Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 3 sierpnia 2022 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wyposażenia lokalu przeznaczonego do wykonywania działalności kantorowej oraz sposobu prowadzenia ewidencji i wydawania dowodów kupna i sprzedaży wartości dewizowych

Rozporządzenie określa

1)

niezbędne wyposażenie lokalu przeznaczonego do wykonywania działalności kantorowej;

2)

sposób prowadzenia ewidencji i wydawania dowodów kupna i sprzedaży wartości dewizowych.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Lokal, w którym ma być prowadzona działalność kantorowa, zwany dalej „kantorem”, powinien

spełniać warunki techniczne i organizacyjne niezbędne do bezpiecznego i prawidłowego

wykonywania czynności kupna i sprzedaży wartości dewizowych.

2.

Kantor należy wyposażyć w

1)

umieszczoną na zewnątrz, w widocznym miejscu, nazwę „kantor”, ze wskazaniem adresu

oraz dni i godzin prowadzenia działalności kantorowej;

2)

tablicę informacyjną przedstawiającą

a)

wykaz skupowanych i sprzedawanych wartości dewizowych oraz aktualne ceny (kursy) ich

kupna i sprzedaży,

b)

informację o wydawaniu dowodów kupna i sprzedaży wartości dewizowych, na okaziciela

lub imiennych,

c)

(uchylona);

3)

rejestry kupowanych i sprzedawanych wartości dewizowych;

4)

formularze druków wystawianych na dowód kupna i sprzedaży wartości dewizowych, zawierające

dane określone w § 4 ust. 1, lub odpowiedni program komputerowy umożliwiający ich

wydruk;

5)

pieczątkę z nazwą i adresem kantoru oraz pieczątki imienne kasjerów;

6)

(uchylony).

3.

W kantorze należy zapewnić ekspozycję bieżących komunikatów Narodowego Banku Polskiego

zawierających informacje o walutach będących przedmiotem obrotu.

1.

Ewidencja, o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. - Prawo dewizowe, zwanej dalej „ustawą”, obejmuje wszelkie transakcje i operacje powodujące zmianę

stanu wartości dewizowych i waluty polskiej, w tym

1)

transakcje rozliczane w kantorze;

2)

transakcje rozliczane za pośrednictwem rachunków bankowych;

3)

transakcje rozliczane w części w kantorze i w części za pośrednictwem rachunków bankowych;

4)

operacje przemieszczania wartości dewizowych lub waluty polskiej między kasą a rachunkami

bankowymi.

2.

W ewidencji, o której mowa w ust. 1, ujmuje się

1)

kolejny numer transakcji lub operacji;

2)

datę zawarcia i datę realizacji transakcji lub datę przeprowadzenia operacji;

3)

określenie rodzaju transakcji lub operacji: kupno, sprzedaż, zasilenie kasy z rachunku

bankowego, odprowadzenie z kasy na rachunek bankowy;

4)

sposób rozliczenia transakcji: wpłata do kasy, wypłata z kasy, wpłata na rachunek

bankowy, wypłata z rachunku bankowego, rozliczenie za pośrednictwem rachunków bankowych;

5)

nazwę i ilość wartości dewizowych lub waluty polskiej będących przedmiotem transakcji

lub operacji;

6)

kurs waluty i równowartość transakcji w walucie polskiej;

7)

cenę jednostkową oraz wartość w walucie polskiej w przypadku transakcji kupna i sprzedaży

złota dewizowego lub platyny dewizowej.

3.

Jeżeli jedna transakcja jest rozliczana w więcej niż jeden sposób, każde rozliczenie

należy potraktować i ująć w ewidencji jako oddzielną transakcję.

4.

Wpis do ewidencji powinien być dokonany niezwłocznie po zawarciu transakcji lub przeprowadzeniu

operacji, a jeżeli transakcja jest realizowana w innym terminie niż termin jej zawarcia,

wpis uzupełnia się o datę realizacji transakcji niezwłocznie po jej zrealizowaniu.

5.

Przedsiębiorca, prowadząc ewidencję w sposób określony w ust. 1-4, obowiązany jest

zapewnić w każdym momencie możliwość ustalenia aktualnego stanu kasy w poszczególnych

wartościach dewizowych i w walucie polskiej.

1.

W przypadku obrotu walutą obcą dowody kupna i sprzedaży, o których mowa w art. 14

ust. 1 pkt 3 ustawy, powinny zawierać

1)

kolejny numer dowodu;

2)

imię i nazwisko osoby fizycznej lub nazwę (firmę) przedsiębiorcy lub innego podmiotu

dokonującego transakcji;

3)

miejsce zamieszkania i adres osoby fizycznej lub siedzibę i adres przedsiębiorcy lub

innego podmiotu dokonującego transakcji;

4)

cechy dokumentu tożsamości osoby dokonującej transakcji;

5)

nazwę lub symbol oraz kwotę sprzedanych lub skupionych walut obcych;

6)

kurs waluty i równowartość transakcji w walucie polskiej;

7)

pieczątkę z oznaczeniem kantoru;

8)

datę zawarcia transakcji i wystawienia dowodu;

9)

pieczątkę imienną i podpis kasjera.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do dowodów kupna i sprzedaży wydawanych w przypadku

obrotu dewizami.

3.

W przypadku obrotu złotem dewizowym lub platyną dewizową dowód ich kupna lub sprzedaży

powinien zawierać oznaczenie postaci i ilości złota dewizowego lub platyny dewizowej,

jednostkową cenę i wartość transakcji w walucie polskiej oraz oznaczenia określone

w ust. 1 pkt 1-4 oraz pkt 7-9.

4.

Jeżeli dowód kupna lub sprzedaży ma być wystawiony na okaziciela, nie zamieszcza się

w nim danych określonych w ust. 1 pkt 2-4.

Przepisów § 4 nie stosuje się, jeżeli w związku z transakcjami kupna i sprzedaży wartości

dewizowych są sporządzane pisemne umowy potwierdzające ich zawarcie lub są sporządzane

inne dokumenty stanowiące zgodnie z przepisami o rachunkowości lub przepisami podatkowymi

dowody ich zawarcia.

Traci moc rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 3 września 2002 r. w sprawie warunków technicznych

i organizacyjnych prowadzenia działalności kantorowej, szczegółowego sposobu prowadzenia

ewidencji i wydawania dowodów kupna i sprzedaży wartości dewizowych oraz wzoru wniosku

o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności kantorowej

(Dz. U. poz. 1274).

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia