoleń ministra właściwego

do spraw transportu;

3a)

(uchylony)

3b)

(uchylony)

3c)

(uchylony)

4)

wykonywanie zadań wynikających z ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu

towarów oraz obrotu paliwami opałowymi

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1857 oraz z 2022 r. poz. 835);

5)

wykonywanie zadań wynikających z ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb kontroli,

o której mowa w art. 50 pkt 1 lit. h, uwzględniając sposób przeprowadzenia kontroli

i badania rodzaju używanego paliwa.

Konserwacja, naprawa i bieżące utrzymanie urządzeń technicznych do ważenia pojazdów

jest finansowane ze środków budżetu państwa ujmowanych w części, której dysponentem

jest minister właściwy do spraw transportu.

1.

Zadania Inspekcji Transportu Drogowego określone w niniejszym rozdziale wykonują następujące

organy

1)

Główny Inspektor Transportu Drogowego;

2)

wojewoda działający za pośrednictwem wojewódzkiego inspektora transportu drogowego,

zwanego dalej „wojewódzkim inspektorem”, jako kierownika wojewódzkiej inspekcji transportu

drogowego wchodzącej w skład wojewódzkiej administracji zespolonej.

2.

Organy wymienione w ust. 1 wykonują zadania Inspekcji Transportu Drogowego zgodnie

z kompetencjami określonymi w ustawie i przepisach odrębnych.

3.

Główny Inspektor Transportu Drogowego koordynuje, nadzoruje i kontroluje działalność

wojewódzkich inspektorów transportu drogowego oraz nadzoruje wykonanie w roku budżetowym

planów rzeczowo-finansowych w części dotyczącej wojewódzkich inspektoratów transportu

drogowego.

4.

Wojewódzki inspektor transportu drogowego kieruje działalnością wojewódzkiego inspektoratu

transportu drogowego.

5.

Czynności związane z realizacją zadań określonych w art. 50 pkt 1, 4 i 5 w zakresie

określonym w art. 68-75 wykonują inspektorzy Inspekcji, zwani dalej „inspektorami”.

6.

W sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym

jest

1)

Główny Inspektor Transportu Drogowego - w sprawach

a)

określonych w art. 50 pkt 2, 3, 4 i 5,

b)

związanych z kontrolą uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po drogach krajowych,

na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych,

ba) (uchylona)

bb)

(uchylona)

bc) (uchylona)

c)

związanych z kontrolą przestrzegania przepisów ruchu drogowego przez kierujących pojazdami

w zakresie, o którym mowa w art. 129g ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

2)

wojewódzki inspektor - w pozostałych sprawach oraz w sprawach określonych w art. 50

pkt 4.

7.

Główny Inspektor Transportu Drogowego może w sprawach, o których mowa w ust. 6 pkt

1 lit. a oraz b, upoważnić do działania w jego imieniu wojewódzkiego inspektora transportu

drogowego.

7a.

W przypadku udzielenia upoważnienia, o którym mowa w ust. 7, Główny Inspektor Transportu

Drogowego może przekazać wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego środki finansowe

na pokrycie kosztów powierzonych zadań.

8.

Organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach, o których mowa w ust. 6 pkt 2, jest Główny Inspektor Transportu Drogowego.

1.

Główny Inspektor Transportu Drogowego kieruje Inspekcją przy pomocy podległego mu

Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego oraz delegatur terenowych Głównego Inspektoratu

Transportu Drogowego, zwanych dalej „delegaturami”.

1a.

Główny Inspektor Transportu Drogowego może sprawę należącą do właściwości delegatury

przejąć lub przekazać do załatwienia innej delegaturze albo sprawę należącą do swojej

właściwości przekazać do załatwienia wskazanej delegaturze.

1b.

Delegaturami kierują naczelnicy delegatur. Decyzje i postanowienia w sprawach z zakresu

właściwości delegatur oraz w sprawach przekazanych do załatwienia przez Głównego Inspektora

Transportu Drogowego naczelnicy delegatur wydają w imieniu Głównego Inspektora Transportu

Drogowego.

1c.

Obsługę delegatury zapewnia wojewódzki inspektorat transportu drogowego na obszarze

działania, którego znajduje się siedziba delegatury.

2.

Prezes Rady Ministrów, w drodze zarządzenia, nadaje statut Głównemu Inspektoratowi

Transportu Drogowego, w którym określa organizację Głównego Inspektoratu Transportu

Drogowego i jego delegatur, w tym terytorialny zasięg działania delegatur oraz wojewódzkie

inspektoraty transportu drogowego będące ich siedzibami.

3.

Wojewódzki inspektor kieruje wojewódzką inspekcją przy pomocy wojewódzkiego inspektoratu

transportu drogowego.

4.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

administracji publicznej, określi, w drodze rozporządzenia, zasady organizacji wojewódzkich

inspektoratów transportu drogowego, uwzględniając podział na komórki organizacyjne.

1.

Główny Inspektor jest centralnym organem administracji rządowej podległym ministrowi

właściwemu do spraw transportu.

2.

Główny Inspektor jest powoływany przez Prezesa Rady Ministrów, spośród osób wyłonionych

w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na wniosek ministra właściwego do spraw

transportu. Prezes Rady Ministrów odwołuje Głównego Inspektora.

3.

Zastępców Głównego Inspektora Transportu Drogowego powołuje minister właściwy do spraw

transportu spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na

wniosek Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Minister właściwy do spraw transportu

odwołuje, na wniosek Głównego Inspektora, jego zastępców.

3a.

Stanowisko Głównego Inspektora może zajmować osoba, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

2)

jest obywatelem polskim;

3)

korzysta z pełni praw publicznych;

4)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

5)

posiada kompetencje kierownicze;

6)

posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku

kierowniczym;

7)

posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości Inspekcji

Transportu Drogowego.

3b.

Informację o naborze na stanowisko Głównego Inspektora ogłasza się przez umieszczenie

ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu oraz w Biuletynie Informacji

Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Ogłoszenie powinno zawierać

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska;

3)

wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;

4)

zakres zadań wykonywanych na stanowisku;

5)

wskazanie wymaganych dokumentów;

6)

termin i miejsce składania dokumentów;

7)

informację o metodach i technikach naboru.

3c.

Termin, o którym mowa w ust. 3b pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania

ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

3d.

Nabór na stanowisko Głównego Inspektora przeprowadza zespół, powołany przez ministra

właściwego do spraw transportu, liczący co najmniej 3 osoby, których wiedza i doświadczenie

dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W toku naboru ocenia się doświadczenie

zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań na stanowisku, na które

jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.

3e.

Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 3d, może być dokonana

na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie

kwalifikacje do dokonania tej oceny.

3f.

Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 3e, mają obowiązek zachowania w tajemnicy

informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru.

3g.

W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia ministrowi

właściwemu do spraw transportu.

3h.

Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;

3)

imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według

poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;

4)

informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

5)

uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;

6)

skład zespołu.

3i.

Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w Biuletynie Informacji

Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Informacja o wyniku naboru zawiera

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;

3)

imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów

Kodeksu cywilnego albo informację o niewyłonieniu kandydata.

3j.

Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.

3k.

Zespół przeprowadzający nabór na stanowisko, o którym mowa w ust. 3, powołuje Główny

Inspektor.

3l.

Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowisko, o którym mowa w ust. 3, stosuje się

odpowiednio ust. 3a-3j.

4.

Wojewódzkiego inspektora powołuje i odwołuje wojewoda, za zgodą Głównego Inspektora.

5.

Zastępcę wojewódzkiego inspektora powołuje i odwołuje wojewoda, na wniosek wojewódzkiego

inspektora, w uzgodnieniu z Głównym Inspektorem Transportu Drogowego.

1.

Główny Inspektor sprawuje nadzór nad wojewódzkimi inspektorami oraz ma prawo kontroli

ich działalności, a także wydawania im wiążących poleceń w tym zakresie.

2.

Główny Inspektor Transportu Drogowego

1)

opracowuje kierunki działania Inspekcji w porozumieniu z organizacjami zrzeszającymi

przewoźników o zasięgu ogólnokrajowym i plany kontroli o znaczeniu ogólnokrajowym,

zatwierdzane przez ministra właściwego do spraw transportu;

2)

określa metody i formy wykonywania zadań przez Inspekcję, w zakresie nieobjętym innymi

przepisami wydanymi na podstawie ustawy;

3)

organizuje kursy specjalistyczne i szkolenia inspektorów;

4)

przygotowuje projekty aktów prawnych w zakresie kontroli przewozów drogowych;

5)

opracowuje, we współpracy z Komendantem Głównym Policji, Komendantem Głównym Straży

Granicznej, Szefem Krajowej Administracji Skarbowej oraz Głównym Inspektorem Pracy,

jednolitą krajową strategię kontroli przepisów w zakresie czasu jazdy i czasu postoju,

obowiązkowych przerw i czasu odpoczynku kierowców;

6

zapewnia uczestnictwo Inspekcji, co najmniej sześć razy w roku, w skoordynowanych

z właściwymi organami kontrolnymi innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej

lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym kontrolach drogowych kierowców pojazdów

objętych zakresem stosowania rozporządzenia (UE) nr 165/2014 oraz rozporządzenia (WE)

nr 561/2006, w tym co najmniej dwa razy w roku w kontrolach drogowych przewozów kabotażowych,

zgodnie z art. 10a ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009; kontrole takie są wykonywane

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i mogą być przeprowadzane wspólnie z polskimi

organami kontrolnymi;

6a)

zapewnia uczestnictwo Inspekcji, co najmniej raz w roku, w skoordynowanych z właściwymi

organami kontrolnymi innego państwa członkowskiego lub państw członkowskich Unii Europejskiej,

państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, wstępnych lub szczegółowych drogowych kontrolach

technicznych pojazdów kategorii M2, M3, N2iN3, przyczep kategorii O3iO4iciągników kołowych kategorii T5użytkowanych na drodze publicznej do wykonywania zarobkowego przewozu rzeczy;

6b

podejmuje starania w celu uczestnictwa Inspekcji w skoordynowanych z właściwymi organami

kontrolnymi innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym kontrolach w przedsiębiorstwach podmiotów wykonujących przewozy drogowe

objętych zakresem stosowania rozporządzenia (UE) nr 165/2014 oraz rozporządzenia (WE)

nr 561/2006; kontrole takie są przeprowadzane w tym samym czasie i wykonywane odpowiednio

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i na terytorium innego, jednego lub większej

liczby państw członkowskich oraz mogą być przeprowadzane wspólnie z polskimi organami

kontrolnymi;

7)

realizuje, co najmniej raz w roku, wspólny z właściwymi organami odpowiedzialnymi

za kontakty wewnątrzwspólnotowe w zainteresowanych państwach członkowskich Unii Europejskiej,

państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, program szkolenia w zakresie najlepszych

praktyk kontrolnych oraz wymiany pracowników;

8)

udziela właściwym organom innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym, niezbędnej pomocy i wyjaśnień w sytuacji, kiedy

brak jest wystarczających danych do stwierdzenia w czasie kontroli drogowej przeprowadzanej

na terytorium tego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym, że kierowca pojazdu zarejestrowanego w Rzeczypospolitej Polskiej, naruszył

przepisy w zakresie czasu jazdy i czasu postoju, obowiązkowych przerw i czasu odpoczynku;

9)

zapewnia uczestnictwo swojego przedstawiciela w Komitecie wspierającym Komisję Europejską,

ustanowionym zgodnie z art. 42 rozporządzenia (UE) nr 165/2014 i w Forum do spraw

tachografów, ustanowionym zgodnie z art. 43 rozporządzenia (UE) nr 165/2014;

10

wymienia z właściwymi organami państw członkowskich Unii Europejskiej lub państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym informacje dostępne na podstawie art. 22 ust. 2

rozporządzenia (WE) nr 561/2006;

10a

wymienia z właściwymi organami państw członkowskich Unii Europejskiej lub państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym, przynajmniej raz na sześć miesięcy lub w indywidualnych

przypadkach na uzasadniony wniosek, informacje dostępne na podstawie art. 22 ust.

3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz informacje w zakresie kontroli przepisów dotyczących

czasu jazdy i czasu postoju, obowiązkowych przerw i czasu odpoczynku kierowców wykonujących

przewozy drogowe oraz czasu pracy kierowców;

11)

wykonuje zadania Inspekcji dotyczące kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem przepisów

ruchu drogowego przez kierujących pojazdami w zakresie, o którym mowa w art. 129g ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

11a)

wykonuje zadania Inspekcji związane z kontrolą prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej

za przejazd po drogach krajowych, na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

11b)

(uchylony)

11c)

(uchylony)

12)

uzgadnia opracowane przez wojewodów projekty rocznych planów rzeczowo-finansowych

w części dotyczącej wojewódzkich inspektoratów transportu drogowego.

2a.

Zadania Głównego Inspektora Transportu Drogowego finansowane są z budżetu państwa

z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw transportu.

3.

Wojewódzki inspektor opracowuje kierunki działania wojewódzkiej inspekcji transportu

drogowego, zatwierdzane przez Głównego Inspektora.

4.

Główny Inspektor Transportu Drogowego raz na dwa lata przedkłada Radzie Ministrów,

za pośrednictwem ministra właściwego do spraw transportu, jednolitą krajową strategię

kontroli, w terminie do dnia 30 listopada.

(uchylony)

1.

Główny Inspektor Transportu Drogowego przekazuje informacje, o których mowa w art.

54 ust. 2 pkt 10a, w indywidualnym przypadku na uzasadniony wniosek innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w terminie

25 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku. Główny Inspektor Transportu Drogowego

może ustalić z państwem występującym z uzasadnionym wnioskiem o informację krótszy

termin na jej udzielenie.

2.

W pilnych przypadkach lub przypadkach wymagających jedynie prostego sprawdzenia rejestrów,

takich jak rejestry systemu oceny ryzyka, informacje będące przedmiotem wniosku są

przekazywane w terminie trzech dni roboczych od dnia otrzymania wniosku.

3.

W przypadku gdy złożony wniosek nie jest wystarczająco uzasadniony, Główny Inspektor

Transportu Drogowego informuje o tym wnioskujące państwo członkowskie Unii Europejskiej

lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronę

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w terminie 10 dni roboczych od dnia otrzymania

wniosku. Jeżeli wnioskujące państwo nie przedstawi dodatkowego uzasadnienia wniosku,

Główny Inspektor Transportu Drogowego informuje o odmowie jego rozpatrzenia.

4.

Jeżeli udzielenie informacji będących przedmiotem wniosku jest utrudnione lub niemożliwe,

Główny Inspektor Transportu Drogowego informuje o tym wnioskujące państwo członkowskie

Unii Europejskiej lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - stronę umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym w terminie 10 dni roboczych

od dnia otrzymania wniosku i przedstawia powody uzasadniające taką trudność lub brak

możliwości udzielenia informacji.

5.

Informacje, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 10a, są udostępniane za pośrednictwem

systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym (IMI) ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1024/2012 z dnia 25 października

2012 r. w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji

na rynku wewnętrznym i uchylającym decyzję Komisji 2008/49/WE („rozporządzenie w sprawie

IMI”)

(Dz. Urz. UE L 316 z 14.11.2012, str. 1, z późn. zm.)

1.

Główny Inspektor Transportu Drogowego jest organem odpowiedzialnym za kontakty wewnątrzwspólnotowe

w zakresie kontroli przepisów dotyczących czasu jazdy i czasu postoju, obowiązkowych

przerw i czasu odpoczynku kierowców wykonujących przewozy drogowe.

2.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, Komendant Główny Policji, Komendant Główny

Straży Granicznej, Szef Krajowej Administracji Skarbowej oraz Główny Inspektor Pracy

prowadzą rejestry danych statystycznych dotyczących kontroli czasu jazdy i czasu postoju,

obowiązkowych przerw i czasu odpoczynku kierowców wykonujących przewozy drogowe, według

następujących kategorii

1)

w przypadku kontroli drogowych

a)

kategoria drogi: krajowe, wojewódzkie, powiatowe lub gminne,

b)

państwo, w którym kontrolowany pojazd jest zarejestrowany,

c)

rodzaj tachografu: analogowy lub cyfrowy;

2)

w przypadku kontroli na terenie przedsiębiorstw

a)

kategoria przewozu drogowego: międzynarodowy lub krajowy, przewóz osób lub rzeczy,

przewóz na potrzeby własne lub transport drogowy,

b)

wielkość taboru przedsiębiorstwa,

c)

rodzaj tachografu: analogowy lub cyfrowy.

3.

Komendant Główny Policji, Komendant Główny Straży Granicznej, Szef Krajowej Administracji

Skarbowej oraz Główny Inspektor Pracy przekazują Głównemu Inspektorowi Transportu

Drogowego w formie pisemnej, w postaci papierowej oraz w postaci elektronicznej, dane

statystyczne, o których mowa w ust. 2, w terminie do dnia 31 lipca roku następującego

po roku sprawozdawczym.

4.

(uchylony)

Główny Inspektor Transportu Drogowego wykonuje określone w ustawie zadania związane

z ochroną praw pasażerów korzystających z przewozu drogowego w ramach usług, o których

mowa w art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 181/2011.

1.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wykonuje zadania punktu kontaktowego w zakresie

wstępnych i szczegółowych drogowych kontroli technicznych pojazdów kategorii M2, M3, N2 i N3, przyczep kategorii O3 i O4 i ciągników kołowych kategorii T5użytkowanych na drodze publicznej do wykonywania zarobkowego przewozu rzeczy dotyczące

zapewnienia koordynacji z punktami kontaktowymi innych państw członkowskich Unii Europejskiej

lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym w odniesieniu do działań, o których mowa

w art. 54e ust. 1, oraz umożliwienia wymiany innych informacji z właściwymi punktami

kontaktowymi w tym zakresie oraz udzielania im pomocy.

2.

Wojewódzcy komendanci Policji, Komendant Stołeczny Policji, komendanci oddziałów Straży

Granicznej, dyrektorzy izb administracji skarbowej oraz zarządcy dróg przekazują Głównemu

Inspektorowi Transportu Drogowego informacje, o których mowa w art. 54e ust. 1, przy

użyciu formularzy elektronicznych udostępnionych na stronie internetowej Głównego

Inspektoratu Transportu Drogowego lub za pośrednictwem elektronicznej platformy usług

administracji publicznej.

3.

Wojewódzcy inspektorzy transportu drogowego przekazują Głównemu Inspektorowi Transportu

Drogowego informacje, o których mowa w art. 54e ust. 1, niezwłocznie po zakończeniu

kontroli za pośrednictwem centralnej ewidencji naruszeń stwierdzonych w wyniku przeprowadzanych

kontroli, o której mowa w art. 80 ust. 1.

4.

W przypadku przekazywania informacji za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej

Głównego Inspektora Transportu Drogowego przez podmioty, o których mowa w ust. 2,

informacje powinny być podpisane przy użyciu kwalifikowanego podpisu elektronicznego,

podpisu zaufanego albo podpisu osobistego.

5.

Główny Inspektor Transportu Drogowego określi wzory informacji, o których mowa w art.

54e ust. 1, w formie dokumentów elektronicznych.

1.

W przypadku stwierdzenia podczas wstępnej lub szczegółowej drogowej kontroli technicznej,

że pojazd, o którym mowa w art. 54d ust. 1, niezarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub narusza wymagania ochrony środowiska,

Główny Inspektor Transportu Drogowego informuje o wynikach kontroli państwo członkowskie

Unii Europejskiej albo państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - stronę umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w którym pojazd ten jest

zarejestrowany, oraz może zwrócić się do właściwego organu tego państwa o podjęcie

działań zmierzających do przeprowadzenia dodatkowego badania technicznego tego pojazdu.

2.

Przekazywanie informacji, o których mowa w ust. 1, odbywa się przy użyciu systemu

wymiany komunikatów (systemu RSI), o którym mowa w art. 3 rozporządzenia wykonawczego

Komisji (UE) 2017/2205 z dnia 29 listopada 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad dotyczących

procedur zgłaszania pojazdów użytkowych wykazujących poważne lub niebezpieczne usterki

stwierdzone podczas drogowej kontroli technicznej (Dz. Urz. UE L 314 z 30.11.2017,

str. 3).

W przypadku otrzymania od innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej albo państwa

członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym informacji o konieczności podjęcia działań zmierzających

do przeprowadzenia badania technicznego pojazdu, o którym mowa w art. 54d ust. 1,

zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Główny Inspektor Transportu

Drogowego przekazuje tę informację staroście właściwemu ze względu na miejsce rejestracji

tego pojazdu.

1.

Inspektor wykonując zadania, o których mowa w art. 50, ma prawo do

1)

wstępu do pojazdu;

2)

kontroli dokumentów;

2a)

kontroli karty kierowcy i karty przedsiębiorstwa;

3

kontroli zainstalowanych lub znajdujących się w pojeździe urządzeń pomiarowo-kontrolnych

i tachografu, w tym zdjęcia lub zerwania plomby tachografu do celów kontroli zgodnie

z art. 22 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 165/2014;

3a)

kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3 i 3a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

4)

kontrolowania masy, nacisków osi i wymiarów pojazdu przy użyciu przyrządu pomiarowego;

5)

żądania od podmiotu wykonującego przewóz drogowy i jego pracowników pisemnych lub

ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępnienia

wszelkich danych mających związek z przedmiotem kontroli;

6)

wstępu na teren podmiotu wykonującego przewóz drogowy, w tym do pomieszczeń lub lokali,

gdzie prowadzi on działalność lub przechowuje dokumenty i inne nośniki informacji

wymagane przepisami, o których mowa w art. 4 pkt 22, w dniach i godzinach, w których

jest lub powinna być wykonywana ta działalność;

7

żądania okazywania i badania dokumentów dotyczących głównej działalności przewoźnika

drogowego, w tym

a)

umów przewozowych, innych umów będących podstawą do wykonania przewozu drogowego,

dokumentów dotyczących pojazdów, którymi dysponuje,

b)

dokumentów księgowych,

c)

aktów dotyczących pracowników,

d)

umów o pracę lub innych umów będących podstawą wykonywania przez kierowców przewozu

na jego rzecz,

e)

dokumentów dotyczących zabezpieczenia społecznego, dokumentów zawierających dane na

temat przydziału zadań dla kierowców i ich delegowania,

f)

dokumentów zawierających dane na temat kabotażu,

g)

dokumentów zawierających dane na temat czasu prowadzenia pojazdu i okresów odpoczynku

kierowców,

h)

innych dokumentów, w celu weryfikacji spełnienia warunków przewidzianych w przepisach,

o których mowa w art. 4 pkt 22,

i)

dokumentów zawierających informacje na temat organizowania przewozów w taki sposób,

aby pojazdy, którymi dysponuje i które są wykorzystywane w przewozach międzynarodowych,

wracały do bazy eksploatacyjnej nie później niż w terminie ośmiu tygodni od dnia opuszczenia

państwa, w którym znajduje się jego siedziba.

1a

Inspektor przeprowadza czynności kontrolne, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 5-7, w

obecności przedsiębiorcy albo osoby przez niego upoważnionej.

1b.

Kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87, inspektor dokonuje w obecności kierującego

przemieszczającym się środkiem transportu.

1c.

Przepisy ust. 1 pkt 5-7 i ust. 1a stosuje się odpowiednio do

1)

podmiotów wykonujących czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności

do

a)

spedytora,

b)

nadawcy,

c)

odbiorcy,

d)

załadowcy,

e)

organizatora wycieczki,

f)

organizatora transportu,

g)

operatora publicznego transportu zbiorowego,

h

podwykonawcy;

2)

podmiotów, o których mowa w art. 16a i art. 33a, w okresie roku od dnia zaprzestania

przez te podmioty wykonywania przewozu drogowego.

2.

Inspektor ma również prawo do używania i wykorzystywania

1)

środków przymusu bezpośredniego;

2)

broni palnej.

3

Inspektor ma prawo do zatrzymywania pojazdów oraz podjęcia czynności kontrolnych w

celu ustalenia, czy wykonywane są nimi przewozy drogowe objęte zakresem stosowania

niniejszej ustawy.

1.

W zakresie niezbędnym do realizacji zadań określonych w ustawie oraz w przepisach

odrębnych Inspekcja przetwarza dane osobowe, w tym dane wskazane w art. 9 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia

27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych

osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy

95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych)

(Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem 2016/679”.

1a.

Inspekcja w celach, o których mowa w art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych

w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości

(Dz. U. z 2019 r. poz. 125 oraz z 2022 r. poz. 1700), jest uprawniona do przetwarzania informacji, w tym danych osobowych, oraz ich wymiany

z właściwymi organami i instytucjami krajowymi, Unii Europejskiej oraz innych państw,

a także organizacjami międzynarodowymi.

1b.

Inspekcja może przekazać dane osobowe państwu trzeciemu lub organizacjom międzynarodowym,

na ich wniosek, w przypadku gdy są spełnione warunki przekazywania informacji określone

w art. 18a-18d ustawy z dnia 16 września 2011 r. o wymianie informacji z organami ścigania

państw członkowskich Unii Europejskiej, państw trzecich, agencjami Unii Europejskiej oraz organizacjami międzynarodowymi

(Dz. U. z 2020 r. poz. 158 oraz z 2022 r. poz. 350 i 1933).

2.

Inspekcja przetwarza dane osobowe wskazane w art. 9 ust. 1 rozporządzenia 2016/679

wyłącznie w przypadku, gdy

1)

zostały one przekazane dobrowolnie przez stronę w ramach postępowania prowadzonego

przez organ Inspekcji;

2)

jest to konieczne do weryfikacji prawidłowości przekazanych przez stronę danych, o

których mowa w pkt 1;

3)

z przepisu prawa wynika konieczność przetwarzania tych danych;

4)

jest to niezbędne do wykonania wyroku sądu.

3.

Główny Inspektor Transportu Drogowego oraz wojewódzcy inspektorzy są administratorami

danych osobowych przetwarzanych na podstawie ust. 1.

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

7.

(uchylony)

8.

(uchylony)

9.

(uchylony)

10.

(uchylony)

11.

Inspekcja jest uprawniona do wydawania rozstrzygnięć w indywidualnych przypadkach

w oparciu o zautomatyzowane przetwarzanie danych, w tym profilowanie w związku z realizacją

zadań, o których mowa w art. 129a ust. 1 pkt 3 lit. b i art. 129g ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo

o ruchu drogowym.

12.

W związku z realizacją zadań, o których mowa w art. 50, Inspekcja wykonuje obowiązek, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia

Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie

ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego

przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o

ochronie danych)

(Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.)

13.

Wystąpienie z żądaniem, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, nie

wpływa na wykonywanie przez Inspekcję zadań, o których mowa w art. 50.

1.

Jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, Główny Inspektor Transportu Drogowego

oraz wojewódzcy inspektorzy lub osoby przez nich upoważnione udostępniają nieodpłatnie,

na podstawie pisemnego wniosku, dane osobowe przetwarzane w związku z realizacją zadań

określonych w ustawie

1)

Policji,

2)

Żandarmerii Wojskowej,

3)

Straży Granicznej,

4)

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

5)

Agencji Wywiadu,

6)

Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu,

7)

Służbie Kontrwywiadu Wojskowego,

8)

Służbie Wywiadu Wojskowego,

9)

prokuratorowi,

10)

sądom,

11)

Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektorowi izby administracji skarbowej,

naczelnikowi urzędu celno-skarbowego,

12)

Biuru Nadzoru Wewnętrznego,

13)

Służbie Ochrony Państwa

- w zakresie niezbędnym do realizacji ich ustawowych zadań.

1a.

Jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, Główny Inspektor Transportu Drogowego,

wojewódzcy inspektorzy i Szef Krajowej Administracji Skarbowej lub osoby przez nich

upoważnione wzajemnie udostępniają nieodpłatnie, na podstawie pisemnego wniosku, dane

osobowe przetwarzane w związku z realizacją zadań określonych w ustawie.

2.

Wniosek, o których mowa w ust. 1 i 1a, zawiera

1)

oznaczenie sprawy;

2)

wskazanie okoliczności, z których wynika konieczność pozyskania żądanych danych;

3)

wskazanie zakresu danych podlegających udostępnieniu.

3.

Główny Inspektor Transportu Drogowego oraz wojewódzcy inspektorzy mogą wyrazić zgodę

na udostępnienie za pomocą środków komunikacji elektronicznej danych, o których mowa

w ust. 1, podmiotom, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3 i 5-13, bez konieczności składania

pisemnych wniosków, jeżeli jest to uzasadnione rodzajem lub zakresem wykonywanych

zadań.

4.

Udostępnianie danych, o których mowa w ust. 1, w sposób, o którym mowa w ust. 3, następuje

po złożeniu przez podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3 i 5-13, wniosku zawierającego

1)

wskazanie zakresu danych podlegających udostępnieniu;

2)

wskazanie osób uprawnionych do przetwarzania danych, o których mowa w pkt 1;

3)

oświadczenie, że podmioty te posiadają

a)

urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu oraz jakie

dane uzyskał, oraz

b)

zabezpieczenie techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie danych niezgodnie

z celem ich uzyskania.

5.

Główny Inspektor Transportu Drogowego oraz wojewódzcy inspektorzy udostępniają Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego dane, o których mowa w ust. 1, w sposób, o którym mowa

w ust. 3, jeżeli jednostka organizacyjna Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego będąca

odbiorcą danych złoży oświadczenie, o którym mowa w ust. 4 pkt 3.

6.

Główny Inspektor Transportu Drogowego oraz wojewódzcy inspektorzy nie udostępniają

na podstawie ust. 1 i 3 danych osobowych wskazanych w art. 9 ust. 1 rozporządzenia

2016/679, chyba że podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest ustawowo upoważniony do przetwarzania

tych danych.

7.

(uchylony)

1.

W zakresie zadań określonych w ustawie oraz w przepisach odrębnych Inspekcja może

nieodpłatnie uzyskiwać dane ze zbiorów danych, w tym zbiorów danych osobowych, prowadzonych

przez organy władzy publicznej oraz państwowe lub samorządowe jednostki organizacyjne.

2.

Jeżeli przepisy odrębnych ustaw nie stanowią inaczej, administratorzy zbiorów danych,

o których mowa w ust. 1, udostępniają Inspekcji przetwarzane w nich dane na podstawie

pisemnego wniosku Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wojewódzkiego inspektora

lub osoby przez niego upoważnionej.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera

1)

oznaczenie sprawy;

2)

wskazanie zbioru danych, z którego te dane mają zostać udostępnione;

3)

wskazanie zakresu danych podlegających udostępnieniu.

4.

Administratorzy zbiorów danych, o których mowa w ust. 1, mogą zawierać z Głównym Inspektorem

Transportu Drogowego lub wojewódzkim inspektorem pisemną umowę o udostępnianiu jednostkom

organizacyjnym Inspekcji informacji zgromadzonych w zbiorach w drodze teletransmisji

bez konieczności składania każdorazowo pisemnych wniosków o udostępnienie danych,

jeżeli jednostki te spełniają łącznie następujące warunki

1)

posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu

oraz jakie dane uzyskał;

2)

posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie

danych niezgodnie z celem ich uzyskania;

3)

specyfika lub zakres wykonywanych przez nie zadań uzasadnia takie udostępnianie.

5.

(uchylony)

1.

Inspektor ma prawo do nakładania i pobierania kar pieniężnych oraz grzywien w drodze

mandatów karnych

1)

zgodnie z przepisami ustawy;

2)

za naruszenia przepisów o ruchu drogowym w zakresie określonym w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

3)

w zakresie określonym w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz w ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym;

4)

zgodnie z przepisami ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych;

5)

zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt;

6)

zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach;

7)

zgodnie z przepisami ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o tachografach.

2.

Inspektor ma prawo prowadzenia czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia,

kierowania do sądu wniosków o ukaranie oraz udziału w rozprawach przed sądami powszechnymi

w charakterze oskarżyciela publicznego i wnoszenia odwołań od postanowień i orzeczeń

tych sądów w sprawach o wykroczenia z zakresu działania Inspekcji Transportu Drogowego.

3.

Grzywny, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania

drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, pobierane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego, są przekazywane na wyodrębniony

rachunek bankowy Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego. Kary pieniężne, o których

mowa w ust. 1 pkt 1-4, 6 i 7, pobierane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego

są przekazywane na wyodrębniony rachunek bankowy właściwej jednostki organizacyjnej

Inspekcji, obsługującej organ nakładający karę pieniężną w I instancji.

4.

Grzywny i kary zgromadzone na rachunkach, o których mowa w ust. 3, stanowią wpływy

Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej, o którym

mowa w ustawie z dnia 16 maja 2019 r. o Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o charakterze

użyteczności publicznej, z wyjątkiem grzywien i kar, które zgodnie z odrębnymi przepisami stanowią wpływy

Krajowego Funduszu Drogowego lub jednostek samorządu terytorialnego. Wpłat dokonuje

się w terminie pierwszych czterech dni roboczych następujących po zakończeniu tygodnia,

w którym środki wpłynęły na rachunki, o których mowa w ust. 3.

Administratorem danych osobowych przetwarzanych w związku z realizacją czynności określonych

w art. 56 ust. 1, w celach, o których mowa w art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r.

o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem

przestępczości, jest Główny Inspektor Transportu Drogowego lub wojewódzki inspektor transportu drogowego.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1-4, 8, 10 i 12-14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego

i broni palnej

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1416, 1700 i 1933), inspektor może użyć środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust.

1 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 7, pkt 12 lit. a i pkt 13 tej ustawy, lub wykorzystać te

środki.

2.

W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a i pkt 2 oraz w art. 47 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 3, 5 i 6 ustawy

z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, inspektor może użyć broni palnej lub ją wykorzystać.

3.

Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie

tego użycia i wykorzystania odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.

(uchylone)

1.

Inspektorzy wykonujący zadania określone w art. 50 ustawy mogą być wyposażeni w broń

palną.

2.

Pozwolenie na broń palną na okaziciela wydaje, na wniosek wojewódzkiego inspektora,

w trybie określonym w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji

(Dz. U. z 2020 r. poz. 955 oraz z 2022 r. poz. 275), właściwy miejscowo komendant wojewódzki Policji.

3.

Wojewódzki inspektor dokonuje zakupu broni palnej i amunicji według zasad określonych

w przepisach o broni i amunicji.

4.

Wojewódzki inspektor występuje z wnioskiem do właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego

Policji o dopuszczenie inspektora do posiadania broni palnej oraz amunicji na zasadach

określonych w przepisach o broni i amunicji.

5.

Inspektorzy, po zakończeniu pracy, są obowiązani do codziennego zdawania broni i amunicji

do podręcznego magazynku broni, znajdującego się w najbliższej jednostce Policji,

gdzie inspektor wykonywał swoje zadanie służbowe.

1.

Inspekcja współdziała w szczególności z: Policją, Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencją Wywiadu, Służbą Ochrony Państwa, Żandarmerią Wojskową, Strażą Graniczną, Służbą

Celno-Skarbową, Państwową Inspekcją Pracy, Inspekcją Handlową, Inspekcją Ochrony Środowiska,

Inspekcją Weterynaryjną i zarządcami dróg - w zakresie bezpieczeństwa i porządku ruchu

na drogach publicznych oraz zwalczania przestępstw i wykroczeń drogowych dokonywanych

w zakresie transportu drogowego lub w związku z tym transportem, z uwzględnieniem

właściwości i kompetencji tych organów oraz zadań Inspekcji.

2.

W celu realizacji zadań określonych w art. 50 Inspekcja współdziała z organami samorządu

terytorialnego, jak również z organizacjami zrzeszającymi przewoźników drogowych.

3.

W celu realizacji zadań określonych w art. 50, Inspekcja może, w drodze teletransmisji

danych, korzystać z bezpośredniego dostępu do danych zgromadzonych w Krajowym Rejestrze

Sądowym. Minister Sprawiedliwości oraz Główny Inspektor Transportu Drogowego określi,

w drodze porozumienia, szczegółowe warunki techniczne dostępu do tych danych.

4.

W celu wykonywania zadań w zakresie kontroli ruchu drogowego, o których mowa w art.

50 pkt 1, Inspekcja może prowadzić wyszukiwania informacji za pośrednictwem Krajowego

Punktu Kontaktowego, na zasadach określonych w art. 80k-80r ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

1.

Kontroli, o której mowa

1)

w art. 50 pkt 1 lit. a-j i pkt 5 oraz w art. 87 podlegają

a)

kierujący pojazdami w zakresie i na zasadach określonych w

-

przepisach ustawy, - art. 129a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym,

-

ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych,

-

ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym,

b)

przedsiębiorcy wykonujący przewóz drogowy,

c)

podmioty, o których mowa w art. 3 ust. 2,

1a)

w art. 50 pkt 1 lit. I - kierujący wykonujący przewóz drogowy w zakresie i na zasadach

określonych w przepisach ustawy,

2)

w art. 50 pkt 1 lit. k podlegają

a)

przedsiębiorcy osobiście wykonujący

-

przewozy drogowe, do których ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 561/2006 albo

Umowa AETR,

-

przewozy regularne, których trasa nie przekracza 50 km, lub publiczny transport zbiorowy

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym, którego trasa nie przekracza 50 km,

b)

osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujące na jego rzecz

-

przewozy drogowe, do których ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 561/2006 albo

Umowa AETR,

-

przewozy regularne, których trasa nie przekracza 50 km, lub publiczny transport zbiorowy

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym, którego trasa nie przekracza 50 km,

3)

w art. 50 pkt 1 lit. j i pkt 5 podlegają właściciele, posiadacze i użytkownicy pojazdów,

korzystający z dróg publicznych w przypadku, o którym mowa w art. 13ia ust. 19 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, każdy, kto wniesie opłatę za przejazd autostradą, o którym mowa w art. 37a ust. 10 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz

o Krajowym Funduszu Drogowym, oraz kierujący tymi pojazdami, w zakresie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym

- zwani dalej „kontrolowanymi”.

2.

Kontroli, o której mowa w ust. 1, nie podlegają pojazdy przewożące wartości pieniężne

w rozumieniu przepisów o ochronie osób i mienia.

1.

Inspektor wykonuje czynności kontrolne, z zastrzeżeniem ust. 1a, w umundurowaniu oraz

posługuje się legitymacją służbową i znakiem identyfikacyjnym.

1a.

Inspektor może wykonywać bez umundurowania czynności kontrolne podczas kontroli

1)

w przedsiębiorstwie;

2)

przewozów regularnych, o ile nie wymaga to zatrzymywania pojazdów na drodze poza przystankami;

3)

transportu drogowego taksówką, o ile nie wymaga to zatrzymywania pojazdów na drodze

poza postojem.

2.

Umundurowanie służbowe przysługuje Głównemu Inspektorowi, wojewódzkiemu inspektorowi,

ich zastępcom, inspektorom, a także na zasadach określonych przez Głównego Inspektora,

w drodze zarządzenia, pracownikom Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego.

3.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, dystynkcje

i wzór umundurowania, o którym mowa w ust. 2, normy umundurowania i sposób jego przydziału

oraz zasady i sposób noszenia umundurowania, jak również ustali kryteria przydziału

umundurowania, warunki jego używania, mając na uwadze okres używalności umundurowania.

3a.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, mając na względzie zakres zadań i sposób ich realizacji przez

osoby, o których mowa w ust. 2, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość i warunki przyznawania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie;

2)

elementy umundurowania stanowiące podstawę do określenia wysokości równoważnika;

3)

tryb przyznawania, przypadki odmowy przyznania oraz terminy wypłacania równoważnika;

4)

wysokość, warunki przyznawania i terminy wypłaty ryczałtu pieniężnego za czyszczenie

chemiczne umundurowania.

4.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór legitymacji

inspektora oraz szczegółowy sposób postępowania z nią związanego. Do legitymacji służbowej

podlegają wpisaniu następujące dane osobowe: imię, nazwisko, stanowisko. Rozporządzenie

ustali sposób wydawania legitymacji oraz przypadki, w których podlega ona wymianie

i zwrotowi, a także sposób jej używania i przechowywania.

5.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór odznaki

identyfikacyjnej inspektora i oznakowania pojazdu służbowego oraz szczegółowy sposób

postępowania z nimi związany. Rozporządzenie to ustali w szczególności sposób używania

i przechowywania odznaki.

6.

Pracownicy, o których mowa w art. 76a ust. 1, w czasie wykonywania obowiązków służbowych

posługują się legitymacją służbową oraz odznaką identyfikacyjną. Do legitymacji służbowej

podlegają wpisaniu następujące dane: imię i nazwisko oraz stanowisko lub nazwa komórki

organizacyjnej Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, w której zatrudniony jest

pracownik.

7.

Główny Inspektor określi, w drodze zarządzenia, wzór legitymacji i odznaki, o których

mowa w ust. 6, oraz sposób ich wydawania, przypadki, w których podlegają one wymianie

i zwrotowi, a także sposób ich używania i przechowywania.

1.

Czynności kontrolnych inspektor dokonuje po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu

upoważnienia do przeprowadzenia kontroli.

1a.

Czynności kontrolnych przemieszczających się środków transportu inspektor dokonuje

po okazaniu kierującemu legitymacji służbowej.

1b.

Upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej

1)

wskazanie podstawy prawnej;

2)

oznaczenie organu kontroli;

3)

datę i miejsce wystawienia;

4)

imię i nazwisko inspektora upoważnionego do przeprowadzenia kontroli oraz numer jego

legitymacji służbowej;

5)

firmę przedsiębiorcy objętego kontrolą;

6)

określenie zakresu przedmiotowego kontroli;

7)

wskazanie daty rozpoczęcia i przewidywany termin zakończenia kontroli;

8)

podpis osoby udzielającej upoważnienia;

9)

pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy.

2.

(uchylony)

3.

Inspektor ma obowiązek zapoznać kontrolowanego z jego prawami i obowiązkami wynikającymi

z ustawy.

4.

Inspektor wykonuje czynności kontrolne w obecności kontrolowanego albo osoby przez

niego upoważnionej, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1a, w obecności kierującego.

Zatrzymanie pojazdu do kontroli, w tym w celu ustalenia, czy podlega on zakresowi

stosowania niniejszej ustawy, może być dokonane tylko przez umundurowanego inspektora.

Kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych,

a w szczególności

1)

udzielić ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazać dokumenty lub inne nośniki informacji

oraz udostępnić dane mające związek z przedmiotem kontroli;

2)

udostępnić pojazd, a w uzasadnionych przypadkach wynikających z przeprowadzonej kontroli

pojazdu na drodze, obiekt, siedzibę przedsiębiorcy oraz wszystkie pomieszczenia, w

których przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą bądź też przechowuje mienie

przedsiębiorstwa;

3)

umożliwić sporządzenie kopii dokumentów wskazanych przez kontrolującego;

4)

umożliwić sporządzenie dokumentacji filmowej lub fotograficznej, jeżeli może ona stanowić

dowód lub przyczynić się do utrwalenia dowodu w sprawie będącej przedmiotem kontroli;

5)

umożliwić przekazanie, za potwierdzeniem odbioru, oryginału zapisu urządzenia samoczynnie

rejestrującego prędkość jazdy, czas jazdy i postoju lub karty kierowcy, oraz gromadzonych

przez kontrolowany podmiot wydruków z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, których

kontrola będzie dokonywana w siedzibie organu kontroli.

1.

W toku kontroli inspektor może

1)

legitymować kierowców i inne osoby w celu ustalenia tożsamości, jeżeli jest to niezbędne

dla potrzeb kontroli;

2)

badać dokumenty i inne nośniki informacji objęte zakresem kontroli;

3)

dokonywać oględzin i zabezpieczać zebrane dowody;

3a)

zatrzymać kartę kierowcy w przypadkach, o których mowa w art. 26 ust. 7 rozporządzenia

(UE) nr 165/2014, oraz w przypadkach, o których mowa w art. 11 ust. 4 lit. c załącznika

do Umowy AETR, kartę przedsiębiorstwa lub tachograf, inny przedmiot lub urządzenie

mające niedozwolony wpływ na funkcjonowanie tachografu;

3b)

sprawdzać status karty, korzystając z ewidencji karty połączonej z systemem Tachonet,

prowadzonej przez podmiot wydający karty, o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o tachografach, lub bezpośrednio w systemie Tachonet;

4)

przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych;

5)

przesłuchiwać kontrolowanego w charakterze strony, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych

lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla ustaleń kontroli.

1a.

W przypadku, gdy w trakcie kontroli drogowej zostaną stwierdzone naruszenia obowiązków

lub warunków przewozu drogowego, przesłuchanie świadka podczas wykonywania tej kontroli

może odbywać się bez udziału strony lub osoby przez nią wyznaczonej.

2.

W przypadku nieusprawiedliwionego niestawienia się kontrolowanego, świadka lub biegłego

na wezwanie inspektora stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Inspektor przeprowadzający czynności kontrolne wprowadza dane o przeprowadzonej kontroli

do centralnej ewidencji naruszeń stwierdzonych w wyniku przeprowadzanych kontroli,

o której mowa w art. 80 ust. 1. W przypadku stwierdzenia naruszeń uzasadniających

nałożenie kary pieniężnej lub stwierdzenia wykroczeń uzasadniających nałożenie grzywny

inspektor sporządza protokół kontroli.

2.

Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego

kontrolujący odnotowuje w protokole kontroli i podaje jej przyczynę.

3.

Oryginał protokołu kontroli zatrzymuje kontrolujący, a kopię doręcza się kontrolowanemu

kierowcy, przedsiębiorcy lub podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy.

4.

Do protokołu kontroli kontrolowany może wnieść zastrzeżenia.

Wyniki kontroli wykorzystywane są do formułowania wniosków o wszczęcie postępowania

1)

administracyjnego o cofnięcie uprawnień przewozowych przedsiębiorcy, określonych przepisami

ustawy;

2)

karnego lub karno-skarbowego;

3)

w sprawach o wykroczenia;

4)

przez organy Państwowej Inspekcji Pracy;

5)

przewidzianego w umowach międzynarodowych w stosunku do przedsiębiorców zagranicznych.

1.

Inspektorem może być osoba, która

1)

posiada obywatelstwo polskie;

2)

ma nienaganną opinię i nie była karana za przestępstwo umyślne;

3)

legitymuje się świadectwem dojrzałości po zdanym egzaminie maturalnym;

4)

posiada prawo jazdy co najmniej kategorii B;

5

ukończyła 23 lata oraz posiada wymagany stan zdrowia;

6)

złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikacyjny.

2.

Zatrudnienie pracownika Inspekcji na stanowisku inspektora poprzedzone jest praktyką

w ramach kursu specjalistycznego zakończonego egzaminem kwalifikacyjnym, z zastrzeżeniem

art. 76a ust. 3.

2a.

Zatrudnienie pracownika Inspekcji na stanowisku inspektora następuje w ramach służby

nadzoru nad ruchem drogowym, służby kontroli opłat drogowych albo służby kontroli

transportu drogowego.

2b.

Główny Inspektor Transportu Drogowego może powoływać inne niż wymienione w ust. 2a

rodzaje służb określając ich organizację, zakres działania oraz właściwość terytorialną.

2c.

Zatrudnienie w jednej ze służb, o których mowa w ust. 2a, nie wyklucza wykonywania

przez inspektora Inspekcji czynności kontrolnych przypisanych do zadań innych służb

Inspekcji.

3.

Inspektor podlega co najmniej raz w roku szkoleniu organizowanemu przez Głównego Inspektora

w celu podniesienia poziomu wiedzy fachowej.

4.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

programy ramowe kursów specjalistycznych dla poszczególnych rodzajów służb oraz kursów

uzupełniających, z uwzględnieniem wiedzy niezbędnej do wykonywania czynności inspektora

w ramach danego rodzaju służby, w tym minimalne liczby godzin zajęć na poszczególnych

kursach, a także kryteria oceny i sposoby przeprowadzania egzaminów kwalifikacyjnych

oraz wzór zaświadczenia o złożeniu egzaminu kwalifikacyjnego z wynikiem pozytywnym;

2)

warunki i tryb przeprowadzania badań lekarskich i psychologicznych w celu stwierdzenia

istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania czynności inspektora.

1.

Uprawnienia inspektorów Inspekcji określone w ustawie, w art. 129a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych przysługują również pracownikom Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego po spełnieniu

warunków, o których mowa w art. 76 ust. 1.

2.

W czasie wykonywania zadań, o których mowa w art. 50, do pracowników Głównego Inspektoratu

Transportu Drogowego, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 55 ust. 1-1b

i ust. 2 pkt 1, art. 56, art. 57 ust. 1 i 3, art. 69 ust. 1-3a, art. 70-74, art. 89

ust. 1 i art. 93 ust. 1.

3.

Decyzję o skierowaniu pracownika Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego na egzamin

kwalifikacyjny, o którym mowa w art. 76 ust. 1 pkt 6, podejmuje Główny Inspektor Transportu

Drogowego. W takim przypadku skierowanie na egzamin kwalifikacyjny, o którym mowa

w art. 76 ust. 1 pkt 6, nie wymaga odbycia przez pracownika kursu specjalistycznego

oraz praktyki w ramach tego kursu.

1.

Do pracowników Inspekcji zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych, w tym inspektorów,

stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1691), z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Do pracowników Inspekcji

1)

zatrudnionych na stanowiskach inspektorów nie mają zastosowania przepisy art. 4 i

art. 97 ustawy, o której mowa w ust. 1.

2)

(uchylony)

3.

Do pracowników innych niż wymienieni w ust. 1 mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 537, z 2021 r. poz. 2447 i 2448 oraz z 2022 r. poz. 1933).

1.

Czas pracy pracowników, o których mowa w art. 77 ust. 2, nie może przekraczać 8 godzin

na dobę i przeciętnie 40 godzin w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym

okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 3 miesięcy.

2.

Do pracowników, o których mowa w art. 77 ust. 2, mogą być stosowane systemy czasu

pracy

1)

zmianowy - na stanowiskach pracy, na których, ze względu na zakres i charakter zadań,

jest wymagane wykonywanie pracy w systemie zmianowym;

2)

podstawowy, w którym czas pracy nie może przekraczać 8 godzin na dobę - na pozostałych

stanowiskach pracy.

3.

W zmianowym systemie czasu pracy pracę wykonuje się na zmiany trwające po 8 godzin

na dobę. W szczególnie uzasadnionych przypadkach pracodawca może wprowadzić wykonywanie

pracy na zmiany trwające po 12 godzin na dobę.

4.

W zmianowym systemie czasu pracy, o którym mowa w ust. 3

1)

zdanie pierwsze, pracownik nie może wykonywać pracy na więcej niż dziesięciu zmianach

w porze nocnej w miesiącu kalendarzowym,

2)

zdanie drugie, pracownik nie może wykonywać pracy na więcej niż ośmiu zmianach w porze

nocnej w miesiącu kalendarzowym

- chyba że jest to uzasadnione szczególnymi potrzebami pracodawcy lub tym, że jego

nieobecność mogłaby spowodować poważne zakłócenie organizacji pracy u pracodawcy.

5.

Praca w godzinach nadliczbowych pracownika jest dopuszczalna ze względu na

1)

konieczność prowadzenia akcji ratowniczej w celu ochrony życia lub zdrowia ludzkiego,

ochrony mienia lub środowiska albo usunięcia awarii;

2)

konieczność wykonania rozpoczętych czynności kontrolnych, jeżeli nie mogą one zostać

przerwane;

3)

szczególne potrzeby pracodawcy.

6.

Praca w godzinach nadliczbowych następuje na polecenie pracodawcy.

7.

W zamian za czas pracy w godzinach nadliczbowych pracownikowi udziela się czasu wolnego

od pracy w wymiarze o połowę wyższym albo może mu być przyznane wynagrodzenie wraz

z dodatkiem za pracę w godzinach nadliczbowych w wysokości 50% wynagrodzenia. Udzielenie

pracownikowi czasu wolnego nie może spowodować obniżenia wynagrodzenia należnego pracownikowi

za pełny miesięczny wymiar czasu pracy.

8.

O przyznaniu czasu wolnego od pracy albo dodatku, o których mowa w ust. 7, decyduje

1)

dyrektor generalny w uzgodnieniu z Głównym Inspektorem - dla pracowników zatrudnionych

w Głównym Inspektoracie;

2)

wojewódzki inspektor - dla pracowników, o których mowa w art. 77 ust. 2 pkt 1, zatrudnionych

w wojewódzkim inspektoracie transportu drogowego.

9.

Liczba godzin nadliczbowych, za którą przyznano wynagrodzenie, nie może przekraczać

1)

7 godzin w przyjętym miesięcznym okresie rozliczeniowym;

2)

14 godzin w przyjętym dwumiesięcznym okresie rozliczeniowym;

3)

21 godzin w przyjętym trzymiesięcznym okresie rozliczeniowym.

10.

Praca w niedzielę lub święto, w godzinach nadliczbowych oraz w porze nocnej nie może

być wykonywana przez

1)

pracownika będącego jedynym opiekunem dziecka do 8 lat lub osoby wymagającej stałej

opieki,

2)

pracownika opiekującego się dzieckiem do 8 lat, jeżeli z uprawnienia takiego nie korzysta

drugie z rodziców lub opiekun,

3)

pracownicę karmiącą dziecko piersią

- bez ich zgody.

„1. Podmioty prowadzące działalność w zakresie regularnego przewozu osób w krajowym

transporcie drogowym, kolejowym, innym szynowym, linowym, linowo-terenowym, morskim

i w żegludze śródlądowej mogą ją nadal wykonywać na podstawie posiadanych uprawnień,

jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r.

1.

Inspektorom wykonującym czynności kontrolne przysługuje miesięczny dodatek inspekcyjny

do wynagrodzenia w wysokości do 100% wynagrodzenia.

2.

Wysokość miesięcznego dodatku inspekcyjnego nie może zależeć od wyników wstępnych

lub szczegółowych drogowych kontroli technicznych.

„1. Działalność w zakresie krajowego regularnego przewozu osób może być podejmowana

i wykonywana na podstawie przepisów dotychczasowych, jednak nie dłużej niż do dnia

31 grudnia 2022 r., w krajowym transporcie drogowym. Do dnia 31 grudnia 2022 r. przepisy

art. 30-37 nie mają zastosowania do regularnego przewozu osób w krajowym transporcie

drogowym.

2.

Zezwolenia na podejmowanie i wykonywanie działalności w zakresie krajowego regularnego

przewozu osób w transporcie drogowym mogą być wydawane na okres nie dłuższy niż do

dnia 31 grudnia 2022 r.

1.

Inspektorzy podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych korzystają z ochrony

przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.

2.

Inspektorzy podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych mają prawo

1)

żądać niezbędnej pomocy od instytucji państwowych oraz organów administracji rządowej

i samorządu terytorialnego, które w zakresie swojego działania obowiązane są nieodpłatnie

udzielić żądanej pomocy w granicach obowiązujących przepisów prawa;

2)

zwracać się do przedsiębiorców, jednostek organizacyjnych i organizacji społecznych,

a w nagłych wypadkach również do każdej osoby, o udzielenie niezbędnej pomocy w granicach

obowiązujących przepisów prawa.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do pracowników Głównego Inspektoratu Transportu

Drogowego, o których mowa w art. 76a ust. 1.

1.

Tworzy się centralną ewidencję naruszeń stwierdzonych w wyniku przeprowadzanych kontroli,

zwaną dalej „ewidencją”.

2.

W ewidencji gromadzi się odpowiednio do rodzaju, przedmiotu i zakresu przeprowadzonej

kontroli w szczególności

1)

informacje i dane o kontroli oraz kontrolującym, w tym określające

a)

miejsce kontroli,

b)

kategorię drogi,

c)

datę i godzinę rozpoczęcia kontroli,

d)

skontrolowane dokumenty,

e)

imię, nazwisko, stanowisko i przydział służbowy kontrolującego,

f)

stwierdzone naruszenia i nałożone kary,

g)

uwagi i zalecenia pokontrolne,

h)

numer protokołu kontroli;

2)

informacje i dane o kontrolowanych, w tym określające

a)

firmę przedsiębiorcy lub nazwę podmiotu wykonującego przewóz lub organizatora transportu,

b)

siedzibę przedsiębiorcy lub adres podmiotu wykonującego przewóz lub organizatora transportu,

c)

numer identyfikacji podatkowej (NIP),

d)

(uchylona)

e)

tabor znajdujący się w prawnej dyspozycji kontrolowanego;

f)

rodzaj oraz zakres uprawnienia do wykonywania przewozów,

g)

numer uprawnienia i nazwę organu, który wydał uprawnienie,

h)

imię i nazwisko oraz datę urodzenia kierowcy lub zarządzającego transportem,

i)

obywatelstwo oraz adres kierowcy lub zarządzającego transportem,

j)

numer ewidencyjny PESEL kierowcy lub zarządzającego transportem;

3)

informacje i dane o pojeździe i przyczepie, w tym określające

a)

dane właściciela i użytkownika pojazdu,

b)

rodzaj pojazdu,

c)

markę, typ, numer rejestracyjny, numer VIN i kraj rejestracji pojazdu,

d)

masę własną, dopuszczalną ładowność i dopuszczalną masę całkowitą pojazdu,

e)

liczbę miejsc,

f)

liczbę i kategorię usterek stwierdzonych w pojazdach kategorii M2, M3, N2 i N3, przyczepach kategorii O3 i O4 i ciągnikach kołowych kategorii T5 użytkowanych na drodze publicznej do wykonywania zarobkowego przewozu rzeczy podczas

wstępnej lub szczegółowej drogowej kontroli technicznej;

4)

informacje i dane o ładunku, w tym określające

a)

dane załadowcy,

b)

miejsce pochodzenia i przeznaczenia ładunku,

c)

rodzaj przewozu.

2a.

(uchylony)

2b.

(uchylony)

2c

Do celów określonych w ust. 3c, art. 54 ust. 2 pkt 1, 8 i 10 oraz ust. 4 i art. 90a

ust. 1 pkt 2 w ewidencji gromadzi się również informacje i dane o przeprowadzonych

kontrolach, w wyniku których nie stwierdzono naruszeń.

3.

Ewidencję prowadzi w systemie teleinformatycznym Główny Inspektor, który jest administratorem

danych i informacji zgromadzonych w ewidencji.

3a.

Główny Inspektor prowadzi ewidencję w sposób zapewniający ochronę zgromadzonych w

niej danych, w szczególności przed ich kradzieżą, zniszczeniem, uszkodzeniem, utratą,

nieuprawnionym zwielokrotnianiem, modyfikowaniem, przetwarzaniem lub usuwaniem, a

także w sposób zapewniający każdorazowe automatyczne odnotowywanie dostępu do ewidencji

oraz czynności związanych z wprowadzaniem, modyfikacją i usuwaniem danych.

3b.

Dostęp do ewidencji posiadają wyłącznie osoby upoważnione, w tym w szczególności pracownicy

Inspekcji Transportu Drogowego, w stopniu i zakresie wynikającym z wykonywanych przez

te osoby obowiązków służbowych związanych z realizacją ustawowych zadań Inspekcji.

3c.

Zgromadzone w ewidencji dane Główny Inspektor udostępnia na żądanie innych organów

administracji publicznej, jednostek samorządu terytorialnego, sądów i prokuratury

oraz instytucji organizacji międzynarodowych, w zakresie w jakim organy te i instytucje

są uprawnione do żądania danych na podstawie odrębnych przepisów.

4.

Główny Inspektor udostępnia zainteresowanym organom uprawnionym do wydawania licencji,

zezwoleń na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych, zaświadczeń na wykonywanie

przewozów drogowych na potrzeby własne, zaświadczeń na wykonywanie publicznego transportu

zbiorowego lub potwierdzeń zgłoszenia przewozu, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym, dane i informacje, o których mowa w ust. 2, dotyczące naruszeń dokonanych na obszarze

właściwości tych organów lub naruszeń dokonanych przez przewoźników, którym organy

te wydały dokumenty.

Dane i informacje przekazują do ewidencji

1)

wojewódzki inspektor;

2)

Komendant Główny Straży Granicznej, Szef Krajowej Administracji Skarbowej, Główny

Inspektor Pracy, właściwy miejscowo komendant wojewódzki Policji, zarządcy dróg.

„2. Operator publicznego transportu zbiorowego, który w okresie od dnia wejścia w

życie ustawy do dnia 31 grudnia 2022 r. zawarł umowę o świadczenie usług w zakresie

publicznego transportu zbiorowego w transporcie drogowym, zwolniony jest z obowiązku

posiadania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowych transporcie

drogowym, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

(uchylony)

Przepisy rozdziału stosuje się do pasażerów korzystających z przewozu drogowego w

ramach usług, o których mowa w art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 181/2011.

1.

W przypadku gdy pasażer został zawiadomiony przez przewoźnika drogowego o nieuwzględnieniu

wniesionej do niego skargi na podstawie art. 27 rozporządzenia nr 181/2011 albo nie

uzyskał odpowiedzi na taką skargę w terminie określonym w art. 27 tego rozporządzenia,

może wnieść skargę na przewoźnika drogowego w sprawie naruszenia przez niego przepisów

rozporządzenia nr 181/2011.

2.

Organem właściwym do rozpatrzenia skargi jest

1)

w przewozach regularnych w krajowym transporcie drogowym - organizator publicznego

transportu zbiorowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym;

2)

w przewozach regularnych w międzynarodowym transporcie drogowym - organ właściwy do

wydawania zezwoleń na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie

drogowym, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a;

3)

w przewozach regularnych w transporcie drogowym realizowanych w strefie transgranicznej

w rozumieniu ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym - organizator publicznego transportu zbiorowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 tej ustawy.

3.

W przypadku gdy przewozy, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 3, są realizowane w formie

samorządowego zakładu budżetowego, organem właściwym do rozpatrzenia skargi jest wojewoda.

4.

Do skargi pasażer dołącza kopię skargi skierowanej do przewoźnika drogowego, kopię

odpowiedzi na tę skargę albo oświadczenie, że odpowiedź nie została udzielona w terminie

określonym w art. 27 rozporządzenia nr 181/2011, a ponadto

1)

kopię biletu lub potwierdzonej rezerwacji na daną trasę,

2)

inne dokumenty potwierdzające naruszenie przepisów rozporządzenia nr 181/2011

- o ile je posiada.

1.

Pasażer może wnieść skargę na niewłaściwe wykonywanie obowiązków wynikających z rozporządzenia

nr 181/2011 przez podmiot zarządzający dworcem, o którym mowa w art. 3 lit. o tego

rozporządzenia.

2.

Podmiotem zarządzającym dworcem, o którym mowa w art. 3 lit. o rozporządzenia nr 181/2011,

jest właściciel dworca, a w przypadku gdy właścicielem dworca jest spółka z udziałem

Skarbu Państwa - podmiot, któremu powierzono administrowanie dworcem.

3.

Organem właściwym do rozpatrzenia skargi, o której mowa w ust. 1, jest marszałek województwa

na obszarze którego jest zlokalizowany dworzec wyznaczony do udzielania pomocy, a

w przypadku gdy dworzec ten stanowi własność samorządu województwa - wojewoda.

4.

Do skargi pasażer dołącza

1)

kopię biletu lub potwierdzonej rezerwacji na daną trasę,

2)

dokumenty potwierdzające niewłaściwe wykonywanie obowiązków wynikających z przepisów

rozporządzenia nr 181/2011 przez podmiot zarządzający dworcem, o którym mowa w art.

3 lit. o tego rozporządzenia

- o ile je posiada.

1.

Skargi, o których mowa w art. 82b i art. 82c, składa się w formie pisemnej, w postaci

papierowej lub w postaci elektronicznej za pomocą środków komunikacji elektronicznej

w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne.

2.

W przypadku gdy skarga jest składana w postaci elektronicznej, załączniki, o których

mowa w art. 82b ust. 4 i art. 82c ust. 4, składa się również w postaci elektronicznej.

W przypadku wniesienia skargi na przewoźnika drogowego albo podmiot zarządzający dworcem,

o którym mowa w art. 3 lit. o rozporządzenia nr 181/2011, organ właściwy do jej rozpatrzenia,

określony odpowiednio w art. 82b ust. 2 i 3 oraz art. 82c ust. 3, w drodze decyzji

administracyjnej, stwierdza

1)

brak naruszenia przepisów rozporządzenia nr 181/2011 albo

2)

naruszenie przepisów rozporządzenia nr 181/2011, określając jego zakres.

1.

Organem właściwym do kontroli zgodności prowadzonej działalności z przepisami rozporządzenia

nr 181/2011 jest organ właściwy do rozpatrzenia skargi, o którym mowa odpowiednio

w art. 82b ust. 2 i 3 oraz art. 82c ust. 3.

2.

Do kontroli, o której mowa w ust. 1, przepisy art. 85 stosuje się.

1.

Tworzy się Krajowy Rejestr Elektroniczny Przedsiębiorców Transportu Drogowego, zwany

dalej „Rejestrem”.

2.

Rejestr prowadzony jest w systemie teleinformatycznym przez Głównego Inspektora Transportu

Drogowego.

3.

(uchylony)

4.

Rejestr zawiera ewidencje

1)

przedsiębiorców, którzy posiadają zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego;

2)

poważnych naruszeń, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;

3)

osób, które zostały uznane za niezdolne do kierowania operacjami transportowymi przedsiębiorcy

do czasu przywrócenia dobrej reputacji, zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE)

nr 1071/2009.

1.

W ewidencji przedsiębiorców, którzy posiadają zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika

drogowego, gromadzi się dane określające

1)

firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego adresu i siedziby albo miejsca zamieszkania

przedsiębiorcy;

2)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy, o ile taki posiada;

3)

rodzaj i numer posiadanego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego

oraz numery seryjne wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego;

3a)

datę udzielenia posiadanego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego;

4)

liczbę pojazdów objętych zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego;

4a)

numery rejestracyjne pojazdów objętych zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika

drogowego zgłoszonych w wykazie pojazdów, o którym mowa w art. 7a ust. 7;

4b)

kraj rejestracji pojazdów, o których mowa w pkt 4a;

5)

numer seryjny licencji wspólnotowej oraz numery seryjne wypisów z licencji wspólnotowej;

5a)

status licencji wspólnotowej;

5b)

rodzaj licencji wspólnotowej;

5c)

liczbę pojazdów zgłoszonych do licencji wspólnotowej;

6)

status zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego;

6a)

datę zmiany statusu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego;

6b)

datę utraty dobrej reputacji;

7)

początek ważności licencji wspólnotowej;

8)

koniec ważności licencji wspólnotowej;

9)

datę cofnięcia licencji wspólnotowej;

10)

datę zawieszenia licencji wspólnotowej;

11)

datę wygaśnięcia zawieszenia licencji wspólnotowej;

12)

powód zawieszenia lub cofnięcia licencji wspólnotowej;

13)

numery seryjne cofniętych wypisów z licencji wspólnotowej;

14)

datę cofnięcia wypisu z licencji wspólnotowej;

15)

datę wygaśnięcia cofnięcia wypisu z licencji wspólnotowej;

16)

imię i nazwisko przedstawiciela prawnego przedsiębiorcy oraz datę i miejsce jego urodzenia;

17)

imię i nazwisko osoby zarządzającej transportem oraz

a)

datę i miejsce urodzenia,

b)

adres zamieszkania,

ba) rodzaj posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych,

c)

numer posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych,

d)

datę wydania certyfikatu kompetencji zawodowych,

e)

kraj wydania certyfikatu kompetencji zawodowych,

f)

datę utraty dobrej reputacji;

18)

imię i nazwisko osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, oraz

a)

datę i miejsce urodzenia,

b)

adres zamieszkania,

ba) rodzaj posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych,

c)

numer posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych,

d)

datę wydania certyfikatu kompetencji zawodowych,

e)

kraj wydania certyfikatu kompetencji zawodowych,

f)

datę utraty dobrej reputacji;

19

liczbę osób zatrudnionych, o której mowa w art. 7a ust. 8 pkt 1, w tym liczbę kierowców;

20

średnią arytmetyczną liczbę kierowców wykonujących operacje transportowe, o której

mowa w art. 7a ust. 8 pkt 2;

21

ocenę ryzyka przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/22.

2.

W ewidencji poważnych naruszeń gromadzi się dane określające

1)

firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego adresu i siedziby albo miejsca zamieszkania

przedsiębiorcy;

2)

imię i nazwisko osoby zarządzającej transportem oraz

a)

datę i miejsce urodzenia,

b)

adres zamieszkania,

ba) rodzaj posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych,

c)

numer posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych,

d)

datę wydania certyfikatu kompetencji zawodowych,

e)

kraj wydania certyfikatu kompetencji zawodowych;

3)

imię i nazwisko osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, oraz

a)

datę i miejsce urodzenia,

b)

adres zamieszkania,

ba) rodzaj posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych,

c)

numer posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych,

d)

datę wydania certyfikatu kompetencji zawodowych,

e)

kraj wydania certyfikatu kompetencji zawodowych;

3a)

imię i nazwisko kierowcy, o którym mowa w art. 7d ust. 1a, oraz jego

a)

datę i miejsce urodzenia,

b)

adres zamieszkania,

c)

numer PESEL albo rodzaj, serię, numer oraz państwo wydania dokumentu potwierdzającego

tożsamość - w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL;

4)

liczbę, kategorię i rodzaj poważnych naruszeń, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit.

b rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, które doprowadziły do skazania lub nałożenia sankcji

w ciągu ostatnich dwóch lat;

4a)

numer dokumentu zawierającego ostateczne rozstrzygnięcie w przedmiocie nałożenia sankcji;

4b)

datę wydania dokumentu zawierającego ostateczne rozstrzygnięcie w przedmiocie nałożenia

sankcji;

4c)

okres obowiązywania nałożonej sankcji;

4d)

informację o wykonaniu lub wyegzekwowaniu nałożonej sankcji;

4e)

nazwę organu, który wydał dokument zawierający ostateczne rozstrzygnięcie w przedmiocie

nałożenia sankcji;

5)

datę naruszenia;

6)

datę kontroli, w trakcie której stwierdzono naruszenie;

7)

państwo członkowskie, w którym stwierdzono naruszenie;

7a)

numer rejestracyjny pojazdu, którym dopuszczono się naruszenia;

7b)

kraj rejestracji pojazdu, którym dopuszczono się naruszenia;

8)

przyczynę, dla której utrata dobrej reputacji stanowiłaby nieproporcjonalną reakcję

za poważne naruszenia, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr

1071/2009.

3.

W ewidencji osób, które zostały uznane za niezdolne do kierowania operacjami transportowymi

przedsiębiorcy, gromadzi się dane określające

1)

imię i nazwisko osoby uznanej za niezdolną do kierowania operacjami transportowymi

do czasu przywrócenia dobrej reputacji tej osoby oraz datę i miejsce jej urodzenia,

adres zamieszkania;

1a)

rodzaj posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych;

2)

numer certyfikatu kompetencji zawodowych;

3)

datę wydania certyfikatu kompetencji zawodowych;

4)

kraj wydania certyfikatu kompetencji zawodowych;

5)

przyczynę stwierdzenia niezdolności;

6)

zastosowane środki rehabilitacyjne;

7)

początek ważności stwierdzenia niezdolności;

8)

koniec ważności stwierdzenia niezdolności;

9)

nazwę organu, który stwierdził niezdolność.

4.

W Rejestrze odnotowuje się zmiany danych gromadzonych w ewidencjach, o których mowa

w ust. 1-3.

5.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wykonuje zadania punktu kontaktowego, o którym

mowa w art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

5a.

Główny Inspektor Transportu Drogowego jest organem, który posiada dostęp do funkcji

kontroli licencji wspólnotowej w systemie europejskich rejestrów przedsiębiorców transportu

drogowego (ERRU), o którym mowa w art. 16 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

6.

Główny Inspektor Transportu Drogowego może zawierać z innymi organami administracji

publicznej lub z jednostkami, o których mowa w art. 38 ust. 2, porozumienia w sprawie

uzyskania dostępu do danych, o których mowa w ust. 1-3, gromadzonych przez te podmioty.

1.

Dane, o których mowa w art. 82h, przekazują do ewidencji dla danych określonych w

1)

art. 82h ust. 1 i ust. 2 pkt 8 - odpowiednio do swoich kompetencji: organy, o których

mowa w art. 7 ust. 2 i ust. 4 pkt 1, niezwłocznie

a)

po tym, jak decyzja w sprawie wydania, zmiany, zawieszenia albo cofnięcia zezwolenia

na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej bądź decyzja

stwierdzająca utratę dobrej reputacji albo stwierdzająca, że dobra reputacja pozostaje

nienaruszona, stała się ostateczna,

b)

po przedłożeniu przez przewoźnika drogowego wykazu pojazdów, o którym mowa w art.

7a ust. 7 - w zakresie danych, o których mowa w art. 82h ust. 1 pkt 4a i 4b,

c)

po zgłoszeniu przez przewoźnika drogowego zmiany danych na podstawie art. 14 ust.

1 - w zakresie danych, które nie są zawarte w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika

drogowego lub licencji wspólnotowej,

d

po zgłoszeniu przez przewoźnika drogowego danych, o których mowa w art. 7a ust. 8;

2)

art. 82h ust. 2 pkt 1-7b - odpowiednio do swoich kompetencji: wojewódzcy inspektorzy

transportu drogowego, wojewódzcy komendanci Policji, komendanci oddziałów i komendanci

placówek Straży Granicznej, naczelnicy urzędów celno-skarbowych, Główny Inspektor

Pracy oraz zarządcy dróg

a)

gdy decyzja o nałożeniu kary za naruszenie przepisów stała się wykonalna,

b)

kiedy uprawomocnił się mandat karny bądź orzeczenie o nałożeniu kary,

c)

po wykonaniu lub wyegzekwowaniu nałożonej kary;

3)

art. 82h ust. 3 - odpowiednio do swoich kompetencji organ, o którym mowa w art. 16b

ust. 1, gdy decyzja o stwierdzeniu niezdolności zarządzającego do kierowania operacjami

transportowymi stała się ostateczna.

2.

Przekazywanie danych do Rejestru odbywa się za pośrednictwem elektronicznej skrzynki

podawczej Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub środkami komunikacji elektronicznej

obsługiwanymi przez system teleinformatyczny Rejestru.

3.

W przypadku przekazywania danych za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej

Głównego Inspektora Transportu Drogowego przekazywane dane powinny być podpisane przy

użyciu kwalifikowanego podpisu elektronicznego, podpisu zaufanego albo podpisu osobistego.

4.

Dane przekazywane są do Rejestru przy użyciu formularzy elektronicznych udostępnionych

na stronie internetowej Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego lub za pośrednictwem

elektronicznej platformy usług administracji publicznej.

5.

Główny Inspektor Transportu Drogowego określi wzory danych przekazywanych do Rejestru

w formie dokumentów elektronicznych.

1

Dane, o których mowa w art. 82h ust. 1, z wyjątkiem pkt 4a, 4b, 6b i 16 w zakresie

dotyczącym daty i miejsca urodzenia przedstawiciela prawnego, pkt 17 lit. a, b i f,

pkt 18 lit. a, b i f oraz pkt 19-21, są jawne i publicznie dostępne.

2.

Rejestr bezpłatnie udostępnia, w ogólnodostępnych sieciach teleinformatycznych, aktualne

informacje o podmiotach wpisanych do Rejestru w zakresie jawnych i publicznie dostępnych

danych, o których mowa w ust. 1.

3

Dane, o których mowa w art. 82h ust. 1 pkt 4a, 4b, 6b i 16 w zakresie dotyczącym daty

i miejsca urodzenia przedstawiciela prawnego, pkt 17 lit. a, b i f, pkt 18 lit. a,

b i f, oraz pkt 19-21, a także ust. 2 i 3, są udostępniane na wniosek: starostom,

wojewódzkim inspektorom, wojewódzkim komendantom Policji, Komendantowi Głównemu Straży

Granicznej, komendantom oddziałów Straży Granicznej, naczelnikom urzędów celno-skarbowych,

Głównemu Inspektorowi Pracy, zarządcom dróg, sądom i prokuraturom oraz Szefowi Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego w zakresie, w jakim jest to konieczne do wykonywania nałożonych

na te organy zadań określonych w ustawie. Dane udostępnia się niezwłocznie w terminie

do 30 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku.

3a.

Dane, o których mowa w art. 82h ust. 3, są udostępniane na wniosek jednostek, o których

mowa w art. 38 ust. 2, w zakresie, w jakim jest to konieczne do wykonywania nałożonych

na te jednostki zadań, o których mowa w art. 38 ust. 3. Dane udostępnia się niezwłocznie

w terminie do 30 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku.

3b.

Główny Inspektor Transportu Drogowego przekazuje dane, o których mowa w art. 82h ust.

2, staroście właściwemu do wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 7d, jeżeli

liczba poważnych naruszeń ujawnionych w ewidencji poważnych naruszeń może prowadzić

do wszczęcia tego postępowania.

3c

Główny Inspektor udostępnia organom uprawnionym do wydawania zezwoleń na wykonywanie

zawodu przewoźnika drogowego wyniki oceny ryzyka, o której mowa w art. 82h ust. 1

pkt 21, jeżeli została sporządzona.

4.

Dane zgromadzone w Rejestrze udostępnia się także na wniosek osoby, której one dotyczą.

5.

W przypadkach, o których mowa w ust. 3 i 3a, udostępnianie danych z Rejestru odbywa

się środkami komunikacji elektronicznej obsługiwanymi przez system teleinformatyczny

Rejestru.

5a.

Przekazywanie, o którym mowa w ust. 3b, odbywa się za pośrednictwem elektronicznej

platformy usług administracji publicznej lub środkami komunikacji elektronicznej obsługiwanymi

przez system teleinformatyczny Rejestru.

6.

Wnioski, o których mowa w ust. 3 i 3a, składane za pośrednictwem elektronicznej skrzynki

podawczej Głównego Inspektora Transportu Drogowego powinny być podpisane przy użyciu

kwalifikowanego podpisu elektronicznego, podpisu zaufanego albo podpisu osobistego.

7.

Główny Inspektor Transportu Drogowego określi wzór elektronicznego formularza wniosku,

o którym mowa w ust. 3, który udostępnia się na stronie internetowej Głównego Inspektoratu

Transportu Drogowego oraz za pośrednictwem elektronicznej platformy usług administracji

publicznej.

8.

Główny Inspektor Transportu Drogowego może zawierać z podmiotami, o których mowa w

ust. 3 i 3a, porozumienia o udostępnianiu im danych zgromadzonych w Rejestrze w drodze

teletransmisji bez konieczności składania wniosku, jeżeli podmioty te spełniają łącznie

następujące warunki

1

posiadają środki techniczne i organizacyjne umożliwiające odnotowanie w systemie teleinformatycznym

Rejestru lub systemie teleinformatycznym tego podmiotu, kto, kiedy i w jakim celu

oraz jaki zakres danych uzyskał;

2)

specyfika lub zakres wykonywanych przez nie zadań uzasadnia takie udostępnienie.

9.

W porozumieniu, o którym mowa w ust. 8, wskazane zostaną rozwiązania techniczne i

organizacyjne zapewniające bezpieczeństwo, w szczególności w zakresie poufności i

rozliczalności w odniesieniu do udostępnionych danych.

1.

Organ, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji

lub zezwolenia, może nałożyć na przewoźnika drogowego obowiązek przedstawienia w oznaczonym

terminie informacji i dokumentów potwierdzających, że spełnia on wymagania ustawowe

i warunki określone w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, w licencji

lub zezwoleniu.

2.

Na żądanie ministra właściwego do spraw transportu lub organu właściwego w sprawach

zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji lub zezwoleń przewoźnik

drogowy jest obowiązany przekazywać informacje związane z działalnością transportową

dotyczące stosowanych cen i taryf oraz liczby przewiezionych osób lub masy przewiezionych

rzeczy.

3

Organy, o których mowa w art. 7 ust. 4 pkt 3 oraz art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. a-d, są

obowiązane przedstawiać właściwemu staroście, dwa razy w roku w terminach do dnia

15 stycznia oraz do dnia 15 lipca, informacje dotyczące liczby i zakresu ważnych na

te dni w obrocie prawnym licencji oraz wypisów z tych licencji oraz zezwoleń oraz

wypisów z tych zezwoleń.

3a

Organy, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 i ust. 4 pkt 2, art. 18 ust. 1 pkt 1

lit. d

3b

Organy, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 i ust. 4 pkt 1 i 4, art. 18 ust. 1 pkt

1 lit. f-g oraz pkt 2 oraz art. 33 ust. 8 w zakresie zaświadczeń, o których mowa w

art. 33 ust. 5, są obowiązane przedstawiać ministrowi właściwemu do spraw transportu,

co najmniej dwa razy w roku, w terminach do dnia 31 stycznia oraz do dnia 31 lipca,

informacje dotyczące liczby i zakresu ważnych zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika

drogowego, licencji, zezwoleń i wydanych zaświadczeń na przewozy drogowe na potrzeby

własne oraz liczby wypisów z tych dokumentów, a także liczby licencji na wykonywanie

transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do jednostki uprawnionej do egzaminowania w

zakresie wymaganym do uzyskania certyfikatu kompetencji zawodowych.

5.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, zakres danych

i informacji, o których mowa w ust. 1 i ust. 2, sposób i terminy ich przedstawiania,

mając na względzie konieczność monitorowania rynku przewozów drogowych.

1.

Organy udzielające zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji,

zezwolenia lub wydające zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne są

uprawnione do kontroli przedsiębiorcy w zakresie spełniania wymogów będących podstawą

do wydania tych dokumentów.

2.

Kontrolę, o której mowa w ust. 1, przeprowadza się co najmniej raz na 5 lat.

3.

(uchylony)

4.

Organy udzielające licencji lub zezwolenia w zakresie krajowego transportu drogowego

osób są uprawnione na obszarze ich właściwości miejscowej i podczas wykonywania przewozu

do kontroli prawidłowości pobierania opłat za przewóz osób oraz przestrzegania przepisów

prawa miejscowego przez wykonujących na tym obszarze przewóz drogowy.

5.

W przypadku przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust. 4, czynności, o których

mowa w art. 85 ust. 1, dokonuje się po zakończeniu kontroli. Przepisu art. 85 ust.

3 nie stosuje się.

1.

Kontrolę przedsiębiorcy przeprowadza się po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu

upoważnienia do przeprowadzenia kontroli.

2.

Osoby upoważnione do przeprowadzenia kontroli mają prawo do

1)

żądania od przedsiębiorcy i jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania

dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępnienia wszelkich danych mających

związek z przedmiotem kontroli;

2)

wstępu na teren przedsiębiorcy, w tym do pomieszczeń, gdzie prowadzi on działalność

gospodarczą, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być wykonywana ta działalność,

oraz wstępu do pojazdów użytkowanych przez przedsiębiorcę.

3.

Czynności kontrolne przeprowadza się w obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego

wyznaczonej.

4.

Upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej

1)

wskazanie podstawy prawnej;

2)

oznaczenie organu kontroli;

3)

datę i miejsce wystawienia;

4)

imię i nazwisko inspektora upoważnionego do przeprowadzenia kontroli oraz numer jego

legitymacji służbowej;

5)

firmę przedsiębiorcy objętego kontrolą;

6)

określenie zakresu przedmiotowego kontroli;

7)

wskazanie daty rozpoczęcia i przewidywany termin zakończenia kontroli;

8)

podpis osoby udzielającej upoważnienia;

9)

pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego.

1.

Organ udzielający zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji

lub zezwolenia może powierzyć, w drodze porozumienia, czynności kontrolne organowi

administracji publicznej.

2.

Nadzór nad wydawaniem

1)

zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przez organ, o którym mowa w

art. 7 ust. 2 pkt 1,

2)

licencji i zezwoleń - w krajowym transporcie drogowym,

3)

zaświadczeń na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy

- sprawuje wojewódzki inspektor transportu drogowego.

3.

Rada Ministrów, kierując się zasadą skuteczności nadzoru, o którym mowa w ust. 2,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób prowadzenia czynności

związanych z nadzorem oraz stosowanych dokumentów, a także ich wzory.

1.

W terminie do dnia 31 grudnia 2022 r. podmioty prowadzące działalność w zakresie krajowego

regularnego przewozu osób są obowiązane uwzględniać uprawnienia pasażerów do ulgowych

przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego w transporcie drogowym i kolejowym,

zgodnie z dotychczasowymi przepisami.

2.

W terminie, o którym mowa w ust. 1, finansowanie ulgowych przejazdów środkami publicznego

transportu zbiorowego odbywa się na zasadach określonych w przepisach dotychczasowych.

3.

Umowy określające zasady przekazywania przewoźnikom dopłat do utraconych przychodów

z tytułu stosowania ulg ustawowych, zawarte na podstawie art. 8a ust. 4 pkt 3 ustawy,

o której mowa w art. 68, zachowują ważność przez okres, na który zostały zawarte,

jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r.

1.

Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem

ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu

kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz

zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto

1)

wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika

drogowego albo wypis z licencji;

2)

wykonując przewóz drogowy osób

a

przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych - odpowiednie zezwolenie

lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy,

a

przy wykonywaniu przewozu regularnego specjalnego i międzynarodowego przewozu regularnego

- odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z aktualnym rozkładem jazdy i

formularz jazdy, jeżeli są one wymagane,

b)

przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów wahadłowych lub okazjonalnych - odpowiednie

zezwolenie lub formularz jazdy,

c)

przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów na potrzeby własne - formularz jazdy,

d)

oryginał albo poświadczoną za zgodność z oryginałem przez przedsiębiorcę kserokopię

decyzji, o której mowa w art. 20a ust. 2, jeżeli została wydana,

e)

przy wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego, polegającego na okazjonalnym

przewozie osób autobusami zarejestrowanymi na terytorium państwa członkowskiego Unii

Europejskiej innym niż terytorium kraju, przez podatnika posiadającego siedzibę działalności

gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego świadczy

te usługi, a w przypadku braku takiej siedziby działalności gospodarczej lub stałego

miejsca prowadzenia działalności gospodarczej posiadającego stałe miejsce zamieszkania

albo zwykłe miejsce pobytu na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej

innym niż terytorium kraju - potwierdzenie lub kopię potwierdzenia zarejestrowania

jako podatnika VAT czynnego albo wydruk potwierdzenia identyfikacji jako podatnika

VAT - przewozy okazjonalne,

f)

dokumenty wymagane w publicznym transporcie zbiorowym,

g)

przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych, o których mowa w art. 18 w ust. 4b w pkt

2, kopię umowy na realizowany przewóz;

3)

wykonując przewóz drogowy rzeczy - dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także

a)

odpowiednie zezwolenie wymagane w międzynarodowym transporcie drogowym,

b)

(uchylona)

c)

świadectwo wymagane zgodnie z Umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i

o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), sporządzonej

w Genewie dnia 1 września 1970 r.

(Dz. U. z 2015 r. poz. 667)

d)

zezwolenie na przejazd pojazdu, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi

lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach,

e)

dokumenty wymagane przy przewozie zwierząt,

f)

dokumenty wymagane przy przewozie odpadów, w tym w odniesieniu do transportującego

odpady wydane przez właściwy organ potwierdzenie posiadania numeru rejestrowego, o

którym mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, o ile wpis do rejestru jest wymagany,

g)

certyfikat potwierdzający spełnienie przez pojazd odpowiednich wymogów bezpieczeństwa

lub warunków dopuszczenia do ruchu, jeżeli jest wymagany,

h)

dokumenty związane z transgranicznym przemieszczaniem organizmów genetycznie zmodyfikowanych,

i)

deklarację, o której mowa w art. 31a ust. 1,

j

przy wykonywaniu przewozów kabotażowych dokumenty, o których mowa w art. 29a ust.

3 i 4;

4)

w międzynarodowym transporcie drogowym - świadectwo kierowcy, jeżeli jest wymagane;

5)

urządzenie, o którym mowa w art. 13i ust. 3 i 3a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, jeżeli jest wymagane;

6)

podpisany przez pracownika podmiotu prowadzącego działalność w zakresie konserwacji

i naprawy pojazdów samochodowych formularz oświadczenia w sprawie usunięcia lub naruszenia

plomby tachografu, zgodny z załącznikiem do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/548 z dnia 23 marca 2017 r. ustanawiającego

standardowy formularz pisemnego oświadczenia w sprawie usunięcia lub naruszenia plomby

tachografu

(Dz. Urz. UE L 79 z 24.03.2017, str. 1) - jeżeli jest wymagany;

7

podpisane przez funkcjonariusza lub pracownika organu przeprowadzającego kontrolę

pisemne oświadczenie o zdjęciu lub zerwaniu plomby tachografu do celów kontroli, zgodnie

z art. 22 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 165/2014 - jeżeli jest wymagane.

1a.

(uchylony)

1b.

Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego przez zagranicznego przewoźnika

kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany ponadto mieć przy sobie i okazywać

na żądanie uprawnionego organu kontroli dowód uiszczenia opłaty, o której mowa w art.

43 ust. 1, jeżeli jest wymagana.

2.

Podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany

mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich

dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w ust. 1, wypis zaświadczenia,

o którym mowa w art. 33 ust. 10.

3.

Przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na

potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport

drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty.

4.

Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest

obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję albo wypis z licencji.

5.

Podmiot wykonujący przewozy drogowe lub przewóz, o którym mowa w art. 3 ust. 2, przechowuje

przez okres jednego roku, licząc od dnia otrzymania, przekazane mu przez organy kontrolne

dokumenty i protokoły z wyników kontroli przeprowadzonych na jego terenie lub podczas

kontroli drogowej w zakresie czasu jazdy i czasu postoju, obowiązkowych przerw i czasu

odpoczynku kierowców, wykonujących przewóz na jego rzecz.

6

Podczas kontroli drogowej kierowca może kontaktować się z siedzibą przedsiębiorcy,

na rzecz którego wykonuje przewóz, jego zarządzającym transportem lub inną osobą lub

podmiotem, aby przed zakończeniem kontroli drogowej przedstawić wszelkie dowody, których

obecności nie stwierdzono w pojeździe; pozostaje to bez uszczerbku dla obowiązków

kierowcy dotyczących zapewnienia właściwego stosowania tachografu i obowiązku posiadania

w pojeździe dokumentów, o których mowa w ust. 1, 2 i 4.

Przepisy art. 87 nie naruszają, wynikających z odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych,

praw i obowiązków kierowców i podmiotów wykonujących przewóz drogowy.

1.

Do kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87, oraz warunków w nich określonych,

z zastrzeżeniem ust. 2, uprawnieni są

1)

funkcjonariusze Policji;

2)

inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego;

3)

funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej;

4)

funkcjonariusze Straży Granicznej;

5)

upoważnieni pracownicy zarządców dróg publicznych - z wyłączeniem dokumentów, o których

mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a i ust. 4;

6)

inspektorzy Państwowej Inspekcji Pracy - w odniesieniu do danych rejestrowanych przez

tachograf;

7

upoważnieni pracownicy właściwego organu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 - w odniesieniu

do przewozów regularnych i regularnych specjalnych;

7

upoważnieni pracownicy właściwego organu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 - w odniesieniu

do przewozów regularnych specjalnych i międzynarodowych przewozów regularnych;

8)

strażnicy straży gminnych - w odniesieniu do publicznego transportu zbiorowego w zakresie

określonym ustawą z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym.

2.

Upoważnieni pracownicy, o których mowa w ust. 1 pkt 5 i 7, nie są uprawnieni do kontroli

danych rejestrowanych przez tachograf oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.

3.

Kontrole drogowe wykonuje się w odpowiednim miejscu i czasie tak, aby utrudnić kierowcom

prowadzącym pojazdy omijanie punktów kontroli, oraz bez dyskryminacji ze względu na

1)

kraj rejestracji pojazdu;

2)

kraj zamieszkania kierowcy;

3)

kraj siedziby przedsiębiorstwa;

4)

początkowy i docelowy punkt podróży;

5)

rodzaj tachografu: analogowy lub cyfrowy.

4.

Osoby uprawnione do kontroli danych rejestrowanych przez tachograf są zaopatrzone

w

1)

wykaz podstawowych elementów podlegających kontroli na drodze i na terenie podmiotu

wykonującego przewozy drogowe;

2)

standardowe wyposażenie.

4a.

Główny Inspektor Transportu Drogowego identyfikuje podmioty wykonujące przewóz drogowy

o wysokim współczynniku ryzyka występowania naruszeń dotyczących czasu prowadzenia

pojazdu, obowiązkowych przerw i czasu odpoczynku kierowców oraz stanu technicznego

pojazdów kategorii M2, M3, N2 i N3 i przyczep kategorii O3 i O4na podstawie systemu oceny ryzyka podmiotów wykonujących przewóz drogowy.

5.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych i ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia

1)

(uchylony)

2

wzory dokumentów stosowane przez osoby uprawnione do tej kontroli;

3

sposób przeprowadzania kontroli w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących okresów

prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy, podczas

kontroli drogowych i kontroli w przedsiębiorstwie, a także wymagane standardowe wyposażenie

osób dokonujących tej kontroli i wykaz podstawowych elementów, które jej podlegają;

4

rodzaj danych statystycznych gromadzonych w wyniku kontroli i rejestrowanych przez

organy kontrolne, a także tryb, sposób i wzory dokumentów do ich przekazywania do

Głównego Inspektora Transportu Drogowego;

5)

system oceny ryzyka podmiotów wykonujących przewóz drogowy w zakresie występowania

naruszeń dotyczących

a)

czasu prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerw i czasu odpoczynku kierowców oraz

b

stanu technicznego pojazdów kategorii M2, M3, N2 i N3iprzyczep kategorii O3 i O4.

- (uchylona)

6

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 5, należy uwzględnić

1)

wspólny wzór określony przez Komisję Europejską na podstawie art. 9 ust. 1 dyrektywy

2006/22/WE służący obliczaniu stopnia ryzyka podmiotu wykonującego przewóz drogowy;

2)

okoliczność, że kontrole drogowe przestrzegania przepisów dotyczących czasu pracy

kierowców ograniczają się do aspektów, które mogą być skutecznie kontrolowane za pomocą

tachografu i powiązanego urządzenia rejestrującego, a kompleksowa kontrola przestrzegania

tych przepisów może być przeprowadzana wyłącznie w przedsiębiorstwie podmiotu wykonującego

przewóz drogowy;

3)

potrzebę zapewnienia efektywności i skuteczności kontroli przewozów drogowych.

1.

Inspektorzy Państwowej Inspekcji Pracy dokonują kontroli w zakresie przewozu drogowego

na warunkach i w trybie określonych w przepisach o Państwowej Inspekcji Pracy.

2.

Inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego dokonują kontroli na warunkach i w trybie

określonych w ustawie.

3.

Funkcjonariusze Policji, Służby Celno-Skarbowej i Straży Granicznej oraz upoważnieni

pracownicy zarządców dróg dokonują kontroli na warunkach i w sposób określonych w

przepisach o kontroli ruchu drogowego.

4.

Upoważnieni pracownicy organu wydającego zezwolenia na przewozy regularne lub regularne

specjalne dokonują kontroli dokumentów na warunkach i w trybie określonych w ustawie.

1.

Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono wykonywanie międzynarodowego

przewozu drogowego rzeczy bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust.

1, organ uprawniony do kontroli

1)

zatrzymuje i unieważnia zezwolenie na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego

rzeczy - w sytuacji, o której mowa w art. 28a ust. 2;

2)

kieruje lub usuwa pojazd samochodowy, na koszt podmiotu wykonującego przewóz, na najbliższy

parking strzeżony.

2.

W zakresie postępowania w związku z usuwaniem pojazdu samochodowego stosuje się odpowiednio

przepisy prawa o ruchu drogowym.

3.

Zwrot pojazdu samochodowego z parkingu następuje po przedstawieniu organowi, o którym

mowa w ust. 1, prawidłowo wypełnionego wymaganego zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego

przewozu drogowego rzeczy, z zastrzeżeniem art. 95.

1.

Rozpoczęcie kontroli przez uprawnionych, o których mowa w art. 89a ust. 3 i 4, następuje

po okazaniu legitymacji służbowej, oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia

kontroli, z wyłączeniem funkcjonariuszy Policji.

2.

Kontrolujący ma obowiązek zapoznać kontrolowanego z jego prawami i obowiązkami wynikającymi

z ustawy.

3.

Kontrolujący wykonuje czynności kontrolne w obecności kontrolowanego albo osoby przez

niego upoważnionej.

Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców.

Wystąpienie z żądaniem, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, nie

wpływa na przebieg kontroli prowadzonych na podstawie przepisów niniejszego rozdziału

ani na uprawnienie właściwego organu do nałożenia kary.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2011 r., z wyjątkiem art. 46 ust. 1 pkt 1,

art. 68 pkt 2 i 3 oraz art. 73 pkt 1 lit. a, pkt 2-8, pkt 10 lit. a i pkt 11 lit.

a, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2023 r.

W wyniku kontroli przeprowadzonej przez organ udzielający zezwolenia na wykonywanie

zawodu przewoźnika drogowego, licencji lub zezwolenia, stwierdzającej niespełnienie

przez przedsiębiorcę wymogów będących podstawą do wydania tych dokumentów, organ ten

1)

wzywa przedsiębiorcę do spełnienia tych wymogów w wyznaczonym terminie;

2)

zawiesza lub cofa zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, z zachowaniem

warunków, o których mowa w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;

3)

cofa licencję wspólnotową, z zachowaniem warunków, o których mowa w art. 7 rozporządzenia

(WE) nr 1072/2009 lub art. 21 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009;

4)

cofa licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, lub zezwolenie, z zachowaniem warunków,

o których mowa w art. 15 i art. 24 ust. 4-6.

1.

Główny Inspektor Transportu Drogowego przekazuje do Komisji Europejskiej dane dotyczące

przeprowadzonych kontroli

1)

stanu technicznego pojazdów, co dwa lata, w terminie do 31 marca, po upływie okresu

objętego sprawozdaniem, zgodnie z formularzem, o którym mowa w ust. 3;

2)

w zakresie, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006, zgodnie z formularzem,

o którym mowa w art. 17 tego rozporządzenia, co dwa lata, w terminie do dnia 30 września

roku następującego po zakończeniu dwuletniego okresu sprawozdawczego;

2a)

w zakresie, o którym mowa w art. 26 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, co dwa lata,

w terminie do dnia 30 września roku następującego po zakończeniu dwuletniego okresu

sprawozdawczego;

3)

(uchylony)

4)

mas pojazdów lub zespołów pojazdów, co dwa lata, w terminie do dnia 30 września roku

następującego po zakończeniu okresu sprawozdawczego obejmującego okres 2 lat kalendarzowych

poprzedzających rok, w którym organy, o których mowa w ust. 2b, są obowiązane przedłożyć

Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego zbiorczą informację dotyczącą kontroli

mas pojazdów lub zespołów pojazdów, zgodnie z formularzem, o którym mowa w ust. 5,

w zakresie liczby przeprowadzonych kontroli oraz liczby pojazdów lub zespołów pojazdów,

w przypadku których wykryto przeciążenia.

2.

Komendant Główny Policji, Komendant Główny Straży Granicznej, Szef Krajowej Administracji

Skarbowej oraz wojewódzki inspektor transportu drogowego, a w zakresie, o którym mowa

w pkt 2, również Główny Inspektor Pracy, przekazują Głównemu Inspektorowi Transportu

Drogowego zbiorczą informację dotyczącą kontroli

1)

stanu technicznego pojazdów - co dwa lata, w terminie do dnia 31 stycznia po upływie

dwuletniego okresu objętego sprawozdaniem, zgodnie z formularzem, o którym mowa w

ust. 3;

2)

przestrzegania przepisów dotyczących czasu jazdy i czasu postoju pojazdu, obowiązkowych

przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy - co dwa lata, w terminie do dnia 31 lipca po

upływie dwuletniego okresu objętego sprawozdaniem, zgodnie z formularzem, o którym

mowa w ust. 1 pkt 2

- na odpowiednich formularzach.

2a.

(uchylony)

2b.

Komendant Główny Policji, Komendant Główny Straży Granicznej, Szef Krajowej Administracji

Skarbowej oraz wojewódzki inspektor przekazują Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego

zbiorczą informację dotyczącą kontroli mas pojazdów lub zespołu pojazdów w zakresie

liczby przeprowadzonych kontroli oraz liczby pojazdów lub zespołów pojazdów, w przypadku

których wykryto przeciążenia - co dwa lata, w terminie do dnia 31 lipca po upływie

okresu sprawozdawczego, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, na formularzu, o którym mowa

w ust. 5.

3

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza

do przekazywania danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, uwzględniając zakres danych

niezbędnych do przekazania Komisji Europejskiej na podstawie przepisów prawa wspólnotowego.

4.

(uchylony)

5.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy

do przekazywania danych, o których mowa w ust. 1 pkt 4 oraz ust. 2b, uwzględniając

zakres danych niezbędnych do przekazania Komisji Europejskiej na podstawie przepisów

prawa Unii Europejskiej.

W przypadku nieokazania podczas kontroli drogowej dokumentu, o którym mowa w art.

87 ust. 1 pkt 2 lit. e, osoby uprawnione do kontroli, o której mowa w art. 89 ust.

1, są obowiązane niezwłocznie powiadomić Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście,

wskazując podmiot wykonujący przewóz, termin przewozu, liczbę przewożonych osób oraz

informacje dotyczące trasy przewozu.

1.

Wojewódzki inspektor planuje i organizuje kontrole dotyczące mas pojazdów lub zespołów

pojazdów w taki sposób, aby obejmowały one co najmniej 5% ogólnej liczby kontroli

w zakresie przewozu drogowego, realizowanych w każdym roku kalendarzowym.

2.

Kontrole dotyczące mas pojazdów lub zespołów pojazdów, przy wykonywaniu swoich zadań

ustawowych, przeprowadzają również funkcjonariusze

1)

Policji;

2)

Straży Granicznej;

3)

Służby Celno-Skarbowej.