PL
Ustawa z dnia 5 sierpnia 2022 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny wykonawczy oraz niektórych innych ustaw
Table of Provisions (71)
Statutory Text (71 Articles)
W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy
(Dz. U. z 2021 r. poz. 53, 472, 1236 i 2054 oraz z 2022 r. poz. 22 i 655) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 6
a)
w § 3 w pkt 3 na końcu dodaje się przecinek i dodaje się pkt 4 w brzmieniu
„
4)
są oczywiście bezzasadne
”
,
b)
dodaje się § 4 w brzmieniu
„
§ 4.
Skarga przysługuje skazanemu w terminie 7 dni od dnia, w którym dowiedział się on
o zdarzeniu będącym podstawą skargi. Po upływie tego terminu skargę pozostawia się
bez rozpoznania, chyba że niedotrzymanie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych
od skazanego.
”
;
2)
w art. 8 dodaje się § 4-6 w brzmieniu
„
§ 4.
Skazany pozbawiony wolności może korzystać co najmniej raz w tygodniu, w terminach
ustalonych w porządku wewnętrznym obowiązującym w zakładzie karnym lub areszcie śledczym,
z samoinkasującego aparatu telefonicznego do kontaktu z osobą, o której mowa w § 3.
W szczególnie uzasadnionych wypadkach, jeżeli wyznaczone terminy czynności procesowych
wskazują na konieczność niezwłocznego skorzystania z samoinkasującego aparatu telefonicznego,
dyrektor zakładu karnego lub aresztu śledczego udziela zgody na kontakt poza terminami
ustalonymi w porządku wewnętrznym obowiązującym w zakładzie karnym lub areszcie śledczym.
§ 5.
Warunkiem skorzystania przez skazanego pozbawionego wolności z samoinkasującego aparatu
telefonicznego do kontaktu z osobą, o której mowa w § 3, jest uprzednie poinformowanie
na piśmie dyrektora zakładu karnego lub aresztu śledczego przez osobę, o której mowa
w § 3, o numerze telefonu tej osoby, pod którym można nawiązać z nią kontakt.
§ 6.
Skorzystanie przez skazanego pozbawionego wolności z samoinkasującego aparatu telefonicznego
do kontaktu z osobą, o której mowa w § 3, w terminie, o którym mowa w § 4 zdanie pierwsze,
następuje po zgłoszeniu przez skazanego pozbawionego wolności funkcjonariuszowi Służby
Więziennej przed rozpoczęciem tego terminu.
”
;
3)
w art. 9
a)
§ 3 i 4 otrzymują brzmienie
„
§ 3.
Postanowienie w postępowaniu wykonawczym staje się wykonalne z chwilą wydania, chyba
że ustawa stanowi inaczej lub sąd wydający postanowienie albo sąd powołany do rozpoznania
zażalenia wstrzyma jego wykonanie. Odmowa wstrzymania wykonania postanowienia nie
wymaga uzasadnienia.
§ 4.
Złożenie wniosku o wydanie postanowienia w postępowaniu wykonawczym nie wstrzymuje
wykonania orzeczenia, którego wniosek dotyczy, chyba że sąd właściwy do rozpoznania
wniosku, w szczególnie uzasadnionych wypadkach, postanowi inaczej. Odmowa wstrzymania
wykonania orzeczenia nie wymaga uzasadnienia.
”
,
b)
dodaje się § 5-8 w brzmieniu
„
§ 5.
W posiedzeniu w przedmiocie wstrzymania wykonania orzeczenia, którego dotyczy wniosek
o wydanie postanowienia w postępowaniu wykonawczym, ma prawo wziąć udział prokurator,
jeżeli wstrzymanie wykonania orzeczenia skutkowałoby zwolnieniem skazanego z aresztu
śledczego lub zakładu karnego. Posiedzenie wyznacza się niezwłocznie.
§ 6.
Jeżeli prokurator oświadczy, najpóźniej na posiedzeniu po ogłoszeniu postanowienia
o wstrzymaniu wykonania orzeczenia, o którym mowa w § 5, że sprzeciwia się wstrzymaniu
wykonania orzeczenia, postanowienie o wstrzymaniu wykonania orzeczenia staje się wykonalne
z chwilą uprawomocnienia.
§ 7.
Na postanowienie o wstrzymaniu wykonania orzeczenia prokuratorowi przysługuje zażalenie.
§ 8.
Zażalenie, o którym mowa w § 7, podlega rozpoznaniu w terminie 7 dni od daty wpływu
do sądu wyższej instancji.
”
;
4)
w art. 11 § 1a i 2 otrzymują brzmienie
„
§ 1a.
Jeżeli pokrzywdzony złożył wniosek, o którym mowa w art. 168a § 1 lub 1a, sąd, o którym
mowa w § 1, niezwłocznie przesyła dyrektorowi zakładu karnego lub aresztu śledczego
ten wniosek oraz dane zawierające imię, nazwisko i adres pokrzywdzonego. W wypadku,
o którym mowa w art. 168a § 6, sąd przesyła również dane zawierające imię, nazwisko
i adres świadka. Jeżeli skazany przebywa w zakładzie karnym lub areszcie śledczym,
sąd przesyła wniosek i wymienione dane nie później niż w terminie 7 dni od daty wpływu
wniosku do sądu.
§ 2.
Sąd po wydaniu wyroku skazującego przesyła dyrektorowi aresztu śledczego lub zakładu
karnego posiadane w sprawie informacje dotyczące osoby skazanego, w tym dane o uprzedniej
karalności oraz zastosowanych wobec niego środkach wychowawczych lub poprawczych,
informacje pozwalające na identyfikację skazanego, w szczególności numer Automatycznego
Systemu Identyfikacji Daktyloskopijnej (AFIS), numer Powszechnego Elektronicznego
Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), rysopis oraz opis znaków szczególnych i tatuaży,
a także fotografię skazanego, odpisy orzeczeń i opinii lekarskich oraz psychologicznych,
w tym stwierdzających u skazanego uzależnienia od substancji psychoaktywnej, a także
informacje dotyczące popełnienia przestępstwa określonego w art. 197-203 Kodeksu karnego w związku z zaburzeniami preferencji seksualnych, a po uprawomocnieniu się wyroku,
na wniosek dyrektora zakładu lub aresztu - również akta sądowe.
”
;
5)
w art. 12a § 1 otrzymuje brzmienie
„
§ 1.
W wezwaniu do uiszczenia grzywny, również orzeczonej jako kara zastępcza, nawiązki
na rzecz Skarbu Państwa, kwoty pieniężnej stanowiącej przedmiot przepadku, nawiązki
lub świadczenia pieniężnego orzeczonych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz
Pomocy Postpenitencjarnej, kosztów sądowych lub pieniężnej kary porządkowej na podstawie
prawomocnego orzeczenia sądowego wydanego w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie,
należy też pouczyć o tym, że w razie nieuiszczenia tych należności w całości w terminie
wynikającym z przepisów niniejszego kodeksu sąd przekaże do biur informacji gospodarczej,
działających na podstawie ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie
danych gospodarczych
(Dz. U. z 2021 r. poz. 2057), informację gospodarczą o powstaniu tej zaległości.
”
;
6)
po art. 14 dodaje się art. 14a i art. 14b w brzmieniu
„
Art. 14a.
§ 1.
Jeżeli miejsce pobytu skazanego na karę pozbawienia wolności na terenie kraju nie
jest znane, sąd wydaje postanowienie o poszukiwaniu go listem gończym.
§ 2.
W liście gończym podaje się
1)
sąd, który wydał postanowienie o poszukiwaniu listem gończym;
2)
dane o osobie, które mogą ułatwić jej poszukiwanie, a przede wszystkim personalia,
rysopis, znaki szczególne, miejsce zamieszkania i pracy, z dołączeniem w miarę możliwości
fotografii poszukiwanego;
3)
informację o orzeczeniu, stanowiącym podstawę pozbawienia wolności;
4)
wezwanie każdego, kto zna miejsce pobytu poszukiwanego, do zawiadomienia o tym najbliższej
jednostki Policji lub sądu;
5)
ostrzeżenie o odpowiedzialności karnej za ukrywanie poszukiwanego lub dopomaganie
mu w ucieczce.
§ 3.
W liście gończym można wyznaczyć nagrodę za ujęcie lub przyczynienie się do ujęcia
poszukiwanego, a także udzielić zapewnienia o utrzymaniu tajemnicy co do osoby informującej.
§ 4.
List gończy podlega rozpowszechnieniu przez opublikowanie za pomocą Internetu, chyba
że sąd postanowi inaczej.
§ 5.
Sąd, zależnie od potrzeby, może postanowić o rozpowszechnieniu listu gończego przez
rozesłanie, rozplakatowanie lub opublikowanie, w szczególności za pomocą prasy, radia
i telewizji.
Art. 14b.
§ 1.
Po otrzymaniu zawiadomienia o przystąpieniu do wykonania orzeczenia o karze pozbawieniu
wolności sąd niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania
zawiadomienia, może wydać postanowienie stwierdzające, że skazany bezprawnie utrudniał
wykonanie kary pozbawienia wolności, jeżeli w zamiarze utrudniania wykonania kary
pozbawienia wolności uciekł lub ukrywał się lub podjął działania w celu ucieczki lub
ukrycia się.
§ 2.
Na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia bezprawnego utrudniania przez skazanego
wykonania kary pozbawienia wolności przysługuje zażalenie.
§ 3.
Zażalenie, o którym mowa w § 2, podlega rozpoznaniu w terminie 7 dni od daty wpływu
do sądu wyższej instancji.
§ 4.
Odpis prawomocnego postanowienia stwierdzającego, że skazany bezprawnie utrudniał
wykonanie kary pozbawienia wolności, doręcza się dyrektorowi zakładu karnego.
”
;
7)
w art. 22 po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu
„
§ 2a.
Udział prokuratora w posiedzeniu jest obowiązkowy, jeżeli ustawa tak stanowi.
”
;
8)
po art. 23 dodaje się art. 23a w brzmieniu
„
Art. 23a.
§ 1.
Jeżeli postępowanie sądowe dotyczy skazanego pozbawionego wolności, posiedzenie sądu
może odbyć się przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie tej
czynności na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W miejscu
przebywania skazanego w czynności tej bierze udział przedstawiciel administracji zakładu
karnego lub aresztu śledczego, obrońca, jeżeli został ustanowiony lub wyznaczony,
oraz tłumacz, jeżeli został powołany.
§ 2.
Przepisy art. 517ea Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.
§ 3.
W wypadku zarządzenia sprowadzenia skazanego na posiedzenie sądu prezes sądu lub upoważniony
sędzia lub sędzia penitencjarny wydaje w tym przedmiocie zarządzenie, chyba że posiedzenie
odbywa się w zakładzie karnym. Zarządzenie wymaga uzasadnienia.
”
;
9)
po art. 39 dodaje się art. 39a w brzmieniu
„
Art. 39a.
§ 1.
W celu realizacji zadań wynikających z niniejszego kodeksu Minister Sprawiedliwości
może współpracować z instytutami badawczymi, o których mowa w ustawie z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych
(Dz. U. z 2022 r. poz. 498).
§ 2.
Instytuty badawcze, o których mowa w § 1, współpracują z Ministrem Sprawiedliwości
w realizacji zadań wynikających z niniejszego kodeksu na podstawie porozumienia podpisanego
z Ministrem Sprawiedliwości.
§ 3.
W porozumieniu, o którym mowa w § 2, Minister Sprawiedliwości i instytut badawczy
określą zakres, zasady i warunki współpracy w realizacji zadań wynikających z niniejszego
kodeksu.
”
;
10)
w art. 43b w § 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie
„
1)
przebywanie przez skazanego w określonych dniach tygodnia i godzinach we wskazanym
przez sąd albo komisję penitencjarną miejscu (dozór stacjonarny);
”
;
11)
w art. 43e § 1 i 2 otrzymują brzmienie
„
§ 1.
W sprawach związanych z udzieleniem zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności
w systemie dozoru elektronicznego właściwy jest sąd penitencjarny, w którego okręgu
skazany przebywa, albo komisja penitencjarna działająca w zakładzie karnym, w którym
skazany przebywa.
§ 2.
W sprawach związanych z wykonaniem postanowienia sądu albo decyzji komisji penitencjarnej
o udzieleniu zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego
i ich uchyleniem właściwy jest sąd penitencjarny, w którego okręgu kara jest wykonywana,
z wyjątkiem uchylenia zezwolenia z powodów, o których mowa w art. 43zaa § 1 pkt 1,
kiedy to właściwy jest sąd penitencjarny, który zezwolenia udzielił, albo sąd penitencjarny,
w okręgu którego działa komisja penitencjarna, która udzieliła zezwolenia.
”
;
12)
w art. 43h
a)
§ 3-5 otrzymują brzmienie
„
§ 3.
Jeżeli skazany zamieszkuje wspólnie z inną osobą lub osobami pełnoletnimi, warunkiem
rozpoczęcia dozoru stacjonarnego jest uprzednia pisemna zgoda tych osób złożona do
sądu albo komisji penitencjarnej, obejmująca także umożliwienie podmiotowi dozorującemu
przeprowadzanie czynności kontrolnych.
§ 4.
W razie potrzeby, na zarządzenie sędziego penitencjarnego albo na żądanie komisji
penitencjarnej, kurator sądowy ustala, w drodze zebrania informacji, czy skazany zamieszkuje
wspólnie z inną osobą lub osobami pełnoletnimi, a jeżeli tak, to uzyskuje dane personalne
tych osób, a następnie poucza je o warunkach wykonywania kary w systemie dozoru elektronicznego
oraz konsekwencjach, jakie wynikają z jej wykonywania dla osób zamieszkujących ze
skazanym. Kurator sądowy ustala warunki rodzinne oraz socjalno-bytowe, w których zamieszkuje
skazany, w zakresie niezbędnym do prawidłowego wykonania kary w systemie dozoru elektronicznego.
Informacje te kurator sądowy przekazuje niezwłocznie do sądu albo komisji penitencjarnej.
§ 5.
Oświadczenie o wyrażeniu zgody, o której mowa w § 3, może być również odebrane przez
kuratora sądowego podczas czynności, o których mowa w § 4, a następnie niezwłocznie
przekazane do sądu albo komisji penitencjarnej.
”
,
b)
§ 8 otrzymuje brzmienie
„
§ 8.
Cofnięcie zgody po wydaniu postanowienia sądu albo decyzji komisji penitencjarnej
o udzieleniu skazanemu zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie
dozoru elektronicznego jest nieskuteczne.
”
;
13)
w art. 43k § 4 otrzymuje brzmienie
„
§ 4.
Po ogłoszeniu lub przy doręczeniu postanowienia o rozpoczęciu dozoru elektronicznego
albo postanowienia sądu albo decyzji komisji penitencjarnej o udzieleniu zezwolenia
na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego należy doręczyć
skazanemu pisemne pouczenie o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach
związanych z dozorem elektronicznym, jak również o konsekwencjach naruszenia tych
obowiązków. Odpis postanowienia albo decyzji przesyła się niezwłocznie sądowemu kuratorowi
zawodowemu i podmiotowi dozorującemu.
”
;
14)
w art. 43la
a)
w § 1 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie
„
1)
wobec skazanego orzeczono karę pozbawienia wolności nieprzekraczającą jednego roku
i 6 miesięcy albo wobec skazanego orzeczono karę pozbawienia wolności w wymiarze niższym
niż 3 lata i któremu do odbycia w zakładzie karnym pozostała część tej kary w wymiarze
nie większym niż 6 miesięcy, a nie zachodzą warunki przewidziane w art. 64 § 2 Kodeksu karnego;
2)
odbywaniu kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego nie stoją na
przeszkodzie szczególne względy wskazujące, że w razie odbycia kary w tym systemie
nie zostaną osiągnięte cele kary;
”
,
b)
§ 6 otrzymuje brzmienie
„
§ 6.
Przepisy § 1-5 stosuje się odpowiednio do skazanego, któremu wymierzono dwie lub więcej
niepodlegających łączeniu kar pozbawienia wolności, które skazany ma odbyć kolejno
1)
nieprzekraczających w sumie 1 roku i 6 miesięcy,
2)
których suma jest niższa niż 3 lata i któremu do odbycia w zakładzie karnym pozostała
część tej kary w wymiarze nie większym niż 6 miesięcy
- a żadna kara nie została orzeczona za przestępstwo popełnione w warunkach przewidzianych
w art. 64 § 2 Kodeksu karnego.
”
;
15)
w art. 43lj po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu
„
§ 1a.
Jeżeli prokurator oświadczy, najpóźniej na posiedzeniu po ogłoszeniu postanowienia
o udzieleniu skazanemu zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie
dozoru elektronicznego, że sprzeciwia się udzieleniu zezwolenia, postanowienie, o
którym mowa w art. 43lh § 1, staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia.
”
;
16)
po art. 43ll dodaje się art. 43lla i art. 43llb w brzmieniu
„
Art. 43lla.
§ 1.
Komisja penitencjarna może udzielić skazanemu zezwolenia na odbycie kary pozbawienia
wolności w systemie dozoru elektronicznego, jeżeli zostały spełnione łącznie następujące
warunki
1)
wobec skazanego orzeczono karę pozbawienia wolności nieprzekraczającą 4 miesięcy,
a nie zachodzą warunki przewidziane w art. 64 § 2 Kodeksu karnego;
2)
skazany rozpoczął już odbywanie kary w zakładzie karnym;
3)
odbywaniu kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego nie stoją na
przeszkodzie szczególne względy wskazujące, że w razie odbycia kary w tym systemie
nie zostaną osiągnięte cele kary;
4)
za udzieleniem zezwolenia przemawiają dotychczasowa postawa i zachowanie skazanego
w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności;
5)
skazany posiada określone miejsce stałego pobytu;
6)
osoby pełnoletnie zamieszkujące wspólnie ze skazanym wyraziły zgodę, o której mowa
w art. 43h § 3;
7)
odbywaniu kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego nie stoją na
przeszkodzie warunki techniczne, o których mowa w art. 43h § 1.
§ 2.
Do postępowania przed komisją penitencjarną stosuje się odpowiednio przepisy art.
43la § 4, art. 43lc, art. 43ld § 1-3, art. 43le, art. 43lf, art. 43lg i art. 43lh.
§ 3.
Na decyzję komisji penitencjarnej, wydaną na podstawie art. 43la § 4, osobie, która
nie wyraziła zgody, przysługuje skarga. Przepisy art. 7 stosuje się odpowiednio.
§ 4.
Komisja penitencjarna wydaje decyzję w przedmiocie udzielenia skazanemu zezwolenia
na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego w terminie
14 dni od dnia wpływu wniosku o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w § 1.
§ 5.
Ponowny wniosek skazanego lub jego obrońcy o udzielenie zezwolenia, o którym mowa
w § 1, w tej samej sprawie, złożony przed upływem miesiąca od dnia wydania decyzji
o odmowie udzielenia tego zezwolenia, pozostawia się bez rozpoznania.
§ 6.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do skazanego, któremu wymierzono dwie lub więcej
niepodlegających łączeniu kar pozbawienia wolności, które skazany ma odbyć kolejno,
nieprzekraczających w sumie 4 miesięcy.
§ 7.
W sprawach związanych z udzieleniem skazanemu zezwolenia na odbycie kary pozbawienia
wolności w systemie dozoru elektronicznego, o których mowa w § 1, wyłącznie właściwa
jest komisja penitencjarna. Jeżeli jednak w chwili złożenia wniosku skazany nie rozpoczął
jeszcze odbywania kary, w sprawach związanych z udzieleniem zezwolenia właściwy jest
sąd penitencjarny.
Art. 43llb.
§ 1.
Na decyzję komisji penitencjarnej w przedmiocie udzielenia skazanemu zezwolenia na
odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego skarga przysługuje
także obrońcy skazanego, prokuratorowi, jak również sądowemu kuratorowi zawodowemu
lub dyrektorowi zakładu karnego, jeżeli składali wniosek o udzielenie zezwolenia.
Przepisy art. 7 i art. 43lj § 2 stosuje się odpowiednio.
§ 2.
Rozpoznając skargę sąd penitencjarny bierze pod uwagę w szczególności czy odbywaniu
kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego nie stoją na przeszkodzie
szczególne względy wskazujące, że w razie odbycia kary w tym systemie nie zostaną
osiągnięte cele kary oraz czy za udzieleniem zezwolenia przemawiają dotychczasowa
postawa i zachowanie skazanego w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności.
§ 3.
Jeżeli prokurator oświadczy, najpóźniej na posiedzeniu po ogłoszeniu decyzji o udzieleniu
skazanemu zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego,
że sprzeciwia się udzieleniu zezwolenia, decyzja komisji penitencjarnej staje się
wykonalna z chwilą uprawomocnienia.
§ 4.
Decyzję komisji penitencjarnej doręcza się wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o przysługującym
prawie, terminie i sposobie wniesienia skargi skazanemu lub jego obrońcy, prokuratorowi,
a także sądowemu kuratorowi zawodowemu lub dyrektorowi zakładu karnego, jeżeli składali
wniosek o udzielenie zezwolenia.
§ 5.
Wykonalną decyzję komisji penitencjarnej doręcza się wraz z uzasadnieniem właściwemu
sądowi penitencjarnemu.
”
;
17)
w art. 43m § 1 otrzymuje brzmienie
„
§ 1.
Skazany ma obowiązek zgłosić podmiotowi dozorującemu, w terminie i w sposób, które
zostały określone przez sąd albo komisję penitencjarną, gotowość do instalacji środków
technicznych.
”
;
18)
w art. 43n w § 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie
„
1)
pozostawać we wskazanym przez sąd albo komisję penitencjarną miejscu w wyznaczonym
czasie;
”
;
19)
w art. 43na we wprowadzeniu do wyliczenia zdanie drugie otrzymuje brzmienie
„
Sąd penitencjarny albo komisja penitencjarna określa przedziały czasu w ciągu doby
i w poszczególnych dniach tygodnia, w których skazany ma prawo się oddalić z miejsca
stałego pobytu lub innego wskazanego miejsca na okres nieprzekraczający 12 godzin
dziennie, w szczególności w celu
”
;
20)
w art. 43nb w § 1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie
„
Obowiązki te mogą zostać nałożone również na wniosek prokuratora lub sądowego kuratora
zawodowego, a także komisji penitencjarnej, jeżeli udzieliła skazanemu zezwolenia
na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego.
”
;
21)
po art. 43r dodaje się art. 43ra w brzmieniu
„
Art. 43ra.
§ 1.
Jeżeli skazany, wobec którego wykonywany jest w systemie dozoru elektronicznego środek
karny lub środek zabezpieczający, został osadzony w areszcie śledczym lub zakładzie
karnym, umieszczony w zakładzie psychiatrycznym w związku z zastosowaniem wobec niego
środka zabezpieczającego, umieszczony bez jego zgody w zakładzie leczniczym albo poddany
leczeniu w zakładzie leczniczym, w którym są udzielane świadczenia zdrowotne z zakresu
opieki psychiatrycznej, prezes sądu lub upoważniony sędzia
1)
na wniosek podmiotu dozorującego,
2)
na wniosek dyrektora aresztu śledczego lub zakładu karnego, kierownika zakładu psychiatrycznego
lub kierownika zakładu leczniczego lub
3)
z urzędu
- może wyrazić zgodę na odinstalowanie rejestratora lub usunięcie nadajnika na czas
pobytu w areszcie śledczym, zakładzie karnym, zakładzie psychiatrycznym albo zakładzie
leczniczym.
§ 2.
W wypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 3, prezes sądu lub upoważniony sędzia może
zasięgnąć opinii dyrektora aresztu śledczego lub zakładu karnego, kierownika zakładu
psychiatrycznego lub kierownika zakładu leczniczego.
§ 3.
Prezes sądu lub upoważniony sędzia, na wniosek podmiotu dozorującego, dyrektora aresztu
śledczego lub zakładu karnego, kierownika zakładu psychiatrycznego, kierownika zakładu
leczniczego lub z urzędu, może w każdym czasie zarządzić ponowne zainstalowanie rejestratora
lub założenie nadajnika wobec skazanego, o którym mowa w § 1.
§ 4.
Nie wcześniej niż 7 dni przed dniem zwolnienia skazanego z aresztu śledczego, zakładu
karnego, zakładu psychiatrycznego albo zakładu leczniczego albo w terminie 7 dni od
dnia wydania zarządzenia, o którym mowa w § 3, dokonuje się ponownego zainstalowania
rejestratora lub założenia nadajnika. O ponownym zainstalowaniu rejestratora lub założeniu
nadajnika podmiot dozorujący niezwłocznie zawiadamia prezesa sądu lub upoważnionego
sędziego.
”
;
22)
w art. 43t w § 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie
„
1)
niezwłocznie po zaistnieniu warunków technicznych informuje sąd albo komisję penitencjarną
o możliwości rozpoczęcia wykonywania dozoru elektronicznego;
”
;
23)
art. 43zad otrzymuje brzmienie
„
Art. 43zad.
W razie uchylenia zezwolenia, o którym mowa w art. 43zaa § 1 lub art. 43zab, sąd penitencjarny
niezwłocznie poleca zatrzymać i doprowadzić skazanego do aresztu śledczego bez wezwania,
o czym należy go pouczyć.
”
;
24)
w art. 45
a)
§ 2 otrzymuje brzmienie
„
§ 2.
Do wykonywania pracy, o której mowa w § 1, z zastrzeżeniem § 5, stosuje się odpowiednio
przepisy art. 53-58, art. 60, art. 63b i art. 63c.
”
,
b)
dodaje się § 5 w brzmieniu
„
§ 5.
Na wniosek skazanego odbywającego karę pozbawienia wolności niebędącą zastępczą karą
pozbawienia wolności sąd może orzec, po wyrażeniu zgody przez dyrektora zakładu karnego,
że praca społecznie użyteczna będzie wykonywana na rzecz podmiotów i na zasadach określonych
w art. 123a. Czynności związane z organizowaniem i kontrolowaniem wykonywania pracy
społecznie użytecznej oraz obowiązków nałożonych na skazanego wykonuje dyrektor zakładu
karnego. W celu wykonania pracy społecznie użytecznej sąd przesyła odpis orzeczenia
właściwemu dyrektorowi zakładu karnego. Przepisy art. 53, art. 55 § 1 oraz art. 57a
§ 1 i 3 stosuje się odpowiednio.
”
;
25)
w art. 61 § 1 otrzymuje brzmienie
„
§ 1.
Jeżeli względy wychowawcze lub stan zdrowia skazanego za tym przemawiają, sąd może
w okresie wykonywania kary ograniczenia wolności ustanawiać, rozszerzać lub zmieniać
obowiązki, o których mowa w art. 34 § 3 Kodeksu karnego, albo od wykonania tych obowiązków zwolnić.
”
;
26)
po art. 63b dodaje się art. 63c w brzmieniu
„
Art. 63c.
Z ważnych względów, w szczególności uzasadnionych wykonywaną przez skazanego pracą
zarobkową lub stanem zdrowia, kurator zawodowy, na wniosek skazanego, jednokrotnie
podczas wykonywania kary ograniczenia wolności może wydać decyzję o ustaleniu rozliczenia
godzin nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w innych okresach niż miesięczny
na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy, nie przekraczając okresu orzeczonej kary ani orzeczonej
łącznej liczby godzin wykonywanej pracy w tym okresie.
”
;
27)
w art. 72 § 3-4a otrzymują brzmienie
„
§ 3.
Zakłady karne mogą być tworzone jako samodzielne zakłady lub jako wyodrębnione oddziały
zakładów karnych i aresztów śledczych. Zakłady karne mogą być przekształcane w areszty
śledcze. Kilka zakładów może posiadać wspólną administrację bądź wydzielone służby.
§ 4.
Minister Sprawiedliwości, w drodze zarządzenia, tworzy i znosi zakłady karne oraz
przekształca je w areszty śledcze, mając na względzie istniejące potrzeby w tym zakresie.
§ 4a.
Dyrektor Generalny Służby Więziennej, w drodze zarządzenia, określa przeznaczenie
zakładów karnych oraz wyodrębnionych oddziałów zakładów karnych w zakładach karnych
i aresztach śledczych, uwzględniając w szczególności potrzebę zapewnienia oraz racjonalnego
wykorzystania miejsc zakwaterowania dla wszystkich grup skazanych.
”
;
28)
w art. 74 uchyla się § 3;
29)
w art. 76
a)
w § 1
-
po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu
„
2a)
udzielanie skazanemu, w wypadkach wskazanych w ustawie, zezwolenia na odbycie kary
pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego;
”
,
-
pkt 3 otrzymuje brzmienie
„
3)
ustalenie indywidualnych programów oddziaływań na skazanego i dokonywanie ocen ich
wykonywania oraz ustalenie indywidualnych programów terapeutycznych i dokonywanie
ocen ich wykonywania;
”
,
b)
po § 1 dodaje się § 1a i 1b w brzmieniu
„
§ 1a.
W wypadku co najmniej dwukrotnej negatywnej weryfikacji decyzji, o której mowa w §
1 pkt 7, podjętej wobec skazanego, o którym mowa w art. 88a § 1 pkt 3 lit. b i c,
kolejnej weryfikacji tej decyzji, dokonanej nie wcześniej niż po 6 miesiącach od dnia
pierwszej decyzji, komisja penitencjarna dokonuje po 12 miesiącach.
§ 1b.
Okres 12 miesięcy, o którym mowa w § 1a, może zostać skrócony przez komisję penitencjarną
w wypadku uzasadnionym stanem zdrowia skazanego lub wobec skazanego, który wyróżnił
się szczególnie dobrym zachowaniem.
”
,
c)
§ 4 otrzymuje brzmienie
„
§ 4.
Na decyzje, o których mowa w § 1 pkt 3-5 i 8-11, skarga nie przysługuje.
”
;
30)
w art. 79
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie
„
§ 1.
Skazanego na karę pozbawienia wolności sąd poleca zatrzymać i doprowadzić do aresztu
śledczego.
”
,
b)
po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu
„
§ 1a.
W uzasadnionym wypadku, na wniosek skazanego, sąd może wezwać skazanego do stawienia
się w wyznaczonym terminie w areszcie śledczym, położonym najbliżej miejsca jego stałego
pobytu, wraz z dokumentem stwierdzającym tożsamość, jeżeli dotychczasowa postawa i
zachowanie skazanego uzasadniają przypuszczenie, że skazany stawi się na wezwanie.
Zarządzenie wymaga uzasadnienia.
”
,
c)
§ 2 otrzymuje brzmienie
„
§ 2.
Jeżeli w wypadku, o którym mowa w § 1a, skazany, mimo wezwania, nie stawił się w areszcie
śledczym, sąd poleca go zatrzymać i doprowadzić. Kosztami zatrzymania i doprowadzenia
sąd obciąża skazanego.
”
,
d)
§ 4 otrzymuje brzmienie
„
§ 4.
Jeżeli skazanym jest żołnierz, obowiązek zatrzymania i doprowadzenia spoczywa na właściwych
organach wojskowych.
”
;
31)
w art. 79a § 2 otrzymuje brzmienie
„
§ 2.
Skazany przekazuje do depozytu dokumenty, środki pieniężne, przedmioty wartościowe
i inne przedmioty, których nie może posiadać w celi.
”
;
32)
w art. 79b dodaje się § 4 w brzmieniu
„
§ 4.
Skazanego informuje się o odpowiedzialności karnej i odpowiedzialności dyscyplinarnej
za naruszenie nietykalności cielesnej, czynną napaść lub znieważenie funkcjonariusza
publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków
służbowych.
”
;
33)
w art. 82 w § 2
a)
pkt 6 otrzymuje brzmienie
„
6)
stan zdrowia fizycznego i psychicznego, w tym stopień uzależnienia od substancji psychoaktywnej;
”
,
b)
w pkt 8 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 9 w brzmieniu
„
9)
stosunek skazanego do popełnionego przestępstwa.
”
;
34)
w art. 83 po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu
„
§ 1a.
Skazanego poddaje się w miarę potrzeby, za jego zgodą, także badaniom seksuologicznym.
Sędzia penitencjarny może zarządzić przeprowadzenie badań bez zgody skazanego.
”
;
35)
w art. 85 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2 w brzmieniu
„
§ 2.
W zakładzie karnym, o którym mowa w § 1, mogą odbywać karę młodociani skazani za przestępstwo,
o którym mowa w art. 10 § 2 Kodeksu karnego, jeżeli przemawiają za tym względy wychowawcze i resocjalizacyjne.
”
;
36)
w art. 88a § 1 otrzymuje brzmienie
„
§ 1.
Za skazanego stwarzającego poważne zagrożenie społeczne albo poważne zagrożenie dla
bezpieczeństwa zakładu można uznać skazanego, który
1)
popełnił przestępstwo o bardzo wysokim stopniu społecznej szkodliwości, w szczególności
przestępstwo
a)
zamachu na
-
niepodległość lub integralność Rzeczypospolitej Polskiej,
-
konstytucyjny ustrój państwa lub konstytucyjne organy Rzeczypospolitej Polskiej,
-
życie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,
-
jednostkę Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,
b)
ze szczególnym okrucieństwem,
c)
wzięcia lub przetrzymania zakładnika albo w związku z wzięciem zakładnika,
d)
uprowadzenia statku wodnego lub powietrznego,
e)
z użyciem broni palnej, materiałów wybuchowych albo łatwopalnych;
2)
popełnił przestępstwo w zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnianie
przestępstw, zwłaszcza z uwagi na jego kierowniczą lub znaczącą rolę w grupie lub
związku;
3)
podczas uprzedniego lub obecnego pozbawienia wolności stwarzał zagrożenie dla bezpieczeństwa
zakładu karnego lub aresztu śledczego w ten sposób, że
a)
był organizatorem lub aktywnym uczestnikiem zbiorowego wystąpienia w zakładzie karnym
lub areszcie śledczym,
b)
dopuścił się czynnej napaści na funkcjonariusza publicznego lub inną osobę zatrudnioną
w zakładzie karnym lub areszcie śledczym,
c)
był sprawcą zgwałcenia, ciężkiego uszczerbku na zdrowiu albo znęcał się nad skazanym,
ukaranym lub tymczasowo aresztowanym,
d)
uwolnił się lub usiłował uwolnić się z zakładu karnego lub aresztu śledczego albo
podczas konwojowania poza terenem zakładu lub aresztu.
”
;
37)
w art. 88b w § 1 pkt 9 otrzymuje brzmienie
„
9)
widzenia udzielane są w sposób uniemożliwiający bezpośredni kontakt z osobami odwiedzającymi,
chyba że dyrektor zakładu karnego, w uzasadnionych wypadkach, wyrazi zgodę na udzielenie
widzenia w sposób umożliwiający bezpośredni kontakt z osobami odwiedzającymi. Nie
dotyczy to osób, o których mowa w art. 8 § 3, jednak na żądanie tych osób widzeń udziela
się w sposób uniemożliwiający bezpośredni kontakt ze skazanymi. W czasie korzystania
z widzeń skazani nie mogą spożywać artykułów żywnościowych i napojów;
”
;
38)
w art. 88d
a)
w § 1
-
wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie
„
Jeżeli w związku z toczącym się lub zakończonym postępowaniem karnym, w którym skazany
uczestniczy lub uczestniczył w charakterze podejrzanego, oskarżonego, świadka lub
pokrzywdzonego, wystąpiło poważne zagrożenie lub istnieje bezpośrednia obawa wystąpienia
poważnego zagrożenia dla jego życia lub zdrowia, dyrektor zakładu karnego obejmuje
takiego skazanego szczególną ochroną w warunkach zwiększonej izolacji i zabezpieczenia,
która może polegać na
”
,
-
uchyla się pkt 3,
-
dodaje się pkt 4-11 w brzmieniu
„
4)
stosowaniu warunków odbywania kary określonych w art. 88c;
5)
zakazie pozostawiania skazanego samotnie w celi mieszkalnej lub innym pomieszczeniu,
z wyjątkiem cel i pomieszczeń monitorowanych;
6)
wzmożonej obserwacji zachowania skazanego;
7)
zwiększeniu stopnia izolacji od innych skazanych;
8)
częstszej wizytacji celi mieszkalnej przez wyznaczonych funkcjonariuszy lub pracowników
Służby Więziennej niż w odniesieniu do skazanych, wobec których nie podjęto decyzji
o objęciu szczególną ochroną;
9)
określeniu szczególnego sposobu korzystania z zabezpieczeń techniczno-ochronnych w
celi mieszkalnej;
10)
częstszej kontroli posiadanych przez skazanego w celi mieszkalnej przedmiotów, w tym
leków, niż w odniesieniu do skazanych, wobec których nie podjęto decyzji o objęciu
szczególną ochroną;
11)
częstszej kontroli celi mieszkalnej niż w odniesieniu do skazanych, wobec których
nie podjęto decyzji o objęciu szczególną ochroną.
”
,
b)
w § 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie
„
1)
warunków odbywania kary określonych w art. 88b § 1 pkt 1-4, 6, 8 i 9 oraz § 2 i 3,
”
,
c)
po § 2 dodaje się § 2a i 2b w brzmieniu
„
§ 2a.
Objęcie skazanego szczególną ochroną powinno być dokonane zgodnie z celem tej czynności,
w granicach niezbędnych do osiągnięcia tego celu, z poszanowaniem godności ludzkiej
skazanego oraz bez wyrządzania zbędnych dolegliwości.
§ 2b.
Szczegółowy sposób realizacji szczególnej ochrony skazanego nie może być bardziej
dolegliwy niż warunki odbywania kary, które mogą być stosowane wobec skazanego, o
którym mowa w art. 88a § 1.
”
,
d)
w § 3 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie
„
Dyrektor zakładu karnego obejmuje skazanego szczególną ochroną z urzędu lub na wniosek
sądu, przed którym toczy się postępowanie karne, albo prokuratora prowadzącego lub
nadzorującego postępowanie przygotowawcze.
”
,
e)
§ 5 otrzymuje brzmienie
„
§ 5.
W decyzji o objęciu skazanego szczególną ochroną należy określić termin, do którego
ochrona ma trwać, oraz szczegółowy sposób realizacji tej ochrony, wskazując środki,
o których mowa w § 1 lub 2.
”
,
f)
w § 7 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie
„
W wypadku ustania przyczyny objęcia skazanego szczególną ochroną, dyrektor zakładu
karnego, na wniosek sądu, przed którym toczy się postępowanie karne, albo prokuratora
prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze, a jeżeli skazanego objęto
szczególną ochroną z urzędu - z urzędu, cofa szczególną ochronę.
”
;
39)
w art. 89 § 3 i 3a otrzymują brzmienie
„
§ 3.
Skazanego na karę dożywotniego pozbawienia wolności można przenieść do zakładu karnego
typu półotwartego po odbyciu przez niego co najmniej 20 lat, a do zakładu karnego
typu otwartego - po odbyciu przez niego co najmniej 25 lat kary. Przeniesienie może
nastąpić po przeprowadzeniu badań psychologicznych, a także psychiatrycznych, o których
mowa w art. 83 § 1.
§ 3a.
Przeniesienie, o którym mowa w § 1, skazanego z zaburzeniami preferencji seksualnych
za przestępstwo określone w art. 197-203 Kodeksu karnego, popełnione w związku z tymi zaburzeniami, wymaga przeprowadzenia również badań seksuologicznych,
o których mowa w art. 83 § 1a, a także zgody sędziego penitencjarnego.
”
;
40)
w art. 90
a)
pkt 7 otrzymuje brzmienie
„
7)
widzenia skazanych podlegają nadzorowi administracji zakładu karnego; rozmowy skazanych
w trakcie widzeń mogą podlegać kontroli administracji zakładu karnego;
”
,
b)
pkt 9 otrzymuje brzmienie
„
9)
rozmowy telefoniczne skazanych lub rozmowy skazanych prowadzone za pomocą innych środków
łączności podlegają kontroli administracji zakładu karnego, chyba że dyrektor zakładu
karnego podejmie decyzję o odstąpieniu od kontroli; decyzję o odstąpieniu odnotowuje
się w Centralnej Bazie Danych Osób Pozbawionych Wolności.
”
;
41)
w art. 91
a)
pkt 4 otrzymuje brzmienie
„
4)
skazanym można zezwalać na udział w organizowanych przez administrację zakładu karnego
poza terenem zakładu karnego grupowych zajęciach kulturalno-oświatowych lub sportowych
w obecności funkcjonariusza lub pracownika zakładu karnego; łączna liczba opuszczeń
zakładu karnego w celu udziału w tych zajęciach dla jednego skazanego nie może przekroczyć
28 w ciągu roku;
”
,
b)
pkt 11 otrzymuje brzmienie
„
11)
rozmowy telefoniczne skazanych lub rozmowy skazanych prowadzone za pomocą innych środków
łączności mogą podlegać kontroli administracji zakładu karnego.
”
;
42)
w art. 92
a)
pkt 4 otrzymuje brzmienie
„
4)
skazanym można zezwalać na udział w organizowanych przez administrację zakładu karnego
poza terenem zakładu karnego zajęciach kulturalno-oświatowych lub sportowych oraz
innych takich zajęciach i imprezach organizowanych poza terenem zakładu karnego; łączna
liczba opuszczeń zakładu karnego w celu udziału w tych zajęciach i imprezach dla jednego
skazanego nie może przekroczyć 56 w ciągu roku; sposób udziału w zajęciach i imprezach
określa dyrektor zakładu karnego;
”
,
b)
uchyla się pkt 5,
c)
pkt 8 otrzymuje brzmienie
„
8)
skazani mogą otrzymywać z depozytu zakładu karnego środki pieniężne pozostające do
ich dyspozycji;
”
,
d)
pkt 11 otrzymuje brzmienie
„
11)
widzenia skazanych mogą podlegać nadzorowi administracji zakładu karnego; rozmowy
skazanych w trakcie widzeń mogą podlegać kontroli administracji zakładu karnego;
”
,
e)
pkt 13 i 14 otrzymują brzmienie
„
13)
korespondencja skazanych może podlegać cenzurze administracji zakładu karnego;
14)
rozmowy telefoniczne skazanych lub rozmowy skazanych prowadzone za pomocą innych środków
łączności mogą podlegać kontroli administracji zakładu karnego.
”
;
43)
w art. 95 § 1 otrzymuje brzmienie
„
§ 1.
W systemie programowanego oddziaływania odbywają karę skazani młodociani, a także
skazani dorośli, którzy wyrażają zgodę na współudział w opracowaniu i wykonaniu indywidualnego
programu oddziaływania.
”
;
44)
w art. 96 § 1 otrzymuje brzmienie
„
§ 1.
W systemie terapeutycznym odbywają karę skazani z niepsychotycznymi zaburzeniami psychicznymi,
w tym skazani za przestępstwo określone w art. 197-203 Kodeksu karnego, popełnione w związku z zaburzeniami preferencji seksualnych, upośledzeni umysłowo,
a także uzależnieni od substancji psychoaktywnej oraz skazani niepełnosprawni fizycznie
- wymagający oddziaływania specjalistycznego, zwłaszcza opieki psychologicznej, lekarskiej
lub rehabilitacyjnej.
”
;
45)
po art. 104 dodaje się art. 104a w brzmieniu
„
Art. 104a.
§ 1.
Na wniosek właściwego organu gminy, za zgodą dyrektora zakładu karnego, umożliwia
się skazanemu na jego pisemny wniosek lub za jego pisemną zgodą udział w usuwaniu
skutków sytuacji kryzysowych oraz klęsk żywiołowych.
§ 2.
Zasady udziału skazanych w usuwaniu skutków sytuacji kryzysowych oraz klęsk żywiołowych
określa się w porozumieniu zawieranym pomiędzy dyrektorem zakładu karnego i organem,
o którym mowa w § 1.
”
;
46)
w art. 105
a)
§ 3 i 4 otrzymują brzmienie
„
§ 3.
Zakres i sposób kontaktów, o których mowa w § 1 i 2, w szczególności nadzór nad widzeniami,
cenzura korespondencji, kontrolowanie rozmów w trakcie widzeń, rozmów telefonicznych
i rozmów prowadzonych za pomocą innych środków łączności, są uzależnione od rodzaju
i typu zakładu karnego, w którym skazany odbywa karę, a także od wymogów indywidualnego
oddziaływania, z wyjątkiem prawa do otrzymywania paczek.
§ 4.
Dyrektor zakładu karnego podejmuje decyzje dotyczące
1)
zatrzymania korespondencji,
2)
cenzurowania korespondencji w zakładach karnych typu półotwartego i otwartego,
3)
kontrolowania rozmów w trakcie widzeń i rozmów telefonicznych oraz rozmów prowadzonych
za pomocą innych środków łączności
- z wyjątkiem przypadków określonych w art. 8 § 3 oraz w art. 8a § 2 i 3, jeżeli wymagają
tego względy bezpieczeństwa zakładu lub porządku publicznego. Dyrektor zakładu karnego
informuje skazanego o zatrzymaniu korespondencji oraz może zezwolić na przekazanie
skazanemu ważnej wiadomości zawartej w zatrzymanej korespondencji.
”
,
b)
po § 6 dodaje się § 6a w brzmieniu
„
§ 6a.
Skazany ponosi koszty prowadzenia korespondencji, w tym korespondencji urzędowej.
W szczególnie uzasadnionych wypadkach skazany, który nie posiada środków pieniężnych,
może otrzymać od administracji zakładu karnego znaczki pocztowe na korespondencję.
”
,
c)
§ 7 otrzymuje brzmienie
„
§ 7.
Skazany wysyłając korespondencję urzędową przekazuje wraz z nią wypełnione potwierdzenie
odbioru, które po podpisaniu przez przyjmującego zwracane jest skazanemu. Na kopercie
umieszcza się odcisk stempla z nazwą zakładu karnego oraz odnotowuje się datę jej
odbioru.
”
,
d)
dodaje się § 8 w brzmieniu
„
§ 8.
Dyrektor Generalny Służby Więziennej określi, w drodze zarządzenia, wzór potwierdzenia
odbioru wysyłanej korespondencji urzędowej, o którym mowa w § 7.
”
;
47)
w art. 105a
a)
w § 2 zdanie drugie i trzecie otrzymują brzmienie
„
Liczba osób małoletnich nie podlega ograniczeniu. Osoby małoletnie mogą korzystać
z widzeń tylko pod opieką osób pełnoletnich.
”
,
b)
po § 2 dodaje się § 2a w brzmieniu
„
§ 2a.
Osoba małoletnia do lat 15 korzysta z widzenia ze skazanym pod opieką pozostającego
na wolności przedstawiciela ustawowego lub pełnoletniej osoby najbliższej, a w przypadku
gdy uprawniony do opieki nad osobą małoletnią podczas widzenia nie uzyskał zgody na
widzenie, nie chce lub nie może z niego skorzystać - pod opieką funkcjonariusza lub
pracownika zakładu karnego wyznaczonego przez dyrektora zakładu karnego.
”
;
48)
w art. 105b
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie
„
§ 1.
Skazany co najmniej raz w tygodniu ma prawo korzystać z samoinkasującego aparatu telefonicznego
na własny koszt lub na koszt rozmówcy w sposób i w terminach ustalonych w porządku
wewnętrznym obowiązującym w zakładzie karnym. W uzasadnionych wypadkach dyrektor zakładu
karnego może udzielić zgody na skorzystanie z samoinkasującego aparatu telefonicznego
na koszt zakładu karnego.
”
,
b)
po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu
„
§ 1a.
W szczególnie uzasadnionych wypadkach, zwłaszcza gdy bezpośredni kontakt jest niemożliwy
lub szczególnie utrudniony lub gdy wynika to z nagłej sytuacji życiowej, dyrektor
zakładu karnego może udzielić zgody na skorzystanie z samoinkasującego aparatu telefonicznego
do kontaktu z rodziną i innymi osobami bliskimi poza terminami ustalonymi w porządku
wewnętrznym obowiązującym w zakładzie karnym.
”
,
c)
uchyla się § 2,
d)
dodaje się § 4 i 5 w brzmieniu
„
§ 4.
Zapewnienie systemu służącego realizacji uprawnienia, o którym mowa w § 1, można powierzyć
przywięziennemu zakładowi pracy wskazanemu przez Ministra Sprawiedliwości, w drodze
decyzji, która podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Ministra Sprawiedliwości.
W takim wypadku dla każdego zakładu karnego jest zawierana odrębna umowa podpisana
przez dyrektora zakładu karnego z przywięziennym zakładem pracy.
§ 5.
Dyrektor Generalny Służby Więziennej określi, w drodze zarządzenia, warunki umów,
o których mowa w § 4 zdanie drugie.
”
;
49)
po art. 105b dodaje się art. 105c w brzmieniu
„
Art. 105c.
§ 1.
Rozmowy telefoniczne skazanych lub rozmowy skazanych prowadzone za pomocą innych środków
łączności nie mogą być realizowane przez przekierowanie na inny niż wybrany numer
telefonu lub jako telekonferencja.
§ 2.
W razie naruszenia zakazu, o którym mowa w § 1, uniemożliwia się przeprowadzenie rozmowy
albo przerywa się ją.
”
;
50)
w art. 110
a)
§ 2 otrzymuje brzmienie
„
§ 2.
Powierzchnia w celi mieszkalnej, przypadającej na skazanego, wynosi nie mniej niż
3 m
”
,
b)
w § 2a wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie
„
Dyrektor zakładu karnego lub aresztu śledczego może umieścić skazanego na czas określony,
nie dłuższy niż 90 dni, w warunkach, o których mowa w § 2 zdanie drugie i trzecie,
w celi mieszkalnej, w której powierzchnia przypadająca na skazanego wynosi poniżej
3 m
”
,
c)
w § 2b wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie
„
Dyrektor zakładu karnego lub aresztu śledczego może umieścić skazanego na czas określony,
nie dłuższy niż 14 dni, w warunkach, o których mowa w § 2 zdanie drugie i trzecie,
w celi mieszkalnej, w której powierzchnia przypadająca na skazanego wynosi poniżej
3 m
”
,
d)
po § 4 dodaje się § 4a w brzmieniu
„
§ 4a.
Do powierzchni w celi mieszkalnej, o której mowa w § 2 zdanie pierwsze, § 2a i 2b,
nie wlicza się wnęki okiennej i wnęki grzejnikowej, a także powierzchni znajdującej
się poza kratami wewnętrznymi oraz wydzielonych kącików sanitarnych.
”
;
51)
w art. 110a
a)
§ 2 otrzymuje brzmienie
„
§ 2.
Dyrektor zakładu karnego może zezwolić
1)
na posiadanie w celi sprzętu elektronicznego lub elektrycznego,
2)
skazanemu na posiadanie w celi innych przedmiotów, w tym także podnoszących estetykę
pomieszczenia lub będących wyrazem kulturalnych zainteresowań skazanego
- jeżeli posiadanie tych przedmiotów nie narusza zasad porządku i bezpieczeństwa obowiązujących
w zakładzie karnym.
”
,
b)
§ 4 otrzymuje brzmienie
„
§ 4.
Skazany, w tym również przebywający poza terenem zakładu karnego w związku z zatrudnieniem,
nie może posiadać, poza depozytem, środków łączności oraz przedmiotów i dokumentów,
które mogą stanowić zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa w zakładzie karnym
lub bezpieczeństwa osób w nim przebywających.
”
,
c)
dodaje się § 5 w brzmieniu
„
§ 5.
Zakaz określony w § 4 nie dotyczy skazanych przebywających poza terenem zakładu karnego
w związku z zatrudnieniem w odniesieniu do środków łączności, przedmiotów i dokumentów
niezbędnych do wykonywania pracy, udostępnionych im na czas jej wykonywania przez
podmiot zatrudniający.
”
;
52)
po art. 110a dodaje się art. 110b w brzmieniu
„
Art. 110b.
§ 1.
W przypadku uzyskania zezwolenia dyrektora zakładu karnego, o którym mowa w art. 110a
§ 2 pkt 1, i wyposażenia celi mieszkalnej w dodatkowy sprzęt elektroniczny lub elektryczny
każdy skazany przebywający w tej celi jest zobowiązany do uiszczania zryczałtowanej
miesięcznej opłaty w związku z użytkowaniem tego sprzętu.
§ 2.
Środki finansowe uzyskane z tytułu uiszczania przez skazanych opłat podlegają przekazaniu
na cele Funduszu Aktywizacji Zawodowej Skazanych oraz Rozwoju Przywięziennych Zakładów
Pracy utworzonego na podstawie art. 6a ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o zatrudnianiu osób pozbawionych wolności
(Dz. U. z 2021 r. poz. 179).
§ 3.
Opłata podlega potrąceniu ze środków pieniężnych pozostających w dyspozycji skazanego.
Potrącenie następuje z góry każdego pierwszego roboczego dnia miesiąca. Potrącona
opłata nie podlega zwrotowi.
§ 4.
Jeżeli skazany nie posiada środków pieniężnych na uiszczenie opłaty w terminie, o
którym mowa w § 3, jej potrącenie następuje niezwłocznie po wpłynięciu środków pieniężnych
na konto skazanego, w wysokości stanowiącej iloczyn wysokości zryczałtowanej opłaty
oraz liczby miesięcy, za które nie była ona potrącana.
§ 5.
W szczególnie uzasadnionych wypadkach, zwłaszcza gdy skazany nie posiada środków finansowych
i zatrudniony jest nieodpłatnie w zakładzie karnym, dyrektor może zwolnić go od uiszczania
opłaty, o której mowa w § 1.
§ 6.
W przypadku gdy skazany zwalniany z zakładu karnego zalega z uiszczeniem opłaty, staje
się ona obowiązkiem w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i podlega egzekucji na podstawie jej przepisów.
§ 7.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wysokość zryczałtowanej
miesięcznej opłaty, o której mowa w § 1, mając na względzie średnią wysokość kosztów
ponoszonych przez zakład karny w związku z użytkowaniem przez skazanych dodatkowego
sprzętu elektronicznego i elektrycznego.
”
;
53)
w art. 113
a)
§ 3 otrzymuje brzmienie
„
§ 3.
Środki pieniężne, o których mowa w § 2, skazany może przekazać na wybrany rachunek
bankowy lub pozostawić w depozycie.
”
,
b)
w § 6 pkt 4 otrzymuje brzmienie
„
4)
środki pieniężne otrzymane przez skazanego w danym miesiącu, w wysokości 20% minimalnego
wynagrodzenia za pracę, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.
”
;
54)
w art. 113a
a)
§ 2 otrzymuje brzmienie
„
§ 2.
Skazanemu umożliwia się dokonanie pierwszego zakupu nie później niż trzeciego dnia
roboczego po przyjęciu do aresztu śledczego, o którym mowa w art. 79b § 1.
”
,
b)
§ 5 otrzymuje brzmienie
„
§ 5.
W paczkach nie mogą być dostarczane przedmioty niedozwolone, substancje psychoaktywne
oraz artykuły, których sprawdzenie jest niemożliwe bez naruszenia w istotny sposób
ich zawartości, jak też artykuły w opakowaniach utrudniających ich kontrolę.
”
;
55)
art. 114 otrzymuje brzmienie
„
Art. 114.
Skazanemu, który nie ma możliwości zarobkowania oraz nie posiada niezbędnych środków
materialnych, dyrektor zakładu karnego może przyznać miesięczną zapomogę w wysokości
do 1/5 minimalnego wynagrodzenia za pracę.
”
;
56)
w art. 115
a)
po § 5 dodaje się § 5a-5d w brzmieniu
„
§ 5a.
W przypadkach, o których mowa w § 5 pkt 2, podmioty lecznicze udzielają skazanemu
świadczeń zdrowotnych z zachowaniem kolejności dostępu do tych świadczeń obowiązującej
osoby uprawnione do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków
publicznych.
§ 5b.
Zgłoszenie przez skazanego potrzeby przeprowadzenia postępowania diagnostycznego jest
równoznaczne z wyrażeniem przez niego zgody na jego przeprowadzenie.
§ 5c.
Jeżeli skazany, który zgłosił informację o stanie zdrowia, chorobach lub urazach,
skutkującą potrzebą przeprowadzenia wobec niego procedury medycznej, odmawia wyrażenia
zgody na przeprowadzenie postępowania diagnostycznego mającego na celu potwierdzenie
tej potrzeby, o przeprowadzeniu takiego postępowania decyduje dyrektor zakładu karnego
lub aresztu śledczego na wniosek lekarza.
§ 5d.
Skazanego, który odmawia przyjmowania posiłków dostarczanych przez administrację zakładu
karnego, lekarz za zgodą dyrektora zakładu karnego lub aresztu śledczego obejmuje
postępowaniem diagnostycznym.
”
,
b)
po § 8 dodaje się § 8a w brzmieniu
„
§ 8a.
Świadczenia zdrowotne mogą być udzielane skazanemu za pośrednictwem systemów teleinformatycznych
lub systemów łączności.
”
;
57)
w art. 116
a)
w § 1
-
pkt 3 otrzymuje brzmienie
„
3)
poddania się - niezależnie od obowiązków określonych w przepisach o zwalczaniu chorób
zakaźnych, wenerycznych i gruźlicy, alkoholizmu i narkomanii - przewidzianym przepisami
badaniom, leczeniu, zabiegom lekarskim, sanitarnym oraz rehabilitacji, a także badaniom
na obecność w organizmie substancji psychoaktywnej, a skazany, co do którego sędzia
penitencjarny zarządził przeprowadzenie badań psychologicznych, psychiatrycznych lub
seksuologicznych, dodatkowo - udzielania osobom prowadzącym badania informacji o stanie
zdrowia, przebytych chorobach i urazach oraz warunkach, w jakich się wychowywał, oraz
wykonywania zleconych przez psychologa, psychiatrę lub seksuologa czynności niezbędnych
na potrzeby badania;
”
,
-
po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu
„
3a)
poddania się kontroli pobieżnej lub kontroli osobistej oraz umożliwienia i nieutrudniania
przeprowadzenia innych kontroli, o których mowa w art. 223f § 1;
”
,
b)
uchyla się § 2-6;
58)
w art. 116a pkt 4 otrzymuje brzmienie
„
4)
używać substancji psychoaktywnej niezależnie od drogi podania;
”
;
59)
art. 116b otrzymuje brzmienie
„
Art. 116b.
§ 1.
Badanie w celu ustalenia w organizmie skazanego obecności substancji psychoaktywnej
przeprowadza się przy użyciu metod niewymagających badania laboratoryjnego.
§ 2.
Weryfikacja wyniku badania, o którym mowa w § 1, może być przeprowadzona za pomocą
badania laboratoryjnego.
§ 3.
Skazanego, u którego przeprowadzona weryfikacja wyniku badania wskazanego w § 2 potwierdziła
obecność w organizmie substancji psychoaktywnej, niezależnie od odpowiedzialności
dyscyplinarnej obciąża się w całości kosztami związanymi z przeprowadzeniem badania
laboratoryjnego.
§ 4.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje badań na obecność
substancji psychoaktywnej w organizmie skazanego, sposób przeprowadzania tych badań
oraz sposób ich dokumentowania, mając na uwadze konieczność zapewnienia sprawnego
przeprowadzania badań i zagwarantowania wiarygodności ich wyników oraz zapewnienie
prawidłowego sposobu dokumentowania przeprowadzonych badań.
”
;
60)
art. 117 otrzymuje brzmienie
„
Art. 117.
§ 1.
Skazanego, u którego stwierdzono uzależnienie od substancji psychoaktywnej, a także
skazanego za przestępstwo określone w art. 197-203 Kodeksu karnego popełnione w związku z zaburzeniami preferencji seksualnych obejmuje się, za jego
zgodą, odpowiednim leczeniem lub rehabilitacją.
§ 2.
W razie braku zgody, o której mowa w § 1, w przedmiocie obowiązku poddania się przez
skazanego leczeniu lub rehabilitacji orzeka sąd penitencjarny na posiedzeniu, które
powinno odbyć się w zakładzie karnym. W posiedzeniu ma prawo wziąć udział prokurator,
skazany oraz jego obrońca. Wniosek o orzeczenie obowiązku poddania się przez skazanego
leczeniu lub rehabilitacji może złożyć również dyrektor zakładu karnego.
§ 3.
Obowiązek poddania się przez skazanego leczeniu lub rehabilitacji można orzec na czas
określony, każdorazowo nie dłuższy niż 2 lata.
§ 4.
Sąd penitencjarny zmienia lub uchyla obowiązek poddania się przez skazanego leczeniu
lub rehabilitacji w wypadku zmiany lub ustania podstaw jego wykonywania.
§ 5.
W przedmiocie zmiany lub uchylenia obowiązku poddania się przez skazanego leczeniu
lub rehabilitacji orzeka sąd penitencjarny na posiedzeniu, które powinno odbyć się
w zakładzie karnym. W posiedzeniu ma prawo wziąć udział prokurator, skazany oraz jego
obrońca. Wniosek o zmianę lub uchylenie obowiązku poddania się przez skazanego leczeniu
lub rehabilitacji może złożyć również dyrektor zakładu karnego.
§ 6.
Wniosek skazanego lub jego obrońcy o zmianę lub uchylenie obowiązku poddania się przez
skazanego leczeniu lub rehabilitacji złożony przed upływem 6 miesięcy od wydania postanowienia
w przedmiocie tego obowiązku można pozostawić bez rozpoznania.
§ 7.
Na postanowienie w przedmiocie obowiązku poddania się przez skazanego leczeniu lub
rehabilitacji przysługuje zażalenie. Zażalenie przysługuje także dyrektorowi zakładu
karnego.
”
;
61)
w art. 121
a)
§ 6 otrzymuje brzmienie
„
§ 6.
Orzeczenie o istnieniu albo braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy
wydaje lekarz.
”
,
b)
po § 9 dodaje się § 9a w brzmieniu
„
§ 9a.
W stosunku do skazanych cudzoziemców zatrudnionych na podstawie skierowania do pracy
nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
(Dz. U. z 2022 r. poz. 690, 830, 1079, 1383, 1561 i 1812) w zakresie konieczności uzyskiwania zezwoleń na pracę.
”
;
62)
w art. 123 § 2 otrzymuje brzmienie
„
§ 2.
Wynagrodzenie przysługujące skazanemu zatrudnionemu w pełnym wymiarze czasu pracy
ustala się w sposób zapewniający osiągnięcie kwoty co najmniej minimalnego wynagrodzenia
za pracę, przy przepracowaniu pełnego miesięcznego wymiaru czasu pracy lub wykonaniu
pełnej miesięcznej normy pracy. W wypadku przepracowania niepełnej miesięcznej normy
czasu pracy lub niewykonania pełnej miesięcznej normy pracy wynagrodzenie wypłaca
się proporcjonalnie do ilości czasu pracy lub wykonanej normy pracy, choćby z tego
powodu wypłacone wynagrodzenie nie osiągnęło kwoty co najmniej minimalnego wynagrodzenia
za pracę. W razie zatrudnienia skazanego w niepełnym wymiarze czasu pracy najniższe
wynagrodzenie ustala się w kwocie proporcjonalnej do liczby godzin zatrudnienia, biorąc
za podstawę kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę.
”
;
63)
w art. 126
a)
§ 1 i 2 otrzymują brzmienie
„
§ 1.
Ze środków pieniężnych otrzymywanych przez skazanego, z wyjątkiem środków, o których
mowa w art. 113 § 6 pkt 1-3, środki do wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę
gromadzi się i zachowuje do przekazania skazanemu w chwili jego zwolnienia z zakładu
karnego, z przeznaczeniem na przejazd do miejsca zamieszkania i na utrzymanie; ze
środków tych nie prowadzi się egzekucji.
§ 2.
Gromadzeniu podlega
1)
50% kwoty zdeponowanej przez skazanego przy przyjęciu do zakładu karnego, jednak nie
więcej niż kwota odpowiadająca wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę;
2)
50% z przypadającego skazanemu miesięcznie wynagrodzenia za pracę po odliczeniu zaliczki
na podatek dochodowy od osób fizycznych, jednak nie więcej niż kwota stanowiąca 8%
minimalnego wynagrodzenia za pracę;
3)
50% każdego z wpływów pieniężnych skazanego niewymienionych w pkt 1 i 2, jednak nie
więcej niż kwota stanowiąca 8% minimalnego wynagrodzenia za pracę.
”
,
b)
§ 9 otrzymuje brzmienie
„
§ 9.
Zgromadzona kwota podlega każdorazowo uzupełnieniu w razie wzrostu minimalnego wynagrodzenia
za pracę.
”
;
64)
w art. 138 w § 1
a)
pkt 12 otrzymuje brzmienie
„
12)
zezwolenie na odbywanie widzeń we własnej odzieży na okres do 3 miesięcy;
”
,
b)
w pkt 15 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 16 w brzmieniu
„
16)
zezwolenie na dodatkowe skorzystanie z samoinkasującego aparatu telefonicznego na
własny koszt lub na koszt rozmówcy.
”
;
65)
w art. 141
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie
„
§ 1.
W wypadkach szczególnie uzasadnionych warunkami rodzinnymi lub osobistymi skazanego
nagrody wymienione w art. 138 § 1 pkt 1, 2, 12, 15 i 16 mogą być stosowane jako ulgi.
”
,
b)
uchyla się § 2;
66)
w art. 141a
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie
„
§ 1.
Dyrektor zakładu karnego może udzielić skazanemu zezwolenia na opuszczenie zakładu
karnego pod konwojem funkcjonariusza Służby Więziennej, w asyście osoby godnej zaufania
lub samodzielnie, na czas nieprzekraczający 5 dni, w celu odwiedzenia poważnie chorego
członka rodziny, uczestnictwa w pogrzebie członka rodziny oraz w innych wypadkach
szczególnie ważnych dla skazanego.
”
,
b)
uchyla się § 5;
67)
w art. 143
a)
w § 1 po pkt 7 dodaje się pkt 7a w brzmieniu
„
7a)
pozbawienie możliwości korzystania z widzeń i samoinkasującego aparatu telefonicznego
na okres do 28 dni;
”
,
b)
w § 3 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie
„
Karę dyscyplinarną, o której mowa w § 1 pkt 8, wymierza się skazanemu, który dopuścił
się naruszenia nietykalności cielesnej lub czynnej napaści na funkcjonariusza albo
pracownika zakładu karnego oraz można wymierzyć skazanemu, który popełnił inne przekroczenie
naruszające w poważnym stopniu obowiązującą w zakładzie karnym dyscyplinę i porządek.
Kara ta polega na osadzeniu skazanego pojedynczo w celi oraz uniemożliwieniu mu kontaktu
z innymi skazanymi; w trakcie jej wykonywania skazanego pozbawia się możliwości
”
;
68)
w art. 144
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie
„
§ 1.
Kary dyscyplinarne określone w art. 143 § 1 pkt 4, 5 i 7-8 wymierza dyrektor zakładu
karnego, a inne kary - również osoba przez niego upoważniona.
”
,
b)
uchyla się § 5;
69)
w art. 145 § 3 otrzymuje brzmienie
„
§ 3.
Przed wymierzeniem skazanemu kary dyscyplinarnej określonej w art. 143 § 1 pkt 8 lekarz
albo psycholog wydaje pisemną opinię o jego zdolności do odbycia tej kary. Jeżeli
z opinii wynika brak zdolności do odbycia tej kary, stosuje się art. 146 § 3. Wymierzenie
tej kary powyżej 14 dni wymaga zgody sędziego penitencjarnego.
”
;
70)
w art. 160 § 6 otrzymuje brzmienie
„
§ 6.
W posiedzeniu w przedmiocie odwołania warunkowego zwolnienia bierze udział prokurator,
a mają prawo wziąć udział w posiedzeniu skazany oraz obrońca, sądowy kurator zawodowy,
a gdy skazany pozostaje pod dozorem osoby godnej zaufania, stowarzyszenia, organizacji
lub instytucji, o której mowa w art. 159 § 1, także ta osoba lub przedstawiciel tego
stowarzyszenia, organizacji lub instytucji.
”
;
71)
w art. 161 § 1 otrzymuje brzmienie
„
§ 1.
O warunkowym zwolnieniu orzeka sąd penitencjarny na posiedzeniu, które powinno odbyć
się w zakładzie karnym. W posiedzeniu bierze udział prokurator, a mają prawo wziąć
udział w posiedzeniu skazany oraz obrońca, a także inne osoby, którym służy uprawnienie
do złożenia wniosku o warunkowe zwolnienie, jeżeli wniosek taki złożyły.
”
;
72)
w art. 166 § 3 otrzymuje brzmienie
„
§ 3.
Skazanemu zwalnianemu z zakładu karnego, który nie dysponuje wystarczającymi środkami
własnymi i nie ma zapewnionych na wolności dostatecznych środków utrzymania, dyrektor
zakładu karnego może udzielić pomocy pieniężnej w chwili zwolnienia w wysokości do
2/3 minimalnego wynagrodzenia za pracę lub jej odpowiedni ekwiwalent; środki własne
skazanego stanowią środki będące w depozycie oraz przekazane w trybie art. 126 § 1.
”
;
73)
w art. 167a w § 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie
„
2)
otrzymuje, za pokwitowaniem, znajdujące się w depozycie dokumenty, środki pieniężne,
przedmioty wartościowe i inne przedmioty, jeżeli nie zostały zatrzymane albo zajęte
w drodze zabezpieczenia lub egzekucji.
”
;
74)
w art. 168a
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie
„
§ 1.
Na wniosek pokrzywdzonego, odpowiednio, sędzia penitencjarny lub dyrektor zakładu
karnego niezwłocznie zawiadamia pokrzywdzonego, jego przedstawiciela ustawowego lub
osobę, pod której stałą pieczą pokrzywdzony pozostaje, o zwolnieniu skazanego z zakładu
karnego, o ucieczce skazanego z zakładu karnego, a także o wydaniu decyzji o udzieleniu
skazanemu
1)
przepustki, o której mowa w art. 91 pkt 7 i art. 92 pkt 9;
2)
czasowego zezwolenia na opuszczenie zakładu karnego bez dozoru lub bez konwoju funkcjonariusza
Służby Więziennej albo asysty innej osoby godnej zaufania, o którym mowa w art. 138
§ 1 pkt 7 lub 8, art. 141a § 1, art. 165 § 2 oraz art. 234 § 2.
”
,
b)
po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu
„
§ 1a.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli skazany, który opuścił zakład karny na
podstawie decyzji o udzieleniu mu przepustki lub czasowego zezwolenia, o których mowa
w § 1 pkt 1 i 2, w wyznaczonym terminie nie powrócił z tej przepustki lub zezwolenia.
”
,
c)
§ 2 i 3 otrzymują brzmienie
„
§ 2.
O prawie do złożenia wniosku, o którym mowa w § 1 i 1a, poucza pokrzywdzonego sąd,
kierując orzeczenie do wykonania.
§ 3.
W wypadku zwolnienia z zakładu karnego po odbyciu kary skazanego z zaburzeniami preferencji
seksualnych odbywającego karę pozbawienia wolności za przestępstwo określone w art. 197-203 Kodeksu karnego, popełnione w związku z tymi zaburzeniami, w wypadku ucieczki takiego skazanego z
zakładu karnego lub wydania decyzji, o których mowa w § 1, a także w wypadkach, o
których mowa w § 1a, odpowiednio sędzia penitencjarny lub dyrektor niezwłocznie zawiadamia
o tym jednostkę Policji, właściwą dla miejsca stałego pobytu skazanego.
”
,
d)
§ 6 otrzymuje brzmienie
„
§ 6.
W uzasadnionych przypadkach zawiadomienie, o którym mowa w § 1 i 1a, przekazuje się
również świadkowi.
”
;
75)
w art. 177 § 1 otrzymuje brzmienie
„
§ 1.
W kwestiach dotyczących wykonania orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego
właściwy jest sąd, w którego okręgu sprawca ma miejsce stałego pobytu.
”
;
76)
w art. 178 § 1 otrzymuje brzmienie
„
§ 1.
W kwestiach dotyczących wykonania orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary
oraz w sprawie zarządzenia wykonania zawieszonej kary właściwy jest sąd, w którego
okręgu skazany ma miejsce stałego pobytu.
”
;
77)
art. 204b otrzymuje brzmienie
„
Art. 204b.
W zakładach psychiatrycznych, o których mowa w art. 200 § 2 pkt 2 i 3, dopuszcza się
kontrolowanie przedmiotów posiadanych przez sprawców oraz pomieszczeń, w których oni
przebywają, a także w uzasadnionych przypadkach kontrolę osobistą. Przepisy art. 223f
§ 1, 7, 9, 10, 16 i 17 oraz art. 223g-223j stosuje się odpowiednio.
”
;
78)
w art. 208
a)
§ 3 otrzymuje brzmienie
„
§ 3.
Areszty śledcze mogą być tworzone jako samodzielne areszty lub jako wyodrębnione oddziały
aresztów śledczych i zakładów karnych. Areszty śledcze mogą być przekształcane w zakłady
karne. Kilka aresztów śledczych może posiadać wspólną administrację bądź wydzielone
służby.
”
,
b)
§ 5 i 6 otrzymują brzmienie
„
§ 5.
Minister Sprawiedliwości, w drodze zarządzenia, tworzy i znosi areszty śledcze oraz
przekształca je w zakłady karne, mając na względzie istniejące potrzeby w tym zakresie.
§ 6.
Dyrektor Generalny Służby Więziennej, w drodze zarządzenia, określa przeznaczenie
aresztów śledczych oraz wyodrębnionych oddziałów aresztów śledczych w aresztach śledczych
i zakładach karnych, uwzględniając w szczególności potrzebę zapewnienia oraz racjonalnego
wykorzystania miejsc zakwaterowania dla wszystkich tymczasowo aresztowanych.
”
;
79)
w art. 212 w § 1
a)
pkt 1 otrzymuje brzmienie
„
1)
konieczność oddzielenia tymczasowo aresztowanych od skazanych;
”
,
b)
po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu
„
1a)
konieczność oddzielenia tymczasowo aresztowanych, którzy są lub byli funkcjonariuszami
organów powołanych do ochrony bezpieczeństwa publicznego, funkcjonariuszami albo pracownikami
Służby Więziennej, pracownikami organów wymiaru sprawiedliwości i ścigania, pracownikami
administracji rządowej, do których czynności służbowych należy wykonywanie zadań z
zakresu nadzoru nad organami powołanymi do ochrony bezpieczeństwa publicznego, Służbą
Więzienną lub organami wymiaru sprawiedliwości lub zadań związanych z podległością
tych podmiotów, od pozostałych tymczasowo aresztowanych, chyba że zachodzi wyjątkowy
wypadek uzasadniony ich stanem zdrowia lub względami organizacyjnymi, przy czym taki
funkcjonariusz lub pracownik może być umieszczony wspólnie w celi mieszkalnej, jeżeli
wyraża na to zgodę, tylko z dorosłym tymczasowo aresztowanym, odpowiednio dobranym
przy uwzględnieniu rodzaju popełnionego przez niego przestępstwa oraz właściwości
osobistych;
”
;
80)
w art. 212ba
a)
w § 1
-
wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie
„
Jeżeli w związku z toczącym się lub zakończonym postępowaniem karnym, w którym tymczasowo
aresztowany uczestniczy lub uczestniczył w charakterze podejrzanego, oskarżonego,
świadka lub pokrzywdzonego, wystąpiło poważne zagrożenie lub istnieje bezpośrednia
obawa wystąpienia poważnego zagrożenia dla jego życia lub zdrowia, dyrektor aresztu
śledczego obejmuje takiego tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną w warunkach
zwiększonej izolacji i zabezpieczenia, która może polegać na
”
,
-
w pkt 4 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5-12 w brzmieniu
„
5)
stosowaniu warunków wykonywania tymczasowego aresztowania określonych w art. 212b
§ 2;
6)
zakazie pozostawiania tymczasowo aresztowanego samotnie w celi mieszkalnej lub innym
pomieszczeniu, z wyjątkiem cel i pomieszczeń monitorowanych;
7)
wzmożonej obserwacji zachowania tymczasowo aresztowanego;
8)
zwiększeniu stopnia izolacji od innych tymczasowo aresztowanych;
9)
częstszej wizytacji celi mieszkalnej przez wyznaczonych funkcjonariuszy lub pracowników
Służby Więziennej niż w odniesieniu do tymczasowo aresztowanych, wobec których nie
podjęto decyzji o objęciu szczególną ochroną;
10)
określeniu szczególnego sposobu korzystania z zabezpieczeń techniczno-ochronnych w
celi mieszkalnej;
11)
częstszej kontroli posiadanych przez tymczasowo aresztowanego w celi mieszkalnej przedmiotów,
w tym leków, niż w odniesieniu do tymczasowo aresztowanych, wobec których nie podjęto
decyzji o objęciu szczególną ochroną;
12)
częstszej kontroli celi mieszkalnej niż w odniesieniu do tymczasowo aresztowanych,
wobec których nie podjęto decyzji o objęciu szczególną ochroną.
”
,
b)
w § 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie
„
1)
warunków wykonywania tymczasowego aresztowania określonych w art. 212b § 1 pkt 1-4,
6 i 8 oraz § 3,
”
,
c)
po § 2 dodaje się § 2a i 2b w brzmieniu
„
§ 2a.
Objęcie tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną powinno być dokonane zgodnie z
celem tej czynności, w granicach niezbędnych do osiągnięcia tego celu, z poszanowaniem
godności ludzkiej tymczasowo aresztowanego oraz bez wyrządzania zbędnych dolegliwości.
§ 2b.
Szczegółowy sposób realizacji szczególnej ochrony tymczasowo aresztowanego nie może
być bardziej dolegliwy niż warunki wykonywania tymczasowego aresztowania, które mogą
być stosowane wobec tymczasowo aresztowanego, o którym mowa w art. 212a § 1.
”
,
d)
w § 3 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie
„
Dyrektor aresztu śledczego obejmuje tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną z
urzędu lub na wniosek sądu, przed którym toczy się postępowanie karne, albo prokuratora
prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze.
”
,
e)
§ 5 otrzymuje brzmienie
„
§ 5.
W decyzji o objęciu tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną należy określić termin,
do którego ochrona ma trwać, oraz sposób realizacji tej ochrony, wskazując środki,
o których mowa w § 1 lub 2.
”
,
f)
w § 7 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie
„
W wypadku ustania przyczyny objęcia tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną, dyrektor
aresztu śledczego, na wniosek sądu, przed którym toczy się postępowanie karne, albo
prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze, a jeżeli tymczasowo
aresztowanego objęto szczególną ochroną z urzędu - z urzędu, cofa szczególną ochronę.
”
,
g)
§ 9 otrzymuje brzmienie
„
§ 9.
Dyrektor aresztu śledczego zawiadamia sędziego penitencjarnego oraz organ, do którego
dyspozycji tymczasowo aresztowany pozostaje, o objęciu tymczasowo aresztowanego szczególną
ochroną, o jej przedłużeniu lub o jej cofnięciu.
”
;
81)
w art. 212c
a)
w § 1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie
„
Jeżeli konieczne jest przeprowadzenie badań psychologicznych, psychiatrycznych lub
seksuologicznych, dokonuje się ich na zasadach określonych w art. 83 § 1-2 oraz art.
84 § 3.
”
,
b)
dodaje się § 3 w brzmieniu
„
§ 3.
O przeprowadzeniu postępowania diagnostycznego określonego w art. 115 § 5c zawiadamia
się organ, do którego dyspozycji tymczasowo aresztowany pozostaje.
”
;
82)
w art. 215 § 1 otrzymuje brzmienie
„
§ 1.
Tymczasowo aresztowany ma prawo do porozumiewania się z obrońcą, pełnomocnikiem będącym
adwokatem albo radcą prawnym oraz przedstawicielem niebędącym adwokatem ani radcą
prawnym, który został zaaprobowany przez Przewodniczącego Izby Europejskiego Trybunału
Praw Człowieka do reprezentowania tymczasowo aresztowanego przed tym Trybunałem, podczas
nieobecności innych osób oraz korespondencyjnie. Jeżeli organ, do którego dyspozycji
tymczasowo aresztowany pozostaje, zastrzeże przy widzeniu obecność swoją lub osoby
upoważnionej - widzenie odbywa się w sposób wskazany przez ten organ.
”
;
83)
w art. 217
a)
§ 1e otrzymuje brzmienie
„
§ 1e.
Osoba małoletnia może uzyskać zgodę na widzenie z tymczasowo aresztowanym na wniosek
przedstawiciela ustawowego.
”
,
b)
po § 1e dodaje się § 1ea w brzmieniu
„
§ 1ea.
Osoby małoletnie mogą korzystać z widzeń tylko pod opieką osób pełnoletnich.
”
,
c)
§ 1f otrzymuje brzmienie
„
§ 1f.
Osoba małoletnia do lat 15 korzysta z widzenia z tymczasowo aresztowanym pod opieką
pozostającego na wolności przedstawiciela ustawowego lub pełnoletniej osoby najbliższej,
a w razie gdy uprawniony do opieki nad osobą małoletnią podczas widzenia nie uzyskał
zgody na widzenie, nie chce lub nie może z niego skorzystać - pod opieką funkcjonariusza
lub pracownika aresztu śledczego wyznaczonego przez dyrektora aresztu śledczego.
”
,
d)
po § 1f dodaje się § 1g w brzmieniu
„
§ 1g.
Zarządzenie o zgodzie na widzenie uprawnia do jednorazowego widzenia, chyba że organ,
do którego dyspozycji tymczasowo aresztowany pozostaje, zarządzi inaczej.
”
;
84)
w art. 217b § 1a i 2 otrzymują brzmienie
„
§ 1a.
Korespondencję tymczasowo aresztowanego z obrońcą ustanowionym lub wyznaczonym w sprawie,
w której zastosowano tymczasowe aresztowanie, przesyła się bezpośrednio do adresata,
chyba że organ, do którego dyspozycji tymczasowo aresztowany pozostaje, w szczególnie
uzasadnionych wypadkach, zarządzi inaczej.
§ 2.
Korespondencję tymczasowo aresztowanego z przedstawicielem niebędącym adwokatem ani
radcą prawnym, który został zaaprobowany przez Przewodniczącego Izby Europejskiego
Trybunału Praw Człowieka do reprezentowania tymczasowo aresztowanego przed tym Trybunałem,
Rzecznikiem Praw Obywatelskich, Rzecznikiem Praw Dziecka oraz organami powołanymi
na podstawie ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych dotyczących
ochrony praw człowieka przesyła się bezpośrednio do adresata.
”
;
85)
w art. 217c
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie
„
§ 1.
Tymczasowo aresztowany nie może korzystać z innych niż samoinkasujący aparat telefoniczny
środków łączności.
”
,
b)
po § 1 dodaje się § 1a-1c w brzmieniu
„
§ la. Tymczasowo aresztowany może korzystać co najmniej raz w tygodniu, w terminach
ustalonych w porządku wewnętrznym obowiązującym w areszcie śledczym, z samoinkasującego
aparatu telefonicznego do kontaktu z obrońcą, pełnomocnikiem będącym adwokatem lub
radcą prawnym oraz przedstawicielem niebędącym adwokatem ani radcą prawnym, który
został zaaprobowany przez Przewodniczącego Izby Europejskiego Trybunału Praw Człowieka
do reprezentowania tymczasowo aresztowanego przed tym Trybunałem, z zastrzeżeniem
§ 2 i 3. W szczególnie uzasadnionych wypadkach, jeżeli wyznaczone terminy czynności
procesowych wskazują na konieczność niezwłocznego skorzystania z samoinkasującego
aparatu telefonicznego, dyrektor aresztu śledczego udziela zgody na kontakt poza terminami
ustalonymi w porządku wewnętrznym obowiązującym w areszcie śledczym.
§ 1b.
Warunkiem skorzystania przez tymczasowo aresztowanego z samoinkasującego aparatu telefonicznego
do kontaktu z osobą, o której mowa w § la, jest uprzednie poinformowanie na piśmie
dyrektora aresztu śledczego przez osobę, o której mowa w § 1a, o numerze telefonu
tej osoby, pod którym można nawiązać z nią kontakt, lub wskazanie tego numeru telefonu
w zarządzeniu, o którym mowa w § 2 lub 3.
§ 1c.
Tymczasowo aresztowany w szczególnie uzasadnionych wypadkach, zwłaszcza gdy bezpośredni
kontakt jest niemożliwy lub szczególnie utrudniony, lub gdy wynika to z nagłej sytuacji
życiowej, może korzystać, w terminach ustalonych w porządku wewnętrznym obowiązującym
w areszcie śledczym, z samoinkasującego aparatu telefonicznego do kontaktu z inną
osobą niż wymieniona w § 1a. Przeprowadzenie rozmowy wymaga każdorazowej zgody organu,
do którego dyspozycji tymczasowo aresztowany pozostaje, wydanej w formie zarządzenia,
o którym mowa w § 2 lub 3, chyba że organ, do którego dyspozycji tymczasowo aresztowany
pozostaje, zarządzi inaczej; w takim wypadku zarządzenie obowiązuje do chwili zmiany
organu, do którego dyspozycji tymczasowo aresztowany pozostaje; organ do którego dyspozycji
tymczasowo aresztowany pozostaje wydaje zarządzenie o odmowie wyrażenia zgody na korzystanie
przez tymczasowo aresztowanego z samoinkasującego aparatu telefonicznego albo o jej
cofnięciu, jeżeli nie zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek, o którym mowa w zdaniu
pierwszym albo w wypadku, o którym mowa w § 2.
”
,
c)
w § 2 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie
„
Organ, do którego dyspozycji tymczasowo aresztowany pozostaje, wydaje zarządzenie
o zgodzie na korzystanie z samoinkasującego aparatu telefonicznego, chyba że zachodzi
uzasadniona obawa, że zostanie ona wykorzystana
”
,
d)
po § 3 dodaje się § 3a w brzmieniu
„
§ 3a.
Zarządzenie o zgodzie na korzystanie z samoinkasującego aparatu telefonicznego do
kontaktu z osobą, o której mowa w § 1a, uprawnia do wielokrotnego kontaktu w ramach
przewidzianych w tym przepisie i obowiązuje do chwili zakończenia wykonywania tymczasowego
aresztowania, bez względu na zmianę organu, do którego dyspozycji tymczasowo aresztowany
pozostaje. W wypadku, o którym mowa w § 2, organ, do którego dyspozycji tymczasowo
aresztowany pozostaje, wydaje zarządzenie o cofnięciu zgody na korzystanie z samoinkasującego
aparatu telefonicznego.
”
,
e)
§ 4 otrzymuje brzmienie
„
§ 4.
Na zarządzenie o odmowie wyrażenia zgody na korzystanie z samoinkasującego aparatu
telefonicznego albo o jej cofnięciu tymczasowo aresztowanemu przysługuje zażalenie
do sądu, do którego dyspozycji pozostaje. Zażalenie na zarządzenie prokuratora rozpoznaje
prokurator nadrzędny.
”
,
f)
dodaje się § 5 i 6 w brzmieniu
„
§ 5.
Zapewnienie systemu służącego realizacji uprawnienia, o którym mowa w § 1, można powierzyć
przywięziennemu zakładowi pracy wskazanemu przez Ministra Sprawiedliwości, w drodze
decyzji, która podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Ministra Sprawiedliwości.
W takim wypadku dla każdego aresztu śledczego jest zawierana odrębna umowa podpisana
przez dyrektora aresztu śledczego z przywięziennym zakładem pracy.
§ 6.
Dyrektor Generalny Służby Więziennej określi, w drodze zarządzenia, warunki umów,
o których mowa w § 5 zdanie drugie.
”
;
86)
art. 219 otrzymuje brzmienie
„
Art. 219.
Tymczasowo aresztowany może rozporządzać posiadanymi w areszcie śledczym środkami
pieniężnymi, przedmiotami wartościowymi i innymi przedmiotami, w tym wpłacać środki
pieniężne na rachunek bankowy, chyba że organ, do którego dyspozycji pozostaje, zarządzi
inaczej.
”
;
87)
w art. 220 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie
„
Ze środków pieniężnych otrzymywanych przez tymczasowo aresztowanego nie podlega egzekucji
kwota do wysokości połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę, niezbędna na pokrycie
kosztów przejazdu z aresztu śledczego do miejsca zamieszkania i na utrzymanie w ciągu
najbliższych dni po zwolnieniu.
”
;
88)
w art. 221 w § 2 w pkt 9 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 10 w brzmieniu
„
10)
pochwała.
”
;
89)
w art. 222 w § 2 uchyla się pkt 4;
90)
w art. 223a § 1 otrzymuje brzmienie
„
§ 1.
Tymczasowo aresztowany, wobec którego wykonywana jest kara pozbawienia wolności w
innej sprawie, korzysta z uprawnień takich jak skazany, z wyjątkiem: widzeń, korespondencji,
korzystania z aparatów telefonicznych oraz innych środków łączności, posiadania przedmiotów
w celi, korzystania ze świadczeń zdrowotnych, powiadamiania organu dysponującego o
zakwalifikowaniu tymczasowo aresztowanego jako stwarzającego poważne zagrożenie społeczne
albo poważne zagrożenie bezpieczeństwa aresztu śledczego, jak również o objęciu go
szczególną ochroną oraz o pozostaniu na leczeniu w zakładzie karnym po zwolnieniu,
a także w zakresie udzielania zezwolenia, o którym mowa w art. 141a, a ponadto w innych
wypadkach, gdy wymaga tego konieczność zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania
karnego - w zakresie których stosuje się przepisy niniejszego kodeksu dotyczące tymczasowo
aresztowanych.
”
;
91)
po art. 223a dodaje się art. 223aa w brzmieniu
„
Art. 223aa.
W wypadkach, o których mowa w art. 223 § 6, sąd wraz z postanowieniem o tymczasowym
aresztowaniu przesyła dyrektorowi aresztu śledczego posiadane informacje, o których
mowa w art. 11 § 2, niezbędne do wykonywania tymczasowego aresztowania.
”
;
92)
w art. 223d § 1 i 2 otrzymują brzmienie
„
§ 1.
Tymczasowo aresztowany lub skazany, konwojowany przez funkcjonariuszy Policji, Służby
Więziennej, Straży Granicznej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnego Biura
Antykorupcyjnego, Służby Celno-Skarbowej lub żołnierzy Żandarmerii Wojskowej, może
być umieszczony w pomieszczeniu przeznaczonym dla osób zatrzymanych, na czas trwania
przeszkody uniemożliwiającej konwojowanie lub niezbędny ze względów humanitarnych.
Decyzję w tym przedmiocie podejmuje dowódca konwoju. W czasie tym nie mogą być dokonywane
czynności procesowe z udziałem konwojowanego w sprawie, w związku z którą jest on
konwojowany.
§ 2.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie przeszkody uniemożliwiającej doprowadzenie
lub przyjęcie tymczasowo aresztowanego albo skazanego do aresztu śledczego lub zakładu
karnego oraz w razie nieprzewidzianego lądowania podczas przewozu drogą powietrzną
lub nieprzewidzianej przerwy w przewozie inną drogą osoby dostarczanej na zasadach
i w warunkach określonych w Rzymskim Statucie Międzynarodowego Trybunału Karnego, sporządzonym w Rzymie dnia 17
lipca 1998 r.
(Dz. U. z 2003 r. poz. 708 oraz z 2018 r. poz. 1753). Decyzję w tym przedmiocie podejmuje odpowiednio komendant lub kierownik jednostki
Policji, Straży Granicznej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralnego Biura
Antykorupcyjnego, Żandarmerii Wojskowej, a w przypadku funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej
- Szef Krajowej Administracji Skarbowej albo naczelnik urzędu celno-skarbowego.
”
;
93)
po rozdziale XVa dodaje się rozdział XVb w brzmieniu
„
Rozdział XVb
Kontrola skazanych, tymczasowo aresztowanych, miejsc i przedmiotów
Art. 223f.
§ 1.
W celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku oraz zapobiegania popełnianiu przestępstw
w zakładach karnych i aresztach śledczych oraz w miejscach pracy skazanych lub tymczasowo
aresztowanych można przeprowadzać
1)
kontrolę pobieżną;
2)
kontrolę osobistą;
3)
kontrolę cel i innych pomieszczeń w oddziałach mieszkalnych;
4)
kontrolę pomieszczeń poza oddziałami mieszkalnymi;
5)
kontrolę paczek, przedmiotów i bagaży;
6)
kontrolę pojazdów, którymi są przewożeni skazani lub tymczasowo aresztowani do i z
miejsca pracy poza zakładem karnym lub aresztem śledczym;
7)
kontrolę miejsca pracy skazanych lub tymczasowo aresztowanych poza terenem zakładu
karnego lub aresztu śledczego;
8)
kontrolę generalną.
§ 2.
Kontrolę pobieżną przeprowadza się obowiązkowo
1)
każdorazowo po wyjściu i przy powrocie do celi osoby kontrolowanej;
2)
przed opuszczeniem miejsca zatrudnienia i po powrocie do niego osoby kontrolowanej.
§ 3.
W zakładzie karnym typu półotwartego i otwartego dyrektor zakładu karnego lub aresztu
śledczego może określić odstępstwo od zasad określonych w § 2.
§ 4.
W zakładzie karnym typu zamkniętego dyrektor zakładu karnego lub aresztu śledczego
może określić odstępstwo od zasady określonej w § 2 pkt 1 w wypadku zastosowania art.
90 pkt 1.
§ 5.
Kontrolę, o której mowa w § 1, mogą przeprowadzać funkcjonariusze Służby Więziennej,
a kontrolę, o której mowa w § 1 pkt 3-8, również pracownicy Służby Więziennej, zwani
dalej „osobami kontrolującymi”.
§ 6.
Kontrola, o której mowa w § 1, może być przeprowadzona w każdym czasie.
§ 7.
Osoba kontrolująca przeprowadza kontrolę, o której mowa w § 1, w sposób możliwie najmniej
naruszający dobra osobiste osoby kontrolowanej.
§ 8.
W razie konieczności podczas kontroli, o której mowa w § 1, dopuszczalne jest naruszenie
plomb gwarancyjnych oraz uszkodzenie kontrolowanych przedmiotów w niezbędnym zakresie.
§ 9.
Przed przystąpieniem do kontroli, o której mowa w § 1, osoba kontrolująca informuje
osobę kontrolowaną o rozpoczęciu kontroli i jej rodzaju, chyba że kontrolę przeprowadza
się podczas nieobecności osoby kontrolowanej, a w przypadku kontroli, o której mowa
w § 1 pkt 7, informuje się również podmiot zatrudniający.
§ 10.
Osoba kontrolowana ma obowiązek poddania się kontroli pobieżnej lub kontroli osobistej
oraz umożliwienia i nieutrudniania przeprowadzenia innych kontroli, o których mowa
w § 1.
§ 11.
Podczas kontroli, o której mowa w § 1 pkt 7, ma prawo być obecny przedstawiciel podmiotu
zatrudniającego.
§ 12.
Protokół sporządza się z przebiegu
1)
kontroli miejsca pracy skazanych lub tymczasowo aresztowanych poza terenem zakładu
karnego lub aresztu śledczego;
2)
kontroli generalnej;
3)
kontroli osobistej lub innej kontroli, o której mowa w § 1, w wypadku gdy w trakcie
kontroli ujawniono przedmiot niedozwolony lub substancję psychoaktywną;
4)
w pozostałych wypadkach, jeżeli osoba kontrolująca uzna to za potrzebne.
§ 13.
Protokół kontroli miejsca pracy skazanych lub tymczasowo aresztowanych poza terenem
zakładu karnego lub aresztu śledczego zawiera
1)
wskazanie podstawy faktycznej i prawnej przeprowadzenia kontroli;
2)
datę i godzinę rozpoczęcia i zakończenia kontroli;
3)
numer służbowy funkcjonariusza Służby Więziennej oraz numer legitymacji służbowej
pracownika Służby Więziennej przeprowadzającego kontrolę lub obecnego podczas kontroli;
4)
liczbę osób kontrolowanych obecnych w miejscu pracy w trakcie kontroli;
5)
wskazanie adresu kontrolowanego miejsca pracy;
6)
imię i nazwisko przedstawiciela podmiotu zatrudniającego;
7)
określenie obiektów, pomieszczeń, szafek i schowków, a także narzędzi, maszyn, urządzeń,
pojazdów i innych przedmiotów, które poddano kontroli;
8)
opis przebiegu kontroli, a w wypadku naruszenia plomb gwarancyjnych lub uszkodzenia
kontrolowanych przedmiotów - wskazanie tych naruszeń lub uszkodzeń;
9)
wyniki kontroli;
10)
podpis osoby kontrolującej.
§ 14.
Protokół kontroli generalnej zawiera
1)
wskazanie podstawy faktycznej i prawnej przeprowadzenia kontroli;
2)
datę i godzinę rozpoczęcia i zakończenia kontroli;
3)
liczbę osób kontrolowanych;
4)
wskazanie zakładu karnego, aresztu śledczego lub miejsc, w których przeprowadzono
kontrolę;
5)
opis przebiegu kontroli, a w wypadku naruszenia plomb gwarancyjnych lub uszkodzenia
kontrolowanych przedmiotów - wskazanie tych naruszeń lub uszkodzeń;
6)
wyniki kontroli;
7)
podpis funkcjonariusza Służby Więziennej kierującego kontrolą.
§ 15.
Protokół kontroli innej niż określona w § 13 i 14 zawiera
1)
wskazanie podstawy faktycznej i prawnej przeprowadzenia kontroli;
2)
datę i godzinę rozpoczęcia i zakończenia kontroli;
3)
imię i nazwisko osoby kontrolowanej oraz imię jej ojca lub numer celi, numer pomieszczenia
lub jego nazwę albo nazwę paczki, przedmiotu lub bagażu albo numer rejestracyjny pojazdu;
4)
numer służbowy funkcjonariusza Służby Więziennej oraz numer legitymacji służbowej
pracownika Służby Więziennej przeprowadzającego kontrolę lub obecnego podczas kontroli;
5)
opis przebiegu kontroli, a w wypadku naruszenia plomb gwarancyjnych lub uszkodzenia
kontrolowanych przedmiotów - wskazanie tych naruszeń lub uszkodzeń;
6)
wyniki kontroli, a w wypadku ujawnienia przedmiotu niedozwolonego lub substancji psychoaktywnej
- wskazanie ujawnionych przedmiotów lub substancji, ich opis oraz wskazanie miejsca
ich ujawnienia;
7)
informację o pouczeniu osoby kontrolowanej o jej prawach;
8)
podpis osoby kontrolującej.
§ 16.
Znalezione podczas kontroli przedmioty niedozwolone lub substancje psychoaktywne podlegają
zatrzymaniu. Przedmioty, których właściciela ustalono, przekazuje się do depozytu
albo przesyła się na koszt osoby kontrolowanej do wskazanej przez niego osoby, instytucji
lub organizacji. W uzasadnionym wypadku przedmioty te mogą być przesłane na koszt
zakładu karnego lub aresztu śledczego. Przedmioty, których właściciela nie ustalono,
podlegają zniszczeniu, zaś środki pieniężne oraz przedmioty wartościowe przekazuje
się na rzecz Skarbu Państwa albo na pomoc postpenitencjarną. Przepisu nie stosuje
się do przedmiotów, których posiadanie jest niezgodne z prawem, lub przedmiotów mogących
stanowić dowód czynu zabronionego; w takim wypadku należy te przedmioty zabezpieczyć
oraz zawiadomić właściwe organy o podejrzeniu popełnienia czynu zabronionego. Decyzję
w sprawie zniszczenia przedmiotów podejmuje dyrektor zakładu karnego lub aresztu śledczego.
Z czynności zniszczenia sporządza się protokół.
§ 17.
O znalezieniu u tymczasowo aresztowanego lub w celi, w której on przebywa, przedmiotów,
które mogą utrudniać prawidłowy tok postępowania karnego, zawiadamia się organ dysponujący.
Na żądanie organu dysponującego przedmioty przekazuje się temu organowi.
Art. 223g.
§ 1.
Kontrola pobieżna polega na powierzchownym sprawdzeniu odzieży, obuwia, przedmiotów
znajdujących się na ciele osoby kontrolowanej lub przez nią posiadanych.
§ 2.
Kontrolę pobieżną przeprowadzają funkcjonariusze Służby Więziennej tej samej płci
co osoba kontrolowana.
§ 3.
W wypadku gdy kontrola pobieżna musi być przeprowadzona bezzwłocznie ze względu na
okoliczności mogące stanowić zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego, może ją przeprowadzić
osoba innej płci niż osoba kontrolowana.
§ 4.
Kontroli pobieżnej dokonuje się wzrokowo i manualnie lub za pomocą środków technicznych
przeznaczonych do wykrywania przedmiotów niedozwolonych lub substancji psychoaktywnych,
sprawdzenia biochemicznego lub z wykorzystaniem psa służbowego wytresowanego do wyszukiwania
przedmiotów niedozwolonych lub substancji psychoaktywnych.
§ 5.
W wypadku ujawnienia podczas kontroli pobieżnej przedmiotu niedozwolonego lub substancji
psychoaktywnej przeprowadza się kontrolę osobistą.
Art. 223h.
§ 1.
Kontrola osobista polega na sprawdzeniu
1)
osoby kontrolowanej, jej odzieży, obuwia oraz przedmiotów, które znajdują się na jej
ciele, bez odsłaniania przykrytej odzieżą powierzchni ciała oraz
2)
osoby kontrolowanej, jej odzieży, obuwia oraz przedmiotów, które znajdują się na jej
ciele, z odsłonięciem przykrytych odzieżą powierzchni ciała w zakresie niezbędnym
do odebrania przedmiotu niedozwolonego lub substancji psychoaktywnej, oraz
3)
jamy ustnej, nosa, uszu, włosów oraz miejsc trudno dostępnych osoby kontrolowanej,
oraz
4)
miejsc intymnych osoby kontrolowanej.
§ 2.
Kontrolę osobistą przeprowadzają funkcjonariusze Służby Więziennej tej samej płci
co osoba kontrolowana podczas nieobecności osób postronnych i osób odmiennej płci
oraz w miejscu niedostępnym w czasie dokonywania kontroli dla osób postronnych.
§ 3.
W wypadku gdy kontrola osobista musi być przeprowadzona bezzwłocznie, w trakcie realizacji
zadań poza terenem zakładu karnego lub aresztu śledczego, ze względu na okoliczności
mogące stanowić zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego, może ją przeprowadzić osoba
innej płci niż osoba kontrolowana.
§ 4.
W kontroli osobistej może uczestniczyć osoba wykonująca zawód medyczny. W przypadkach
uzasadnionych stanem zdrowia osoby kontrolowanej lub koniecznością wykonania czynności
zastrzeżonych dla osoby wykonującej zawód medyczny w kontroli osobistej uczestniczy
osoba wykonująca zawód medyczny.
§ 5.
Podczas kontroli, o której mowa w § 1 pkt 2-4, osoba kontrolowana powinna być częściowo
ubrana. Funkcjonariusz Służby Więziennej w pierwszej kolejności sprawdza część odzieży,
a przed sprawdzeniem pozostałej części odzieży umożliwia osobie kontrolowanej włożenie
odzieży już sprawdzonej.
§ 6.
Kontroli, o której mowa w § 1 pkt 1-3, dokonuje się wzrokowo i manualnie lub za pomocą
środków technicznych przeznaczonych do wykrywania przedmiotów niedozwolonych lub substancji
psychoaktywnych, sprawdzenia biochemicznego lub z wykorzystaniem psa służbowego wytresowanego
do wyszukiwania przedmiotów niedozwolonych lub substancji psychoaktywnych, a kontroli,
o której mowa w § 1 pkt 4, dokonuje się poprzez oględziny ciała.
§ 7.
Osobie kontrolowanej przysługuje skarga do właściwego sądu penitencjarnego w terminie
7 dni od dnia przeprowadzenia kontroli osobistej w celu zbadania zasadności, legalności
oraz prawidłowości jej przeprowadzenia.
§ 8.
Skargę składa się na piśmie za pośrednictwem dyrektora zakładu karnego lub aresztu
śledczego.
§ 9.
Po rozpoznaniu skargi sąd orzeka o jej nieuwzględnieniu lub stwierdzeniu bezzasadności,
nielegalności lub nieprawidłowości przeprowadzenia kontroli osobistej.
§ 10.
W wypadku stwierdzenia bezzasadności, nielegalności lub nieprawidłowości przeprowadzenia
kontroli osobistej sąd penitencjarny zawiadamia o tym prokuratora oraz właściwego
dyrektora okręgowego Służby Więziennej.
§ 11.
Funkcjonariusz Służby Więziennej po poinformowaniu osoby kontrolowanej o rozpoczęciu
kontroli osobistej podaje jej podstawę faktyczną i prawną przeprowadzenia kontroli
oraz poucza osobę kontrolowaną o prawie, terminie i sposobie złożenia skargi.
Art. 223i.
§ 1.
Kontrola cel i innych pomieszczeń w oddziałach mieszkalnych oraz kontrola pomieszczeń
poza oddziałami mieszkalnymi polega na sprawdzeniu tych miejsc oraz znajdujących się
w nich przedmiotów, w tym również za pomocą środków technicznych przeznaczonych do
wykrywania przedmiotów niedozwolonych lub substancji psychoaktywnych lub z wykorzystaniem
psa służbowego wytresowanego do wyszukiwania przedmiotów niedozwolonych lub substancji
psychoaktywnych.
§ 2.
Kontrolę, o której mowa w § 1, przeprowadza się podczas nieobecności osoby kontrolowanej.
Art. 223j.
§ 1.
Kontrola paczek, przedmiotów i bagaży polega na ich sprawdzeniu wzrokowo, manualnie,
za pomocą środków technicznych przeznaczonych do wykrywania przedmiotów niedozwolonych
lub substancji psychoaktywnych lub z wykorzystaniem psa służbowego wytresowanego do
wyszukiwania przedmiotów niedozwolonych lub substancji psychoaktywnych.
§ 2.
Kontrolę paczek, przedmiotów i bagaży przeprowadza się w miarę możliwości w sposób
niepowodujący ich uszkodzenia.
§ 3.
Manualne sprawdzenie zawartości paczki przeprowadza się z udziałem osoby kontrolowanej.
Art. 223k.
Kontrola pojazdów, którymi są przewożeni skazani lub tymczasowo aresztowani do i z
miejsca pracy poza zakładem karnym lub aresztem śledczym, polega na ich sprawdzeniu
oraz na sprawdzeniu ładunków tych pojazdów, za pomocą środków technicznych przeznaczonych
do wykrywania przedmiotów niedozwolonych lub substancji psychoaktywnych lub z wykorzystaniem
psa służbowego wytresowanego do wyszukiwania przedmiotów niedozwolonych lub substancji
psychoaktywnych.
Art. 223l.
§ 1.
Kontrola miejsca pracy skazanych lub tymczasowo aresztowanych poza terenem zakładu
karnego lub aresztu śledczego obejmuje kontrolę obiektów, pomieszczeń, szafek i schowków,
a także narzędzi, maszyn, urządzeń, pojazdów i innych przedmiotów, w których przebywa,
których używa lub które wykorzystuje osoba kontrolowana, wykonując pracę.
§ 2.
Osoba kontrolująca ma prawo do swobodnego wstępu do obiektów i pomieszczeń podlegających
kontroli.
§ 3.
Kontroli, o której mowa w § 1, dokonuje się wzrokowo i manualnie lub za pomocą środków
technicznych przeznaczonych do wykrywania przedmiotów niedozwolonych lub substancji
psychoaktywnych lub z wykorzystaniem psa służbowego wytresowanego do wyszukiwania
przedmiotów niedozwolonych lub substancji psychoaktywnych.
Art. 223m.
§ 1.
Kontrola generalna polega na przeprowadzeniu w jednym czasie kontroli osobistej wszystkich
osób kontrolowanych na terenie danego zakładu karnego lub aresztu śledczego, kontroli
ich cel, innych pomieszczeń w oddziałach mieszkalnych oraz kontroli pomieszczeń poza
oddziałami mieszkalnymi, w których czasowo mogą przebywać osoby kontrolowane.
§ 2.
Kontrolę generalną można ograniczyć do wyznaczonego rejonu, pawilonu, pomieszczenia
oddziału mieszkalnego lub innego pomieszczenia poza oddziałami mieszkalnymi.
§ 3.
Decyzję o przeprowadzeniu kontroli generalnej podejmuje dyrektor zakładu karnego lub
aresztu śledczego. Kontrolą generalną kieruje dyrektor zakładu karnego lub aresztu
śledczego lub wyznaczony przez niego funkcjonariusz Służby Więziennej.
Art. 223n.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób przeprowadzania
kontroli, o których mowa w art. 223f § 1, oraz wzory protokołów kontroli, o których
mowa w art. 223f § 12, mając na względzie konieczność zapewnienia sprawności przeprowadzanej
kontroli oraz prawidłowego jej dokumentowania.
”
;
94)
w art. 230 § 1 otrzymuje brzmienie
„
§ 1.
Zwolnienie od reszty kary oraz uznanie kary za wykonaną przewidziane w art. 83 Kodeksu karnego może nastąpić również na wniosek dowódcy jednostki wojskowej.
”
;
95)
w art. 242
a)
po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu
„
§ 1a.
Jeżeli niniejszy kodeks używa w znaczeniu ogólnym określenia „skazany”, należy przez
to rozumieć również ukaranego karą orzeczoną za wykroczenie lub karą porządkową oraz
osobę, wobec której zastosowano środek przymusu skutkujący pozbawienie wolności.
”
,
b)
po § 5 dodaje się § 5a w brzmieniu
„
§ 5a.
Użyte w niniejszym kodeksie określenie „minimalne wynagrodzenie za pracę” oznacza
minimalne wynagrodzenie ustalone na podstawie przepisów odrębnych.
”
,
c)
po § 8 dodaje się § 8a w brzmieniu
„
§ 8a.
Użyte w niniejszym kodeksie określenie „korespondencja urzędowa” oznacza korespondencję
z organami i przedstawicielem, o których mowa w art. 8a § 3.
”
,
d)
§ 10 otrzymuje brzmienie
„
§ 10.
Przez pojęcie kontroli rozmowy w trakcie widzenia, rozmowy telefonicznej lub rozmowy
za pomocą innych środków łączności rozumie się zapoznawanie się z jej treścią oraz
możliwość jej przerwania lub utrwalenia.
”
,
e)
uchyla się § 11,
f)
po § 11 dodaje się § 11a w brzmieniu
„
§ 11a.
Użyte w niniejszym kodeksie określenie „osoba kontrolowana” oznacza skazanego lub
tymczasowo aresztowanego, który
1)
jest poddany kontroli pobieżnej lub kontroli osobistej;
2)
przebywa w kontrolowanych celach i pomieszczeniach;
3)
posiada lub do którego należą kontrolowane paczki, przedmioty i bagaże;
4)
jest przewożony kontrolowanym pojazdem do i z miejsca zatrudnienia poza zakładem karnym
lub aresztem śledczym;
5)
przebywa w kontrolowanym miejscu pracy poza terenem zakładu karnego lub aresztu śledczego.
”
,
g)
po § 12 dodaje się § 12a w brzmieniu
„
§ 12a.
Użyte w niniejszym kodeksie określenie „substancja psychoaktywna” oznacza alkohol,
środki odurzające, substancje psychotropowe, ich prekursory, środki zastępcze lub
nowe substancje psychoaktywne.
”
,
h)
dodaje się § 16 w brzmieniu
„
§ 16.
Przez pojęcie przedmiotów niedozwolonych rozumie się
1)
przedmioty, które mogą utrudniać prawidłowy tok postępowania karnego;
2)
przedmioty, które mogą utrudniać realizację ustalonego porządku wewnętrznego obowiązującego
w zakładzie karnym lub areszcie śledczym;
3)
przedmioty niebezpieczne, które mogą stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa zakładu
karnego lub aresztu śledczego lub osób w nich przebywających, w tym broń, amunicję
lub materiały wybuchowe;
4)
środki łączności, dokumenty, środki pieniężne, przedmioty wartościowe i inne przedmioty,
których skazany lub tymczasowo aresztowany nie może posiadać w zakładzie karnym lub
areszcie śledczym poza depozytem;
5)
przedmioty, których posiadanie jest niezgodne z prawem.
”
;
96)
w art. 249
a)
w § 1 uchyla się pkt 5,
b)
w § 3
-
uchyla się pkt 4 i 5,
-
pkt 6 i 7 otrzymują brzmienie
„
6)
czynności administracyjne związane z prowadzeniem depozytu przedmiotów wartościowych
i środków pieniężnych osób pozbawionych wolności, dotyczące w szczególności: przyjmowania,
przechowywania, wydawania, przekazywania między jednostkami organizacyjnymi, rozliczania
należności za pracę, dokonywania zakupów oraz ewidencjonowania i dokumentowania tych
czynności, mając w szczególności na względzie potrzebę zapewnienia sprawnego wykonywania
czynności administracyjnych w zakładach karnych i aresztach śledczych;
7)
czynności administracyjne związane z wykonywaniem tymczasowego aresztowania oraz kar
i środków przymusu skutkujących pozbawienie wolności oraz dokumentowanie tych czynności,
w szczególności
a)
ustalanie rejonizacji osadzania w zakładach karnych i aresztach śledczych,
b)
przyjmowanie tymczasowo aresztowanych, skazanych i ukaranych do zakładów karnych i
aresztów śledczych oraz ich zwalnianie z tych zakładów i aresztów, w tym
-
dokumenty niezbędne do przyjęcia, dalszego wykonywania pozbawienia wolności lub zwolnienia
osadzonego albo skutkujące obliczenie okresu wykonywania kary,
-
godziny przyjmowania do zakładów karnych i aresztów śledczych oraz ich zwalniania
z tych zakładów i aresztów,
c)
poddawanie osadzonych czynnościom identyfikacyjnym,
d)
izolowanie tymczasowo aresztowanych,
e)
obliczanie okresu wykonywania kary i środka przymusu,
f)
ewidencjonowanie osadzonych,
g)
wydawanie osadzonych do udziału w czynnościach procesowych oraz do zakładów leczniczych,
h)
doręczanie korespondencji urzędowej osadzonym
-
mając w szczególności na względzie potrzebę zapewnienia sprawnego wykonywania czynności
administracyjnych oraz porządku wewnętrznego w zakładach karnych i aresztach śledczych;
”
,
-
po pkt 7 dodaje się pkt 7a w brzmieniu
„
7a)
warunki wstępu na teren jednostek organizacyjnych Służby Więziennej osób niebędących
funkcjonariuszami lub pracownikami Służby Więziennej albo pracownikami przywięziennych
zakładów pracy, mając na względzie konieczność zapewnienia sprawnego wykonywania zadań
przez Służbę Więzienną, porządku wewnętrznego i bezpieczeństwa jednostek organizacyjnych
Służby Więziennej oraz bezpieczeństwa osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach
śledczych.
”
;
97)
w art. 249a
a)
wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie
„
Dyrektor Generalny Służby Więziennej, w drodze zarządzenia, określi
”
,
b)
pkt 4 otrzymuje brzmienie
„
4)
sposób prowadzenia akt ewidencyjnych, w tym wzór tych akt oraz wzory innych dokumentów
i druków ewidencyjnych;
”
,
c)
w pkt 5 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 6-9 w brzmieniu
„
6)
sposoby ochrony jednostek organizacyjnych Służby Więziennej;
7)
sposoby ochrony i konwojowania skazanych oraz tymczasowo aresztowanych;
8)
zadania ochronne funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej oraz pracowników
przywięziennych zakładów pracy;
9)
wyposażenie i system zabezpieczeń pomieszczeń, w których realizowane są czynności
służbowe w bezpośrednim kontakcie ze skazanym.
”
.
W ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego
(Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052 oraz z 2022 r. poz. 1301) po art. 93 dodaje się art. 93a w brzmieniu
„
Art. 93a.
Osoba pozbawiona wolności, która przebywa w zakładzie karnym lub areszcie śledczym,
może brać udział w rozprawie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających jej
przeprowadzenie na odległość i tam dokonywać czynności. W miejscu przebywania osoby
pozbawionej wolności w czynnościach bierze udział przedstawiciel administracji zakładu
karnego lub aresztu śledczego oraz może wziąć udział pełnomocnik, jeżeli został ustanowiony,
i tłumacz, jeżeli osoba pozbawiona wolności włada niedostatecznie językiem polskim.
”
.
W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego
(Dz. U. z 2021 r. poz. 1805, z późn. zm. w art. 151 § 2 otrzymuje brzmienie
„
§ 2.
Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia jawnego przy użyciu urządzeń
technicznych umożliwiających jego przeprowadzenie na odległość. W takim przypadku
uczestnicy postępowania mogą brać udział w posiedzeniu sądowym, gdy przebywają w budynku
innego sądu albo w zakładzie karnym lub areszcie śledczym, gdy są pozbawieni wolności,
i dokonywać tam czynności procesowych, a przebieg czynności procesowych transmituje
się z sali sądowej sądu prowadzącego postępowanie do miejsca pobytu uczestników postępowania
oraz z miejsca pobytu uczestników postępowania do sali sądowej sądu prowadzącego postępowanie.
W miejscu przebywania osoby pozbawionej wolności w czynnościach procesowych bierze
udział przedstawiciel administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego, pełnomocnik,
jeżeli został ustanowiony, oraz tłumacz, jeżeli został powołany.
”
.
W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji
(Dz. U. z 2021 r. poz. 1882, z późn. zm. w art. 15 w ust. 1 pkt 2a otrzymuje brzmienie
„
2a)
zatrzymywania osób pozbawionych wolności, które
a)
dokonały ucieczki z aresztu śledczego, zakładu karnego, ze strzeżonego ośrodka lub
z aresztu dla cudzoziemców,
b)
dokonały ucieczki w trakcie konwojowania lub zatrudnienia,
c)
na podstawie zezwolenia właściwego organu opuściły areszt śledczy albo zakład karny
i nie powróciły do niego w wyznaczonym terminie, korzystając z zezwolenia na czasowe
opuszczenie aresztu śledczego lub zakładu karnego lub z przerwy w odbywaniu kary pozbawienia
wolności;
”
.
W ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej
(Dz. U. z 2022 r. poz. 1061 i 1115) w art. 11
1)
w ust. 1 po pkt 5a dodaje się pkt 5aa w brzmieniu
„
5aa)
zatrzymywania osób pozbawionych wolności, które
a)
dokonały ucieczki z aresztu śledczego, zakładu karnego, ze strzeżonego ośrodka lub
z aresztu dla cudzoziemców,
b)
dokonały ucieczki w trakcie konwojowania lub zatrudnienia,
c)
na podstawie zezwolenia właściwego organu opuściły areszt śledczy albo zakład karny
i nie powróciły do niego w wyznaczonym terminie, korzystając z zezwolenia na czasowe
opuszczenie aresztu śledczego lub zakładu karnego lub z przerwy w odbywaniu kary pozbawienia
wolności;
”
;
2)
w ust. 2a lit. a otrzymuje brzmienie
„
a)
pkt 5-5aa, w terminie 7 dni od dnia dokonania czynności,
”
.
1.
Minister Sprawiedliwości może, w drodze zarządzenia, zdecydować o połączeniu przywięziennych
zakładów pracy prowadzonych w formach, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 1 i 4.
2.
Zarządzenie, o którym mowa w ust. 1, określa
1)
formę organizacyjno-prawną przywięziennego zakładu pracy powstałego w wyniku połączenia;
2)
przeznaczenie mienia znajdującego się w zarządzie łączonych przywięziennych zakładów
pracy;
3)
podmiot właściwy do przejęcia należności i zobowiązań łączonych przywięziennych zakładów
pracy.
3.
Do łączenia przywięziennych zakładów pracy, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się
przepisów art. 25 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych
(Dz. U. z 2022 r. poz. 1634, 1692, 1725, 1747 i 1768).
W ustawie z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania
tytoniu i wyrobów tytoniowych
(Dz. U. z 2021 r. poz. 276) w art. 5a
1)
po ust. 1a dodaje się ust. 1b-1e w brzmieniu
„
1b.
Osadzeni w areszcie śledczym lub zakładzie karnym, którzy w trakcie pobytu w areszcie
śledczym lub zakładzie karnym zaprzestaną używania wyrobów tytoniowych, w tym nowatorskich
wyrobów tytoniowych lub papierosów elektronicznych, w celi mieszkalnej, składają dyrektorowi
aresztu śledczego lub zakładu karnego pisemne oświadczenie w tej sprawie. Oświadczenie
wiąże przez okres 12 miesięcy od dnia jego złożenia, nie dłużej jednak niż do dnia
zwolnienia składającego oświadczenie z aresztu śledczego lub zakładu karnego, chyba
że dyrektor aresztu śledczego lub zakładu karnego wyrazi zgodę na skrócenie tego okresu.
1c.
Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1b, zawiera
1)
imię i nazwisko (imiona);
2)
imię ojca;
3)
datę i miejsce urodzenia;
4)
oświadczenie o zaprzestaniu używania wyrobów tytoniowych, w tym nowatorskich wyrobów
tytoniowych lub papierosów elektronicznych, w celi mieszkalnej;
5)
własnoręczny czytelny podpis składającego oświadczenie albo adnotację osoby przyjmującej
oświadczenie o przyczynie braku podpisu;
6)
datę złożenia oświadczenia.
1d.
Osadzonych, o których mowa w ust. 1b, umieszcza się niezwłocznie w celi mieszkalnej
przeznaczonej dla osadzonych, którzy nie używają wyrobów tytoniowych, w tym nowatorskich
wyrobów tytoniowych lub papierosów elektronicznych.
1e.
Oświadczenie załącza się do akt osobowych osadzonego, a jego złożenie odnotowuje się
w Centralnej Bazie Danych Osób Pozbawionych Wolności.
”
;
2)
po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu
„
2a.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór oświadczenia osadzonego
w areszcie śledczym lub zakładzie karnym o zaprzestaniu używania wyrobów tytoniowych,
w tym nowatorskich wyrobów tytoniowych lub papierosów elektronicznych, w celi mieszkalnej,
uwzględniając zakres informacji, o których mowa w ust. 1c, oraz konieczność zachowania
odpowiedniej przejrzystości i czytelności treści oświadczenia.
”
.
W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny
(Dz. U. z 2022 r. poz. 1138 i 1726) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 43a
a)
§ 2 otrzymuje brzmienie
„
§ 2.
W razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 164 § 1, art. 165 § 1, art.
165a § 1 lub 2, art. 171 § 1, 2 lub 3, art. 174 § 1, art. 178a § 1, art. 178b, art.
179, art. 180, art. 200a § 1 lub 2, art. 200b, art. 202 § 4b lub 4c, art. 244, art.
255a § 1 lub 2, art. 258 § 1, art. 263 § 2 sąd orzeka świadczenie pieniężne wymienione
w art. 39 pkt 7 na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej
w wysokości co najmniej 5000 złotych, do wysokości określonej w § 1.
”
,
b)
dodaje się § 3 w brzmieniu
„
§ 3.
W razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 178a § 4, art. 202 § 3,
4 lub 4a, art. 258 § 2, 3 lub 4, art. 263 § 1 sąd orzeka świadczenie pieniężne wymienione
w art. 39 pkt 7 na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej
w wysokości co najmniej 10 000 złotych, do wysokości określonej w § 1.
”
;
2)
w art. 78 § 2 otrzymuje brzmienie
„
§ 2.
Skazanego określonego w art. 64 § 1 można warunkowo zwolnić po odbyciu dwóch trzecich
kary, natomiast określonego w art. 64 § 2 oraz skazanego, wobec którego wydano prawomocne
postanowienie stwierdzające, że bezprawnie utrudniał wykonanie kary pozbawienia wolności,
po odbyciu trzech czwartych kary.
”
;
3)
w art. 79 § 1 otrzymuje brzmienie
„
§ 1.
Przepisy art. 78 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do sumy dwóch lub więcej niepodlegających
łączeniu kar pozbawienia wolności, które skazany ma odbyć kolejno; przepis art. 78
§ 2 stosuje się, jeżeli chociażby jedno z przestępstw popełniono w warunkach określonych
w art. 64 lub wobec skazanego wydano prawomocne postanowienie stwierdzające, że bezprawnie
utrudniał wykonanie kary pozbawienia wolności.
”
;
4)
po art. 223 dodaje się art. 223a i art. 223b w brzmieniu
„
Art. 223a.
§ 1.
Kto publicznie nawołuje do udostępnienia informacji dotyczących życia prywatnego funkcjonariusza
organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusza Służby
Więziennej, których udostępnienie może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa tego funkcjonariusza
lub osoby dla niego najbliższej,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Tej samej karze podlega sprawca czynu określonego w § 1 popełnionego na szkodę byłego
funkcjonariusza publicznego, o którym mowa w § 1, jeżeli czyn ten pozostaje w związku
z zadaniami z zakresu ochrony bezpieczeństwa publicznego lub zadaniami Służby Więziennej,
które pokrzywdzony wykonywał.
Art. 223b.
§ 1.
Kto bez zgody funkcjonariusza organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego
albo funkcjonariusza Służby Więziennej, udostępnia innej osobie informacje dotyczące
jego życia prywatnego, których udostępnienie może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa
tego funkcjonariusza lub osoby dla niego najbliższej,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Tej samej karze podlega sprawca czynu określonego w § 1, popełnionego na szkodę byłego
funkcjonariusza publicznego, o którym mowa w § 1, jeżeli czyn ten pozostaje w związku
z zadaniami z zakresu ochrony bezpieczeństwa publicznego lub zadaniami Służby Więziennej,
które pokrzywdzony wykonywał.
§ 3.
Jeżeli udostępnienie informacji przez sprawcę czynu określonego w § 1 lub 2 następuje
przez ich publiczne rozpowszechnienie, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
”
;
5)
w art. 242 po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu
„
§ 1a.
Tej samej karze podlega, kto, będąc pozbawionym wolności na podstawie orzeczenia sądu
lub prawnego nakazu wydanego przez inny organ państwowy oraz przebywając bez dozoru
poza zakładem karnym lub aresztem śledczym w związku z wykonywaniem pracy, samowolnie
opuszcza wyznaczone miejsce wykonywania pracy lub samowolnie poza nim pozostaje.
”
.
W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego
(Dz. U. z 2022 r. poz. 1375) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 177 w § 1b pkt 1 otrzymuje brzmienie
„
1)
przedstawiciel administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego - jeżeli świadek
przebywa w zakładzie karnym lub areszcie śledczym;
”
;
2)
w art. 250 § 3c otrzymuje brzmienie
„
§ 3c.
W wypadku określonym w § 3b w posiedzeniu bierze udział w miejscu przebywania podejrzanego
referendarz sądowy lub asystent sędziego zatrudniony w sądzie, w którego okręgu przebywa
podejrzany, lub przedstawiciel administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego,
jeżeli podejrzany przebywa w zakładzie karnym lub areszcie śledczym.
”
;
3)
w art. 264
a)
po § 3 dodaje się § 3a w brzmieniu
„
§ 3a.
Tymczasowe aresztowanie stosowane do czasu rozpoczęcia wykonywania środka zabezpieczającego
polegającego na umieszczeniu sprawcy w zakładzie zamkniętym wykonuje się tylko w postaci
umieszczenia takiego sprawcy w odpowiednim zakładzie leczniczym, w tym w zakładzie
psychiatrycznym, wymienionym w wykazie określonym w przepisach wydanych na podstawie
art. 260 § 2.
”
,
b)
§ 4 otrzymuje brzmienie
„
§ 4.
Tymczasowe aresztowanie w wypadku orzeczenia wobec skazanego kary pozbawienia wolności
oraz środka zabezpieczającego polegającego na umieszczeniu sprawcy w zakładzie zamkniętym
stosowane do czasu rozpoczęcia wykonywania kary pozbawienia wolności wykonuje się
w warunkach umożliwiających stosowanie odpowiedniego postępowania leczniczego, terapeutycznego,
rehabilitacyjnego oraz resocjalizacyjnego.
”
;
4)
w art. 280
a)
§ 3 otrzymuje brzmienie
„
§ 3.
List gończy podlega rozpowszechnieniu przez opublikowanie za pomocą Internetu, chyba
że sąd lub prokurator postanowi inaczej.
”
,
b)
dodaje się § 4 w brzmieniu
„
§ 4.
Sąd lub prokurator, zależnie od potrzeby, może postanowić o rozpowszechnieniu listu
gończego przez rozesłanie, rozplakatowanie lub opublikowanie, w szczególności za pomocą
prasy, radia i telewizji.
”
;
5)
w art. 374 § 5 otrzymuje brzmienie
„
§ 5.
W wypadku określonym w § 4 w rozprawie bierze udział w miejscu przebywania strony
referendarz sądowy lub asystent sędziego, zatrudniony w sądzie, w którego okręgu strona
przebywa, lub przedstawiciel administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego,
jeżeli strona przebywa w zakładzie karnym lub areszcie śledczym.
”
.
W ustawie z dnia 28 sierpnia 1997 r. o zatrudnianiu osób pozbawionych wolności
(Dz. U. z 2021 r. poz. 179) wprowadza się następujące zmiany
1)
po art. 5a dodaje się art. 5b w brzmieniu
„
Art. 5b.
1.
Minister Sprawiedliwości może, w drodze zarządzenia, zdecydować o połączeniu przywięziennych
zakładów pracy prowadzonych w formach, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 1 i 4.
2.
Zarządzenie, o którym mowa w ust. 1, określa
1)
formę organizacyjno-prawną przywięziennego zakładu pracy powstałego w wyniku połączenia;
2)
przeznaczenie mienia znajdującego się w zarządzie łączonych przywięziennych zakładów
pracy;
3)
podmiot właściwy do przejęcia należności i zobowiązań łączonych przywięziennych zakładów
pracy.
3.
Do łączenia przywięziennych zakładów pracy, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się
przepisów art. 25 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych
(Dz. U. z 2022 r. poz. 1634, 1692, 1725, 1747 i 1768).
”
;
2)
w art. 6a w ust. 3 w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu
„
4)
środki finansowe pochodzące z tytułu opłat określonych w art. 110b § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.
”
.
W ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(Dz. U. z 2022 r. poz. 329, 655 i 1457) w art. 94 § 2 otrzymuje brzmienie
„
§ 2.
Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia jawnego przy użyciu urządzeń
technicznych umożliwiających jego przeprowadzenie na odległość. W takim przypadku
uczestnicy mogą brać udział w posiedzeniu sądowym, gdy przebywają w budynku innego
sądu albo w zakładzie karnym lub areszcie śledczym, gdy są pozbawieni wolności, i
tam dokonywać czynności procesowych, a przebieg czynności procesowych transmituje
się z sali sądowej sądu prowadzącego postępowanie do miejsca pobytu uczestników postępowania
oraz z miejsca pobytu uczestników postępowania do sali sądowej sądu prowadzącego postępowanie.
W miejscu przebywania osoby pozbawionej wolności w czynnościach procesowych bierze
udział przedstawiciel administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego oraz może
wziąć udział pełnomocnik, jeżeli został ustanowiony, i tłumacz, jeżeli osoba pozbawiona
wolności nie włada dostatecznie językiem polskim.
”
.
W ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych
(Dz. U. z 2021 r. poz. 1285, z późn. zm. art. 12a otrzymuje brzmienie
„
Art. 12a.
Przepisów ustawy, z wyłączeniem przepisów określających zasady i tryb finansowania
z budżetu państwa świadczeń opieki zdrowotnej, przepisów określających kolejność udzielania
świadczeń opieki zdrowotnej w szpitalach, świadczeń specjalistycznych w ambulatoryjnej
opiece zdrowotnej oraz stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych innych niż
szpitalne oraz przepisów określających prawo do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie
przepisów o koordynacji, nie stosuje się wobec osób, którym świadczenia zdrowotne
są udzielane bezpłatnie, bez względu na uprawnienia z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego,
na podstawie art. 102 pkt 1 i art. 115 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy
(Dz. U. z 2021 r. poz. 53, z późn. zm..
”
.
W ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
(Dz. U. z 2020 r. poz. 2050, z 2021 r. poz. 2469 oraz z 2022 r. poz. 763, 764, 1700 i 1812) w art. 70 po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu
„
4a.
W razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 53 ust. 1, 1a lub 2, art.
55 ust. 1, 2 lub 3, art. 56 ust. 1, 2 lub 3, art. 58 ust. 1 lub 2, art. 59 ust. 1,
2 lub 3, art. 61, art. 62 ust. 1 lub 2, art. 62b ust. 2, art. 63 ust. 1, 2 lub 3 sąd
orzeka świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 Kodeksu karnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości
co najmniej 1000 złotych, do wysokości 60 000 złotych.
”
.
Przepisów ustawy, z wyłączeniem przepisów określających zasady i tryb finansowania
z budżetu państwa świadczeń opieki zdrowotnej, przepisów określających kolejność udzielania
świadczeń opieki zdrowotnej w szpitalach, świadczeń specjalistycznych w ambulatoryjnej
opiece zdrowotnej oraz stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych innych niż
szpitalne oraz przepisów określających prawo do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie
przepisów o koordynacji, nie stosuje się wobec osób, którym świadczenia zdrowotne
są udzielane bezpłatnie, bez względu na uprawnienia z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego,
na podstawie art. 102 pkt 1 i art. 115 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy
(Dz. U. z 2021 r. poz. 53, z późn. zm..
W ustawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej
(Dz. U. z 2021 r. poz. 1064, 1728 i 2448 oraz z 2022 r. poz. 655 i 1115) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 4 dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu
„
4.
Służba Więzienna współdziała z przywięziennym zakładem pracy wskazanym w decyzji Ministra
Sprawiedliwości, o której mowa w art. 105b § 4 zdanie pierwsze i art. 217c § 5 zdanie pierwsze ustawy z dnia 6 czerwca
1997 r. - Kodeks karny wykonawczy, przy zapewnieniu systemu służącego realizacji uprawnienia do korzystania przez skazanych
i tymczasowo aresztowanych z samoinkasującego aparatu telefonicznego.
5.
Dyrektor Generalny Służby Więziennej zawiera z przywięziennym zakładem pracy, o którym
mowa w ust. 4, porozumienie, w którym określone zostaną warunki techniczne i wymogi
dla systemu służącego realizacji uprawnienia do korzystania przez skazanych i tymczasowo
aresztowanych z samoinkasującego aparatu telefonicznego, a także czas trwania porozumienia
i inne istotne jego elementy.
”
;
2)
po art. 19 dodaje się art. 19a i art. 19b w brzmieniu
„
Art. 19a.
1.
W zakładach karnych i aresztach śledczych funkcjonariusze i pracownicy stosują czynności
profilaktyczne.
2.
Czynności profilaktyczne zmierzają do rozpoznania środowiska skazanych i tymczasowo
aresztowanych w celu ochrony społeczeństwa przed przestępczością lub zapewnienia porządku
lub bezpieczeństwa zakładów karnych, aresztów śledczych lub konwoju, w szczególności
przez
1)
obserwowanie zachowań i relacji w środowisku skazanych i tymczasowo aresztowanych;
2)
rozpoznawanie struktur podkultury przestępczej;
3)
rozpoznawanie atmosfery i nastrojów wśród skazanych i tymczasowo aresztowanych oraz
ich zachowań, które mogą naruszyć porządek i bezpieczeństwo zakładów karnych, aresztów
śledczych lub konwoju.
3.
Każda czynność profilaktyczna wymaga udokumentowania i podlega rejestracji.
4.
Skazanemu i tymczasowo aresztowanemu nie udostępnia się dokumentacji zgromadzonej
w toku stosowania czynności profilaktycznych.
5.
W związku ze stosowaniem czynności profilaktycznych funkcjonariusze i pracownicy są
obowiązani zapewnić ochronę źródeł pozyskania informacji.
6.
Funkcjonariusze i pracownicy stosujący czynności profilaktyczne mogą korzystać z pomocy
innych osób posiadających informacje mogące służyć do rozpoznania środowiska skazanych
i tymczasowo aresztowanych.
7.
Pomoc innych osób może polegać na świadomym i dobrowolnym udziale w stosowanych czynnościach
profilaktycznych, w szczególności przez przekazywanie informacji i dokumentów świadczących
o planowaniu działań naruszających porządek i bezpieczeństwo zakładu karnego, aresztu
śledczego lub konwoju.
Art. 19b.
1.
Dyrektor zakładu karnego lub aresztu śledczego wskazuje imiennie funkcjonariuszy lub
pracowników uprawnionych do przetwarzania informacji uzyskanych w wyniku stosowania
czynności profilaktycznych, w szczególności ich sprawdzenia, analizy i klasyfikowania,
zwanych dalej „osobami wyznaczonymi”.
2.
Funkcjonariusze i pracownicy, którzy uzyskali informacje w wyniku stosowania czynności
profilaktycznych, przekazują je niezwłocznie dyrektorowi zakładu karnego lub aresztu
śledczego lub osobie wyznaczonej.
3.
Osoba wyznaczona po sprawdzeniu i analizie uzyskanej informacji klasyfikuje ją jako
1)
istotną dla ochrony społeczeństwa przed przestępczością lub dla zachowania porządku
lub bezpieczeństwa zakładu karnego, aresztu śledczego lub konwoju;
2)
mogącą być istotną dla ochrony społeczeństwa przed przestępczością lub dla zachowania
porządku lub bezpieczeństwa zakładu karnego, aresztu śledczego lub konwoju;
3)
nieistotną dla ochrony społeczeństwa przed przestępczością lub dla zachowania porządku
lub bezpieczeństwa zakładu karnego, aresztu śledczego lub konwoju.
4.
Informację, o której mowa w ust. 3 pkt 1, osoba wyznaczona niezwłocznie przekazuje
dyrektorowi zakładu karnego lub aresztu śledczego celem podjęcia dalszych działań.
5.
Informację, o której mowa w ust. 3 pkt 2, osoba wyznaczona poddaje dalszej analizie,
a jej wyniki przekazuje dyrektorowi zakładu karnego lub aresztu śledczego celem służbowego
wykorzystania.
6.
O uznaniu informacji za nieistotną dla ochrony społeczeństwa przed przestępczością
lub dla zachowania porządku lub bezpieczeństwa zakładu karnego, aresztu śledczego
lub konwoju osoba wyznaczona informuje dyrektora zakładu karnego lub aresztu śledczego,
podając przyczyny takiej klasyfikacji.
”
.
W ustawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie
danych gospodarczych
(Dz. U. z 2021 r. poz. 2057) w art. 16 ust. 7 otrzymuje brzmienie
„
7.
Wierzyciel będący sądem przekazuje do biura informacje gospodarcze dotyczące zobowiązanego
do uiszczenia grzywny, również orzeczonej jako kara zastępcza, nawiązki na rzecz Skarbu
Państwa, kwoty pieniężnej stanowiącej przedmiot przepadku, nawiązki lub świadczenia
pieniężnego orzeczonych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej,
kosztów sądowych lub pieniężnej kary porządkowej na podstawie prawomocnego orzeczenia
sądowego wydanego w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie, który nie uiścił ich w
terminach określonych w art. 44 § 1 lub art. 206 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego, na zasadach określonych w Kodeksie karnym wykonawczym.
”
.
§ 1.
Jeżeli miejsce pobytu skazanego na karę pozbawienia wolności na terenie kraju nie
jest znane, sąd wydaje postanowienie o poszukiwaniu go listem gończym.
§ 2.
W liście gończym podaje się
1)
sąd, który wydał postanowienie o poszukiwaniu listem gończym;
2)
dane o osobie, które mogą ułatwić jej poszukiwanie, a przede wszystkim personalia,
rysopis, znaki szczególne, miejsce zamieszkania i pracy, z dołączeniem w miarę możliwości
fotografii poszukiwanego;
3)
informację o orzeczeniu, stanowiącym podstawę pozbawienia wolności;
4)
wezwanie każdego, kto zna miejsce pobytu poszukiwanego, do zawiadomienia o tym najbliższej
jednostki Policji lub sądu;
5)
ostrzeżenie o odpowiedzialności karnej za ukrywanie poszukiwanego lub dopomaganie
mu w ucieczce.
§ 3.
W liście gończym można wyznaczyć nagrodę za ujęcie lub przyczynienie się do ujęcia
poszukiwanego, a także udzielić zapewnienia o utrzymaniu tajemnicy co do osoby informującej.
§ 4.
List gończy podlega rozpowszechnieniu przez opublikowanie za pomocą Internetu, chyba
że sąd postanowi inaczej.
§ 5.
Sąd, zależnie od potrzeby, może postanowić o rozpowszechnieniu listu gończego przez
rozesłanie, rozplakatowanie lub opublikowanie, w szczególności za pomocą prasy, radia
i telewizji.
§ 1.
Po otrzymaniu zawiadomienia o przystąpieniu do wykonania orzeczenia o karze pozbawieniu
wolności sąd niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania
zawiadomienia, może wydać postanowienie stwierdzające, że skazany bezprawnie utrudniał
wykonanie kary pozbawienia wolności, jeżeli w zamiarze utrudniania wykonania kary
pozbawienia wolności uciekł lub ukrywał się lub podjął działania w celu ucieczki lub
ukrycia się.
§ 2.
Na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia bezprawnego utrudniania przez skazanego
wykonania kary pozbawienia wolności przysługuje zażalenie.
§ 3.
Zażalenie, o którym mowa w § 2, podlega rozpoznaniu w terminie 7 dni od daty wpływu
do sądu wyższej instancji.
§ 4.
Odpis prawomocnego postanowienia stwierdzającego, że skazany bezprawnie utrudniał
wykonanie kary pozbawienia wolności, doręcza się dyrektorowi zakładu karnego.
W razie wątpliwości, czy stosować prawo dotychczasowe czy przepisy niniejszej ustawy,
stosuje się przepisy niniejszej ustawy.
Czynności procesowe, w tym czynności organów postępowania wykonawczego, dokonane przed
dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są skuteczne, jeżeli dokonano ich z zachowaniem
przepisów dotychczasowych.
Do postępowań, w tym postępowań wykonawczych, wszczętych i niezakończonych przed dniem
wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustaw zmienianych w art. 1,
art. 4, art. 5 i art. 8 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jeżeli przepisy poniższe
nie stanowią inaczej.
Jeżeli skazany dowiedział się o zdarzeniu będącym podstawą skargi, o której mowa w
art. 6 § 2 ustawy zmienianej w art. 1, przed dniem wejścia w życie art. 1 pkt 1 lit.
b, termin do złożenia skargi rozpoczyna bieg od dnia wejścia w życie art. 1 pkt 1
lit. b.
Wnioski wskazane w art. 11 § 1a ustawy zmienianej w art. 1, złożone przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy, nieprzekazane do dnia jej wejścia w życie przesyła się
niezwłocznie, a jeżeli skazany przebywa w zakładzie karnym lub areszcie śledczym -
nie później niż w terminie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
1.
W zakładach karnych i aresztach śledczych funkcjonariusze i pracownicy stosują czynności
profilaktyczne.
2.
Czynności profilaktyczne zmierzają do rozpoznania środowiska skazanych i tymczasowo
aresztowanych w celu ochrony społeczeństwa przed przestępczością lub zapewnienia porządku
lub bezpieczeństwa zakładów karnych, aresztów śledczych lub konwoju, w szczególności
przez
1)
obserwowanie zachowań i relacji w środowisku skazanych i tymczasowo aresztowanych;
2)
rozpoznawanie struktur podkultury przestępczej;
3)
rozpoznawanie atmosfery i nastrojów wśród skazanych i tymczasowo aresztowanych oraz
ich zachowań, które mogą naruszyć porządek i bezpieczeństwo zakładów karnych, aresztów
śledczych lub konwoju.
3.
Każda czynność profilaktyczna wymaga udokumentowania i podlega rejestracji.
4.
Skazanemu i tymczasowo aresztowanemu nie udostępnia się dokumentacji zgromadzonej
w toku stosowania czynności profilaktycznych.
5.
W związku ze stosowaniem czynności profilaktycznych funkcjonariusze i pracownicy są
obowiązani zapewnić ochronę źródeł pozyskania informacji.
6.
Funkcjonariusze i pracownicy stosujący czynności profilaktyczne mogą korzystać z pomocy
innych osób posiadających informacje mogące służyć do rozpoznania środowiska skazanych
i tymczasowo aresztowanych.
7.
Pomoc innych osób może polegać na świadomym i dobrowolnym udziale w stosowanych czynnościach
profilaktycznych, w szczególności przez przekazywanie informacji i dokumentów świadczących
o planowaniu działań naruszających porządek i bezpieczeństwo zakładu karnego, aresztu
śledczego lub konwoju.
1.
Dyrektor zakładu karnego lub aresztu śledczego wskazuje imiennie funkcjonariuszy lub
pracowników uprawnionych do przetwarzania informacji uzyskanych w wyniku stosowania
czynności profilaktycznych, w szczególności ich sprawdzenia, analizy i klasyfikowania,
zwanych dalej „osobami wyznaczonymi”.
2.
Funkcjonariusze i pracownicy, którzy uzyskali informacje w wyniku stosowania czynności
profilaktycznych, przekazują je niezwłocznie dyrektorowi zakładu karnego lub aresztu
śledczego lub osobie wyznaczonej.
3.
Osoba wyznaczona po sprawdzeniu i analizie uzyskanej informacji klasyfikuje ją jako
1)
istotną dla ochrony społeczeństwa przed przestępczością lub dla zachowania porządku
lub bezpieczeństwa zakładu karnego, aresztu śledczego lub konwoju;
2)
mogącą być istotną dla ochrony społeczeństwa przed przestępczością lub dla zachowania
porządku lub bezpieczeństwa zakładu karnego, aresztu śledczego lub konwoju;
3)
nieistotną dla ochrony społeczeństwa przed przestępczością lub dla zachowania porządku
lub bezpieczeństwa zakładu karnego, aresztu śledczego lub konwoju.
4.
Informację, o której mowa w ust. 3 pkt 1, osoba wyznaczona niezwłocznie przekazuje
dyrektorowi zakładu karnego lub aresztu śledczego celem podjęcia dalszych działań.
5.
Informację, o której mowa w ust. 3 pkt 2, osoba wyznaczona poddaje dalszej analizie,
a jej wyniki przekazuje dyrektorowi zakładu karnego lub aresztu śledczego celem służbowego
wykorzystania.
6.
O uznaniu informacji za nieistotną dla ochrony społeczeństwa przed przestępczością
lub dla zachowania porządku lub bezpieczeństwa zakładu karnego, aresztu śledczego
lub konwoju osoba wyznaczona informuje dyrektora zakładu karnego lub aresztu śledczego,
podając przyczyny takiej klasyfikacji.
Wnioski o udzielenie skazanemu zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie
dozoru elektronicznego złożone przed dniem 1 stycznia 2023 r. i nierozpoznane do dnia
1 stycznia 2023 r. podlegają rozpoznaniu według przepisów dotychczasowych.
W terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy skazanych przebywających
w zakładach karnych lub aresztach śledczych informuje się o odpowiedzialności karnej
i odpowiedzialności dyscyplinarnej, o której mowa w art. 79b § 4 ustawy zmienianej
w art. 1.
1.
W terminie 30 dni od dnia wejścia w życie art. 1 pkt 38 i 80 dyrektor zakładu karnego
lub aresztu śledczego wyda decyzje w przedmiocie utrzymania, przedłużenia albo uchylenia
decyzji o objęciu skazanego lub tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną wydanych
przed dniem wejścia w życie art. 1 pkt 38 i 80. W przypadku wydania decyzji o utrzymaniu
albo przedłużeniu decyzji o objęciu skazanego szczególną ochroną stosuje się przepisy
art. 88d lub art. 212ba ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
2.
Do dnia wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, nie dłużej jednak niż do upływu 30
dni od dnia wejścia w życie art. 1 pkt 38 i 80, decyzje o objęciu skazanego lub tymczasowo
aresztowanego szczególną ochroną i decyzje o przedłużeniu jej stosowania, wydane przed
dniem wejścia w życie art. 1 pkt 38 i 80, pozostają w mocy, a szczególna ochrona jest
stosowana na podstawie przepisów dotychczasowych.
3.
Jeżeli termin, do którego ma trwać ochrona, określony w decyzji o objęciu skazanego
lub tymczasowo aresztowanego szczególną ochroną albo w decyzji o przedłużeniu jej
stosowania wydanej przed dniem wejścia w życie art. 1 pkt 38 i 80 upływa w okresie
30 dni od dnia wejścia w życie art. 1 pkt 38 i 80, szczególna ochrona ustaje z upływem
terminu określonego w tej decyzji.
Do skazanych, którzy przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zostali przeniesieni
do innego typu zakładu karnego na podstawie art. 89 § 3 i 3a ustawy zmienianej w art.
1 w brzmieniu dotychczasowym, nie stosuje się terminów i warunków tego przeniesienia
wskazanych w art. 89 § 3 i 3a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą.
§ 1.
Jeżeli postępowanie sądowe dotyczy skazanego pozbawionego wolności, posiedzenie sądu
może odbyć się przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie tej
czynności na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W miejscu
przebywania skazanego w czynności tej bierze udział przedstawiciel administracji zakładu
karnego lub aresztu śledczego, obrońca, jeżeli został ustanowiony lub wyznaczony,
oraz tłumacz, jeżeli został powołany.
§ 2.
Przepisy art. 517ea Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.
§ 3.
W wypadku zarządzenia sprowadzenia skazanego na posiedzenie sądu prezes sądu lub upoważniony
sędzia lub sędzia penitencjarny wydaje w tym przedmiocie zarządzenie, chyba że posiedzenie
odbywa się w zakładzie karnym. Zarządzenie wymaga uzasadnienia.
W roku kalendarzowym, w którym wchodzi w życie art. 1 pkt 41 lit. a i pkt 42 lit.
a i b, limity opuszczeń zakładu karnego wskazane w art. 91 pkt 4 i art. 92 pkt 4 ustawy
zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą ustala się proporcjonalnie
do okresu obowiązywania ustawy w tym roku kalendarzowym.
1.
Zezwolenia na posiadanie sprzętu audiowizualnego, komputerowego, elektronicznego i
elektrycznego wydane na podstawie art. 110a § 2 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu
dotychczasowym tracą moc po upływie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy,
chyba że zostaną cofnięte przed upływem tego terminu.
2.
Zezwolenia na posiadanie innych przedmiotów niż te, o których mowa w ust. 1, wydane
na podstawie art. 110a § 2 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym pozostają
w mocy. Dyrektor zakładu karnego może w każdym czasie cofnąć zezwolenie na posiadanie
tych przedmiotów.
Przepisu art. 116b § 3 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą
nie stosuje się do weryfikacji wyniku badania przeprowadzonego przed dniem wejścia
w życie niniejszej ustawy.
Zezwolenia wskazane w art. 138 § 1 pkt 12 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym,
przyznane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, tracą moc po upływie 3 miesięcy
od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, chyba że okres, na który zostały przyznane,
upłynął wcześniej.
1.
Do ulg przyznanych skazanemu przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie
art. 141 § 1 ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się przepisy dotychczasowe.
2.
Do nagrody wskazanej w art. 138 § 1 pkt 12 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu
dotychczasowym, stosowanej jako ulga, przepis art. 27 stosuje się odpowiednio.
1.
Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy tracą moc wydane przed dniem jej wejścia
w życie zarządzenia o zgodzie na widzenie, z wyłączeniem zarządzeń o zgodzie na jednorazowe
widzenie.
2.
Z dniem wejścia w życie art. 1 pkt 85 lit. a-e tracą moc wydane przed dniem wejścia
w życie tych przepisów zarządzenia o zgodzie na korzystanie z aparatu telefonicznego,
z wyłączeniem zarządzeń o zgodzie na korzystanie z aparatu telefonicznego do kontaktu
z obrońcą, pełnomocnikiem będącym adwokatem lub radcą prawnym oraz przedstawicielem
niebędącym adwokatem ani radcą prawnym, który został zaaprobowany przez Przewodniczącego
Izby Europejskiego Trybunału Praw Człowieka do reprezentowania tymczasowo aresztowanego
przed tym Trybunałem.
Do kontroli skazanych, tymczasowo aresztowanych oraz sprawców umieszczonych w zakładach
psychiatrycznych, o których mowa w art. 200 § 2 pkt 2 i 3 ustawy zmienianej w art.
1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje
się przepisy dotychczasowe.
Do poleceń doprowadzenia skazanego wydanych przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
1.
Do skazanego, który został wezwany do stawienia się w wyznaczonym terminie w areszcie
śledczym, stosuje się przepisy dotychczasowe.
2.
Jeżeli skazany, o którym mowa w ust. 1, nie stawił się w wyznaczonym terminie w areszcie
śledczym, stosuje się do niego przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym
niniejszą ustawą.
1.
List gończy wydany przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nierozpowszechniony
przez opublikowanie za pomocą Internetu, podlega rozpowszechnieniu w ten sposób w
terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, chyba że sąd lub prokurator
postanowi inaczej.
2.
Postanowienie o poszukiwaniu skazanego listem gończym wydane przed dniem wejścia w
życie niniejszej ustawy pozostaje w mocy do czasu wydania postanowienia o odwołaniu
poszukiwania skazanego listem gończym.
3.
W terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy sąd wyda postanowienie
o poszukiwaniu listem gończym skazanego wskazanego w art. 14a § 1 ustawy zmienianej
w art. 1, chyba że postanowienie takie zostało wydane na podstawie przepisów dotychczasowych.
1.
Dyrektor zakładu karnego lub aresztu śledczego dostosuje porządek wewnętrzny zakładu
karnego lub aresztu śledczego do zmian wprowadzonych niniejszą ustawą w terminie do
dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
2.
Dyrektor zakładu karnego lub aresztu śledczego dostosuje porządek wewnętrzny zakładu
karnego lub aresztu śledczego do zmian wprowadzonych w art. 1 pkt 2, 48 lit. a-c i
pkt 85 lit. a-e w terminie do dnia wejścia w życie tych przepisów.
Tymczasowe aresztowanie zastosowane lub przedłużone przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy i trwające w dniu jej wejścia w życie, stosowane
1)
do czasu rozpoczęcia wykonywania środka zabezpieczającego polegającego na umieszczeniu
sprawcy w zakładzie zamkniętym,
2)
w wypadku orzeczenia wobec skazanego kary pozbawienia wolności oraz środka zabezpieczającego
polegającego na umieszczeniu sprawcy w zakładzie zamkniętym, do czasu rozpoczęcia
wykonywania kary pozbawienia wolności
- wykonuje się według przepisów dotychczasowych do upływu okresu, na który zostało
zastosowane lub przedłużone.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie
1)
art. 249 § 3 pkt 7 ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie
przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 249 § 3 pkt 7 ustawy zmienianej
w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 12
miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, oraz mogą być zmieniane na podstawie
tego przepisu w brzmieniu dotychczasowym;
2)
art. 15 ust. 8 ustawy zmienianej w art. 4 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych
przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 15 ust. 8 ustawy zmienianej w art.
4, nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy;
3)
art. 11 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 5 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych
przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy zmienianej w art.
5, nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2023 r., z wyjątkiem
1)
art. 34, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;
2)
art. 1 pkt 1, 2, 21, 34, 38, 40, 41, 42 lit. a, b, d i e, pkt 46 lit. a, pkt 47, 48
lit. a-c, pkt 49, 51 lit. b i c, pkt 64 lit. b, pkt 67 lit. a, pkt 68, 80, 81, 83
lit. a-c, pkt 85 lit. a-e, art. 18, art. 22, art. 24 i art. 29 ust. 2, które wchodzą
w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
§ 1.
W celu realizacji zadań wynikających z niniejszego kodeksu Minister Sprawiedliwości
może współpracować z instytutami badawczymi, o których mowa w ustawie z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych
(Dz. U. z 2022 r. poz. 498).
§ 2.
Instytuty badawcze, o których mowa w § 1, współpracują z Ministrem Sprawiedliwości
w realizacji zadań wynikających z niniejszego kodeksu na podstawie porozumienia podpisanego
z Ministrem Sprawiedliwości.
§ 3.
W porozumieniu, o którym mowa w § 2, Minister Sprawiedliwości i instytut badawczy
określą zakres, zasady i warunki współpracy w realizacji zadań wynikających z niniejszego
kodeksu.
§ 1.
Komisja penitencjarna może udzielić skazanemu zezwolenia na odbycie kary pozbawienia
wolności w systemie dozoru elektronicznego, jeżeli zostały spełnione łącznie następujące
warunki
1)
wobec skazanego orzeczono karę pozbawienia wolności nieprzekraczającą 4 miesięcy,
a nie zachodzą warunki przewidziane w art. 64 § 2 Kodeksu karnego;
2)
skazany rozpoczął już odbywanie kary w zakładzie karnym;
3)
odbywaniu kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego nie stoją na
przeszkodzie szczególne względy wskazujące, że w razie odbycia kary w tym systemie
nie zostaną osiągnięte cele kary;
4)
za udzieleniem zezwolenia przemawiają dotychczasowa postawa i zachowanie skazanego
w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności;
5)
skazany posiada określone miejsce stałego pobytu;
6)
osoby pełnoletnie zamieszkujące wspólnie ze skazanym wyraziły zgodę, o której mowa
w art. 43h § 3;
7)
odbywaniu kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego nie stoją na
przeszkodzie warunki techniczne, o których mowa w art. 43h § 1.
§ 2.
Do postępowania przed komisją penitencjarną stosuje się odpowiednio przepisy art.
43la § 4, art. 43lc, art. 43ld § 1-3, art. 43le, art. 43lf, art. 43lg i art. 43lh.
§ 3.
Na decyzję komisji penitencjarnej, wydaną na podstawie art. 43la § 4, osobie, która
nie wyraziła zgody, przysługuje skarga. Przepisy art. 7 stosuje się odpowiednio.
§ 4.
Komisja penitencjarna wydaje decyzję w przedmiocie udzielenia skazanemu zezwolenia
na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego w terminie
14 dni od dnia wpływu wniosku o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w § 1.
§ 5.
Ponowny wniosek skazanego lub jego obrońcy o udzielenie zezwolenia, o którym mowa
w § 1, w tej samej sprawie, złożony przed upływem miesiąca od dnia wydania decyzji
o odmowie udzielenia tego zezwolenia, pozostawia się bez rozpoznania.
§ 6.
Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do skazanego, któremu wymierzono dwie lub więcej
niepodlegających łączeniu kar pozbawienia wolności, które skazany ma odbyć kolejno,
nieprzekraczających w sumie 4 miesięcy.
§ 7.
W sprawach związanych z udzieleniem skazanemu zezwolenia na odbycie kary pozbawienia
wolności w systemie dozoru elektronicznego, o których mowa w § 1, wyłącznie właściwa
jest komisja penitencjarna. Jeżeli jednak w chwili złożenia wniosku skazany nie rozpoczął
jeszcze odbywania kary, w sprawach związanych z udzieleniem zezwolenia właściwy jest
sąd penitencjarny.
§ 1.
Na decyzję komisji penitencjarnej w przedmiocie udzielenia skazanemu zezwolenia na
odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego skarga przysługuje
także obrońcy skazanego, prokuratorowi, jak również sądowemu kuratorowi zawodowemu
lub dyrektorowi zakładu karnego, jeżeli składali wniosek o udzielenie zezwolenia.
Przepisy art. 7 i art. 43lj § 2 stosuje się odpowiednio.
§ 2.
Rozpoznając skargę sąd penitencjarny bierze pod uwagę w szczególności czy odbywaniu
kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego nie stoją na przeszkodzie
szczególne względy wskazujące, że w razie odbycia kary w tym systemie nie zostaną
osiągnięte cele kary oraz czy za udzieleniem zezwolenia przemawiają dotychczasowa
postawa i zachowanie skazanego w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności.
§ 3.
Jeżeli prokurator oświadczy, najpóźniej na posiedzeniu po ogłoszeniu decyzji o udzieleniu
skazanemu zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego,
że sprzeciwia się udzieleniu zezwolenia, decyzja komisji penitencjarnej staje się
wykonalna z chwilą uprawomocnienia.
§ 4.
Decyzję komisji penitencjarnej doręcza się wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o przysługującym
prawie, terminie i sposobie wniesienia skargi skazanemu lub jego obrońcy, prokuratorowi,
a także sądowemu kuratorowi zawodowemu lub dyrektorowi zakładu karnego, jeżeli składali
wniosek o udzielenie zezwolenia.
§ 5.
Wykonalną decyzję komisji penitencjarnej doręcza się wraz z uzasadnieniem właściwemu
sądowi penitencjarnemu.
§ 1.
Jeżeli skazany, wobec którego wykonywany jest w systemie dozoru elektronicznego środek
karny lub środek zabezpieczający, został osadzony w areszcie śledczym lub zakładzie
karnym, umieszczony w zakładzie psychiatrycznym w związku z zastosowaniem wobec niego
środka zabezpieczającego, umieszczony bez jego zgody w zakładzie leczniczym albo poddany
leczeniu w zakładzie leczniczym, w którym są udzielane świadczenia zdrowotne z zakresu
opieki psychiatrycznej, prezes sądu lub upoważniony sędzia
1)
na wniosek podmiotu dozorującego,
2)
na wniosek dyrektora aresztu śledczego lub zakładu karnego, kierownika zakładu psychiatrycznego
lub kierownika zakładu leczniczego lub
3)
z urzędu
- może wyrazić zgodę na odinstalowanie rejestratora lub usunięcie nadajnika na czas
pobytu w areszcie śledczym, zakładzie karnym, zakładzie psychiatrycznym albo zakładzie
leczniczym.
§ 2.
W wypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 3, prezes sądu lub upoważniony sędzia może
zasięgnąć opinii dyrektora aresztu śledczego lub zakładu karnego, kierownika zakładu
psychiatrycznego lub kierownika zakładu leczniczego.
§ 3.
Prezes sądu lub upoważniony sędzia, na wniosek podmiotu dozorującego, dyrektora aresztu
śledczego lub zakładu karnego, kierownika zakładu psychiatrycznego, kierownika zakładu
leczniczego lub z urzędu, może w każdym czasie zarządzić ponowne zainstalowanie rejestratora
lub założenie nadajnika wobec skazanego, o którym mowa w § 1.
§ 4.
Nie wcześniej niż 7 dni przed dniem zwolnienia skazanego z aresztu śledczego, zakładu
karnego, zakładu psychiatrycznego albo zakładu leczniczego albo w terminie 7 dni od
dnia wydania zarządzenia, o którym mowa w § 3, dokonuje się ponownego zainstalowania
rejestratora lub założenia nadajnika. O ponownym zainstalowaniu rejestratora lub założeniu
nadajnika podmiot dozorujący niezwłocznie zawiadamia prezesa sądu lub upoważnionego
sędziego.
W razie uchylenia zezwolenia, o którym mowa w art. 43zaa § 1 lub art. 43zab, sąd penitencjarny
niezwłocznie poleca zatrzymać i doprowadzić skazanego do aresztu śledczego bez wezwania,
o czym należy go pouczyć.
Z ważnych względów, w szczególności uzasadnionych wykonywaną przez skazanego pracą
zarobkową lub stanem zdrowia, kurator zawodowy, na wniosek skazanego, jednokrotnie
podczas wykonywania kary ograniczenia wolności może wydać decyzję o ustaleniu rozliczenia
godzin nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w innych okresach niż miesięczny
na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy, nie przekraczając okresu orzeczonej kary ani orzeczonej
łącznej liczby godzin wykonywanej pracy w tym okresie.
Osoba pozbawiona wolności, która przebywa w zakładzie karnym lub areszcie śledczym,
może brać udział w rozprawie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających jej
przeprowadzenie na odległość i tam dokonywać czynności. W miejscu przebywania osoby
pozbawionej wolności w czynnościach bierze udział przedstawiciel administracji zakładu
karnego lub aresztu śledczego oraz może wziąć udział pełnomocnik, jeżeli został ustanowiony,
i tłumacz, jeżeli osoba pozbawiona wolności włada niedostatecznie językiem polskim.
§ 1.
Na wniosek właściwego organu gminy, za zgodą dyrektora zakładu karnego, umożliwia
się skazanemu na jego pisemny wniosek lub za jego pisemną zgodą udział w usuwaniu
skutków sytuacji kryzysowych oraz klęsk żywiołowych.
§ 2.
Zasady udziału skazanych w usuwaniu skutków sytuacji kryzysowych oraz klęsk żywiołowych
określa się w porozumieniu zawieranym pomiędzy dyrektorem zakładu karnego i organem,
o którym mowa w § 1.
§ 1.
Rozmowy telefoniczne skazanych lub rozmowy skazanych prowadzone za pomocą innych środków
łączności nie mogą być realizowane przez przekierowanie na inny niż wybrany numer
telefonu lub jako telekonferencja.
§ 2.
W razie naruszenia zakazu, o którym mowa w § 1, uniemożliwia się przeprowadzenie rozmowy
albo przerywa się ją.
§ 1.
W przypadku uzyskania zezwolenia dyrektora zakładu karnego, o którym mowa w art. 110a
§ 2 pkt 1, i wyposażenia celi mieszkalnej w dodatkowy sprzęt elektroniczny lub elektryczny
każdy skazany przebywający w tej celi jest zobowiązany do uiszczania zryczałtowanej
miesięcznej opłaty w związku z użytkowaniem tego sprzętu.
§ 2.
Środki finansowe uzyskane z tytułu uiszczania przez skazanych opłat podlegają przekazaniu
na cele Funduszu Aktywizacji Zawodowej Skazanych oraz Rozwoju Przywięziennych Zakładów
Pracy utworzonego na podstawie art. 6a ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o zatrudnianiu osób pozbawionych wolności
(Dz. U. z 2021 r. poz. 179).
§ 3.
Opłata podlega potrąceniu ze środków pieniężnych pozostających w dyspozycji skazanego.
Potrącenie następuje z góry każdego pierwszego roboczego dnia miesiąca. Potrącona
opłata nie podlega zwrotowi.
§ 4.
Jeżeli skazany nie posiada środków pieniężnych na uiszczenie opłaty w terminie, o
którym mowa w § 3, jej potrącenie następuje niezwłocznie po wpłynięciu środków pieniężnych
na konto skazanego, w wysokości stanowiącej iloczyn wysokości zryczałtowanej opłaty
oraz liczby miesięcy, za które nie była ona potrącana.
§ 5.
W szczególnie uzasadnionych wypadkach, zwłaszcza gdy skazany nie posiada środków finansowych
i zatrudniony jest nieodpłatnie w zakładzie karnym, dyrektor może zwolnić go od uiszczania
opłaty, o której mowa w § 1.
§ 6.
W przypadku gdy skazany zwalniany z zakładu karnego zalega z uiszczeniem opłaty, staje
się ona obowiązkiem w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i podlega egzekucji na podstawie jej przepisów.
§ 7.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wysokość zryczałtowanej
miesięcznej opłaty, o której mowa w § 1, mając na względzie średnią wysokość kosztów
ponoszonych przez zakład karny w związku z użytkowaniem przez skazanych dodatkowego
sprzętu elektronicznego i elektrycznego.
Skazanemu, który nie ma możliwości zarobkowania oraz nie posiada niezbędnych środków
materialnych, dyrektor zakładu karnego może przyznać miesięczną zapomogę w wysokości
do 1/5 minimalnego wynagrodzenia za pracę.
§ 1.
Badanie w celu ustalenia w organizmie skazanego obecności substancji psychoaktywnej
przeprowadza się przy użyciu metod niewymagających badania laboratoryjnego.
§ 2.
Weryfikacja wyniku badania, o którym mowa w § 1, może być przeprowadzona za pomocą
badania laboratoryjnego.
§ 3.
Skazanego, u którego przeprowadzona weryfikacja wyniku badania wskazanego w § 2 potwierdziła
obecność w organizmie substancji psychoaktywnej, niezależnie od odpowiedzialności
dyscyplinarnej obciąża się w całości kosztami związanymi z przeprowadzeniem badania
laboratoryjnego.
§ 4.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje badań na obecność
substancji psychoaktywnej w organizmie skazanego, sposób przeprowadzania tych badań
oraz sposób ich dokumentowania, mając na uwadze konieczność zapewnienia sprawnego
przeprowadzania badań i zagwarantowania wiarygodności ich wyników oraz zapewnienie
prawidłowego sposobu dokumentowania przeprowadzonych badań.
§ 1.
Skazanego, u którego stwierdzono uzależnienie od substancji psychoaktywnej, a także
skazanego za przestępstwo określone w art. 197-203 Kodeksu karnego popełnione w związku z zaburzeniami preferencji seksualnych obejmuje się, za jego
zgodą, odpowiednim leczeniem lub rehabilitacją.
§ 2.
W razie braku zgody, o której mowa w § 1, w przedmiocie obowiązku poddania się przez
skazanego leczeniu lub rehabilitacji orzeka sąd penitencjarny na posiedzeniu, które
powinno odbyć się w zakładzie karnym. W posiedzeniu ma prawo wziąć udział prokurator,
skazany oraz jego obrońca. Wniosek o orzeczenie obowiązku poddania się przez skazanego
leczeniu lub rehabilitacji może złożyć również dyrektor zakładu karnego.
§ 3.
Obowiązek poddania się przez skazanego leczeniu lub rehabilitacji można orzec na czas
określony, każdorazowo nie dłuższy niż 2 lata.
§ 4.
Sąd penitencjarny zmienia lub uchyla obowiązek poddania się przez skazanego leczeniu
lub rehabilitacji w wypadku zmiany lub ustania podstaw jego wykonywania.
§ 5.
W przedmiocie zmiany lub uchylenia obowiązku poddania się przez skazanego leczeniu
lub rehabilitacji orzeka sąd penitencjarny na posiedzeniu, które powinno odbyć się
w zakładzie karnym. W posiedzeniu ma prawo wziąć udział prokurator, skazany oraz jego
obrońca. Wniosek o zmianę lub uchylenie obowiązku poddania się przez skazanego leczeniu
lub rehabilitacji może złożyć również dyrektor zakładu karnego.
§ 6.
Wniosek skazanego lub jego obrońcy o zmianę lub uchylenie obowiązku poddania się przez
skazanego leczeniu lub rehabilitacji złożony przed upływem 6 miesięcy od wydania postanowienia
w przedmiocie tego obowiązku można pozostawić bez rozpoznania.
§ 7.
Na postanowienie w przedmiocie obowiązku poddania się przez skazanego leczeniu lub
rehabilitacji przysługuje zażalenie. Zażalenie przysługuje także dyrektorowi zakładu
karnego.
W zakładach psychiatrycznych, o których mowa w art. 200 § 2 pkt 2 i 3, dopuszcza się
kontrolowanie przedmiotów posiadanych przez sprawców oraz pomieszczeń, w których oni
przebywają, a także w uzasadnionych przypadkach kontrolę osobistą. Przepisy art. 223f
§ 1, 7, 9, 10, 16 i 17 oraz art. 223g-223j stosuje się odpowiednio.
Tymczasowo aresztowany może rozporządzać posiadanymi w areszcie śledczym środkami
pieniężnymi, przedmiotami wartościowymi i innymi przedmiotami, w tym wpłacać środki
pieniężne na rachunek bankowy, chyba że organ, do którego dyspozycji pozostaje, zarządzi
inaczej.
W wypadkach, o których mowa w art. 223 § 6, sąd wraz z postanowieniem o tymczasowym
aresztowaniu przesyła dyrektorowi aresztu śledczego posiadane informacje, o których
mowa w art. 11 § 2, niezbędne do wykonywania tymczasowego aresztowania.
§ 1.
Kto publicznie nawołuje do udostępnienia informacji dotyczących życia prywatnego funkcjonariusza
organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusza Służby
Więziennej, których udostępnienie może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa tego funkcjonariusza
lub osoby dla niego najbliższej,
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2.
Tej samej karze podlega sprawca czynu określonego w § 1 popełnionego na szkodę byłego
funkcjonariusza publicznego, o którym mowa w § 1, jeżeli czyn ten pozostaje w związku
z zadaniami z zakresu ochrony bezpieczeństwa publicznego lub zadaniami Służby Więziennej,
które pokrzywdzony wykonywał.
§ 1.
Kto bez zgody funkcjonariusza organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego
albo funkcjonariusza Służby Więziennej, udostępnia innej osobie informacje dotyczące
jego życia prywatnego, których udostępnienie może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa
tego funkcjonariusza lub osoby dla niego najbliższej,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.
Tej samej karze podlega sprawca czynu określonego w § 1, popełnionego na szkodę byłego
funkcjonariusza publicznego, o którym mowa w § 1, jeżeli czyn ten pozostaje w związku
z zadaniami z zakresu ochrony bezpieczeństwa publicznego lub zadaniami Służby Więziennej,
które pokrzywdzony wykonywał.
§ 3.
Jeżeli udostępnienie informacji przez sprawcę czynu określonego w § 1 lub 2 następuje
przez ich publiczne rozpowszechnienie, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 1.
W celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku oraz zapobiegania popełnianiu przestępstw
w zakładach karnych i aresztach śledczych oraz w miejscach pracy skazanych lub tymczasowo
aresztowanych można przeprowadzać
1)
kontrolę pobieżną;
2)
kontrolę osobistą;
3)
kontrolę cel i innych pomieszczeń w oddziałach mieszkalnych;
4)
kontrolę pomieszczeń poza oddziałami mieszkalnymi;
5)
kontrolę paczek, przedmiotów i bagaży;
6)
kontrolę pojazdów, którymi są przewożeni skazani lub tymczasowo aresztowani do i z
miejsca pracy poza zakładem karnym lub aresztem śledczym;
7)
kontrolę miejsca pracy skazanych lub tymczasowo aresztowanych poza terenem zakładu
karnego lub aresztu śledczego;
8)
kontrolę generalną.
§ 2.
Kontrolę pobieżną przeprowadza się obowiązkowo
1)
każdorazowo po wyjściu i przy powrocie do celi osoby kontrolowanej;
2)
przed opuszczeniem miejsca zatrudnienia i po powrocie do niego osoby kontrolowanej.
§ 3.
W zakładzie karnym typu półotwartego i otwartego dyrektor zakładu karnego lub aresztu
śledczego może określić odstępstwo od zasad określonych w § 2.
§ 4.
W zakładzie karnym typu zamkniętego dyrektor zakładu karnego lub aresztu śledczego
może określić odstępstwo od zasady określonej w § 2 pkt 1 w wypadku zastosowania art.
90 pkt 1.
§ 5.
Kontrolę, o której mowa w § 1, mogą przeprowadzać funkcjonariusze Służby Więziennej,
a kontrolę, o której mowa w § 1 pkt 3-8, również pracownicy Służby Więziennej, zwani
dalej „osobami kontrolującymi”.
§ 6.
Kontrola, o której mowa w § 1, może być przeprowadzona w każdym czasie.
§ 7.
Osoba kontrolująca przeprowadza kontrolę, o której mowa w § 1, w sposób możliwie najmniej
naruszający dobra osobiste osoby kontrolowanej.
§ 8.
W razie konieczności podczas kontroli, o której mowa w § 1, dopuszczalne jest naruszenie
plomb gwarancyjnych oraz uszkodzenie kontrolowanych przedmiotów w niezbędnym zakresie.
§ 9.
Przed przystąpieniem do kontroli, o której mowa w § 1, osoba kontrolująca informuje
osobę kontrolowaną o rozpoczęciu kontroli i jej rodzaju, chyba że kontrolę przeprowadza
się podczas nieobecności osoby kontrolowanej, a w przypadku kontroli, o której mowa
w § 1 pkt 7, informuje się również podmiot zatrudniający.
§ 10.
Osoba kontrolowana ma obowiązek poddania się kontroli pobieżnej lub kontroli osobistej
oraz umożliwienia i nieutrudniania przeprowadzenia innych kontroli, o których mowa
w § 1.
§ 11.
Podczas kontroli, o której mowa w § 1 pkt 7, ma prawo być obecny przedstawiciel podmiotu
zatrudniającego.
§ 12.
Protokół sporządza się z przebiegu
1)
kontroli miejsca pracy skazanych lub tymczasowo aresztowanych poza terenem zakładu
karnego lub aresztu śledczego;
2)
kontroli generalnej;
3)
kontroli osobistej lub innej kontroli, o której mowa w § 1, w wypadku gdy w trakcie
kontroli ujawniono przedmiot niedozwolony lub substancję psychoaktywną;
4)
w pozostałych wypadkach, jeżeli osoba kontrolująca uzna to za potrzebne.
§ 13.
Protokół kontroli miejsca pracy skazanych lub tymczasowo aresztowanych poza terenem
zakładu karnego lub aresztu śledczego zawiera
1)
wskazanie podstawy faktycznej i prawnej przeprowadzenia kontroli;
2)
datę i godzinę rozpoczęcia i zakończenia kontroli;
3)
numer służbowy funkcjonariusza Służby Więziennej oraz numer legitymacji służbowej
pracownika Służby Więziennej przeprowadzającego kontrolę lub obecnego podczas kontroli;
4)
liczbę osób kontrolowanych obecnych w miejscu pracy w trakcie kontroli;
5)
wskazanie adresu kontrolowanego miejsca pracy;
6)
imię i nazwisko przedstawiciela podmiotu zatrudniającego;
7)
określenie obiektów, pomieszczeń, szafek i schowków, a także narzędzi, maszyn, urządzeń,
pojazdów i innych przedmiotów, które poddano kontroli;
8)
opis przebiegu kontroli, a w wypadku naruszenia plomb gwarancyjnych lub uszkodzenia
kontrolowanych przedmiotów - wskazanie tych naruszeń lub uszkodzeń;
9)
wyniki kontroli;
10)
podpis osoby kontrolującej.
§ 14.
Protokół kontroli generalnej zawiera
1)
wskazanie podstawy faktycznej i prawnej przeprowadzenia kontroli;
2)
datę i godzinę rozpoczęcia i zakończenia kontroli;
3)
liczbę osób kontrolowanych;
4)
wskazanie zakładu karnego, aresztu śledczego lub miejsc, w których przeprowadzono
kontrolę;
5)
opis przebiegu kontroli, a w wypadku naruszenia plomb gwarancyjnych lub uszkodzenia
kontrolowanych przedmiotów - wskazanie tych naruszeń lub uszkodzeń;
6)
wyniki kontroli;
7)
podpis funkcjonariusza Służby Więziennej kierującego kontrolą.
§ 15.
Protokół kontroli innej niż określona w § 13 i 14 zawiera
1)
wskazanie podstawy faktycznej i prawnej przeprowadzenia kontroli;
2)
datę i godzinę rozpoczęcia i zakończenia kontroli;
3)
imię i nazwisko osoby kontrolowanej oraz imię jej ojca lub numer celi, numer pomieszczenia
lub jego nazwę albo nazwę paczki, przedmiotu lub bagażu albo numer rejestracyjny pojazdu;
4)
numer służbowy funkcjonariusza Służby Więziennej oraz numer legitymacji służbowej
pracownika Służby Więziennej przeprowadzającego kontrolę lub obecnego podczas kontroli;
5)
opis przebiegu kontroli, a w wypadku naruszenia plomb gwarancyjnych lub uszkodzenia
kontrolowanych przedmiotów - wskazanie tych naruszeń lub uszkodzeń;
6)
wyniki kontroli, a w wypadku ujawnienia przedmiotu niedozwolonego lub substancji psychoaktywnej
- wskazanie ujawnionych przedmiotów lub substancji, ich opis oraz wskazanie miejsca
ich ujawnienia;
7)
informację o pouczeniu osoby kontrolowanej o jej prawach;
8)
podpis osoby kontrolującej.
§ 16.
Znalezione podczas kontroli przedmioty niedozwolone lub substancje psychoaktywne podlegają
zatrzymaniu. Przedmioty, których właściciela ustalono, przekazuje się do depozytu
albo przesyła się na koszt osoby kontrolowanej do wskazanej przez niego osoby, instytucji
lub organizacji. W uzasadnionym wypadku przedmioty te mogą być przesłane na koszt
zakładu karnego lub aresztu śledczego. Przedmioty, których właściciela nie ustalono,
podlegają zniszczeniu, zaś środki pieniężne oraz przedmioty wartościowe przekazuje
się na rzecz Skarbu Państwa albo na pomoc postpenitencjarną. Przepisu nie stosuje
się do przedmiotów, których posiadanie jest niezgodne z prawem, lub przedmiotów mogących
stanowić dowód czynu zabronionego; w takim wypadku należy te przedmioty zabezpieczyć
oraz zawiadomić właściwe organy o podejrzeniu popełnienia czynu zabronionego. Decyzję
w sprawie zniszczenia przedmiotów podejmuje dyrektor zakładu karnego lub aresztu śledczego.
Z czynności zniszczenia sporządza się protokół.
§ 17.
O znalezieniu u tymczasowo aresztowanego lub w celi, w której on przebywa, przedmiotów,
które mogą utrudniać prawidłowy tok postępowania karnego, zawiadamia się organ dysponujący.
Na żądanie organu dysponującego przedmioty przekazuje się temu organowi.
§ 1.
Kontrola pobieżna polega na powierzchownym sprawdzeniu odzieży, obuwia, przedmiotów
znajdujących się na ciele osoby kontrolowanej lub przez nią posiadanych.
§ 2.
Kontrolę pobieżną przeprowadzają funkcjonariusze Służby Więziennej tej samej płci
co osoba kontrolowana.
§ 3.
W wypadku gdy kontrola pobieżna musi być przeprowadzona bezzwłocznie ze względu na
okoliczności mogące stanowić zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego, może ją przeprowadzić
osoba innej płci niż osoba kontrolowana.
§ 4.
Kontroli pobieżnej dokonuje się wzrokowo i manualnie lub za pomocą środków technicznych
przeznaczonych do wykrywania przedmiotów niedozwolonych lub substancji psychoaktywnych,
sprawdzenia biochemicznego lub z wykorzystaniem psa służbowego wytresowanego do wyszukiwania
przedmiotów niedozwolonych lub substancji psychoaktywnych.
§ 5.
W wypadku ujawnienia podczas kontroli pobieżnej przedmiotu niedozwolonego lub substancji
psychoaktywnej przeprowadza się kontrolę osobistą.
§ 1.
Kontrola osobista polega na sprawdzeniu
1)
osoby kontrolowanej, jej odzieży, obuwia oraz przedmiotów, które znajdują się na jej
ciele, bez odsłaniania przykrytej odzieżą powierzchni ciała oraz
2)
osoby kontrolowanej, jej odzieży, obuwia oraz przedmiotów, które znajdują się na jej
ciele, z odsłonięciem przykrytych odzieżą powierzchni ciała w zakresie niezbędnym
do odebrania przedmiotu niedozwolonego lub substancji psychoaktywnej, oraz
3)
jamy ustnej, nosa, uszu, włosów oraz miejsc trudno dostępnych osoby kontrolowanej,
oraz
4)
miejsc intymnych osoby kontrolowanej.
§ 2.
Kontrolę osobistą przeprowadzają funkcjonariusze Służby Więziennej tej samej płci
co osoba kontrolowana podczas nieobecności osób postronnych i osób odmiennej płci
oraz w miejscu niedostępnym w czasie dokonywania kontroli dla osób postronnych.
§ 3.
W wypadku gdy kontrola osobista musi być przeprowadzona bezzwłocznie, w trakcie realizacji
zadań poza terenem zakładu karnego lub aresztu śledczego, ze względu na okoliczności
mogące stanowić zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego, może ją przeprowadzić osoba
innej płci niż osoba kontrolowana.
§ 4.
W kontroli osobistej może uczestniczyć osoba wykonująca zawód medyczny. W przypadkach
uzasadnionych stanem zdrowia osoby kontrolowanej lub koniecznością wykonania czynności
zastrzeżonych dla osoby wykonującej zawód medyczny w kontroli osobistej uczestniczy
osoba wykonująca zawód medyczny.
§ 5.
Podczas kontroli, o której mowa w § 1 pkt 2-4, osoba kontrolowana powinna być częściowo
ubrana. Funkcjonariusz Służby Więziennej w pierwszej kolejności sprawdza część odzieży,
a przed sprawdzeniem pozostałej części odzieży umożliwia osobie kontrolowanej włożenie
odzieży już sprawdzonej.
§ 6.
Kontroli, o której mowa w § 1 pkt 1-3, dokonuje się wzrokowo i manualnie lub za pomocą
środków technicznych przeznaczonych do wykrywania przedmiotów niedozwolonych lub substancji
psychoaktywnych, sprawdzenia biochemicznego lub z wykorzystaniem psa służbowego wytresowanego
do wyszukiwania przedmiotów niedozwolonych lub substancji psychoaktywnych, a kontroli,
o której mowa w § 1 pkt 4, dokonuje się poprzez oględziny ciała.
§ 7.
Osobie kontrolowanej przysługuje skarga do właściwego sądu penitencjarnego w terminie
7 dni od dnia przeprowadzenia kontroli osobistej w celu zbadania zasadności, legalności
oraz prawidłowości jej przeprowadzenia.
§ 8.
Skargę składa się na piśmie za pośrednictwem dyrektora zakładu karnego lub aresztu
śledczego.
§ 9.
Po rozpoznaniu skargi sąd orzeka o jej nieuwzględnieniu lub stwierdzeniu bezzasadności,
nielegalności lub nieprawidłowości przeprowadzenia kontroli osobistej.
§ 10.
W wypadku stwierdzenia bezzasadności, nielegalności lub nieprawidłowości przeprowadzenia
kontroli osobistej sąd penitencjarny zawiadamia o tym prokuratora oraz właściwego
dyrektora okręgowego Służby Więziennej.
§ 11.
Funkcjonariusz Służby Więziennej po poinformowaniu osoby kontrolowanej o rozpoczęciu
kontroli osobistej podaje jej podstawę faktyczną i prawną przeprowadzenia kontroli
oraz poucza osobę kontrolowaną o prawie, terminie i sposobie złożenia skargi.
§ 1.
Kontrola cel i innych pomieszczeń w oddziałach mieszkalnych oraz kontrola pomieszczeń
poza oddziałami mieszkalnymi polega na sprawdzeniu tych miejsc oraz znajdujących się
w nich przedmiotów, w tym również za pomocą środków technicznych przeznaczonych do
wykrywania przedmiotów niedozwolonych lub substancji psychoaktywnych lub z wykorzystaniem
psa służbowego wytresowanego do wyszukiwania przedmiotów niedozwolonych lub substancji
psychoaktywnych.
§ 2.
Kontrolę, o której mowa w § 1, przeprowadza się podczas nieobecności osoby kontrolowanej.
§ 1.
Kontrola paczek, przedmiotów i bagaży polega na ich sprawdzeniu wzrokowo, manualnie,
za pomocą środków technicznych przeznaczonych do wykrywania przedmiotów niedozwolonych
lub substancji psychoaktywnych lub z wykorzystaniem psa służbowego wytresowanego do
wyszukiwania przedmiotów niedozwolonych lub substancji psychoaktywnych.
§ 2.
Kontrolę paczek, przedmiotów i bagaży przeprowadza się w miarę możliwości w sposób
niepowodujący ich uszkodzenia.
§ 3.
Manualne sprawdzenie zawartości paczki przeprowadza się z udziałem osoby kontrolowanej.
Kontrola pojazdów, którymi są przewożeni skazani lub tymczasowo aresztowani do i z
miejsca pracy poza zakładem karnym lub aresztem śledczym, polega na ich sprawdzeniu
oraz na sprawdzeniu ładunków tych pojazdów, za pomocą środków technicznych przeznaczonych
do wykrywania przedmiotów niedozwolonych lub substancji psychoaktywnych lub z wykorzystaniem
psa służbowego wytresowanego do wyszukiwania przedmiotów niedozwolonych lub substancji
psychoaktywnych.
§ 1.
Kontrola miejsca pracy skazanych lub tymczasowo aresztowanych poza terenem zakładu
karnego lub aresztu śledczego obejmuje kontrolę obiektów, pomieszczeń, szafek i schowków,
a także narzędzi, maszyn, urządzeń, pojazdów i innych przedmiotów, w których przebywa,
których używa lub które wykorzystuje osoba kontrolowana, wykonując pracę.
§ 2.
Osoba kontrolująca ma prawo do swobodnego wstępu do obiektów i pomieszczeń podlegających
kontroli.
§ 3.
Kontroli, o której mowa w § 1, dokonuje się wzrokowo i manualnie lub za pomocą środków
technicznych przeznaczonych do wykrywania przedmiotów niedozwolonych lub substancji
psychoaktywnych lub z wykorzystaniem psa służbowego wytresowanego do wyszukiwania
przedmiotów niedozwolonych lub substancji psychoaktywnych.
§ 1.
Kontrola generalna polega na przeprowadzeniu w jednym czasie kontroli osobistej wszystkich
osób kontrolowanych na terenie danego zakładu karnego lub aresztu śledczego, kontroli
ich cel, innych pomieszczeń w oddziałach mieszkalnych oraz kontroli pomieszczeń poza
oddziałami mieszkalnymi, w których czasowo mogą przebywać osoby kontrolowane.
§ 2.
Kontrolę generalną można ograniczyć do wyznaczonego rejonu, pawilonu, pomieszczenia
oddziału mieszkalnego lub innego pomieszczenia poza oddziałami mieszkalnymi.
§ 3.
Decyzję o przeprowadzeniu kontroli generalnej podejmuje dyrektor zakładu karnego lub
aresztu śledczego. Kontrolą generalną kieruje dyrektor zakładu karnego lub aresztu
śledczego lub wyznaczony przez niego funkcjonariusz Służby Więziennej.
Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób przeprowadzania
kontroli, o których mowa w art. 223f § 1, oraz wzory protokołów kontroli, o których
mowa w art. 223f § 12, mając na względzie konieczność zapewnienia sprawności przeprowadzanej
kontroli oraz prawidłowego jej dokumentowania.