Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2022 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty

Ustawa określa zasady i warunki wykonywania zawodów lekarza i lekarza dentysty.

1.

Wykonywanie zawodu lekarza polega na udzielaniu przez osobę posiadającą wymagane kwalifikacje,

potwierdzone odpowiednimi dokumentami, świadczeń zdrowotnych, w szczególności: badaniu

stanu zdrowia, rozpoznawaniu chorób i zapobieganiu im, leczeniu i rehabilitacji chorych,

udzielaniu porad lekarskich, a także wydawaniu opinii i orzeczeń lekarskich.

2.

Wykonywanie zawodu lekarza dentysty polega na udzielaniu przez osobę posiadającą wymagane

kwalifikacje, potwierdzone odpowiednimi dokumentami, świadczeń określonych w ust.

1, w zakresie chorób zębów, jamy ustnej, części twarzowej czaszki oraz okolic przyległych.

2a.

(uchylony)

2b.

W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii lekarz dentysta

może udzielać świadczeń zdrowotnych, o których mowa w ust. 1.

3.

Za wykonywanie zawodu lekarza uważa się także

1)

prowadzenie przez lekarza badań naukowych lub prac rozwojowych w dziedzinie nauk medycznych

i nauk o zdrowiu, lub promocji zdrowia;

2)

nauczanie zawodu lekarza;

3)

kierowanie podmiotem leczniczym, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. z 2022 r. poz. 633, 655, 974 i 1079);

4)

zatrudnienie w podmiotach zobowiązanych do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej

ze środków publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1285, z późn. zm., urzędach te podmioty obsługujących lub urzędach i instytucjach, w ramach których

wykonuje się czynności związane z przygotowywaniem, organizowaniem lub nadzorem nad

udzielaniem świadczeń opieki zdrowotnej.

4.

Lekarz, lekarz dentysta może wykonywać czynności, o których mowa w ust. 1, 2 i 2b,

także za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności.

1.

Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o lekarzu bez bliższego określenia, rozumie

się przez to również lekarza dentystę.

1a.

Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o recepcie, należy przez to rozumieć receptę

w postaci elektronicznej albo w postaci papierowej.

1b.

Ilekroć w ustawie jest mowa o ustawicznym rozwoju zawodowym, rozumie się przez to

1)

kształcenie podyplomowe, które obejmuje

a)

staż podyplomowy,

b)

kształcenie specjalizacyjne,

c)

nabywanie umiejętności z zakresu danej dziedziny medycyny albo kilku dziedzin medycyny

lub umiejętności udzielania określonego świadczenia zdrowotnego, zwanych dalej „umiejętnościami

zawodowymi”;

2)

doskonalenie zawodowe, które obejmuje stałą aktywność w ramach samokształcenia lub

w zorganizowanych formach kształcenia, potwierdzone odpowiednią liczbą punktów edukacyjnych.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o państwie członkowskim Unii Europejskiej, należy przez

to rozumieć również państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz Konfederację Szwajcarską.

3.

Ilekroć w ustawie jest mowa o obywatelach państw członkowskich Unii Europejskiej,

rozumie się przez to także

1)

członków ich rodzin w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej

i członków ich rodzin

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1697);

2)

obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego

Unii Europejskiej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2021 r. poz. 2354, z późn. zm.;

3)

cudzoziemców posiadających status uchodźcy lub objętych ochroną uzupełniającą;

4)

cudzoziemców, którzy przybywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywają

na tym terytorium w celu połączenia się z rodziną i są członkami rodziny cudzoziemca

zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z nadaniem mu statusu

uchodźcy lub udzieleniem mu ochrony uzupełniającej;

5)

obywateli państw trzecich, którzy ubiegają się o przyjęcie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w celu podjęcia pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji, w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;

6)

obywateli państw trzecich, którzy zostali przyjęci na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w celach innych niż wykonywanie pracy zgodnie z prawem Unii Europejskiej

lub prawem krajowym i mają prawo do wykonywania pracy oraz posiadają dokument pobytowy

wydany zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiającym jednolity

wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich

(Dz. Urz. UE L 157 z 15.06.2002, str. 1, z późn. zm.), oraz obywateli państw trzecich, którzy zostali przyjęci na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w celu wykonywania pracy zgodnie z prawem Unii Europejskiej lub prawem krajowym;

7)

obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku

z okolicznością, o której mowa w art. 151 ust. 1, art. 151b ust. 1, art. 157a ust. 1 lub art. 157g ust. 1 ustawy z

dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;

8)

obywateli państw trzecich posiadających wizę krajową w celu odbycia studiów pierwszego

stopnia, studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich albo kształcenia

się w szkole doktorskiej, z adnotacją „student”, wizę krajową w celu prowadzenia badań

naukowych lub prac rozwojowych, wizę krajową w celu odbycia stażu lub wizę krajową

w celu udziału w programie wolontariatu europejskiego;

9)

obywateli państw trzecich przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w

związku z korzystaniem z mobilności krótkoterminowej naukowca na warunkach określonych

w art. 156b ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;

10)

obywateli państw trzecich przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w

związku z korzystaniem z mobilności studenta na warunkach określonych w art. 149b ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

4.

Ilekroć w ustawie jest mowa o elektronicznej karcie szkolenia specjalizacyjnego, zwanej

dalej „EKS”, rozumie się przez to elektroniczne odwzorowanie karty szkolenia specjalizacyjnego,

której wzór określają przepisy wydane na podstawie art. 16x ust. 1 pkt 10 i ust. 2-4,

stanowiące potwierdzenie realizacji programu specjalizacji i jego ukończenia.

5.

Konto w Systemie Monitorowania Kształcenia Pracowników Medycznych, o którym mowa w

art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie

zdrowia

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1555), zwanym dalej „SMK”, zakłada w celu dokonywania czynności w tym systemie

1)

lekarz albo lekarz dentysta;

2)

kierownik specjalizacji;

3)

konsultant wojewódzki;

4)

konsultant krajowy;

5

kierownik podmiotu, o którym mowa w art. 15c ust. 1;

6)

kierownik podmiotu, o którym mowa w art. 19f ust. 1;

7

koordynator, o którym mowa w art. 15g ust. 1;

8

opiekun, o którym mowa w art. 15b ust. 1;

9)

osoba, która ukończyła co najmniej 10 semestrów z sześcioletnich jednolitych studiów

magisterskich na kierunku lekarskim, oraz osoba, która ukończyła co najmniej 8 semestrów

z pięcioletnich jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarsko-dentystycznym.

6.

Warunkiem dokonywania przez osoby określone w ust. 5 czynności za pomocą SMK jest

uwierzytelnienie osoby, która konto założyła, i weryfikacja uprawnień tej osoby.

7.

Uwierzytelnienia, o którym mowa w ust. 6, dokonuje się na podstawie wniosku o nadanie

uprawnień, przez

1)

podpisanie kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem

osobistym lub

2)

potwierdzenie przez właściwą okręgową izbę lekarską lub Naczelną Izbę Lekarską tożsamości

osoby, która konto założyła.

8.

Weryfikacji uprawnień, o których mowa w ust. 6, dokonuje w stosunku do

1)

lekarza albo lekarza dentysty, o którym mowa w ust. 5 pkt 1, właściwa miejscowo okręgowa

izba lekarska, a jeżeli nie jest możliwe ustalenie właściwej okręgowej izby lekarskiej

- Naczelna Izba Lekarska;

2)

kierownika specjalizacji - właściwa jednostka uprawniona do prowadzenia szkolenia

specjalizacyjnego;

3)

konsultanta wojewódzkiego - właściwy miejscowo wojewoda;

4)

konsultanta krajowego - minister właściwy do spraw zdrowia;

5

kierownika podmiotu, o którym mowa w art. 15c ust. 1 - właściwa jednostka uprawniona

do prowadzenia stażu podyplomowego;

6)

kierownika podmiotu, o którym mowa w art. 19f ust. 1 - właściwa jednostka akredytowana

do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego;

7

koordynatora, o którym mowa w art. 15g ust. 1 - właściwa jednostka uprawniona do prowadzenia

stażu podyplomowego;

8

opiekuna, o którym mowa w art. 15b ust. 1 - właściwa jednostka uprawniona do prowadzenia

stażu podyplomowego;

9)

osoby, o której mowa w ust. 5 pkt 9 - okręgowa izba lekarska właściwa ze względu na

siedzibę uczelni prowadzącej kształcenie na kierunku lekarskim lub lekarsko-dentystycznym.

Lekarz ma obowiązek wykonywać zawód, zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej,

dostępnymi mu metodami i środkami zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób, zgodnie

z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością.

Dane zamieszczane w SMK, na podstawie niniejszej ustawy, mogą zostać udostępnione

1)

lekarzowi - w zakresie śledzenia przebiegu własnego kształcenia;

2)

uczelniom - w zakresie zadań określonych niniejszą ustawą oraz monitoringu karier

zawodowych absolwentów, o którym mowa w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce

(Dz. U. z 2022 r. poz. 574, z późn. zm.;

3)

konsultantom krajowym i konsultantom wojewódzkim - w zakresie, w jakim biorą udział

w kształceniu lekarzy, w szczególności w zakresie zadań określonych niniejszą ustawą

oraz ustawą z dnia 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia

(Dz. U. z 2019 r. poz. 886 oraz z 2022 r. poz. 974);

4)

Centrum Egzaminów Medycznych, zwanemu dalej „CEM” - w zakresie zadań określonych niniejszą

ustawą, w szczególności organizowania i przeprowadzania egzaminów państwowych oraz

innych egzaminów z zakresu kształcenia lekarzy;

5)

Centrum Medycznemu Kształcenia Podyplomowego, zwanemu dalej „CMKP” - w zakresie zadań

określonych niniejszą ustawą, w szczególności udzielania akredytacji jednostkom organizacyjnym,

koordynacji organizacji kursów szkoleniowych oraz kontroli i monitorowania realizacji

szkolenia specjalizacyjnego;

6)

wojewodom - w zakresie zadań określonych niniejszą ustawą, w szczególności w zakresie

procesu szkolenia specjalizacyjnego lekarzy;

7

Ministrowi Obrony Narodowej - w zakresie zadań określonych niniejszą ustawą oraz ustawą z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny

(Dz. U. poz. 655 i 974), w szczególności w zakresie procesu szkolenia specjalizacyjnego lekarzy będących

żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, a także lekarzy zatrudnionych w podmiocie

leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony Narodowej albo komórce

lub jednostce organizacyjnej mu podległej;

8)

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - w zakresie zadań określonych niniejszą

ustawą, w szczególności w zakresie procesu szkolenia specjalizacyjnego lekarzy pełniących

służbę lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych, utworzonych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych;

9)

podmiotom, o których mowa w art. 19 ust. 1, w zakresie zadań określonych niniejszą

ustawą;

10)

okręgowym radom lekarskim, Wojskowej Radzie Lekarskiej oraz Naczelnej Radzie Lekarskiej

- w zakresie zadań określonych niniejszą ustawą oraz ustawą z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1342).

1.

Okręgowa rada lekarska przyznaje, z zastrzeżeniem ust. 2-6 oraz art. 5a-5c, prawo

wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty osobie,

która

1)

jest obywatelem polskim lub obywatelem innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

Unii Europejskiej;

2)

posiada

a)

dyplom ukończenia studiów na kierunku lekarskim wydany przez polską szkołę wyższą,

potwierdzający posiadanie kwalifikacji w zakresie podstawowego kształcenia i ukończenie

co najmniej sześcioletnich jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim,

obejmujących co najmniej 5700 godzin dydaktycznych zajęć teoretycznych i praktycznych,

w tym dwusemestralnego praktycznego nauczania klinicznego na 6. roku studiów, lub

dyplom ukończenia studiów na kierunku lekarsko-dentystycznym wydany przez polską szkołę

wyższą, potwierdzający posiadanie kwalifikacji w zakresie podstawowego kształcenia

i ukończenie co najmniej pięcioletnich jednolitych studiów magisterskich na kierunku

lekarsko-dentystycznym, obejmujących co najmniej dwusemestralne praktyczne nauczanie

kliniczne na 5. roku studiów i co najmniej 5000 godzin dydaktycznych zajęć teoretycznych

i praktycznych, lub

b)

dyplom ukończenia studiów na kierunku lekarskim wydany przez polską szkołę wyższą,

potwierdzający posiadanie kwalifikacji w zakresie podstawowego kształcenia i ukończenie

jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim rozpoczętych przed dniem 1

października 2012 r., lub dyplom ukończenia studiów na kierunku lekarsko-dentystycznym

wydany przez polską szkołę wyższą, potwierdzający posiadanie kwalifikacji w zakresie

podstawowego kształcenia i ukończenie jednolitych studiów magisterskich na kierunku

lekarsko-dentystycznym rozpoczętych przed dniem 1 października 2012 r., lub

c)

dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty, spełniające

minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach prawa Unii Europejskiej, wydany

przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, wymieniony

w wykazie, o którym mowa w art. 6b, i towarzyszące mu odpowiednie świadectwo wymienione

w wykazie, o którym mowa w art. 6b, lub

d)

dyplom lekarza lub lekarza dentysty wydany przez inne państwo niż państwo członkowskie

Unii Europejskiej, pod warunkiem że dyplom został uznany w Rzeczypospolitej Polskiej

za równoważny zgodnie z przepisami o szkolnictwie wyższym i nauce oraz że spełnia

minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo

e)

dyplom lekarza lub lekarza dentysty wydany w innym państwie niż państwo członkowskie

Unii Europejskiej i świadectwo złożenia Lekarskiego Egzaminu Weryfikacyjnego, zwanego

dalej „LEW”, albo Lekarsko-Dentystycznego Egzaminu Weryfikacyjnego, zwanego dalej

„LDEW”, o których mowa w art. 6c;

3)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

4)

posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza dentysty;

5)

wykazuje nienaganną postawę etyczną.

2.

Osobie spełniającej warunki określone w ust. 1 okręgowa rada lekarska przyznaje prawo

wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli

włada językiem polskim w mowie i w piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu

lekarza lub lekarza dentysty określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 7a

pkt 1.

3.

Osobie, która spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, b, d albo e,

a także pkt 3-5 oraz ust. 2, okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu

lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli odbyła staż podyplomowy

lub uzyskała uznanie stażu podyplomowego odbytego poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej za równoważny ze stażem podyplomowym odbytym w Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Osobie, która spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, b, d albo e,

a także pkt 3-5 oraz ust. 2, okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu

lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli złożyła z wynikiem

pozytywnym Lekarski Egzamin Końcowy lub Lekarsko-Dentystyczny Egzamin Końcowy w języku

polskim lub w języku, w jakim są prowadzone w polskich uczelniach medycznych studia

na kierunku lekarskim lub lekarsko-dentystycznym, jeżeli ukończyła studia w tym języku.

5.

Za równoważne ze złożeniem z wynikiem pozytywnym egzaminu, o którym mowa w ust. 4,

uznaje się złożenie z wynikiem pozytywnym Lekarskiego Egzaminu Państwowego lub Lekarsko-Dentystycznego

Egzaminu Państwowego albo egzaminu kończącego staż podyplomowy lekarza lub egzaminu

końcowego kończącego staż podyplomowy lekarza dentysty.

6.

Wymóg, o którym mowa w ust. 3 i 4, dotyczy także osoby, która spełnia warunki określone

w ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz ust. 2 i posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje

lekarza lub lekarza dentysty, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. c, ale nie posiada

towarzyszącego mu świadectwa, wymienionego w wykazie, o którym mowa w art. 6b.

7.

W celu odbycia stażu podyplomowego okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania

zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty na czas odbywania tego

stażu.

8.

(uchylony)

9.

Praktyczne nauczanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, jest odbywane w

1)

uczelniach prowadzących kształcenie na kierunkach lekarskim i lekarsko-dentystycznym

w symulowanych warunkach klinicznych;

2)

podmiotach leczniczych, które zawarły w tym zakresie umowy z uczelniami, o których

mowa w pkt 1.

10.

Podmioty lecznicze, o których mowa w ust. 9 pkt 2

1)

udzielają świadczeń zdrowotnych umożliwiających realizację ramowego programu zajęć

praktycznych;

2)

zatrudniają lekarzy lub lekarzy dentystów posiadających kwalifikacje zawodowe odpowiadające

rodzajowi zajęć teoretycznych i praktycznych określonych w ramowym programie zajęć

praktycznych;

3)

posiadają bazę diagnostyczno-terapeutyczną umożliwiającą realizację ramowego programu

zajęć praktycznych.

11.

Osoba odbywająca praktyczne nauczanie prowadzi dziennik praktyk.

12.

Osoba odbywająca praktyczne nauczanie wykonuje czynności wynikające z ramowego programu

zajęć praktycznych pod bezpośrednim nadzorem opiekuna.

13.

Opiekunem może być lekarz lub lekarz dentysta będący nauczycielem akademickim albo

inny lekarz lub lekarz dentysta posiadający co najmniej 3-letni staż zawodowy albo

specjalizację w odpowiedniej dziedzinie medycyny właściwej dla danej części programu

zajęć praktycznych.

14.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, ramowy program

zajęć praktycznych oraz sposób ich odbywania, dokumentowania i zaliczania, w tym zakres

danych, które powinny być zawarte w dzienniku praktyk, uwzględniając konieczność zapewnienia

wiedzy i umiejętności niezbędnych do samodzielnego wykonywania zawodu lekarza.

Osobie, która spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz ust. 2, okręgowa

rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza, jeżeli

1)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza, świadczący o rozpoczęciu

kształcenia przed dniem

a)

20 grudnia 1976 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii, Republice Francuskiej, Królestwie

Niderlandów, Republice Irlandii, Wielkim Księstwie Luksemburga, Republice Federalnej

Niemiec, Republice Włoskiej lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii

Północnej,

b)

1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,

c)

1 stycznia 1986 r. w Królestwie Hiszpanii lub Republice Portugalii,

d)

3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, pod warunkiem

że dokument uprawnia do wykonywania zawodu lekarza na terytorium Republiki Federalnej

Niemiec na tych samych warunkach jak dokument potwierdzający tego rodzaju kwalifikacje

przyznany przez odpowiednie władze Republiki Federalnej Niemiec,

e)

1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii, Republice Finlandii, Królestwie Szwecji, Republice

Islandii lub Królestwie Norwegii,

f)

1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,

g)

1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,

h)

1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej, Republice Słowenii, Republice

Litewskiej, Republice Łotewskiej, Republice Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice

Malty lub Republice Cypryjskiej,

i)

1 stycznia 2007 r. w Republice Bułgarii lub Rumunii,

j)

1 lipca 2013 r. w Republice Chorwacji

- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej

potwierdzające, że faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza przez co

najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie

zaświadczenia, albo

2)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza, świadczący o rozpoczęciu

kształcenia przed dniem

a)

20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Estońskiej,

b)

21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Łotewskiej,

c)

11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Litewskiej,

d)

25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii,

da) 8 października 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Chorwacji,

e)

1 stycznia 1993 r. w byłej Czechosłowacji w przypadku Republiki Czeskiej lub Republiki

Słowackiej

- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy odpowiednio: Republiki Estońskiej,

Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Słowenii, Republiki Chorwacji,

Republiki Czeskiej lub Republiki Słowackiej potwierdzające, że dokument ten ma na

terytorium tych państw taką samą moc, jak dokumenty wymienione w odniesieniu do tych

państw w wykazie, o którym mowa w art. 6b, oraz że faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała

zawód lekarza przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio

poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

3)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza wydany przez inne niż

Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, inny niż dokumenty wymienione

w wykazie, o którym mowa w art. 6b, oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy

państwa członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzające, że posiadany przez nią dokument

potwierdzający formalne kwalifikacje został uzyskany w wyniku ukończenia kształcenia

spełniającego minimalne wymogi określone w przepisach Unii Europejskiej i jest w tym

państwie uznawany za odpowiadający dokumentom potwierdzającym kwalifikacje wymienionym

w wykazie, o którym mowa w art. 6b.

1.

Osobie, która spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz ust. 2, okręgowa

rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli

1)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza dentysty, świadczący

o rozpoczęciu kształcenia przed dniem

a)

28 stycznia 1980 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii, Królestwie Niderlandów,

Republice Francuskiej, Republice Irlandii, Wielkim Księstwie Luksemburga, Republice

Federalnej Niemiec lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,

b)

1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,

c)

1 stycznia 1986 r. w Republice Portugalii,

d)

3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, pod warunkiem

że dokument uprawnia do wykonywania zawodu lekarza dentysty na terytorium Republiki

Federalnej Niemiec na tych samych warunkach jak dokument potwierdzający tego rodzaju

kwalifikacje przyznany przez właściwe organy Republiki Federalnej Niemiec,

e)

1 stycznia 1994 r. w Królestwie Szwecji, Republice Finlandii, Republice Islandii lub

Królestwie Norwegii,

f)

1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,

g)

1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,

h)

1 maja 2004 r. w Republice Słowenii, Republice Litewskiej, Republice Łotewskiej, Republice

Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice Malty lub Republice Cypryjskiej,

i)

1 stycznia 2007 r. w Republice Bułgarii,

j)

1 lipca 2013 r. w Republice Chorwacji

- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej

potwierdzające, że faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza dentysty

przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających

wydanie zaświadczenia, albo

2)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza dentysty, świadczący

o rozpoczęciu kształcenia przed dniem

a)

20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Estońskiej,

b)

21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Łotewskiej,

c)

11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Litewskiej,

d)

25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii,

e)

8 października 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Chorwacji

- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy odpowiednio: Republiki Estońskiej,

Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Słowenii lub Republiki Chorwacji

potwierdzające, że dokument ten ma na terytorium tych państw taką samą moc, jak dokumenty

wymienione w odniesieniu do tych państw w wykazie, o którym mowa w art. 6b, oraz że

faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza dentysty przez co najmniej

trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia,

albo

3)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza dentysty, świadczący

o rozpoczęciu kształcenia medycznego przed dniem

a)

28 stycznia 1980 r. w Republice Włoskiej,

b)

1 stycznia 1986 r. w Królestwie Hiszpanii,

c)

1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii,

d)

1 października 2003 r. w Rumunii,

e)

1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej lub byłej Czechosłowacji

- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy odpowiednio: Republiki Włoskiej,

Królestwa Hiszpanii, Republiki Austrii, Rumunii, Republiki Czeskiej lub Republiki

Słowackiej potwierdzające, że faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza

dentysty na terytorium tych państw przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu

lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia oraz że jest uprawniona do

wykonywania zawodu lekarza dentysty na takich samych warunkach jak posiadacze dokumentów

wymienionych w wykazie, o którym mowa w art. 6b, albo

4)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza wydany w Republice Włoskiej,

świadczący o rozpoczęciu kształcenia w okresie między dniem 28 stycznia 1980 r. a

dniem 31 grudnia 1984 r., oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy Republiki

Włoskiej potwierdzające, że

a)

zdała test umiejętności przed odpowiednimi włoskimi władzami, w celu ustalenia, że

posiadana przez nią wiedza i umiejętności odpowiadają kwalifikacjom potwierdzonym

w dokumentach wymienionych w odniesieniu do Republiki Włoskiej w wykazie, o którym

mowa w art. 6b, z wyłączeniem osób, które ukończyły co najmniej trzyletnie studia,

co do których właściwe organy Republiki Włoskiej potwierdziły, że są one równoważne

z kształceniem, o którym mowa w przepisach prawa Unii Europejskiej,

b)

faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza dentysty na terytorium Republiki

Włoskiej przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających

wydanie zaświadczenia,

c)

jest uprawniona do wykonywania zawodu lekarza dentysty na takich samych warunkach

jak posiadacze dokumentów wymienionych w odniesieniu do Włoch w wykazie, o którym

mowa w art. 6b, albo

4a)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza wydany w Królestwie

Hiszpanii, świadczący o rozpoczęciu kształcenia w okresie między dniem 1 stycznia

1986 r. a dniem 31 grudnia 1997 r., oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy

Królestwa Hiszpanii potwierdzające, że

a)

ukończyła co najmniej trzyletnie studia, uznawane przez właściwe organy Królestwa

Hiszpanii za równoważne z kształceniem, o którym mowa w przepisach prawa Unii Europejskiej,

b)

faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza dentysty na terytorium Królestwa

Hiszpanii przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających

wydanie zaświadczenia,

c)

jest uprawniona do wykonywania zawodu lekarza dentysty na takich samych warunkach

jak posiadacze dokumentów wymienionych w odniesieniu do Królestwa Hiszpanii w wykazie,

o którym mowa w art. 6b, albo

5)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza dentysty wydany przez

inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, inny niż dokumenty

wymienione w wykazie, o którym mowa w art. 6b, oraz zaświadczenie wydane przez właściwe

organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzające, że posiadany przez

nią dokument potwierdzający formalne kwalifikacje został uzyskany w wyniku ukończenia

kształcenia spełniającego minimalne wymogi określone w przepisach Unii Europejskiej

i jest w tym państwie uznawany za odpowiadający dokumentom potwierdzającym kwalifikacje

wymienionym w wykazie, o którym mowa w art. 6b.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 3, które ukończyły co najmniej trzyletnie studia,

co do których właściwe organy w danym państwie członkowskim Unii Europejskiej potwierdziły,

że są one równoważne z kształceniem określonym w przepisach prawa Unii Europejskiej

są zwolnione z obowiązku przedstawienia zaświadczenia wydanego przez właściwe organy

odpowiednio: Republiki Włoskiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Austrii, Rumunii,

Republiki Czeskiej lub Republiki Słowackiej potwierdzające, że faktycznie i zgodnie

z prawem wykonywały zawód lekarza dentysty na terytorium tych państw przez co najmniej

trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia.

3.

Wymogi określone w ust. 1 pkt 4 lit. a-c dotyczą również osób, które rozpoczęły studia

po dniu 31 grudnia 1984 r., o ile trzyletni okres studiów rozpoczął się przed dniem

31 grudnia 1994 r.

1.

Osobie, która spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz ust. 2 i

1)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty,

o którym mowa w art. 5a pkt 1 i 2, art. 5b ust. 1 pkt 1-4, lecz nie może przedstawić

zaświadczenia wydanego przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej

potwierdzającego faktyczne i zgodne z prawem wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza

dentysty na terytorium tego państwa członkowskiego przez co najmniej trzy kolejne

lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

2)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty

wydany przez inne państwo niż państwo członkowskie Unii Europejskiej i może przedstawić

zaświadczenie, że posiada trzyletnie doświadczenie zawodowe w zawodzie lekarza lub

lekarza dentysty, uzyskane na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

które uznało to potwierdzenie kwalifikacji zawodowych zgodnie z wewnętrznymi przepisami

tego państwa oraz potwierdziło uzyskane doświadczenie zawodowe

- okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza lub prawo wykonywania

zawodu lekarza dentysty, jeżeli minister właściwy do spraw zdrowia uznał kwalifikacje

tej osoby do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty w wyniku postępowania

określonego w odrębnych przepisach o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych

w państwach członkowskich Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 uprawnienie do wyboru stażu adaptacyjnego albo

testu umiejętności w rozumieniu przepisów o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych

nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej może zostać wyłączone.

(uchylony)

(uchylony)

Lekarzowi, który został skierowany do odbycia stażu adaptacyjnego albo przystąpienia

do testu umiejętności, o których mowa w art. 5c ust. 2, okręgowa rada lekarska przyznaje

prawo wykonywania zawodu na czas określony niezbędny do odbycia tego stażu albo przystąpienia

do tego testu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

1.

W celu uzyskania prawa wykonywania zawodu, o którym mowa w art. 5 ust. 1, lekarz lub

lekarz dentysta przedstawia okręgowej radzie lekarskiej, na obszarze której zamierza

wykonywać zawód, odpowiednie dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań

1)

określonych w art. 5 ust. 1 i 2 oraz stwierdzających odbycie stażu podyplomowego albo

uzyskanie decyzji wydanej na podstawie art. 15j ust. 1 i złożenie Lekarskiego Egzaminu

Końcowego lub Lekarsko-Dentystycznego Egzaminu Końcowego z wynikiem pozytywnym - w

przypadku osób, o których mowa w art. 5 ust. 3, 4 i 6, albo

2)

określonych w art. 5 ust. 1 i 2 - w przypadku osób, o których mowa w art. 5 ust. 1

pkt 1 i pkt 2 lit. c, albo

3)

określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 3-5 oraz w ust. 2 i w art. 5a pkt 1 albo pkt

2 albo pkt 3 - w przypadku osób, o których mowa w art. 5a, albo

4)

określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 3-5 oraz w ust. 2 i w art. 5b ust. 1 pkt 1

albo pkt 2 albo pkt 3 albo pkt 4 albo pkt 4a albo pkt 5 - w przypadku osób, o których

mowa w art. 5b, albo

5)

określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 3-5 oraz w ust. 2 i w art. 5c ust. 1 - w przypadku

osób, o których mowa w art. 5c.

2.

Za wystarczające w zakresie spełnienia wymagania

1)

o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 - uznaje się złożenie oświadczenia następującej

treści: „Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia oświadczam,

że posiadam pełną zdolność do czynności prawnych”. Oświadczenie powinno również zawierać

nazwisko i imię lekarza lub lekarza dentysty, oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia

oraz podpis lekarza lub lekarza dentysty;

2)

o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 - uznaje się złożenie oświadczenia następującej

treści: „Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia oświadczam,

że nie byłem karany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz

że nie toczy się przeciwko mnie postępowanie karne w sprawie o umyślnie popełnione

przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, oraz że nie zachodzą okoliczności, które zgodnie

z Kodeksem Etyki Lekarskiej oraz innymi przepisami prawa, w rozumieniu wymogu określonego

w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, mogłyby mieć wpływ na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza dentysty na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej”. Oświadczenie powinno również zawierać nazwisko i imię

lekarza, oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia oraz podpis lekarza.

3)

(uchylony)

2a.

Potwierdzeniem spełnienia wymogu, o którym mowa w art. 5 ust. 2, jest złożenie z pozytywnym

wynikiem egzaminu z języka polskiego, o którym mowa w art. 7 ust. 3. Wymóg złożenia

egzaminu z języka polskiego nie dotyczy osoby, która ukończyła studia medyczne w języku

polskim, a także osoby, która posiada obywatelstwo polskie albo obywatelstwo państwa

członkowskiego Unii Europejskiej i przedstawi dokument potwierdzający znajomość języka

polskiego, wymieniony w wykazie, o którym mowa w ust. 2b.

2b.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz dokumentów potwierdzających znajomość

języka polskiego.

3.

W przypadku lekarza lub lekarza dentysty obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

okręgowa rada lekarska, w zakresie spełnienia wymagania, o którym mowa w art. 5 ust.

1 pkt 5, uznaje za wystarczające przedstawienie dokumentów wydanych przez właściwe

organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż Rzeczpospolita Polska,

potwierdzających, że są spełnione wymogi dotyczące postawy etycznej lekarza oraz że

nie jest karany, oraz nie zawieszono mu bądź nie pozbawiono go prawa wykonywania zawodu

z powodu poważnego przewinienia zawodowego lub przestępstwa. Jeżeli właściwe organy

państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż Rzeczpospolita Polska nie wydają

takich dokumentów, stosuje się przepis ust. 2 pkt 2.

4.

Dokumentem potwierdzającym spełnienie wymagania określonego w art. 5 ust. 1 pkt 4

jest orzeczenie o stanie zdrowia pozwalającym na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza

dentysty w zakresie określonym w art. 2, wydane przez lekarza upoważnionego na podstawie

przepisów o przeprowadzaniu badań lekarskich pracowników w zakresie profilaktycznej

opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń wydawanych dla celów przewidzianych

w Kodeksie pracy.

5.

W przypadku obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, za wystarczające w

zakresie spełnienia wymagania określonego w art. 5 ust. 1 pkt 4 uznaje się dokumenty

odnoszące się do stanu zdrowia fizycznego lub psychicznego wymagane do wykonywania

zawodu lekarza lub lekarza dentysty w danym państwie członkowskim Unii Europejskiej.

W przypadku gdy dokumenty tego rodzaju nie są wydawane przez to państwo, z którego

lekarz lub lekarz dentysta przybywa, za wystarczające uznaje się odpowiednie świadectwo

wydane przez organy właściwe tego państwa.

6.

W celu uzyskania prawa wykonywania zawodu, o którym mowa w art. 5 ust. 7, lekarz lub

lekarz dentysta przedstawia okręgowej radzie lekarskiej, na obszarze której zamierza

odbyć staż podyplomowy, dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań, o których mowa

w

1)

art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a, b, d albo e oraz pkt 3-5 i ust. 2 albo

2)

art. 5 ust. 1 pkt 1, 3-5 i ust. 2, oraz dokument potwierdzający formalne kwalifikacje

lekarza lub lekarza dentysty, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. c.

7.

W celu uzyskania prawa wykonywania zawodu na czas określony niezbędny do odbycia stażu

adaptacyjnego albo przystąpienia do testu umiejętności w rozumieniu przepisów o zasadach

uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej

- lekarz albo lekarz dentysta, o którym mowa w art. 5c ust. 1, przedstawia okręgowej

radzie lekarskiej, na obszarze której zamierza odbyć staż adaptacyjny albo przystąpić

do testu umiejętności, dokumenty stwierdzające spełnienie wymagań, o których mowa

w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3-5, ust. 2 oraz w art. 5c ust. 1 pkt 1 albo 2, oraz postanowienie

ministra właściwego do spraw zdrowia w sprawie odbycia stażu adaptacyjnego albo przystąpienia

do testu umiejętności.

8.

(uchylony)

9.

Dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, mogą być przedstawiane w ciągu 3 miesięcy od

daty ich wydania.

10.

Na podstawie złożonych dokumentów i oświadczeń, o których mowa w ust. 1-7, okręgowa

rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu

lekarza dentysty na podstawie art. 5 ust. 1 albo 7 albo art. 5f, albo art. 7 ust.

1 albo 1a albo 2 i wydaje dokument „Prawo wykonywania zawodu lekarza” albo „Prawo

wykonywania zawodu lekarza dentysty”.

10a.

(uchylony)

11.

Okręgowa rada lekarska, na wniosek lekarza lub lekarza dentysty, wydaje

1)

zaświadczenie stwierdzające, że lekarz lub lekarz dentysta posiada kwalifikacje zgodne

z wymaganiami wynikającymi z przepisów prawa Unii Europejskiej oraz że posiadany dyplom,

świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych kwalifikacji odpowiada

dokumentom potwierdzającym formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty wynikające

z przepisów prawa Unii Europejskiej;

2)

zaświadczenie potwierdzające posiadanie przez lekarza, lekarza dentystę specjalizacji

równorzędnej ze specjalizacją wymienioną w przepisach obowiązujących w Unii Europejskiej

w odniesieniu do Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

zaświadczenie potwierdzające, że lekarz, lekarz dentysta posiada prawo wykonywania

zawodu, którego nie został pozbawiony ani które nie zostało zawieszone, oraz że nie

został ukarany przez sąd lekarski, nie toczy się przeciwko niemu postępowanie w przedmiocie

odpowiedzialności zawodowej albo wszczęte przez okręgową radę lekarską mogące skutkować

zawieszeniem prawa wykonywania zawodu ani ograniczeniem w wykonywaniu określonych

czynności medycznych;

4)

zaświadczenie o przebiegu pracy zawodowej;

5)

inne zaświadczenia wymagane przez właściwe organy innych niż Rzeczpospolita Polska

państw członkowskich Unii Europejskiej zgodnie z przepisami prawa Unii Europejskiej.

12.

Naczelna Rada Lekarska wydaje zaświadczenia, o których mowa w ust. 11, jeżeli nie

jest możliwe ustalenie właściwej okręgowej rady lekarskiej.

13.

Za każde zaświadczenie, o którym mowa w ust. 11 i 12, pobiera się opłatę w wysokości

3% minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. z 2020 r. poz. 2207), obowiązującego w roku wydania zaświadczenia. Opłatę wnosi się na rachunek bankowy

rady, która wydała to zaświadczenie.

1.

Okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania

zawodu lekarza dentysty albo odmawia przyznania tego prawa niezwłocznie po złożeniu

wszystkich dokumentów określonych ustawą, nie później jednak niż w terminie miesiąca

od dnia ich złożenia.

1a.

W przypadku stwierdzenia w dokumentach braków formalnych okręgowa rada lekarska, w

terminie 14 dni od dnia otrzymania dokumentów, wzywa do ich uzupełnienia.

2.

Jeżeli okręgowa rada lekarska posiada informacje dotyczące ważnego zdarzenia, które

wystąpiło przed podjęciem w Rzeczypospolitej Polskiej działalności przez obywatela

innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

i które może mieć wpływ na podjęcie lub wykonywanie zawodu lekarza, informuje o tym

zdarzeniu państwo członkowskie Unii Europejskiej, którego obywatelstwo cudzoziemiec

posiada lub z którego przybywa, i występuje z wnioskiem o weryfikację tych informacji

oraz o zawiadomienie o działaniach, które zostały podjęte w związku z tym zdarzeniem.

2a.

Okręgowa rada lekarska współpracuje z właściwymi organami państw członkowskich Unii

Europejskiej oraz przekazuje właściwym organom państw członkowskich Unii Europejskiej

informacje o toczących się i prawomocnie zakończonych postępowaniach dyscyplinarnych

lub karnych oraz innych poważnych okolicznościach, które mogą mieć wpływ na wykonywanie

zawodu lekarza lub lekarza dentysty, z uwzględnieniem przepisów dotyczących ochrony

danych osobowych oraz w przypadku wniosku tych organów dotyczącego przekazania tych

informacji sprawdza okoliczności faktyczne oraz zawiadamia te organy o poczynionych

ustaleniach.

2b.

Wymiana informacji, o których mowa w ust. 2 i 2a, odbywa się za pośrednictwem Systemu

Wymiany Informacji na Rynku Wewnętrznym IMI, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1024/2012 z dnia 25 października

2012 r. w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji

na rynku wewnętrznym i uchylającym decyzję Komisji 2008/49/WE („rozporządzeniu w sprawie

IMI”)

(Dz. Urz. UE L 316 z 14.11.2012, str. 1, z późn. zm.).

3.

(uchylony)

4.

W przypadku uzasadnionych wątpliwości dotyczących autentyczności dyplomów lub dokumentów

wydanych przez właściwe organy państw członkowskich Unii Europejskiej, okręgowa rada

lekarska zwraca się do odpowiednich właściwych organów tego państwa o potwierdzenie

autentyczności dokumentów potwierdzających formalne kwalifikacje, w tym dotyczące

specjalizacji, wydanych w tym państwie, a także o poświadczenie, że lekarz zamierzający

wykonywać zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uzyskał pełne wykształcenie

zgodne z przepisami obowiązującymi w określonym państwie członkowskim Unii Europejskiej.

5.

Dokumenty przekazane w ramach weryfikacji zachowują ważność przez okres trzech miesięcy

od dnia ich wydania.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz dyplomów, świadectw i innych dokumentów

poświadczających formalne kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty

przez obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej.

1.

Uznania kwalifikacji lekarza albo lekarza dentysty uzyskanych w państwie niebędącym

państwem członkowskim Unii Europejskiej dokonuje na wniosek dyrektor CEM na podstawie

uzyskania przez wnioskodawcę wyniku pozytywnego LEW albo LDEW.

2.

Uzyskanie wyniku pozytywnego LEW albo LDEW potwierdza uznanie kwalifikacji zawodowych

uzyskanych wskutek ukończenia kształcenia spełniającego minimalne wymogi kształcenia

określone w przepisach prawa Unii Europejskiej.

3.

LEW i LDEW odbywają się dwa razy do roku, równocześnie, zgodnie z regulaminem porządkowym

egzaminu, o którym mowa w art. 6h ust. 2, w miejscach i terminach ustalonych przez

dyrektora CEM, z uwzględnieniem terminów, o których mowa w ust. 5.

4.

Do LEW może przystąpić osoba, która uzyskała w państwie niebędącym państwem członkowskim

Unii Europejskiej dyplom lekarza, uprawniający w tym państwie do wykonywania zawodu

lekarza, po ukończeniu co najmniej pięcioletnich studiów. Do LDEW może przystąpić

osoba, która uzyskała w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej

dyplom lekarza dentysty, uprawniający w tym państwie do wykonywania zawodu lekarza

dentysty, po ukończeniu co najmniej pięcioletnich studiów.

5.

Osoba zamierzająca przystąpić do LEW albo LDEW składa do dyrektora CEM wniosek o zgłoszenie

do LEW albo LDEW do dnia

1)

28 lutego roku kalendarzowego, w którym jest przeprowadzany dany egzamin - w przypadku

egzaminów wyznaczonych w okresie od dnia 15 maja do dnia 15 czerwca;

2)

31 lipca roku kalendarzowego, w którym jest przeprowadzany dany egzamin - w przypadku

egzaminów wyznaczonych w okresie od dnia 15 października do dnia 15 listopada.

6.

Do terminów, o których mowa w ust. 5, nie stosuje się przepisów art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052 oraz z 2022 r. poz. 1301). W przypadku awarii strony internetowej CEM trwającej dłużej niż godzinę, uniemożliwiającej

dokonanie zgłoszenia w okresie tygodnia przed upływem terminów, o których mowa w ust.

5, termin ten przedłuża się z urzędu o czas trwania awarii.

7.

Wniosek jest generowany w systemie teleinformatycznym CEM po wprowadzeniu przez wnioskodawcę

do formularza na stronie internetowej CEM danych wymienionych w ust. 8. Wnioskodawca

po pobraniu i wydrukowaniu wniosku podpisuje go własnoręcznie, a następnie składa

do dyrektora CEM.

8.

Wniosek zawiera następujące dane wnioskodawcy

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

datę urodzenia;

3)

miejsce urodzenia;

4)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz państwo wydania;

5)

obywatelstwo (obywatelstwa);

6)

adres poczty elektronicznej i adres do korespondencji, a także, jeżeli posiada, numer

telefonu;

7)

numer i datę wydania dyplomu lekarza albo lekarza dentysty;

8)

nazwę, państwo, miejscowość i siedzibę uczelni, w której wnioskodawca ukończył studia

na kierunku lekarskim albo lekarsko-dentystycznym, oraz datę ich ukończenia.

9.

Do wniosku wnioskodawca dołącza dyplom lekarza albo lekarza dentysty.

10.

Dyplom, o którym mowa w ust. 9, spełnia następujące wymagania

1)

został zalegalizowany przez konsula Rzeczypospolitej Polskiej właściwego dla państwa,

na którego terytorium lub w którego systemie szkolnictwa wyższego wydano ten dyplom,

albo

2)

na dyplomie lub jego duplikacie umieszczono albo dołączono do dokumentu apostille,

jeżeli dyplom został wydany przez uprawniony organ właściwy dla państwa będącego stroną

Konwencji znoszącej wymóg legalizacji zagranicznych dokumentów urzędowych, sporządzonej

w Hadze dnia 5 października 1961 r.

(Dz. U. z 2005 r. poz. 938 i 939), na którego terytorium lub w którego systemie szkolnictwa wyższego wydano ten dyplom.

11.

Dyplom, o którym mowa w ust. 9, wydany w innym języku niż język polski dołącza się

wraz z tłumaczeniem na język polski sporządzonym przez tłumacza przysięgłego prowadzącego

działalność w Rzeczypospolitej Polskiej lub w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej.

12.

Wnioskodawca, zamiast oryginału dyplomu, o którym mowa w ust. 9, może złożyć jego

kopię poświadczoną za zgodność z oryginałem przez notariusza albo przez występującego

w sprawie pełnomocnika wnioskodawcy będącego adwokatem albo radcą prawnym.

13.

Wnioskodawca wnosi opłatę egzaminacyjną w wysokości określonej w przepisach wydanych

na podstawie art. 6h ust. 1, nie wyższej niż 25% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

w sektorze przedsiębiorstw bez wypłaty nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego,

w drodze obwieszczenia, przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

14.

Opłata egzaminacyjna stanowi dochód budżetu państwa.

15.

Opłata egzaminacyjna jest wnoszona na rachunek bankowy wskazany przez CEM. Opłatę

egzaminacyjną uiszcza się niezwłocznie po wniesieniu wniosku nie później niż w terminie

5 dni roboczych od dnia upływu terminu, o którym mowa w ust. 5.

16.

W przypadku

1)

niewniesienia opłaty egzaminacyjnej albo wniesienia jej w wysokości niższej niż należna,

2)

stwierdzenia braków formalnych we wniosku lub jego załącznikach innych niż wymienione

w pkt 1

- dyrektor CEM wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych pocztą elektroniczną

na adres wskazany we wniosku. Przepisy art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się z zastrzeżeniem, że w przypadku bezskutecznego upływu terminu do uzupełnienia

braków formalnych dotknięte nim zgłoszenie do LEW albo LDEW traktuje się jako niezłożone.

17.

Dyrektor CEM zawiadamia wnioskodawcę o miejscu i terminie przeprowadzenia LEW albo

LDEW oraz nadanym numerze kodowym. Zawiadomienie jest przekazywane na adres wskazany

we wniosku, nie później niż 14 dni przed terminem przeprowadzenia danego LEW albo

LDEW.

1.

LEW albo LDEW składa się przed Komisją Egzaminacyjną.

2.

Członków Komisji Egzaminacyjnej powołuje i odwołuje dyrektor CEM.

3.

Kandydatów do Komisji Egzaminacyjnej zgłaszają dyrektor CEM, rektorzy polskich uczelni

prowadzących kształcenie na kierunku lekarskim lub lekarsko-dentystycznym, Naczelna

Rada Lekarska i wojewodowie.

4.

Członkiem Komisji Egzaminacyjnej nie może być osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu

za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo

skarbowe.

5.

Przewodniczącym Komisji Egzaminacyjnej jest osoba wskazana przez dyrektora CEM.

6.

W celu przeprowadzenia LEW albo LDEW w ustalonych terminach i miejscach dyrektor CEM

wyznacza spośród członków Komisji Egzaminacyjnej Zespoły Egzaminacyjne i ich przewodniczących.

7.

Członkiem Zespołu Egzaminacyjnego nie może być osoba, w stosunku do której kandydat

do złożenia LEW albo LDEW w tym Zespole Egzaminacyjnym jest

1)

jego małżonkiem;

2)

osobą pozostającą z nim w stosunku

a)

pokrewieństwa albo powinowactwa do drugiego stopnia,

b)

przysposobienia;

3)

osobą pozostającą z nim we wspólnym pożyciu;

4)

osobą pozostającą wobec niego w stosunku zależności służbowej.

8.

Powody wyłączenia określone w ust. 7 pkt 1 i 2 trwają mimo ustania małżeństwa lub

przysposobienia.

9.

Członkowie Zespołu Egzaminacyjnego przed rozpoczęciem LEW albo LDEW składają dyrektorowi

CEM pisemne oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, że nie pozostają z

żadnym ze zgłaszających się do LEW albo LDEW przed tym Zespołem Egzaminacyjnym w stosunku,

o którym mowa w ust. 7, oraz nie zostali skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo

umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe. Składający

oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem

świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula

ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

10.

Dyrektor CEM odwołuje członka Komisji Egzaminacyjnej w przypadku

1)

złożenia rezygnacji;

2)

choroby uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji członka Komisji Egzaminacyjnej;

3)

niewykonywania lub nienależytego wykonywania obowiązków członka Komisji Egzaminacyjnej;

4)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub umyślne przestępstwo skarbowe;

5)

złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia, o którym mowa w ust. 9.

11.

Członkom Zespołów Egzaminacyjnych oraz komisji, o której mowa w art. 6g ust. 2, przysługuje

1)

wynagrodzenie za udział w pracach tego Zespołu albo tej komisji, w wysokości nie wyższej

niż 500 zł dla przewodniczącego i nie wyższej niż 300 zł dla członka;

2)

zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 77ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1510) przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju;

3)

zwolnienie od pracy w dniu wykonywania czynności tego Zespołu albo tej komisji, bez

zachowania prawa do wynagrodzenia w przypadku organizowania LEW albo LDEW w dniu roboczym.

12.

Szczegółowy tryb wypłaty wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 11 pkt 1, oraz zwrotu

kosztów, o których mowa w ust. 11 pkt 2, określa, w drodze zarządzenia, dyrektor CEM.

1.

LEW albo LDEW składane są w formie pisemnych testów, odrębnych dla zawodu lekarza

i zawodu lekarza dentysty, opracowanych na każdy termin egzaminu przez dyrektora CEM

w porozumieniu z przedstawicielami polskich uczelni prowadzących kształcenie na kierunku

lekarskim i lekarsko-dentystycznym w zakresie zagadnień objętych standardem kształcenia

dla jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim albo lekarsko-dentystycznym.

2.

Pytania testowe LEW i LDEW obejmują odpowiednio program studiów na kierunku lekarskim

albo lekarsko-dentystycznym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Testy i pytania testowe LEW i LDEW są opracowywane, przetwarzane, dystrybuowane i

przechowywane w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osobom innym niż uczestniczące

w ich opracowywaniu, przetwarzaniu, dystrybuowaniu i przechowywaniu, przeprowadzającym

LEW lub LDEW lub sprawującym nadzór nad ich przeprowadzeniem.

4.

Testy i pytania testowe LEW i LDEW mogą być udostępnione wyłącznie zdającemu egzamin,

na jego wniosek, po ich wykorzystaniu w LEW albo LDEW. Dyrektor CEM udostępnia testy

i pytania testowe w drodze ich okazania w siedzibie CEM. Zakazane jest wynoszenie

poza siedzibę CEM udostępnianych testów i pytań testowych oraz ich reprodukowanie,

kopiowanie jakąkolwiek techniką lub przepisywanie. W przypadku naruszenia tego zakazu

udostępnianie zostaje przerwane. Przebieg udostępniania może być monitorowany za pomocą

urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk.

5.

Udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. z 2022 r. poz. 902) podlegają wyłącznie pytania testowe wraz z poprawnymi odpowiedziami wykorzystane

na potrzeby LEW lub LDEW, po upływie 5 lat od dnia przeprowadzenia tego egzaminu.

6.

Obraz i dźwięk zarejestrowane podczas przebiegu LEW i LDEW lub udostępniania testów

i pytań testowych podlegają archiwizacji przez okres 3 miesięcy od dnia powstania

zapisu. Pracownicy CEM oraz inne osoby przeprowadzające lub nadzorujące egzamin uzyskują

dostęp do zarchiwizowanych materiałów w zakresie realizacji ich ustawowych zadań,

po otrzymaniu upoważnienia wydanego przez administratora danych.

1.

Zgłaszający się do LEW albo LDEW przedstawia bezpośrednio przed egzaminem Zespołowi

Egzaminacyjnemu, o którym mowa w art. 6d ust. 6, dokument potwierdzający tożsamość.

W przypadku braku dokumentu potwierdzającego tożsamość zgłaszającego się nie może

on przystąpić do egzaminu.

2.

LEW i LDEW polegają na rozwiązaniu odpowiedniego testu składającego się z 200 pytań

zawierających 5 odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Za każdą prawidłową

odpowiedź uzyskuje się 1 punkt. W przypadku braku odpowiedzi, zaznaczenia nieprawidłowej

odpowiedzi albo zaznaczenia więcej niż jednej odpowiedzi punkty nie są przyznawane.

3.

Przebieg LEW i LDEW może być dokumentowany za pomocą urządzeń rejestrujących obraz

i dźwięk, o czym zgłaszającego się do LEW albo LDEW informuje się w zawiadomieniu

o egzaminie lub bezpośrednio przed rozpoczęciem egzaminu.

4.

Test jest rozwiązywany przez zdającego samodzielnie. Podczas zdawania LEW albo LDEW

zdający nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych i dydaktycznych, a także nie

może korzystać z urządzeń służących do kopiowania oraz przekazywania i odbioru informacji.

Naruszenie tego zakazu lub rozwiązywanie testu niesamodzielnie stanowią podstawę zdyskwalifikowania

zdającego, co jest równoważne z uzyskaniem przez niego wyniku negatywnego.

5.

W przypadku stwierdzenia w trakcie egzaminu naruszenia zakazu, o którym mowa w ust.

4, lub rozwiązywania testu niesamodzielnie, przewodniczący Zespołu Egzaminacyjnego,

o którym mowa w art. 6d ust. 6, dokonuje dyskwalifikacji zdającego i odnotowuje fakt

dyskwalifikacji wraz ze wskazaniem jej przyczyny oraz godziny przerwania egzaminu

testowego w protokole egzaminacyjnym.

6.

W przypadku stwierdzenia, po zakończeniu LEW albo LDEW, na podstawie analizy obrazu

i dźwięku zarejestrowanych za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk, o których

mowa w ust. 3, że zdający naruszył zakaz, o którym mowa w ust. 4, lub rozwiązał test

niesamodzielnie, Przewodniczący Komisji Egzaminacyjnej, o którym mowa w art. 6d ust.

5, dokonuje dyskwalifikacji zdającego i odnotowuje ten fakt wraz ze wskazaniem przyczyny

dyskwalifikacji w protokole egzaminacyjnym.

7.

O dyskwalifikacji dyrektor CEM zawiadamia na piśmie osobę zdyskwalifikowaną.

8.

Osoba zdyskwalifikowana nie może przystąpić do LEW albo LDEW w kolejnym najbliższym

terminie egzaminu przypadającym po dniu dyskwalifikacji.

1.

Zdający LEW albo LDEW w danym terminie może wnieść w trakcie egzaminu albo bezpośrednio

po jego zakończeniu, przed opuszczeniem sali egzaminacyjnej, merytoryczne zastrzeżenie

do pytania testowego wykorzystanego podczas LEW albo LDEW. Zastrzeżenie składa się

dyrektorowi CEM na formularzu, którego wzór opracowuje CEM.

2.

Zastrzeżenie rozpatruje w terminie 7 dni od dnia, w którym odbył się egzamin, komisja

powołana przez dyrektora CEM spośród osób, których wiedza, doświadczenie i autorytet

dają rękojmię prawidłowego rozpatrzenia wniesionych zastrzeżeń. Osoby te są zgłaszane

przez rektorów polskich uczelni prowadzących kształcenie na kierunku lekarskim lub

lekarsko-dentystycznym. W przypadku uznania zastrzeżenia komisja unieważnia pytanie

testowe objęte zastrzeżeniem. Rozstrzygnięcie to powoduje obniżenie maksymalnej możliwej

do uzyskania liczby punktów z testu. Za unieważnione pytanie testowe nie przyznaje

się punktów.

3.

Rozstrzygnięcie, o którym mowa w ust. 2, jest nieważne, jeżeli następuje niezgodnie

z warunkami określonymi w ust. 2. Nieważność stwierdza dyrektor CEM, w drodze zarządzenia,

nie później niż w terminie 3 dni od dnia przekazania przez komisję informacji o unieważnieniu

pytania testowego.

4.

Pozytywny wynik LEW albo LDEW uzyskuje zdający, który uzyskał co najmniej 60% maksymalnej

liczby punktów z testu. Wynik egzaminu nie stanowi decyzji w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

5.

Osoba, która nie uzyskała pozytywnego wyniku LEW albo LDEW, może przystąpić ponownie

do egzaminu w innym terminie.

6.

Osobie, która uzyskała pozytywny wynik LEW albo LDEW, dyrektor CEM wydaje świadectwo

złożenia LEW albo LDEW w terminie 21 dni od dnia złożenia egzaminu. Podpis dyrektora

CEM umieszczony na świadectwie może być odwzorowany mechanicznie. Wynik egzaminu danej

osoby jest jej udostępniany na stronie internetowej CEM. Na wniosek tej osoby dyrektor

CEM wydaje odpłatnie duplikat świadectwa złożenia LEW albo LDEW albo odpis takiego

świadectwa albo dokonuje jego wymiany. Opłata za te czynności wynosi 50 zł. Opłaty

nie wnosi się, w przypadku gdy wymiana wynika z błędu CEM.

7.

W przypadku rażących uchybień formalnych w przeprowadzeniu LEW albo LDEW lub nieprzewidzianych

sytuacji mających wpływ na przeprowadzenie LEW albo LDEW dyrektor CEM, na wniosek

członka Zespołu Egzaminacyjnego, zdającego albo z urzędu, może unieważnić odpowiednio

LEW albo LDEW dla poszczególnych albo wszystkich zdających.

8.

Dyrektor CEM podejmuje rozstrzygnięcie w sprawie unieważnienia LEW albo LDEW w terminie

14 dni od dnia powzięcia informacji o przyczynach uzasadniających unieważnienie.

9.

O rozstrzygnięciu, o którym mowa w ust. 7, dyrektor CEM zawiadamia na piśmie osobę,

która złożyła wniosek.

10.

Komunikat o rozstrzygnięciu, o którym mowa w ust. 7, dyrektor CEM zamieszcza na stronie

internetowej CEM, a osobie, której egzamin został unieważniony, przekazuje rozstrzygnięcie

za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, wykorzystując adres poczty elektronicznej,

o którym mowa w art. 6c ust. 8 pkt 6.

11.

Zdający, który wystąpił z wnioskiem, oraz osoba, której unieważniono LEW albo LDEW,

w terminie 7 dni od dnia przekazania informacji o unieważnieniu w sposób, o którym

mowa w ust. 10, może złożyć na piśmie albo za pośrednictwem ePUAP odwołanie do ministra

właściwego do spraw zdrowia. Odwołanie składa się za pośrednictwem dyrektora CEM.

Dyrektor CEM przekazuje odwołanie wraz ze swoim stanowiskiem ministrowi właściwemu

do spraw zdrowia w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania.

12.

Minister właściwy do spraw zdrowia wydaje ostateczne rozstrzygnięcie w terminie 7

dni od dnia otrzymania odwołania.

13.

Unieważnienie LEW albo LDEW powoduje, że traktuje się odpowiednio LEW albo LDEW jako

niebyły. W przypadku unieważnienia LEW albo LDEW z przyczyn nieleżących po stronie

zdającego CEM dokonuje zwrotu opłaty, o której mowa w art. 6c ust. 13.

14.

Do rozstrzygnięć i postępowania, o których mowa w ust. 7-13, nie stosuje się przepisów

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracownika i organu, pełnomocnictw,

sposobu obliczania terminów, wydawania uwierzytelnionych odpisów lub kopii akt sprawy

oraz sprostowań.

15.

Dokumentacja dotycząca LEW i LDEW jest przechowywana przez CEM zgodnie z przepisami

art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2020 r. poz. 164).

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres problematyki uwzględnianej przy opracowywaniu pytań LEW i LDEW, biorąc pod

uwagę minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach prawa Unii Europejskiej

oraz standardy kształcenia,

2)

tryb powoływania członków Komisji Egzaminacyjnej, o której mowa w art. 6d ust. 1,

i komisji, o której mowa w art. 6g ust. 2,

3)

wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 6d ust. 9,

4)

sposób i tryb przeprowadzania LEW i LDEW,

5)

wysokość opłaty, o której mowa w art. 6c ust. 13,

6)

wysokość wynagrodzenia dla członków i przewodniczących Zespołów Egzaminacyjnych, o

których mowa w art. 6d ust. 6, oraz komisji, o której mowa w art. 6g ust. 2,

7)

wzory świadectwa złożenia LEW i świadectwa złożenia LDEW,

8)

tryb wydawania przez dyrektora CEM duplikatu albo odpisu świadectwa złożenia LEW albo

świadectwa złożenia LDEW oraz sposób uiszczania opłaty, o której mowa w art. 6g ust.

6,

9)

tryb dokonywania przez dyrektora CEM wymiany świadectwa złożenia LEW i świadectwa

złożenia LDEW

- mając na uwadze zakres wiedzy i umiejętności, które zgłaszający się do LEW albo

LDEW powinien posiadać, oraz uwzględniając prawidłowe przygotowanie i przebieg LEW

i LDEW oraz zachowanie bezstronności pracy Zespołów Egzaminacyjnych, o których mowa

w art. 6d ust. 6, i komisji, o której mowa w art. 6g ust. 2, nakład ich pracy, a także

konieczność zapewnienia prawidłowego tworzenia dokumentacji dotyczącej złożenia LEW

albo LDEW.

2.

Dyrektor CEM wydaje regulamin porządkowy LEW albo LDEW, zatwierdzany przez ministra

właściwego do spraw zdrowia.

1.

Cudzoziemcowi niebędącemu obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej okręgowa

rada lekarska właściwa ze względu na zamierzone miejsce wykonywania zawodu przyznaje

prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty na

czas nieokreślony albo na czas określony, jeżeli spełnia następujące warunki

1)

posiada

a)

dyplom lekarza albo lekarza dentysty wydany

-

przez polską szkołę wyższą lub

-

w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, lub

-

w innym państwie niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, pod warunkiem że dyplom

został uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równoważny zgodnie z przepisami o szkolnictwie

wyższym i nauce oraz że spełnia minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach

Unii Europejskiej albo

b)

dyplom lekarza albo lekarza dentysty wydany w innym państwie niż państwo członkowskie

Unii Europejskiej i świadectwo złożenia LEW albo LDEW;

2)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

3)

posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza dentysty;

4)

wykazuje nienaganną postawę etyczną;

5)

wykazuje znajomość języka polskiego określoną w ust. 3;

6)

odbył staż podyplomowy;

7)

złożył z wynikiem pozytywnym Lekarski Egzamin Końcowy lub Lekarsko-Dentystyczny Egzamin

Końcowy; przepis art. 5 ust. 5 stosuje się odpowiednio;

8)

uzyskał prawo pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z odrębnymi

przepisami.

1a.

Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1, zamierzającemu wykonywać zawód na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej wyłącznie w celu odbycia kształcenia podyplomowego w określonej

formie lub odbycia kształcenia w szkole doktorskiej w celu uzyskania stopnia naukowego

albo uczestniczenia w badaniach naukowych i pracach rozwojowych, przyznaje się prawo

wykonywania zawodu na czas określony, jeżeli spełnia warunki określone w ust. 1.

1b.

Prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 1a, przyznaje się wyłącznie na okres

kształcenia podyplomowego w określonej formie lub trwania studiów, lub prowadzenia

badań naukowych i prac rozwojowych we wskazanym miejscu kształcenia, studiów lub prowadzenia

badań.

2.

Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1, w celu odbycia stażu podyplomowego przyznaje

się prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty

na czas odbywania tego stażu, jeżeli spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 1-5 i

8.

2a.

Osobie, która uzyskała kwalifikacje poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej,

można udzielić zgody na wykonywanie zawodu lekarza albo zgody na wykonywanie zawodu

lekarza dentysty oraz przyznać prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania

zawodu lekarza dentysty, na określony zakres czynności zawodowych, okres i miejsce

zatrudnienia w podmiocie leczniczym, jeżeli spełnia następujące warunki

1)

złożyła oświadczenie, że wykazuje znajomość języka polskiego wystarczającą do wykonywania

powierzonego jej zakresu czynności zawodowych;

2)

uzyskała zaświadczenie od podmiotu leczniczego zawierające wykaz komórek organizacyjnych

zakładu leczniczego i okres planowanego zatrudnienia ze wskazaniem zakresu czynności

zawodowych zgodnego z posiadanym tytułem specjalisty w określonej dziedzinie medycyny;

3)

ma pełną zdolność do czynności prawnych;

4)

jej stan zdrowia pozwala na wykonywanie zawodu lekarza albo lekarza dentysty;

5)

wykazuje nienaganną postawę etyczną;

6)

ma co najmniej trzyletnie doświadczenie zawodowe jako lekarz specjalista lub lekarz

dentysta specjalista w danej dziedzinie, uzyskane w okresie pięciu lat bezpośrednio

poprzedzających uzyskanie zaświadczenia, o którym mowa w pkt 2;

7)

posiada dyplom lekarza, lekarza dentysty potwierdzający ukończenie co najmniej pięcioletnich

studiów, wydany w innym państwie niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, jeżeli

dyplom lub jego duplikat jest zalegalizowany przez konsula Rzeczypospolitej Polskiej,

właściwego dla państwa, na którego terytorium lub w którego systemie szkolnictwa wyższego

wydano ten dyplom, albo na dyplomie lub jego duplikacie umieszczono albo dołączono

do dokumentu apostille, jeżeli dyplom został wydany przez uprawniony organ właściwy

dla państwa będącego stroną Konwencji znoszącej wymóg legalizacji zagranicznych dokumentów urzędowych, sporządzonej

w Hadze dnia 5 października 1961 r., na którego terytorium lub w którego systemie szkolnictwa wyższego wydano ten dyplom;

8)

posiada dyplom potwierdzający uzyskanie tytułu specjalisty, wydany w innym państwie

niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, jeżeli dyplom lub jego duplikat jest zalegalizowany

przez konsula Rzeczypospolitej Polskiej, właściwego dla państwa, na którego terytorium

lub w którego systemie szkolnictwa wyższego wydano ten dyplom, albo na dyplomie lub

jego duplikacie umieszczono albo dołączono do dokumentu apostille, jeżeli dyplom został

wydany przez uprawniony organ właściwy dla państwa będącego stroną Konwencji znoszącej wymóg legalizacji zagranicznych dokumentów urzędowych, sporządzonej

w Hadze dnia 5 października 1961 r., na którego terytorium lub w którego systemie szkolnictwa wyższego wydano ten dyplom;

9)

odbyła szkolenie specjalizacyjne odpowiadające w istotnych elementach merytorycznych

programowi szkolenia specjalizacyjnego w Rzeczypospolitej Polskiej.

2aa.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej wykaz

dokumentów poświadczających spełnienie warunków, o których mowa w ust. 2a pkt 3-5

i 9.

2b.

Zgody określonej w ust. 2a udziela, w drodze decyzji administracyjnej, minister właściwy

do spraw zdrowia na wniosek osoby, o której mowa w ust. 2a. Decyzji tej nadaje się

rygor natychmiastowej wykonalności. W decyzji określa się zakres czynności zawodowych

oraz okres i miejsce zatrudnienia w podmiocie leczniczym wskazane w zaświadczeniu,

o którym mowa w ust. 2a pkt 2. Minister właściwy do spraw zdrowia może odstąpić od

warunku zalegalizowania dyplomów lub duplikatów oraz posiadania apostille dyplomów

lub ich duplikatów, o których mowa w ust. 2a pkt 7 i 8, jeżeli spełnienie tego warunku

jest niemożliwe lub znacząco utrudnione.

2c.

W celu udzielenia zgody, o której mowa w ust. 2a, minister właściwy do spraw zdrowia

może wystąpić o opinię do

1)

konsultanta krajowego właściwego w danej dziedzinie medycyny, a w przypadku jego braku

do konsultanta krajowego w dziedzinie pokrewnej albo

2)

konsultanta wojewódzkiego właściwego w danej dziedzinie medycyny albo w dziedzinie

pokrewnej, na obszarze województwa, gdzie osoba, o której mowa w ust. 2a, zamierza

wykonywać zawód

- przekazując mu dokumenty potwierdzające spełnienie warunków określonych w ust. 2a,

a także, jeżeli to konieczne, inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji

zawodowych odpowiadających zakresowi świadczeń zdrowotnych wskazanych w zaświadczeniu,

o którym mowa w ust. 2a pkt 2.

2d.

Konsultant, o którym mowa w ust. 2c, w terminie 7 dni od dnia przekazania dokumentów

dokonuje oceny, czy osoba, o której mowa w ust. 2a, odbyła szkolenie specjalizacyjne

odpowiadające w istotnych elementach merytorycznych programowi szkolenia specjalizacyjnego

w Rzeczypospolitej Polskiej i wydaje opinię na temat kwalifikacji lekarza albo lekarza

dentysty oraz wydaje opinię na temat określonego zakresu czynności zawodowych, czasu

i miejsca zatrudnienia w podmiocie wykonującym działalność leczniczą.

2e.

Na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 2b, okręgowa rada lekarska przyznaje adresatowi

tej decyzji prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza

dentysty, na określony zakres czynności zawodowych, okres i miejsce jego wykonywania

wskazane w tej decyzji. Okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu

oraz wydaje dokument „Prawo wykonywania zawodu lekarza” albo „Prawo wykonywania zawodu

lekarza dentysty”, w terminie 7 dni od dnia otrzymania decyzji, o której mowa w ust. 2b, i wpisuje lekarza albo lekarza dentystę, któremu przyznała prawo wykonywania

zawodu na listę, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach

lekarskich. W dokumencie „Prawo wykonywania zawodu lekarza” lub „Prawo wykonywania zawodu lekarza

dentysty” zamieszcza się informację o zakresie czynności zawodowych, okresie i miejscu

wykonywania zawodu. W przypadku odmowy przyznania prawa wykonywania zawodu okręgowa

rada lekarska niezwłocznie informuje o tym ministra właściwego do spraw zdrowia, wskazując

przyczyny takiego rozstrzygnięcia.

2f.

Podmiot, o którym mowa w ust. 2a pkt 2, zatrudnia lekarza albo lekarza dentystę na

podstawie umowy o pracę na czas określony nie dłuższy niż okres do dnia upływu ważności

prawa wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 2a. Przepisu art. 25 nie stosuje się.

2g.

Lekarz albo lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2f, wykonuje świadczenia zdrowotne

przez okres 1 roku pod nadzorem opiekuna będącego lekarzem posiadającym specjalizację

II stopnia lub tytuł specjalisty w danej dziedzinie medycyny wyznaczonego przez kierownika

podmiotu, o którym mowa w ust. 2a pkt 2.

2h.

Okręgowa rada lekarska po otrzymaniu od podmiotu, o którym mowa w ust. 2a pkt 2, powiadomienia

o rozwiązaniu umowy o pracę skreśla lekarza albo lekarza dentystę z listy, o której

mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich, jeżeli w terminie miesiąca od dnia rozwiązania tej umowy lekarz albo lekarz dentysta

nie poinformuje okręgowej izby lekarskiej o zaistnieniu jednego z przypadków, o których

mowa w ust. 2i.

2i.

Lekarz albo lekarz dentysta, posiadający prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w

ust. 2e, nie może na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wykonywać zawodu poza podmiotem

leczniczym, o którym mowa w ust. 2a pkt 2, z wyjątkiem przypadku, gdy

1)

na wniosek lekarza albo lekarza dentysty, zgody na wykonywanie zawodu w innym podmiocie

udzielił minister właściwy do spraw zdrowia, w drodze decyzji administracyjnej, której

nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, na podstawie zaświadczenia, o którym

mowa w ust. 2a pkt 2, wydanego przez kolejny podmiot leczniczy, w którym występuje

szczególnie duże zapotrzebowanie na świadczenia zdrowotne udzielane przez lekarzy

lub lekarzy dentystów;

2)

minister właściwy do spraw zdrowia skierował lekarza albo lekarza dentystę w drodze

decyzji administracyjnej do pracy w podmiocie leczniczym, w którym występuje szczególnie

duże zapotrzebowanie na świadczenia zdrowotne udzielane przez lekarzy lub lekarzy

dentystów;

3)

lekarz albo lekarz dentysta został skierowany do pracy przy zwalczaniu epidemii na

podstawie art. 47 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób

zakaźnych u ludzi

(Dz. U. z 2021 r. poz. 2069 i 2120 oraz z 2022 r. poz. 64, 655 i 974);

4

lekarz albo lekarz dentysta udziela świadczeń zdrowotnych w podmiotach leczniczych

udzielających świadczeń osobom, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

jest uznawany za legalny na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku

z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa

(Dz. U. poz. 583, z późn. zm..

2j.

Prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 2a, wygasa w przypadku

1)

uzyskania przez lekarza albo lekarza dentystę prawa wykonywania zawodu, o którym mowa

w ust. 1;

2)

skreślenia z listy, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich;

3)

upływu czasu, na który zostało wydane;

4)

ubezwłasnowolnienia całkowitego albo częściowego lekarza albo lekarza dentysty;

5)

złożenia przez lekarza albo lekarza dentystę oświadczenia o zrzeczeniu się tego prawa;

6)

śmierci lekarza albo lekarza dentysty.

2k.

Prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 2a, jest wydawane na okres nie dłuższy

niż 5 lat. Nie można przedłużyć ani wydać nowego prawa wykonywania zawodu na warunkach

określonych w ust. 2a po upływie 5 lat od daty jego wydania.

3.

Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1, przyznaje się prawo wykonywania zawodu, o którym

mowa w ust. 1, 1a i 2, jeżeli ukończył studia medyczne w języku polskim albo jeżeli

wykazał znajomość języka polskiego niezbędną do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza

dentysty potwierdzoną egzaminem z języka polskiego.

3a.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

Przepisy art. 6 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.

6.

Egzamin, o którym mowa w ust. 3, przeprowadza Naczelna Rada Lekarska.

6a.

W celu przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w ust. 3, Naczelna Rada Lekarska powołuje

sześcioosobową komisję egzaminacyjną, w której skład wchodzą lekarze o odpowiednio

wysokich kwalifikacjach, w tym co najmniej dwóch legitymujących się tytułem specjalisty

z wybranej dziedziny medycznej, oraz co najmniej jedna osoba posiadająca wykształcenie

wyższe na kierunku filologia polska. Komisja egzaminacyjna wybiera spośród swoich

członków przewodniczącego i sekretarza. Sekretarz komisji sporządza protokół przebiegu

egzaminu, a podpisują go członkowie i przewodniczący.

7.

Opłatę za egzamin, o którym mowa w ust. 3, ponosi osoba zdająca, a wpływy z tego tytułu

stanowią przychód Naczelnej Rady Lekarskiej.

8.

(uchylony)

9.

W okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii osobie, która

uzyskała kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty poza terytorium państw członkowskich

Unii Europejskiej, można udzielić zgody na wykonywanie zawodu lekarza albo zgody na

wykonywanie zawodu lekarza dentysty oraz przyznać warunkowe prawo wykonywania zawodu

lekarza albo warunkowe prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli osoba ta

spełnia warunki, o których mowa w ust. 2a pkt 3-5 i 7.

10.

W przypadku posiadania przez osobę, o której mowa w ust. 9, dyplomu potwierdzającego

uzyskanie tytułu specjalisty, o którym mowa w ust. 2a pkt 8, osoba ta może uzyskać

zgodę na samodzielne wykonywanie zawodu, z zastrzeżeniem ust. 14. W przypadku niespełniania

warunku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, osoba, o której mowa w ust. 9, może uzyskać

zgodę na wykonywanie zawodu pod nadzorem lekarza albo lekarza dentysty posiadającego

specjalizację II stopnia lub tytuł specjalisty.

11.

Od osoby, o której mowa w ust. 9 i 10, nie jest wymagane zalegalizowanie dyplomów

lub duplikatów oraz posiadanie apostille dyplomów lub ich duplikatów, o których mowa

w ust. 2a pkt 7 i 8.

12.

Zgody, o której mowa w ust. 9 i 10, udziela minister właściwy do spraw zdrowia, w

drodze decyzji administracyjnej, na wniosek osoby, o której mowa w ust. 9 i 10. Decyzji

tej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Przepisy ust. 2c i 2d stosuje się

odpowiednio. W decyzji określa się, czy dana osoba może wykonywać zawód samodzielnie,

czy pod nadzorem lekarza albo lekarza dentysty posiadającego specjalizację II stopnia

lub tytuł specjalisty.

12a

Zgody, o której mowa w ust. 9 i 10, nie udziela się w przypadku braku wyodrębnienia

podmiotów leczniczych przeznaczonych do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentom

chorym na COVID-19, z wyjątkiem sytuacji, o której mowa w ust. 12b.

12b

W przypadku wniosków o wydanie zgody, o której mowa w ust. 9 i 10, złożonych i nierozpatrzonych

przed dniem zniesienia wyodrębniania podmiotów leczniczych przeznaczonych do udzielania

świadczeń zdrowotnych pacjentom chorym na COVID-19, minister właściwy do spraw zdrowia

może wydać zgodę, o której mowa w ust. 9 i 10, łącznie ze zgodą na wykonywanie zawodu

poza podmiotem leczniczym przeznaczonym do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentom

chorym na COVID-19. Przepisy ust. 16 stosuje się odpowiednio.

13.

Na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 12, okręgowa rada lekarska przyznaje adresatowi

tej decyzji warunkowe prawo wykonywania zawodu lekarza albo warunkowe prawo wykonywania

zawodu lekarza dentysty. Okręgowa rada lekarska przyznaje warunkowe prawo wykonywania

zawodu oraz wydaje dokument „Prawo wykonywania zawodu lekarza” albo „Prawo wykonywania

zawodu lekarza dentysty”, w terminie 7 dni od dnia otrzymania decyzji, o której mowa

w ust. 12, i wpisuje lekarza albo lekarza dentystę, któremu przyznała warunkowe prawo

wykonywania zawodu na listę, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia

2009 r. o izbach lekarskich. W dokumencie „Prawo wykonywania zawodu lekarza” albo „Prawo wykonywania zawodu lekarza

dentysty” zamieszcza się informację, że dane prawo wykonywania zawodu jest prawem

warunkowym oraz wskazuje się, czy lekarz albo lekarz dentysta wykonuje zawód samodzielnie,

czy pod nadzorem odpowiednio lekarza albo lekarza dentysty posiadającego specjalizację

II stopnia lub tytuł specjalisty. W przypadku odmowy przyznania warunkowego prawa

wykonywania zawodu okręgowa rada lekarska niezwłocznie informuje o tym ministra właściwego

do spraw zdrowia, wskazując przyczyny takiego rozstrzygnięcia.

14.

Lekarz albo lekarz dentysta posiadający warunkowe prawo wykonywania zawodu, o którym

mowa w ust. 13, uprawniające do samodzielnego wykonywania zawodu, przez pierwsze 3

miesiące zatrudnienia w zawodzie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonuje

zawód pod nadzorem odpowiednio lekarza albo lekarza dentysty posiadającego specjalizację

II stopnia lub tytuł specjalisty.

15.

Lekarz albo lekarz dentysta posiadający warunkowe prawo wykonywania zawodu, o którym

mowa w ust. 13, nie może na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wykonywać zawodu

poza podmiotem leczniczym przeznaczonym do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentom

chorym na COVID-19. Lekarz albo lekarz dentysta zgłasza ministrowi właściwemu do spraw

zdrowia, w jakim podmiocie leczniczym i na jaki okres został zatrudniony, w terminie

7 dni od dnia rozpoczęcia udzielania świadczeń zdrowotnych w tym podmiocie. Brak dokonania

zgłoszenia może stanowić podstawę do cofnięcia zgody, o której mowa w ust. 9 i 10.

Cofnięcie zgody następuje w drodze decyzji administracyjnej.

16.

Minister właściwy do spraw zdrowia może udzielić, w drodze decyzji administracyjnej,

zgody na wykonywanie zawodu przez lekarza albo lekarza dentystę, posiadającego warunkowe

prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 13, poza podmiotem leczniczym przeznaczonym

do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentom chorym na COVID-19. Decyzji tej nadaje

się rygor natychmiastowej wykonalności. Zgody tej udziela się na wniosek lekarza albo

lekarza dentysty. W decyzji wskazuje się podmiot, w którym dany lekarz lub lekarz

dentysta będzie wykonywać zawód.

16a

Lekarz lub lekarz dentysta, posiadający warunkowe prawo wykonywania zawodu, o którym

mowa w ust. 13, może w ramach wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty udzielać

świadczeń zdrowotnych w podmiotach leczniczych udzielających świadczeń osobom, których

pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest uznawany za legalny na podstawie

art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku

z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa. Wykonywanie zawodu w podmiotach leczniczych udzielających świadczeń ofiarom konfliktu

zbrojnego na Ukrainie nie wymaga zgody, o której mowa w ust. 16. Lekarz lub lekarz

dentysta zgłasza ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, w jakim podmiocie leczniczym

i na jaki okres został zatrudniony, w terminie 7 dni od dnia rozpoczęcia udzielania

świadczeń zdrowotnych w tym podmiocie.

16b

Lekarz lub lekarz dentysta, posiadający warunkowe prawo wykonywania zawodu, o którym

mowa w ust. 13, może wykonywać zawód poza podmiotem leczniczym przeznaczonym do udzielania

świadczeń zdrowotnych pacjentom chorym na COVID-19 bez zgody, o której mowa w ust.

16, w przypadku

1)

zniesienia stanu zagrożenia epidemicznego oraz zniesienia stanu epidemii lub

2)

braku wyodrębnienia podmiotów leczniczych przeznaczonych do udzielania świadczeń zdrowotnych

pacjentom chorym na COVID-19.

16c

Lekarz albo lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 16b, zgłasza ministrowi właściwemu

do spraw zdrowia, w jakim podmiocie leczniczym i na jaki okres został zatrudniony,

w terminie 7 dni od dnia rozpoczęcia udzielania świadczeń zdrowotnych w tym podmiocie.

Brak dokonania zgłoszenia może stanowić podstawę do cofnięcia zgody, o której mowa

w ust. 9 i 10. Cofnięcie zgody następuje w drodze decyzji administracyjnej.

17.

Warunkowe prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 13, zachowuje ważność przez

okres 5 lat od dnia jego wydania.

18.

Warunkowe prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 13, wygasa w przypadku

1)

uzyskania przez lekarza albo lekarza dentystę prawa wykonywania zawodu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej na innej podstawie;

2)

wydania decyzji, o której mowa w ust. 22;

3)

skreślenia z listy, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich;

4)

upływu 5 lat od dnia jego wydania;

5)

ubezwłasnowolnienia całkowitego albo częściowego lekarza albo lekarza dentysty;

6)

złożenia przez lekarza albo lekarza dentystę oświadczenia o zrzeczeniu się tego prawa;

7)

śmierci lekarza albo lekarza dentysty.

19.

Dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa odpowiednio w ust. 2a

albo 9-11, mogą zostać złożone przez wnioskodawcę do ministra właściwego do spraw

zdrowia także za pośrednictwem konsula Rzeczypospolitej Polskiej. Konsul Rzeczypospolitej

Polskiej przesyła elektronicznie odwzorowane dokumenty do ministra właściwego do spraw

zdrowia za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W przypadku stwierdzenia przez

ministra właściwego do spraw zdrowia, na podstawie przesłanych dokumentów, że wnioskodawca

spełnia odpowiednie warunki, o których mowa w ust. 2a albo 9-11, minister właściwy

do spraw zdrowia wydaje decyzję, o której mowa w ust. 2b lub 12, i przesyła elektronicznie

odwzorowaną decyzję do właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej za pomocą środków

komunikacji elektronicznej. Po otrzymaniu decyzji, o której mowa w ust. 2b lub 12,

konsul ten wydaje wizę, chyba że zachodzą podstawy do odmowy jej wydania.

20.

W przypadku powzięcia przez ministra właściwego do spraw zdrowia uzasadnionych wątpliwości

co do autentyczności dokumentów potwierdzających spełnienie warunków, o których mowa

w ust. 2a albo 9-11, minister właściwy do spraw zdrowia może zwrócić się do konsula

Rzeczypospolitej Polskiej na terytorium państwa, gdzie dokumenty te zostały wydane,

lub do konsula Rzeczypospolitej Polskiej, do którego dokumenty te zostały złożone

zgodnie z ust. 19, z wnioskiem o weryfikację autentyczności tych dokumentów.

21.

W przypadku gdy okręgowa rada lekarska nie przyzna prawa wykonywania zawodu w terminach,

o których mowa w ust. 2e albo 13, lub gdy odmówi przyznania prawa wykonywania zawodu,

do dnia prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie przyznania prawa wykonywania

zawodu, lekarz albo lekarz dentysta może wykonywać zawód na podstawie i w zakresie

określonym w decyzji, o której mowa odpowiednio w ust. 2b albo 12, i jest w tym okresie

uznawany za lekarza albo lekarza dentystę posiadającego odpowiednie prawo wykonywania

zawodu.

22.

W przypadku powzięcia przez ministra właściwego do spraw zdrowia wiarygodnych informacji,

zgodnie z którymi udzielanie świadczeń zdrowotnych przez danego lekarza lub lekarza

dentystę stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia pacjentów, właściwy minister cofa

temu lekarzowi lub lekarzowi dentyście zgodę, o której mowa w ust. 2b albo 9 i 10.

Cofnięcie zgody następuje w drodze decyzji administracyjnej, której nadaje się rygor

natychmiastowej wykonalności.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres znajomości języka polskiego w mowie i piśmie, niezbędnej do wykonywania zawodu

lekarza, lekarza dentysty, mając na względzie w szczególności zakres uprawnień zawodowych

określonych w art. 2;

2)

sposób i tryb przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w art. 7 ust. 3, wysokość opłaty

za ten egzamin oraz wzór zaświadczenia potwierdzającego pozytywne złożenie egzaminu,

mając na względzie zapewnienie prawidłowego przebiegu egzaminu oraz koszt organizacji

egzaminu.

SMK zawiera informacje o przyznanych prawach wykonywania zawodu, o których mowa w

art. 5-5c, art. 5f i art. 7.

1.

Dokumenty „Prawo wykonywania zawodu lekarza” oraz „Prawo wykonywania zawodu lekarza

dentysty” potwierdzające przyznanie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 1 albo w art.

7 ust. 1, zawierają

1)

nazwę dokumentu - „Prawo wykonywania zawodu lekarza” albo „Prawo wykonywania zawodu

lekarza dentysty” i nazwę dokumentu w języku angielskim;

2)

numer prawa wykonywania zawodu;

3)

datę uzyskania prawa wykonywania zawodu i termin jego ważności;

4)

wskazanie organu przyznającego prawo wykonywania zawodu;

5)

imię (imiona) i nazwisko lekarza albo lekarza dentysty;

6)

tytuł zawodowy;

7)

wizerunek twarzy lekarza albo lekarza dentysty, zgodny z zasadami określonymi w ustawie z dnia 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 671);

8)

numer seryjny dokumentu;

9)

adnotację o treści odpowiednio: „Prawo wykonywania zawodu jest dokumentem uprawniającym

do wykonywania zawodu lekarza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej” albo „Prawo

wykonywania zawodu jest dokumentem uprawniającym do wykonywania zawodu lekarza dentysty

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”;

10)

adnotację o treści: „Szczegółowe informacje dostępne są w Centralnym Rejestrze Lekarzy

i Lekarzy Dentystów Rzeczypospolitej Polskiej: http://rejestr.nil.org.pl/”;

11)

wizerunek orła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Polskiej;

12)

elementy zabezpieczające przed przerobieniem, podrobieniem i sfałszowaniem uwzględniające

minimalne zabezpieczenia dla dokumentów publicznych kategorii pierwszej grupy drugiej

określone w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 22 listopada 2018 r. o dokumentach publicznych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1394 i 1415).

2.

Dokumenty „Prawo wykonywania zawodu lekarza” albo „Prawo wykonywania zawodu lekarza

dentysty”, o których mowa w art. 5 ust. 7, art. 5f, art. 7 ust. 1a, 2, 2e albo 13,

zawierają

1)

dane, o których mowa w ust. 1;

2)

adnotację wskazującą odpowiednio zakres czynności zawodowych oraz czas i miejsce zatrudnienia,

na jakie zostało przyznane dane prawo wykonywania zawodu.

3.

Lekarze i lekarze dentyści, którym w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego

lub stanu epidemii upłynął termin, na jaki został wydany dokument „Prawo wykonywania

zawodu lekarza” lub „Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty”, o którym mowa w art.

5 ust. 7, art. 5f, art. 7 ust. 1a, 2, 2e albo 13, zachowują prawo do wykonywania zawodu

na zasadach dotychczasowych do dnia następującego po dniu odwołania stanu zagrożenia

epidemicznego lub stanu epidemii.

4

Minister właściwy do spraw zdrowia może upoważnić Naczelną Radę Lekarską do wykonania

w jego imieniu zadań określonych w art. 14, art. 17 ust. 6, art. 34 ust. 2 i 3, art. 35, art. 36 ust. 1 i art. 37-39

ustawy z dnia 22 listopada 2018 r. o dokumentach publicznych.

1.

Dokument „Prawo wykonywania zawodu lekarza” oraz dokument „Prawo wykonywania zawodu

lekarza dentysty” podlegają unieważnieniu

1)

z dniem zawiadomienia o jego utracie albo zniszczeniu;

2)

z dniem utraty prawa wykonywania zawodu przez jego posiadacza wskutek skreślenia z

listy członków właściwej okręgowej izby lekarskiej na skutek okoliczności, o których

mowa w art. 7 ust. 1 pkt 3-5 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich;

3)

z dniem wydania prawomocnego orzeczenia o zastosowaniu wobec lekarza albo lekarza

dentysty środka karnego w postaci zakazu wykonywania zawodu lub wydania prawomocnego

orzeczenia przez sąd lekarski o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu lub wydania przez

okręgową radę lekarską ostatecznej uchwały o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu

albo z dniem nadania tej uchwale w tym zakresie rygoru natychmiastowej wykonalności;

4)

z dniem odbioru dokumentu wydanego w miejsce poprzedniego;

5)

po upływie 3 miesięcy od dnia zmiany danych, które zamieszcza się w dokumencie w przypadku

niezłożenia przez posiadacza dokumentu wniosku o jego wymianę.

2.

Unieważnienia dokumentu dokonuje, w formie zarządzenia, prezes okręgowej rady lekarskiej,

której lekarz jest członkiem.

3.

Unieważniony dokument jest uszkadzany fizycznie przez pracownika okręgowej izby lekarskiej

w sposób uniemożliwiający jego dalsze użytkowanie.

4.

Po dokonaniu czynności, o której mowa w ust. 3, unieważniony dokument przechowuje

się w aktach osobowych lekarza prowadzonych przez okręgową radę lekarską.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia, wzory dokumentów prawa wykonywania zawodu, o których

mowa w art. 7c, szczegółowy opis tych dokumentów, w tym treść adnotacji, o których

mowa w art. 7c ust. 2 pkt 2, szczegółowe rodzaje zabezpieczenia ich przed przerobieniem,

podrobieniem lub użyciem przez osobę nieuprawnioną, kierując się koniecznością zapewnienia

ochrony danych osobowych oraz sposobem użytkowania dokumentu.

1.

Lekarz, który uzyskał prawo wykonywania zawodu, podlega wpisowi do rejestru prowadzonego

przez właściwą okręgową radę lekarską.

2.

Naczelna Rada Lekarska określi szczegółowy tryb postępowania w sprawach przyznawania

prawa wykonywania zawodu lekarza, lekarza dentysty i prowadzenia rejestru lekarzy.

(uchylony)

1.

Lekarz o odpowiednio wysokich kwalifikacjach, nieposiadający prawa wykonywania zawodu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale posiadający to prawo w innym państwie,

może prowadzić teoretyczne i praktyczne nauczanie zawodu lekarza lub brać udział w

konsylium lekarskim i wykonywać zabiegi, których potrzeba wynika z tego konsylium

lub programu nauczania, jeżeli czynności te nie są powtarzane w sposób ciągły, oraz

jeżeli

1)

został zaproszony przez lekarza posiadającego prawo wykonywania zawodu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, każdorazowo po uzyskaniu zgody właściwej okręgowej rady

lekarskiej, lub

2)

został zaproszony przez lekarza wykonującego zawód w podmiocie leczniczym w rozumieniu

przepisów o działalności leczniczej, każdorazowo po uzyskaniu zgody kierownika tego

podmiotu i właściwej okręgowej rady lekarskiej, lub

3)

został zaproszony przez szpital kliniczny lub podmiot, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie

wyższym i nauce, prowadzący działalność w zakresie nauk medycznych lub nauk o zdrowiu, który informuje

o tym właściwą okręgową radę lekarską.

1a.

Właściwa okręgowa rada lekarska może odmówić udzielenia zgody, o której mowa w ust.

1 pkt 1 i 2, jeżeli stwierdzi, że uczestnictwo lekarza w czynnościach, o których mowa

w ust. 1, powtarza się w sposób ciągły, biorąc pod uwagę okres, na jaki lekarz jest

zaproszony, częstotliwość, regularność i ciągłość takich zaproszeń.

1b.

W przypadku pozyskania informacji o uczestnictwie lekarza w czynnościach, o których

mowa w ust. 1, bez uzyskania zgody, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, właściwa okręgowa

rada lekarska kieruje do okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej wniosek

o wszczęcie postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy przeciwko

lekarzowi, na zaproszenie którego lekarz, o którym mowa w ust. 1, uczestniczył w czynnościach

wymienionych w ust. 1 bez wymaganej zgody.

2.

Lekarz, lekarz dentysta będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

który posiada prawo do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty w innym niż

Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, może tymczasowo i okazjonalnie

wykonywać zawód lekarza, lekarza dentysty bez konieczności uzyskania prawa wykonywania

zawodu lekarza albo prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty albo bez konieczności

uzyskania wpisu do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, jeżeli złoży

w Naczelnej Radzie Lekarskiej

1)

pisemne oświadczenie o zamiarze tymczasowego i okazjonalnego wykonywania zawodu lekarza,

lekarza dentysty, z podaniem, jeżeli jest to możliwe, miejsca i czasu jego wykonywania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

2)

dokument potwierdzający obywatelstwo, oraz

3)

zaświadczenie wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

stwierdzające, że posiada w tym państwie prawo do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza

dentysty, które w czasie składania oświadczenia nie jest zawieszone lub ograniczone,

i że wykonuje zawód lekarza, oraz

4)

dokument potwierdzający kwalifikacje formalne lekarza lub lekarza dentysty.

2a.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt czasowy

udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, oraz cudzoziemca, któremu w Rzeczypospolitej Polskiej nadano status uchodźcy lub

udzielono ochrony uzupełniającej.

3.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, składa się przed rozpoczęciem po raz pierwszy

wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ponawia w każdym roku,

w którym lekarz lub lekarz dentysta zamierza wykonywać w sposób tymczasowy i okazjonalny

zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2, przedstawia dokumenty określone w

ust. 2 pkt 2-4 Naczelnej Radzie Lekarskiej przed rozpoczęciem po raz pierwszy wykonywania

zawodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz każdorazowo w przypadku istotnej

zmiany zawartych w nich informacji.

5.

Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2, z chwilą złożenia oświadczenia oraz

dokumentów, o których mowa w ust. 2, zostaje wpisany do rejestru lekarzy tymczasowo

i okazjonalnie wykonujących zawód prowadzonym przez Naczelną Radę Lekarską.

6.

Rejestr, o którym mowa w ust. 5, jest prowadzony w formie ewidencyjno-informatycznej

i zawiera następujące dane

1)

numer wpisu do rejestru;

2)

tytuł zawodowy;

3)

imiona i nazwisko;

4)

płeć;

5)

datę urodzenia;

6)

miejsce urodzenia;

7)

obywatelstwo;

8)

numer dokumentu tożsamości;

9)

nazwę i oznaczenie dokumentu potwierdzającego prawo do wykonywania zawodu lekarza

w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Rzeczpospolita Polska;

10)

posiadane specjalizacje;

11)

miejsce, okres, formę i zakres świadczeń zdrowotnych udzielanych w ramach tymczasowego

i okazjonalnego wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli

ich określenie jest możliwe;

12)

datę wystawienia zaświadczenia przez okręgową radę lekarską o spełnieniu przez niego

obowiązku złożenia oświadczenia;

13)

adres do korespondencji.

7.

Naczelna Rada Lekarska dokonuje wpisu lekarza, lekarza dentysty do rejestru, o którym

mowa w ust. 6, oraz wydaje lekarzowi, lekarzowi dentyście zaświadczenie o spełnieniu

przez niego obowiązku złożenia zaświadczenia oraz dokumentów, o których mowa w ust.

2. Wpis do rejestru oraz wydanie zaświadczenia nie może powodować opóźnień lub utrudnień

w tymczasowym i okazjonalnym wykonywaniu zawodu.

7a.

Administratorem danych osobowych zawartych w rejestrze, o którym mowa w ust. 5, jest

Naczelna Rada Lekarska.

8.

Naczelna Rada Lekarska, każdorazowo, w okresie, kiedy lekarz lub lekarz dentysta tymczasowo

i okazjonalnie wykonuje zawód na terenie jej działania, może zwracać się do właściwych

organów państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym lekarz ten posiada prawo

do wykonywania zawodu, o przekazanie informacji potwierdzających, że wykonuje on zawód

w tym państwie zgodnie z prawem i że nie był karany w związku z wykonywaniem zawodu.

9.

Przepis art. 6a ust. 4 stosuje się odpowiednio.

10.

Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2, składa oświadczenie, że pomieszczenia,

urządzenia i sprzęt medyczny, jeżeli je posiada, spełniają wymagania określone w przepisach

wydanych na podstawie art. 22 ust. 3 i 3b z uwzględnieniem ust. 3a ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności

leczniczej oraz spełnia wymagania określone w art. 25 ust. 1 i 2 tej ustawy.

11.

Do lekarza, lekarza dentysty, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 14-15a, art. 18 i art. 111-113 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności

leczniczej.

12.

Naczelna Rada Lekarska oraz okręgowa rada lekarska każdorazowo mogą ocenić tymczasowy

i okazjonalny charakter wykonywania zawodu, uwzględniając jego okres, częstotliwość,

regularność i ciągłość.

13.

Lekarz, o którym mowa w ust. 2, jest zwolniony z obowiązku rejestracji w Zakładzie

Ubezpieczeń Społecznych w celu dokonywania rozliczeń związanych z tymczasowym i okazjonalnym

wykonywaniem zawodu lekarza. W takim przypadku lekarz informuje o tymczasowym i okazjonalnym

wykonywaniu zawodu na piśmie właściwy ze względu na miejsce wykonywania zawodu oddział

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych albo, przed rozpoczęciem wykonywania czynności zawodowych

albo, w nagłych wypadkach, po ich wykonaniu.

14.

Do lekarza, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich.

15.

Lekarz, o którym mowa w ust. 2, udzielający świadczeń tymczasowo i okazjonalnie wyłącznie

w ramach umów międzynarodowych zawartych z państwem członkowskim Unii Europejskiej

w celu współpracy transgranicznej w zakresie ratownictwa medycznego nie składa Naczelnej

Radzie Lekarskiej dokumentów, o których mowa w ust. 2. Przepisów ust. 3-13 nie stosuje

się.

W przypadkach, w których lekarz lub lekarz dentysta tymczasowo i okazjonalnie wykonuje

zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach, o których mowa w art. 9

ust. 2 i 3-12, Naczelna Rada Lekarska może wymagać od lekarza lub lekarza dentysty

przekazania pacjentom wszystkich lub niektórych spośród następujących informacji

1)

w przypadku gdy lekarz, lekarz dentysta jest wpisany do rejestru przedsiębiorców lub

podobnego rejestru publicznego - wskazania tego rejestru, numeru, pod jakim występuje

w rejestrze, lub innych zawartych w tym rejestrze danych pozwalających na identyfikację

lekarza, lekarza dentysty;

2)

nazwy i adresu właściwego organu udzielającego zezwolenia na wykonywanie zawodu w

państwie członkowskim siedziby;

3)

wskazania stowarzyszenia zawodowego lub podobnej instytucji, w której lekarz, lekarz

dentysta jest zarejestrowany;

4)

tytułu zawodowego;

5)

w przypadku gdy lekarz, lekarz dentysta prowadzi działalność podlegającą opodatkowaniu

podatkiem VAT - numeru identyfikacji podatkowej VAT;

6)

szczegółów dotyczących polisy ubezpieczeniowej lub innych środków indywidualnego lub

zbiorowego zabezpieczenia w odniesieniu do odpowiedzialności zawodowej.

1.

Lekarz udzielający stale świadczeń zdrowotnych członkom kadry narodowej biorącym udział

w igrzyskach olimpijskich, paraolimpijskich, igrzyskach głuchych, mistrzostwach świata

lub Europy, zwanych dalej „wydarzeniem sportowym”, organizowanych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, może w czasie trwania tego wydarzenia sportowego wykonywać zawód lekarza

bez konieczności uzyskania prawa wykonywania zawodu, jeżeli złoży w Okręgowej Izbie

Lekarskiej w Warszawie

1)

pisemne oświadczenie o zamiarze tymczasowego wykonywania zawodu lekarza na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej oraz

2)

zaświadczenie wydane przez właściwy organ państwa, w którym wykonuje zawód lekarza,

że posiada w tym państwie prawo wykonywania zawodu lekarza, które w czasie składania

oświadczenia nie jest zawieszone ani ograniczone, oraz

3)

dokument potwierdzający formalne kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza.

2.

Oświadczenie oraz dokumenty, o których mowa w ust. 1, lekarz składa za pośrednictwem

organizatora wydarzenia sportowego, nie później niż na 60 dni przed dniem rozpoczęcia

tego wydarzenia.

3.

Okręgowa Izba Lekarska w Warszawie po otrzymaniu oświadczenia oraz dokumentów, o których

mowa w ust. 1, wydaje lekarzowi zaświadczenie o spełnieniu obowiązku złożenia oświadczenia

oraz dokumentów, o których mowa w ust. 1.

4.

Wydanie zaświadczenia, o którym mowa w ust. 3, podlega opłacie w wysokości nie wyższej

niż 1,5% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat

nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia,

do dnia 15 stycznia każdego roku.

5.

Opłata stanowi przychód Okręgowej Izby Lekarskiej w Warszawie.

6.

Przepisy ust. 1-5 nie dotyczą obywateli innych państw członkowskich Unii Europejskiej

świadczących usługi transgraniczne zgodnie z dyrektywą 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie

uznawania kwalifikacji zawodowych

(Dz. Urz. UE L 255 z 30.09.2005, str. 22, z późn. zm.).

1.

Lekarz, który zamierza podjąć wykonywanie zawodu po upływie 5 lat od uzyskania dyplomu

lekarza albo lekarza dentysty, przed przyznaniem prawa wykonywania zawodu jest obowiązany

do odbycia przeszkolenia teoretycznego, którego tryb, program, miejsce i okres określi

okręgowa rada lekarska, w drodze uchwały, biorąc pod uwagę długość okresu, który upłynął

od uzyskania dyplomu. Koszty tego przeszkolenia ponosi lekarz.

2.

(uchylony)

3.

Lekarz posiadający prawo wykonywania zawodu, który nie wykonuje go przez okres dłuższy

niż 5 lat, a zamierza podjąć jego wykonywanie, ma obowiązek zawiadomienia o tym właściwej

okręgowej rady lekarskiej i odbycia przeszkolenia.

3a.

W okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii lekarze, o

których mowa w ust. 3, są zwolnieni z odbycia przeszkolenia, pod warunkiem, że przez

pierwsze trzy miesiące wykonywania zawodu udzielają świadczeń zdrowotnych pod nadzorem

odpowiednio lekarza albo lekarza dentysty posiadającego specjalizację II stopnia lub

tytuł specjalisty.

4.

Przepisów ust. 1 i 3 nie stosuje się do lekarza będącego obywatelem państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, który posiada dyplom lub inne dokumenty poświadczające formalne

kwalifikacje wymienione w wykazie, o którym mowa w art. 6b, i dotychczas nie uzyskał

prawa wykonywania zawodu lekarza albo prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niedostatecznego

przygotowania zawodowego lekarza, powołuje komisję złożoną z lekarzy o odpowiednich

kwalifikacjach zawodowych, która wydaje opinię o przygotowaniu zawodowym tego lekarza.

2.

Okręgowa rada lekarska na podstawie opinii komisji, o której mowa w ust. 1, może zobowiązać

lekarza do odbycia uzupełniającego przeszkolenia. Zainteresowany lekarz jest uprawniony

do uczestnictwa w posiedzeniu okręgowej rady lekarskiej w czasie rozpatrywania jego

sprawy.

2a.

W okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii okręgowa rada

lekarska, zamiast zobowiązania do odbycia uzupełniającego przeszkolenia, o którym

mowa w ust. 2, może nałożyć na lekarza albo lekarza dentystę obowiązek udzielania

świadczeń zdrowotnych, pod nadzorem odpowiednio lekarza albo lekarza dentysty posiadającego

specjalizację II stopnia lub tytuł specjalisty, w miejscu, w którym wykonuje on zawód

w dniu nałożenia tego obowiązku, przez okres niezbędny do uzupełnienia przygotowania

zawodowego.

3.

Lekarz ma obowiązek stawienia się przed komisją, o której mowa w ust. 1.

4.

W razie nieusprawiedliwionego niestawiania się lekarza przed komisją, o której mowa

w ust. 1, lub uchylania się od uczestnictwa w przeszkoleniu, o którym mowa w ust.

2 oraz art. 10 ust. 3, okręgowa rada lekarska podejmuje uchwałę o zawieszeniu lekarzowi

prawa wykonywania zawodu lub o ograniczeniu w wykonywaniu określonych czynności medycznych

do czasu zakończenia przeszkolenia.

5.

Okręgowa rada lekarska ustala tryb, miejsce i program przeszkolenia, o którym mowa

w ust. 2 oraz w art. 10 ust. 3. Koszty tego przeszkolenia ponosi lekarz.

„1. Do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, dotyczących

1)

uznania tytułu specjalisty, o którym mowa w art. 16n ust. 1 ustawy zmienianej w art.

1,

2)

potwierdzenia kwalifikacji zawodowych felczera, o którym mowa w art. 1 ust. 1 ustawy

zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym

- stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności

lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności

medycznych ze względu na stan zdrowia uniemożliwiający wykonywanie zawodu lekarza,

powołuje komisję złożoną z lekarzy specjalistów z odpowiednich dziedzin medycyny.

Komisja ta wydaje orzeczenie w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu

albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych.

2.

Lekarz ma obowiązek stawienia się przed komisją, o której mowa w ust. 1, i poddania

się niezbędnym badaniom.

3.

Okręgowa rada lekarska na podstawie orzeczenia komisji może podjąć uchwałę o zawieszeniu

prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności albo o ograniczeniu wykonywania

określonych czynności medycznych na okres trwania niezdolności. Zainteresowany lekarz

jest uprawniony do uczestnictwa w posiedzeniu okręgowej rady lekarskiej w czasie rozpatrywania

jego sprawy.

4.

Jeżeli lekarz odmawia poddania się badaniu przez komisję lub gdy okręgowa rada lekarska

na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego uzna, że dalsze wykonywanie zawodu

lub ściśle określonych czynności medycznych przez lekarza grozi niebezpieczeństwem

dla osób przez niego leczonych, okręgowa rada lekarska podejmuje uchwałę o zawieszeniu

lekarza w prawie wykonywania zawodu albo o ograniczeniu w wykonywaniu określonych

czynności medycznych do czasu zakończenia postępowania.

5.

Lekarz, w stosunku do którego podjęto uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu

lub ograniczeniu wykonywania określonych czynności medycznych, może wystąpić do okręgowej

rady lekarskiej o uchylenie uchwały, jeżeli ustaną przyczyny zawieszenia lub ograniczenia,

nie wcześniej jednak niż po upływie 6 miesięcy od podjęcia uchwały okręgowej rady

lekarskiej.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia, tryb powoływania i sposób działania komisji, o której

mowa w ust. 1, oraz tryb orzekania o niezdolności do wykonywania zawodu lekarza albo

o ograniczeniu w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych, mając na uwadze

konieczność prawidłowego wykonywania zawodu przez lekarza.

Do kwalifikacji na staż podyplomowy, która odbędzie się przed dniem 1 marca 2023 r.,

oraz do odbywania tego stażu, jeżeli rozpocznie się przed tym dniem, stosuje się przepisy

ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z wyjątkiem art. 15 ust. 2

ustawy zmienianej w art. 1, który stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 5 pkt 1-5, art. 6 i art. 9, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu

ogłoszenia, z mocą od dnia 1 lipca 2021 r.;

2)

art. 5 pkt 6, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2027 r.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w art. 11 i 12, jest poufne.

Przepisy art. 15 ust. 1 i ust. 3-10 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, oraz art. 15a-15h i art. 15k-15n ustawy zmienianej w art. 1, stosuje

się od dnia 1 stycznia 2023 r.

Prawo wykonywania zawodu lekarz traci z mocy prawa w przypadku

1)

utraty obywatelstwa polskiego lub innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

jeżeli nie nabył równocześnie obywatelstwa innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

2)

ubezwłasnowolnienia całkowitego lub częściowego;

3)

upływu czasu, na jaki zostało przyznane.

1.

Lekarski Egzamin Końcowy, zwany dalej „LEK”, i Lekarsko-Dentystyczny Egzamin Końcowy,

zwany dalej „LDEK”, organizuje i przeprowadza CEM. CEM jest państwową jednostką budżetową

podległą ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

2.

LEK i LDEK odbywają się dwa razy do roku, równocześnie, zgodnie z regulaminem porządkowym

LEK i LDEK, o którym mowa w art. 14f ust. 2, w miejscach i terminach ustalonych przez

dyrektora CEM.

2a.

Terminy LEK i LDEK dyrektor CEM ogłasza co najmniej na 6 miesięcy przed planowanym

egzaminem.

3.

Do LEK może przystąpić lekarz albo osoba, która ukończyła 10 semestrów z sześcioletnich

jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim prowadzonym przez uczelnię

mającą siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Do LDEK może przystąpić lekarz dentysta albo osoba, która ukończyła 8 semestrów z

pięcioletnich jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarsko-dentystycznym

prowadzonym przez uczelnię mającą siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej.

5.

Osoba zamierzająca przystąpić do LEK albo LDEK składa do dyrektora CEM, za pomocą

SMK, zgłoszenie do LEK albo LDEK, do dnia

1)

15 lipca roku kalendarzowego, w którym jest przeprowadzany dany egzamin - w przypadku

egzaminów wyznaczonych w okresie od dnia 1 września do dnia 30 września;

2)

30 listopada roku kalendarzowego poprzedzającego rok, w którym jest przeprowadzany

dany egzamin - w przypadku egzaminów wyznaczonych w okresie od dnia 1 lutego do dnia

28 lutego.

5a.

W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii minister

właściwy do spraw zdrowia może zmienić terminy, o których mowa w ust. 2 i 5. W przypadku

nieustania okoliczności będących przyczyną zmiany terminów minister właściwy do spraw

zdrowia dokonuje ponownej zmiany tych terminów, jednak łączny okres przesunięcia danego

terminu nie może być dłuższy niż 5 miesięcy. Informację o zmianie tych terminów minister

właściwy do spraw zdrowia ogłasza na swojej stronie internetowej.

6.

Do terminów, o których mowa w ust. 5 albo 5a, nie stosuje się przepisów art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. W przypadku awarii SMK trwającej dłużej niż godzinę, uniemożliwiającej dokonanie

zgłoszenia w okresie tygodnia przed upływem terminów, o których mowa w ust. 5 albo

5a, termin ten przedłuża się o czas trwania awarii. Przedłużenie następuje z urzędu

przez operatora systemu.

7.

Zgłoszenie do LEK albo LDEK, o którym mowa w ust. 5, zawiera następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

datę urodzenia;

3)

miejsce urodzenia;

4)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

5)

obywatelstwo (obywatelstwa);

6)

adres do korespondencji i adres poczty elektronicznej oraz numer telefonu, jeżeli

posiada;

7)

numer prawa wykonywania zawodu lekarza albo prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty,

jeżeli posiada;

8)

numer i datę wydania dyplomu lekarza albo lekarza dentysty albo datę wydania zaświadczenia

o ukończeniu jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim albo lekarsko-dentystycznym,

albo datę wydania zaświadczenia o ukończeniu co najmniej 10 semestrów z sześcioletnich

jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim, albo datę wydania zaświadczenia

o ukończeniu co najmniej 8 semestrów z pięcioletnich jednolitych studiów magisterskich

na kierunku lekarsko-dentystycznym;

9)

nazwę uczelni, w której zgłaszający się ukończył jednolite studia magisterskie na

kierunku lekarskim lub lekarsko-dentystycznym, oraz datę ich ukończenia albo nazwę

uczelni, w której zgłaszający się kontynuuje te studia, a w przypadku lekarza albo

lekarza dentysty, który ukończył studia na kierunku lekarskim lub lekarsko-dentystycznym

w innym państwie niż państwo członkowskie Unii Europejskiej - nazwę polskiej uczelni,

która przeprowadziła nostryfikację dyplomu ukończenia tych studiów, albo datę wydania

świadectwa złożenia LEW albo LDEW;

10)

wskazanie okręgowej rady lekarskiej, która w przypadku lekarza albo lekarza dentysty,

który ukończył uczelnię w państwie członkowskim Unii Europejskiej, przyznała zgłaszającemu

się prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty;

11)

wskazanie preferowanego miejsca składania LEK albo LDEK, spośród wskazanych przez

CEM;

12)

wskazanie języka, w którym zgłaszający się zamierza składać LEK albo LDEK.

8.

W przypadku złożenia zgłoszenia do LEK albo LDEK, o którym mowa w ust. 5, po raz drugi

i kolejny, oraz za LEK albo LDEK składany w języku obcym, o którym mowa w art. 5 ust.

4, zgłaszający wnosi opłatę egzaminacyjną w wysokości nie wyższej niż 10% przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłaty nagród z zysku za

ubiegły rok, ogłaszanego, w drodze obwieszczenia, przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”. Opłatę egzaminacyjną

pobiera dyrektor CEM i stanowi ona dochód budżetu państwa. Opłata egzaminacyjna jest

wnoszona na rachunek bankowy wskazany przez CEM, podany za pomocą SMK. Opłatę egzaminacyjną

uiszcza się niezwłocznie po dokonaniu zgłoszenia, nie później niż w terminie 5 dni

roboczych od dnia upływu terminu składania zgłoszeń.

9.

W przypadku niewniesienia opłaty, o której mowa w ust. 8, albo wniesienia jej w wysokości

niższej niż należna, dyrektor CEM wzywa zgłaszającego się do uzupełnienia braków formalnych

za pomocą SMK lub środków komunikacji elektronicznej, wykorzystując adres poczty elektronicznej

wskazany przez zgłaszającego się w zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 7 pkt 6. Przepisu art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania

administracyjnego nie stosuje się. W przypadku nieuzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni od

dnia skierowania wezwania dotknięte nimi zgłoszenie do LEK albo LDEK traktuje się

jako niezłożone. O konsekwencji tej dyrektor CEM informuje w wezwaniu do uzupełnienia

braków formalnych.

10.

Dyrektor CEM zawiadamia zgłaszającego o godzinie rozpoczęcia i miejscu przeprowadzenia

LEK albo LDEK oraz o nadanym numerze kodowym. Zawiadomienie jest przekazywane za pomocą

SMK lub środków komunikacji elektronicznej na adres poczty elektronicznej wskazany

przez zgłaszającego się w zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 7 pkt 6, nie później niż

14 dni przed terminem przeprowadzenia danego LEK albo LDEK.

11.

Bezpłatne złożenie po raz drugi zgłoszenia do LEK albo LDEK jest możliwe jedynie w

przypadku braku zaliczenia tego egzaminu w pierwszym podejściu albo nieprzystąpienia

do niego.

1.

LEK i LDEK składa się przed Komisją Egzaminacyjną.

2.

Członków Komisji Egzaminacyjnej powołuje i odwołuje dyrektor CEM. Kandydatów do Komisji

Egzaminacyjnej zgłaszają dyrektor CEM, rektorzy uczelni prowadzących kształcenie na

kierunku lekarskim lub lekarsko-dentystycznym, wojewodowie i okręgowe rady lekarskie.

3.

Członkiem Komisji Egzaminacyjnej nie może być osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu

za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo

skarbowe.

4.

Przewodniczącym Komisji Egzaminacyjnej jest osoba wskazana przez dyrektora CEM.

5.

W celu przeprowadzenia LEK i LDEK w ustalonych terminach i miejscach dyrektor CEM

wyznacza spośród członków Komisji Egzaminacyjnej Zespoły Egzaminacyjne.

6.

Członkiem Zespołu Egzaminacyjnego nie może być osoba, w stosunku do której kandydat

do złożenia LEK albo LDEK w tym Zespole Egzaminacyjnym jest

1)

jego małżonkiem;

2)

osobą pozostającą z nim w stosunku

a)

pokrewieństwa albo powinowactwa do drugiego stopnia,

b)

przysposobienia;

3)

osobą pozostającą z nim we wspólnym pożyciu;

4)

osobą pozostającą wobec niego w stosunku zależności służbowej.

7.

Powody wyłączenia określone w ust. 6 pkt 1 i 2 trwają pomimo ustania małżeństwa lub

przysposobienia.

8.

Członkowie Zespołu Egzaminacyjnego przed rozpoczęciem LEK albo LDEK składają dyrektorowi

CEM pisemne oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, że nie pozostają z

żadnym ze zgłaszających się do LEK albo LDEK przed tym Zespołem Egzaminacyjnym w stosunku,

o którym mowa w ust. 6, oraz nie zostali skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo

umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe. Składający

oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem

świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula

ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

9.

Dyrektor CEM odwołuje członka Komisji Egzaminacyjnej w przypadku

1)

złożenia rezygnacji;

2)

choroby uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji członka Komisji Egzaminacyjnej;

3)

niewykonywania lub nienależytego wykonywania obowiązków członka Komisji Egzaminacyjnej;

4)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub umyślne przestępstwo skarbowe;

5)

złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia, o którym mowa w ust. 8.

10.

Członkom Zespołów Egzaminacyjnych, o których mowa w ust. 5, oraz komisji, o której

mowa w art. 14e ust. 2, przysługuje

1)

wynagrodzenie za udział w pracach tego Zespołu albo komisji, w wysokości nie wyższej

niż 500 złotych dla Przewodniczącego i nie wyższej niż 300 złotych dla członka;

2)

zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 77 przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju;

3)

zwolnienie od pracy w dniu wykonywania czynności Zespołu Egzaminacyjnego, o którym

mowa w ust. 5, albo komisji, o której mowa w art. 14e ust. 2, bez zachowania prawa

do wynagrodzenia w przypadku organizowania LEK albo LDEK w dniu roboczym.

11.

Szczegółowy tryb wypłaty wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 10 pkt 1, oraz zwrotu

kosztów, o których mowa w ust. 10 pkt 2, określa, w drodze zarządzenia, dyrektor CEM.

1.

LEK i LDEK są składane w formie pisemnych testów, odrębnych dla zawodu lekarza i zawodu

lekarza dentysty, opracowanych na każdy termin egzaminu przez ekspertów w zakresie

zagadnień objętych LEK i LDEK.

2.

Pytania testowe LEK i LDEK obejmują problematykę z zakresu dziedzin medycyny, określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 14f ust. 1, ze szczególnym uwzględnieniem

procedur diagnostycznych i leczniczych.

3.

Dyrektor CEM prowadzi bazę pytań LEK i LDEK. Dyrektor CEM określa minimalną liczbę

pytań w bazie. Posiadaną bazę pytań LEK i LDEK udostępnia się na stronie internetowej

CEM przed każdym terminem LEK i LDEK.

4.

Testy na każdy nowy termin LEK i LDEK składają się z 30% nowych pytań i 70% pytań

wybranych z bazy pytań LEK i LDEK. Nowe pytania i testy są opracowywane, przetwarzane,

dystrybuowane i przechowywane w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osobom innym

niż uczestniczące w ich opracowaniu, przetwarzaniu, dystrybuowaniu i przechowywaniu

lub przeprowadzaniu LEK i LDEK, lub sprawującym nadzór nad ich przeprowadzeniem.

5.

Pytania testowe wraz z poprawnymi odpowiedziami po ich wykorzystaniu są publikowane

w terminie 7 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu na stronie internetowej CEM oraz

gromadzone w bazie pytań LEK i LDEK.

1.

Zgłaszający się do LEK albo LDEK przedstawia bezpośrednio przed egzaminem Zespołowi

Egzaminacyjnemu, o którym mowa w art. 14b ust. 5, dokument potwierdzający tożsamość.

W przypadku braku dokumentu potwierdzającego tożsamość zgłaszającego się nie może

on przystąpić do egzaminu.

2.

LEK i LDEK polega na rozwiązaniu odpowiedniego testu składającego się z 200 pytań

zawierających 5 odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Za każdą prawidłową

odpowiedź uzyskuje się 1 punkt. W przypadku braku odpowiedzi, zaznaczenia nieprawidłowej

odpowiedzi albo zaznaczenia więcej niż jednej odpowiedzi punkty nie są przyznawane.

2a.

Dyrektor CEM, na co najmniej 4 miesiące przed LEK i LDEK, zamieszcza na stronie internetowej

CEM wykaz źródeł bibliograficznych w języku polskim wskazanych przez ekspertów w zakresie

zagadnień objętych LEK i LDEK, na podstawie których jest weryfikowana poprawność pytań

testowych LEK i LDEK ze wskazaniem określonych rozdziałów oraz wytycznych właściwych

towarzystw naukowych, z których są przygotowywane pytania testowe.

3.

Przebieg LEK i LDEK może być dokumentowany za pomocą urządzeń rejestrujących obraz

i dźwięk, o czym zgłaszającego się do LEK albo LDEK informuje się w zawiadomieniu o egzaminie lub bezpośrednio przed rozpoczęciem egzaminu. Obraz i dźwięk

zarejestrowane podczas przebiegu egzaminu podlegają archiwizacji przez okres 3 miesięcy

od dnia powstania zapisu. Pracownicy CEM oraz inne osoby przeprowadzające lub nadzorujące

egzamin uzyskują dostęp do zarchiwizowanych materiałów w zakresie realizacji ich ustawowych zadań, po otrzymaniu upoważnienia wydanego przez administratora danych.

4.

Test jest rozwiązywany przez zdającego samodzielnie. Podczas zdawania LEK i LDEK zdający

nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych i dydaktycznych, a także nie może korzystać

z urządzeń służących do kopiowania oraz przekazywania i odbioru informacji. Naruszenie

tego zakazu lub rozwiązywanie testu niesamodzielnie stanowi podstawę zdyskwalifikowania

zdającego, co jest równoważne z uzyskaniem przez niego wyniku negatywnego.

5.

W przypadku stwierdzenia w trakcie egzaminu naruszenia zakazu, o którym mowa w ust.

4, lub rozwiązywania testu niesamodzielnie, przewodniczący Zespołu Egzaminacyjnego,

o którym mowa w art. 14b ust. 5, dokonuje dyskwalifikacji zdającego i odnotowuje fakt

dyskwalifikacji wraz ze wskazaniem jej przyczyny oraz godziną przerwania egzaminu

testowego w protokole egzaminacyjnym.

6.

W przypadku stwierdzenia, po zakończeniu egzaminu, na podstawie analizy obrazu i dźwięku

zarejestrowanych za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk, o których mowa

w ust. 3, że zdający naruszył zakaz, o którym mowa w ust. 4, lub rozwiązał test niesamodzielnie,

Przewodniczący Komisji Egzaminacyjnej, o którym mowa w art. 14b ust. 4, dokonuje dyskwalifikacji

zdającego. Fakt dyskwalifikacji wraz ze wskazaniem jej przyczyny odnotowuje się w

protokole egzaminacyjnym.

7.

O dyskwalifikacji, o której mowa w ust. 6, dyrektor CEM zawiadamia na piśmie osobę

zdyskwalifikowaną. Informację o dyskwalifikacji dyrektor CEM zamieszcza w SMK.

8.

O dyskwalifikacji dyrektor CEM zawiadamia właściwego okręgowego rzecznika odpowiedzialności

zawodowej, jeżeli lekarz lub lekarz dentysta jest członkiem okręgowej izby lekarskiej,

albo właściwego okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej wojskowej izby lekarskiej,

jeżeli lekarz lub lekarz dentysta jest członkiem wojskowej izby lekarskiej.

9.

Osoba zdyskwalifikowana nie może przystąpić do LEK albo LDEK w kolejnym najbliższym

terminie egzaminu przypadającym po dniu dyskwalifikacji.

1.

Zdający LEK albo LDEK w danym terminie może wnieść w trakcie egzaminu albo bezpośrednio

po jego zakończeniu, przed opuszczeniem sali egzaminacyjnej, merytoryczne zastrzeżenie

do pytania testowego wykorzystanego podczas tego LEK albo LDEK. Zastrzeżenie składa

się dyrektorowi CEM na formularzu, którego wzór opracowuje CEM.

2.

Zastrzeżenie, o którym mowa w ust. 1, rozpatruje w terminie 3 dni od dnia, w którym

odbył się egzamin, komisja powołana przez dyrektora CEM spośród osób, których wiedza,

doświadczenie i autorytet dają rękojmię prawidłowego rozpatrzenia wniesionych zastrzeżeń.

W przypadku uznania zastrzeżenia komisja unieważnia pytanie testowe objęte zastrzeżeniem.

Rozstrzygnięcie to powoduje obniżenie maksymalnej możliwej do uzyskania liczby punktów

z testu. Za unieważnione pytanie nie przyznaje się punktów.

3.

Rozstrzygnięcie, o którym mowa w ust. 2, niezgodne z przepisami prawa jest nieważne.

4.

Pozytywny wynik LEK albo LDEK otrzymuje zdający, który uzyskał co najmniej 56% maksymalnej

liczby punktów z testu. Wynik egzaminu nie stanowi decyzji w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

5.

Osoba, która złożyła LEK albo LDEK z wynikiem negatywnym albo złożyła LEK albo LDEK

z niesatysfakcjonującym ją wynikiem, może przystąpić ponownie do egzaminu w innym

terminie.

6.

Osobie, która złożyła LEK albo LDEK, dyrektor CEM wydaje świadectwo złożenia LEK albo

świadectwo złożenia LDEK w terminie 21 dni od dnia złożenia egzaminu, z zastrzeżeniem

ust. 6a. Świadectwa nie wydaje się w przypadku ponownego przystąpienia do LEK albo

LDEK, jeżeli zdający uzyskał wynik niższy od zdobytego poprzednio. Podpis dyrektora

CEM umieszczony na świadectwie może być odwzorowany mechanicznie. Wynik egzaminu danej

osoby jest jej udostępniany za pomocą SMK. Na wniosek tej osoby dyrektor CEM wydaje

odpłatnie duplikat, odpis świadectwa złożenia LEK albo świadectwa złożenia LDEK albo

dokonuje ich wymiany. Opłata za te czynności wynosi 50 zł. Opłaty nie wnosi się, w

przypadku gdy wymiana wynika z błędu CEM.

6a.

Osobie, która nie ukończyła jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim

albo lekarsko-dentystycznym, dyrektor CEM, na wniosek tej osoby, złożony za pośrednictwem

SMK, wydaje świadectwo złożenia LEK albo świadectwo złożenia LDEK w terminie 30 dni

od dnia złożenia wniosku.

7.

Wyniki LEK i LDEK dyrektor CEM udostępnia za pomocą SMK organom, o których mowa w

art. 16c ust. 8, uczelniom w zakresie dotyczącym ich absolwentów oraz Naczelnej Radzie

Lekarskiej. Organom, o których mowa w art. 16c ust. 8, dyrektor CEM udostępnia wyniki

LEK i LDEK niezwłocznie.

8.

W przypadku rażących uchybień formalnych w przeprowadzeniu LEK albo LDEK lub nieprzewidzianych

sytuacji mających wpływ na przeprowadzenie LEK albo LDEK dyrektor CEM, na wniosek

członka Zespołu Egzaminacyjnego, zdającego albo z urzędu, może unieważnić odpowiednio

LEK albo LDEK dla poszczególnych albo wszystkich zdających.

9.

Unieważnienie LEK albo LDEK następuje również, gdy osoba, która przystępowała do egzaminu,

nie była do tego uprawniona.

9a.

Dyrektor CEM podejmuje rozstrzygnięcie w sprawie unieważnienia LEK albo LDEK w terminie

14 dni od dnia powzięcia informacji o przyczynach uzasadniających unieważnienie.

9b.

O rozstrzygnięciu, o którym mowa w ust. 8, dyrektor CEM zawiadamia na piśmie osobę,

która złożyła wniosek.

9c.

Komunikat o rozstrzygnięciu, o którym mowa w ust. 8, dyrektor CEM zamieszcza na stronie

internetowej CEM, a zdającemu, którego egzamin został unieważniony, przekazuje rozstrzygnięcie

w SMK.

9d.

Zdający, który wystąpił z wnioskiem, oraz osoba, której unieważniono LEK albo LDEK,

w terminie 7 dni od dnia zamieszczenia informacji o unieważnieniu w SMK może złożyć

na piśmie albo za pośrednictwem ePUAP odwołanie do ministra właściwego do spraw zdrowia.

Odwołanie składa się za pośrednictwem dyrektora CEM. Dyrektor CEM przekazuje odwołanie

wraz ze swoim stanowiskiem ministrowi właściwemu do spraw zdrowia w terminie 7 dni

od dnia otrzymania odwołania.

9e.

Minister właściwy do spraw zdrowia wydaje ostateczne rozstrzygnięcie w terminie 7

dni od dnia otrzymania odwołania.

9f.

Unieważnienie LEK albo LDEK powoduje, że traktuje się odpowiednio LEK albo LDEK jako

niebyły. W przypadku unieważnienia LEK albo LDEK z przyczyn nieleżących po stronie

zdającego CEM dokonuje zwrotu opłaty, o której mowa w art. 14a ust. 8.

9g.

Do rozstrzygnięć i postępowania, o których mowa w ust. 8-9e, nie stosuje się przepisów

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracownika i organu, pełnomocnictw,

sposobu obliczania terminów, wydawania uwierzytelnionych odpisów lub kopii akt sprawy

oraz sprostowań.

10.

Dokumentacja dotycząca LEK i LDEK jest przechowywana przez właściwe podmioty zgodnie

z przepisami art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz dziedzin medycyny oraz zakres problematyki uwzględnianej przy opracowywaniu

pytań testowych LEK i LDEK,

2)

tryb powoływania członków Komisji Egzaminacyjnej, o której mowa w art. 14b ust. 1,

i komisji, o której mowa w art. 14e ust. 2,

3)

wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 14b ust. 8,

4)

sposób i szczegółowy tryb przeprowadzania LEK i LDEK, w tym okres, w którym powinny

być wyznaczone ich terminy,

5)

wysokość opłaty, o której mowa w art. 14a ust. 8, oraz sposób jej uiszczania,

6)

wysokość wynagrodzenia dla członków i przewodniczących Zespołów Egzaminacyjnych oraz

komisji, o której mowa w art. 14e ust. 2,

7)

(uchylony)

8)

szczegółowy sposób ustalania wyników LEK i LDEK,

9)

wzory świadectwa złożenia LEK i świadectwa złożenia LDEK,

10)

tryb wydawania przez dyrektora CEM duplikatu albo odpisu świadectwa złożenia LEK albo

świadectwa złożenia LDEK oraz sposób uiszczania opłaty, o której mowa w art. 14e ust.

6,

11)

tryb dokonywania przez dyrektora CEM wymiany świadectwa złożenia LEK albo świadectwa

złożenia LDEK oraz sposób uiszczania opłaty, o której mowa w art. 14e ust. 6

- mając na uwadze zakres wiedzy i umiejętności, które zgłaszający się do egzaminu

powinien posiadać, oraz uwzględniając prawidłowe przygotowanie i przebieg LEK i LDEK

oraz zachowanie bezstronności pracy Zespołów Egzaminacyjnych, o których mowa w art.

14b ust. 5, i komisji, o której mowa w art. 14e ust. 2, nakład ich pracy, a także

konieczność zapewnienia prawidłowego tworzenia dokumentacji dotyczącej złożenia LEK

albo LDEK.

2.

Dyrektor CEM wydaje regulamin porządkowy LEK i LDEK, zatwierdzany przez ministra właściwego

do spraw zdrowia.

1.

Staż podyplomowy obejmuje doskonalenie umiejętności praktycznych oraz pogłębienie

wiedzy teoretycznej w dziedzinach medycyny wskazanych w ust. 3 albo 4, a także pogłębienie

wiedzy z zakresu, o którym mowa w ust. 5.

2.

Lekarz niebędący obywatelem polskim odbywa staż podyplomowy na zasadach obowiązujących

obywateli polskich.

3.

Lekarz odbywa staż podyplomowy, realizując jego program w zakresie

1)

chorób wewnętrznych, chirurgii ogólnej, pediatrii, medycyny rodzinnej, intensywnej

terapii oraz medycyny ratunkowej, stanowiących część stałą stażu,

2)

nie więcej niż trzech innych wybranych przez lekarza dziedzin medycyny, w nie więcej

niż trzech podmiotach uprawnionych do prowadzenia stażu albo do prowadzenia szkolenia

specjalizacyjnego w danej dziedzinie medycyny, stanowiących część personalizowaną

stażu,

3)

szkolenia z transfuzjologii klinicznej, bezpieczeństwa pacjenta, w tym profilaktyki

zakażeń, w szczególności HIV, diagnostyki i leczenia AIDS, diagnostyki i leczenia

HCV, realizowanego w ramach stażu w dziedzinie chorób wewnętrznych,

4)

szkolenia z profilaktyki onkologicznej,

5)

szkolenia z leczenia bólu,

6)

kursu podstawowych i zaawansowanych czynności ratunkowych (ALS/BLS) w ramach części

stażu odbywanego w dziedzinie medycyny ratunkowej

- których czas trwania oraz sposób realizacji określa ramowy program stażu podyplomowego

lekarza.

4.

Lekarz dentysta odbywa staż podyplomowy, realizując jego program w zakresie

1)

chirurgii stomatologicznej, stomatologii dziecięcej, ortodoncji, periodontologii i

chorób błony śluzowej, protetyki stomatologicznej oraz stomatologii zachowawczej z

endodoncją,

2)

szkolenia z zakresu bezpieczeństwa pacjenta, w tym profilaktyki zakażeń, w szczególności

HIV, diagnostyki i leczenia AIDS, diagnostyki i leczenia HCV, w przypadku odbywania

stażu podyplomowego w dziedzinie periodontologii,

3)

szkolenia z profilaktyki onkologicznej,

4)

szkolenia z leczenia bólu,

5)

kursu z medycyny ratunkowej

- których czas trwania oraz sposób realizacji określa ramowy program stażu podyplomowego

lekarza dentysty.

5.

Oprócz szkoleń wymienionych w ust. 3 i 4 staż podyplomowy obejmuje również szkolenia

z zakresu: komunikacji z pacjentem i zespołem terapeutycznym oraz przeciwdziałania

wypaleniu zawodowemu, zdrowia publicznego, w tym profilaktyki szczepień ochronnych,

orzecznictwa lekarskiego oraz prawa medycznego, w tym bioetyki.

6.

W trakcie odbywania części stałej albo części personalizowanej stażu lekarz, po uzyskaniu

akceptacji koordynatora, o którym mowa w art. 15g ust. 1, może przeznaczyć nie więcej

niż łącznie 6 dni na udział w konferencjach, kursach lub szkoleniach innych niż wymienione

w ust. 3-5.

7.

Okres stażu podyplomowego nie może być krótszy niż 12 miesięcy.

8.

Staż podyplomowy rozpoczyna się w dniu 1 marca albo w dniu 1 października każdego

roku.

9.

W uzasadnionych przypadkach właściwa okręgowa rada lekarska, po zasięgnięciu opinii

marszałka województwa, może wyrazić, na pisemny wniosek lekarza, zgodę na rozpoczęcie

przez lekarza albo lekarza dentystę stażu podyplomowego w innym terminie niż określony

w ust. 8 albo może skierować lekarza do innego podmiotu prowadzącego staż podyplomowy.

10.

Nie można w tym samym czasie odbywać stażu podyplomowego lekarza i stażu podyplomowego

lekarza dentysty.

1.

Lekarz i lekarz dentysta odbywający staż podyplomowy, zwani dalej „lekarzem stażystą”,

odbywają staż podyplomowy na podstawie umowy o pracę zawartej na czas określony w

celu przygotowania zawodowego obejmującego realizację programu stażu podyplomowego.

2.

Okres trwania stażu podyplomowego ulega przedłużeniu o czas nieobecności lekarza stażysty

w pracy

1)

w przypadkach korzystania ze świadczeń, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1133, 1621 i 1834 oraz z 2022 r. poz. 655 i 1265);

2)

w przypadkach określonych w art. 92, art. 176-179, art. 182;

3)

z powodu urlopu bezpłatnego udzielonego przez pracodawcę nie dłużej niż o 3 miesiące

w okresie trwania stażu podyplomowego;

4)

z powodu przerwy nie dłuższej niż 14 dni wynikającej z procedur stosowanych przy zmianie

miejsca odbywania stażu podyplomowego;

5)

z powodu powołania lekarza stażysty do odbycia przeszkolenia wojskowego;

6)

z powodu niezrealizowania programu stażu w zakresie odbywania dyżurów medycznych,

w związku z ciążą lub sprawowaniem opieki nad dzieckiem do lat 4;

7

w przypadku choroby lub macierzyństwa lekarza stażysty będącego żołnierzem w czynnej

służbie wojskowej lub innych nieobecności przewidzianych w art. 203, art. 281, art. 284, art. 286 i art. 346 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o

obronie Ojczyzny; w takim przypadku stosuje się odpowiednio przepisy o służbie wojskowej żołnierzy

zawodowych;

8)

w przypadku urlopu wychowawczego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy udzielonego lekarzowi stażyście przez pracodawcę.

3.

Przedłużenie czasu trwania stażu podyplomowego następuje na okres realizacji tej części

programu stażu podyplomowego, która nie została zrealizowana. Podmiot, o którym mowa

w art. 15e ust. 1, powiadamia o tym fakcie właściwą okręgową radę lekarską.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1-5, umowę o pracę z lekarzem stażystą

zawiera się na czas określony, odpowiadający sumie okresów przedłużających staż.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 6, umowę o pracę z lekarzem stażystą zawiera

się na czas niezbędny do zrealizowania dyżurów medycznych obejmujących liczbę godzin

niezrealizowanych dyżurów.

6.

W uzasadnionych przypadkach, innych niż określone w ust. 2, zgodę na dodatkowe przedłużenie

okresu trwania stażu podyplomowego może wyrazić właściwa okręgowa rada lekarska w

porozumieniu z marszałkiem województwa.

7.

Lekarz stażysta, który nie ukończył albo nie odbył stażu podyplomowego w terminie

5 lat od dnia uzyskania prawa wykonywania zawodu, odbywa staż podyplomowy na podstawie

umowy cywilnoprawnej o szkolenie zawartej z podmiotem wskazanym przez właściwą okręgową

radę lekarską. W umowie określa się zakres wzajemnych zobowiązań. Okręgowa rada lekarska

przyznaje lekarzowi ponownie prawo wykonywania zawodu określone w art. 5 ust. 7 oraz

art. 7 ust. 2.

1.

Lekarz stażysta odbywa staż podyplomowy pod nadzorem lekarza albo lekarza dentysty

posiadającego specjalizację, o której mowa w art. 64 ust. 1, albo tytuł specjalisty

w określonej dziedzinie medycyny, albo lekarza, który zaliczył w toku szkolenia specjalizacyjnego

moduł podstawowy, albo lekarza albo lekarza dentysty, który ukończył 3. rok szkolenia

specjalizacyjnego w specjalizacjach jednolitych lub lekarza albo lekarza dentysty,

który zdał Państwowy Egzamin Modułowy, zwanego dalej „opiekunem”. Lekarz dentysta

może także odbywać staż podyplomowy pod nadzorem lekarza dentysty wykonującego zawód

przez okres co najmniej 3 lat, z zastrzeżeniem, że do stażu zawodowego lekarza nadzorującego

nie wlicza się okresu realizowania stażu podyplomowego lekarza dentysty.

2.

Lekarz stażysta jest uprawniony do wykonywania zawodu wyłącznie w miejscu odbywania

stażu podyplomowego, z zastrzeżeniem art. 30, oraz w sytuacji gdy jednocześnie prowadzi

prace badawcze w dziedzinie nauk medycznych pod kierunkiem lekarza posiadającego prawo

wykonywania zawodu.

3.

Lekarz stażysta jest uprawniony do

1)

przedmiotowego i podmiotowego badania pacjenta oraz udzielania, po konsultacji z opiekunem,

porad lekarskich;

2)

wydawania, po konsultacji z opiekunem, zleceń lekarskich;

3)

wydawania skierowań na badania laboratoryjne oraz inne badania diagnostyczne, a po

uzgodnieniu z opiekunem lub z lekarzem wskazanym przez opiekuna - na badania wymagające

metod diagnostycznych i leczniczych stwarzających podwyższone ryzyko dla pacjenta;

4)

samodzielnego stosowania zleconych przez lekarza posiadającego prawo wykonywania zawodu

na czas nieokreślony metod diagnostycznych i leczniczych, których praktyczna umiejętność

została stwierdzona przez opiekuna;

5)

wspólnego z lekarzem posiadającym prawo wykonywania zawodu na czas nieokreślony stosowania

metod diagnostycznych i leczniczych stwarzających podwyższone ryzyko dla pacjenta

oraz wspólnego z nim wykonywania zabiegów operacyjnych objętych programem stażu podyplomowego;

6)

prowadzenia historii choroby i innej dokumentacji medycznej we współpracy z opiekunem;

7)

udzielania informacji o stanie zdrowia pacjenta;

8)

zlecania czynności pielęgnacyjnych;

9)

doraźnego podania lub zlecenia podania pacjentowi leków w stanach nagłych, a jeżeli

są to leki silnie lub bardzo silnie działające - po zasięgnięciu, w miarę możliwości,

opinii innego lekarza;

10)

stwierdzania zgonu;

11)

wystawiania recept, z wyłączeniem recept „pro auctore” i „pro familiae”, oraz wydawania

opinii i orzeczeń lekarskich po uzgodnieniu ich treści z opiekunem;

12)

pełnienia dyżurów medycznych z lekarzem pełniącym dyżur samodzielnie.

4.

Dyżur medyczny, o którym mowa w ust. 3 pkt 12, lekarz stażysta pełni w

1)

oddziale, w którym odbywa staż cząstkowy z zakresu chorób wewnętrznych, pediatrii,

chirurgii ogólnej, anestezjologii i intensywnej terapii;

2)

szpitalnym oddziale ratunkowym w trakcie realizacji stażu cząstkowego z zakresu medycyny

ratunkowej;

3)

innym oddziale, w którym lekarz stażysta odbywa staż cząstkowy w trakcie części personalizowanej

stażu.

5.

Lekarz stażysta ma obowiązek

1)

realizowania stażu podyplomowego zgodnie z programem stażu podyplomowego;

2)

utrzymywania stałej współpracy z opiekunem;

3)

bieżącego wypełniania, za pomocą SMK, „Elektronicznej karty stażu podyplomowego lekarza”

albo „Elektronicznej karty stażu podyplomowego lekarza dentysty”, zwanych dalej „EKSP”.

1.

Podmiotami uprawnionymi do prowadzenia stażu podyplomowego, zwanymi dalej „podmiotami

prowadzącymi staż”, w tym części stażu, zwanej dalej „stażem cząstkowym”, lub części

stażu cząstkowego, są

1)

podmiot leczniczy,

2)

lekarz dentysta wykonujący działalność leczniczą w formie indywidualnej lub grupowej

praktyki lekarskiej, lub indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej,

3)

w przypadku stażu cząstkowego lub części stażu cząstkowego w dziedzinie medycyny rodzinnej,

lekarz wykonujący działalność leczniczą w formie indywidualnej lub grupowej praktyki

lekarskiej, lub indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej, udzielający świadczeń

z zakresu medycyny rodzinnej

- wpisani na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia stażu podyplomowego lekarza

lub lekarza dentysty prowadzoną przez marszałka województwa, zwaną dalej „listą podmiotów

uprawnionych”.

2.

Podmiot prowadzący staż, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jest obowiązany spełniać następujące

warunki

1)

posiadać w swojej strukturze organizacyjnej zakład leczniczy udzielający świadczeń

zdrowotnych umożliwiających zrealizowanie programu co najmniej jednego stażu cząstkowego

lub co najmniej jednej części programu stażu cząstkowego w ramach komórek organizacyjnych

o profilu odpowiadającym programowi stażu podyplomowego;

2)

zatrudniać lekarzy posiadających kwalifikacje zawodowe odpowiadające rodzajowi zajęć

teoretycznych i szkoleń praktycznych określonych programem stażu podyplomowego;

3)

posiadać zaplecze diagnostyczno-terapeutyczne umożliwiające realizację programu stażu

podyplomowego;

4)

jeżeli prowadzi szpital - udzielać stacjonarnych i całodobowych świadczeń szpitalnych

umożliwiających zrealizowanie objętych programem staży cząstkowych.

3.

Podmiot prowadzący staż, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, jest obowiązany spełniać

warunki określone w ust. 2 pkt 3 oraz posiadać kwalifikacje zawodowe, o których mowa

w art. 15b ust. 1.

4.

Marszałek województwa, uwzględniając zasady i tryb odbywania stażu oraz przewidywaną

liczbę absolwentów jednolitych studiów magisterskich na kierunkach lekarskich i lekarsko-dentystycznych

mających stałe miejsce zamieszkania na obszarze województwa, w porozumieniu z właściwą

okręgową radą lekarską, ustala listę podmiotów uprawnionych oraz maksymalną liczbę

miejsc dla lekarzy stażystów w tych podmiotach, którzy równocześnie mogą odbywać staż

podyplomowy, z wyjątkiem lekarzy, lekarzy dentystów powołanych do zawodowej służby

wojskowej i obowiązanych do odbycia stażu.

5.

Informacje, o których mowa w ust. 4, marszałek województwa przekazuje corocznie ministrowi

właściwemu do spraw zdrowia w terminie do dnia 31 marca.

6.

W przypadku przekształcenia, reorganizacji lub zmiany formy prawnej podmiotu prowadzącego

staż podmiot ten może nadal prowadzić staż podyplomowy, staż cząstkowy lub część stażu

cząstkowego do czasu ponownego wpisu na listę podmiotów uprawnionych, jeżeli złoży

marszałkowi województwa w terminie 14 dni od dnia przekształcenia, reorganizacji lub

zmiany formy prawnej podmiotu prowadzącego staż oświadczenie o spełnianiu wymagań,

o których mowa w ust. 2 albo 3.

7.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 6, zawiera

1)

nazwę podmiotu prowadzącego staż przed zmianą i po zmianie formy prawnej, przekształceniu

lub reorganizacji;

2)

datę dokonania zmian, o których mowa w pkt 1;

3)

deklarację spełniania warunków, o których mowa w ust. 2 albo 3.

8.

Szkolenia, o których mowa w art. 15 ust. 3 pkt 3-5, ust. 4 pkt 2-4 i ust. 5, zapewniają

1)

regionalne centrum krwiodawstwa i krwiolecznictwa - w zakresie transfuzjologii klinicznej,

bezpieczeństwa pacjenta, w tym profilaktyki zakażeń, w szczególności HIV, diagnostyki

i leczenia AIDS, diagnostyki i leczenia HCV;

2)

właściwa okręgowa izba lekarska - w zakresie komunikacji z pacjentem i zespołem terapeutycznym

oraz przeciwdziałania wypaleniu zawodowemu, orzecznictwa lekarskiego, prawa medycznego,

w tym bioetyki oraz zdrowia publicznego;

3)

podmiot leczniczy udzielający świadczeń w zakresie onkologii wskazany przez konsultanta

wojewódzkiego w dziedzinie onkologii klinicznej - w zakresie profilaktyki onkologicznej

oraz leczenia bólu.

9.

Szkolenia, o których mowa w ust. 8 pkt 2, mogą być organizowane w formie e-learningowej.

10.

Szkolenia, o których mowa w ust. 8 pkt 2, mogą być także przeprowadzane przez CMKP

i uczelnie prowadzące kształcenie na kierunku lekarskim lub lekarsko-dentystycznym.

Przepisów art. 15i ust. 2 i 3 nie stosuje się.

1.

Okręgowa rada lekarska w drodze uchwały, w porozumieniu z marszałkiem województwa,

kieruje, za pomocą SMK, do odbycia stażu podyplomowego na obszarze swojego działania

lekarzy i lekarzy dentystów, którym przyznała prawo wykonywania zawodu, o którym mowa

w art. 5 ust. 7 oraz art. 7 ust. 2, i których wpisała na listę członków izby.

2.

Skierowanie, o którym mowa w ust. 1, następuje na wniosek lekarza albo lekarza dentysty

składany za pomocą SMK, zawierający

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

obywatelstwo;

4)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz państwo wydania;

5)

miejsce zameldowania lub aktualnego zamieszkania;

6)

posiadany tytuł zawodowy;

7)

numer i datę wydania dyplomu lekarza albo lekarza dentysty albo zaświadczenia o ukończeniu

jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim albo lekarsko-dentystycznym;

8)

nazwę uczelni lub podstawowej jednostki organizacyjnej, w której zgłaszający się ukończył

jednolite studia magisterskie na kierunku lekarskim lub lekarsko-dentystycznym, oraz

datę ich ukończenia, a w przypadku lekarza albo lekarza dentysty, który ukończył studia

lekarskie lub lekarsko-dentystyczne w innym państwie niż państwo członkowskie Unii

Europejskiej - nazwę polskiej uczelni, która przeprowadziła nostryfikację dyplomu

lekarza albo lekarza dentysty, albo datę wydania świadectwa złożenia LEW albo LDEW;

9)

informacje, o których mowa w ust. 4;

10)

proponowane miejsce odbycia stażu podyplomowego.

3.

Okręgowa rada lekarska uwzględnia wnioski lekarzy lub lekarzy dentystów, którzy ukończyli

jednolite studia magisterskie w Rzeczypospolitej Polskiej, kierując w pierwszej kolejności

do odbycia tego stażu lekarzy albo lekarzy dentystów, którzy ukończyli studia z kolejno

najwyższą średnią arytmetyczną ocen z egzaminów uzyskaną w okresie studiów, liczoną

do dwóch cyfr po przecinku, obliczoną na podstawie danych zawartych w karcie osiągnięć

studenta, ze wskazaniem skali ocen, jaka obowiązywała w uczelni, oraz biorąc pod uwagę

maksymalną liczbę lekarzy mogących jednocześnie odbywać staż w danym podmiocie uprawnionym

do prowadzenia stażu. W przypadku lekarzy albo lekarzy dentystów, którzy ukończyli

studia poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, okręgowa rada lekarska oblicza średnią

arytmetyczną ocen z egzaminów uzyskaną w okresie studiów, liczoną do dwóch cyfr po

przecinku, obliczoną na podstawie danych zawartych w suplemencie dyplomu lekarza lub

lekarza dentysty, w odniesieniu do skali ocen, jaka obowiązywała na polskiej uczelni

w danym roku.

4.

Średnią ocen, o której mowa w ust. 3, podwyższa się o

1)

0,5 punktu, jeżeli lekarz w trakcie studiów był pierwszym autorem, albo 0,2 punktu,

jeżeli był współautorem przynajmniej jednej publikacji naukowej opublikowanej w czasopiśmie

aktualnego, w dacie opublikowania publikacji naukowej, wykazu czasopism sporządzonego

zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 267 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie

wyższym i nauce, albo

2)

0,25 punktu, jeżeli lekarz w trakcie studiów uczestniczył w prowadzeniu działalności

pożytku publicznego w sferze ochrony i promocji zdrowia, w tym działalności leczniczej

w rozumieniu ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, potwierdzonej zaświadczeniem właściwego podmiotu prowadzącego działalność pożytku

publicznego w rozumieniu ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie

(Dz. U. z 2022 r. poz. 1327 i 1265), lub uczestniczył w prowadzeniu działalności pożytku publicznego w sferze ochrony

i promocji zdrowia poza Rzecząpospolitą Polską, potwierdzonej zaświadczeniem podmiotu

prowadzącego działalność pożytku publicznego.

5.

W przypadku braku możliwości odbycia stażu podyplomowego przez lekarza albo lekarza

dentystę na obszarze działania okręgowej izby lekarskiej, której jest członkiem, za

zgodą tego lekarza albo lekarza dentysty okręgowa rada lekarska tej izby uzgadnia

z inną okręgową radą lekarską możliwość odbycia przez lekarza albo lekarza dentystę

stażu podyplomowego na obszarze jej działania.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 5, okręgowa rada lekarska, na obszarze działania

której lekarz albo lekarz dentysta będzie odbywał staż podyplomowy, wpisuje tego lekarza

albo lekarza dentystę na listę członków i kieruje go, za pomocą SMK, do odbycia stażu

podyplomowego.

1.

Umowę, o której mowa w art. 15a ust. 1, lekarz albo lekarz dentysta zawiera z podmiotem

prowadzącym staż, spełniającym następujące warunki

1)

w przypadku stażu podyplomowego lekarza - będącym podmiotem leczniczym udzielającym

stacjonarnych i całodobowych świadczeń szpitalnych umożliwiających realizację ramowego

programu stażu podyplomowego lekarza w ramach staży cząstkowych, co najmniej w dziedzinie

chorób wewnętrznych i chirurgii ogólnej,

2)

w przypadku stażu podyplomowego lekarza dentysty - będącym podmiotem leczniczym albo

grupową praktyką lekarzy dentystów albo lekarzem dentystą wykonującym indywidualną

praktykę lekarską lub indywidualną specjalistyczną praktykę lekarską, udzielającym

świadczeń zdrowotnych w zakresie umożliwiającym realizację ramowego programu stażu

podyplomowego lekarza dentysty w co najmniej dwóch z następujących dziedzin: stomatologii

zachowawczej, chirurgii stomatologicznej, stomatologii dziecięcej i protetyce stomatologicznej

- mającym zawarte umowy z innymi podmiotami prowadzącymi staż, w celu umożliwienia

zrealizowania przez lekarza albo lekarza dentystę, w ramach oddelegowania, tej części

programu stażu podyplomowego, której realizacji nie może zapewnić w zakresie udzielanych

przez siebie świadczeń zdrowotnych.

2.

Do czasu pracy lekarza stażysty nie stosuje się przepisu art. 96 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.

1.

Dokumentem potwierdzającym zrealizowanie programu stażu podyplomowego jest EKSP.

2.

EKSP zawiera

1)

dane lekarza stażysty

a)

imię (imiona) i nazwisko,

b)

datę urodzenia,

c)

numer prawa wykonywania zawodu,

d)

numer rejestracyjny lekarza stażysty w izbie lekarskiej;

2)

nazwę izby lekarskiej, której członkiem jest lekarz stażysta;

3)

nazwę podmiotu prowadzącego staż;

4)

numer wpisu na listę podmiotów uprawnionych albo numer wpisu na listę Ministra Obrony

Narodowej, o której mowa w art. 15m ust. 1 pkt 1;

5)

adres podmiotu prowadzącego staż podyplomowy;

6)

okres, na jaki lekarz stażysta jest zatrudniony w podmiocie prowadzącym staż;

7)

informację o terminie przedłużenia stażu podyplomowego ze wskazaniem przyczyny, z

powodu której staż podyplomowy został przedłużony;

8)

imię i nazwisko koordynatora, o którym mowa w art. 15g ust. 1;

9)

wskazanie staży cząstkowych, które zawiera

a)

imię i nazwisko opiekuna,

b)

szczegółową informację dotyczącą przebiegu stażu cząstkowego wraz z potwierdzeniem

zrealizowania stażu zgodnie z programem;

10)

wykaz szkoleń, o których mowa w art. 15 ust. 3 pkt 3-5 albo ust. 4 pkt 2-4 oraz ust.

5, wraz z każdorazową informacją o organizatorze szkolenia oraz wykładowcy i potwierdzeniem

jego odbycia;

11)

wykaz umiejętności praktycznych wraz z potwierdzeniem ich wykonania przez opiekuna;

12)

opinię zawodową dotyczącą lekarza stażysty;

13)

informację o zaliczeniu stażu podyplomowego;

14)

datę zakończenia stażu podyplomowego.

3.

Właściwa okręgowa rada lekarska potwierdza, za pomocą SMK, odbycie i zaliczenie stażu

podyplomowego na podstawie EKSP oraz, na wniosek lekarza stażysty, wydaje zaświadczenie

wygenerowane z SMK, potwierdzające odbycie stażu podyplomowego.

4.

Zaświadczenie zawiera

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

numer prawa wykonywania zawodu;

4)

numer wpisu na listę podmiotów uprawnionych albo numer wpisu na listę Ministra Obrony

Narodowej, o której mowa w art. 15m ust. 1 pkt 1;

5)

nazwę i adres podmiotu prowadzącego staż;

6)

datę zakończenia stażu podyplomowego.

5.

Zaświadczenie, oprócz danych wskazanych w ust. 4, zawiera również adnotację: „Niniejsze

zaświadczenie jest zaświadczeniem o ukończeniu stażu podyplomowego wskazanym w odniesieniu

do Rzeczypospolitej Polskiej w przepisach Unii Europejskiej dotyczących uznawania

kwalifikacji zawodowych.”.

1.

Podmiot prowadzący staż, w porozumieniu z właściwą okręgową radą lekarską, wyznacza

koordynatora szkolenia lekarza stażysty, zwanego dalej „koordynatorem”.

2.

W podmiocie leczniczym koordynatora wyznacza, za pomocą SMK, kierownik podmiotu spośród

lekarzy wykonujących w nim zawód, posiadających specjalizację, a w przypadku gdy staż

podyplomowy prowadzi lekarz, o którym mowa w art. 15c ust. 1 pkt 2 albo 3, funkcję

koordynatora pełni ten lekarz.

3.

Koordynator

1)

planuje i nadzoruje, za pomocą SMK, przebieg realizacji stażu podyplomowego oraz,

wspólnie z opiekunem, decyduje w sprawach związanych ze szkoleniem lekarzy stażystów,

wystawia lekarzom stażystom opinię dotyczącą predyspozycji zawodowych oraz zalicza

staż podyplomowy, po stwierdzeniu zrealizowania programu stażu podyplomowego w EKSP;

2)

ustala z lekarzem stażystą, za pomocą SMK, indywidualny harmonogram realizacji personalizowanej

części programu stażu;

3)

organizuje seminaria dotyczące realizacji programu poszczególnych staży cząstkowych;

4)

potwierdza w EKSP odbycie szkoleń, o których mowa w art. 15 ust. 3 pkt 4 i 5, ust.

4 pkt 3 i 4 i ust. 5, na podstawie przedstawionych zaświadczeń wystawionych przez

organizatorów szkoleń;

5)

potwierdza w EKSP udział lekarza stażysty w konferencjach, kursach lub szkoleniach,

o których mowa w art. 15 ust. 6, na podstawie przedstawionych dokumentów poświadczających

ukończenie wskazanej formy kształcenia.

4.

Za wykonywanie zadań określonych w ust. 3 koordynator otrzymuje wynagrodzenie ze środków,

o których mowa w art. 15i ust. 3 pkt 1.

1.

Opiekun wyznaczany każdorazowo przez koordynatora, za pomocą SMK, spośród osób wskazanych

w sposób określony w ust. 3, jest odpowiedzialny za realizację przez lekarza stażystę

programu stażu cząstkowego lub części stażu cząstkowego.

2.

Opiekun może nadzorować odbywanie stażu cząstkowego wyłącznie przez jednego lekarza

stażystę, a w sytuacji szczególnie uzasadnionej, za zgodą koordynatora, przez dwóch

lekarzy stażystów.

3.

Opiekunem w

1)

podmiocie leczniczym jest lekarz wskazany przez kierownika tego podmiotu, z tym że

w oddziale albo innej komórce organizacyjnej szpitala opiekuna wskazuje ordynator

albo inny lekarz kierujący oddziałem, spośród lekarzy wykonujących zawód w tym oddziale

albo komórce;

2)

indywidualnej praktyce lekarskiej, indywidualnej specjalistycznej praktyce lekarskiej

lub grupowej praktyce lekarskiej wykonywanej przez lekarza albo w indywidualnej praktyce

lekarskiej albo indywidualnej specjalistycznej praktyce lekarskiej albo grupowej praktyce

lekarskiej wykonywanej przez lekarza dentystę, jest lekarz prowadzący tę praktykę.

4.

Opiekun potwierdza w EKSP realizację staży, o których mowa w art. 15 ust. 3 pkt 1,

2 i 6 oraz ust. 4 pkt 1 i 5.

1.

Organizacja, finansowanie oraz zapewnienie warunków odbywania stażu podyplomowego

przez lekarzy będących obywatelami

1)

polskimi zamierzających wykonywać zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, mających

stałe miejsce zamieszkania na obszarze województwa,

2)

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, mających

miejsce zamieszkania na obszarze województwa,

3)

innego państwa niż Rzeczpospolita Polska oraz państwo członkowskie Unii Europejskiej,

mających miejsce zamieszkania na obszarze województwa

- zamierzających odbywać staż podyplomowy na obszarze tego województwa, jest zadaniem

marszałka województwa z zakresu administracji rządowej. Koszt obsługi tego zadania

wynosi 123 zł za każdego finansowanego lekarza stażystę.

2.

Środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego, w tym na pokrycie kosztów

obsługi, o której mowa w ust. 1, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy

do spraw zdrowia na podstawie umowy zawartej między ministrem właściwym do spraw zdrowia

a marszałkiem województwa. Umowa ta określa wysokość środków oraz sposób i tryb ich

przekazywania i rozliczania.

3.

Środki finansowe, o których mowa w ust. 2, marszałek województwa przekazuje

1)

podmiotowi prowadzącemu staż, z którym lekarz stażysta zawarł umowę, o której mowa

w art. 15a ust. 1;

2)

okręgowym izbom lekarskim;

3)

podmiotom, o których mowa w art. 15c ust. 8 pkt 1 i 3.

4.

Lekarz stażysta otrzymuje zasadnicze wynagrodzenie miesięczne w wysokości ustalonej

na podstawie ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego

pracowników wykonujących zawody medyczne zatrudnionych w podmiotach leczniczych

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia może uznać, w drodze decyzji, staż podyplomowy

odbyty przez lekarza albo lekarza dentystę w państwie

1)

niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej,

2)

członkowskim Unii Europejskiej

- za równoważny w całości albo w części ze stażem podyplomowym obowiązującym w Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Dyrektor CMKP wykonuje w imieniu ministra właściwego do spraw zdrowia zadania tego

ministra w odniesieniu do czynności określonych w ust. 7 i 8 jako organ prowadzący

postępowanie.

3.

Lekarz lub lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, występuje z wnioskiem o

uznanie stażu podyplomowego do ministra właściwego do spraw zdrowia za pośrednictwem

dyrektora CMKP. Dyrektor CMKP informuje ministra właściwego do spraw zdrowia o wpłynięciu

tego wniosku.

4.

Do wniosku lekarz albo lekarz dentysta dołącza potwierdzone przez właściwe organy

państwa, w którym odbył staż podyplomowy lub wykonywał zawód, dokumenty obejmujące

dane i informacje dotyczące

1)

prawa wykonywania zawodu w państwie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo innego dokumentu,

na podstawie którego lekarz, lekarz dentysta odbył staż podyplomowy;

2)

programu i czasu realizacji stażu podyplomowego i miejsc jego odbywania;

3)

organów lub instytucji, które dokonały końcowego zaliczenia stażu podyplomowego;

4)

potwierdzenia dotychczasowego przebiegu pracy zawodowej, zawierającego informacje

o rodzaju i zakresie udzielanych świadczeń zdrowotnych;

5)

dyplomów lub zaświadczeń o uzyskanych kwalifikacjach zawodowych;

6)

opinii zawodowej wystawionej przez uprawnioną osobę z ostatniego miejsca wykonywania

zawodu.

5.

Dokumenty, o których mowa w ust. 4, składa się w oryginale albo w formie kopii poświadczonej

notarialnie za zgodność z oryginałem wraz z tłumaczeniami na język polski dokonanymi

przez tłumacza przysięgłego prowadzącego działalność w Rzeczypospolitej Polskiej lub

w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej.

6.

Dyplomy lekarza, lekarza dentysty lub zaświadczenia o uzyskanych kwalifikacjach zawodowych

wydane w państwie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, muszą być

1)

zalegalizowane przez konsula Rzeczypospolitej Polskiej właściwego dla państwa, na

którego terytorium lub w którego systemie szkolnictwa wyższego wydano ten dokument,

albo

2)

opatrzone klauzulą apostille, jeżeli dokument został wydany przez szkołę wyższą działającą

w systemie szkolnictwa wyższego państwa będącego stroną Konwencji znoszącej wymóg legalizacji zagranicznych dokumentów urzędowych, sporządzonej

w Hadze dnia 5 października 1961 r.

7.

Dyrektor CMKP dokonuje weryfikacji wniosku pod kątem kompletności złożonych dokumentów

oraz zapewnia obsługę organizacyjno-techniczną związaną z działalnością zespołu ekspertów,

o którym mowa w ust. 9.

8.

W przypadku stwierdzenia niekompletności wniosku dyrektor CMKP wzywa wnioskodawcę

do jego uzupełnienia w terminie wskazanym w wezwaniu, pod rygorem pozostawienia wniosku

bez rozpoznania. O pozostawieniu wniosku bez rozpoznania dyrektor CMKP informuje ministra

właściwego do spraw zdrowia.

9.

Zespół ekspertów powoływany i odwoływany przez ministra właściwego do spraw zdrowia

wydaje merytoryczną opinię na temat odbytego stażu podyplomowego w państwie, o którym

mowa w ust. 1 pkt 1, jako równoważnego w całości lub w części ze stażem obowiązującym

w Rzeczypospolitej Polskiej.

10.

W skład zespołu ekspertów wchodzą lekarze posiadający tytuł specjalisty w dziedzinach

medycyny objętych programem stażu podyplomowego, będący przedstawicielami

1)

CMKP;

2)

konsultantów krajowych w dziedzinach: chorób wewnętrznych, chirurgii ogólnej, pediatrii,

medycyny rodzinnej i medycyny ratunkowej, a w odniesieniu do stażu lekarza dentysty

- konsultantów krajowych w dziedzinach: chirurgii stomatologicznej, stomatologii dziecięcej,

ortodoncji, periodontologii, protetyki stomatologicznej i stomatologii zachowawczej

z endodoncją;

3)

Konferencji Rektorów Akademickich Uczelni Medycznych;

4)

Naczelnej Rady Lekarskiej.

11.

Zespół ekspertów zbiera się w miarę potrzeby, nie rzadziej jednak niż raz na kwartał,

chyba że nie został złożony żaden kompletny wniosek.

12.

Uznanie stażu podyplomowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, za równoważny w całości

albo w części ze stażem podyplomowym obowiązującym w Rzeczypospolitej Polskiej może

nastąpić po stwierdzeniu, że

1)

program odbytego stażu podyplomowego albo jego część odpowiada w istotnych elementach

merytorycznych programowi obowiązującemu w Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

dotychczasowe wykonywanie zawodu odbywało się w okresie i na zasadach, które mogą

być uznane za równoważne w całości albo w części z odbyciem stażu podyplomowego obowiązującego

w Rzeczypospolitej Polskiej.

13.

Dyrektor CMKP w terminie 14 dni od dnia posiedzenia zespołu ekspertów przekazuje opinię

tego zespołu wraz z aktami sprawy do ministra właściwego do spraw zdrowia. Minister

właściwy do spraw zdrowia, biorąc pod uwagę przekazane akta sprawy wraz z opinią,

wydaje decyzję w sprawie uznania stażu podyplomowego w części albo w całości za równoważny

ze stażem podyplomowym obowiązującym w Rzeczypospolitej Polskiej.

14.

Lekarz lub lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, występuje z wnioskiem o

uznanie stażu podyplomowego do ministra właściwego do spraw zdrowia.

15.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 14, lekarz albo lekarz dentysta dołącza

1)

dyplom potwierdzający ukończenie studiów na kierunku lekarskim albo lekarsko-dentystycznym

lub zaświadczenie o ukończeniu jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim

albo lekarsko-dentystycznym;

2)

dokumenty, na podstawie których był odbywany staż podyplomowy;

3)

dokumenty zawierające program i czas realizacji stażu podyplomowego oraz miejsce jego

odbywania, potwierdzone przez uprawnioną osobę.

16.

Dokumenty, o których mowa w ust. 15, składa się w oryginale albo w formie kopii poświadczonej

za zgodność z oryginałem przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika

wnioskodawcy będącego adwokatem albo radcą prawnym wraz z tłumaczeniami dokumentów

obcojęzycznych na język polski dokonanymi przez tłumacza przysięgłego prowadzącego

działalność w Rzeczypospolitej Polskiej lub w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej.

17.

Minister właściwy do spraw zdrowia uznaje staż podyplomowy, o którym mowa w ust. 1

pkt 2, za równoważny w całości albo w części ze stażem podyplomowym obowiązującym

w Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli stwierdzi, że program odbytego stażu podyplomowego

albo jego część odpowiada w istotnych elementach merytorycznych programowi obowiązującemu

w Rzeczypospolitej Polskiej.

18.

Lekarz lub lekarz dentysta, któremu minister właściwy do spraw zdrowia uznał staż

podyplomowy odbyty w państwach, o których mowa w ust. 1, za równoważny w części ze

stażem podyplomowym obowiązującym w Rzeczypospolitej Polskiej, realizuje program stażu

podyplomowego w nieuznanej części.

19.

Okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania

zawodu lekarza dentysty na czas realizacji stażu podyplomowego.

20.

Program stażu podyplomowego, na podstawie którego następuje weryfikacja wniosków,

o których mowa w ust. 3 i 14, minister właściwy do spraw zdrowia publikuje na stronie

Biuletynu Informacji Publicznej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw

zdrowia.

1.

Marszałek województwa, Minister Obrony Narodowej, wojewoda, podmiot prowadzący staż,

właściwa okręgowa rada lekarska oraz Wojskowa Rada Lekarska w celu wykonywania zadań

związanych z realizacją stażu podyplomowego lekarzy i lekarzy dentystów przetwarzają

dane lekarzy i lekarzy dentystów zgodnie ze swoją właściwością i w zakresie wynikającym

z realizacji zadań określonych w ustawie.

2.

Dane dotyczące powodów i okresów absencji w pracy, orzeczeń o stanie zdrowia i niepełnosprawności

oraz trybu rozwiązania umowy o pracę nie mogą być przetwarzane w celu innym niż finansowanie

stażu podyplomowego, przedłużanie stażu podyplomowego i nadzór nad odbywaniem stażu

podyplomowego, a dostęp do tych danych mogą mieć wyłącznie osoby posiadające pisemne

upoważnienie do ich przetwarzania wydane przez marszałka województwa, Ministra Obrony

Narodowej, wojewodę, podmiot prowadzący staż, właściwą okręgową radę lekarską albo

Wojskową Radę Lekarską. Osoby posiadające pisemne upoważnienie są obowiązane do zachowania

poufności tych danych.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

program stażu podyplomowego lekarza i program stażu podyplomowego lekarza dentysty

oraz sposób ich realizacji i czas odbywania, uwzględniający część stałą i część personalizowaną

stażu,

2)

wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 15c ust. 6,

3)

sposób organizacji stażu podyplomowego, w tym dyżurów medycznych, oraz warunki jego

odbywania i zaliczania,

4)

szczegółowe zadania opiekuna i koordynatora,

5)

szczegółowy zakres kosztów i wysokość środków finansowych, o których mowa w art. 15i

ust. 3,

6)

wzór umowy, o której mowa w art. 15a ust. 1

-

uwzględniając konieczność uzyskania właściwych kwalifikacji zawodowych przez lekarzy

stażystów, prawidłowej organizacji, przeprowadzania i finansowania oraz prowadzenia

nadzoru nad stażem podyplomowym.

1.

Minister Obrony Narodowej, po zasięgnięciu opinii Wojskowej Rady Lekarskiej, ustala

1)

listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia staży obejmującą podległe lub nadzorowane

przez niego podmioty lecznicze oraz inne podmioty uprawnione do prowadzenia szkoleń

określonych programem stażu podyplomowego;

2)

corocznie listę lekarzy stażystów będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej,

obowiązanych do odbycia stażu podyplomowego.

2.

Lekarz stażysta odbywa staż podyplomowy na stanowisku lekarza stażysty albo lekarza

dentysty stażysty, na które zostaje wyznaczony przez właściwy organ wojskowy, z jednoczesnym

powiadomieniem Wojskowej Rady Lekarskiej.

3.

Lekarz stażysta otrzymuje uposażenie określone przepisami o zawodowej służbie wojskowej

i uposażeniu żołnierzy.

4.

Organizacja, finansowanie oraz zapewnienie warunków odbywania stażu podyplomowego

przez lekarzy stażystów jest zadaniem Ministra Obrony Narodowej.

5.

Środki finansowe, które Minister Obrony Narodowej przekazuje

1)

podmiotom wymienionym w ust. 1 pkt 1, obejmują

a)

uposażenia lekarzy stażystów będących żołnierzami, w tym wynagrodzenia za dyżury,

b)

ryczałt obejmujący wynagrodzenia koordynatorów, koszty czynności administracyjnych

oraz inne koszty wynikające z realizacji przez lekarza stażystę będącego żołnierzem

programu stażu, a w przypadku lekarza dentysty stażysty będącego żołnierzem również

dofinansowanie kosztów materiałowych związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych

w ramach realizacji programu stażu przez tego lekarza stażystę,

c)

koszty prowadzenia szkoleń, o których mowa w art. 15 ust. 3 pkt 3-5, ust. 4 pkt 2-4

i ust. 5, dla lekarzy stażystów będących żołnierzami;

2)

Wojskowej Izbie Lekarskiej, obejmują koszty czynności administracyjnych niezbędnych

do realizacji przez Wojskową Izbę Lekarską zadań określonych w ustawie.

1.

Wojewoda oraz odpowiednio Minister Obrony Narodowej sprawuje nadzór nad odbywaniem

stażu podyplomowego oraz w zakresie spełniania przez podmioty prowadzące ten staż

warunków, o których mowa w art. 15c ust. 2 i 3 oraz w art. 15e ust. 1.

2.

Wojewoda oraz odpowiednio Minister Obrony Narodowej, w ramach nadzoru, o którym mowa

w ust. 1, są uprawnieni do

1)

wizytacji podmiotu wpisanego na listę podmiotów uprawnionych albo na listę, o której

mowa w art. 15m ust. 1 pkt 1;

2)

żądania dokumentacji dotyczącej realizacji programu stażu podyplomowego, w tym ankiet,

o których mowa w art. 19k, oraz jego finansowania;

3)

żądania ustnych i pisemnych wyjaśnień dotyczących realizacji programu stażu podyplomowego

przez lekarza stażystę;

4)

kontroli spełnienia warunków, o których mowa w art. 15c ust. 2 i 3 oraz w art. 15e

ust. 1;

5)

wydawania zaleceń pokontrolnych;

6)

przekazywania informacji dotyczących przeprowadzonej kontroli marszałkowi województwa

i okręgowej radzie lekarskiej.

3.

Kontrola jest przeprowadzana przez osoby upoważnione przez wojewodę oraz odpowiednio

Ministra Obrony Narodowej do wykonywania czynności kontrolnych.

4.

Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który zawiera

1)

nazwę i adres podmiotu prowadzącego staż;

2)

miejsce odbywania stażu podyplomowego;

3)

datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;

4)

imiona i nazwiska osób wykonujących te czynności;

5)

opis stanu faktycznego;

6)

stwierdzone nieprawidłowości;

7)

wnioski osób wykonujących czynności kontrolne;

8)

datę i miejsce sporządzenia protokołu;

9)

informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu przez

kierownika podmiotu prowadzącego staż.

5.

Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz kierownik podmiotu prowadzącego

staż.

6.

Jeżeli po sporządzeniu protokołu, a przed jego podpisaniem podmiot prowadzący staż

zgłosi umotywowane zastrzeżenia co do faktów stwierdzonych w trakcie kontroli i opisanych

w protokole, osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane zbadać dodatkowo te

fakty i uzupełnić protokół.

7.

Odmowa podpisania protokołu przez kierownika podmiotu prowadzącego staż nie stanowi

przeszkody do podpisania protokołu przez osoby wykonujące czynności kontrolne.

8.

Jeden egzemplarz protokołu przekazuje się podmiotowi prowadzącemu staż.

9.

Podmiot prowadzący staż, w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu, ma prawo do

wniesienia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia czynności kontrolnych oraz ustaleń

zawartych w protokole.

10.

Wojewoda lub odpowiednio Minister Obrony Narodowej wydaje zalecenia pokontrolne mające

na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i określa termin ich wykonania.

11.

W przypadku stwierdzenia rażącego naruszenia warunków wymaganych do prowadzenia stażu

podyplomowego oraz niezastosowania się do zaleceń pokontrolnych wojewoda składa do

marszałka województwa wniosek o skreślenie podmiotu z listy podmiotów uprawnionych.

Marszałek województwa, w drodze decyzji, skreśla podmiot z tej listy.

12.

W przypadku stwierdzenia rażącego naruszenia warunków wymaganych do prowadzenia stażu

podyplomowego oraz niezastosowania się do zaleceń pokontrolnych Minister Obrony Narodowej

skreśla, w drodze decyzji, podmiot z listy, o której mowa w art. 15m ust. 1 pkt 1.

13.

Podmiot prowadzący staż jest obowiązany dokonać corocznie oceny realizacji programu

stażu podyplomowego przez lekarzy stażystów i przekazać tę ocenę, w terminie do dnia

31 marca roku następującego po roku, którego dotyczy ocena, odpowiednio marszałkowi

województwa albo Ministrowi Obrony Narodowej.

14.

Marszałek województwa oraz odpowiednio Minister Obrony Narodowej dokonuje całościowej

oceny realizacji programu stażu podyplomowego przez lekarzy stażystów w danym roku

kalendarzowym, uwzględniając ocenę, o której mowa w ust. 13.

15.

Marszałek województwa oraz Minister Obrony Narodowej przedstawia ocenę, o której mowa

w ust. 14, odpowiednio właściwej okręgowej radzie lekarskiej albo Wojskowej Radzie

Lekarskiej w terminie do dnia 31 maja roku następującego po roku, którego dotyczy

ocena.

1.

W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii lekarz stażysta

może zostać skierowany przez

1)

wojewodę do pracy przy zwalczaniu epidemii na podstawie art. 47 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób

zakaźnych u ludzi do podmiotu, w którym odbywa staż albo do innego podmiotu, albo

2)

pracodawcę do realizacji innych zadań niż wynikające z umowy o pracę zawartej na czas

określony w celu przygotowania zawodowego obejmującego realizację programu stażu podyplomowego,

jeżeli nie zostanie wydana decyzja, o której mowa w pkt 1.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1, muszą być dostosowane do poziomu wiedzy i umiejętności

kierowanego lekarza stażysty oraz podlegać nadzorowi i kierownictwu lekarza specjalisty

wyznaczonego przez kierownika jednostki, do której został skierowany lekarz stażysta.

3.

Na wniosek lekarza stażysty właściwa miejscowo okręgowa rada lekarska może uznać okres,

w którym lekarz ten nie realizował programu stażu podyplomowego, za równoważny z realizowaniem

tego programu, jeżeli realizował w tym czasie zadania wyznaczone na podstawie ust.

1.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do lekarza stażysty powołanego do zawodowej

służby wojskowej.

5.

Przepisy ust. 1 pkt 1 i ust. 2 stosuje się do lekarzy, którzy ukończyli staż podyplomowy

i nie uzyskali prawa wykonywania zawodu lekarza z powodu niezłożenia z wynikiem pozytywnym

LEK albo LDEK.

6.

Lekarze, o których mowa w ust. 5, w czasie pracy przy zwalczaniu epidemii na podstawie

art. 47 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób

zakaźnych u ludzi, są uznawani za lekarzy w trakcie stażu podyplomowego i wykonują zawód na podstawie

prawa wykonywania zawodu, o którym mowa w art. 5 ust. 7.

1.

Lekarz może uzyskać tytuł specjalisty w określonej dziedzinie medycyny

1)

po odbyciu szkolenia specjalizacyjnego oraz

2)

po złożeniu Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego, zwanego dalej „PES”, albo

3)

po uznaniu za równoważny tytułu specjalisty uzyskanego za granicą.

2.

Szkolenie specjalizacyjne w określonej dziedzinie medycyny jest szkoleniem modułowym

i składa się z

1)

modułu podstawowego, odpowiadającego podstawowemu zakresowi wiedzy teoretycznej i

umiejętności praktycznych z danej dziedziny medycyny lub wspólnego dla pokrewnych

dziedzin medycyny, oraz

2)

modułu specjalistycznego, odpowiadającego profilowi specjalizacji, w którym lekarz

może kontynuować szkolenie specjalizacyjne po ukończeniu określonego modułu podstawowego,

albo

3)

modułu jednolitego, właściwego dla danej specjalizacji

- z uwzględnieniem nowoczesnych metod dydaktycznych, w tym z możliwością ich realizacji

w symulowanych warunkach klinicznych.

3.

Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne po zaliczeniu modułu podstawowego może

zmienić dziedzinę medycyny, w której zamierza kontynuować szkolenie specjalizacyjne

na podstawie tego samego modułu podstawowego, pod warunkiem zakwalifikowania się do

jego odbywania w ramach postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa w art. 16c ust.

7. W przypadku zakwalifikowania się do odbycia szkolenia w innej dziedzinie medycyny

wojewoda, Minister Obrony Narodowej albo minister właściwy do spraw wewnętrznych kierują

lekarza do odbycia modułu specjalistycznego.

4.

Lekarz posiadający stopień naukowy doktora habilitowanego i mający odpowiedni dorobek

zawodowy i naukowy w zakresie

1)

modułu specjalistycznego, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, oraz posiadający tytuł specjalisty

lub specjalizację II stopnia w dziedzinie odpowiadającej modułowi podstawowemu lub

ukończony i zaliczony przez kierownika specjalizacji moduł podstawowy, o którym mowa

w ust. 2 pkt 1, albo

2)

modułu jednolitego, o którym mowa w ust. 2 pkt 3

- może ubiegać się, za pomocą SMK, o skierowanie go do odbywania odpowiednio modułu

specjalistycznego albo szkolenia specjalizacyjnego w ramach modułu jednolitego, bez

postępowania kwalifikacyjnego, za zgodą konsultanta krajowego właściwego w danej dziedzinie

medycyny. W tym celu lekarz składa wniosek, o którym mowa w art. 16c ust. 1.

4a.

W przypadku lekarza, o którym mowa w ust. 4, przepisy art. 16c ust. 2-5 stosuje się

odpowiednio.

5.

W przypadku lekarza, o którym mowa w ust. 4, który rozpoczął szkolenie specjalizacyjne,

kierownik specjalizacji może wystąpić do dyrektora CMKP o uznanie dotychczasowego

dorobku naukowego i zawodowego lekarza za równoważny ze zrealizowaniem przez niego

w części albo w całości modułu specjalistycznego albo modułu jednolitego.

6.

W przypadku lekarza, o którym mowa w ust. 4, zakwalifikowanego do odbywania szkolenia

specjalizacyjnego w trybie postępowania kwalifikacyjnego, kierownik specjalizacji

w porozumieniu z konsultantem krajowym właściwym w danej dziedzinie medycyny może

wystąpić do dyrektora CMKP o uznanie dotychczasowego dorobku naukowego i zawodowego

lekarza za równoważny ze zrealizowaniem przez niego w części albo w całości programu

modułu specjalistycznego albo modułu jednolitego.

7.

Dyrektor CMKP, na podstawie opinii powołanego przez niego zespołu, może, w drodze

decyzji, uznać

1)

dotychczasowy dorobek naukowy i zawodowy lekarza, o którym mowa w ust. 4-6, za równoważny

ze zrealizowaniem przez niego w całości szczegółowego programu modułu specjalistycznego

albo modułu jednolitego i dopuścić tego lekarza do PES;

2)

dotychczasowy dorobek naukowy i zawodowy lekarza, o którym mowa w ust. 4-6, za równoważny

ze zrealizowaniem przez niego w części szczegółowego programu modułu specjalistycznego

albo modułu jednolitego.

8.

W skład zespołu, o którym mowa w ust. 7, wchodzą

1)

konsultant krajowy właściwy dla danej dziedziny medycyny albo odpowiednio konsultant

krajowy w dziedzinie lub dziedzinach medycyny związanych z realizacją zadań państwa

związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju lub konsultant wojskowej

służby zdrowia;

2)

kierownik specjalizacji;

3)

przedstawiciel towarzystwa naukowego lub instytutu badawczego właściwych dla danej

dziedziny medycyny;

4)

przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej posiadający tytuł specjalisty w danej dziedzinie

medycyny i stopień naukowy doktora habilitowanego.

9.

W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może uznać dotychczasowy

dorobek zawodowy i naukowy lekarza za równoważny z realizacją programu specjalizacji

w nowej dziedzinie medycyny, nieobjętej dotychczasowym systemem szkolenia specjalizacyjnego,

i podjąć decyzję o dopuszczeniu lekarza do PES. Przepisy ust. 7 i 8 stosuje się odpowiednio.

9a.

Decyzje, o których mowa w ust. 7 i 9, przekazuje się za pomocą SMK i dodatkowo podaje

w nim

1)

datę decyzji;

2)

imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;

3)

przedmiot decyzji;

4)

rodzaj rozstrzygnięcia;

5)

organ wydający decyzję.

10.

(uchylony)

1.

Dokument potwierdzający formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji lekarskiej

lub lekarsko-dentystycznej lekarza lub lekarza dentysty będącego obywatelem państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, wydany przez właściwe władze innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, spełniający minimalne wymogi kształcenia

określone w przepisach Unii Europejskiej, wymieniony w wykazie, o którym mowa w ust.

3, jest równoważny z dokumentem poświadczającym tytuł specjalisty.

2.

Za równoważne z tytułem specjalisty w dziedzinie medycyny uważa się również kwalifikacje

potwierdzone

1)

dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej,

świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed dniem

a)

20 grudnia 1976 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii, Republice Francuskiej, Królestwie

Niderlandów, Republice Irlandii, Wielkim Księstwie Luksemburga, Republice Federalnej

Niemiec, Republice Włoskiej lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii

Północnej,

b)

1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,

c)

1 stycznia 1986 r. w Królestwie Hiszpanii lub Republice Portugalii,

d)

3 kwietnia 1992 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, który upoważnia do

wykonywania zawodu lekarza specjalisty na terytorium Republiki Federalnej Niemiec

na tych samych zasadach jak dokument potwierdzający kwalifikacje przyznany przez właściwe

organy Republiki Federalnej Niemiec i wymieniony w wykazie, o którym mowa w ust. 3,

e)

1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii, Republice Finlandii, Królestwie Szwecji, Republice

Islandii lub Królestwie Norwegii,

f)

1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,

g)

1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,

h)

1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej, Republice Słowenii, Republice

Litewskiej, Republice Łotewskiej, Republice Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice

Malty lub Republice Cypryjskiej,

i)

1 stycznia 2007 r. w Republice Bułgarii lub Rumunii,

j)

1 lipca 2013 r. w Republice Chorwacji

- oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej

potwierdzającym, że lekarz faktycznie i zgodnie z prawem wykonywał zawód jako specjalista

w danej dziedzinie przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio

poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

2)

dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej,

świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed dniem

a)

20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Estońskiej,

b)

21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Łotewskiej,

c)

11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Litewskiej,

d)

25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii,

da) 8 października 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Chorwacji,

e)

1 stycznia 1993 r. w byłej Czechosłowacji w przypadku Republiki Czeskiej lub Republiki

Słowackiej

- oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy odpowiednio Republiki Estońskiej,

Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Słowenii, Republiki Chorwacji,

Republiki Czeskiej lub Republiki Słowackiej potwierdzającym, że dokument ten ma na

terytorium tych państw taką samą moc, jak dokumenty wymienione w odniesieniu do tych

państw w wykazie, o którym mowa w ust. 3, oraz że lekarz faktycznie i zgodnie z prawem

wykonywał zawód jako specjalista w danej dziedzinie przez co najmniej trzy kolejne

lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

3)

dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarsko-dentystycznej,

świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed dniem

a)

28 stycznia 1980 r. w Królestwie Danii, Królestwie Niderlandów, Republice Irlandii,

Republice Federalnej Niemiec lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii

Północnej,

b)

28 stycznia 1980 r. w Republice Francuskiej w dziedzinie ortodoncji,

c)

1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej w dziedzinie ortodoncji,

d)

3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, który upoważnia

do wykonywania zawodu lekarza dentysty specjalisty na terytorium Republiki Federalnej

Niemiec na tych samych zasadach jak dokument potwierdzający kwalifikacje przyznany

przez właściwe organy Republiki Federalnej Niemiec i wymieniony w wykazie, o którym

mowa w ust. 3,

e)

1 stycznia 1994 r. w Królestwie Szwecji, Republice Finlandii lub Królestwie Norwegii,

f)

1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej w dziedzinie ortodoncji,

g)

1 stycznia 2003 r. w Republice Greckiej w dziedzinie chirurgii stomatologicznej,

h)

1 maja 2004 r. w Republice Słowenii, Republice Litewskiej, Republice Węgierskiej,

Republice Malty lub Republice Cypryjskiej,

i)

1 maja 2004 r. w Republice Estońskiej lub Republice Łotewskiej w dziedzinie ortodoncji,

j)

27 stycznia 2005 r. w Królestwie Belgii w dziedzinie ortodoncji,

k)

21 maja 2005 r. w Republice Włoskiej

- oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej

potwierdzającym, że lekarz dentysta faktycznie i zgodnie z prawem wykonywał zawód

jako specjalista w danej dziedzinie przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie

pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

4)

dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarsko-dentystycznej,

świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed dniem

a)

20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Estońskiej,

b)

21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Łotewskiej,

c)

11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Litewskiej,

d)

25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii

- oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy odpowiednio: Republiki Estońskiej,

Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Słowenii, Republiki Czeskiej

lub Republiki Słowackiej potwierdzającym, że dokument ten ma na terytorium tych państw

taką samą moc jak dokumenty wymienione w odniesieniu do tych państw w wykazie, o którym

mowa w ust. 3, oraz że lekarz dentysta faktycznie i zgodnie z prawem wykonywał zawód

jako specjalista w danej dziedzinie przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie

pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

5)

dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej,

świadczącym o odbyciu specjalistycznego kształcenia przed dniem 1 stycznia 1995 r.

w Królestwie Hiszpanii, oraz zaświadczeniem, wydanym przez właściwe władze hiszpańskie,

o zdaniu egzaminu specjalizacyjnego, przeprowadzonego w celu potwierdzenia, że kwalifikacje

lekarza odpowiadają kwalifikacjom w zakresie danej specjalności, o których mowa w

ust. 3;

5a)

dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej,

świadczącym o rozpoczęciu kształcenia po dniu 31 grudnia 1983 r. a przed dniem 1 stycznia

1991 r. w Republice Włoskiej, jeżeli do dokumentu jest dołączone zaświadczenie wydane

przez właściwy organ włoski stwierdzające, że dany lekarz faktycznie i zgodnie z prawem

wykonywał w Republice Włoskiej działalność lekarza danej specjalizacji przez co najmniej

siedem kolejnych lat w okresie dziesięciu lat poprzedzających wydanie tego zaświadczenia,

a kwalifikacje te są uważane za równoważne z kwalifikacjami poświadczonymi dokumentami

wymienionymi w wykazie, o którym mowa w ust. 3;

6)

dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej

lub lekarsko-dentystycznej wydanym przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie

Unii Europejskiej innym niż dokumenty wymienione w wykazie, o którym mowa w ust. 3,

lub w zakresie specjalizacji innej niż wymieniona w wykazie, o którym mowa w art.

20a ust. 2, oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej stwierdzającym, że dokument potwierdzający

formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej lub lekarsko-dentystycznej

został wydany po odbyciu odpowiedniego kształcenia spełniającego minimalne wymogi

określone w przepisach Unii Europejskiej, a kwalifikacje te są uważane za równoważne

z kwalifikacjami poświadczonymi dokumentami wymienionymi w wykazie, o którym mowa

w ust. 3.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz dokumentów potwierdzających formalne

kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznych lekarza i lekarza dentysty, będącego

obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

1.

W przypadku

1)

lekarza, lekarza dentysty posiadającego dokument potwierdzający formalne kwalifikacje

w zakresie specjalizacji medycznych lekarza, lekarza dentysty inny niż wymieniony

w wykazie, o którym mowa w art. 16a ust. 3, wyłącznie na potrzeby uznania tej specjalizacji,

albo

2)

lekarza, lekarza dentysty posiadającego dokument potwierdzający formalne kwalifikacje

w zakresie specjalizacji medycznych lekarza, lekarza dentysty wymieniony w wykazie,

o którym mowa w art. 16a ust. 3, który nie może przedstawić zaświadczenia wydanego

przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzającego faktyczne

i zgodne z prawem wykonywanie zawodu jako specjalista w danej dziedzinie na terytorium

tego państwa członkowskiego przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat

bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

3)

lekarza, lekarza dentysty posiadającego dokument potwierdzający formalne kwalifikacje

w zakresie specjalizacji medycznych lekarza, lekarza dentysty wydany przez inne państwo

niż państwo członkowskie Unii Europejskiej i który może przedstawić zaświadczenie,

że posiada trzyletnie doświadczenie zawodowe jako specjalista w danej dziedzinie,

uzyskane na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które uznało to potwierdzenie

kwalifikacji zawodowych zgodnie z wewnętrznymi przepisami tego państwa oraz potwierdziło

uzyskane doświadczenie zawodowe

- minister właściwy do spraw zdrowia stosuje przepisy o zasadach uznawania kwalifikacji

zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, określone w odrębnych

przepisach, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 uprawnienie do wyboru stażu adaptacyjnego albo

testu umiejętności w rozumieniu przepisów o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych

nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej może zostać wyłączone.

1.

Lekarz składa, za pomocą SMK, wniosek o odbywanie szkolenia specjalizacyjnego w wybranej

dziedzinie medycyny odpowiednio do

1

dyrektora CMKP za pośrednictwem wojewody właściwego ze względu na pierwszy wariant

wyboru, o którym mowa w ust. 1d - w przypadku zamiaru przystąpienia do odbycia szkolenia

w ramach miejsc specjalizacyjnych przyznawanych w poszczególnych dziedzinach medycyny

przez ministra właściwego do spraw zdrowia, zwanych dalej „miejscami rezydenckimi”,

oraz w przypadku lekarzy przystępujących do odbycia szkolenia w ramach pozostałych

wolnych miejsc specjalizacyjnych w poszczególnych dziedzinach medycyny innych niż

miejsca rezydenckie, zwanych dalej „miejscami pozarezydenckimi”;

2)

Ministra Obrony Narodowej - w przypadku lekarzy będących żołnierzami w czynnej służbie

wojskowej, a także lekarzy zatrudnionych w podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym

przez Ministra Obrony Narodowej albo komórce lub jednostce organizacyjnej mu podległej;

3)

ministra właściwego do spraw wewnętrznych - w przypadku lekarzy będących funkcjonariuszami

w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych albo lekarzy zatrudnionych na podstawie

umowy o pracę albo umowy cywilnoprawnej albo realizujących świadczenia opieki zdrowotnej

na podstawie porozumienia z korzystającym, albo pełniących służbę w podmiocie leczniczym

utworzonym przez tego ministra.

1a.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się w terminie od dnia 1 lutego do dnia 28

lutego - na postępowanie kwalifikacyjne rozpoczynające się w dniu 1 marca, albo od

dnia 1 września do dnia 30 września - na postępowanie kwalifikacyjne rozpoczynające

się w dniu 1 października.

1b.

Do terminów, o których mowa w ust. 1a, nie stosuje się przepisów art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

1c.

W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii minister

właściwy do spraw zdrowia może zmienić terminy, o których mowa w ust. 1a. W przypadku

nieustania okoliczności będących przyczyną zmiany terminów minister właściwy do spraw

zdrowia dokonuje ponownej zmiany tych terminów, jednak łączny okres przesunięcia danego

terminu nie może być dłuższy niż 5 miesięcy. Do tych terminów nie stosuje się przepisów

art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Informację o zmianie tych terminów minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza na

swojej stronie internetowej.

1d.

Lekarz może złożyć wniosek w danym postępowaniu kwalifikacyjnym, wskazując w nim w

preferowanej kolejności nie więcej niż piętnaście wariantów wyboru zawierających co

najmniej jedną dziedzinę medycyny, ze wskazaniem województwa i trybu odbywania szkolenia

specjalizacyjnego.

1e.

Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, a także lekarz zatrudniony w

podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony Narodowej albo

komórce lub jednostce organizacyjnej mu podległej może złożyć wniosek w danym postępowaniu

kwalifikacyjnym, wskazując w preferowanej kolejności nie więcej niż dwie dziedziny

medycyny, ze wskazaniem podmiotów leczniczych utworzonych i nadzorowanych przez Ministra

Obrony Narodowej akredytowanych do szkolenia specjalizacyjnego w określonym trybie

szkolenia.

1f.

Do każdego wariantu wyboru lekarz może wskazać w preferowanej kolejności nie więcej

niż trzy nazwy jednostek prowadzących szkolenie specjalizacyjne jako miejsce odbywania

szkolenia specjalizacyjnego.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

imię (imiona) i nazwisko lekarza;

2)

(uchylony)

3)

miejsce i datę urodzenia;

4)

płeć;

5)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

6)

obywatelstwo (obywatelstwa);

7)

adres miejsca zamieszkania;

8)

cechy dokumentu, na podstawie którego cudzoziemiec niebędący obywatelem Unii Europejskiej

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

9)

numer prawa wykonywania zawodu oraz numer rejestracyjny lekarza w okręgowej izbie

lekarskiej;

10)

numer seryjny, datę i podmiot wydający dokument prawa wykonywania zawodu;

11)

posiadane tytuły specjalisty oraz rok ich uzyskania, a także tryb odbywania szkolenia

specjalizacyjnego;

11a)

wynik PES;

12)

dotychczas odbywane szkolenia specjalizacyjne niezakończone uzyskaniem tytułu specjalisty

i tryb ich odbywania;

13)

wynik LEK albo LDEK; przepis art. 5 ust. 5 stosuje się odpowiednio;

14)

posiadany stopień naukowy lub tytuł naukowy;

15)

liczbę publikacji i ich wykaz; potwierdzenie udziału w publikacji wydaje Główna Biblioteka

Lekarska i jej oddziały oraz biblioteki uczelni medycznych;

16)

okres zatrudnienia w jednostce akredytowanej, zgodnej z kierunkiem wnioskowanej specjalizacji;

17)

dane, o których mowa w ust. 1d albo ust. 1e;

18

średnią arytmetyczną ocen z egzaminów uzyskaną w okresie studiów, liczoną do dwóch

cyfr po przecinku, obliczoną na podstawie danych, o których mowa w ust. 10a.

2a

Do wniosku dołącza się skan dokumentów potwierdzających dane, o których mowa w ust.

2 pkt 8, 9, 11a, 13-15, 16 i 18, oraz skan dokumentów potwierdzających

1)

zgodę pracodawcy na odbywanie szkolenia specjalizacyjnego w przypadku deklaracji odbywania

szkolenia specjalizacyjnego w trybie, o którym mowa w art. 16h ust. 2 pkt 1-3;

2)

zgodę kierownika szkoły doktorskiej w przypadku deklaracji odbywania szkolenia specjalizacyjnego

w ramach poszerzenia zajęć, o których mowa w art. 16h ust. 2 pkt 5;

3)

posiadanie co najmniej 3-letniego okresu zatrudnienia lub stosunku służbowego do dnia

rozpoczęcia postępowania kwalifikacyjnego zgodnego z kierunkiem specjalizacji, w pełnym

wymiarze czasu pracy, w jednostce uprawnionej do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego;

4)

w przypadku lekarza będącego żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, a także lekarza

zatrudnionego w podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony

Narodowej albo w komórce lub jednostce organizacyjnej mu podległej - posiadanie co

najmniej 3-letniego okresu pozostawania na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej

w związku z wyznaczeniem na to stanowisko lub pobytem na misjach Polskich Kontyngentów

Wojskowych;

5)

zajmowane stanowisko - w przypadku nauczycieli akademickich zatrudnionych w uczelniach

medycznych lub innych uczelniach prowadzących działalność w dziedzinie nauk medycznych

i nauk o zdrowiu w dyscyplinie nauki medyczne;

6)

w przypadku lekarza będącego żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, a także lekarza

zatrudnionego w podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony

Narodowej albo w komórce lub jednostce organizacyjnej podległej temu ministrowi -

zgodę kierownika komórki organizacyjnej urzędu obsługującego Ministra Obrony Narodowej

realizującej zadania z zakresu spraw podmiotów leczniczych utworzonych i nadzorowanych

przez Ministra Obrony Narodowej na odbycie szkolenia specjalizacyjnego, wydaną po

przedstawieniu opinii odpowiednio przełożonych służbowych albo pracodawcy;

7)

w przypadku lekarza będącego funkcjonariuszem w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych

podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych albo

lekarza zatrudnionego na podstawie umowy o pracę albo umowy cywilnoprawnej albo realizującego

świadczenia opieki zdrowotnej na podstawie porozumienia z korzystającym, albo pełniącego

służbę w podmiocie leczniczym utworzonym przez tego ministra - zgodę przełożonego

albo pracodawcy na odbycie szkolenia specjalizacyjnego.

2b

Wnioskodawca przedstawia do wglądu oryginały dokumentów na wezwanie organów, o których

mowa w ust. 8.

2c

W przypadku stwierdzenia braków formalnych we wniosku organ, o którym mowa w ust.

8, wzywa do ich usunięcia w terminie 5 dni od dnia przekazania w SMK informacji o

konieczności uzupełnienia braków.

3

Wojewoda w ramach postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa w ust. 7, dokonuje

oceny formalnej wniosku wraz z przyporządkowaniem mu uzyskanej procentowej liczby

punktów, o których mowa w ust. 11, w odniesieniu do każdego z wariantów wskazanych

we wniosku i potwierdza do dnia 31 marca albo do dnia 31 października, za pomocą SMK,

poprawność zgłoszonych we wniosku danych. Wojewoda przekazuje, za pomocą SMK, poprawne

formalnie wnioski do dyrektora CMKP.

4

Minister Obrony Narodowej w ramach postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa w

ust. 7, dokonuje oceny formalnej wniosku wraz z przyporządkowaniem mu uzyskanej procentowej

liczby punktów, o których mowa w ust. 11, w odniesieniu do każdego z wariantów wskazanych

we wniosku i potwierdza do dnia 31 marca albo do dnia 31 października, za pomocą SMK,

poprawność zgłoszonych we wniosku danych.

5

Minister właściwy do spraw wewnętrznych lub wyznaczona przez niego komórka organizacyjna

w ramach postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa w ust. 7, dokonuje oceny formalnej

wniosku wraz z przyporządkowaniem mu uzyskanej procentowej liczby punktów, o których

mowa w ust. 11, w odniesieniu do każdego z wariantów wskazanych we wniosku i potwierdza

do dnia 31 marca albo do dnia 31 października, za pomocą SMK, poprawność zgłoszonych

we wniosku danych.

5a

Po dokonaniu oceny formalnej wniosku oraz przyporządkowaniu mu procentowej liczby

punktów lekarzowi udostępnia się, za pomocą SMK, treść wniosku po weryfikacji wraz

z procentową liczbą punktów w odniesieniu do każdego z wariantów wskazanych we wniosku.

5b

Lekarz może zgłosić zastrzeżenia co do danych zawartych we wniosku oraz punktacji

w terminie 2 dni od dnia udostępnienia w SMK zweryfikowanego wniosku wraz z punktacją.

5c

W przypadku niezgłoszenia zastrzeżeń, o których mowa w ust. 5b, podstawą weryfikacji

postępowania konkursowego, o której mowa w ust. 14, nie mogą być błędy w zakresie

danych wskazanych we wniosku oraz w zakresie przyznanej punktacji.

6.

(uchylony)

7.

W celu zakwalifikowania lekarza do odbycia szkolenia specjalizacyjnego przeprowadza

się, za pomocą SMK i z wykorzystaniem danych zamieszczonych w SMK, postępowanie kwalifikacyjne,

które obejmuje ocenę formalną wniosku o rozpoczęcie szkolenia specjalizacyjnego oraz

postępowanie konkursowe.

8.

Postępowanie kwalifikacyjne obejmujące wolne miejsca szkoleniowe przeprowadzają dwa

razy w roku odpowiednio dyrektor CMKP za pośrednictwem wojewodów, Minister Obrony

Narodowej albo minister właściwy do spraw wewnętrznych, zwani dalej „organami prowadzącymi

postępowanie kwalifikacyjne”.

8a.

Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, a także lekarz zatrudniony w

podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony Narodowej albo

komórce lub jednostce organizacyjnej mu podległej może w uzasadnionych przypadkach,

po uzyskaniu zgody kierownika komórki organizacyjnej urzędu obsługującego Ministra

Obrony Narodowej, złożyć wniosek o przystąpienie do postępowania kwalifikacyjnego

poza resortem obrony narodowej.

9.

W ramach postępowania kwalifikacyjnego prowadzonego za pomocą SMK odbywa się postępowanie

konkursowe przeprowadzane odpowiednio przez dyrektora CMKP, Ministra Obrony Narodowej

albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub wyznaczoną przez niego komórkę

organizacyjną, obejmujące w szczególności sporządzenie list rankingowych lekarzy,

zawierających imię (imiona) i nazwisko lekarza, numer wniosku oraz wynik postępowania,

według uzyskanego wyniku procentowego liczby zdobytych punktów, o których mowa w ust.

11, z uwzględnieniem ust. 10a, a w przypadku Ministra Obrony Narodowej oraz ministra

właściwego do spraw wewnętrznych w trybie art. 16h ust. 2, według uzyskanego wyniku

procentowego liczby zdobytych punktów, o których mowa w ust. 11, z uwzględnieniem

ust. 10a i 10b, oraz wskazanie lekarzy zakwalifikowanych i niezakwalifikowanych do

szkolenia specjalizacyjnego.

10.

W postępowaniu konkursowym uwzględnia się

1)

w przypadku lekarza, który występuje o rozpoczęcie specjalizacji w trybie rezydenckim,

wynik LEK albo w przypadku lekarza dentysty - LDEK, oraz dodatkowo punkty za posiadanie

stopnia naukowego doktora w zakresie nauk medycznych i publikacje w czasopismach naukowych

aktualnego, w dacie opublikowania publikacji naukowej, wykazu czasopism naukowych

ujętych w wykazie sporządzonym zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 267 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie

wyższym i nauce;

2)

w przypadku lekarza, który występuje o rozpoczęcie specjalizacji w trybie pozarezydenckim,

jeżeli posiada odpowiednią specjalizację I lub II stopnia bądź tytuł specjalisty,

wynik egzaminu w zakresie odpowiedniej specjalizacji I lub II stopnia albo PES albo

wynik LEK albo LDEK oraz punkty dodatkowe - za posiadanie stopnia naukowego doktora

w zakresie nauk medycznych, 3-letni okres zatrudnienia lub stosunek służbowy w jednostce

akredytowanej zgodny z kierunkiem specjalizacji, publikacje w czasopismach naukowych

aktualnego, w dacie opublikowania publikacji naukowej, wykazu czasopism naukowych

ujętych w wykazie sporządzonym zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 267 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie

wyższym i nauce;

3)

w przypadku lekarza, który występuje o rozpoczęcie specjalizacji w trybie pozarezydenckim,

jeżeli nie posiada odpowiedniej specjalizacji I lub II stopnia lub tytułu specjalisty,

wynik LEK albo LDEK oraz punkty dodatkowe - za posiadanie stopnia naukowego doktora

nauk medycznych, 3-letni okres zatrudnienia lub stosunek służbowy w jednostce akredytowanej

zgodny z kierunkiem specjalizacji, publikacje w czasopismach naukowych aktualnego,

w dacie opublikowania publikacji naukowej, wykazu czasopism naukowych ujętych w wykazie

sporządzonym zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 267 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie

wyższym i nauce.

10a.

W przypadku uzyskania przez dwóch lub więcej lekarzy, ubiegających się o miejsce szkoleniowe

w tej samej dziedzinie, identycznego wyniku postępowania, uwzględnia się średnią arytmetyczną

ocen z egzaminów uzyskaną w okresie studiów, liczoną do dwóch cyfr po przecinku, obliczoną

na podstawie danych zawartych w karcie osiągnięć studenta, ze wskazaniem skali ocen,

jaka obowiązywała w uczelni. W przypadku lekarzy albo lekarzy dentystów, którzy ukończyli

studia poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oblicza się średnią arytmetyczną

ocen z egzaminów uzyskaną w okresie studiów, liczoną do dwóch cyfr po przecinku, obliczoną

na podstawie danych zawartych w suplemencie dyplomu lekarza albo lekarza dentysty,

w odniesieniu do skali ocen, jaka obowiązywała w polskiej uczelni w danym roku. Jeżeli

dwóch lub więcej lekarzy ubiegających się o miejsce szkoleniowe w tej samej dziedzinie

uzyska identyczny wynik postępowania oraz identyczną średnią arytmetyczną ocen z egzaminów

w okresie studiów, liczoną do dwóch cyfr po przecinku, o kolejności na liście rankingowej

decyduje czas złożenia wniosku niezawierającego braków formalnych.

10b.

W przypadku uzyskania przez dwóch lub więcej lekarzy, ubiegających się o miejsce szkoleniowe

w tej samej dziedzinie, identycznego wyniku w postępowaniu kwalifikacyjnym prowadzonym

przez Ministra Obrony Narodowej, pierwszeństwo w przyznaniu miejsca otrzymuje lekarz

pozostający w dniu postępowania kwalifikacyjnego w służbie czynnej. Jeżeli kryterium

pozostawania w służbie czynnej nie rozstrzyga o pierwszeństwie w przyznaniu miejsca,

o pierwszeństwie w przyznaniu miejsca decyduje czas złożenia wniosku niezawierającego

braków formalnych.

10c.

W przypadku lekarzy będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, a także lekarzy

zatrudnionych w podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony

Narodowej albo komórce lub jednostce organizacyjnej mu podległej uwzględnia się punkty

dodatkowe - za co najmniej 3-letni okres pozostawania na stanowisku służbowym w jednostce

wojskowej w związku z wyznaczeniem na to stanowisko lub pobyt na misjach Polskich

Kontyngentów Wojskowych.

11.

Wynik postępowania konkursowego stanowi procent maksymalnej liczby punktów uzyskanych

za LEK albo LDEK oraz punktów dodatkowych, o których mowa w ust. 10 pkt 1, albo procent

maksymalnej liczby punktów uzyskanych za LEK albo LDEK albo egzaminu w zakresie odpowiedniej

specjalizacji I lub II stopnia albo PES oraz punktów dodatkowych, o których mowa w

ust. 10 pkt 2 i ust. 10c, albo procent maksymalnej liczby punktów uzyskanych za LEK

albo LDEK oraz punktów dodatkowych, o których mowa w ust. 10 pkt 3 oraz ust. 10c.

12.

W przypadku osób posiadających wynik Lekarskiego Egzaminu Państwowego lub Lekarsko-Dentystycznego

Egzaminu Państwowego w postępowaniu konkursowym wynik tych egzaminów uznaje się za

równoważny z wynikiem odpowiednio LEK lub LDEK.

13.

Do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w trybie rezydenckim i pozarezydenckim kwalifikuje

się, za pomocą SMK, lekarzy w liczbie odpowiadającej liczbie wolnych miejsc dostępnych

w danym postępowaniu kwalifikacyjnym w danej dziedzinie medycyny w danym województwie

albo posiadanych przez dany podmiot, o którym mowa w art. 19f ust. 1, w kolejności

od najwyższego wyniku na listach rankingowych, o którym mowa w ust. 9, uzyskanego

w postępowaniu konkursowym.

13a

Listy rankingowe lekarzy, o których mowa w ust. 9, bez wskazania imienia (imion) i

nazwiska, ogłaszają, za pomocą SMK, dyrektor CMKP, Minister Obrony Narodowej i minister

właściwy do spraw wewnętrznych lub wyznaczona przez niego komórka organizacyjna w

terminie 7 dni od dnia zakończenia oceny formalnej wniosku, o której mowa w ust. 3-5.

13b

Wolne miejsca rezydenckie oraz pozarezydenckie, o których mowa w ust. 13, w danym

postępowaniu dla danej dziedziny medycyny rozdziela się, za pomocą SMK, według kolejności

listy rankingowej między lekarzy, którzy zakwalifikowali się do postępowania konkursowego,

zgodnie ze zgłoszoną przez nich kolejnością, o której mowa odpowiednio w ust. 1d albo

1e.

13c

Lekarz, w terminie 10 dni od dnia ogłoszenia list lekarzy zakwalifikowanych w pierwszym

etapie, potwierdza, za pomocą SMK, przyjęcie wskazanego miejsca w danej dziedzinie

w danym województwie oraz określonego trybu szkolenia specjalizacyjnego. Brak dokonania

potwierdzenia w SMK uznaje się za odstąpienie lekarza od postępowania konkursowego

w pierwszym etapie i zwolnienie przyznanego miejsca specjalizacyjnego, które podlega

ponownemu rozdziałowi w SMK. Lekarz, który nie potwierdził przyjęcia wskazanego miejsca

specjalizacyjnego w pierwszym etapie, oraz lekarz, który znalazł się na liście lekarzy

niezakwalifikowanych w pierwszym etapie, są uwzględniani ponownie na liście rankingowej

i przechodzą do drugiego etapu rozdziału, za pomocą SMK, pozostałych wolnych miejsc

specjalizacyjnych.

13d

Listy lekarzy zakwalifikowanych do szkolenia specjalizacyjnego w pierwszym etapie,

którzy potwierdzili przyjęcie wskazanego miejsca odbywania szkolenia specjalizacyjnego,

oraz listy lekarzy, którzy nie potwierdzili w pierwszym etapie przyjęcia wskazanego

miejsca odbywania szkolenia specjalizacyjnego, oraz pozostałych na liście rankingowej

dyrektor CMKP, Minister Obrony Narodowej i minister właściwy do spraw wewnętrznych

lub wyznaczona przez niego komórka organizacyjna ogłaszają, za pomocą SMK, w dniu

następującym po dniu upływu terminu, o którym mowa w ust. 13c.

13e

Wolne miejsca specjalizacyjne pozostałe po pierwszym etapie kwalifikacji rozdziela

się, za pomocą SMK, z wyłączeniem lekarzy zakwalifikowanych do szkolenia specjalizacyjnego

w pierwszym etapie, którzy potwierdzili przyjęcie wskazanego miejsca odbywania szkolenia

specjalizacyjnego. Powstałą listę lekarzy zakwalifikowanych do szkolenia specjalistycznego

w drugim etapie oraz listę lekarzy niezakwalifikowanych w drugim etapie ogłasza się

za pomocą strony internetowej organu prowadzącego postępowanie kwalifikacyjne oraz

SMK w dniu następującym po dniu upływu terminu, o którym mowa w ust. 13c.

13f

Lekarze, którzy zakwalifikowali się do odbywania szkolenia specjalizacyjnego na podstawie

ust. 13e, potwierdzają, za pomocą SMK, wskazane miejsce odbywania szkolenia specjalizacyjnego

w terminie 10 dni od dnia ogłoszenia list lekarzy zakwalifikowanych w drugim etapie.

Brak dokonania potwierdzenia w SMK uznaje się za ostateczne odstąpienie lekarza od

postępowania kwalifikacyjnego. Dyrektor CMKP, Minister Obrony Narodowej i minister

właściwy do spraw wewnętrznych lub wyznaczona przez niego komórka organizacyjna ogłaszają

za pomocą strony internetowej organu prowadzącego postępowanie kwalifikacyjne oraz

SMK ostateczne listy lekarzy zakwalifikowanych i niezakwalifikowanych do odbywania

szkolenia specjalizacyjnego w danym postępowaniu kwalifikacyjnym.

13g

Dyrektor CMKP niezwłocznie informuje wojewodę właściwego ze względu na miejsce odbywania

szkolenia o wyniku postępowania kwalifikacyjnego. Wojewoda dokonuje podziału miejsc

szkoleniowych i kieruje lekarza, za pomocą SMK, do odbywania szkolenia w trybie rezydenckim

albo w trybie pozarezydenckim w danej dziedzinie medycyny do właściwego podmiotu,

o którym mowa w art. 19f ust. 1.

13h

W przypadku stwierdzenia błędu SMK mającego wpływ na treść opublikowanych list rankingowych,

odpowiednio dyrektor CMKP, Minister Obrony Narodowej albo minister właściwy do spraw

wewnętrznych lub wyznaczona przez niego komórka organizacyjna niezwłocznie ogłaszają,

za pomocą SMK, poprawione listy rankingowe, o czym informują na swoich stronach internetowych.

14.

Lekarz biorący udział w postępowaniu kwalifikacyjnym może zwrócić się z wnioskiem

do Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych, albo

wyznaczonej przez nich komórki organizacyjnej, albo do dyrektora CMKP o weryfikację

postępowania konkursowego w terminie 2 dni od dnia ogłoszenia list rankingowych, o

których mowa w ust. 13a, lub list, o których mowa w ust. 13d-13f.

14a.

Wniosek, o którym mowa w ust. 14, zawiera

1)

imię (imiona) i nazwisko lekarza;

2)

miejsce i datę urodzenia;

3)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz państwo wydania;

4)

wskazanie danych, o których mowa w ust. 1d, a w przypadku Ministra Obrony Narodowej,

o których mowa w ust. 1e.

15.

Lista lekarzy niezakwalifikowanych do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w określonej

dziedzinie medycyny zawiera pouczenie dotyczące weryfikacji, o której mowa w ust.

14.

16.

Szczegółowy sposób i tryb przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego określa regulamin

postępowania kwalifikacyjnego określony w przepisach wydanych na podstawie art. 16x

ust. 1 pkt 4.

16a.

Szczegółowy sposób i tryb przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego prowadzonego

przez Ministra Obrony Narodowej określa regulamin postępowania kwalifikacyjnego określony

w przepisach wydanych na podstawie art. 16x ust. 2.

17.

Wojewoda, Minister Obrony Narodowej i minister właściwy do spraw wewnętrznych, uwzględniając

wynik przeprowadzonego postępowania konkursowego, kierują lekarza, z zastrzeżeniem

ust. 17e oraz art. 16e ust. 7, za pomocą SMK, do odbywania szkolenia specjalizacyjnego

w podmiocie, o którym mowa w art. 19f ust. 1, posiadającym wolne miejsce szkoleniowe

w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia zakończenia danego postępowania.

17a.

W celu umożliwienia odbywania szkolenia specjalizacyjnego w podmiocie, o którym mowa

w art. 19f ust. 1, po zakończeniu postępowania kwalifikacyjnego wojewoda może wystąpić

z wnioskiem o udostępnienie wolnego miejsca szkoleniowego pozostającego w dyspozycji

innego wojewody, Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

Wojewoda informuje o wystąpieniu dyrektora CMKP.

17b.

Minister Obrony Narodowej może wystąpić z wnioskiem o udostępnienie wolnego miejsca

szkoleniowego pozostającego w dyspozycji właściwego wojewody lub ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

17c.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może wystąpić z wnioskiem o udostępnienie

wolnego miejsca szkoleniowego pozostającego w dyspozycji właściwego wojewody lub Ministra

Obrony Narodowej.

17d.

W przypadku lekarzy będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, a także lekarzy

zatrudnionych w podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony

Narodowej albo komórce lub jednostce organizacyjnej mu podległej organ prowadzący

postępowanie kwalifikacyjne, uwzględniając wynik przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego,

kieruje lekarza, za pomocą SMK, na wolne miejsce szkoleniowe do odbycia szkolenia

specjalizacyjnego w podmiocie, o którym mowa w art. 19f ust. 1, posiadającym wolne

miejsce szkoleniowe. Organ prowadzący postępowanie kwalifikacyjne może wydać zaświadczenie

o wystawieniu w SMK skierowania do odbywania szkolenia specjalizacyjnego.

17e.

Organy, o których mowa w ust. 17, kierują do odbywania szkolenia specjalizacyjnego

w pierwszej kolejności lekarzy zakwalifikowanych w trybie, o którym mowa w art. 16h

ust. 2 pkt 1 albo 5.

17f.

W przypadku zmiany przez lekarza trybu odbywania szkolenia specjalizacyjnego na tryb

rezydencki albo tryb pozarezydencki wojewoda dokonuje zmiany trybu odbywania szkolenia

specjalizacyjnego w EKS, wskazując datę zmiany trybu oraz nową datę zakończenia szkolenia

specjalizacyjnego, uwzględniając przerwy w szkoleniu, o których mowa w art. 16l.

17g

W uzasadnionych przypadkach terminy dokonania poszczególnych czynności w postępowaniu

kwalifikacyjnym mogą zostać wydłużone, a postępowanie kwalifikacyjne może zostać przedłużone

przez organy prowadzące postępowanie kwalifikacyjne, jednak postępowanie kwalifikacyjne

nie może się zakończyć później niż do dnia 31 maja - w przypadku postępowania rozpoczynającego

się w dniu 1 marca albo do dnia 31 grudnia - w przypadku postępowania rozpoczynającego

się w dniu 1 października. Informację o zmianach terminów poszczególnych czynności

w postępowaniu oraz o przedłużeniu postępowania kwalifikacyjnego wraz z uzasadnieniem

zamieszcza się na stronie internetowej organów prowadzących postępowanie kwalifikacyjne.

18.

Lekarz może zostać skierowany do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w określonej

dziedzinie medycyny po uzyskaniu prawa wykonywania zawodu lekarza albo prawa wykonywania

zawodu lekarza dentysty na czas nieokreślony albo po przedłożeniu zaświadczenia wydanego

przez właściwą okręgową izbę lekarską albo Wojskową Izbę Lekarską o złożeniu dokumentów

niezbędnych do wydania prawa wykonywania zawodu, z zastrzeżeniem, że zaświadczenie

zachowuje ważność nie dłużej niż 1 miesiąc od dnia jego wydania.

19.

W przypadku lekarza, o którym mowa w art. 16 ust. 4, przepisów ust. 1a i 1b oraz ust.

7-16 nie stosuje się. Przepis ust. 17 stosuje się odpowiednio.

Lekarz może odbywać w tym samym okresie tylko jedno szkolenie specjalizacyjne.

1.

W terminie do dnia 5 stycznia i do dnia 5 sierpnia każdego roku wojewoda na podstawie

opinii konsultantów wojewódzkich przekazuje, za pomocą SMK, ministrowi właściwemu

do spraw zdrowia zapotrzebowanie na miejsca rezydenckie, w tym na dodatkowo wydzielone

miejsca, w poszczególnych dziedzinach medycyny, uwzględniając wolne miejsca szkoleniowe,

potrzeby zdrowotne oraz dostępność świadczeń zdrowotnych w danej dziedzinie medycyny

na obszarze danego województwa.

2.

W terminie do dnia 26 stycznia i do dnia 26 sierpnia każdego roku minister właściwy

do spraw zdrowia w ramach posiadanych środków określa na podstawie zapotrzebowania,

o którym mowa w ust. 1, i przekazuje dyrektorowi CMKP, za pomocą SMK, liczbę miejsc

rezydenckich, w tym liczbę dodatkowo wydzielonych miejsc w poszczególnych dziedzinach

medycyny, z podziałem na województwa.

3.

Przed rozpoczęciem postępowania kwalifikacyjnego dyrektor CMKP, w terminie do dnia

28 stycznia i do dnia 28 sierpnia każdego roku, ogłasza, na swojej stronie internetowej

oraz za pomocą SMK, liczbę miejsc rezydenckich, w tym liczbę dodatkowo wydzielonych

miejsc, oraz pozostałych wolnych miejsc pozarezydenckich dostępnych w danym postępowaniu

kwalifikacyjnym z podziałem na poszczególne dziedziny i województwa oraz listę jednostek

prowadzących szkolenie specjalizacyjne, w których znajdują się wolne miejsca szkoleniowe

objęte danym postępowaniem kwalifikacyjnym.

4.

Przed rozpoczęciem postępowania kwalifikacyjnego Minister Obrony Narodowej w terminie

do dnia 28 stycznia i do dnia 28 sierpnia każdego roku ogłasza, na stronie internetowej

urzędu go obsługującego oraz za pomocą SMK, liczbę wolnych miejsc szkoleniowych dla

lekarzy będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, a także zatrudnionych w

podmiotach leczniczych utworzonych i nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej

albo komórce lub jednostce organizacyjnej mu podległej, biorąc pod uwagę potrzeby

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

5.

Przed rozpoczęciem postępowania kwalifikacyjnego minister właściwy do spraw wewnętrznych

w terminie do dnia 28 stycznia i do dnia 28 sierpnia każdego roku ogłasza, na stronie

internetowej urzędu go obsługującego oraz za pomocą SMK, liczbę wolnych miejsc szkoleniowych

dla lekarzy będących funkcjonariuszami w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych

podległych lub nadzorowanych przez tego ministra albo lekarzy zatrudnionych na podstawie

umowy o pracę albo umowy cywilnoprawnej albo realizujących świadczenia opieki zdrowotnej

na podstawie porozumienia z korzystającym, albo pełniących służbę w podmiocie leczniczym

utworzonym przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

6.

Liczba miejsc rezydenckich, o których mowa w ust. 2, zawiera limit dodatkowo wydzielonych

miejsc dla lekarzy wnioskujących o odbywanie szkolenia specjalizacyjnego w ramach

poszerzenia zajęć programowych kształcenia w szkołach doktorskich o program specjalizacji

odbywanej w tej samej jednostce zgodny z zakresem tego kształcenia i w ramach udzielonego

urlopu szkoleniowego albo urlopu bezpłatnego.

7.

Uczelnia kształcąca na kierunku lekarskim lub lekarsko-dentystycznym zgłasza wojewodzie

listę lekarzy wnioskujących o odbywanie szkolenia, o którym mowa w ust. 6.

8.

O kolejności przyznania dodatkowo wydzielonego miejsca, decyduje uzyskany wynik procentowy

liczby zdobytych punktów, o których mowa w art. 16c ust. 11, z zastrzeżeniem art.

16c ust. 10a.

1.

Rezydenturę może odbywać wyłącznie lekarz nieposiadający I lub II stopnia specjalizacji

lub tytułu specjalisty.

2.

Lekarz, który został zakwalifikowany do odbywania rezydentury, lecz nie rozpoczął

szkolenia specjalizacyjnego w okresie 3 miesięcy od dnia wskazanego na skierowaniu,

o którym mowa w art. 16c ust. 17, może złożyć kolejny wniosek o odbywanie rezydentury.

3.

Lekarz, który został zakwalifikowany do odbywania rezydentury i rozpoczął szkolenie

specjalizacyjne, może bez podawania przyczyny złożyć ponowny wniosek o odbywanie rezydentury

w innej dziedzinie medycyny nie więcej niż jeden raz.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3, lekarz może złożyć w przypadku

1)

zmiany na inny moduł podstawowy lub inny moduł jednolity, nie później niż w okresie

pierwszych 12 miesięcy od dnia rozpoczęcia odbywanego szkolenia specjalizacyjnego;

2)

tego samego modułu podstawowego, z zastrzeżeniem art. 16 ust. 3.

5.

Lekarz, który został skreślony z rejestru lekarzy odbywających szkolenie specjalizacyjne

na podstawie art. 16o ust. 1 pkt 5, z przyczyn niezależnych od lekarza, może nie więcej

niż jeden raz złożyć ponownie wniosek o odbywanie rezydentury w innej niż dotychczasowa

dziedzinie medycyny. Do tego wniosku nie stosuje się ust. 7.

6.

Lekarz, który został zakwalifikowany do odbywania rezydentury i rozpoczął szkolenie

specjalizacyjne, może nie więcej niż jeden raz złożyć ponowny wniosek o odbywanie

rezydentury w innej dziedzinie medycyny, w przypadku gdy posiada on orzeczenie lekarskie

o istnieniu przeciwwskazań do kontynuowania dotychczasowej specjalizacji wydane przez

lekarza medycyny pracy. O istnieniu tych przeciwwskazań organ przyjmujący wniosek

informuje okręgową izbę lekarską, której lekarz jest członkiem.

7.

Lekarz, który trzykrotnie został zakwalifikowany do odbywania rezydentury i rozpoczął

szkolenie, nie może złożyć kolejnego wniosku o odbywanie rezydentury.

8.

Lekarz nie może złożyć ponownie wniosku o odbywanie rezydentury, jeżeli uzyskał potwierdzenie

realizacji całego programu specjalizacji.

9.

Do postępowania, o którym mowa w ust. 2-6, stosuje się odpowiednio przepisy art. 16c.

1.

Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne na podstawie i w zakresie ustalonym w programie

specjalizacji dla danej dziedziny medycyny, z uwzględnieniem odpowiedniego modułu.

2.

Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, a także lekarz zatrudniony w

podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony Narodowej albo

komórce lub jednostce organizacyjnej mu podległej w ramach odbywanego szkolenia specjalizacyjnego

jest obowiązany odbyć i zaliczyć szkolenie uzupełniające, odpowiednie dla określonej

specjalizacji, w zakresie wynikającym ze specyfiki służby wojskowej i potrzeb obronności

kraju, na podstawie programu uzupełniającego określonego w przepisach wydanych na

podstawie art. 16g ust. 2.

2a.

Koszty szkolenia uzupełniającego, o którym mowa w ust. 2, pokrywa Minister Obrony

Narodowej ze środków budżetu państwa, których jest dysponentem.

3.

Program specjalizacji zawiera

1

zakres wymaganej wiedzy teoretycznej i wymaganych umiejętności praktycznych, które

lekarz jest obowiązany opanować w trakcie szkolenia specjalizacyjnego, z uwzględnieniem

elementów danej dziedziny medycyny oraz dziedzin pokrewnych, w szczególności elementów

farmakologii klinicznej, farmakoekonomiki, onkologii, medycyny paliatywnej, medycyny

ratunkowej, promocji zdrowia i zdrowia publicznego, orzecznictwa lekarskiego i prawa

medycznego;

1

zakres wymaganej wiedzy teoretycznej i wymaganych umiejętności praktycznych, które

lekarz jest obowiązany opanować w trakcie szkolenia specjalizacyjnego, z uwzględnieniem

elementów danej dziedziny medycyny oraz dziedzin pokrewnych, w szczególności elementów

farmakologii klinicznej, farmakoekonomiki, onkologii, medycyny paliatywnej, profilaktyki

i promocji zdrowia oraz orzecznictwa lekarskiego;

2)

formy i metody pogłębiania i uzupełniania wiedzy teoretycznej oraz nabywania i doskonalenia

umiejętności praktycznych, w szczególności

a)

kurs specjalizacyjny wprowadzający w pierwszym roku odbywania szkolenia specjalizacyjnego,

obejmujący wprowadzenie w problematykę, cele i obszar działania danej specjalności

oraz zadania, kompetencje i oczekiwane wyniki kształcenia specjalisty w tej dziedzinie,

b)

niezbędne kursy specjalizacyjne obejmujące określony zakres wymaganej wiedzy teoretycznej

w danej dziedzinie medycyny i dziedzinach pokrewnych,

c

kurs w zakresie ratownictwa medycznego,

c)

(uchylona)

d

kurs w zakresie zdrowia publicznego,

d)

(uchylona)

e

kurs w zakresie prawa medycznego,

e)

(uchylona)

f

szkolenie i uczestniczenie w wykonywaniu oraz wykonywanie w ustalonej liczbie określonych

zabiegów lub procedur medycznych,

f

staż podstawowy obejmujący szkolenie w zakresie wiedzy teoretycznej i uczestniczenie

w wykonywaniu oraz wykonywanie w ustalonej liczbie określonych zabiegów lub procedur

medycznych określonych w modułach objętych programem specjalizacji,

g)

staże kierunkowe obejmujące określony zakres wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych,

h)

pełnienie dyżurów medycznych określonych w programie danej specjalizacji w maksymalnym

czasie pracy określonym ustawą z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej albo pracę w systemie zmianowym, jeżeli program danej specjalizacji przewiduje pracę

w takim systemie, a także gdy lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne oraz kierownik

specjalizacji, pod którego nadzorem jest lekarz, pracują na tej samej zmianie, albo

pracę w równoważnym czasie pracy, jeżeli program danej specjalizacji przewiduje pracę

w takim systemie i system ten jest stosowany do wszystkich lekarzy w jednostce akredytowanej,

i)

samokształcenie kierowane,

j

kurs atestacyjny podsumowujący odbyte szkolenie;

2a

wskazanie jednostek organizacyjnych podmiotu leczniczego prowadzącego szkolenie specjalizacyjne,

w których dopuszcza się pełnienie dyżurów medycznych przez lekarza

a)

dla modułu podstawowego oraz staży kierunkowych - w ramach modułu podstawowego i do

czasu zakończenia programu modułu podstawowego,

b)

dla modułu specjalistycznego oraz staży kierunkowych - w ramach modułu specjalistycznego,

po zakończeniu modułu podstawowego i w czasie trwania modułu specjalistycznego,

c)

dla modułu jednolitego lub staży kierunkowych - w ramach specjalizacji jednolitej

w czasie jej trwania i w ramach tej specjalizacji;

3

okres trwania szkolenia specjalizacyjnego;

3

okres trwania szkolenia specjalizacyjnego, w tym co najmniej okres 6 miesięcy szkolenia

specjalizacyjnego odbywanego w szpitalu pierwszego lub drugiego stopnia podstawowego

poziomu zabezpieczenia zdrowotnego, w zakresie stażu podstawowego ujętego w module

podstawowym z chirurgii ogólnej, chorób wewnętrznych i pediatrii;

4)

formy i metody kontroli, wraz z oceną wiedzy teoretycznej i nabytych umiejętności

praktycznych;

5)

sposób i tryb uzyskania potwierdzenia posiadania umiejętności praktycznych określonych

programem specjalizacji;

6)

zakres merytoryczny Państwowego Egzaminu Modułowego, zwanego dalej „PEM” i PES z podaniem

bibliografii, z której są układane pytania;

7)

standardy akredytacyjne podmiotów szkolących, odpowiadające warunkom, jakie muszą

spełnić jednostki w celu zapewnienia realizacji danego programu specjalizacji.

4.

Program specjalizacji opracowuje co najmniej raz na 5 lat oraz aktualizuje w razie

potrzeby, zgodnie z postępem wiedzy medycznej, zespół ekspertów. Program specjalizacji

redaguje CMKP i zatwierdza minister właściwy do spraw zdrowia.

5.

Członków zespołu ekspertów powołuje i odwołuje dyrektor CMKP. Członkowie zespołu ekspertów

są powoływani spośród lekarzy posiadających tytuł specjalisty lub specjalizację II

stopnia w dziedzinie medycyny, dla której ma być opracowany program specjalizacji,

lub w dziedzinach pokrewnych, spośród osób zgłoszonych przez konsultanta krajowego

w danej dziedzinie medycyny lub konsultanta krajowego w dziedzinie lub dziedzinach

medycyny związanych z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością

kraju w czasie wojny i pokoju lub konsultantów krajowych z dziedzin pokrewnych, towarzystwa

naukowe lub instytuty badawcze właściwe dla danej dziedziny medycyny, a w przypadku

braku w dziedzinie pokrewnej - Naczelną Radę Lekarską, CMKP oraz lekarzy odbywających

szkolenie specjalizacyjne w dziedzinie medycyny, dla której ma być opracowany program

specjalizacji, lub w dziedzinie pokrewnej spośród osób zgłoszonych przez Naczelną

Radę Lekarską.

6.

W skład zespołu, o którym mowa w ust. 5, wchodzą

1)

konsultant krajowy w danej dziedzinie medycyny lub jego przedstawiciel lub przedstawiciele

lub konsultanci krajowi w dziedzinach pokrewnych lub ich przedstawiciele;

2)

konsultant lub konsultanci krajowi w dziedzinach medycyny związanych z realizacją

zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju lub

ich przedstawiciele - w dziedzinach, do których ma to zastosowanie;

3)

przedstawiciel lub przedstawiciele towarzystw naukowych lub instytutów badawczych

właściwych dla danej dziedziny medycyny, a w przypadku ich braku - w dziedzinie pokrewnej;

4)

przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej posiadający stopień naukowy doktora habilitowanego;

5)

przedstawiciel CMKP;

6)

przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej odbywający szkolenie specjalizacyjne.

7.

Na przewodniczącego zespołu ekspertów dyrektor CMKP powołuje konsultanta krajowego

w danej dziedzinie medycyny, dla której ma być opracowany program specjalizacji, a

jeżeli nie został powołany - w dziedzinie pokrewnej.

8.

CMKP publikuje programy specjalizacji zatwierdzone przez ministra właściwego do spraw

zdrowia na swojej stronie internetowej oraz za pomocą SMK.

9.

W przypadku wprowadzenia merytorycznej zmiany zaktualizowany program, o którym mowa

w ust. 4, zawiera szczegółowe informacje dotyczące terminu oraz sposobu jego wdrożenia.

1.

(uchylony)

2.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, po

zasięgnięciu opinii Wojskowej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, programy

uzupełniające dla określonej specjalizacji, zawierające zakres wymaganej wiedzy teoretycznej

i wymaganych umiejętności praktycznych, formy i metody ich nabywania, okres trwania

i sposób odbywania szkolenia uzupełniającego oraz formy i metody oceny nabytej przez

lekarza wiedzy i umiejętności, a także sposób zaliczenia szkolenia uzupełniającego,

mając na uwadze konieczność nabycia przez lekarza dodatkowej wiedzy do udzielania

świadczeń zdrowotnych w określonej dziedzinie medycyny, w zakresie i warunkach wynikających

ze specyfiki służby wojskowej i potrzeb obronności kraju.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów

Laboratoryjnych, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz specjalizacji uprawniających

lekarza do samodzielnego wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej w laboratorium,

uwzględniając odpowiedni zakres wiedzy i umiejętności określonych w programie specjalizacji

niezbędnych do samodzielnego wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej.

4

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, priorytetowe

dziedziny medycyny, kierując się potrzebami w zakresie realizacji świadczeń zdrowotnych.

5.

Minister Obrony Narodowej może określić, w drodze rozporządzenia, priorytetowe dziedziny

medycyny dla Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, kierując się potrzebami Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych oraz

ochrony higieniczno-sanitarnej i osłony przeciwepidemicznej na poszczególnych poziomach

systemu zabezpieczenia medycznego.

1.

Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim, w tym dyżury medyczne

objęte programem specjalizacji, na podstawie umowy o pracę zawartej z podmiotem prowadzącym

szkolenie specjalizacyjne na czas wymagany do zrealizowania wszystkich elementów programu

specjalizacji, nie dłuższy niż określony w programie specjalizacji. W umowie określa

się dzień rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego.

1a.

Umowa o pracę w ramach rezydentury jest zawierana na podstawie informacji zawartych

w skierowaniu przekazanym, za pomocą SMK, do jednostki, w której lekarz ma odbywać

szkolenie specjalizacyjne.

1b.

W przypadku gdy umowa o pracę w ramach rezydentury jest zawierana w wyniku zmiany

trybu odbywania szkolenia specjalizacyjnego na rezydencki albo przeniesienia szkolenia

specjalizacyjnego do innej jednostki, podstawą do jej zawarcia są informacje o trybie

odbywania szkolenia specjalizacyjnego zamieszczone przez wojewodę w EKS lekarza.

1c.

W przypadku przedłużenia okresu trwania szkolenia specjalizacyjnego w ramach rezydentury,

o którym mowa w art. 16l ust. 1-3, podmiot prowadzący szkolenie specjalizacyjne zawiera

z lekarzem umowę o pracę na czas określony, odpowiadający sumie okresów przedłużających

szkolenie specjalizacyjne. Informację o przedłużeniu szkolenia specjalizacyjnego w

trybie rezydenckim zamieszcza w EKS kierownik podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne.

1d.

W przypadku niezrealizowania szkolenia specjalizacyjnego w terminie, na jaki została

zawarta umowa o pracę w ramach rezydentury, lekarz może kontynuować odbywanie tego

szkolenia w trybie określonym w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 16l ust. 3, po uzyskaniu

zgody właściwego wojewody. Informację o przedłużeniu szkolenia specjalizacyjnego w

trybie określonym w ust. 2 zamieszcza w EKS wojewoda.

2.

Lekarz, na swój wniosek, może również odbywać szkolenie specjalizacyjne, w tym dyżury

medyczne, w ramach wolnych miejsc szkoleniowych w trybie pozarezydenckim

1)

na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej w wymiarze odpowiadającym wymiarowi

pełnoetatowego zatrudnienia, zawartej z podmiotem prowadzącym szkolenie specjalizacyjne

w danej dziedzinie medycyny, w której określa się tryb odbywania szkolenia specjalizacyjnego

i zakres wzajemnych zobowiązań na czas trwania szkolenia specjalizacyjnego;

2)

w ramach płatnego urlopu szkoleniowego udzielanego pracownikowi na czas trwania szkolenia

specjalizacyjnego oraz umowy o szkolenie zawartej z jednostką akredytowaną;

2a

w ramach stypendium ufundowanego przez podmiot leczniczy oraz umowy o szkolenie specjalizacyjne

zawartej z jednostką akredytowaną;

3)

na podstawie umowy o pracę zawartej z innym podmiotem niż podmiot prowadzący szkolenie

specjalizacyjne, zapewniającej realizację części programu specjalizacji w zakresie

samokształcenia, szkolenia i uczestniczenia w wykonywaniu oraz wykonywanie ustalonej

liczby określonych zabiegów lub procedur medycznych, pełnienie dyżurów medycznych,

które lekarz jest obowiązany pełnić w czasie realizacji programu specjalizacji w czasie

pracy dopuszczonym przepisami o działalności leczniczej i w ramach płatnych urlopów

szkoleniowych udzielanych pracownikowi na czas niezbędny do zrealizowania pozostałej

części programu w podmiocie prowadzącym szkolenie specjalizacyjne lub odpowiednio

w podmiocie prowadzącym staż kierunkowy;

4)

na podstawie umowy cywilnoprawnej o szkolenie specjalizacyjne, zawartej z podmiotem

prowadzącym szkolenie specjalizacyjne, w której określa się szczegółowy tryb odbywania

szkolenia specjalizacyjnego i zakres wzajemnych zobowiązań na czas jego trwania, z

zastrzeżeniem, że określona w umowie wysokość wynagrodzenia nie może być niższa niż

wysokość minimalnej stawki godzinowej za pracę ustalonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę;

5)

w ramach poszerzenia zajęć programowych kształcenia w szkole doktorskiej o program

specjalizacji odbywanej w tej samej jednostce zgodny z zakresem tego kształcenia i

w ramach udzielonego płatnego urlopu szkoleniowego albo urlopu bezpłatnego i umowy

o szkolenie specjalizacyjne zawartej z jednostką akredytowaną, a po ukończeniu tego

kształcenia - w trybie określonym w ust. 1 lub ust. 2 pkt 1-4;

6

w przypadku lekarza i lekarza dentysty będącego żołnierzem w czynnej służbie wojskowej

- na podstawie umowy cywilnoprawnej o szkolenie specjalizacyjne zawartej z podmiotem

prowadzącym szkolenie specjalizacyjne, w której określa się szczegółowy tryb odbywania

szkolenia specjalizacyjnego, z uwzględnieniem specyfiki służby wojskowej i potrzeb

obronności kraju, oraz zakres wzajemnych zobowiązań na czas jego trwania, z zastrzeżeniem,

że określona w umowie wysokość wynagrodzenia nie może być niższa niż wysokość minimalnej

stawki godzinowej ustalonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Żołnierz otrzymujący wynagrodzenie z tytułu umowy cywilnoprawnej zachowuje prawo

do uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym, otrzymywanego na podstawie przepisów

o zawodowej służbie wojskowej i uposażeniu żołnierzy. Przepisów art. 335 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny nie stosuje się.

3.

Lekarz niebędący obywatelem polskim odbywa szkolenie specjalizacyjne na zasadach obowiązujących

obywateli polskich.

4.

Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, a także lekarz zatrudniony w

podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony Narodowej albo

komórce lub jednostce organizacyjnej podległej temu ministrowi, odbywa szkolenie specjalizacyjne

określone w przepisach wydanych na podstawie art. 16x ust. 2.

5.

Lekarz będący funkcjonariuszem w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych

lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub pełniący służbę

w podmiocie leczniczym utworzonym przez tego ministra odbywa szkolenie specjalizacyjne

określone w przepisach wydanych na podstawie art. 16x ust. 3.

6.

Lekarz będący funkcjonariuszem Służby Więziennej lub zatrudniony w podmiocie leczniczym

utworzonym przez Ministra Sprawiedliwości lub organy Służby Więziennej odbywa szkolenie

specjalizacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 16x ust. 4.

7.

(uchylony)

8.

Lekarz, który odbywa szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydentury, może zmienić

miejsce odbywania szkolenia specjalizacyjnego nie wcześniej niż po upływie roku od

dnia zakwalifikowania się do odbywania tego szkolenia specjalizacyjnego, z zastrzeżeniem

ust. 8a i 9.

8a.

Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydentury, który w okresie

ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii nie został skierowany

do odbywania szkolenia specjalizacyjnego do preferowanej przez niego jednostki akredytowanej,

z powodu konieczności skierowania go do innej jednostki akredytowanej, w której występowało

szczególnie duże zapotrzebowanie na udzielanie świadczeń zdrowotnych przez lekarzy

lub lekarzy dentystów, może zmienić miejsce odbywania szkolenia specjalizacyjnego

po upływie 6 miesięcy od dnia zakwalifikowania się do odbywania tego szkolenia, jeżeli

sytuacja w jednostce, w której odbywa szkolenie specjalizacyjne, nie wymaga dalszego

zatrudniania tego lekarza.

9.

Przepisu ust. 8 nie stosuje się, jeżeli jednostka organizacyjna, w której lekarz odbywa

szkolenie specjalizacyjne, uległa likwidacji lub przestała spełniać wymagania, o których

mowa w art. 19f ust. 2.

10.

Wojewoda, minister właściwy do spraw zdrowia, minister właściwy do spraw wewnętrznych,

Minister Obrony Narodowej, jednostka prowadząca szkolenie specjalizacyjne w celu wykonywania

zadań związanych z realizacją szkolenia specjalizacyjnego lekarzy i lekarzy dentystów

przetwarzają dane lekarzy i lekarzy dentystów, zgodnie ze swoją właściwością i w zakresie

wynikającym z realizacji zadań określonych w ustawie.

11.

Dane dotyczące powodów i okresów absencji w pracy, powodów i okresów zmniejszenia

wymiaru czasu pracy lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim,

powodów i okresów niepełnienia dyżurów medycznych przewidzianych w programie specjalizacji,

orzeczeń o stanie zdrowia i niepełnosprawności oraz trybu rozwiązania umowy o pracę

nie mogą być przetwarzane w celu innym niż finansowanie szkolenia specjalizacyjnego,

przedłużania szkolenia specjalizacyjnego i nadzoru nad odbywaniem szkolenia specjalizacyjnego,

a dostęp do nich mogą mieć wyłącznie osoby posiadające pisemne upoważnienie do przetwarzania

tych danych wydane przez wojewodę, ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra

właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Obrony Narodowej lub jednostkę prowadzącą

szkolenie specjalizacyjne. Osoby posiadające pisemne upoważnienie są obowiązane do

zachowania poufności tych danych.

12.

Umowa, o której mowa w ust. 1 i 2, może zawierać finansowy dodatek motywacyjny przyznany

przez podmiot prowadzący szkolenie specjalizacyjne na okres tego szkolenia.

1.

Lekarz, o którym mowa w art. 16h ust. 1-3, odbywa szkolenie specjalizacyjne przez

cały okres jego trwania w wymiarze czasu równym czasowi pracy lekarza zatrudnionego

w podmiocie leczniczym, o którym mowa w art. 93 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, oraz pełni dyżury medyczne lub pracuje w systemie zmianowym lub równoważnym w maksymalnym

czasie pracy dopuszczonym przepisami o działalności leczniczej, z zastrzeżeniem art.

16f ust. 3 pkt 2 lit. h i pkt 2a, oraz pełni dyżury medyczne w wymiarze godzinowym

określonym w programie specjalizacji, z uwzględnieniem art. 97 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.

1a.

Kierownik specjalizacji w porozumieniu z kierownikiem podmiotu lub komórki organizacyjnej

tego podmiotu wyraża, za pomocą SMK, zgodę na pełnienie samodzielnych dyżurów medycznych

przez lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne.

1b.

Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne może nie wyrazić zgody na pełnienie samodzielnych

dyżurów medycznych przez 1 rok od dnia rozpoczęcia szkolenia specjalizacyjnego, chyba

że program danej specjalizacji przewiduje prawo do odmowy pełnienia samodzielnych

dyżurów medycznych w dłuższym terminie.

1c.

Lekarz, który korzysta z uprawnienia wynikającego z ust. 1b, nie może pełnić samodzielnych

dyżurów medycznych, w tym także na podstawie umowy cywilnoprawnej, również w innych

podmiotach leczniczych niż podmiot, w którym odbywa szkolenie specjalizacyjne, z wyłączeniem

świadczeń zdrowotnych udzielanych w ramach nocnej i świątecznej pomocy lekarskiej

oraz świadczeń udzielanych przez lekarzy specjalistów innej dziedziny, niż dziedzina,

w której odbywają specjalizację.

1d.

Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne, który korzysta z uprawnień pracowników

związanych z rodzicielstwem lub ze stanem zdrowia wynikającym z ustalonej orzeczeniem

lekarskim czasowej niemożliwości wykonywania niektórych czynności zawodowych w określonych

warunkach z przyczyn zdrowotnych, nie może być obowiązany do pracy w ramach pełnienia

dyżuru medycznego w porze nocnej lub w wymiarze łącznie przekraczającym 50% wymiaru

czasu pracy w ramach pełnienia dyżuru medycznego przewidzianego programem danej specjalizacji

przez okres korzystania z wyżej wymienionych uprawnień, nie dłużej jednak niż przez

łącznie 24 miesiące w czasie odbywania szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem.

1e.

Niewykonywanie czynności zawodowych, o których mowa w ust. 1d, przez okres dłuższy

niż 24 miesiące w czasie trwania szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z jego programem

przedłuża okres szkolenia specjalizacyjnego o czas niewykonywania tych czynności w

okresie przekraczającym 24 miesiące. Czynności zawodowe w przedłużonym okresie trwania

szkolenia specjalizacyjnego mogą być wykonane w ramach pełnienia dyżuru medycznego

lub normalnego czasu pracy.

2.

Lekarz

1)

będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, a także lekarzem zatrudnionym w podmiocie

leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony Narodowej albo komórce

lub jednostce organizacyjnej mu podległej,

2)

będący funkcjonariuszem w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych

lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

3)

będący funkcjonariuszem Służby Więziennej lub zatrudniony w podmiocie leczniczym utworzonym

przez Ministra Sprawiedliwości lub organy Służby Więziennej

- może odbywać szkolenie specjalizacyjne w innym wymiarze czasu niż określony w ust.

1, na warunkach określonych przez właściwe organy, które są obowiązane zapewnić, aby

łączny czas trwania, poziom i jakość odbywanego przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego

nie były niższe niż w przypadku odbywania odpowiedniego szkolenia specjalizacyjnego

w wymiarze czasu, o którym mowa w ust. 1.

3.

Lekarzowi pełniącemu dyżur medyczny w ramach realizacji programu specjalizacji przysługuje

wynagrodzenie jak za pracę w godzinach nadliczbowych albo, na jego wniosek, czas wolny.

Przepisy art. 151ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy stosuje się odpowiednio.

3a.

Pełnienie dyżuru medycznego, o którym mowa w ust. 3, odbywa się w jednostkach lub

komórkach organizacyjnych podmiotu leczniczego prowadzącego to szkolenie zgodnie z

programem specjalizacji.

3b.

W przypadku dyżurów medycznych odbywanych w trakcie stażu kierunkowego, lekarzowi

przysługuje możliwość wyboru miejsca odbywania dyżurów. Lekarz może odbywać dyżury

medyczne w jednostce prowadzącej szkolenie specjalizacyjne lub w jednostce prowadzącej

staż kierunkowy. Decyzję w tym zakresie lekarz podejmuje w porozumieniu z kierownikiem

specjalizacji.

4.

Lekarzowi, który odbywa szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydentury, pełniącemu

dyżur medyczny, w ramach realizacji programu specjalizacji, przysługuje wynagrodzenie

na podstawie umowy o pracę, o której mowa w art. 16h ust. 1. Przepis art. 95 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności

leczniczej stosuje się odpowiednio.

4a.

Jeżeli lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia

epidemicznego lub stanu epidemii nie może realizować programu szkolenia specjalizacyjnego

w wymiarze, o którym mowa w ust. 1, za czas nierealizowania programu szkolenia przysługuje

mu wynagrodzenie w dotychczasowej wysokości, o ile zgłosił jednostce szkolącej gotowość

do realizacji programu tego szkolenia - z wyłączeniem wynagrodzenia, o którym mowa

w ust. 3 i 4.

5.

Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne w ramach stażu podstawowego pełni

1)

dyżury medyczne pod bezpośrednim nadzorem lekarza posiadającego II stopień specjalizacji

lub tytuł specjalisty lub innego lekarza uprawnionego do samodzielnego pełnienia dyżurów

medycznych, zwane dalej „dyżurami medycznymi towarzyszącymi”, albo

2)

samodzielne dyżury medyczne - po uzyskaniu zgody kierownika specjalizacji albo zgodnie

z art. 16ph ust. 7.

6.

W przypadku gdy dyżury medyczne są odbywane w jednostce prowadzącej staż kierunkowy,

lekarz pełni wyłącznie dyżury medyczne towarzyszące.

7.

W przypadku realizacji stażu kierunkowego w innym podmiocie leczniczym niż podmiot

prowadzący szkolenie specjalizacyjne staż kierunkowy, w tym dyżury medyczne, są realizowane

na podstawie umowy o staż kierunkowy zawartej między prowadzącym szkolenie specjalizacyjne

a podmiotem prowadzącym staż kierunkowy.

8.

W przypadku pełnienia dyżuru medycznego objętego programem szkolenia specjalizacyjnego

w wymiarze uniemożliwiającym skorzystanie przez lekarza z prawa do co najmniej 11-godzinnego

dobowego nieprzerwanego odpoczynku lekarzowi powinien być udzielony okres odpoczynku

bezpośrednio po zakończeniu pełnienia dyżuru medycznego zgodnie z art. 97 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. Okres tego odpoczynku nie powoduje wydłużenia szkolenia specjalizacyjnego.

9.

W przypadku pełnienia dyżuru przez lekarza odbywającego szkolenie w trybie rezydenckim

okres tego odpoczynku wlicza się do podstawowego wymiaru czasu pracy. Korzystanie

przez lekarza z okresu odpoczynku nie powoduje obniżenia wynagrodzenia należnego na

podstawie umowy o pracę, o której mowa w art. 16h ust. 1.

10.

Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne może także pełnić dyżury medyczne w jednostkach

organizacyjnych podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne wskazanych w programie

szkolenia, na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, z zachowaniem prawa do niewydłużania szkolenia specjalizacyjnego o okres odpoczynku,

o którym mowa w ust. 8, po uzyskaniu zgody kierownika specjalizacji, jeżeli całkowity

okres odpoczynku po dyżurach medycznych nie przekracza średnio 5 dni roboczych miesięcznie

w okresie rozliczeniowym przyjętym u danego pracodawcy. Za okres tego odpoczynku nie

przysługuje wynagrodzenie należne na podstawie umowy o pracę, o której mowa w art.

16h ust. 1.

11.

Różnicę wynagrodzenia między całkowitym kosztem pełnienia dyżurów medycznych przez

lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim a kosztem refundowanym

przez ministra właściwego do spraw zdrowia pokrywa podmiot leczniczy, w którym lekarz

odbył dyżur medyczny.

1.

Rezydentura jest przyznawana i finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia

w ramach środków budżetu państwa, których jest dysponentem.

1a.

W roku 2012 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia

ze środków Funduszu Pracy.

1b.

W roku 2013 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia

ze środków Funduszu Pracy.

1c.

W roku 2014 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia

ze środków Funduszu Pracy.

1d.

W roku 2015 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia

ze środków budżetu państwa do wysokości 60,75 mln zł oraz ze środków Funduszu Pracy.

1e.

W roku 2016 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia

ze środków budżetu państwa do wysokości 182 943 tys. zł oraz ze środków Funduszu Pracy.

1f.

W roku 2017 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia

ze środków Funduszu Pracy.

1g.

W roku 2018 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia

ze środków Funduszu Pracy.

1h.

W roku 2019 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia

ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

1i.

W roku 2020 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia

ze środków Funduszu Pracy.

2.

Środki przeznaczone na finansowanie rezydentur, obejmujące

1)

wynagrodzenia zasadnicze lekarzy odbywających szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim

ustalone zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 5, z uwzględnieniem ust.

2b,

2)

wynagrodzenia za dyżury medyczne pełnione przez lekarzy odbywających szkolenie specjalizacyjne

w trybie rezydenckim w ramach programu specjalizacji w wysokości nieprzekraczającej

stawki określonej w art. 151pkt 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, przy czym normalne wynagrodzenie, o którym mowa w art. 151

3)

składki na ubezpieczenie społeczne, płatne przez podmiot prowadzący szkolenie specjalizacyjne

zatrudniający lekarzy odbywających szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim,

zwany dalej „podmiotem prowadzącym rezydenturę”, naliczone od wynagrodzeń, o których

mowa w pkt 1, 2 i 8,

4)

składki na Fundusz Pracy naliczone od wynagrodzeń, o których mowa w pkt 1, 2 i 8,

5)

składki na Fundusz Emerytur Pomostowych naliczone od wynagrodzeń, o których mowa w

pkt 1, 2 i 8, w przypadku gdy są one płacone przez podmiot prowadzący rezydenturę,

6)

wynagrodzenia za urlop wypoczynkowy lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne

w trybie rezydenckim, przy czym podstawę do jego wyliczenia stanowi wyłącznie wynagrodzenie

zasadnicze, o którym mowa w pkt 1,

7)

wynagrodzenia lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim

za czas niezdolności do pracy, o których mowa w art. 92 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, przy czym do podstawy wymiaru przyjmuje się wyłącznie wynagrodzenie zasadnicze tego

lekarza, o którym mowa w pkt 1,

8)

w uzasadnionych przypadkach - ekwiwalent za niewykorzystany przez lekarza odbywającego

szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim urlop wypoczynkowy, przy czym podstawę

do wyliczenia ekwiwalentu stanowi wyłącznie wynagrodzenie zasadnicze, o którym mowa

w pkt 1

- minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje na podstawie wniosków podmiotów prowadzących

rezydenturę.

2a.

Składanie wniosków, o których mowa w ust. 2, oraz ich realizacja odbywa się w Systemie

Informatycznym Rezydentur, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie

zdrowia, zwanym dalej „SIR”.

2aa.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, podmiot prowadzący rezydenturę składa w SIR w terminie

do 15 dnia każdego miesiąca.

2ab.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, obejmuje faktycznie dokonane przez podmiot prowadzący

rezydenturę wypłaty za okres poprzedzający miesiąc, w którym podmiot prowadzący rezydenturę

składa wniosek, wyłącznie z tytułów określonych w ust. 2.

2ac.

Minister właściwy do spraw zdrowia przekazuje środki wykazane we wniosku na wskazany

w SIR rachunek bankowy podmiotu prowadzącego rezydenturę w terminie 7 dni od daty

zatwierdzenia wniosku w SIR, z uwzględnieniem środków dotychczas przekazanych do tego

podmiotu.

2ad.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości we wniosku, który został już złożony i zrealizowany,

podmiot prowadzący rezydenturę jest obowiązany do niezwłocznego złożenia korekty wniosku.

Korekta wniosku polega na ponownym złożeniu wniosku w SIR. Przepisy ust. 2ab i 2ac

stosuje się odpowiednio.

2ae.

Jeżeli korekta, o której mowa w ust. 2ad, dotyczy wniosku złożonego i zrealizowanego

w latach poprzednich, to w przypadku, gdy korekta polega na

1)

zmniejszeniu kwoty wniosku, podmiot prowadzący rezydenturę jest obowiązany do zwrotu

środków na rachunek bankowy urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw zdrowia

wskazany w SIR w terminie 7 dni od daty złożenia korekty wniosku w SIR;

2)

zwiększeniu kwoty wniosku, minister właściwy do spraw zdrowia - po zatwierdzeniu korekty

wniosku w SIR - dokonuje przekazania środków wynikających z tej korekty.

2af.

W przypadku zwrotu środków, o którym mowa w ust. 2ae pkt 1, po terminie tam określonym,

podmiot prowadzący rezydenturę jest obowiązany do zapłacenia odsetek ustawowych za

każdy dzień opóźnienia.

2ag.

Podmiot prowadzący rezydenturę jest obowiązany do bieżącego przekazywania w SIR następujących

informacji

1)

imię i nazwisko lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim;

2)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - rodzaj i numer dokumentu potwierdzającego

tożsamość lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim;

3)

numer prawa wykonywania zawodu lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne w trybie

rezydenckim;

4)

specjalizacja oraz postępowanie kwalifikacyjne, w wyniku którego lekarz odbywający

szkolenie specjalizacyjne został zakwalifikowany do jej odbywania w trybie rezydenckim;

5)

okres zatrudnienia lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim

w podmiocie prowadzącym rezydenturę;

6)

data złożenia i cofnięcia deklaracji, o której mowa w ust. 2c;

7)

powody i okresy absencji w pracy lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne w

trybie rezydenckim;

8)

powody i okresy zmniejszenia wymiaru czasu pracy lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne

w trybie rezydenckim;

9)

powody i okresy niepełnienia dyżurów medycznych przez lekarza odbywającego szkolenie

specjalizacyjne w trybie rezydenckim przewidzianych w programie specjalizacji;

10)

data i przyczyna rozwiązania umowy o pracę z lekarzem odbywającym szkolenie specjalizacyjne

w trybie rezydenckim;

11)

okres rozliczeniowy przyjęty w podmiocie prowadzącym rezydenturę;

12)

wysokość składki na ubezpieczenie wypadkowe, ustalonej dla podmiotu prowadzącego rezydenturę;

13)

numer rachunku bankowego podmiotu prowadzącego rezydenturę, na który minister właściwy

do spraw zdrowia ma przekazywać środki na realizację wniosków;

14)

inne dane mające wpływ na okres trwania rezydentury lub wysokość wydatków, o których

mowa w ust. 2, ponoszonych przez podmiot prowadzący rezydenturę.

2b.

Lekarz albo lekarz dentysta odbywający szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim

może zobowiązać się do wykonywania odpowiednio zawodu lekarza albo lekarza dentysty

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w podmiocie wykonującym działalność leczniczą,

który udziela świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, w

łącznym okresie 2 lat z 5 kolejnych lat przypadających od dnia uzyskania potwierdzenia

zakończenia szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa w art. 16r ust. 6 pkt 1, w

łącznym wymiarze czasu pracy odpowiadającym co najmniej równoważnikowi jednego etatu,

i otrzymać w zamian wynagrodzenie zasadnicze wyższe niż określone w przepisach wydanych

na podstawie ust. 5 o kwotę

1)

700 zł miesięcznie, w przypadku szkolenia specjalizacyjnego w priorytetowej dziedzinie

medycyny, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 16g ust. 4;

2)

600 zł miesięcznie, w przypadku szkolenia specjalizacyjnego w dziedzinie medycyny

innej niż priorytetowa.

2ba

W przypadku osoby, której udzielono kredytu na studia medyczne, o którym mowa w art. 103a ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, która złożyła deklarację, o której mowa w ust. 2c, bieg terminu na spełnienie zobowiązania,

o którym mowa w ust. 2b, rozpoczyna się z dniem

1)

umorzenia kredytu na studia medyczne, o którym mowa w art. 103d tej ustawy, albo

2)

upływu terminu na spełnienie warunków uprawniających do umorzenia kredytu na studia

medyczne, o którym mowa w art. 103d tej ustawy, albo

3)

uzyskania potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa w art.

16r ust. 6 pkt 1, w czasie którego otrzymywała zwiększone wynagrodzenie, jeżeli złożyła

oświadczenie, że nie ubiegała się i nie będzie się ubiegać o umorzenie kredytu na

studia medyczne, o którym mowa w art. 103d tej ustawy.

2c.

Deklarację dotyczącą zobowiązania, o którym mowa w ust. 2b, lekarz składa na piśmie

do podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne zatrudniającego lekarza.

2d.

Deklaracja, o której mowa w ust. 2c, zawiera

1)

imię (imiona) i nazwisko lekarza;

2)

nazwisko rodowe;

3)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

4)

nazwę specjalizacji;

5)

numer prawa wykonywania zawodu;

6)

oświadczenie lekarza, że zobowiązuje się do wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w podmiocie wykonującym działalność leczniczą, który udziela świadczeń opieki

zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, w łącznym okresie dwóch z pięciu

kolejnych lat przypadających od dnia uzyskania potwierdzenia zakończenia szkolenia

specjalizacyjnego, w łącznym wymiarze czasu pracy odpowiadającym co najmniej równoważnikowi

jednego etatu;

7)

zobowiązanie do zapłaty kary określonej zgodnie z ust. 2l;

8)

datę i podpis lekarza składającego deklarację.

2e.

Zwiększone wynagrodzenie zasadnicze przysługuje od pierwszego dnia miesiąca następującego

po miesiącu, w którym lekarz złożył deklarację, o której mowa w ust. 2c.

2f.

Podmiot, o którym mowa w ust. 2c, w terminie

1)

5 dni roboczych od dnia złożenia deklaracji, o której mowa w ust. 2c, przekazuje jej

oryginał do właściwego ze względu na miejsce odbywania szkolenia specjalizacyjnego

wojewody;

2)

14 dni od dnia rozwiązania umowy o pracę, o której mowa w art. 16h ust. 1, przesyła

wojewodzie informacje o okresie pobierania zwiększonego wynagrodzenia zasadniczego,

o którym mowa w ust. 2b.

2g.

W przypadku pobierania zwiększonego wynagrodzenia zasadniczego, o którym mowa w ust.

2b, w okresie krótszym niż okres szkolenia specjalizacyjnego, dwuletni okres wykonywania

zawodu, o którym mowa w ust. 2b, ulega proporcjonalnemu skróceniu.

2h.

Wojewoda, który potwierdził zakończenie szkolenia specjalizacyjnego, niezwłocznie

zawiadamia lekarza na piśmie o okresie realizacji zobowiązania, o którym mowa w ust.

2b albo 2g.

2i.

Do okresu szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa w ust. 2g, nie wlicza się okresów

nieobecności lekarza w pracy w przypadkach określonych w art. 16l ust. 1 i 2.

2j.

Lekarz, o którym mowa w ust. 2b, jest obowiązany niezwłocznie przekazać wojewodzie,

który potwierdził mu zakończenie szkolenia specjalizacyjnego, pisemną informację o

1)

okresach i miejscach realizacji zobowiązania, o którym mowa w ust. 2b albo 2g;

2)

terminie zakończenia realizacji zobowiązania, o którym mowa w ust. 2b albo 2g;

3)

zamiarze wykonywania zawodu lekarza poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

podmiocie wykonującym działalność leczniczą, w którym realizowane jest zobowiązanie,

oraz każdorazowej jego zmianie.

2k.

Podmioty, w których był zatrudniony lekarz, lub Narodowy Fundusz Zdrowia w przypadku

lekarzy wykonujących zawód w ramach praktyki zawodowej, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, które zawarły z nim umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, wystawiają na

wniosek lekarza zaświadczenie, w którym potwierdzają okres oraz wymiar czasu, w którym

udzielał on świadczeń opieki zdrowotnej stanowiących realizację zobowiązania, o którym

mowa w ust. 2b albo 2g. Lekarz jest obowiązany dostarczyć, do właściwego wojewody,

zaświadczenie, o którym mowa w zdaniu pierwszym, w terminie 60 dni od zakończenia

realizacji zobowiązania, o którym mowa w ust. 2b albo 2g.

2l.

W przypadku niewywiązania się z zobowiązania, o którym mowa w ust. 2b, lub zaprzestania

realizacji programu specjalizacji, lekarz jest obowiązany do zapłaty kary w wysokości

równej 75% iloczynu liczby miesięcy pobierania zwiększonego wynagrodzenia zasadniczego,

o którym mowa w ust. 2b, oraz kwoty odpowiednio 700 zł, w przypadku gdy lekarz ten

odbywał szkolenie specjalizacyjne w priorytetowej dziedzinie medycyny, o której mowa

w przepisach wydanych na podstawie art. 16g ust. 4, albo 600 zł, w przypadku gdy lekarz

ten odbywał szkolenie specjalizacyjne w dziedzinie medycyny innej niż priorytetowa.

2m.

Za zaprzestanie realizacji programu specjalizacji nie uznaje się zmiany specjalizacji

wynikającej

1)

ze zmiany dziedziny, w ramach której odbywa się szkolenie specjalizacyjne, o której

mowa w art. 16ea ust. 3;

2)

z orzeczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 16ea ust. 6, jeżeli lekarz zostanie

ponownie zakwalifikowany do odbywania specjalizacji w innej dziedzinie medycyny oraz

złoży ponownie deklarację, o której mowa w ust. 2c, w terminie nie dłuższym niż po

ogłoszeniu wyników drugiego kolejnego postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa

w art. 16c ust. 7, od dnia skreślenia przez wojewodę lekarza z rejestru lekarzy odbywających

szkolenie specjalizacyjne. Przepisy ust. 2b-2t stosuje się odpowiednio.

2n.

Kara, o której mowa w ust. 2l, ulega zmniejszeniu proporcjonalnie do okresu, w jakim

lekarz wykonywał zawód zgodnie z zobowiązaniem, o którym mowa w ust. 2b albo 2g.

2o.

Kara, o której mowa w ust. 2l, stanowi niepodatkową należność budżetową o charakterze

publicznoprawnym w rozumieniu art. 60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2021 r. poz. 305, z późn. zm..

2p.

Zapłaty kary, o której mowa w ust. 2l, należy dokonać na rachunek urzędu obsługującego

właściwego wojewodę, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji w przedmiocie nałożenia

kary, o której mowa w ust. 2l. Środki z tego tytułu stanowią dochód budżetu państwa.

2q.

Od decyzji właściwego wojewody w przedmiocie nałożenia kary, o której mowa w ust.

2l, przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do tego wojewody. Do wniosku

tego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego dotyczące odwołań od decyzji.

2r.

W przypadku zmiany miejsca odbywania specjalizacji wojewoda wraz ze skierowaniem do

kontynuowania specjalizacji przekazuje podmiotowi, do którego kieruje lekarza rezydenta,

kopię złożonej deklaracji, o której mowa w ust. 2c, a w przypadku zmiany miejsca odbywania

szkolenia specjalizacyjnego na miejsce poza terenem województwa przekazuje oryginał

tej deklaracji do wojewody właściwego terytorialnie dla nowego miejsca odbywania specjalizacji.

2s.

Wojewoda, który potwierdził lekarzowi ukończenie szkolenia specjalizacyjnego, sprawuje

nadzór nad realizacją zobowiązania, o którym mowa w ust. 2b, w tym wydaje decyzję

w przedmiocie nałożenia kary, o której mowa w ust. 2l.

2t.

Lekarz może złożyć rezygnację z pobierania wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 2b.

Oświadczenie lekarza o rezygnacji z pobierania wynagrodzenia powoduje odpowiednie

obniżenie wynagrodzenia zasadniczego począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego

po miesiącu, w którym lekarz złożył rezygnację.

3.

Lekarz, który odbywa szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury, otrzymuje zasadnicze

wynagrodzenie miesięczne ustalane przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

4.

Wysokość zasadniczego wynagrodzenia miesięcznego, o którym mowa w ust. 3, podlega

zróżnicowaniu ze względu na

1)

dziedzinę medycyny, w której lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury,

ze szczególnym uwzględnieniem dziedzin uznanych za priorytetowe;

2)

rok odbywanego przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego w ramach rezydentury.

5

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wysokość zasadniczego

wynagrodzenia miesięcznego, z podziałem na wynagrodzenie w poszczególnych dziedzinach

medycyny, w których jest odbywane szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury,

kierując się koniecznością zapewnienia dostępności świadczeń specjalistycznych dla

pacjentów oraz biorąc pod uwagę wysokość najniższego wynagrodzenia zasadniczego określanego

przepisami ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego

niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych.

6

Lekarzowi odbywającemu szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydenckim, odbywającemu

staż, o którym mowa w art. 16f ust. 3 pkt 3, w innym powiecie niż powiat, w którym

znajduje się miejsce wykonywania pracy wskazane w umowie o pracę na szkolenie specjalizacyjne,

przysługuje na podstawie tej umowy dodatek do wynagrodzenia zasadniczego w wysokości

16% minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

7

Dodatek, o którym mowa w ust. 6, jest finansowany w ramach środków budżetu państwa

z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia może, w ramach środków budżetu państwa, których

jest dysponentem, dofinansować koszty związane ze szkoleniem specjalizacyjnym.

1a.

W roku 2012 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego

do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

1b.

W roku 2013 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego

do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

1c.

W roku 2014 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego

do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

1d.

W roku 2015 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego

do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

1e.

W roku 2016 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego

do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

1f.

W roku 2017 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego

do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

1g.

W roku 2018 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego

do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

1h.

W roku 2019 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego

do spraw zdrowia ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

1i.

W roku 2020 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego

do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

2.

Środki finansowe na dofinansowanie kosztów związanych ze szkoleniem specjalizacyjnym

są przekazywane na podstawie umowy zawartej między ministrem właściwym do spraw zdrowia

a podmiotem prowadzącym szkolenie specjalizacyjne.

3.

W przypadku gdy środki określone w ust. 2 stanowią dla podmiotu prowadzącego szkolenie

specjalizacyjne, będącego przedsiębiorcą, pomoc publiczną w rozumieniu art. 107 Traktatu

o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, będzie ona udzielana jako pomoc de minimis zgodnie

z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania

art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis

(Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006, str. 5).

4.

Minister Obrony Narodowej może w ramach środków budżetu państwa, których jest dysponentem,

dofinansować koszty związane ze szkoleniem specjalizacyjnym lekarzy będących żołnierzami

w czynnej służbie wojskowej lub lekarzy zatrudnionych w podmiocie leczniczym utworzonym

i nadzorowanym przez Ministra Obrony Narodowej albo komórce lub jednostce organizacyjnej

mu podległej.

1.

Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego, z zastrzeżeniem art. 16i ust. 1e, ulega

przedłużeniu o czas nieobecności lekarza w pracy

1)

w przypadkach przewidzianych w art. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa;

2)

z powodu urlopu bezpłatnego udzielonego przez pracodawcę na czas nie dłuższy niż 3

miesiące w okresie trwania szkolenia specjalizacyjnego;

3)

w przypadkach określonych w art. 92, art. 176-179, art. 182;

4)

z powodu urlopu bezpłatnego, nie dłuższego niż 2 lata, udzielonego przez pracodawcę

w celu odbycia stażu zagranicznego zgodnego z programem odbywanego szkolenia specjalizacyjnego,

po uzyskaniu zgody kierownika specjalizacji;

5)

z powodu przerwy nie dłuższej niż 14 dni wynikającej z procedur stosowanych przy zmianie

trybu lub miejsca odbywania szkolenia specjalizacyjnego;

5a)

w przypadku, o którym mowa w art. 16i ust. 4a;

6)

z powodu przerwy nie dłuższej niż 12 miesięcy wynikającej z realizacji specjalizacji

odbywanej w trybie, o którym mowa w art. 16h ust. 2 pkt 5;

7)

z powodu urlopu bezpłatnego trwającego nie dłużej niż 3 miesiące udzielonego w celu

uczestnictwa w medycznych misjach humanitarnych.

1a.

Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego ulega dodatkowo przedłużeniu o okres urlopu

wypoczynkowego nabytego i niewykorzystanego z powodu nieobecności lekarza z przyczyn

wskazanych w ust. 1.

2.

Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego zostaje dodatkowo przedłużony o okres udzielonego

lekarzowi przez pracodawcę urlopu wychowawczego na zasadach określonych w przepisach

ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

3.

W uzasadnionych przypadkach zgodę na dodatkowe przedłużenie okresu trwania szkolenia

specjalizacyjnego może wyrazić wojewoda, a w odniesieniu do lekarzy odbywających specjalizację

w ramach rezydentury - minister właściwy do spraw zdrowia.

4.

Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego w stosunku do lekarzy będących żołnierzami

w czynnej służbie wojskowej, a także lekarzy zatrudnionych w podmiocie leczniczym

utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony Narodowej albo komórce lub jednostce

organizacyjnej mu podległej, może być przedłużony dodatkowo przez Ministra Obrony

Narodowej o czas pełnienia służby poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oddelegowania

do pełnienia służby w innej jednostce wojskowej lub tymczasowego wykonywania zadań,

które uniemożliwiają realizowanie szkolenia specjalizacyjnego.

4a.

W uzasadnionych przypadkach, innych niż określone w ust. 1, 2 i 4, okres trwania szkolenia

specjalizacyjnego w stosunku do lekarzy będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej,

a także lekarzy zatrudnionych w podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez

Ministra Obrony Narodowej albo komórce lub jednostce organizacyjnej mu podległej może

być dodatkowo przedłużony przez Ministra Obrony Narodowej.

5.

Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego w stosunku do lekarzy będących funkcjonariuszami

w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych może być przedłużony dodatkowo przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych o czas pełnienia służby poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

5a.

W uzasadnionych przypadkach, innych niż określone w ust. 1, 2 i 5, zgodę na dodatkowe

przedłużenie okresu trwania szkolenia specjalizacyjnego, w stosunku do lekarzy będących

funkcjonariuszami w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych albo zatrudnionych na podstawie umowy

o pracę albo umowy cywilnoprawnej, albo pełniących służbę w podmiocie leczniczym utworzonym

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, może wyrazić minister właściwy do

spraw wewnętrznych.

5b.

Informacje o przedłużeniu lekarzowi okresu szkolenia specjalizacyjnego są umieszczane

w SMK przez właściwe podmioty, z dodatkowym wskazaniem

1)

okresu przedłużenia;

2)

imienia (imion) i nazwiska osoby, której przedłużenie dotyczy;

3)

przedmiotu rozstrzygnięcia;

4)

rodzaju rozstrzygnięcia;

5)

organu przedłużającego.

5c.

Zgoda, o której mowa w ust. 3-5a, na wniosek lekarza złożony nie później niż w terminie

30 dni od dnia rozwiązania umowy zawartej na okres trwania szkolenia specjalizacyjnego

może być wydana również po dniu rozwiązania tej umowy. Okres niezbędny do wydania

zgody zalicza się do okresu trwania szkolenia specjalizacyjnego.

6.

Lekarz lub właściwy podmiot ma obowiązek poinformować właściwy organ, o którym mowa

w art. 16c ust. 1, o planowanej przez lekarza nieobecności, w szczególności z powodów,

o których mowa w ust. 1, 2, 4-5, trwającej dłużej niż 3 miesiące.

7.

Wojewoda posiadający informację o nieobecności, o której mowa w ust. 6, lub innej

nieobecności lekarza trwającej dłużej niż 3 miesiące może skierować na okres tej nieobecności

innego lekarza, zakwalifikowanego do odbywania szkolenia specjalizacyjnego, do odbywania

tego szkolenia w podmiocie prowadzącym szkolenie specjalizacyjne, biorąc pod uwagę

możliwość odbycia przez niego części lub całości programu specjalizacji oraz możliwość

wykorzystania miejsc szkoleniowych.

8.

Skierowania, o którym mowa w ust. 7, dokonuje się za pomocą SMK.

9.

Za zgodą kierownika specjalizacji lekarz odbywający specjalizację w trybie rezydenckim

i pozarezydenckim może wnioskować do kierownika podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne

o skrócenie okresu przedłużenia, o którym mowa w ust. 1-3, z wyłączeniem orzeczeń

lekarskich o niezdolności do pracy z powodu choroby, nie więcej niż o 30 dni kalendarzowych.

Kierownik podmiotu niezwłocznie informuje ministra właściwego do spraw zdrowia o skróceniu

okresu przedłużenia.

1.

Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne pod kierunkiem lekarza zatrudnionego na podstawie

umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej albo wykonującego zawód na podstawie stosunku

służby w podmiocie prowadzącym szkolenie specjalizacyjne, wyznaczonego przez kierownika

tego podmiotu, zwanego dalej „kierownikiem specjalizacji”.

1a.

Kierownik specjalizacji, z zastrzeżeniem ust. 1d, otrzymuje dodatek do wynagrodzenia

w wysokości 500 zł miesięcznie brutto w przypadku nadzorowania szkolenia jednego lekarza

szkolącego się pod jego kierunkiem albo 1000 zł miesięcznie brutto w przypadku nadzorowania

szkolenia więcej niż jednego lekarza szkolącego się pod jego kierunkiem, z wyłączeniem

okresu nieobecności, o którym mowa w art. 16l ust. 1, 2 i 4. W przypadku skierowania

do odbycia modułu podstawowego dodatek do wynagrodzenia otrzymuje lekarz pełniący

funkcję kierownika specjalizacji w jednostce uprawnionej do prowadzenia szkolenia

specjalizacyjnego w module podstawowym. Nie nalicza się dodatku do wynagrodzenia za

okres dłuższy niż 30 kolejnych dni braku sprawowania przez kierownika specjalizacji

bezpośredniego nadzoru nad lekarzem odbywającym szkolenie specjalizacyjne.

1b.

Środki przeznaczone na finansowanie dodatku, o którym mowa w ust. 1a, są przekazywane

z budżetu państwa z części pozostającej w dyspozycji wojewody na podstawie umowy zawartej

między wojewodą a kierownikiem podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne. Umowa

ta określa wysokość i przeznaczenie środków oraz sposób ich rozliczania.

1c.

Środki przeznaczone na finansowanie dodatku, o którym mowa w ust. 1a, kierownik podmiotu

prowadzącego szkolenie specjalizacyjne przekazuje na podstawie umowy, o której mowa

w ust. 1, zawartej z kierownikiem specjalizacji albo lekarzem pełniącym funkcję kierownika

specjalizacji w jednostkach uprawnionych do szkolenia specjalizacyjnego w module podstawowym.

1d.

Minister Obrony Narodowej może finansować kierownikowi specjalizacji albo lekarzowi

pełniącemu funkcję kierownika specjalizacji dodatek, o którym mowa w ust. 1a, z budżetu

państwa, z części pozostającej w jego dyspozycji. Środki przeznaczone na ten cel są

przekazywane na podstawie umowy zawartej między Ministrem Obrony Narodowej a kierownikiem

podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne. Umowa ta określa wysokość i przeznaczenie

środków oraz sposób ich rozliczania.

1e.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może finansować kierownikowi specjalizacji

albo lekarzowi pełniącemu funkcję kierownika specjalizacji dodatek, o którym mowa

w ust. 1a, z budżetu państwa, z części pozostającej w jego dyspozycji. Środki przeznaczone

na ten cel są przekazywane na podstawie umowy zawartej między ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych a kierownikiem podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne.

Umowa ta określa wysokość i przeznaczenie środków oraz sposób ich rozliczania.

2.

Kierownikiem specjalizacji może być lekarz posiadający II stopień specjalizacji lub

tytuł specjalisty w dziedzinie medycyny będącej przedmiotem szkolenia specjalizacyjnego,

a w uzasadnionych przypadkach w pokrewnej dziedzinie medycyny.

3.

Lekarz odbywa staż kierunkowy pod kierunkiem lekarza posiadającego II stopień specjalizacji

lub tytuł specjalisty w danej dziedzinie medycyny wyznaczonego przez kierownika jednostki

realizującej staż kierunkowy, który wyraził zgodę na pełnienie tej funkcji, zwanego

dalej „kierownikiem stażu”.

4.

Kierownik specjalizacji oraz kierownik stażu mogą prowadzić jednocześnie szkolenie

specjalizacyjne nie więcej niż trzech lekarzy, a w uzasadnionych potrzebami kadrowymi

przypadkach, za zgodą konsultanta krajowego w danej dziedzinie medycyny - czterech

lekarzy.

5.

Kierownik specjalizacji jednocześnie może dodatkowo kierować stażem kierunkowym nie

więcej niż dwóch lekarzy.

6

Kierownik specjalizacji jest odpowiedzialny za ustalanie i przekazanie lekarzowi,

w szczególności za pomocą SMK, rocznych szczegółowych planów szkolenia specjalizacyjnego,

obejmujących w szczególności miejsce odbywania staży kierunkowych w sposób zapewniający

realizację programu specjalizacji, w terminie miesiąca od dnia rozpoczęcia kolejnego

roku odbywanego szkolenia specjalizacyjnego, w uzgodnieniu z kierownikiem podmiotu

prowadzącego szkolenie specjalizacyjne. Kierownik specjalizacji niezwłocznie odnotowuje

każdą zmianę w rocznym szczegółowym planie szkolenia specjalizacyjnego. Roczne szczegółowe

plany szkolenia specjalizacyjnego oraz jego zmiany są zamieszczane w SMK.

6

Kierownik specjalizacji jest odpowiedzialny za ustalanie i przekazanie lekarzowi,

za pomocą SMK, szczegółowego planu szkolenia specjalizacyjnego, w tym obejmującego

miejsce odbywania kursów i staży kierunkowych, w sposób zapewniający realizację programu

specjalizacji na okres trwania poszczególnych modułów szkolenia specjalizacyjnego.

Kierownik specjalizacji niezwłocznie aktualizuje szczegółowy plan szkolenia w przypadku

braku możliwości realizacji poszczególnych elementów szkolenia w uprzednio ustalonych

terminach.

6a

Kierownik specjalizacji niezwłocznie potwierdza realizację przez lekarza poszczególnych

elementów szkolenia specjalizacyjnego za pomocą SMK, w szczególności przez potwierdzanie

wpisów uzupełnianych na bieżąco przez lekarza w EKS.

6a

Kierownik specjalizacji potwierdza, za pomocą SMK, realizację przez lekarza odbywającego

szkolenie specjalizacyjne pogrupowanych według programu specjalizacji elementów szkolenia

specjalizacyjnego.

6b

Szczegółowy plan szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa w ust. 6, stanowi dla

dyrektora CMKP podstawę do koordynacji i organizacji kursów, o których mowa w art.

16f ust. 3 pkt 2.

7.

Kierownik specjalizacji sprawuje nadzór nad realizacją programu specjalizacji przez

lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne. W ramach sprawowanego nadzoru kierownik

specjalizacji, a w odniesieniu do pkt 2-4 lekarz kierujący stażem kierunkowym

1)

ustala, za pomocą SMK, szczegółowy plan szkolenia specjalizacyjnego;

1a)

weryfikuje roczny plan szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z aktualizacją programu,

o której mowa w art. 16f ust. 4, w zakresie, w jakim nie został on zrealizowany przez

lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne;

2)

konsultuje i ocenia proponowane i wykonywane przez lekarza badania diagnostyczne i

ich interpretację, rozpoznania choroby, sposoby leczenia, rokowania i zalecenia dla

pacjenta;

3)

prowadzi nadzór nad wykonywaniem przez lekarza zabiegów diagnostycznych, leczniczych

i rehabilitacyjnych objętych programem specjalizacji do czasu nabycia przez lekarza

umiejętności samodzielnego ich wykonywania;

4)

uczestniczy w wykonywanym przez lekarza zabiegu operacyjnym albo stosowanej metodzie

leczenia lub diagnostyki stwarzającej podwyższone ryzyko dla pacjenta, do czasu nabycia

przez lekarza umiejętności samodzielnego ich wykonywania lub stosowania;

5)

wystawia opinię zawodową, w tym dotyczącą uzdolnień i predyspozycji zawodowych, umiejętności

manualnych, stosunku do pacjentów i współpracowników, zdolności organizacyjnych i

umiejętności pracy w zespole;

6)

wnioskuje odpowiednio do wojewody, Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego

do spraw wewnętrznych o przerwanie szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza, który

nie realizuje programu specjalizacji;

7)

wnioskuje odpowiednio do wojewody, Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego

do spraw wewnętrznych o przedłużenie czasu trwania szkolenia specjalizacyjnego;

8)

potwierdza, za pomocą SMK, zrealizowanie rocznych planów szkolenia specjalizacyjnego

oraz całości szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem specjalizacji.

7a.

W przypadku nieobecności kierownika specjalizacji zadanie określone w ust. 7 pkt 8

wykonuje kierownik jednostki akredytowanej prowadzącej szkolenie specjalizacyjne.

7b.

Kierownik podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne monitoruje zgodność odbywanego

przez lekarza w tym podmiocie szkolenia specjalizacyjnego z zakresem programu specjalizacji

w danej dziedzinie medycyny.

8.

Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne, po uzyskaniu pozytywnej opinii kierownika

specjalizacji, może wystąpić do dyrektora CMKP z wnioskiem o uznanie za równoważne

ze zrealizowaniem elementów programu specjalizacji stażu szkoleniowego, obejmującego

szkolenie i uczestniczenie w wykonywaniu oraz wykonanie zabiegów lub procedur medycznych,

a także staży kierunkowych lub kursów szkoleniowych odbytych za granicą lub w kraju,

w podmiotach prowadzących szkolenie specjalizacyjne, i ewentualne skrócenie okresu

odbywanego szkolenia specjalizacyjnego, jeżeli okres od dnia ich ukończenia do dnia

rozpoczęcia przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego nie jest dłuższy niż 5 lat.

9.

(uchylony)

10.

Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne, po uzyskaniu pozytywnej opinii kierownika

specjalizacji, może wystąpić do dyrektora CMKP z wnioskiem o uznanie do okresu odbywania

szkolenia specjalizacyjnego, stażu szkoleniowego, obejmującego szkolenie i uczestniczenie

w wykonywaniu oraz wykonanie zabiegów lub procedur medycznych, a także staży kierunkowych

lub kursów szkoleniowych zrealizowanych za granicą w okresie aktualnie odbywanego

szkolenia specjalizacyjnego.

11.

Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, a także lekarz zatrudniony w

podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony Narodowej albo

komórce lub jednostce organizacyjnej mu podległej, odbywający specjalizację, po uzyskaniu

opinii kierownika specjalizacji oraz konsultanta krajowego w danej dziedzinie lub

dziedzinach medycyny związanych z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie z

obronnością kraju w czasie wojny i pokoju, może wystąpić do dyrektora CMKP z wnioskiem

o uznanie części okresu odbywania specjalizacji w zakresie odpowiedniego modułu, w

przypadku gdy pełnił służbę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod warunkiem

że charakter tej służby, w tym uczestniczenie w wykonywaniu oraz wykonywanie zabiegów

i procedur medycznych, odpowiadał właściwemu programowi specjalizacji.

12.

Dyrektor CMKP na podstawie opinii powołanego przez siebie zespołu może uznać, w drodze

decyzji, staże i kursy, o których mowa w ust. 8, za równoważne ze zrealizowaniem części

programu specjalizacji i skrócić lekarzowi okres odbywania tego szkolenia o okres

wskazany w opinii zespołu, jednak nie więcej niż o 1/2 okresu trwania szkolenia specjalizacyjnego

lub modułów, o których mowa w art. 16 ust. 2.

13.

Dyrektor CMKP na podstawie opinii powołanego przez siebie zespołu może uznać, w drodze

decyzji, staże i kursy, o których mowa w ust. 8 i 10, za równoważne ze zrealizowaniem

części programu specjalizacji.

13a.

Decyzje, o których mowa w ust. 12 i 13, zamieszcza się w SMK i dodatkowo podaje w

nim

1)

datę decyzji;

2)

imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;

3)

przedmiot decyzji;

4)

rodzaj rozstrzygnięcia;

5)

organ wydający decyzję.

13b.

W decyzjach, o których mowa w ust. 12 i 13, określa się liczbę dni roboczych wraz

z proporcjonalną liczbą dni urlopu wypoczynkowego dla tego okresu, o którą ulega skróceniu

szkolenie specjalizacyjne, z zastrzeżeniem art. 16ma.

14.

W skład zespołu, o którym mowa w ust. 12 i 13, wchodzą

1)

konsultant krajowy właściwy dla danej dziedziny medycyny albo odpowiednio konsultant

krajowy w dziedzinie lub dziedzinach medycyny związanych z realizacją zadań państwa

związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju lub konsultant wojskowej

służby zdrowia;

2)

kierownik specjalizacji;

3)

przedstawiciel towarzystwa naukowego lub instytutu badawczego właściwych dla danej

dziedziny medycyny;

4)

przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej posiadający tytuł specjalisty w danej dziedzinie

medycyny i stopień naukowy doktora habilitowanego.

15.

W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii lekarz odbywający

szkolenie specjalizacyjne może zostać skierowany przez

1)

wojewodę do pracy przy zwalczaniu epidemii na podstawie art. 47 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób

zakaźnych u ludzi do podmiotu, w którym odbywa szkolenie specjalizacyjne albo do innego podmiotu, albo

2)

pracodawcę do realizacji innych zadań niż wynikające z umowy, na podstawie której

odbywa szkolenie specjalizacyjne, jeżeli nie zostanie wydana decyzja, o której mowa

w pkt 1.

16.

Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne, który został skierowany na podstawie

ust. 15 do wykonywania pracy innej niż wynikająca z umowy, na podstawie której odbywa

szkolenie specjalizacyjne, wykonuje pracę pod nadzorem lekarza specjalisty wyznaczonego

przez kierownika jednostki, do której został skierowany. Lekarz specjalista nadzorujący

pracę lekarza w trakcie szkolenia specjalizacyjnego nabywa odpowiednie uprawnienia

kierownika specjalizacji, o których mowa w ust. 7.

17.

Na wniosek lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne dyrektor CMKP może uznać,

w drodze decyzji, okres, w którym lekarz ten nie realizował programu specjalizacji,

za równoważny z realizowaniem tego programu, jeżeli w okresie tym realizował zadania,

o których mowa w ust. 15.

18.

Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne, któremu odwołano kurs specjalizacyjny

w związku ze stanem zagrożenia epidemicznego lub stanem epidemii, jest zwolniony z

obowiązku realizacji tego kursu, jeżeli

1)

realizacja tego kursu wymaga przedłużenia szkolenia specjalizacyjnego o okres dłuższy

niż 3 miesiące oraz

2)

zrealizował wszystkie inne kursy objęte programem specjalizacji.

18a.

Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne, który w związku ze stanem zagrożenia

epidemicznego lub stanem epidemii nie może realizować szkolenia specjalizacyjnego

w sposób zgodny z programem szkolenia specjalizacyjnego, jest zwolniony z obowiązku

wykonania i udokumentowania procedur medycznych objętych danym programem szkolenia

specjalizacyjnego, jeżeli

1)

do wykonania danej procedury w liczbie przewidzianej w programie specjalizacji konieczne

jest przedłużenie szkolenia specjalizacyjnego oraz

2)

kierownik specjalizacji potwierdzi w EKS, że lekarz posiada umiejętność wykonywania

danej procedury, oraz

3)

wykonał daną procedurę co najmniej w liczbie stanowiącej połowę liczby, w jakiej procedura

ta powinna być wykonana zgodnie z programem szkolenia specjalizacyjnego.

19.

Przepisy ust. 15-18a stosuje się odpowiednio do lekarza będącego żołnierzem w czynnej

służbie wojskowej.

20.

Lekarz, któremu kierownik specjalizacji zaliczył szkolenie specjalizacyjne, zawiadamia,

w terminie 7 dni od dnia zaliczenia szkolenia, kierownika jednostki szkolącej oraz

właściwego wojewodę, Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych

o zakończeniu tego szkolenia.

21.

EKS lekarza, który zakończył szkolenie specjalizacyjne i któremu kierownik specjalizacji

zaliczył szkolenie specjalizacyjne, przekazuje się, za pomocą SMK, do właściwego wojewody,

Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych w terminie

30 dni od dnia zaliczenia szkolenia.

Skrócenie okresu odbywania szkolenia specjalizacyjnego spełniającego minimalne wymogi

kształcenia określone w przepisach Unii Europejskiej nie może obejmować więcej niż

1/2 minimalnego czasu trwania danego programu specjalizacji określonego w przepisach

Unii Europejskiej.

1.

Lekarzowi, który posiada tytuł specjalisty uzyskany poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, niepodlegający uznaniu za równoważny na podstawie przepisów, o których mowa

w art. 16a i 16b, minister właściwy do spraw zdrowia uznaje tytuł specjalisty za równoważny

z tytułem specjalisty w Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zostały spełnione łącznie

następujące warunki

1)

lekarz posiada prawo wykonywania zawodu na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

czas trwania szkolenia specjalizacyjnego odbytego za granicą odpowiada czasowi trwania

szkolenia specjalizacyjnego określonemu w programie specjalizacji w Rzeczypospolitej

Polskiej;

3)

program specjalizacji w zakresie wymaganej wiedzy teoretycznej oraz umiejętności praktycznych,

sposób potwierdzenia nabytej wiedzy i umiejętności odpowiada w istotnych elementach

określonemu programowi specjalizacji w Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

sposób i tryb złożenia egzaminu lub innej formy potwierdzenia uzyskanej wiedzy i umiejętności

odpowiada złożeniu przez lekarza PES w Rzeczypospolitej Polskiej.

1a.

Dyrektor CMKP wykonuje w imieniu ministra właściwego do spraw zdrowia zadania tego

ministra w odniesieniu do czynności określonych w ust. 4a i 8 jako organ prowadzący

postępowanie.

2.

Lekarz, o którym mowa w ust. 1, występuje z wnioskiem o uznanie tytułu specjalisty

do ministra właściwego do spraw zdrowia, za pośrednictwem dyrektora CMKP. Dyrektor

CMKP informuje ministra właściwego do spraw zdrowia o wpłynięciu tego wniosku.

3.

Do wniosku dołącza się oryginał albo kopię poświadczoną za zgodność z oryginałem

1)

prawa wykonywania zawodu;

2)

dokumentu potwierdzającego uprawnienie do wykonywania zawodu lekarza w kraju, w którym

lekarz uzyskał tytuł specjalisty;

3)

dokumentu o nadaniu tytułu specjalisty;

4)

dokumentu zawierającego informacje o miejscu odbycia szkolenia specjalizacyjnego,

czasie jego trwania i programie specjalizacji;

5)

dokumentu zawierającego informacje o sposobie i trybie złożenia egzaminu lub innej

formie potwierdzenia nabytej wiedzy i umiejętności praktycznych;

6)

dokumentu zawierającego informacje o miejscu, czasie trwania i rodzaju czynności zawodowych

wykonywanych po uzyskaniu tytułu specjalisty.

4.

Wniosek podlega weryfikacji pod kątem kompletności złożonych dokumentów dokonywanej

przez CMKP oraz ocenie merytorycznej dokonywanej przez zespół ekspertów powołany przez

dyrektora CMKP.

4a.

W przypadku stwierdzenia niekompletności wniosku dyrektor CMKP wzywa wnioskodawcę

do jego uzupełnienia w terminie wskazanym w wezwaniu, pod rygorem pozostawienia wniosku

bez rozpoznania. O pozostawieniu wniosku bez rozpoznania dyrektor CMKP informuje ministra

właściwego do spraw zdrowia.

5.

W skład zespołu, o którym mowa w ust. 4, wchodzą lekarze posiadający tytuł specjalisty

w danej dziedzinie medycyny

1)

konsultant krajowy właściwy dla danej dziedziny medycyny lub jego przedstawiciel albo

odpowiednio konsultant krajowy w dziedzinie lub dziedzinach medycyny związanych z

realizacją zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny i

pokoju lub konsultant wojskowej służby zdrowia;

2)

dwaj lekarze posiadający tytuł naukowy lub stopień naukowy doktora habilitowanego;

3)

przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej posiadający co najmniej stopień naukowy doktora

habilitowanego;

4)

przedstawiciel towarzystwa naukowego lub instytutu badawczego właściwych dla danej

dziedziny medycyny.

6.

Zespół zbiera się w miarę potrzeby, nie rzadziej jednak niż raz na kwartał, chyba

że nie został złożony żaden wniosek.

7.

Jeżeli na podstawie przedstawionych przez lekarza dokumentów zespół stwierdzi, że

czas trwania szkolenia lub formy nabywania wiedzy i umiejętności praktycznych nie

odpowiadają w istotnych elementach programowi specjalizacji w danej specjalności w

Rzeczypospolitej Polskiej, ocena merytoryczna wydawana przez zespół jest negatywna

albo zawiera wskazanie do odbycia stażu uzupełniającego, z uwzględnieniem czasu trwania

i zakresu merytorycznego tego stażu oraz wskazaniem podmiotu prowadzącego szkolenie

specjalizacyjne, w którym staż uzupełniający powinien być odbyty.

8.

Na podstawie oceny merytorycznej dyrektor CMKP w terminie 14 dni wydaje opinię, która

wraz z aktami jest niezwłocznie przekazywana do ministra właściwego do spraw zdrowia.

9.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w drodze decyzji, uznaje albo odmawia uznania

tytułu specjalisty uzyskanego za granicą za równoważny z tytułem specjalisty w Rzeczypospolitej

Polskiej.

10.

W przypadku gdy ocena merytoryczna zawiera wskazanie do odbycia stażu uzupełniającego,

dyrektor CMKP kieruje lekarza do odbycia tego stażu, z uwzględnieniem czasu trwania

i zakresu merytorycznego tego stażu oraz wskazaniem podmiotu prowadzącego szkolenie

specjalizacyjne, w którym staż uzupełniający powinien być odbyty, z uwzględnieniem

miejsca zamieszkania wnioskodawcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

11.

Staż uzupełniający nie może trwać dłużej niż 3 lata.

12.

Lekarz odbywa staż uzupełniający w ramach płatnego urlopu szkoleniowego, umowy o pracę

na czas określony w celu odbycia stażu uzupełniającego albo umowy cywilnoprawnej o

odbycie stażu uzupełniającego, zawartej ze wskazanym podmiotem prowadzącym szkolenie

specjalizacyjne, na warunkach określonych w umowie.

13.

Staż uzupełniający kończy się uzyskaniem opinii zawodowej, wystawionej przez kierownika

właściwej komórki organizacyjnej podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne,

którą przekazuje się niezwłocznie do dyrektora CMKP.

14.

Po otrzymaniu opinii zawodowej, o której mowa w ust. 13, dyrektor CMKP w terminie

7 dni przekazuje tę opinię wraz z aktami sprawy do ministra właściwego do spraw zdrowia.

Na podstawie opinii zawodowej minister właściwy do spraw zdrowia wydaje decyzję, w

której uznaje tytuł specjalisty za równoważny z tytułem specjalisty w Rzeczypospolitej

Polskiej albo odmawia uznania tego tytułu.

15.

Decyzje, o których mowa w ust. 9 i 14, zamieszcza się w SMK i dodatkowo podaje w nim

1)

datę decyzji;

2)

imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;

3)

obywatelstwo osoby, której decyzja dotyczy;

4)

państwo uzyskania tytułu specjalisty;

5)

przedmiot decyzji;

6)

rodzaj rozstrzygnięcia;

7)

organ wydający decyzję.

1.

Lekarz nie może realizować lub kontynuować szkolenia specjalizacyjnego w przypadku

1)

zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza albo zakazu wykonywania zawodu lekarza;

2)

ograniczenia lekarza w wykonywaniu określonych czynności medycznych, objętych programem

specjalizacji;

3)

niepodjęcia przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego w okresie 3 miesięcy od dnia

wskazanego jako dzień rozpoczęcia tego szkolenia na skierowaniu wystawionym przez

organ kierujący do odbycia szkolenia, z przyczyn leżących po stronie lekarza;

4)

zaprzestania przez lekarza odbywania szkolenia specjalizacyjnego;

5)

przerwania lekarzowi szkolenia specjalizacyjnego na wniosek kierownika specjalizacji

po uzyskaniu opinii właściwego konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny

lub konsultanta krajowego w danej dziedzinie medycyny lub dziedzinach medycyny związanych

z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny

i pokoju oraz właściwej okręgowej izby lekarskiej;

6)

upływu okresu, w którym był obowiązany ukończyć szkolenie specjalizacyjne;

7)

nieprzedłożenia dokumentu „Prawo wykonywania zawodu lekarza” albo „Prawo wykonywania

zawodu lekarza dentysty” w okresie miesiąca od dnia wydania zaświadczenia, o którym

mowa w art. 16c ust. 18.

1a.

Przez zaprzestanie przez lekarza odbywania szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa

w ust. 1 pkt 4, należy rozumieć faktyczne zaprzestanie przez lekarza realizacji programu

specjalizacji, zgodnie z rocznym szczegółowym planem szkolenia specjalizacyjnego,

o którym mowa w art. 16m ust. 6, lub nieuzupełnianie wpisów, za pomocą SMK, w EKS

przez lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne, w okresie 12 miesięcy od dnia

dokonania ostatniego wpisu, z przyczyn leżących po stronie lekarza.

2.

Właściwy podmiot jest obowiązany do powiadomienia za pomocą SMK odpowiednio wojewody,

Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych o zaistnieniu

okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5.

3.

(uchylony)

4.

Odpowiednio wojewoda, Minister Obrony Narodowej albo minister właściwy do spraw wewnętrznych

wydaje decyzję o skreśleniu lekarza z rejestru lekarzy odbywających szkolenie specjalizacyjne,

zwanego dalej „rejestrem”, na podstawie

1)

powiadomienia przez właściwy podmiot o zaistnieniu okoliczności, o których mowa w

ust. 1 pkt 1-4, lub informacji o zaistnieniu okoliczności, o których mowa w ust. 1

pkt 1-4, przez inne uprawnione podmioty;

2)

wniosku kierownika specjalizacji o przerwanie szkolenia specjalizacyjnego po uzyskaniu

przez wojewodę, Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych

opinii właściwego konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny lub konsultanta

w danej dziedzinie medycyny lub dziedzinach medycyny związanych z realizacją zadań

państwa związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju oraz właściwej

okręgowej izby lekarskiej;

3)

informacji potwierdzających zaistnienie okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt

6 i 7, z przyczyn leżących po stronie lekarza.

5.

Decyzję, o której mowa w ust. 4, zamieszcza się w SMK i dodatkowo podaje w nim

1)

datę decyzji;

2)

imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;

3)

przedmiot decyzji;

4)

rodzaj rozstrzygnięcia;

5)

organ wydający decyzję.

6.

Do decyzji, o której mowa w ust. 4, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. O decyzji podmioty, o których mowa w ust. 4, powiadamiają lekarza również na piśmie.

1.

Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne w danej dziedzinie medycyny ma obowiązek

1)

realizowania szkolenia specjalizacyjnego, w tym pełnienia dyżurów medycznych, zgodnie

z programem specjalizacji, o którym mowa w art. 16f ust. 3;

2)

utrzymywania stałej współpracy z kierownikiem specjalizacji;

3)

udzielania świadczeń opieki zdrowotnej pod nadzorem kierownika specjalizacji lub innego

lekarza specjalisty właściwego ze względu na zakres udzielanych świadczeń zdrowotnych

do czasu wydania opinii przez kierownika specjalizacji o możliwości samodzielnego

udzielania przez niego świadczeń zdrowotnych lub po zaliczeniu PEM;

4)

bieżącego wypełniania EKS.

2.

Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne w danej dziedzinie medycyny ma prawo do

1)

udzielania samodzielnie świadczeń zdrowotnych po uzyskaniu pisemnej pozytywnej opinii

kierownika specjalizacji lub kierownika stażu, w tym do

a)

samodzielnego stosowania metod diagnostycznych i leczniczych,

b)

wydawania zleceń lekarskich,

c)

wydawania skierowań na badania laboratoryjne oraz inne badania diagnostyczne,

d)

prowadzenia dokumentacji medycznej,

e)

udzielania informacji o stanie zdrowia pacjenta,

f)

zlecania wykonania czynności pielęgnacyjnych,

g)

stwierdzania zgonu,

h)

wystawiania recept,

i)

wydawania orzeczeń lekarskich,

j)

pełnienia dyżurów medycznych;

2)

płatnego urlopu szkoleniowego, o którym mowa w art. 16h ust. 2 pkt 2, 3 i 5, art.

16pc i art. 16s ust. 2;

3)

samokształcenia realizowanego w ramach szkolenia specjalizacyjnego w wymiarze określonym

w programie szkolenia specjalizacyjnego;

4)

doskonalenia zawodowego.

1.

Rejestr jest prowadzony przez CMKP, za pomocą SMK, z wykorzystaniem danych niezwłocznie

zamieszczanych w SMK bezpośrednio przez wojewodów, Ministra Obrony Narodowej i ministra

właściwego do spraw wewnętrznych.

2.

Rejestr jest prowadzony w systemie ewidencyjno-informatycznym, według określonego

układu danych

1)

numer wpisu do rejestru składający się z ciągu kolejnych znaków

a)

dwucyfrowy symbol województwa będący pierwszym członem identyfikatora jednostek podziału

terytorialnego określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 49 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej

(Dz. U. z 2022 r. poz. 459 i 830),

b)

czteroznakowy kod specjalizacji, zgodnie z wykazem kodów specjalizacji określonym

w przepisach wydanych na podstawie art. 8 ust. 2,

c)

siedmiocyfrowy numer „Prawa wykonywania zawodu lekarza” albo „Prawa wykonywania zawodu

lekarza dentysty”;

2)

imię (imiona) i nazwisko lekarza;

3)

adres miejsca zamieszkania lekarza;

4)

miejsce i data urodzenia w przypadku lekarza cudzoziemca;

5)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwa i numer dokumentu oraz kraj wydania;

6)

obywatelstwo (obywatelstwa);

7)

numer prawa wykonywania zawodu;

8)

numer seryjny, data i podmiot wydający dokument prawa wykonywania zawodu;

9)

posiadane specjalizacje oraz rok ich uzyskania;

10)

numer i data decyzji ministra właściwego do spraw zdrowia w sprawie wyrażenia zgody

na odbywanie specjalizacji przez lekarza cudzoziemca;

11)

tryb odbywania i zasady finansowania szkolenia specjalizacyjnego odbywanego przez

lekarza cudzoziemca;

12)

data postępowania kwalifikacyjnego oraz wynik uzyskany w postępowaniu kwalifikacyjnym;

13)

data skierowania do odbywania szkolenia specjalizacyjnego oraz nazwa organu kierującego;

14)

numer karty szkolenia specjalizacyjnego albo EKS;

15)

nazwa i adres jednostki organizacyjnej oraz nazwa komórki organizacyjnej, w której

jest odbywane szkolenie specjalizacyjne, oraz numer księgi rejestrowej w rejestrze

podmiotów wykonujących działalność leczniczą;

16)

imię (imiona) i nazwisko kierownika specjalizacji, posiadana specjalizacja i zajmowane

stanowisko oraz numer prawa wykonywania zawodu;

17)

planowane daty rozpoczęcia i zakończenia szkolenia specjalizacyjnego oraz rzeczywiste

daty rozpoczęcia i zakończenia szkolenia specjalizacyjnego;

18)

data przedłużenia albo skrócenia szkolenia specjalizacyjnego i okres, o jaki szkolenie

to zostało przedłużone albo skrócone, oraz informacja o kursach zaliczonych w związku

z decyzją, o której mowa w art. 16 ust. 7 lub art. 16m ust. 12 lub 13;

19)

informacja o zrealizowanych przez lekarza kursach objętych programem specjalizacji,

z podaniem nazwy i numeru kursu, daty rozpoczęcia i zakończenia kursu oraz imienia

(imion) i nazwiska, a także posiadanej specjalizacji kierownika naukowego kursu specjalizacyjnego;

20)

informacja o wariancie programu, według którego lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne;

21)

data i wynik PES w zakresie uzyskanej specjalizacji;

22)

adnotacje dotyczące przeniesienia się lekarza w celu odbywania szkolenia specjalizacyjnego

z obszaru innego województwa, przyczyny przeniesienia, nazwa jednostki organizacyjnej,

w której lekarz odbywał dotychczas szkolenie specjalizacyjne, tryb odbywania szkolenia

specjalizacyjnego, nazwisko i imię dotychczasowego kierownika specjalizacji, dotychczasowy

okres trwania szkolenia specjalizacyjnego;

23)

adnotacje dotyczące zmiany trybu odbywania szkolenia specjalizacyjnego;

24)

adnotacja dotycząca wykreślenia lekarza z rejestru.

3.

Użytkownikami rejestru są

1)

wojewodowie;

2)

minister właściwy do spraw zdrowia;

3)

Minister Obrony Narodowej;

4)

minister właściwy do spraw wewnętrznych;

5)

Minister Sprawiedliwości.

4.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, jest jawny dla podmiotów, które wykażą interes prawny.

5.

Do rejestru, o którym mowa w ust. 1, stosuje się art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności

podmiotów realizujących zadania publiczne.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej oraz

ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób i tryb przekazywania danych, o których mowa w ust. 2,

2)

szczegółowy sposób prowadzenia rejestru oraz sposób udostępniania danych wpisanych

do rejestru

- mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa danych oraz funkcjonalności prowadzonego

rejestru.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość opłaty, o której mowa w art. 16pb ust. 1,

2)

szczegółowy sposób i tryb składania PEM oraz ustalania jego wyników,

3)

wzór świadectwa złożenia PEM,

4)

tryb wydawania przez dyrektora CEM duplikatu albo odpisu świadectwa złożenia PEM oraz

sposób uiszczania opłaty, o której mowa w art. 16ph ust. 4,

5)

tryb dokonywania przez dyrektora CEM wymiany świadectwa złożenia PEM

-

uwzględniając prawidłowe przygotowanie i przebieg PEM, w tym koszty przeprowadzenia,

a także konieczność zapewnienia prawidłowego tworzenia dokumentacji dotyczącej złożenia

PEM.

2.

Dyrektor CEM wydaje regulamin porządkowy PEM, zatwierdzany przez ministra właściwego

do spraw zdrowia.

1.

Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne, z wyłączeniem lekarza, o którym mowa

w art. 16 ust. 4, może przystąpić do PEM.

2.

Lekarz może przystąpić do PEM po potwierdzeniu przez kierownika specjalizacji zaliczenia

modułu podstawowego albo po potwierdzeniu przez kierownika specjalizacji zaliczenia

drugiego roku odbywania szkolenia specjalizacyjnego w ramach modułu jednolitego.

3.

Uprawnienie lekarza do przystąpienia do PEM potwierdza w SMK kierownik specjalizacji.

4.

Lekarz zamierzający przystąpić do PEM składa wniosek, za pomocą SMK, w tej sprawie

do dyrektora CEM.

5.

Wniosek zawiera następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko wnioskodawcy;

2)

numer PESEL wnioskodawcy, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego

tożsamość: nazwę i numer dokumentu oraz państwo wydania;

3)

adres poczty elektronicznej i adres do korespondencji wnioskodawcy, a także, jeżeli

posiada, numer telefonu;

4)

wskazanie jednostki, w której wnioskodawca odbywa szkolenie specjalizacyjne;

5)

informacje o posiadanym prawie wykonywania zawodu: jego numer, data wydania i organ

wydający;

6)

imię i nazwisko oraz tytuł zawodowy, stopień naukowy lub tytuł naukowy kierownika

specjalizacji;

7)

wskazanie organu prowadzącego postępowanie kwalifikacyjne;

8)

wskazanie dziedziny, w jakiej wnioskodawca zamierza składać PEM;

9)

wskazanie terminu przystąpienia do PEM.

6.

Dyrektor CEM podaje, za pomocą SMK, adres strony internetowej, na której znajdują

się dostępne terminy PEM. Lekarz zgłaszający się do PEM może dokonać wyboru jednego

z tych terminów, który nie podlega zmianie. Wyznaczony termin PEM przypada nie wcześniej

niż przed 21. dniem i nie później niż w terminie 4 miesięcy od dnia złożenia wniosku

o przystąpienie do danego PEM.

1.

W przypadku zgłoszenia do PEM po raz trzeci i kolejny lekarz ponosi opłatę w wysokości

nie wyższej niż 10% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw

bez wypłaty nagród z zysku za rok ubiegły, ogłaszanego, w drodze obwieszczenia, przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski”, w roku poprzedzającym rok, w którym jest wnoszona opłata.

2.

Opłata, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona na rachunek bankowy wskazany przez CEM,

podany za pomocą SMK. Opłatę uiszcza się nie później niż w terminie 5 dni roboczych

od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w art. 16pa ust. 4.

3.

W przypadku niewniesienia opłaty, o której mowa w ust. 1, albo wniesienia jej w wysokości

niższej niż należna dyrektor CEM wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych,

za pomocą SMK lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej, na adres poczty elektronicznej

wskazany przez wnioskodawcę we wniosku, o którym mowa w art. 16pa ust. 4. Przepisu art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania

administracyjnego nie stosuje się.

4.

W przypadku nieuzupełnienia braków formalnych, o których mowa w ust. 3, w terminie

7 dni od dnia skierowania wezwania dotknięty nimi wniosek traktuje się jako niezłożony.

O konsekwencji tej dyrektor CEM informuje w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych.

5.

Opłatę, o której mowa w ust. 1, pobiera dyrektor CEM. Opłata stanowi dochód budżetu

państwa.

Lekarzowi przysługuje urlop szkoleniowy w wymiarze 2 dni w roku kalendarzowym na przystąpienie

do PEM. Za czas urlopu szkoleniowego lekarz zachowuje prawo do wynagrodzenia.

1.

W celu przeprowadzenia PEM dyrektor CEM wskazuje osoby nadzorujące przebieg egzaminu

w danym terminie i miejscu. Osoby zdające są obowiązane podporządkowywać się ich poleceniom

w trakcie egzaminu.

2.

PEM jest przeprowadzany w formie testu komputerowego przy użyciu urządzenia egzaminacyjnego

wykorzystującego jednolite oprogramowanie opracowane przez CEM.

3.

Osoby przystępujące w tym samym miejscu i czasie do PEM rozpoczynają egzamin i kończą

egzamin o tej samej godzinie.

4.

Egzamin trwa 2 godziny.

1.

PEM jest składany w formie testu składającego się ze 100 pytań zawierających pięć

odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa.

2.

Pytania testowe obejmują problematykę określoną w programie szkolenia specjalizacyjnego

w zakresie tematyki modułu podstawowego właściwego dla danej specjalizacji lub tematyki

dwóch pierwszych lat modułu jednolitego, który odbywa albo ukończył lekarz przystępujący

do PEM. Szczegółowy zakres PEM określa program specjalizacji właściwy dla danej dziedziny

medycyny.

3.

Pytania testowe oraz test opracowuje i ustala CEM w porozumieniu z konsultantem krajowym

właściwym dla danej dziedziny medycyny lub jego przedstawicielem odrębnie dla każdej

dziedziny medycyny. W przypadku braku konsultanta krajowego właściwy jest konsultant

wojewódzki w danej dziedzinie medycyny wskazany przez dyrektora CEM.

4.

Dyrektor CEM prowadzi bazę pytań PEM. Dyrektor CEM w porozumieniu z konsultantem krajowym

w danej dziedzinie medycyny, a w przypadku jego braku z konsultantem wojewódzkim w

danej dziedzinie medycyny wskazanym przez dyrektora CEM, określają minimalną liczbę

pytań testowych zawartą w bazie pytań PEM.

5.

Testy na każdy nowy termin PEM składają się z co najmniej 70% pytań wybranych z bazy

pytań PEM opublikowanych w bazie pytań PEM nie później niż 4 miesiące przed terminem

danego PEM. Nowe pytania i testy są opracowywane, przetwarzane, dystrybuowane i przechowywane

w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osobom innym niż uczestniczące w ich opracowaniu,

przetwarzaniu, dystrybuowaniu i przechowywaniu, przeprowadzaniu PEM lub sprawującym

nadzór nad jego przeprowadzeniem.

6.

Bazę pytań PEM dyrektor CEM weryfikuje co najmniej raz w roku z udziałem konsultanta

krajowego lub konsultanta wojewódzkiego w odpowiedniej dziedzinie medycyny pod kątem

zgodności z aktualnym stanem wiedzy. Efektem weryfikacji może być usunięcie pytania

z bazy lub jego modyfikacja. Po weryfikacji bazy pytań PEM pytania testowe mogą być

wykorzystane w trakcie PEM nie wcześniej niż po upływie 4 miesięcy od dnia modyfikacji.

7.

Baza pytań PEM jest udostępniana na stronie internetowej CEM.

8

Dyrektor CEM co najmniej na 4 miesiące przed PEM zamieszcza, na stronie internetowej

CEM, wykaz źródeł bibliograficznych w języku polskim ze wskazaniem określonych rozdziałów

oraz wytycznych właściwych towarzystw naukowych, z których są przygotowywane pytania

do testu, o którym mowa w ust. 1, oddzielnie dla każdej dziedziny medycyny.

1.

Lekarz może składać PEM po okazaniu dokumentu potwierdzającego jego tożsamość. W przypadku

braku dokumentu potwierdzającego tożsamość lekarz nie może przystąpić do egzaminu.

2.

Za każdą prawidłową odpowiedź w teście zdający uzyskuje 1 punkt. W przypadku braku

odpowiedzi albo zaznaczenia więcej niż jednej odpowiedzi punkty nie są przyznawane.

3.

Zdający PEM w danym terminie może wnieść w trakcie egzaminu albo bezpośrednio po jego

zakończeniu, przed opuszczeniem sali egzaminacyjnej, merytoryczne zastrzeżenie do

pytania testowego wykorzystanego podczas tego PEM. Zastrzeżenie składa się do dyrektora

CEM na formularzu, którego wzór opracowuje CEM.

4.

Zastrzeżenia rozpatruje konsultant krajowy właściwy dla danej dziedziny w terminie

7 dni od dnia przeprowadzenia danego PEM. W przypadku uznania zgłoszonego zastrzeżenia

pytanie testowe objęte zastrzeżeniem jest pomijane przy ustalaniu wyniku PEM lekarza,

który złożył zastrzeżenie, co odpowiednio obniża liczbę możliwych do uzyskania punktów.

Punkty za pytania testowe unieważnione nie są przyznawane. Pytanie testowe, wobec

którego zostało uznane zastrzeżenie, nie podlega dalszemu wykorzystywaniu w trakcie

PEM i jest usuwane z bazy pytań PEM, jeżeli z niej pochodziło.

5.

Przebieg PEM może być dokumentowany za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk,

o czym zgłaszającego się do PEM informuje się w zawiadomieniu o egzaminie lub bezpośrednio

przed rozpoczęciem egzaminu.

6.

Test jest rozwiązywany przez zdającego samodzielnie. Podczas zdawania PEM zdający

nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych i dydaktycznych, a także nie może korzystać

z urządzeń służących do kopiowania oraz przekazywania i odbioru informacji. Naruszenie

tego zakazu lub rozwiązywanie testu niesamodzielnie stanowi podstawę zdyskwalifikowania

zdającego, co jest równoważne z uzyskaniem przez niego wyniku negatywnego.

7.

W przypadku stwierdzenia w trakcie egzaminu naruszenia zakazu, o którym mowa w ust.

6, lub rozwiązywania testu niesamodzielnie, dyrektor CEM dokonuje dyskwalifikacji

zdającego i odnotowuje ten fakt wraz ze wskazaniem przyczyny dyskwalifikacji w protokole

egzaminacyjnym. Dyskwalifikacja może być dokonana także po zakończeniu egzaminu, na

podstawie analizy obrazu i dźwięku zarejestrowanych za pomocą urządzeń rejestrujących

obraz i dźwięk, o których mowa w ust. 5.

8.

O dyskwalifikacji dyrektor CEM zawiadamia na piśmie osobę zdyskwalifikowaną. Informację

o dyskwalifikacji dyrektor CEM zamieszcza w SMK oraz podaje na stronie internetowej

CEM.

9.

O dyskwalifikacji dyrektor CEM zawiadamia właściwego okręgowego rzecznika odpowiedzialności

zawodowej, jeżeli lekarz lub lekarz dentysta jest członkiem okręgowej izby lekarskiej,

albo właściwego okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej Wojskowej Izby Lekarskiej,

jeżeli lekarz lub lekarz dentysta jest członkiem Wojskowej Izby Lekarskiej.

10.

Osoba zdyskwalifikowana nie może przystąpić do PEM w okresie roku od dnia dyskwalifikacji.

11.

PEM uważa się za zaliczony z wynikiem pozytywnym po uzyskaniu przez lekarza co najmniej

60% możliwej do uzyskania maksymalnej liczby punktów. Wynik egzaminu nie stanowi decyzji

w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

12.

Pytania testowe niepochodzące z bazy pytań PEM mogą być udostępnione wyłącznie osobie

przystępującej do tego egzaminu, na jej wniosek, w zakresie, w jakim zostały wykorzystane

w teście rozwiązywanym przez tę osobę. Dyrektor CEM udostępnia pytania testowe w drodze

ich okazania w siedzibie CEM. Zakazane jest wynoszenie poza siedzibę CEM udostępnianych

pytań testowych oraz ich reprodukowanie, kopiowanie jakąkolwiek techniką lub przepisywanie.

W przypadku naruszenia tego zakazu udostępnianie zostaje przerwane. Przebieg udostępniania

może być monitorowany za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk. Pytania testowe

wykorzystane w czasie PEM i niepochodzące z bazy pytań PEM podlegają udostępnieniu

na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej po upływie roku od dnia ich pierwszego użycia.

13.

Obraz i dźwięk zarejestrowane podczas przebiegu egzaminu podlegają archiwizacji przez

okres 3 miesięcy od dnia powstania zapisu. Pracownicy CEM oraz inne osoby przeprowadzające

lub nadzorujące egzamin uzyskują dostęp do zarchiwizowanych materiałów w zakresie

realizacji ich ustawowych zadań, po otrzymaniu upoważnienia wydanego przez administratora

danych.

1.

W przypadku rażących uchybień lub nieprzewidzianych zdarzeń mających wpływ na prawidłowy

przebieg PEM dyrektor CEM unieważnia, z urzędu albo na wniosek zdającego, egzamin

dla poszczególnych albo wszystkich zdających.

2.

Unieważnienie PEM następuje również, gdy osoba, która przystępowała do egzaminu, nie

była do tego uprawniona; w takim przypadku unieważnienie dotyczy tylko tej osoby.

3.

Dyrektor CEM podejmuje rozstrzygnięcie w sprawie unieważnienia PEM w terminie 14 dni

od dnia powzięcia informacji o przyczynach uzasadniających unieważnienie.

4.

Komunikat o rozstrzygnięciu, o którym mowa w ust. 1, dyrektor CEM zamieszcza na stronie

internetowej CEM, a lekarzowi, którego egzamin został unieważniony, przekazuje rozstrzygnięcie

w SMK.

5.

Zdający, który wystąpił z wnioskiem, lub osoba, której unieważniono PEM, w terminie

14 dni od dnia przekazania informacji o unieważnieniu w sposób, o którym mowa w ust.

4, może złożyć na piśmie albo za pośrednictwem ePUAP odwołanie do ministra właściwego

do spraw zdrowia. Odwołanie składa się za pośrednictwem dyrektora CEM. Dyrektor CEM

przekazuje odwołanie wraz ze swoim stanowiskiem ministrowi właściwemu do spraw zdrowia

w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia wydaje ostateczne rozstrzygnięcie w terminie 7

dni od dnia otrzymania odwołania.

7.

Do rozstrzygnięć i postępowania, o których mowa w ust. 1-6, nie stosuje się przepisów

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracownika i organu, pełnomocnictw,

sposobu obliczania terminów, wydawania uwierzytelnionych odpisów lub kopii akt sprawy

oraz sprostowań.

8.

Unieważniony PEM traktuje się jako niebyły.

9.

Unieważniony PEM jest powtarzany w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia, w

którym rozstrzygnięcie o unieważnieniu stało się ostateczne. Za powtarzany PEM nie

pobiera się opłaty, o której mowa w art. 16pb ust. 1.

1.

Lekarzowi, który złożył z wynikiem pozytywnym PEM, dyrektor CEM wydaje świadectwo

złożenia PEM w terminie 21 dni od dnia złożenia egzaminu.

2.

Podpis dyrektora CEM umieszczony na świadectwie może być odwzorowany mechanicznie.

3.

Wynik egzaminu danego lekarza jest mu udostępniany za pomocą SMK lub na stronie internetowej

CEM.

4.

Na wniosek lekarza, który złożył z wynikiem pozytywnym PEM, dyrektor CEM wydaje odpłatnie

duplikat albo odpis świadectwa albo dokonuje wymiany błędnie sporządzonego świadectwa

PEM. Opłata za te czynności wynosi 50 zł. Opłata jest wnoszona na rachunek bankowy

wskazany przez CEM. Opłaty nie wnosi się, w przypadku gdy wymiana wynika z błędu CEM.

5.

Wyniki PEM dyrektor CEM przekazuje, za pomocą SMK, organom, o których mowa w art.

16c ust. 8, oraz konsultantowi krajowemu właściwemu dla danego PEM, kierownikowi specjalizacji

oraz kierownikowi podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne, nie później niż

w terminie 14 dni od dnia złożenia tego egzaminu.

6.

Lekarz, który uzyskał wynik negatywny PEM, może do niego przystąpić ponownie w innym

terminie.

7.

Lekarz, który złożył z wynikiem pozytywnym PEM, jest upoważniony do samodzielnego

udzielania świadczeń medycznych w zakresie wynikającym z programu właściwego modułu

podstawowego lub określonej części modułu jednolitego oraz pełnienia dyżurów medycznych,

o których mowa w art. 16i ust. 5 pkt 2 oraz w art. 95 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności

leczniczej.

8.

Dokumentacja dotycząca PEM oraz kopie świadectw złożenia PEM w formie elektronicznej

są przechowywane przez CEM zgodnie z przepisami art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.

9.

Negatywny wynik z PEM nie może być przeszkodą do kontynuacji przez lekarza szkolenia

specjalizacyjnego.

1.

Podmioty, o których mowa w ust. 2, dokonują weryfikacji formalnej odbycia szkolenia

specjalizacyjnego zgodnie z programem specjalizacji lekarza, który uzyskał potwierdzenie

zrealizowania szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem specjalizacji przez

kierownika specjalizacji.

2.

Podmiotami weryfikującymi odbycie szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem

specjalizacji są

1)

wojewoda właściwy ze względu na obszar województwa, na terenie którego wnioskodawca

odbywał szkolenie specjalizacyjne;

2)

Minister Obrony Narodowej - w przypadku wnioskodawców będących żołnierzami w czynnej

służbie wojskowej, a także zatrudnionych w podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym

przez Ministra Obrony Narodowej albo komórce lub jednostce organizacyjnej mu podległej;

3)

minister właściwy do spraw wewnętrznych lub wyznaczona przez niego komórka organizacyjna

- w przypadku wnioskodawców pełniących służbę lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych

utworzonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

3.

Podmioty, o których mowa w ust. 2, dokonują weryfikacji oraz zwracają się, za pomocą

SMK, do konsultantów wojewódzkich w danej dziedzinie medycyny o merytoryczną weryfikację,

czy wnioskodawca odbył szkolenie specjalizacyjne zgodnie z programem specjalizacji,

w terminie 14 dni od dnia uzyskania przez lekarza potwierdzenia przez kierownika specjalizacji

zrealizowania szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem specjalizacji. Konsultant

wojewódzki dokonuje merytorycznej weryfikacji, za pomocą SMK, w terminie 14 dni od

dnia otrzymania wystąpienia danego podmiotu. W przypadku braku konsultanta wojewódzkiego

lub w przypadku, kiedy konsultant wojewódzki pełni jednocześnie funkcję kierownika

specjalizacji, merytorycznej weryfikacji dokonuje konsultant krajowy w danej dziedzinie

medycyny. Wojewoda może zwrócić się o dodatkową merytoryczną weryfikację do konsultanta

krajowego w danej dziedzinie medycyny.

4.

W przypadku wnioskodawców będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, a także

zatrudnionych w podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony

Narodowej albo komórce lub jednostce organizacyjnej mu podległej, właściwy konsultant,

o którym mowa w ust. 3, przed dokonaniem weryfikacji, o której mowa w ust. 3, może

zwrócić się o opinię do właściwego konsultanta krajowego w dziedzinie lub dziedzinach

medycyny związanych z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością

kraju w czasie wojny i pokoju.

5.

W przypadku niezrealizowania przez wnioskodawcę programu specjalizacji konsultant,

o którym mowa w ust. 3, za pomocą SMK, wskazuje brakujące elementy programu specjalizacji.

6.

Podmioty, o których mowa w ust. 2, niezwłocznie po uzyskaniu informacji od konsultanta,

o którym mowa w ust. 3

1)

potwierdzają zakończenie szkolenia specjalizacyjnego;

2)

w przypadku, o którym mowa w ust. 5, odmawiają potwierdzenia zakończenia szkolenia

specjalizacyjnego oraz kierują do zrealizowania brakującego elementu programu specjalizacji

i przedłużają okres szkolenia w trybie pozarezydenckim o czas niezbędny do realizacji

tego elementu, uwzględniając okres przerwy wynikającej z procedury weryfikacji realizacji

programu specjalizacji.

7.

Podmioty, o których mowa w ust. 2, zawiadamiają wnioskodawcę o rozstrzygnięciu, o

którym mowa w ust. 6, za pomocą SMK. O odmowie potwierdzenia zakończenia szkolenia

specjalizacyjnego podmioty, o których mowa w ust. 2, powiadamiają wnioskodawcę również

na piśmie. Do doręczenia powiadomienia na piśmie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

8.

W przypadku odmowy potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego, wnioskodawca,

w terminie 14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 6, może

zwrócić się do podmiotu, o którym mowa w ust. 2, o weryfikację rozstrzygnięcia.

9.

W przypadku, o którym mowa w ust. 5, podmioty, o których mowa w ust. 2, dokonują weryfikacji

formalnej odbycia przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem specjalizacji,

po zrealizowaniu brakującego elementu programu specjalizacji i potwierdzeniu tego

przez kierownika specjalizacji w EKS. Przepisy ust. 5-8 stosuje się odpowiednio.

10.

Do lekarza, który uzyskał decyzję o dopuszczeniu do PES, wydaną zgodnie z art. 16

ust. 7 albo ust. 9, nie stosuje się przepisów ust. 1-9.

11.

Lekarz, który zakończył szkolenie specjalizacyjne i uzyskał potwierdzenie zakończenia

szkolenia specjalizacyjnego, albo uzyskał decyzję, o której mowa w art. 16 ust. 7

albo 9, zachowuje uprawnienia, o których mowa w art. 16oa ust. 2 pkt 1 i 4, w okresie

5 lat od dnia potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego albo od dnia wydania

takiej decyzji.

12.

Podmioty, o których mowa w ust. 2, informują dyrektora CEM, za pomocą SMK, o potwierdzeniu

zakończenia szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza.

1.

Lekarz może złożyć wniosek o zaliczenie PES w całości albo w części, jeżeli złożył

z wynikiem pozytywnym egzamin organizowany przez europejskie towarzystwo naukowe,

który przez ministra właściwego do spraw zdrowia został uznany za równoważny z zaliczeniem

z wynikiem pozytywnym PES w całości albo w części.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, wykaz egzaminów

organizowanych przez europejskie towarzystwa naukowe, których złożenie z wynikiem

pozytywnym jest równoważne z zaliczeniem z wynikiem pozytywnym PES w całości albo

w części, oraz wykaz dokumentów potwierdzających złożenie takich egzaminów, mając

na względzie zakres tematyczny tych egzaminów oraz konieczność przedstawienia pełnej

informacji o egzaminach organizowanych przez europejskie towarzystwa naukowe.

3.

Lekarz może uzyskać uznanie egzaminu organizowanego przez europejskie towarzystwo

naukowe za równoważny z zaliczeniem z wynikiem pozytywnym PES w całości albo w części

po uzyskaniu potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego. Przepisy art.

16r stosuje się odpowiednio.

4.

Lekarz, po uzyskaniu potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego, w celu

uznania egzaminu organizowanego przez europejskie towarzystwo naukowe za równoważny

z zaliczeniem z wynikiem pozytywnym PES w całości albo w części składa wniosek do

dyrektora CEM. W przypadku określenia przez ministra właściwego do spraw zdrowia na

podstawie ust. 2 wykazu dokumentów potwierdzających złożenie takich egzaminów, do

wniosku dołącza dokumenty wskazane w przepisach wydanych na podstawie ust. 2. Dokumenty

te przedstawia się w oryginale albo w kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem.

5.

Dyrektor CEM weryfikuje dokumenty, o których mowa w ust. 4, pod względem formalnym

oraz rozstrzyga o tym, czy są spełnione przesłanki, o których mowa w ust. 3, pozwalające

na uznanie egzaminu organizowanego przez europejskie towarzystwo naukowe za równoważny

z całością albo częścią PES. W przypadku stwierdzenia spełnienia przesłanek pozwalających

na uznanie egzaminu organizowanego przez europejskie towarzystwo naukowe za równoważny

z całością PES, dyrektor CEM wydaje dyplom potwierdzający uzyskanie tytułu specjalisty.

W przypadku stwierdzenia spełnienia przesłanek pozwalających na uznanie egzaminu organizowanego

przez europejskie towarzystwo naukowe za równoważny z częścią PES, dyrektor CEM wydaje

zaświadczenie potwierdzające takie uznanie. Dyrektor CEM odmawia uznania egzaminu

organizowanego przez europejskie towarzystwo naukowe za równoważny z całością albo

częścią PES w drodze decyzji. Przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

6.

Lekarz nie może uzyskać uznania egzaminu organizowanego przez europejskie towarzystwo

naukowe za równoważny z zaliczeniem z wynikiem pozytywnym PES w całości albo w części,

jeżeli złożył z wynikiem pozytywnym PES odpowiednio w całości albo w części.

7.

Lekarz nie może przystąpić do PES w całości albo w części, jeżeli uzyskał uznanie

egzaminu organizowanego przez europejskie towarzystwo naukowe za równoważny z zaliczeniem

z wynikiem pozytywnym PES odpowiednio w całości albo w części.

8.

Do spraw, o których mowa w ust. 6 i 7, stosuje się art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania

administracyjnego.

9.

Dyrektor CEM informuje o rozstrzygnięciu w sprawie uznania egzaminu organizowanego

przez europejskie towarzystwo naukowe za równoważny z zaliczeniem z wynikiem pozytywnym

PES w całości albo w części, za pomocą SMK i dodatkowo podaje w nim

1)

datę rozstrzygnięcia;

2)

imię (imiona) i nazwisko osoby, której rozstrzygnięcie dotyczy;

3)

przedmiot rozstrzygnięcia;

4)

rodzaj rozstrzygnięcia;

5)

organ wydający rozstrzygnięcie.

1.

Lekarz, który ukończył przedostatni rok szkolenia specjalizacyjnego albo który uzyskał

potwierdzenie zakończenia szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa w art. 16r ust.

6 pkt 1, oraz lekarz, który uzyskał decyzję, o której mowa w art. 16 ust. 7 albo 9,

mogą wystąpić do dyrektora CEM z wnioskiem o przystąpienie do PES.

1a.

Kierownik specjalizacji potwierdza ukończenie przedostatniego roku szkolenia specjalizacyjnego

i wydaje, za pomocą SMK, zgodę na przystąpienie do PES.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

3)

adres do korespondencji oraz numer telefonu i adres poczty elektronicznej, jeżeli

wnioskodawca takie posiada;

4)

wskazanie jednostki, w której wnioskodawca odbywał szkolenie specjalizacyjne, jeżeli

dotyczy;

5)

datę wydania decyzji oraz organ wydający decyzję, o której mowa w art. 16 ust. 7 albo

ust. 9, jeżeli wnioskodawca taką posiada;

6)

nazwę uczelni, którą wnioskodawca ukończył;

7)

informacje o posiadanym prawie wykonywania zawodu: jego numer, data wydania i organ

wydający;

8)

imię i nazwisko oraz tytuł zawodowy lub stopień naukowy, lub tytuł naukowy kierownika

specjalizacji;

9)

wskazanie podmiotu, o którym mowa w art. 16r ust. 2;

10)

wskazanie dziedziny, w jakiej wnioskodawca zamierza składać PES;

11)

wskazanie części PES, do której zamierza przystąpić wnioskodawca;

12)

informację o posiadanej specjalizacji;

13)

datę i numer zaświadczenia o uznaniu egzaminu organizowanego przez europejskie towarzystwo

naukowe za równoważny z częścią PES, jeżeli dotyczy.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się za pomocą SMK.

4.

Opłata, o której mowa w art. 16t ust. 1, jest wnoszona na rachunek bankowy wskazany

przez CEM, podany za pomocą SMK w trakcie składania wniosku, o którym mowa w ust.

1. Opłata powinna być uiszczona niezwłocznie po złożeniu wniosku, nie później niż

w terminie 5 dni od upływu terminu składania wniosków, o którym mowa w ust. 5. W przypadku

niewniesienia opłaty, o której mowa w art. 16t ust. 1, albo wniesienia jej w wysokości

niższej niż należna, dyrektor CEM wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych,

za pomocą SMK lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej pod adresem poczty

elektronicznej wskazanym przez wnioskodawcę we wniosku, o którym mowa w ust. 2. Przepisu art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się. W przypadku nieuzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni od

skierowania wezwania dotknięty nim wniosek traktuje się jako niezłożony. O konsekwencji

tej dyrektor CEM informuje w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się w terminie do dnia 31 lipca każdego roku

dla sesji jesiennej albo do dnia 31 grudnia każdego roku dla sesji wiosennej. Do terminu

zgłoszenia nie stosuje się przepisów art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. W przypadku awarii SMK trwającej dłużej niż godzinę, uniemożliwiającej złożenie

wniosku w okresie tygodnia przed upływem odpowiednich terminów, terminy te przedłuża

się o czas trwania awarii od momentu usunięcia awarii. Przedłużenie następuje z urzędu

przez operatora systemu.

6.

Dyrektor CEM zawiadamia wnioskodawcę o miejscu i terminie egzaminu oraz nadanym numerze

kodowym. Zawiadomienie jest przekazywane za pomocą SMK lub środków komunikacji elektronicznej

na adres poczty elektronicznej wskazany przez wnioskodawcę we wniosku, o którym mowa

w ust. 1, nie później niż 14 dni przed terminem danego egzaminu.

7.

Wprzypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii minister właściwy

do spraw zdrowia może zmienić terminy, o których mowa w ust. 5. W przypadku nieustania

okoliczności będących przyczyną zmiany terminów minister właściwy do spraw zdrowia

dokonuje ponownej zmiany tych terminów, jednak łączny okres przesunięcia danego terminu

nie może być dłuższy niż 5 miesięcy. Do tych terminów nie stosuje się przepisów art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Informację o zmianie tych terminów minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza na

swojej stronie internetowej.

1.

CEM organizuje PES dwa razy do roku w miejscach ustalonych przez dyrektora CEM.

2.

PES dla każdej specjalności jest składany w formie egzaminu testowego i egzaminu ustnego,

w kolejności tych egzaminów ustalonej przez dyrektora CEM, obejmujących zakres odbytego

szkolenia specjalizacyjnego, ze szczególnym uwzględnieniem procedur diagnostycznych

i leczniczych, z wyłączeniem wykonywania inwazyjnych zabiegów i procedur medycznych.

3.

W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może, na wniosek dyrektora

CEM, wyrazić zgodę na odstąpienie od przeprowadzenia egzaminu testowego PES dla wszystkich

lekarzy dopuszczonych do PES w danej dziedzinie w określonej sesji egzaminacyjnej,

z zachowaniem egzaminu ustnego, albo zdecydować o przeprowadzeniu PES jeden raz w

roku - z zachowaniem wszystkich jego części, w jednej z sesji egzaminacyjnych.

3a.

Jeżeli w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii przeprowadzenie

egzaminu testowego albo ustnego PES nie będzie możliwe ze względu na bezpieczeństwo

osób biorących udział w tym egzaminie, minister właściwy do spraw zdrowia może w trakcie

sesji egzaminacyjnej podjąć decyzję o odstąpieniu od przeprowadzenia egzaminu testowego

albo ustnego PES w danej dziedzinie w tej sesji z zachowaniem wyłącznie jednej z form

PES.

3b.

Komunikat o odstąpieniu od przeprowadzenia egzaminu testowego albo ustnego PES, o

których mowa w ust. 3a, zamieszcza się na stronie internetowej urzędu obsługującego

ministra właściwego do spraw zdrowia oraz na stronie internetowej CEM.

4.

Testy i pytania testowe opracowuje i ustala CEM w porozumieniu z konsultantem krajowym

właściwym dla danej dziedziny medycyny, a w przypadku braku takiego konsultanta -

w dziedzinie pokrewnej lub jego przedstawicielem odrębnie dla każdej dziedziny medycyny

oraz na każdą sesję egzaminacyjną.

4a

Dyrektor CEM prowadzi bazę pytań PES. Dyrektor CEM w porozumieniu z konsultantem krajowym

właściwym dla danej dziedziny medycyny, a w przypadku jego braku z konsultantem wojewódzkim

w danej dziedzinie medycyny wskazanym przez dyrektora CEM, określają minimalną liczbę

pytań zawartą w bazie pytań PES. Bazę pytań PES dyrektor CEM udostępnia na stronie

internetowej CEM.

5

Testy, pytania i zadania egzaminacyjne są opracowywane, przetwarzane, dystrybuowane

i przechowywane w sposób uniemożliwiający dostęp do nich przez osoby inne niż uczestniczące

w ich opracowywaniu, przetwarzaniu, dystrybuowaniu i przechowywaniu, przeprowadzające

PES lub sprawujące nadzór nad ich prowadzeniem.

5

Testy na każdy nowy termin PES składają się z 30% nowych pytań testowych i 70% pytań

testowych wybranych z bazy pytań PES. Nowe pytania testowe i testy są opracowywane,

przetwarzane, dystrybuowane i przechowywane w sposób uniemożliwiający dostęp do nich

osobom innym niż uczestniczące w ich opracowaniu, przetwarzaniu, dystrybuowaniu i

przechowywaniu, przeprowadzaniu PES lub sprawującym nadzór nad jego przeprowadzeniem.

6

Testy i pytania testowe oraz zadania i pytania egzaminu ustnego PES mogą być udostępnione

wyłącznie osobie przystępującej do tego egzaminu, na jej wniosek, po ich wykorzystaniu

w PES. Dyrektor CEM udostępnia testy i pytania testowe w drodze ich okazania w siedzibie

CEM. Zakazane jest wynoszenie poza siedzibę CEM udostępnianych testów i pytań testowych

oraz ich reprodukowanie, kopiowanie jakąkolwiek techniką lub przepisywanie. W przypadku

naruszenia tego zakazu udostępnianie zostaje przerwane. Przebieg udostępniania może

być monitorowany za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk.

6

Pytania testowe wraz z poprawnymi odpowiedziami po ich wykorzystaniu są publikowane

w terminie 7 dni od dnia przeprowadzenia egzaminu na stronie internetowej CEM oraz

gromadzone w bazie pytań PES.

7

Udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej podlegają wyłącznie pytania testowe wraz z poprawnymi odpowiedziami wykorzystane

na potrzeby PES, po upływie 5 lat od dnia przeprowadzenia tego egzaminu.

7

Zadania i pytania egzaminu ustnego PES są opracowywane, przetwarzane, dystrybuowane

i przechowywane przez CEM w sposób uniemożliwiający dostęp do nich przez osoby inne

niż uczestniczące w ich opracowywaniu, przetwarzaniu, dystrybuowaniu i przechowywaniu,

przeprowadzające PES lub sprawujące nadzór nad jego przeprowadzeniem.

8

Zadania i pytania egzaminu ustnego PES mogą być udostępnione wyłącznie osobie przystępującej

do tego egzaminu, na jej wniosek, po ich wykorzystaniu w PES. Dyrektor CEM udostępnia

zadania i pytania egzaminu ustnego w drodze ich okazania w siedzibie CEM. Zakazane

jest wynoszenie poza siedzibę CEM udostępnianych testów i pytań testowych oraz ich

reprodukowanie, kopiowanie jakąkolwiek techniką lub przepisywanie. W przypadku naruszenia

tego zakazu udostępnianie zostaje przerwane. Przebieg udostępniania może być monitorowany

za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk.

9

Dyrektor CEM po uzgodnieniu z konsultantem krajowym w danej dziedzinie medycyny zamieszcza

na stronie internetowej CEM na co najmniej 4 miesiące przed egzaminem zakres merytoryczny PES dla danej dziedziny

wraz z podaniem wykazu źródeł bibliograficznych w języku polskim ze wskazaniem określonych

rozdziałów oraz wytycznych właściwych towarzystw naukowych, na podstawie których jest

weryfikowana poprawność pytań testowych PES.

1.

(uchylony)

2.

Lekarzowi przysługuje urlop szkoleniowy w wymiarze 6 dni na przygotowanie się i przystąpienie

do PES. Za czas urlopu szkoleniowego lekarz zachowuje prawo do wynagrodzenia.

3.

Egzamin testowy wchodzący w skład PES polega na rozwiązaniu 120 pytań zawierających

pięć wariantów odpowiedzi, z których tylko jeden jest prawidłowy. Lekarz może wybrać

tylko jedną odpowiedź. Za każdą prawidłową odpowiedź lekarz uzyskuje 1 punkt. W przypadku

braku odpowiedzi albo zaznaczenia więcej niż jednej odpowiedzi punkty nie są przyznawane.

3a.

Zdający PES w danym terminie może wnieść w trakcie egzaminu albo bezpośrednio po jego

zakończeniu, przed opuszczeniem sali egzaminacyjnej, merytoryczne zastrzeżenie do

pytania testowego wykorzystanego podczas tego PES. Zastrzeżenie składa się do dyrektora

CEM na formularzu, którego wzór opracowuje CEM. W przypadku uznania zgłoszonego zastrzeżenia,

zadanie testowe objęte zastrzeżeniem jest pomijane przy ustalaniu wyniku egzaminu

testowego w stosunku do wszystkich zdających, co odpowiednio obniża liczbę możliwych

do uzyskania punktów. Punkty za zadania unieważnione nie są przyznawane.

4.

Część testową PES uważa się za zaliczoną z wynikiem pozytywnym po uzyskaniu przez

lekarza co najmniej 60% możliwej do uzyskania maksymalnej liczby punktów.

4a.

Przebieg PES może być dokumentowany za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk,

o czym osoby przystępujące do egzaminu informuje się w zawiadomieniu o egzaminie lub

bezpośrednio przed rozpoczęciem egzaminu.

4b.

Test jest rozwiązywany przez zdającego samodzielnie. Podczas zdawania PES zdający

nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych i dydaktycznych, a także nie może korzystać

z urządzeń służących do kopiowania oraz przekazywania i odbioru informacji. Naruszenie

tego zakazu lub rozwiązywanie testu niesamodzielnie stanowi podstawę zdyskwalifikowania

zdającego, co jest równoważne z uzyskaniem przez niego wyniku negatywnego.

4c.

W przypadku stwierdzenia, w trakcie egzaminu, naruszenia zakazu, o którym mowa w ust.

4b, lub rozwiązywania testu niesamodzielnie, przewodniczący zespołu egzaminacyjnego,

o którym mowa w art. 16u ust. 5, dokonuje dyskwalifikacji zdającego i odnotowuje dyskwalifikację

wraz ze wskazaniem jej przyczyny oraz godziną przerwania egzaminu testowego w protokole

egzaminacyjnym.

4d.

W przypadku stwierdzenia, po zakończeniu egzaminu, na podstawie analizy obrazów zarejestrowanych

za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk, o których mowa w ust. 4a, że zdający

naruszył zakaz, o którym mowa w ust. 4b, lub rozwiązał test niesamodzielnie, przewodniczący

Państwowej Komisji Egzaminacyjnej, o której mowa w art. 16u ust. 1, dokonuje dyskwalifikacji

zdającego i odnotowuje dyskwalifikację wraz ze wskazaniem jej przyczyny w protokole

egzaminacyjnym.

4e.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4d, o dyskwalifikacji dyrektor CEM zawiadamia na

piśmie zdyskwalifikowanego. Informację o dyskwalifikacji dyrektor CEM zamieszcza również

w SMK.

4f.

O dyskwalifikacji dyrektor CEM zawiadamia właściwego

1)

okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej, jeżeli lekarz lub lekarz dentysta

jest członkiem okręgowej izby lekarskiej;

2)

okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej wojskowej izby lekarskiej, jeżeli

lekarz lub lekarz dentysta jest członkiem wojskowej izby lekarskiej.

4g.

Osoba zdyskwalifikowana nie może przystąpić do PES w kolejnej najbliższej sesji egzaminacyjnej

od dnia dyskwalifikacji.

5.

(uchylony)

6.

Lekarz może składać PES po okazaniu dokumentu potwierdzającego jego tożsamość.

7.

Przy składaniu przez lekarza egzaminu ustnego może być obecny kierownik specjalizacji

jako obserwator.

7a.

W uzasadnionych przypadkach, związanych z wystąpieniem zwiększonego zagrożenia epidemicznego

lub innych okoliczności zagrażających bezpieczeństwu osób uczestniczących w PES, dyrektor

CEM w porozumieniu z przewodniczącym właściwej PKE może zdecydować, że egzamin ustny

PES zostanie przeprowadzony za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej umożliwiających

jednoczesny udział zdającego i wszystkich członków zespołu egzaminacyjnego, zwany

dalej „zdalnym PES”.

7b.

Zdalny PES może być przeprowadzony w siedzibie CEM albo w innym miejscu wskazanym

przez dyrektora CEM w porozumieniu z przewodniczącym zespołu egzaminacyjnego.

7c.

Wojewoda jest obowiązany do współpracy z dyrektorem CEM przy organizacji i przeprowadzaniu

zdalnego PES.

7d.

Wtrakcie całego czasu trwania zdalnego PES zdający znajduje się pod bezpośrednim nadzorem

pracownika CEM, przewodniczącego zespołu egzaminacyjnego albo przedstawiciela właściwego

wojewody. Do przedstawiciela wojewody stosuje się art. 16u ust. 7 pkt 1 i ust. 8.

7e.

Oprogramowanie służące do przeprowadzenia zdalnego PES jest udostępniane i konfigurowane

przez CEM. Przebieg zdalnego PES jest rejestrowany.

7f.

Zdający jest widziany i słyszany przez wszystkich członków zespołu egzaminacyjnego

bezpośrednio lub za pomocą środków komunikacji, o których mowa w ust. 7a.

7g.

Do zdalnego PES stosuje się odpowiednio przepis ust. 8, z zastrzeżeniem że członkowie

zespołu egzaminacyjnego, podczas całego egzaminu, są widziani i słyszani za pomocą

środków komunikacji, o których mowa w ust. 7a. W przypadku zdalnego PES członkowie

zespołu egzaminacyjnego składają ustne oświadczenia dotyczące wystawionych przez nich

ocen. Oświadczenia te są rejestrowane za pomocą środków komunikacji, o których mowa

w ust. 7a, lub, jeżeli nie ma takiej możliwości, za pomocą oprogramowania dostępnego

na stacjach roboczych członków zespołu egzaminacyjnego.

8.

Egzamin przeprowadza się w obecności co najmniej trzech członków komisji, o której

mowa w art. 16u ust. 1.

9.

PES przeprowadza się zgodnie z regulaminem porządkowym ustalonym przez dyrektora CEM

i zatwierdzonym przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

10.

W razie rażących uchybień formalnych w przeprowadzeniu PES lub nieprzewidzianych sytuacji

mających wpływ na przeprowadzenie PES dyrektor CEM, na wniosek członka zespołu egzaminacyjnego,

zdającego albo z urzędu, unieważnia PES w całości albo w części, w danym terminie

dla danej dziedziny, dla poszczególnych albo wszystkich zdających.

11.

Unieważnienie PES w całości albo w części następuje wobec osoby, która przystąpiła

do egzaminu, a nie była do tego uprawniona. Przepisu ust. 19 nie stosuje się.

12.

Dyrektor CEM podejmuje rozstrzygnięcie w sprawie unieważnienia PES w całości albo

jego części w terminie 14 dni od dnia powzięcia informacji o przyczynach uzasadniających

unieważnienie.

13.

O rozstrzygnięciu, o którym mowa w ust. 10, dyrektor CEM zawiadamia na piśmie osobę,

która złożyła wniosek, o którym mowa w ust. 10.

14.

Komunikat o rozstrzygnięciu, o którym mowa w ust. 10, dyrektor CEM zamieszcza na stronie

internetowej CEM, a lekarzowi, którego egzamin został unieważniony, przekazuje rozstrzygnięcie

w SMK.

15.

Zdający, który wystąpił z wnioskiem, oraz lekarz, któremu unieważniono PES w całości

albo w części, w terminie 7 dni od dnia zamieszczenia informacji o unieważnieniu w

SMK może złożyć na piśmie albo za pośrednictwem ePUAP odwołanie do ministra właściwego

do spraw zdrowia. Odwołanie składa się za pośrednictwem dyrektora CEM. Dyrektor CEM

przekazuje odwołanie wraz ze swoim stanowiskiem ministrowi właściwemu do spraw zdrowia

w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania.

16.

Minister właściwy do spraw zdrowia wydaje ostateczne rozstrzygnięcie w terminie 7

dni od dnia otrzymania odwołania.

17.

Do rozstrzygnięć i postępowania, o których mowa w ust. 10-16, nie stosuje się przepisów

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracownika i organu, pełnomocnictw,

sposobu obliczania terminów, wydawania uwierzytelnionych odpisów lub kopii akt sprawy

oraz sprostowań.

18.

Unieważnienie PES w całości albo w części powoduje, że traktuje się odpowiednio PES

w całości albo jego część jako niebyłą.

19.

Unieważniony egzamin jest powtarzany w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia,

w którym rozstrzygnięcie o unieważnieniu stało się ostateczne. W przypadku unieważnienia

całości PES wszystkie jego części odbywają się w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące

od dnia, w którym rozstrzygnięcie o unieważnieniu stało się ostateczne.

1.

W przypadku zgłoszenia do PES po raz trzeci i kolejny lekarz ponosi opłatę w wysokości

nie wyższej niż 25% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw

bez wypłaty nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego, w drodze obwieszczenia, przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski”.

2.

Opłatę, o której mowa w ust. 1, pobiera dyrektor CEM.

3.

Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód budżetu państwa.

4.

(uchylony)

4a.

Z opłaty, o której mowa w ust. 1, za kolejne zgłoszenie do PES może zostać zwolniony

lekarz, który w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii

mimo zgłoszenia się do PES nie przystąpił do tego egzaminu.

4b.

W celu uzyskania zwolnienia z opłaty, o którym mowa w ust. 4a, lekarz w terminie 70

dni od dnia, w którym odbył się PES, do którego miał przystąpić, składa do dyrektora

CEM wniosek o zwolnienie z opłaty za kolejne zgłoszenie do PES.

4c.

Do terminu, o którym mowa w ust. 4b, nie stosuje się przepisów art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

5.

Lekarz może przystąpić do PES w okresie 5 lat od dnia potwierdzenia zakończenia szkolenia

specjalizacyjnego, o którym mowa w art. 16r ust. 6 pkt 1, albo od dnia wydania decyzji,

o której mowa w art. 16 ust. 7 albo 9.

1.

PES jest przeprowadzany przez Państwową Komisję Egzaminacyjną, zwaną dalej „PKE”.

2.

Przewodniczącego i członków PKE powołuje i odwołuje dyrektor CEM spośród osób zaproponowanych

przez konsultanta krajowego właściwego dla danej dziedziny medycyny, towarzystwo naukowe

właściwe dla danej dziedziny medycyny oraz Naczelną Radę Lekarską.

3.

W skład PKE wchodzą lekarze specjaliści w dziedzinie medycyny objętej PES lub, w uzasadnionych

przypadkach, w pokrewnej dziedzinie medycyny

1)

przedstawiciel lub przedstawiciele konsultanta krajowego właściwego dla danej dziedziny

medycyny;

2)

przedstawiciel lub przedstawiciele towarzystw naukowych właściwych dla danej dziedziny

medycyny;

3)

przedstawiciel lub przedstawiciele Naczelnej Rady Lekarskiej.

4.

Do członków PKE stosuje się odpowiednio art. 14b ust. 3 i 6-9.

5.

Dyrektor CEM, w celu przeprowadzenia PES w ustalonych miejscach i terminach, wyznacza

spośród członków PKE zespoły egzaminacyjne. Zespół egzaminacyjny składa się co najmniej

z trzech członków PKE, z zachowaniem reprezentacji podmiotów wymienionych w ust. 3.

6.

Do zadań PKE lub wydzielonego spośród jej członków zespołu egzaminacyjnego należy

1)

przekazanie CEM kart testowych po przeprowadzeniu egzaminu testowego, z zachowaniem

tajności procedury;

2)

dokonywanie oceny egzaminu ustnego;

3)

przekazanie CEM oceny PES oraz innej dokumentacji związanej z przeprowadzonym PES,

nie później niż w terminie 14 dni od dnia zakończenia PES.

7.

Członkom PKE albo zespołu egzaminacyjnego przeprowadzającego dany PES przysługuje

odpowiednio

1)

wynagrodzenie za udział w pracach tego zespołu, w wysokości nie wyższej niż 500 złotych

dla przewodniczącego i nie wyższej niż 300 złotych dla członka;

2)

zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 77ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju;

3)

zwolnienie od pracy w dniu posiedzenia PKE albo zespołu egzaminacyjnego, bez zachowania

prawa do wynagrodzenia w przypadku organizowania PES w dniu roboczym.

8.

Szczegółowy tryb wypłaty wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 7 pkt 1, oraz zwrotu

kosztów, o których mowa w ust. 7 pkt 2, określa, w drodze zarządzenia, dyrektor CEM.

1.

CEM ustala wyniki PES i zamieszcza w SMK, a w zakresie egzaminu testowego publikuje

je także na swojej stronie internetowej. Wynik PES nie stanowi decyzji w rozumieniu

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

2.

Lekarz, który nie przystąpił do PES w wyznaczonym terminie albo uzyskał wynik negatywny

z PES, może przystąpić do PES w kolejnej sesji egzaminacyjnej.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, lekarz składa do dyrektora CEM wniosek, o którym

mowa w art. 16rb ust. 1. Przepisy art. 16rb ust. 2-6 stosuje się odpowiednio.

4.

Za wynik pozytywny PES uznaje się uzyskanie pozytywnych wyników z obu jego części,

o których mowa w art. 16rc ust. 2.

5.

W przypadku gdy PES w danej sesji egzaminacyjnej składa się z egzaminu testowego i

egzaminu ustnego oraz gdy dyrektor CEM ustalił, zgodnie z art. 16rc ust. 2, że jako

pierwszy jest przeprowadzany egzamin testowy, warunkiem przystąpienia do egzaminu

ustnego jest złożenie z wynikiem pozytywnym egzaminu testowego. Wynik pozytywny z

części PES jest uznawany w kolejnych sześciu sesjach egzaminacyjnych po sesji, w której

został uzyskany. W przypadku nieuzyskania wyniku pozytywnego z jednej części PES albo

nieprzystąpienia do części PES w ustalonym terminie, lekarz może przystąpić w innej

sesji egzaminacyjnej tylko do tej części PES.

6.

Oceną końcową PES jest ocena wynikająca ze średniej arytmetycznej ocen z egzaminu

testowego i ustnego.

7.

Lekarzowi, który złożył PES z wynikiem pozytywnym, dyrektor CEM po uzyskaniu potwierdzenia

zakończenia szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa w art. 16r ust. 6 pkt 1, albo

po uzyskaniu decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 7 albo 9, wydaje dyplom PES w terminie

30 dni od dnia otrzymania kompletnej dokumentacji egzaminacyjnej od PKE.

8.

Dokumentacja dotycząca szkolenia specjalizacyjnego lekarza, która nie jest gromadzona

w SMK, jest przechowywana przez właściwe podmioty, o których mowa w art. 16r ust.

2, a kopia dyplomu PES jest przechowywana przez CEM, zgodnie z art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.

9.

Wyniki PES dyrektor CEM udostępnia za pomocą SMK organom, o których mowa w art. 16c

ust. 8, uczelniom w zakresie ich absolwentów, jednostkom akredytowanym w zakresie

lekarzy, którzy odbywali w nich szkolenie specjalizacyjne, oraz Naczelnej Radzie Lekarskiej.

10.

Na wniosek lekarza, który złożył PES, dyrektor CEM wydaje, odpłatnie, duplikat albo

odpis dyplomu albo dokonuje wymiany dyplomu PES. Opłata za te czynności wynosi 50

zł. Opłaty nie wnosi się, w przypadku gdy wymiana wynika z błędu CEM.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz specjalizacji, o których mowa w art. 16 ust. 2 pkt 2,

2)

wykaz modułów podstawowych właściwych dla danego szkolenia specjalizacyjnego i wykaz

specjalizacji posiadających wspólny moduł podstawowy,

3)

wykaz modułów jednolitych właściwych dla danego szkolenia specjalizacyjnego

-

uwzględniając powiązania dziedzin medycyny w ramach modułów i w ramach specjalizacji,

dziedziny medycyny oraz minimalne okresy kształcenia w odniesieniu do tych dziedzin

określone w przepisach Unii Europejskiej, a także aktualny stan wiedzy medycznej;

4)

regulamin postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa w art. 16c ust. 16, zawierający

tryb i sposób przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego, uwzględniający punktowe

kryteria kwalifikacji lekarzy przystępujących do postępowania kwalifikacyjnego do

szkolenia specjalizacyjnego, mając na celu konieczność zapewnienia obiektywności i

przejrzystości postępowania kwalifikacyjnego,

5)

szczegółowy sposób kierowania na szkolenie i odbywania szkolenia specjalizacyjnego,

w tym przez lekarzy posiadających I lub II stopień specjalizacji lub tytuł specjalisty,

6)

formy specjalistycznego szkolenia teoretycznego i praktycznego oraz sposoby ich prowadzenia,

7)

szczegółowy sposób i tryb składania PES oraz ustalania jego wyników,

8)

tryb uznawania stażu szkoleniowego, staży kierunkowych lub kursów szkoleniowych odbytych

za granicą lub w kraju za równoważne ze zrealizowaniem elementów określonych w danym

programie specjalizacji i ewentualne skrócenie szkolenia specjalizacyjnego,

9)

sposób i tryb uzyskania potwierdzenia posiadania umiejętności praktycznych określonych

programem specjalizacji,

10)

wzory dokumentów potwierdzających realizację programu specjalizacji i jego ukończenia,

biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia prawidłowego przebiegu programu specjalizacji

-

uwzględniając zakres wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych niezbędnych do

wykonywania zawodu w zakresie określonej dziedziny medycyny zgodnie z wymogami współczesnej

wiedzy medycznej oraz specyfikę wynikającą z form wykonywania zawodu lekarza i lekarza

dentysty;

11)

wysokość wynagrodzenia dla członków i przewodniczącego PKE i zespołu egzaminacyjnego,

o którym mowa w art. 16u ust. 7 pkt 1,

12)

wysokość i sposób uiszczania opłaty, o której mowa w art. 16t ust. 1,

13)

tryb powoływania PKE,

14)

wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 14b ust. 8, dla członków PKE

-

uwzględniając nakład pracy członków i przewodniczącego PKE i zespołu egzaminacyjnego,

o którym mowa w art. 16u ust. 7 pkt 1, koszty przeprowadzenia egzaminu oraz zapewnienie

bezstronności PKE i tego zespołu;

15)

tryb uznawania dorobku zawodowego i naukowego lekarza, kierując się równoważnością

dorobku zawodowego i naukowego lekarza z danym programem specjalizacji lekarskiej

albo programem specjalizacji lekarsko-dentystycznej,

16)

tryb uznawania dorobku zawodowego i naukowego w nowej dziedzinie medycyny nieobjętej

systemem szkolenia specjalizacyjnego za równoważny z odbytym szkoleniem specjalizacyjnym,

w tym kryteria oceny dorobku zawodowego i naukowego,

17)

tryb uznawania dorobku zawodowego i naukowego lekarzy posiadających stopień naukowy

doktora habilitowanego za równoważny z odbytym szkoleniem specjalizacyjnym, w tym

kryteria oceny dorobku zawodowego i naukowego,

18)

tryb uznawania dorobku zawodowego i naukowego lekarzy dentystów posiadających stopień

naukowy doktora za równoważny z odbytym szkoleniem specjalizacyjnym, w tym kryteria

oceny dorobku zawodowego i naukowego

-

uwzględniając zakres szkolenia odbytego w kraju lub za granicą oraz mając na celu

zapewnienie bezpieczeństwa zdrowotnego pacjentów;

19)

tryb wydawania przez dyrektora CEM duplikatu albo odpisu dyplomu PES oraz sposób uiszczania

opłaty za wydanie duplikatu albo odpisu dyplomu PES,

20)

tryb dokonywania przez dyrektora CEM wymiany dyplomu PES oraz sposób uiszczania opłaty

za dokonanie wymiany dyplomu PES,

21)

wzór dokumentu, o którym mowa w art. 19g ust. 7,

22)

wysokość wynagrodzenia za wykonywanie czynności kontrolnych, o którym mowa w art.

19i ust. 12 pkt 1,

23)

wzór umowy, o której mowa w art. 19f ust. 2 pkt 10

- mając na celu zapewnienie sprawnej realizacji zadań przez CEM, zapewnienie przejrzystości

dokumentów, o których mowa w art. 19f ust. 2 pkt 10 oraz art. 19g ust. 7, oraz uwzględniając

nakład pracy związany z przeprowadzaniem czynności kontrolnych.

2.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, po

zasięgnięciu opinii Wojskowej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, regulamin

postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa w art. 16c ust. 16a, tryb i sposób odbywania

szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza będącego żołnierzem w czynnej służbie wojskowej,

a także lekarza zatrudnionego w podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez

Ministra Obrony Narodowej albo komórce lub jednostce organizacyjnej podległej temu

ministrowi, oraz wzory dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 10, uwzględniając konieczność

zapewnienia prawidłowego przebiegu i specyfikę szkolenia specjalizacyjnego tych lekarzy.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia,

tryb i sposób odbywania szkolenia specjalizacyjnego przez lekarzy zakwalifikowanych

w ramach postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa w art. 16c ust. 7, do odbywania

szkolenia specjalizacyjnego w podmiocie leczniczym utworzonym przez tego ministra

oraz wzory dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 10, uwzględniając konieczność zapewnienia

prawidłowego przebiegu i specyfikę szkolenia tego lekarza.

4.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, po

zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, tryb

i sposób odbywania szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza będącego funkcjonariuszem

Służby Więziennej lub zatrudnionego w podmiocie leczniczym utworzonym przez Ministra

Sprawiedliwości lub organy Służby Więziennej oraz wzory dokumentów, o których mowa

w ust. 1 pkt 10, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego przebiegu i specyfikę

szkolenia specjalizacyjnego tego lekarza.

1.

Lekarz albo lekarz dentysta może uzyskać certyfikat potwierdzający posiadane umiejętności

zawodowe, zwany dalej „certyfikatem umiejętności zawodowej”.

2.

Certyfikat umiejętności zawodowej przyznają

1)

towarzystwa naukowe o zasięgu krajowym prowadzące działalność naukową co najmniej

przez 5 lat poprzedzających datę złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 5, albo

2)

państwowe instytuty badawcze, o których mowa w art. 21 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych

(Dz. U. z 2022 r. poz. 498), uczestniczące w systemie ochrony zdrowia

- właściwe dla danej umiejętności zawodowej i wpisane do rejestru prowadzonego w formie

ewidencyjno-informatycznej przez dyrektora CMKP.

3.

Warunkiem dopuszczenia towarzystwa naukowego, do potwierdzenia uzyskania danej umiejętności

zawodowej jest zapewnienie jawności źródeł finansowania działalności oraz wynagradzania

członków zarządu. Informacje te zamieszcza się na stronie internetowej towarzystwa

naukowego.

4.

Rejestr, o którym mowa w ust. 2, zawiera

1)

numer i datę wpisu do rejestru;

2)

nazwę towarzystwa naukowego albo instytutu badawczego;

3)

siedzibę i adres towarzystwa naukowego albo instytutu badawczego;

4)

formę organizacyjno-prawną;

5)

określenie umiejętności zawodowych podlegających certyfikowaniu;

6)

numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, w rejestrze stowarzyszeń,

innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji albo samodzielnych publicznych

zakładów opieki zdrowotnej Krajowego Rejestru Sądowego - jeżeli towarzystwo naukowe

albo instytut badawczy taki numer posiada, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);

7)

numer i datę zmiany wpisu w rejestrze;

8)

daty i wyniki przeprowadzonych kontroli, o których mowa w ust. 8;

9)

datę wykreślenia z rejestru.

5.

Dyrektor CMKP dokonuje wpisu do rejestru, o którym mowa w ust. 2, w terminie 30 dni

od dnia wpływu wniosku o wpis. Wniosek zawiera dane, o których mowa w ust. 4 pkt 2-6.

Do wniosku dołącza się dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa

w ust. 2 i 3, oraz regulamin organizacji i prowadzenia certyfikacji w zakresie danej

umiejętności zawodowej, o którym mowa w ust. 20.

6.

Dyrektor CMKP odmawia wpisu do rejestru, w przypadku gdy wniosek o wpis jest niekompletny

lub wypełniony niepoprawnie, a także gdy regulamin, o którym mowa w ust. 20, nie daje

gwarancji rzetelnej weryfikacji danej umiejętności zawodowej, w szczególności gdy

nie spełnia minimalnych standardów, o których mowa w ust. 21, jeżeli dla danej umiejętności

zawodowej takie standardy zostały opublikowane.

7.

Towarzystwo naukowe oraz instytut badawczy wpisane do rejestru są obowiązane zgłaszać

dyrektorowi CMKP wszelkie zmiany danych, o których mowa w ust. 4 pkt 2-6, w terminie

14 dni od dnia ich powstania.

8.

Dyrektor CMKP jest uprawniony do kontroli towarzystw naukowych oraz instytutów badawczych

wpisanych do rejestru w zakresie

1)

zgodności ze stanem faktycznym danych, o których mowa w ust. 4 pkt 2-6;

2)

spełniania warunków określonych w regulaminie, o którym mowa w ust. 20.

9.

Kontrola jest przeprowadzana przez osoby upoważnione przez dyrektora CMKP do wykonywania

czynności kontrolnych.

10.

Osoby, o których mowa w ust. 9, wykonując czynności kontrolne, za okazaniem upoważnienia,

mają prawo

1)

wstępu do pomieszczeń wykorzystywanych na potrzeby certyfikacji;

2)

udziału w certyfikacji w charakterze obserwatora;

3)

wglądu do prowadzonej przez organizatora certyfikacji dokumentacji przebiegu certyfikacji;

4)

żądania od organizatora certyfikacji ustnych i pisemnych wyjaśnień;

5)

badania opinii uczestników certyfikacji.

11.

Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który zawiera

1)

nazwę i adres siedziby towarzystwa naukowego albo instytutu badawczego wpisanego do

rejestru;

2)

miejsce odbywania certyfikacji;

3)

datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;

4)

imiona i nazwiska osób wykonujących czynności kontrolne;

5)

opis stanu faktycznego;

6)

stwierdzone nieprawidłowości;

7)

wnioski osób wykonujących czynności kontrolne;

8)

datę i miejsce sporządzenia protokołu;

9)

informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu oraz

o przyczynie tej odmowy.

12.

Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz uprawniony członek zarządu

towarzystwa naukowego albo dyrektor instytutu badawczego.

13.

Jeżeli po sporządzeniu protokołu, a przed jego podpisaniem towarzystwo naukowe albo

instytut badawczy zgłosi umotywowane zastrzeżenia co do faktów stwierdzonych w trakcie

kontroli i opisanych w protokole, osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane

zbadać dodatkowo te fakty i uzupełnić protokół.

14.

Odmowa podpisania protokołu przez uprawnionego członka zarządu towarzystwa naukowego

albo dyrektora instytutu badawczego nie stanowi przeszkody do podpisania protokołu

przez osoby wykonujące czynności kontrolne.

15.

Jeden egzemplarz protokołu przekazuje się towarzystwu naukowemu albo instytutowi badawczemu.

16.

Towarzystwo naukowe oraz instytut badawczy w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu

mają prawo do wniesienia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia czynności kontrolnych

oraz ustaleń zawartych w protokole.

17.

Dyrektor CMKP wydaje zalecenia pokontrolne mające na celu usunięcie stwierdzonych

nieprawidłowości i określa termin ich wykonania.

18.

W przypadku stwierdzenia rażącego naruszenia warunków wymaganych do certyfikacji umiejętności

zawodowych oraz niezastosowania się do zaleceń pokontrolnych dyrektor CMKP wykreśla

towarzystwo naukowe albo instytut badawczy z rejestru.

19.

Dyrektor CMKP, na podstawie przeprowadzonych czynności kontrolnych oraz dostępnych

form monitorowania, opracowuje raport o stanie realizacji certyfikacji w zakresie

umiejętności zawodowych w danym roku i przedstawia go ministrowi właściwemu do spraw

zdrowia.

20.

Towarzystwo naukowe oraz instytut badawczy sporządzają regulamin organizacji i prowadzenia

certyfikacji w zakresie danej umiejętności zawodowej, w którym określają

1)

warunki kadrowe, sprzętowe i lokalowe wymagane w celu zapewnienia certyfikacji danej

umiejętności zawodowej;

2)

sposób przeprowadzania certyfikacji;

3)

sposób dokumentowania przebiegu certyfikacji;

4)

wewnętrzny system oceny jakości certyfikacji oraz sposób jego realizacji;

5)

wymagania dla lekarza przystępującego do certyfikacji w zakresie danej umiejętności

zawodowej oraz sposób weryfikacji tych wymagań przez towarzystwo naukowe albo instytut

badawczy;

6)

wzór certyfikatu umiejętności zawodowej.

21.

Minister właściwy do spraw zdrowia zleca instytutowi badawczemu, o którym mowa w art. 21 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych, uczestniczącemu w systemie ochrony zdrowia, prowadzącemu działalność medyczną i

naukową właściwą dla danej umiejętności zawodowej opracowanie minimalnych standardów

obejmujących zagadnienia, o których mowa w ust. 20 pkt 1 i 2, na podstawie których

będzie prowadzona certyfikacja danej umiejętności zawodowej. Dyrektor CMKP, po zatwierdzeniu

przez ministra właściwego do spraw zdrowia, publikuje opracowane standardy na stronie

internetowej CMKP.

22.

Instytut badawczy wpisany do rejestru prowadzący certyfikację danej umiejętności zawodowej

nie może jednocześnie opracować minimalnych standardów, o których mowa w ust. 21,

dla tej umiejętności zawodowej. Instytut badawczy, któremu minister właściwy do spraw

zdrowia zlecił opracowanie minimalnych standardów, o których mowa w ust. 21, nie może

ubiegać się o wpis do rejestru przez okres 2 lat od dnia opublikowania tych standardów

na stronie internetowej CMKP.

23.

Lekarz albo lekarz dentysta może uzyskać certyfikat umiejętności zawodowej, jeżeli

posiada prawo wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

24.

Towarzystwa naukowe oraz instytuty badawcze prowadzące certyfikację z zakresu umiejętności

zawodowych są obowiązane niezwłocznie przekazywać do właściwych okręgowych izb lekarskich

wykaz lekarzy oraz datę wydania certyfikatu umiejętności zawodowej w danym zakresie.

25.

Informacje, o których mowa w ust. 24, właściwa okręgowa izba lekarska wpisuje do rejestru,

o którym mowa w art. 49 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich.

26.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje umiejętności zawodowych wraz z ich kodami,

w których można uzyskać certyfikat umiejętności zawodowej, oraz kwalifikacje lekarzy

stanowiące warunek ubiegania się o certyfikat umiejętności zawodowej, mając na względzie

zapewnienie jakości udzielanych świadczeń zdrowotnych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 7 pkt 1 i 5, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2022r.;

1a)

art. 3 pkt 1 lit. a i c-e, które wchodzą w życie z dniem 1 sierpnia 2022 r.;

2)

art. 3 pkt 6, który wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2022 r.;

3)

art. 1 pkt 2 i art. 3 pkt 5, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2023 r.

1.

Lekarz, z zastrzeżeniem ust. 3, ma prawo i obowiązek doskonalenia zawodowego.

2

Dopełnienie obowiązku doskonalenia zawodowego lekarzy okręgowa rada lekarska potwierdza

przez dokonanie wpisu w rejestrze, o którym mowa w art. 49 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich. Potwierdzenia dokonuje okręgowa rada lekarska na podstawie przedłożonej przez lekarza

dokumentacji potwierdzającej odbycie określonych form doskonalenia zawodowego, z zastrzeżeniem

art. 19 ust. 4.

3.

Dopełnienie obowiązku doskonalenia zawodowego nie dotyczy lekarza

1)

odbywającego staż podyplomowy albo

2)

przebywającego na urlopie macierzyńskim, albo

3)

będącego na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby przekraczającej łącznie 50% okresu

rozliczeniowego.

4.

Lekarz realizuje obowiązek doskonalenia zawodowego przez uzyskanie odpowiedniej liczby

punktów edukacyjnych obliczonych w okresach rozliczeniowych.

5.

Lekarzowi zatrudnionemu na podstawie stosunku pracy, który nie realizuje w danym roku

kalendarzowym szkolenia specjalizacyjnego, na jego wniosek przysługuje, w celu realizacji

doskonalenia zawodowego, urlop szkoleniowy w wymiarze do 6 dni roboczych rocznie,

płatny według zasad obowiązujących przy obliczaniu wynagrodzenia za urlop wypoczynkowy.

Termin urlopu szkoleniowego jest uzgadniany każdorazowo z kierownikiem jednostki organizacyjnej.

Lekarz i lekarz dentysta mają obowiązek przedstawić kierownikowi jednostki organizacyjnej

dokument poświadczający ich udział w doskonaleniu zawodowym.

6.

Okręgowa rada lekarska powiadamia lekarza, za pomocą SMK, o braku dopełnienia obowiązku

doskonalenia zawodowego.

7.

Koszty doskonalenia zawodowego może pokrywać lekarz, podmiot leczniczy, w którym lekarz

wykonuje zawód, okręgowa izba lekarska, Naczelna Izba Lekarska, Wojskowa Izba Lekarska

lub podmiot organizujący szkolenie z zakresu doskonalenia zawodowego.

8.

Kierownik podmiotu leczniczego, w którym lekarz wykonuje zawód, ma obowiązek umożliwić

lekarzowi realizację doskonalenia zawodowego.

9.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia, sposób dopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust.

1, biorąc pod uwagę konieczność określenia zakresu stałej aktywności lekarzy w ramach

samokształcenia lub w zorganizowanych formach kształcenia.

Przepisy dotyczące kwalifikacji na staż podyplomowy oraz odbywania stażu, ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się po raz pierwszy do stażu

podyplomowego, który rozpocznie się z dniem 1 marca 2023 r.

1.

Ustawiczny rozwój zawodowy, z wyłączeniem stażu podyplomowego, mogą prowadzić

1)

podmioty uprawnione do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego;

2)

inne podmioty niż wymienione w pkt 1 uprawnione do kształcenia na podstawie odrębnych

przepisów, w tym uczelnie medyczne, inne uczelnie prowadzące działalność dydaktyczną

lub badawczą w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu i instytuty badawcze;

3)

inne podmioty niż wymienione w pkt 1 i 2 po uzyskaniu wpisu w rejestrze podmiotów

prowadzących ustawiczny rozwój zawodowy lekarzy i lekarzy dentystów, zwane dalej „organizatorami

kształcenia”.

2.

Warunkami prowadzenia kształcenia w zakresie ustawicznego rozwoju zawodowego są

1)

posiadanie planu kształcenia realizowanego w określonym czasie zawierającego w szczególności

a)

cel (cele) kształcenia,

b)

przedmiot i zakres kształcenia, zgodny z aktualną wiedzą medyczną,

c)

formę (formy) kształcenia,

d)

wymagane kwalifikacje uczestników,

e)

sposób (sposoby) weryfikacji wyników kształcenia,

f)

sposób potwierdzania uczestnictwa i ukończenia kształcenia;

2)

zapewnienie kadry dydaktycznej o kwalifikacjach odpowiednich dla danego rodzaju kształcenia;

3)

zapewnienie odpowiedniej do realizacji programu kształcenia bazy dydaktycznej, w tym

dla szkolenia praktycznego;

4)

posiadanie wewnętrznego systemu oceny jakości kształcenia, uwzględniającego narzędzia

oceny jakości kształcenia oraz metody tej oceny;

5)

zapewnienie udzielania świadczeń zdrowotnych wchodzących w zakres kształcenia przez

uprawnione podmioty i osoby posiadające uprawnienia oraz właściwe kwalifikacje do

ich wykonywania.

3.

Spełnienie warunków prowadzenia kształcenia określonych w ust. 2 przez podmioty, o

których mowa w ust. 1 pkt 3, potwierdza okręgowa rada lekarska właściwa ze względu

na miejsce prowadzenia kształcenia lub Naczelna Rada Lekarska w odniesieniu do okręgowej

izby lekarskiej będącej organizatorem kształcenia oraz organizatora kształcenia zamierzającego

prowadzić kształcenie na terenie całego kraju.

4.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, niezwłocznie przekazują właściwej okręgowej radzie

lekarskiej, w sposób ustalony przez tę radę, informacje o sposobie dopełnienia przez

lekarza realizacji ustawicznego rozwoju zawodowego.

5.

W przypadku dopełnienia przez lekarza obowiązku realizacji ustawicznego rozwoju zawodowego

w formie innej niż przy udziale podmiotów, o których mowa w ust. 1, lekarz przekazuje

okręgowej radzie lekarskiej informacje o zrealizowanym sposobie ustawicznego rozwoju

zawodowego.

Kształcenie w zakresie ustawicznego rozwoju zawodowego wykonywane przez przedsiębiorcę

jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. z 2021 r. poz. 162 i 2105 oraz z 2022 r. poz. 24, 974 i 1570).

1.

Podmioty zamierzające wykonywać działalność w zakresie ustawicznego rozwoju zawodowego,

z wyłączeniem podmiotów, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1 i 2, przedstawiają

dane potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 19 ust. 2, oraz składają

do właściwej okręgowej rady lekarskiej wniosek o wpis do rejestru podmiotów prowadzących

ustawiczny rozwój zawodowy, zwanego dalej „rejestrem”, zawierający dane, o których

mowa w art. 19c ust. 3 pkt 1-6.

2.

Wraz z wnioskiem wnioskodawca składa oświadczenie następującej treści

„

Oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru podmiotów prowadzących ustawiczny rozwój

zawodowy lekarzy i lekarzy dentystów są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności w zakresie ustawicznego rozwoju

zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów - określone w ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty.

”

.

3.

Oświadczenie powinno również zawierać

1)

nazwę wnioskodawcy, adres jego miejsca zamieszkania albo siedziby;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania wnioskodawcy, ze wskazaniem imienia i

nazwiska oraz pełnionej funkcji.

3a.

(uchylony)

3b.

(uchylony)

4.

Wpis do rejestru, z wyjątkiem rejestru prowadzonego przez Naczelną Radę Lekarską,

podlega opłacie.

5.

Opłata, o której mowa w ust. 4, stanowi przychód okręgowej izby lekarskiej, która

dokonała wpisu do rejestru.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb postępowania w sprawach dokonywania wpisu do rejestru, wzory dokumentów

wniosku o wpis do rejestru, informacji o formie kształcenia, zaświadczenia o wpisie

do rejestru oraz sposób prowadzenia rejestru, mając na względzie konieczność ujednolicenia

dokumentacji dotyczącej prowadzenia ustawicznego rozwoju zawodowego;

2)

wysokość opłaty, o której mowa w ust. 4, z uwzględnieniem kosztów związanych z postępowaniem

w sprawie wpisu i zmian wpisu oraz związanych z prowadzeniem przez organ prowadzący

rejestr kontroli prowadzenia kształcenia przez organizatora kształcenia.

7.

Organ prowadzący rejestr wydaje z urzędu zaświadczenie o dokonaniu wpisu do rejestru.

8.

Administratorami danych osobowych zamieszczonych w rejestrze są właściwe okręgowe

rady lekarskie oraz Naczelna Rada Lekarska.

1.

Organem prowadzącym rejestr jest okręgowa rada lekarska właściwa dla siedziby organizatora

prowadzenia kształcenia, a w przypadku okręgowej izby lekarskiej będącej organizatorem

kształcenia Naczelna Rada Lekarska.

1a.

Organizator kształcenia obowiązany jest przekazać informację, o której mowa w ust.

5, również okręgowej radzie lekarskiej właściwej dla miejsca prowadzenia kształcenia,

jeśli zamierza prowadzić kształcenie na terenie nieobjętym działaniem organu prowadzącego

rejestr.

2.

Rejestr może być prowadzony w systemie informatycznym.

3.

Do rejestru wpisuje się następujące dane

1)

numer wpisu organizatora kształcenia do rejestru;

2)

nazwę organizatora kształcenia;

3)

miejsce zamieszkania albo siedzibę i adres organizatora kształcenia;

4)

formę organizacyjno-prawną organizatora kształcenia;

5)

przedmiot, zakres i formy określające ustawiczny rozwój zawodowy;

6)

początek i koniec okresu planowanego prowadzenia kształcenia;

7)

numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile organizator

kształcenia taki numer posiada, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);

8)

numer i datę uchwały o wpisie do rejestru;

9)

numer i datę uchwały o zmianie wpisu do rejestru;

10)

numer i datę wystawienia zaświadczenia o wpisie do rejestru;

11)

daty i wyniki przeprowadzonych kontroli, o których mowa w art. 19e;

12)

dane, o których mowa w art. 19c ust. 5 pkt 1-6;

13)

datę i numer uchwały o wykreśleniu z rejestru.

4.

Organizator kształcenia wpisany do rejestru jest obowiązany zgłaszać organowi prowadzącemu

rejestr wszelkie zmiany danych, o których mowa w ust. 3 pkt 2-7 oraz w ust. 5 pkt

1-6, w terminie 14 dni od dnia ich powstania.

5.

Organizator kształcenia wpisany do rejestru jest obowiązany do przekazania organowi

prowadzącemu rejestr, nie później niż na 30 dni przed rozpoczęciem szkolenia, następujących

informacji dotyczących określonej formy szkolenia

1)

przedmiotu i szczegółowego programu kształcenia;

2)

terminu rozpoczęcia i zakończenia kształcenia;

3)

miejsca i adresu kształcenia;

4)

regulaminu kształcenia zawierającego

a)

sposób i tryb kształcenia,

b)

zasady i tryb naboru uczestników,

c)

uprawnienia i obowiązki osób uczestniczących w kształceniu,

d)

szczegółowy sposób weryfikacji wyników kształcenia,

e)

wysokość opłaty za udział w kształceniu;

5)

szczegółowych danych dotyczących kwalifikacji wykładowców i innych osób prowadzących

nauczanie teoretyczne i zajęcia praktyczne;

6)

szczegółowych danych dotyczących kwalifikacji kierownika naukowego kształcenia;

7)

wzoru dokumentu potwierdzającego ukończenie kształcenia.

Organ prowadzący rejestr prostuje z urzędu wpis do rejestru zawierający oczywiste

błędy lub niezgodności ze stanem faktycznym.

1.

Organ prowadzący rejestr jest obowiązany dokonać wpisu wnioskodawcy do rejestru w

terminie 7 dni od dnia wpływu do niego wniosku o wpis wraz z oświadczeniem, o którym

mowa w art. 19b ust. 2.

2.

Jeżeli organ prowadzący rejestr nie dokona wpisu w terminie, o którym mowa w ust.

1, a od dnia wpływu wniosku do tego organu upłynęło 14 dni, wnioskodawca może rozpocząć

działalność. Nie dotyczy to przypadku, gdy organ wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia

wniosku o wpis nie później niż przed upływem 7 dni od dnia jego otrzymania. W takiej

sytuacji termin, o którym mowa w zdaniu pierwszym, biegnie odpowiednio od dnia wpływu

uzupełnienia wniosku o wpis.

1.

Organ prowadzący rejestr odmawia wnioskodawcy wpisu do rejestru, w przypadku gdy

1)

wydano prawomocne orzeczenie zakazujące wnioskodawcy wykonywania działalności objętej

wpisem;

2)

organizatora kształcenia wykreślono z rejestru na podstawie ust. 2 pkt 1, 4 lub 5

w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku;

3)

wnioskodawca nie spełnia warunków, o których mowa w art. 19 ust. 2.

2.

Wpis organizatora kształcenia do rejestru podlega wykreśleniu w przypadku

1)

złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 19b ust. 2, niezgodnego ze stanem faktycznym;

2)

wydania prawomocnego orzeczenia zakazującego organizatorowi kształcenia wykonywania

działalności objętej wpisem do rejestru;

3)

likwidacji lub ogłoszenia upadłości organizatora kształcenia;

4)

rażącego naruszenia warunków wymaganych do wykonywania działalności objętej wpisem;

5)

niezastosowania się do zaleceń pokontrolnych, o których mowa w art. 19e ust. 11 pkt

2;

6)

złożenia przez tego organizatora kształcenia wniosku o wykreślenie z rejestru;

7)

uzyskania przez organ prowadzący rejestr informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji

o Działalności Gospodarczej lub Krajowego Rejestru Sądowego o wykreśleniu organizatora

kształcenia.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 4 i 5, wykreślenie z rejestru następuje

po uprzednim podjęciu uchwały o zakazie wykonywania działalności objętej wpisem do

rejestru przez organ prowadzący rejestr.

3a.

W przypadku podjęcia uchwały, o której mowa w ust. 3, jeżeli organizator kształcenia

wykonuje działalność gospodarczą objętą wpisem także na podstawie wpisów do innych

rejestrów działalności regulowanej w tym samym zakresie działalności gospodarczej,

z urzędu wykreśla się organizatora kształcenia także z tych rejestrów działalności

regulowanej.

4.

Organizator kształcenia, którego wykreślono z rejestru, na podstawie ust. 2 pkt 1,

4 lub 5, może uzyskać ponowny wpis do tego rejestru nie wcześniej niż po upływie 3

lat od dnia podjęcia uchwały o wykreśleniu z rejestru.

5.

Do uchwał okręgowej rady lekarskiej lub Naczelnej Rady Lekarskiej w sprawie wpisu,

odmowy wpisu i wykreślenia wpisu z rejestru stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące decyzji administracyjnych.

1.

Organ prowadzący rejestr jest uprawniony do kontroli organizatorów kształcenia w zakresie

1)

zgodności ze stanem faktycznym informacji, o których mowa w art. 19c ust. 5;

2)

spełniania warunków określonych w art. 19 ust. 2;

3)

prawidłowości prowadzonej dokumentacji przebiegu kształcenia;

4)

zapewnienia odpowiedniej jakości kształcenia.

2.

Kontrola jest przeprowadzana przez osoby upoważnione przez organ prowadzący rejestr

do wykonywania czynności kontrolnych.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 2, wykonując czynności kontrolne, za okazaniem upoważnienia,

mają prawo

1)

wstępu do pomieszczeń dydaktycznych;

2)

udziału w zajęciach w charakterze obserwatora;

3)

wglądu do prowadzonej przez organizatora kształcenia dokumentacji przebiegu kształcenia;

4)

żądania od organizatora kształcenia ustnych i pisemnych wyjaśnień;

5)

badania opinii uczestników kształcenia i kadry dydaktycznej.

4.

Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który powinien zawierać

1)

nazwę i adres siedziby organizatora kształcenia;

2)

miejsce odbywania kształcenia;

3)

datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;

4)

imiona i nazwiska osób wykonujących te czynności;

5)

opis stanu faktycznego;

6)

stwierdzone nieprawidłowości;

7)

wnioski osób wykonujących czynności kontrolne;

8)

datę i miejsce sporządzenia protokołu;

9)

informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu przez

organizatora kształcenia oraz o przyczynie tej odmowy.

5.

Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz organizator kształcenia.

6.

Jeżeli po sporządzeniu protokołu, a przed jego podpisaniem, organizator kształcenia

zgłosi umotywowane zastrzeżenia co do faktów stwierdzonych w trakcie kontroli i opisanych

w protokole, osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane zbadać dodatkowo te

fakty i uzupełnić protokół.

7.

Odmowa podpisania protokołu przez organizatora kształcenia nie stanowi przeszkody

do podpisania protokołu przez osoby wykonujące czynności kontrolne.

8.

Jeden egzemplarz protokołu przekazuje się organizatorowi kształcenia.

9.

Osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji

na temat organizacji i prowadzenia kształcenia podyplomowego oraz wyników prowadzonego

postępowania.

10.

Organizator kształcenia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu, ma prawo do

wniesienia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia czynności kontrolnych oraz ustaleń

zawartych w protokole.

11.

Na podstawie ustaleń zawartych w protokole organ prowadzący rejestr

1)

wykreśla organizatora kształcenia z rejestru - w przypadku stwierdzenia okoliczności,

o których mowa w art. 19d ust. 2 pkt 1, 4 lub 5;

2)

w innych przypadkach niż określone w pkt 1 wydaje organizatorowi kształcenia zalecenia

pokontrolne, mające na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, i określa termin

ich wykonania.

1.

Szkolenie specjalizacyjne może być prowadzone przez jednostki organizacyjne, o których

mowa w art. 19 ust. 1, które spełniają warunki określone w ust. 2 i uzyskały akredytację

do szkolenia specjalizacyjnego. Potwierdzeniem akredytacji jest wpis na listę jednostek

akredytowanych do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego w danej dziedzinie.

2.

Jednostka organizacyjna, o której mowa w ust. 1, ubiegająca się o akredytację do prowadzenia

szkolenia specjalizacyjnego, jest obowiązana spełniać następujące warunki

1)

prowadzić działalność odpowiadającą profilowi prowadzonego szkolenia specjalizacyjnego

albo posiadać w swojej strukturze organizacyjnej oddziały szpitalne lub inne komórki

organizacyjne o profilu odpowiadającym temu szkoleniu;

2)

zapewnić warunki merytoryczne i organizacyjne umożliwiające realizację programu specjalizacji

określonej liczbie lekarzy;

3)

zapewnić pełnienie nadzoru w ramach istniejącej struktury organizacyjnej

a)

w przypadku szpitali - nad jakością działalności dydaktycznej oraz leczniczej w zakresie

kształcenia podyplomowego lekarzy lub lekarzy dentystów,

b)

w przypadku innych jednostek organizacyjnych - nad jakością działalności dydaktycznej

w zakresie kształcenia podyplomowego lekarzy lub lekarzy dentystów;

4)

zapewnić monitorowanie dokumentacji szkolenia specjalizacyjnego danego lekarza;

4a)

zapewnić należyte dokumentowanie w jednostce przebiegu szkolenia odbywanego przez

każdego specjalizującego się lekarza;

4b)

zapewnić prawidłowe i zgodne ilościowo wykonywanie przez lekarzy odbywających szkolenie

specjalizacyjne procedur określonych programami specjalizacji;

5)

zatrudnić na podstawie umowy o pracę lub na podstawie umowy cywilnoprawnej albo posiadać

zatrudnionych na stanowisku służbowym w oddziałach szpitalnych lub w komórkach organizacyjnych,

o których mowa w pkt 1

a)

co najmniej jednego lekarza z tytułem specjalisty lub z II stopniem specjalizacji

w odpowiedniej dziedzinie medycyny lub

b)

co najmniej dwóch lekarzy z tytułem specjalisty lub II stopniem specjalizacji w dziedzinie

pokrewnej, w przypadku specjalności, dla których przepisy obowiązujące przed dniem

wejścia w życie ustawy nie przewidywały uzyskania II stopnia specjalizacji lub tytułu

specjalisty, lub

c)

co najmniej jednego lekarza z tytułem specjalisty lub II stopniem specjalizacji w

odpowiedniej dziedzinie stomatologii, w przypadku jednostek organizacyjnych lub komórek

organizacyjnych realizujących szkolenie specjalizacyjne w dziedzinach stomatologii

- którzy wyrazili zgodę na pełnienie funkcji kierownika specjalizacji;

6)

posiadać kadrę oraz sprzęt i aparaturę medyczną niezbędne do realizacji zadań określonych

programem specjalizacji zgodnie ze standardami akredytacyjnymi, o których mowa w art.

16f ust. 3 pkt 7;

7)

udzielać świadczeń zdrowotnych odpowiedniego rodzaju, w odpowiednim zakresie i liczbie,

umożliwiających zrealizowanie programu specjalizacji określonej liczbie lekarzy;

8)

udzielać całodobowych świadczeń zdrowotnych osobom hospitalizowanym lub niewymagającym

hospitalizacji, w stanach zagrożenia zdrowia i życia oraz w innych przypadkach niecierpiących

zwłoki, jeżeli wynika to z programu specjalizacji;

9)

zapewnić lekarzom odbywającym szkolenie specjalizacyjne pełnienie dyżurów medycznych

w liczbie określonej programem specjalizacji lub pracę w systemie zmianowym lub równoważnym

czasie pracy w maksymalnym czasie pracy dopuszczonym w przepisach o działalności leczniczej;

10)

zawrzeć umowę o staż kierunkowy z podmiotem prowadzącym staż kierunkowy w celu umożliwienia

zrealizowania przez lekarzy programu specjalizacji, w tym staży kierunkowych, o których

mowa w ust. 3, których realizacji nie może zapewnić w ramach swojej struktury organizacyjnej;

11)

(uchylony)

12

wdrożyć zakładowy plan realizacji szkolenia dla danych dziedzin medycyny zgodny z

programami szkolenia specjalizacyjnego zatwierdzonymi przez ministra właściwego do

spraw zdrowia.

3.

Staże kierunkowe mogą być prowadzone przez

1)

jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1, lub

2)

inne jednostki organizacyjne spełniające warunki, o których mowa w ust. 2, po uzyskaniu

przez nie akredytacji do prowadzenia staży kierunkowych.

4.

Jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 19 ust. 1, przedstawia CMKP, za pomocą

SMK, w celu uzyskania opinii powołanego przez dyrektora CMKP zespołu ekspertów o spełnieniu

przez jednostkę warunków, o których mowa w ust. 2, informację zawierającą dane określone

w ust. 2 oraz dane o podmiotach, o których mowa w ust. 3.

5.

W skład zespołu ekspertów, o którym mowa w ust. 4, dyrektor CMKP powołuje pięciu lekarzy

specjalistów w danej dziedzinie medycyny lub w dziedzinie pokrewnej

1)

przewodniczącego zespołu - lekarza zaproponowanego przez konsultanta krajowego w danej

dziedzinie medycyny;

2)

czterech członków zespołu

a)

jednego - spośród osób zaproponowanych przez konsultanta krajowego w danej dziedzinie

medycyny,

b)

jednego - spośród osób zaproponowanych przez towarzystwo naukowe dla dziedziny medycyny,

c)

jednego - spośród osób zaproponowanych przez Naczelną Radę Lekarską,

d)

przedstawiciela konsultanta w danej dziedzinie medycyny lub konsultanta lub konsultantów

krajowych w dziedzinach medycyny związanych z realizacją zadań państwa związanych

wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju.

6.

Zespół ekspertów zbiera się w miarę potrzeby, nie rzadziej niż raz na kwartał. Informacje

przedstawione przez jednostkę organizacyjną mogą być opiniowane w trybie obiegowym,

z użyciem dostępnych systemów teleinformatycznych lub systemów łączności.

7.

Dyrektor CMKP na podstawie przedstawionej opinii zespołu ekspertów dokonuje, za pomocą

SMK, wpisu jednostki organizacyjnej, o której mowa w ust. 1, na prowadzoną przez siebie

listę jednostek akredytowanych i określa maksymalną liczbę miejsc szkoleniowych w

zakresie danej specjalizacji dla lekarzy mogących odbywać szkolenie specjalizacyjne

lub staż kierunkowy w komórce organizacyjnej wchodzącej w jej skład, na okres 5 lat.

7a.

Dyrektor CMKP występuje do jednostki organizacyjnej wpisanej na listę, o której mowa

w ust. 1, na 6 miesięcy przed dniem upływu okresu, o którym mowa w ust. 7, o weryfikację

akredytacji, mając na względzie konieczność zapewnienia lekarzom ciągłości szkolenia

specjalizacyjnego w tej jednostce. Przepisy ust. 1-7 stosuje się odpowiednio.

8.

Listy jednostek akredytowanych, o których mowa w ust. 1 i 3, dyrektor CMKP publikuje

i aktualizuje na swojej stronie internetowej oraz w SMK.

9

W przypadku zmiany formy prawnej jednostki akredytowanej, o której mowa w ust. 1 i

3, albo jej reorganizacji jednostka ta może prowadzić szkolenie specjalizacyjne lub

staż kierunkowy, jeżeli złoży do wojewody i ministra właściwego do spraw zdrowia,

za pomocą SMK, oświadczenie o spełnianiu wymagań określonych w ust. 2. Przepis ust.

10 stosuje się odpowiednio.

9

W przypadku zmiany formy prawnej jednostki organizacyjnej, o której mowa w ust. 1

i 3, albo jej reorganizacji jednostka ta może prowadzić szkolenie specjalizacyjne

lub staż kierunkowy przez okres nie dłuższy niż 6 miesięcy od dnia zaistnienia takiej

zmiany lub dnia reorganizacji, jeżeli złoży do wojewody i dyrektora CMKP, za pomocą

SMK, oświadczenie o spełnianiu wymagań określonych w ust. 2. Przepis ust. 10 stosuje

się odpowiednio.

9a

Wraz z oświadczeniem, o którym mowa w ust. 9, jednostka organizacyjna, o której mowa

w ust. 1 i 3, składa szczegółową informację o przeprowadzonej zmianie formy prawnej

lub o zakresie reorganizacji jednostki.

9b

CMKP na podstawie informacji, o której mowa w ust. 9a, za pomocą SMK, w terminie 30

dni od dnia jej otrzymania potwierdza aktualność dotychczasowego wpisu na listę jednostek

akredytowanych albo informuje jednostkę o konieczności wystąpienia o wydanie opinii,

o której mowa w ust. 4.

9c.

W przypadku utraty przez jednostkę organizacyjną, o której mowa w ust. 1 i 3, akredytacji

do szkolenia specjalizacyjnego osoby odbywające szkolenie specjalizacyjne w takiej

jednostce w celu zapewnienia im ciągłości szkolenia występują w terminie, o którym

mowa w ust. 9, do CMKP o wskazanie miejsc szkoleniowych dostępnych w danej specjalizacji.

9d.

CMKP w porozumieniu z wojewodą kieruje osoby, o których mowa w ust. 9c, do odbywania

szkolenia specjalizacyjnego we wskazanym miejscu bez przystępowania przez te osoby

do postępowania kwalifikacyjnego. W przypadku liczby wskazań przekraczających liczbę

wolnych miejsc szkoleniowych pierwszeństwo do danego miejsca ma osoba, która uzyskała

większą liczbę punktów w postępowaniu konkursowym na dane szkolenie, jeżeli takie

postępowanie się odbyło.

10.

Jednostka organizacyjna, o której mowa w ust. 1 i 3, występuje, nie później niż w

terminie 30 dni od dnia złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 9, do dyrektora

CMKP o wydanie opinii, o której mowa w ust. 4.

11.

W przypadku negatywnej opinii zespołu ekspertów wydanej jednostce, o której mowa w

ust. 1 i 3, dyrektor CMKP, w drodze decyzji, skreśla jednostkę organizacyjną z listy

jednostek akredytowanych, o której mowa w ust. 1 i 3. Od decyzji przysługuje wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy.

12.

W przypadku gdy jednostka, o której mowa w ust. 1 i 3, przestała spełniać warunki

niezbędne do uzyskania akredytacji do szkolenia specjalizacyjnego albo prowadzenia

stażu kierunkowego, powiadamia ona o tym niezwłocznie wojewodę oraz dyrektora CMKP,

który skreśla ją, w drodze decyzji, z listy jednostek akredytowanych, o których mowa

w ust. 1 i 3.

13.

W przypadku nieprzyjęcia lekarza skierowanego do odbywania szkolenia specjalizacyjnego

przez jednostkę posiadającą wolne miejsca szkoleniowe w danej specjalizacji wojewoda,

Minister Obrony Narodowej albo minister właściwy do spraw wewnętrznych występuje do

dyrektora CMKP o zmniejszenie maksymalnej liczby miejsc szkoleniowych, o której mowa

w ust. 7, odpowiednio do liczby nieprzyjętych osób.

14.

W przypadku gdy dla określonej dziedziny medycyny występuje niewystarczająca liczba

miejsc szkoleniowych w stosunku do zidentyfikowanych przez ministra właściwego do

spraw zdrowia potrzeb systemu ochrony zdrowia, minister ten może wystąpić do podmiotu

leczniczego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, o przystąpienie do akredytacji do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego lub stażu

kierunkowego w danej dziedzinie.

15.

O wystąpieniu, o którym mowa w ust. 14, minister właściwy do spraw zdrowia informuje

1)

podmiot tworzący dany podmiot leczniczy;

2)

właściwego ministra, centralny organ administracji rządowej, wojewodę, jednostkę samorządu

terytorialnego lub uczelnię medyczną, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, w przypadku podmiotu leczniczego, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt

1 lub ust. 6 tej ustawy.

16.

Minister Obrony Narodowej albo minister właściwy do spraw wewnętrznych mogą wystąpić

1)

na wniosek ministra właściwego do spraw zdrowia,

2)

z własnej inicjatywy

- do podmiotów leczniczych utworzonych lub nadzorowanych przez tych ministrów o przystąpienie

do akredytacji do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego lub stażu kierunkowego w

dziedzinie medycyny, w której pozostaje niewystarczająca liczba miejsc szkoleniowych

w stosunku do zidentyfikowanych potrzeb systemu ochrony zdrowia.

17.

Przed przekazaniem wystąpienia minister właściwy do spraw zdrowia, w przypadku, o

którym mowa w ust. 14 albo ust. 16 pkt 1, albo Minister Obrony Narodowej oraz minister

spraw wewnętrznych, w przypadku, o którym mowa w ust. 16 pkt 2, mogą zwrócić się odpowiednio

do konsultanta krajowego właściwego dla danej dziedziny medycyny albo do konsultanta

krajowego w dziedzinie medycyny związanej z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie

z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju o wydanie opinii w sprawie możliwości

spełnienia przez podmiot leczniczy, o którym mowa w ust. 14 albo 16, warunków akredytacyjnych

do szkolenia specjalizacyjnego w danej dziedzinie medycyny.

18.

Podmiot leczniczy, do którego skierowano wystąpienie, jest obowiązany przedstawić

właściwemu ministrowi oraz podmiotowi określonemu w ust. 15 stanowisko w tej sprawie.

W stanowisku podmiot ten informuje o

1)

terminie przystąpienia do akredytacji do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego lub

stażu kierunkowego w danej dziedzinie albo

2)

odmowie przystąpienia do akredytacji do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego lub

stażu kierunkowego w danej dziedzinie wraz ze wskazaniem przyczyny tej odmowy.

19.

Dyrektor CMKP, na podstawie informacji przekazanych przez ministra właściwego do spraw

zdrowia, ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej CMKP wykaz podmiotów leczniczych,

które przekazały stanowisko, o którym mowa w ust. 18 pkt 2.