Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 marca 2021 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa

Ustawa określa

1)

szczególny tryb postępowania w przedmiocie usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych

dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa;

2)

organ właściwy do prowadzenia postępowania, o którym mowa w pkt 1;

3)

skutki cywilnoprawne decyzji wydanych w postępowaniu, o którym mowa w pkt 1.

Ilekroć w niniejszej ustawie jest mowa o

1)

dekrecie - należy przez to rozumieć dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze

m. st. Warszawy

(Dz. U. poz. 279 oraz z 1985 r. poz. 99);

2)

nieruchomości warszawskiej - należy przez to rozumieć nieruchomość podlegającą przepisom

dekretu;

3)

decyzji reprywatyzacyjnej - należy przez to rozumieć ostateczną albo nieostateczną

decyzję właściwego organu

a)

w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości warszawskiej

albo w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu,

b)

w przedmiocie wznowienia postępowania, uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności

decyzji dotyczącej prawa użytkowania wieczystego nieruchomości warszawskiej albo odmowy

uwzględnienia wniosku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu,

c)

stanowiącą podstawę wypłaty odszkodowania lub przyznania odszkodowania w związku z

nieruchomością warszawską;

4)

nieodwracalnych skutkach prawnych - należy przez to rozumieć stan prawny powstały

wskutek przeniesienia prawa własności albo prawa użytkowania wieczystego nieruchomości

warszawskiej na osobę trzecią, o ile nie nastąpiło ono nieodpłatnie lub na rzecz nabywcy

działającego w złej wierze, lub zagospodarowania nieruchomości warszawskiej na cele

publiczne, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 oraz z 2021 r. poz. 11 i 234).

1.

Tworzy się Komisję do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, zwaną dalej

„Komisją”.

2.

Zadaniem Komisji jest wyjaśnianie nieprawidłowości i uchybień w działalności organów

i osób prowadzących postępowania w przedmiocie wydawania decyzji reprywatyzacyjnych

dotyczących nieruchomości warszawskich oraz występowanie do właściwych organów w razie

stwierdzenia w toku postępowania przed Komisją istnienia okoliczności sprzyjających

wydawaniu decyzji reprywatyzacyjnych z naruszeniem prawa lub popełnianiu przestępstw

bądź utrudniających ich ujawnianie.

3.

Komisja jest organem administracji publicznej stojącym na straży interesu publicznego,

w zakresie postępowań w przedmiocie wydania decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących

nieruchomości warszawskich.

4.

(uchylony)

Okres, o którym mowa w art. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 2018 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach

usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich,

wydanych z naruszeniem prawa oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 431), uznaje się za okres składkowy w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 53, 252, 568, 1222 i 1578). Nieopłacone składki na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne za członków

Komisji do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących

nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa za okres od dnia ich powołania

do dnia 13 marca 2018 r., w części finansowanej przez płatnika składek oraz pracownika,

uiści urząd obsługujący Ministra Sprawiedliwości w terminie 30 dni od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy. Wypłacone wynagrodzenia członków Komisji do spraw usuwania

skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich,

wydanych z naruszeniem prawa za okres od dnia ich powołania do dnia 13 marca 2018 r.

nie podlegają zwrotowi.

1.

W skład Komisji wchodzi przewodniczący powoływany i odwoływany przez Prezesa Rady

Ministrów, na wniosek Ministra Sprawiedliwości złożony w porozumieniu z Ministrem

Spraw Wewnętrznych i Administracji, oraz 8 członków w randze sekretarza stanu powoływanych

i odwoływanych przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

W skład Komisji może zostać powołana osoba, która

1)

ma obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw publicznych;

2)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

3)

nie była prawomocnie skazana za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;

4)

posiada wyższe wykształcenie prawnicze lub niezbędną wiedzę w zakresie gospodarowania

nieruchomościami oraz wykorzystywania zasobów majątku państwowego;

5)

cieszy się nieposzlakowaną opinią.

3.

Przewodniczącym Komisji jest sekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości albo

Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji.

4.

Jeżeli pełnienie funkcji przewodniczącego Komisji uniemożliwia lub w znacznym stopniu

utrudnia wykonywanie zadań sekretarza stanu, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów

(Dz. U. z 2021 r. poz. 178), Prezes Rady Ministrów może powołać w ministerstwie, o którym mowa w ust. 3, dodatkowego

sekretarza stanu do wykonywania tych zadań.

5.

Członkowie Komisji powoływani przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie pełnienia

obowiązków sekretarzy stanu wykonują zadania związane wyłącznie ze sprawowaniem funkcji

w Komisji.

6.

Członkowie Komisji w zakresie sprawowania swojej funkcji w Komisji są niezależni i

nie podlegają służbowo Ministrowi Sprawiedliwości.

1.

Przewodniczący Komisji kieruje jej pracami, reprezentuje Komisję na zewnątrz oraz

wykonuje inne czynności przewidziane w ustawie oraz w regulaminie działania Komisji.

2.

Komisja może, na wniosek przewodniczącego Komisji, powołać ze swojego grona do dwóch

zastępców przewodniczącego.

3.

Przewodniczący Komisji może upoważnić członka Komisji do wykonywania niektórych czynności

przewodniczącego Komisji.

4

Przewodniczący Komisji lub jego zastępca może udzielić pełnomocnictwa adwokatowi lub

radcy prawnemu do reprezentowania Komisji przed sądami powszechnymi, sądami administracyjnymi,

Sądem Najwyższym, Trybunałem Konstytucyjnym oraz zagranicznymi organami sądowymi.

W terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy m.st. Warszawa przekaże

środki, o których mowa w art. 32 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, na rachunek Funduszu Reprywatyzacji, o którym mowa w art. 56 ust. 1 ustawy

zmienianej w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Przewodniczącemu Komisji przysługuje ryczałtowa miesięczna dieta w wysokości 3-krotności

minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. z 2020 r. poz. 2207).

2.

Do członków Komisji powoływanych przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej nie stosuje

się przepisów art. 3b, art. 5 i art. 5b ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących

kierownicze stanowiska państwowe

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1637).

2a.

Członków Komisji w zakresie ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego traktuje

się jak pracowników.

2b.

Płatnikiem składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne za członków

Komisji jest urząd obsługujący Ministra Sprawiedliwości.

3.

Obsługę merytoryczną, administracyjną i biurową Komisji zapewnia urząd obsługujący

Ministra Sprawiedliwości. Przewodniczący Komisji może upoważniać pracownika urzędu

do załatwiania określonych spraw w jego imieniu, w szczególności do wydawania zaświadczeń

oraz do poświadczania odpisów dokumentów za zgodność z oryginałem na potrzeby prowadzonych

postępowań.

4.

Finansowanie Komisji następuje z budżetu państwa z części 37 - Sprawiedliwość.

5.

Minister Sprawiedliwości określa regulamin działania Komisji w drodze zarządzenia.

1.

Do spraw i postępowań wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy stosuje się przepisy ustaw zmienianych w art. 1 i art. 3, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

2.

Wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy postępowania sądowe

o odszkodowanie lub zadośćuczynienie, o którym mowa w art. 33 ustawy zmienianej w

art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, wszczęte wskutek wniesienia sprzeciwu wyłącznie

przez m.st. Warszawę na podstawie art. 34 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

dotychczasowym, podlegają umorzeniu z mocy prawa z dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy.

3.

W przedmiocie umorzenia postępowania, o którym mowa w ust. 2, sąd wydaje postanowienie,

które nie podlega zaskarżeniu.

4.

Uprawnienia, o których mowa w art. 3 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

dotychczasowym, Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich zachowuje

do czasu zakończenia postępowań wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

Przewodniczący oraz członkowie Komisji nie mogą być pociągnięci do odpowiedzialności

za swoją działalność wchodzącą w zakres sprawowania funkcji w Komisji.

Decyzje wydane do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie art. 34 ust.

1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, od których został wniesiony

sprzeciw wyłącznie przez m.st. Warszawę na podstawie art. 34 ust. 3 ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, uważa się za ostateczne i prawomocne.

1.

Przewodniczący oraz członek Komisji składa oświadczenie o tym, czy

1)

jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub posiada jakiekolwiek roszczenia do

nieruchomości warszawskiej;

2)

pozostaje w związku małżeńskim, stosunku pokrewieństwa lub powinowactwa w linii prostej,

pokrewieństwa lub powinowactwa w linii bocznej do drugiego stopnia lub jest związany

z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli z osobą, o której mowa w pkt 1;

3)

brał udział w postępowaniu o wydanie decyzji reprywatyzacyjnej jako pełnomocnik strony

albo pracownik lub członek organu administracji;

4)

nie był prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

2.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej

za składanie fałszywych oświadczeń. Osoba, o której mowa w ust. 1, składając oświadczenie

jest obowiązana do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych wypłaca w terminie 30 dni od dnia

wejścia w życie niniejszego przepisu odszkodowania i zadośćuczynienia przysługujące

na podstawie decyzji, o których mowa w art. 7.

1.

Przy Komisji działa Społeczna Rada, będąca organem opiniodawczo-doradczym Komisji.

2.

Członków Społecznej Rady, w liczbie do 9 osób, powołuje i odwołuje Minister Sprawiedliwości

w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji spośród członków organizacji

pozarządowych prowadzących działalność pożytku publicznego, a także stowarzyszeń,

których statutowym celem jest w szczególności działalność wspomagająca rozwój wspólnot

i społeczności lokalnych, zwiększanie świadomości prawnej społeczeństwa oraz kształtowanie

kompetencji obywatelskich.

Członkom Społecznej Rady przysługuje ryczałtowa miesięczna dieta w wysokości 10,56%

przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale roku poprzedniego, ogłaszanego w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2021 r. poz. 291 i 353).

W przypadku śmierci osoby, której Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich

przyznała decyzją, o której mowa w art. 7, odszkodowanie lub zadośćuczynienie, świadczenie

wypłacane jest na rzecz jej następców prawnych, w trybie określonym w art. 8.

1.

Komisja wydaje decyzje i postanowienia oraz podejmuje uchwały, o których mowa w art.

37c ust. 1.

2.

Przewodniczący Komisji może wydawać zarządzenia.

Przepis art. 40e ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

stosuje się także do decyzji wydanych przez Komisję do spraw reprywatyzacji nieruchomości

warszawskich na podstawie art. 40e ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy.

1.

Komisja wydaje decyzje i postanowienia oraz podejmuje uchwały, o których mowa w art.

37c ust. 1, większością głosów, w głosowaniu jawnym, w obecności co najmniej 5 członków

Komisji, w tym przewodniczącego Komisji.

2.

W razie równej liczby głosów rozstrzyga głos przewodniczącego Komisji.

3.

Decyzje, postanowienia oraz uchwały, o których mowa w art. 37c ust. 1, podpisuje przewodniczący

Komisji.

4.

Decyzje Komisji, z wyłączeniem decyzji, o których mowa w art. 34 ust. 3, oraz postanowienia

są ostateczne.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 8 i

art. 10, które wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Komisja wydaje decyzję po zasięgnięciu opinii Społecznej Rady.

2.

Społeczna Rada wydaje opinię w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku Komisji

o jej wydanie. Na wniosek Społecznej Rady przewodniczący Komisji może przedłużyć termin

do wydania opinii.

3.

Niewydanie opinii przez Społeczną Radę w terminie, o którym mowa w ust. 2, nie wstrzymuje

wydania decyzji przez Komisję.

4.

Przepisu art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się.

1.

Organy administracji rządowej i samorządowej, podległe im jednostki organizacyjne,

organy samorządów zawodowych, a także inne jednostki organizacyjne i instytucje, na

wniosek przewodniczącego Komisji, udzielają Komisji, w ramach swoich kompetencji i

w terminie wskazanym we wniosku, wszelkiej pomocy przy wykonywaniu zadań, w szczególności

przedstawiają informacje i dokumenty oraz wydają opinie.

1a.

Na wniosek przewodniczącego Komisji prezes właściwego sądu przekazuje niezbędne dokumenty

z akt sprawy lub ich kopie, a także przesyła akta albo ich kopie w całości lub w określonej

części. W wypadku sprawy w toku lub postępowania niezakończonego prawomocnym orzeczeniem

prezes sądu może przekazać zamiast dokumentów lub akt ich kopie.

2.

Podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, przekazują Komisji akta postępowań sądowych,

akta postępowań w przedmiocie wydania decyzji reprywatyzacyjnych albo innych postępowań

administracyjnych lub inne dokumenty w terminie wskazanym we wniosku przewodniczącego

Komisji.

1.

Komisja ma dostęp do aktualnych i pełnych danych i informacji zawartych w

1)

Krajowym Rejestrze Sądowym, o którym mowa w art. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym

(Dz. U. z 2021 r. poz. 112 oraz z 2020 r. poz. 2320);

2)

Krajowym Rejestrze Karnym, o którym mowa w art. 1 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1158 oraz z 2021 r. poz. 187);

3)

centralnej bazie danych ksiąg wieczystych, o której mowa w art. 36

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2204).

2.

W celu realizacji zadań wynikających z ustawy Komisja może przetwarzać informacje,

w tym również dane osobowe, ze zbiorów prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów

przez organy władzy publicznej, a w szczególności zgromadzone w Krajowym Rejestrze

Sądowym, Krajowym Rejestrze Karnym i centralnej bazie danych ksiąg wieczystych, bez

wiedzy i zgody osoby, której te dane dotyczą.

3.

W celu realizacji zadań wynikających z ustawy Komisja może, w drodze teletransmisji

danych, korzystać z bezpośredniego dostępu do danych zgromadzonych w Krajowym Rejestrze

Sądowym. Minister Sprawiedliwości oraz przewodniczący Komisji określą, w drodze porozumienia,

szczegółowe warunki techniczne dostępu do tych danych.

1.

Przewodniczący Komisji może wystąpić do prokuratora z wnioskiem o przeszukanie pomieszczeń

lub innych miejsc lub zajęcie rzeczy w celu zabezpieczenia dowodu w sprawie lub zabezpieczenia

zwrotu równowartości nienależnego świadczenia, o którym mowa w art. 31 ust. 1.

2.

Prokurator może wydać postanowienie o przeszukaniu pomieszczeń lub innych miejsc lub

zajęciu rzeczy w celu zabezpieczenia dowodu w sprawie lub zabezpieczenia zwrotu równowartości

nienależnego świadczenia, o którym mowa w art. 31 ust. 1, jeśli jest to niezbędne

dla zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania. Przepisy art. 217, art. 219, art. 220-234 i art. 236 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. -

Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2021 r. poz. 534) stosuje się odpowiednio.

3.

Prokurator przekazuje Komisji zajęte rzeczy. Postanowienie o zwrocie rzeczy prokurator

wydaje po zasięgnięciu opinii Komisji.

1.

Na wniosek przewodniczącego Komisji albo z urzędu prokurator przekazuje Komisji informacje

o toczącym się

1)

postępowaniu karnym, którego przedmiotem jest przestępstwo, o którym mowa w art. 30

ust. 1 pkt 2;

2)

z udziałem prokuratora postępowaniu cywilnym lub administracyjnym dotyczącym decyzji

reprywatyzacyjnych;

3)

postępowaniu wyjaśniającym związanym z decyzją reprywatyzacyjną, prowadzonym w trybie

art. 69 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze, a także postępowaniu zakończonym wniesieniem sprzeciwu od tej decyzji.

2.

Na wniosek przewodniczącego Komisji prokurator przekazuje Komisji informacje i dokumenty

z akt prowadzonego postępowania przygotowawczego lub ich kopie, chyba że sprzeciwia

się temu dobro postępowania przygotowawczego.

3.

W zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, prokurator, na wniosek przewodniczącego

Komisji, przekazuje Komisji niezbędne dokumenty z akt sprawy lub ich kopie, a także

przesyła akta albo ich kopie w całości lub określonej części.

4.

W przypadku odmowy przekazania ze względu na dobro postępowania przygotowawczego,

o którym mowa w ust. 2, prokurator przekazuje informacje i dokumenty z akt postępowania

przygotowawczego lub ich kopie, o które wnioskowano, niezwłocznie po umorzeniu postępowania

przygotowawczego albo skierowaniu do sądu aktu oskarżenia, wniosku o wydanie wyroku

skazującego, wniosku o warunkowe umorzenie postępowania albo wniosku o umorzenie postępowania

przygotowawczego i orzeczenie środka zabezpieczającego.

Komisja w celu realizacji zadań wynikających z ustawy może korzystać z danych o osobie

uzyskanych na podstawie art. 12 ust. 1 i 1a oraz art. 14 oraz przetwarzać je bez wiedzy

i zgody osoby, której te dane dotyczą.

1.

Komisja przeprowadza czynności sprawdzające oraz prowadzi postępowanie rozpoznawcze

i ogólne. Komisja przeprowadza z urzędu czynności sprawdzające w celu stwierdzenia,

czy w związku z wydaniem decyzji reprywatyzacyjnej istnieją podstawy do wszczęcia

postępowania rozpoznawczego. Komisja może powierzyć przeprowadzenie czynności sprawdzających

wyznaczonemu członkowi albo wyznaczonym członkom Komisji.

2.

Komisja w wyniku przeprowadzenia czynności sprawdzających wydaje postanowienie o wszczęciu

postępowania rozpoznawczego w przypadku uprawdopodobnienia, że decyzja reprywatyzacyjna

została wydana z naruszeniem prawa. Nie wszczyna się postępowania rozpoznawczego,

jeżeli uprawdopodobnienie dotyczy wyłącznie braku zbadania przesłanki posiadania,

o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 4b, a z akt sprawy zgromadzonych na etapie czynności

sprawdzających wynika, że dotychczasowy właściciel lub jego następcy prawni, o których

mowa w art. 7 ust. 1 dekretu, przesłankę posiadania spełnili.

3

Postanowienie, o którym mowa w ust. 2, zawiera co najmniej oznaczenie nieruchomości

warszawskiej, której dotyczy postępowanie, według księgi wieczystej oraz ewidencji

gruntów i budynków oraz dane stron postępowania, znane organowi w dacie wszczęcia

postępowania.

1.

Komisja wszczyna z urzędu postępowanie rozpoznawcze.

2.

O wszczęciu postępowania rozpoznawczego Komisja zawiadamia m.st. Warszawę oraz pozostałe

strony postępowania. Jeżeli decyzja reprywatyzacyjna została wydana przez inny organ,

stroną postępowania przed Komisją jest ten organ albo inny organ właściwy do rozpoznania

sprawy.

3.

Strony mogą być zawiadamiane o wszczęciu postępowania, decyzjach i innych czynnościach

Komisji poprzez ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie podmiotowej

urzędu obsługującego Ministra Sprawiedliwości.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do wezwania strony lub świadka na rozprawę.

Zawiadomienie lub doręczenie zawiadomienia lub wezwania uważa się za dokonane po upływie

7 dni od dnia publicznego ogłoszenia.

1.

Komisja może wszcząć postępowanie rozpoznawcze w razie wniesienia przez prokuratora

sprzeciwu od ostatecznej decyzji reprywatyzacyjnej do organu właściwego do wznowienia

postępowania albo uchylenia lub zmiany tej decyzji.

2.

W razie wszczęcia postępowania rozpoznawczego w sprawie, o której mowa w ust. 1, prokuratorowi

służą prawa strony.

3.

W postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się art. 184 § 2 i art. 185 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -

Kodeks postępowania administracyjnego.

Prokurator niezwłocznie zawiadamia Komisję o wniesieniu sprzeciwu, o którym mowa w

art. 16a ust. 1. Do zawiadomienia dołącza się odpis sprzeciwu.

1.

W toku postępowania rozpoznawczego Komisja może przeprowadzić rozprawę.

2.

Rozprawa przed Komisją jest jawna.

3.

Komisja może wyłączyć jawność rozprawy w całości lub w części ze względu na bezpieczeństwo

państwa, zagrożenie spokoju, moralności i porządku publicznego, a także jeżeli w toku

rozprawy mają być roztrząsane szczegóły życia rodzinnego lub rozpatrywane informacje

stanowiące tajemnicę podlegającą ochronie na podstawie odrębnych przepisów lub informacje

stanowiące dane, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 922 oraz z 2018 r. poz. 138 i 723)

4.

Komisja rozstrzyga o wyłączeniu jawności rozprawy postanowieniem.

5.

Podczas rozprawy odbywającej się z wyłączeniem jawności na sali mogą być obecni: strony,

świadkowie, przedstawiciele ustawowi i pełnomocnicy stron, prokurator oraz wyznaczeni

przez przewodniczącego Komisji pracownicy urzędu obsługującego Ministra Sprawiedliwości.

6.

Postanowienia o wyłączeniu jawności oraz decyzje kończące postępowanie w sprawie ogłasza

się w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie podmiotowej urzędu obsługującego

Ministra Sprawiedliwości.

Dowodami w postępowaniu rozpoznawczym mogą być w szczególności: dokumenty, zeznania

świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin oraz inne

dokumenty zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa

skarbowe lub wykroczenia skarbowe.

1.

Przewodniczący Komisji zezwala przedstawicielom środków masowego przekazu na dokonywanie

za pomocą aparatury utrwaleń obrazu i dźwięku z przebiegu rozprawy oraz transmisję

audiowizualną za pośrednictwem sieci Internet.

2.

Komisja może określić warunki udziału w rozprawie przedstawicieli środków masowego

przekazu.

3.

Jeżeli ze względów techniczno-organizacyjnych obecność przedstawicieli środków masowego

przekazu utrudnia przebieg rozprawy, Komisja ogranicza liczbę przedstawicieli środków

masowego przekazu na sali, w której odbywa się rozprawa, i wskazuje uprawnionych do

dokonywania za pomocą aparatury utrwaleń obrazu i dźwięku z przebiegu rozprawy oraz

transmisji audiowizualnej za pośrednictwem sieci Internet według kolejności zgłoszeń

lub na podstawie losowania.

4.

Przewodniczący Komisji zarządza opuszczenie sali, w której odbywa się rozprawa, przez

przedstawicieli środków masowego przekazu, którzy zakłócają przebieg rozprawy.

5.

W razie gdyby obecność przedstawicieli środków masowego przekazu mogła oddziaływać

krępująco na zeznania świadka, przewodniczący Komisji może zarządzić opuszczenie sali,

w której odbywa się rozprawa, przez przedstawicieli środków masowego przekazu na czas

przesłuchania świadka.

1.

Komisja może wezwać stronę albo osobę fizyczną działającą w charakterze organu lub

działającą w jej imieniu albo z jej upoważnienia do stawienia się na rozprawę osobiście.

Udział osoby wezwanej do stawienia się na rozprawę osobiście jest obowiązkowy niezależnie

od miejsca zamieszkania.

2.

Strona, która mimo prawidłowego wezwania nie stawiła się bez uzasadnionej przyczyny

albo bez zezwolenia kierującego rozprawą opuściła rozprawę Komisji przed jej zakończeniem,

może być ukarana grzywną do 10 000 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do

wezwania - grzywną do 30 000 zł.

3.

Jeżeli stroną jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej,

Komisja może ukarać grzywną osobę, która według przepisów dotyczących ustroju danej

osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej jest jej

ustawowym reprezentantem, członkiem organu uprawnionego do jej reprezentowania lub

jest upoważniona do prowadzenia jej spraw. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Osoba wezwana przez Komisję w charakterze świadka lub biegłego ma obowiązek niezależnie

od swojego miejsca zamieszkania stawić się na wezwanie i złożyć zeznania.

2.

Przed rozpoczęciem przesłuchania świadka należy pouczyć o odpowiedzialności karnej

na podstawie art. 233 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1444 i 1517).

3.

Świadek lub biegły, który mimo prawidłowego wezwania nie stawił się bez uzasadnionej

przyczyny, bez zezwolenia kierującego rozprawą opuścił rozprawę Komisji przed jej

zakończeniem lub bezzasadnie odmówił złożenia zeznania albo wydania opinii, może być

ukarany grzywną do 10 000 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania

- grzywną do 30 000 zł.

4.

Do świadka wezwanego na rozprawę wyłącznie w sposób, o którym mowa w art. 16 ust.

4, przepisu ust. 3 w zakresie karania grzywną za niestawienie się bez uzasadnionej

przyczyny nie stosuje się.

1.

Komisja może na wniosek ukaranego, o którym mowa w art. 18 ust. 2 lub 3 lub art. 19

ust. 3, złożony w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o ukaraniu, uznać

za usprawiedliwioną nieobecność, odmowę zeznania albo wydania opinii i zwolnić od

grzywny. Przepisu art. 88 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się.

2.

Należności pieniężne z tytułu grzywny są dochodzone na podstawie tytułu wykonawczego

wystawionego przez Komisję. Należności te stanowią dochód budżetu państwa.

1.

W przypadkach określonych w art. 18 ust. 2 i 3 oraz art. 19 ust. 3 w razie ponownego

niezastosowania się do wezwania Komisja może ponadto wystąpić do właściwego prokuratora

okręgowego z wnioskiem o zarządzenie zatrzymania i przymusowego doprowadzenia osoby

wezwanej. Wniosek zawiera uzasadnienie.

2.

Na zarządzenie prokuratora osobie, o której mowa w ust. 1, przysługuje zażalenie do

sądu rejonowego, w którego okręgu prowadzi się postępowanie.

Do zabezpieczenia i egzekucji należności, o których mowa w art. 18 ust. 2 i art. 19

ust. 3, stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, 1492 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 11 i 41).

Posiedzenia Komisji wyznaczone poza rozprawą są niejawne, chyba że przewodniczący

Komisji zarządzi inaczej.

1.

Jeżeli jest to niezbędne dla zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania, Komisja

może, w drodze postanowienia, nakazać wpis w księdze wieczystej ostrzeżenia o toczącym

się postępowaniu rozpoznawczym, a w przypadku decyzji, która nie wywołała nieodwracalnych

skutków prawnych, także ustanowić zakaz zbywania lub obciążania nieruchomości. Wpis

wywołuje skutek ostrzeżenia, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece.

2.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, stanowi, z chwilą wydania, podstawę wpisu w

księdze wieczystej.

3.

(uchylony)

4.

Wniosek o wpis w księdze wieczystej składa Komisja.

5.

Wniosek o wpis w księdze wieczystej składa się za pośrednictwem systemu teleinformatycznego

obsługującego postępowanie sądowe lub na urzędowym formularzu. Wniosek podpisuje przewodniczący

Komisji lub wyznaczony przez niego członek Komisji. Wniosek składany za pośrednictwem

systemu teleinformatycznego opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym.

6.

Dokumenty stanowiące podstawę wpisu w księdze wieczystej niesporządzone w postaci

elektronicznej Komisja przesyła sądowi właściwemu do prowadzenia księgi wieczystej

w terminie 3 dni od dnia złożenia wniosku o wpis. Dokumenty te przewodniczący Komisji

lub wyznaczony przez niego członek Komisji zaopatruje z urzędu we wzmiankę o wykonalności.

7.

Wniosek o wpis w księdze wieczystej jest wolny od opłaty.

1.

Komisja uchyla postanowieniem zabezpieczenie w postaci wpisu w księdze wieczystej,

o którym mowa w art. 23 ust. 1, jeżeli stało się ono zbędne dla zabezpieczenia prawidłowego

toku postępowania lub wydano decyzję, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1, 4 albo

5.

2.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, stanowi podstawę wpisu w księdze wieczystej.

Przepisy art. 23 ust. 4-7 stosuje się.

1.

Komisja może, w drodze postanowienia, nakazać wpis w księdze wieczystej ostrzeżenia

o podjęciu czynności sprawdzających, o których mowa w art. 15 ust. 1.

2

Komisja uchyla postanowieniem zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, jeżeli w toku

czynności sprawdzających nie uprawdopodobniono okoliczności uzasadniających wszczęcie

postępowania rozpoznawczego albo jeżeli Komisja nakazuje, w drodze postanowienia,

wpis ostrzeżenia o toczącym się postępowaniu rozpoznawczym, albo jeżeli stało się

ono zbędne w toku czynności sprawdzających.

3.

Wpis ostrzeżenia, o którym mowa w ust. 1, od chwili wszczęcia postępowania rozpoznawczego

wywołuje skutki ostrzeżenia, o którym mowa w art. 23.

4.

Art. 23 stosuje się odpowiednio do ostrzeżenia, o którym mowa w ust. 1.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3, wykreślenie zabezpieczenia

w postaci wpisu w księdze wieczystej, o którym mowa w art. 23 ust. 1, może nastąpić

tylko na wniosek Komisji.

1.

W razie wszczęcia postępowania rozpoznawczego toczące się przed organem administracji,

sądem administracyjnym, sądem powszechnym lub Sądem Najwyższym postępowanie dotyczące

decyzji reprywatyzacyjnej albo postępowanie o zapłatę odszkodowania lub wynagrodzenia

za korzystanie z nieruchomości, albo inne postępowanie przed tymi organami lub sądami

toczące się na skutek wydania decyzji reprywatyzacyjnej podlegają zawieszeniu.

2.

W razie powzięcia przez Komisję informacji o toczącym się postępowaniu, o którym mowa

w ust. 1, Komisja zawiadamia organ lub sąd o wszczęciu postępowania rozpoznawczego.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, Komisja przekazuje organowi lub sądowi prawomocną

decyzję, o której mowa w art. 29. Zawieszone postępowanie podlega podjęciu z chwilą

przekazania organowi lub sądowi decyzji. Przekazanie może nastąpić poprzez ogłoszenie

w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie podmiotowej urzędu obsługującego Ministra

Sprawiedliwości.

1

W razie powzięcia przez Komisję informacji o toczącym się postępowaniu o opróżnienie

lokalu służącego zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych z osób lub rzeczy lub postępowaniu

egzekucyjnym dotyczącym nieruchomości warszawskiej lub dotyczącym osoby zajmującej

lokal w nieruchomości warszawskiej będącej przedmiotem decyzji reprywatyzacyjnej,

Komisja występuje do sądu z wnioskiem o zawieszenie postępowania o opróżnienie lokalu

służącego zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych z osób lub rzeczy lub zawieszenie postępowania

egzekucyjnego, lub wstrzymanie czynności organu egzekucyjnego w tym postępowaniu.

W przypadku wystąpienia Komisji do sądu z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego

Komisja informuje o tym niezwłocznie organ egzekucyjny.

2.

Sąd rozstrzyga w przedmiocie wniosku, o którym mowa w ust. 1, niezwłocznie, nie później

jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku.

3

Do czasu rozstrzygnięcia przez sąd wniosku, o którym mowa w ust. 1, postępowanie o

opróżnienie lokalu służącego zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych z osób lub rzeczy

lub postępowanie egzekucyjne podlega zawieszeniu lub wstrzymuje się czynności w tym

postępowaniu.

1.

W razie powzięcia przez Komisję informacji o administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym

dotyczącym nieruchomości warszawskiej będącej przedmiotem decyzji reprywatyzacyjnej

Komisja może wystąpić do organu egzekucyjnego z wnioskiem o zawieszenie tego postępowania

lub wstrzymanie czynności egzekucyjnych w tym postępowaniu.

2.

Organ egzekucyjny rozstrzyga w przedmiocie wniosku, o którym mowa w ust. 1, niezwłocznie,

nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku.

3.

Do czasu rozstrzygnięcia przez organ egzekucyjny wniosku, o którym mowa w ust. 1,

administracyjne postępowanie egzekucyjne podlega zawieszeniu lub wstrzymuje się czynności

egzekucyjne w tym postępowaniu.

Wartość nieruchomości w postępowaniu rozpoznawczym określa rzeczoznawca majątkowy

zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, według stanu na dzień wydania decyzji reprywatyzacyjnej.

1.

Jeżeli w toku postępowania Komisja stwierdzi istnienie okoliczności sprzyjających

wydawaniu decyzji reprywatyzacyjnych z naruszeniem prawa lub popełnianiu przestępstw

albo utrudniających ich ujawnianie, kieruje wystąpienie do odpowiedniego organu.

2.

W wystąpieniu, o którym mowa w ust. 1, Komisja może żądać przeprowadzenia kontroli,

a także wszczęcia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej, służbowej,

materialnej lub innej przewidzianej w przepisach dotyczących stosunku pracy.

3.

Organ, do którego wystąpiła Komisja, jest obowiązany w terminie 30 dni od dnia otrzymania

wystąpienia zawiadomić Komisję o podjętych środkach lub zajętym stanowisku albo sposobie

zakończenia kontroli lub postępowania.

Przewodniczący Komisji po zamknięciu rozprawy zakreśla stronom postępowania rozpoznawczego

termin do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych

żądań.

1.

W wyniku postępowania rozpoznawczego Komisja wydaje decyzję, w której

1)

utrzymuje w mocy decyzję reprywatyzacyjną albo

2)

uchyla decyzję reprywatyzacyjną w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co

do istoty sprawy albo, uchylając tę decyzję, umarza postępowanie w całości albo w

części, albo

2a)

uchyla decyzję reprywatyzacyjną w całości albo w części i zawiesza postępowanie w

przypadku przeszkody uniemożliwiającej dalsze prowadzenie postępowania i wydanie decyzji,

albo

3)

uchyla decyzję reprywatyzacyjną w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia

organowi, który wydał ostateczną decyzję reprywatyzacyjną, jeżeli decyzja ta została

wydana z naruszeniem prawa, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ

na jej rozstrzygnięcie, albo

3a

stwierdza nieważność decyzji reprywatyzacyjnej lub postanowienia w całości lub w części,

jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego lub w przepisach szczególnych, albo

4

jeżeli decyzja reprywatyzacyjna wywołała skutki prawne, o których mowa w art. 2 pkt

4, stwierdza jej wydanie z naruszeniem prawa i wskazuje okoliczności, z powodu których

nie można jej uchylić albo stwierdzić nieważności, albo

5

umarza postępowanie rozpoznawcze.

6)

(uchylony)

2.

Wydając decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 3, Komisja wskazuje okoliczności, które

należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zapatrywania prawne i wskazania

Komisji co do dalszego postępowania są wiążące dla organu, któremu przekazano sprawę

do ponownego rozpatrzenia.

3.

Wydając decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 2, Komisja uchyla decyzję w przedmiocie

ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości warszawskiej i decyzję o

przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, o której

mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego

w prawo własności nieruchomości

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1314).

1.

Komisja wydaje decyzję, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2-4, jeżeli

1)

dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały

się fałszywe;

2)

decyzja reprywatyzacyjna została wydana w wyniku przestępstwa;

3)

wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące

w dniu wydania decyzji reprywatyzacyjnej, nieznane organowi, który ją wydał;

4)

decyzja reprywatyzacyjna została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem

prawa;

4a)

stwierdzono inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny

wpływ na wynik sprawy, w szczególności jeżeli stroną postępowania o wydanie decyzji

reprywatyzacyjnej była osoba, która nie była osobą uprawnioną w rozumieniu art. 7

ust. 1 dekretu, osobę uprawnioną reprezentował kurator ustanowiony dla osoby nieznanej

z miejsca pobytu, a nie było podstaw do jego ustanowienia, ustanowiono kuratora spadku

działającego w imieniu osoby nieżyjącej lub z naruszeniem przepisów o dziedziczeniu,

w tym przepisów dotyczących dziedziczenia spadków wakujących lub nieobjętych, lub

stwierdzono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

4b)

decyzja reprywatyzacyjna została wydana pomimo nieustalenia posiadania nieruchomości

warszawskiej przez dotychczasowego właściciela lub jego następców prawnych, o którym

mowa w art. 7 ust. 1 dekretu;

5)

przeniesienie roszczeń do nieruchomości warszawskiej było rażąco sprzeczne z interesem

społecznym, w szczególności jeżeli nastąpiło w zamian za świadczenie wzajemne rażąco

niewspółmierne do wartości nieruchomości warszawskiej;

6)

wydanie decyzji reprywatyzacyjnej doprowadziło do skutków rażąco sprzecznych z interesem

społecznym lub skutków sprzecznych z celem, dla którego ustanowiono użytkowanie wieczyste,

w szczególności do zastosowania uporczywie lub w sposób istotnie utrudniający korzystanie

z lokalu w nieruchomości warszawskiej groźby bezprawnej, przemocy wobec osoby lub

przemocy innego rodzaju w stosunku do osoby zajmującej ten lokal;

7)

decyzja reprywatyzacyjna została wydana pomimo przyznania, na podstawie przepisów

odrębnych, świadczenia w związku z przejściem własności nieruchomości;

8)

decyzja reprywatyzacyjna dotyczy osoby prawnej powstałej przed dniem 1 września 1939 r.,

której akcje lub udziały objęto w sposób niezgodny z prawem.

2.

Komisja może wydać decyzję, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2-4, również przed

stwierdzeniem sfałszowania dowodów wymienionych w ust. 1 pkt 1 lub popełnienia przestępstwa,

o którym mowa w ust. 1 pkt 2, orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli

1)

sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa nie budzi wątpliwości, a wydanie

tej decyzji jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia

ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego lub interesu prywatnego;

2)

postępowanie karne jest zawieszone ze względu na ukrycie się lub ucieczkę sprawcy,

postępowanie umorzono ze względu na niewykrycie sprawcy albo nie może być ono prowadzone

ze względu na przedawnienie karalności lub śmierć sprawcy.

3.

W przypadku stwierdzenia, że decyzja reprywatyzacyjna została wydana pomimo nieustalenia

posiadania nieruchomości warszawskiej przez dotychczasowego właściciela lub jego następców

prawnych, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu, ciężar udowodnienia posiadania spoczywa

na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

4.

Komisja wydaje decyzję, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3, jeżeli nieruchomość

warszawska jest zamieszkała przez lokatorów, którym do dnia wydania decyzji reprywatyzacyjnej

nie zapewniono lokali zamiennych lub lokali socjalnych.

1.

W decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1, Komisja może nałożyć obowiązek zwrotu równowartości

nienależnego świadczenia na osobę

1)

na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną;

2)

działającą w postępowaniu o wydanie decyzji reprywatyzacyjnej w imieniu lub na rzecz

osoby, o której mowa w pkt 1, jeśli przeniesiono na nią prawo wynikające z tej decyzji

lub faktycznie władała nieruchomością, której dotyczyła decyzja;

2a

która nabyła prawa lub roszczenia, o których mowa w art. 7 dekretu, a następnie dokonała

ich zbycia lub przeniesienia pod tytułem darmym;

3)

która nabyła w złej wierze własność lub prawo użytkowania wieczystego od osoby, na

rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną.

1a

Nabywca, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, jest w złej wierze także wtedy, gdy do nabycia

doszło przed wydaniem decyzji reprywatyzacyjnej.

1b

W razie stwierdzenia złej wiary osoby, o której mowa w ust. 1, domniemywa się, że

osoba będąca z nią w bliskim stosunku lub podmiot powiązany w rozumieniu międzynarodowych

standardów rachunkowości, o których mowa w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19

lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości

(Dz. Urz. UE L 243 z 11.09.2002, str. 1, z późn. zm.), wiedzieli o przyczynie złej wiary, bez względu na to, czy nabyli roszczenia lub

prawo nieodpłatnie.

2.

Zakres zwrotu równowartości nienależnego świadczenia określa Komisja, przy czym nie

ustala zakresu, wartości ani obowiązku zwrotu nakładów na rzecz osób, o których mowa

w ust. 1. Równowartość obejmuje wartość korzyści uzyskanych przez te osoby z powodu

władania lub rozporządzenia w zamian nieruchomości warszawskiej lub jej części, w

szczególności cenę, czynsz lub inne pożytki, według wartości przyjętej w stosunkach

miejscowych lub w stosunkach danego rodzaju z dnia wydania decyzji przez Komisję,

a w razie trudności albo niemożności ustalenia tej wartości - średnią wartość korzyści

tego rodzaju w kwartale kalendarzowym poprzedzającym wydanie decyzji według stawek

ustalanych dla celów podatkowych, jednakże nie niżej wartości uzyskanych korzyści.

3.

W zależności od okoliczności sprawy, w szczególności stopnia przyczynienia się przez

osobę, o której mowa w ust. 1, do wydania decyzji reprywatyzacyjnej, Komisja może

nałożyć obowiązek zwrotu równowartości nienależnego świadczenia w wysokości niższej

niż wynikająca z ust. 2.

4.

Jeżeli przemawia za tym ważny interes społeczny lub uzasadniony interes obywatela,

Komisja może odstąpić od nałożenia w decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1, obowiązku

zwrotu równowartości nienależnego świadczenia, o którym mowa w ust. 1.

4a

W decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2-4, Komisja, nakładając obowiązek zwrotu

równowartości nienależnego świadczenia, o którym mowa w ust. 1, wskazuje termin zwrotu,

nie krótszy niż 30 dni od dnia wydania decyzji. Od podlegającej zwrotowi równowartości

nienależnego świadczenia, nieuiszczonej w terminie wskazanym w decyzji, należą się

odsetki ustawowe za opóźnienie, o których mowa w art. 481 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 i 2320).

5.

Do zabezpieczenia i egzekucji należności, o których mowa w ust. 1-3, stosuje się przepisy

ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

Osobę fizyczną, która dopuściła się naruszeń, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt

6, polegających na istotnym lub uporczywym utrudnianiu korzystania z lokalu w nieruchomości

warszawskiej, Komisja w drodze decyzji może ukarać administracyjną karą pieniężną

w wysokości od 1000 do 1 000 000 zł.

2.

Jeżeli naruszeń, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 6, dopuściła się osoba działająca

w imieniu lub interesie osoby prawnej, administracyjną karą pieniężną, o której mowa

w ust. 1, może być ukarana osoba prawna.

3.

Przepisu art. 189g § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się.

(uchylony)

1.

Osobie zajmującej lokal w nieruchomości warszawskiej w dniu wydania decyzji reprywatyzacyjnej,

której dotyczy ostateczna decyzja, o której mowa w art. 29 ust. 1, przysługuje od

Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną szkodę z powodu

1)

trwałej lub czasowej niemożności korzystania z nieruchomości warszawskiej lub jej

części lub

2)

podwyższenia czynszu albo innych opłat za używanie lokalu w stosunku do czynszu dotychczasowego.

2.

Osobie, o której mowa w ust. 1, przysługuje od Skarbu Państwa zadośćuczynienie za

doznaną krzywdę, jeżeli

1)

wobec tej osoby zastosowano groźbę bezprawną, przemoc wobec osoby lub przemoc innego

rodzaju, jeżeli działania te były uporczywe lub w sposób istotny utrudniały korzystanie

z nieruchomości lub jej części lub

2)

nastąpiło podwyższenie czynszu albo innych opłat, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, co

spowodowało istotne pogorszenie sytuacji materialnej osoby zajmującej lokal.

1.

Odszkodowanie lub zadośćuczynienie, o którym mowa w art. 33, Komisja przyznaje w drodze

decyzji, na wniosek osoby, o której mowa w tym przepisie.

2

Wniosek o odszkodowanie lub zadośćuczynienie osoba, o której mowa w art. 33 ust. 1,

składa w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w art. 29 ust.

1.

2a

Doręczenie decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1, uważa się za dokonane po upływie

7 dni od dnia ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej

urzędu obsługującego Ministra Sprawiedliwości.

3

Od decyzji Komisji w przedmiocie przyznania odszkodowania lub zadośćuczynienia osoba,

o której mowa w art. 33 ust. 1, może wnieść sprzeciw w terminie 14 dni od dnia doręczenia

decyzji. Wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu

właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości.

4

Komisja przekazuje właściwemu sądowi sprzeciw wraz z aktami sprawy. Wniosek, o którym

mowa w ust. 1, zastępuje pozew.

5.

W razie wniesienia sprzeciwu w terminie, decyzja, o której mowa w ust. 1, traci moc,

także w przypadku gdy sprzeciw odnosi się do części decyzji.

6

Przyznanie odszkodowania lub zadośćuczynienia albo odmowa ich przyznania przez Komisję

nie stoi na przeszkodzie dochodzeniu niezaspokojonej części roszczenia w drodze postępowania

cywilnego.

7

Decyzja Komisji, o której mowa w ust. 1, od której nie złożono sprzeciwu, staje się

ostateczna i prawomocna po upływie terminu do jego złożenia. Odpis takiej decyzji

doręcza się z urzędu dysponentowi Funduszu Reprywatyzacji, o którym mowa w art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i niektórych uprawnieniach

pracowników

(Dz. U. z 2021 r. poz. 425).

8

Uchylenie, zmiana lub stwierdzenie nieważności decyzji, o której mowa w art. 29 ust.

1, nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania, uchylenia albo stwierdzenia nieważności

decyzji w przedmiocie odszkodowania lub zadośćuczynienia.

9

Decyzja, o której mowa w ust. 7, stanowi podstawę do wypłaty odszkodowania lub zadośćuczynienia

osobie w niej wskazanej.

Roszczenia z tytułu zwrotu równowartości nienależnego świadczenia, o którym mowa w

art. 31 ust. 1, oraz roszczenia o zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia,

o którym mowa w art. 39 ust. 3, przedawniają się z upływem 30 lat od dnia

1)

wydania decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-2a, 3a i 4;

2)

w którym decyzja, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3, zawierająca odmienne rozstrzygnięcie

niż uchylona decyzja reprywatyzacyjna, stała się ostateczna.

(uchylony)

1.

W postępowaniach w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia

nieważności decyzji, a także zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej do przewodniczącego

Komisji oraz członków Komisji nie stosuje się przepisu art. 24 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

2.

W przypadkach określonych w art. 24 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego o wyłączeniu członków Komisji od udziału w postępowaniu w sprawie postanawia przewodniczący

Komisji, na wniosek strony, członka Komisji albo z urzędu.

3.

W przypadkach określonych w art. 24 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego o wyłączeniu przewodniczącego Komisji od udziału w postępowaniu w sprawie postanawia

Komisja, wydając postanowienie bez udziału przewodniczącego Komisji, na wniosek strony,

przewodniczącego lub członka Komisji albo z urzędu.

4.

W przypadkach określonych w art. 24 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego tożsamość okoliczności dotyczących przewodniczącego Komisji z okolicznościami dotyczącymi

członków Komisji nie sprzeciwia się ich udziałowi w wydaniu postanowienia, o którym

mowa w ust. 3.

1

Stenogram sporządzony na podstawie zapisu dźwiękowego rozprawy, posiedzenia, przesłuchania

świadka oraz strony, po podpisaniu przez przewodniczącego Komisji, stanowi protokół.

2

O rejestracji przebiegu rozprawy, posiedzenia, przesłuchania świadka oraz strony przewodniczący

Komisji informuje osobę wezwaną oraz osoby biorące udział w czynności. Następnie przewodniczący

Komisji poucza obecnych, że udzielenie zgody na rejestrację zapisu dźwiękowego lub

dźwięku oraz obrazu przez osobę wezwaną oraz osoby biorące udział w czynnościach nie

jest wymagane.

3

Zapis dźwiękowy stanowi załącznik do protokołu.

3a

Osoba wezwana ma prawo zapoznać się ze stenogramem sporządzonym na podstawie zapisu

dźwiękowego oraz wnieść zastrzeżenie w przypadku stwierdzenia przez nią rozbieżności

pomiędzy zapisem dźwiękowym a stenogramem.

4

Protokół podpisuje przewodniczący Komisji. Podpis osoby wezwanej oraz osób biorących

udział w czynności nie jest wymagany.

1.

W celu wyjaśnienia nieprawidłowości lub uchybień w działalności organów i osób prowadzących

postępowania w przedmiocie wydawania decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości

warszawskich Komisja może wszcząć postępowanie ogólne.

2.

Do postępowania ogólnego stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu rozpoznawczym,

z wyjątkiem art. 29-31.

3.

Dowody i materiały zebrane i dopuszczone w postępowaniu ogólnym Komisja może włączyć

i uwzględnić jako dowody i materiały w postępowaniu rozpoznawczym bez przeprowadzania

dowodu w tym postępowaniu.

1.

W postępowaniu ogólnym Komisja może podjąć uchwałę o stwierdzeniu nieprawidłowości

lub uchybień w działalności organów i osób prowadzących postępowania w przedmiocie

wydawania decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich lub skierować

zawiadomienie do odpowiedniego organu.

2.

W razie niestwierdzenia nieprawidłowości lub uchybień, o których mowa w ust. 1, Komisja

może umorzyć postępowanie ogólne, żądać przeprowadzenia kontroli lub wszczęcia postępowań,

o których mowa w art. 28.

3.

W razie stwierdzenia nieprawidłowości lub uchybień mniejszej wagi Komisja może zakończyć

postępowanie bez podejmowania uchwały, o której mowa w ust. 1.

Od uchwały, o której mowa w art. 37c ust. 1, i czynności, o których mowa w art. 37a

ust. 1 i 2, nie służy odwołanie, powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw ani skarga

do sądu administracyjnego.

1

W sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 8 § 2, art. 13, art. 25, art. 31, art. 96a-96n, art. 114-122h,

art. 127-144 i art. 156 § 2 tej ustawy.

2.

Przepisów ustawy, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się do czynności sprawdzających,

o których mowa w art. 15 ust. 1.

3

Do zabezpieczenia i egzekucji należności oraz obowiązków wynikających z decyzji i

postanowień Komisji stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komisja w postępowaniu egzekucyjnym pełni rolę wierzyciela, chociażby beneficjentem

należności oraz obowiązków nie była Komisja, z wyjątkiem decyzji, o których mowa w

art. 34 ust. 1.

4

Do zawiadomień i wezwań, o których mowa w art. 16 ust. 3 i 4, oraz do spraw określonych

w art. 17b nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1781).

5.

Nie stwierdza się nieważności decyzji Komisji, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia

upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.

6

Nie obciąża się Komisji jako wierzyciela kosztami egzekucyjnymi ani opłatą komorniczą,

o których mowa w art. 64-66 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

Decyzja, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2, 3a i 4, oraz ostateczna decyzja właściwego

organu wydana na skutek decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3, zawierająca

odmienne rozstrzygnięcie niż uchylona decyzja reprywatyzacyjna, stanowią podstawę

wznowienia postępowania cywilnego o zapłatę odszkodowania lub dotyczącego zapłaty

wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości.

2.

Z żądaniem wznowienia postępowania może wystąpić także prokurator.

3.

Uwzględniając skargę o wznowienie postępowania, sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie

w sprawie orzeka o zwrocie spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Nie wyłącza

to możliwości dochodzenia w osobnym procesie naprawienia szkody poniesionej wskutek

wykonania wyroku.

4.

Przepisów art. 408 i art. 415 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego nie stosuje się.

1.

Od decyzji Komisji stronie nie przysługują przewidziane w odrębnych przepisach środki

prawne wzruszenia decyzji dotyczące wznowienia postępowania, uchylenia, zmiany lub

stwierdzenia nieważności decyzji.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do postanowień Komisji.

1

Decyzja, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2, 3 lub 3a oraz ust. 3, stanowi podstawę

wykreślenia w księdze wieczystej wpisu dokonanego na podstawie uchylonej decyzji reprywatyzacyjnej,

decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości,

o której mowa w art. 29 ust. 3, lub zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania

wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów,

lub na podstawie aktu notarialnego sporządzonego z uwzględnieniem uchylonej decyzji

reprywatyzacyjnej albo dokonanych po tym wpisie wpisów użytkowania wieczystego lub

własności nieruchomości, oraz stanowi podstawę wpisania jako właściciela odpowiednio

m.st. Warszawy albo Skarbu Państwa. Przepisu art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece nie stosuje się.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do wpisu dokonanego na podstawie aktu notarialnego,

na mocy albo wskutek którego osoba trzecia nabyła prawo lub została zwolniona z obowiązku.

W przypadku sprzedaży nieruchomości warszawskiej w postępowaniu egzekucyjnym lub innym

postępowaniu mającym skutki sprzedaży egzekucyjnej prawa osobiste i roszczenia dotyczące

nieruchomości warszawskiej ujawnione przez wpis w księdze wieczystej lub nieujawnione

w ten sposób pozostają w mocy bez potrącania ich wartości z ceny nabycia.

1.

Decyzja Komisji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2-3, stanowi podstawę niezwłocznego

przywrócenia posiadania nieruchomości warszawskiej lub jej odpowiedniej części najemcy

lub innej osobie zajmującej nieruchomość na podstawie umowy zawartej z gminą albo

Skarbem Państwa przed wydaniem decyzji reprywatyzacyjnej.

2.

Gmina albo Skarb Państwa ma obowiązek niezwłocznego przywrócenia posiadania najemcy

lub innej osobie zajmującej nieruchomość warszawską lub jej część przed dniem wydania

decyzji reprywatyzacyjnej od chwili wpisu, o którym mowa w art. 40.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, ma rygor natychmiastowej wykonalności z mocy prawa.

4.

Czynności prawne dokonane przez osobę, na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną,

o której mowa w ust. 1, lub przez jej następcę prawnego uznaje się za bezskuteczne

wobec osoby zajmującej nieruchomość warszawską lub jej część.

5.

Umowę, o której mowa w ust. 1, poczytuje się w razie wątpliwości za przedłużoną na

czas nieoznaczony.

6.

Prawa i obowiązki, o których mowa w ust. 1 i 2, pozostają w mocy do czasu wydania

przez Komisję decyzji prawomocnej.

1.

Decyzja reprywatyzacyjna nie narusza uprawnień i obowiązków z umowy najmu zawartej

z najemcą nieruchomości warszawskiej lub jej części przez gminę albo Skarb Państwa.

2.

Jeżeli umowa najmu, o której mowa w ust. 1, została zawarta przed wydaniem decyzji

reprywatyzacyjnej, osoba, na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną, ani jej

następca prawny nie wstępuje w stosunek najmu. Nie dotyczy to osoby, na rzecz której

wydana została prawomocna decyzja Komisji, albo gdy Komisja umorzyła postępowanie

na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 5.

3.

Osoba, która wstąpiła w stosunek najmu, może wypowiedzieć najem na zasadach określonych

w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie

gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.

4.

Do czasu zapewnienia najemcy lub innej osobie zajmującej lokal w nieruchomości warszawskiej

odpowiedniego lokalu zamiennego i pokrycia kosztów przeprowadzki decyzja Komisji,

decyzja reprywatyzacyjna oraz zawarta na ich podstawie umowa o ustanowieniu użytkowania

wieczystego oraz o sprzedaży budynku na podstawie art. 31 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a także decyzja o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w

prawo własności nie podlegają wykonaniu ani egzekucji w zakresie, w jakim naruszałoby

to uprawnienia i obowiązki, o których mowa w art. 40b ust. 1 i 2, chociażby decyzja

była ostateczna lub prawomocna.

5.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w razie sprzedaży budynku osobie, na rzecz której

wydano decyzję reprywatyzacyjną, na podstawie art. 31 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Umowa najmu nieruchomości warszawskiej lub jej części powinna być zawarta na piśmie

pod rygorem nieważności.

1.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2-3, gmina albo Skarb

Państwa są obowiązane do przejęcia zarządu nieruchomością warszawską lub jej odpowiednią

częścią na zasadach określonych w art. 184a-186a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Osoba, na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną, jej następca prawny albo

dotychczasowy zarządca są obowiązani niezwłocznie wydać nieruchomość lub jej odpowiednią

część gminie albo Skarbowi Państwa, a także dopełnić wszelkich czynności niezbędnych

do prawidłowego przejęcia i sprawowania zarządu.

2.

Gmina albo Skarb Państwa od dnia wydania decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt

2-3, pobiera czynsz za zajmowany lokal na podstawie umowy, o której mowa w art. 40b

ust. 1, według aktualnych stawek określanych w uchwale lub zarządzeniu właściwego

organu.

3.

Do zabezpieczenia i egzekucji obowiązku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy

ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

W decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1, Komisja może stwierdzić, że wskutek wydania

decyzji reprywatyzacyjnej wyrządzono szkodę gminie lub Skarbowi Państwa przez niezgodne

z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej.

2.

Wyrządzenie szkody, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę odpowiedzialności osoby

działającej w charakterze organu administracji publicznej lub z jego upoważnienia

albo jako członek kolegialnego organu administracji publicznej lub osoby wykonującej

w urzędzie organu administracji publicznej pracę w ramach stosunku pracy, stosunku

służbowego lub umowy cywilnoprawnej, biorącej udział w prowadzeniu sprawy rozstrzyganej

w drodze decyzji reprywatyzacyjnej.

3.

Komisja doręcza decyzję, o której mowa w ust. 1, prokuratorowi okręgowemu właściwemu

ze względu na siedzibę organu, który wydał decyzję reprywatyzacyjną.

4.

Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 2, dopuściła się działania lub zaniechania z winy

umyślnej, odpowiada ona do pełnej wysokości szkody, o której mowa w ust. 1.

5.

Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 2, dopuściła się działania lub zaniechania nieumyślnie,

odszkodowanie ustala się w wysokości określonej w decyzji, o której mowa w ust. 1,

jednak nie może ono przewyższać 12-krotności miesięcznego wynagrodzenia tej osoby.

6.

Wynagrodzenie przysługujące osobie, o której mowa w ust. 2, określa się na dzień działania

lub na koniec okresu zaniechania, którym wyrządzono szkodę. W przypadku gdy zgodnie

ze zdaniem poprzedzającym wynagrodzenie może być określone w różnej wysokości, przyjmuje

się wysokość najwyższą.

7.

Do postępowania dotyczącego odpowiedzialności osoby, o której mowa w ust. 2, stosuje

się przepisy art. 7 ust. 3-5 i art. 8 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej

funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1169). Decyzja określona w ust. 1 zastępuje wniosek, o którym mowa w art. 7 ust. 1 tej

ustawy.

1.

Nieważne jest oświadczenie woli mające za przedmiot nieruchomość warszawską, złożone

przez osobę, na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną na podstawie okoliczności,

o których mowa w art. 30 ust. 1, która nabyła prawo lub roszczenie od osoby uprawnionej

lub która nie była osobą uprawnioną w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu.

2.

Nieważność oświadczenia woli, o którym mowa w ust. 1, nie ma wpływu na skuteczność

dokonanej na jego podstawie odpłatnej czynności prawnej, jeżeli wskutek tej czynności

osoba trzecia nabyła prawo lub została zwolniona od obowiązku, chyba że działała w

złej wierze.

3.

W złej wierze jest ten, kto w chwili dokonania czynności prawnej z osobą, o której

mowa w ust. 1, wiedział lub z łatwością mógł się dowiedzieć o okolicznościach, o których

mowa w art. 30 ust. 1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia