Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 1 marca 2021 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo atomowe

1.

Ustawa określa

1)

działalność w zakresie pokojowego wykorzystywania energii atomowej związaną z rzeczywistym

i potencjalnym narażeniem na promieniowanie jonizujące od sztucznych źródeł promieniotwórczych,

materiałów jądrowych, urządzeń wytwarzających promieniowanie jonizujące, odpadów promieniotwórczych

i wypalonego paliwa jądrowego;

2)

obowiązki kierownika jednostki organizacyjnej wykonującej tę działalność;

3)

organy właściwe w sprawach bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej;

4)

zasady odpowiedzialności cywilnej za szkody jądrowe;

5)

zasady wypełniania zobowiązań międzynarodowych, w tym w ramach Unii Europejskiej,

dotyczących bezpieczeństwa jądrowego, ochrony przed promieniowaniem jonizującym oraz

zabezpieczeń materiałów jądrowych i kontroli technologii jądrowych.

2.

Ustawa określa także kary pieniężne za naruszenie przepisów dotyczących bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej oraz tryb ich nakładania.

3.

Ustawę stosuje się również do działalności wykonywanej w warunkach zwiększonego, w

wyniku działania człowieka, narażenia na naturalne promieniowanie jonizujące.

4.

Ustawa ponadto określa zasady monitorowania skażeń promieniotwórczych i reguluje działania

podejmowane w przypadku zdarzeń radiacyjnych, jak również w przypadku długotrwałego

narażenia w następstwie zdarzenia radiacyjnego lub działalności wykonywanej w przeszłości.

5.

Ustawa określa również szczególne zasady ochrony osób przed zagrożeniami wynikającymi

ze stosowania promieniowania jonizującego w celach medycznych lub w celu obrazowania

pozamedycznego.

Wykonywanie działalności, o której mowa w art. 1 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, jest dopuszczalne

po zastosowaniu określonych w przepisach środków dla zapewnienia bezpieczeństwa oraz

ochrony życia i zdrowia ludzi, jak również bezpieczeństwa mienia i ochrony środowiska.

W rozumieniu niniejszej ustawy użyte określenia oznaczają

1)

audyt kliniczny - systematyczną kontrolę lub przegląd medycznych procedur radiologicznych,

mające na celu polepszenie jakości udzielanych pacjentowi świadczeń zdrowotnych poprzez

usystematyzowaną analizę, w ramach której praktyka, procedury i wyniki radiologiczne

są porównywane z uznanymi standardami oraz, w razie konieczności, modyfikację dotychczasowego

postępowania lub wprowadzenie nowych standardów;

1a)

awaria projektowa - warunki awaryjne obiektu jądrowego uwzględnione w projekcie obiektu

jądrowego zgodnie z ustalonymi wymaganiami projektowania, w których uszkodzenie paliwa

oraz uwolnienia substancji promieniotwórczych są utrzymywane w ustalonych granicach;

1b)

badanie przesiewowe - badanie diagnostyczne z wykorzystaniem urządzeń radiologicznych

przeprowadzane w celu wczesnego diagnozowania chorób w grupach ryzyka;

2)

bezpieczeństwo jądrowe - osiągnięcie odpowiednich warunków eksploatacji, zapobieganie

awariom i łagodzenie ich skutków, czego wynikiem jest ochrona pracowników i ludności

przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego z obiektów jądrowych;

2a)

ciężka awaria - warunki awaryjne obiektu jądrowego, poważniejsze niż awarie projektowe,

prowadzące do znaczącej degradacji rdzenia reaktora i mogące prowadzić do znaczących

uwolnień substancji promieniotwórczych;

2b)

członek ekipy awaryjnej - osobę pełniącą określoną funkcję podczas zdarzenia radiacyjnego,

która może zostać narażona podczas wykonywania zadań w związku ze zdarzeniem radiacyjnym

- w szczególności pracownika jednostki organizacyjnej, w której wystąpiło zdarzenie

radiacyjne, pracownika organu, funkcjonariusza służby lub żołnierza - biorącą udział

w likwidacji zagrożenia, w tym w działaniach ratowniczych, lub usuwaniu skutków zdarzenia

radiacyjnego;

3)

dawka graniczna - wartość dawki promieniowania jonizującego, wyrażoną jako

a)

dawka skuteczna (efektywna), w tym obciążająca dawka skuteczna (efektywna) określona

w załączniku nr 1 do ustawy, lub

b)

dawka równoważna

- dla określonych osób, pochodzącej od kontrolowanej działalności zawodowej, której,

poza przypadkami przewidzianymi w przepisach ustawy, nie wolno przekroczyć;

4)

dawka pochłonięta - dawkę pochłoniętą określoną w załączniku nr 1 do ustawy;

5)

dawka równoważna - dawkę równoważną określoną w załączniku nr 1 do ustawy;

6)

dawka skuteczna (efektywna) - dawkę skuteczną (efektywną) określoną w załączniku nr

1 do ustawy;

6a)

diagnostyczny poziom referencyjny - poziom dawki w rentgenodiagnostyce i w radiologii

zabiegowej lub, w przypadku produktów radiofarmaceutycznych, poziom aktywności tych

produktów w odniesieniu do typowych badań diagnostycznych i zabiegów, którym poddawani

są pacjenci o standardowej budowie ciała lub które przeprowadzane są na standardowych

fantomach w odniesieniu do szeroko określonych kategorii sprzętu;

6b)

działania interwencyjne - działania, które zapobiegają narażeniu lub ograniczają narażenie

ludzi, jak również zapobiegają skażeniu lub zmniejszają skażenie środowiska w wyniku

zdarzenia radiacyjnego lub sytuacji narażenia istniejącego, polegające na oddziaływaniu

na źródło promieniowania jonizującego, źródło skażeń promieniotwórczych, drogi rozprzestrzeniania

skażeń promieniotwórczych, ludzi oraz na środowisko;

6c)

działania naprawcze - usunięcie źródła promieniowania jonizującego lub ograniczenie

wartości jego aktywności lub ilości, przerwanie dróg narażenia lub ograniczenie wpływu

tych dróg w celu uniknięcia lub ograniczenia dawek, które mogłyby zostać otrzymane

w sytuacji narażenia istniejącego;

6d)

ekspozycja medyczna - ekspozycję na promieniowanie jonizujące osób w ramach medycznych

procedur radiologicznych, mającą na celu przyniesienie korzyści dla ich zdrowia, a

także ekspozycję opiekunów oraz osób uczestniczących w eksperymentach medycznych lub

badaniach klinicznych;

6e)

ekspozycja niezamierzona - ekspozycję medyczną, która w znaczącym stopniu różni się

od ekspozycji medycznej przewidzianej dla danego celu;

7)

(uchylony)

7

funkcja bezpieczeństwa - funkcję, którą dla zapewnienia bezpieczeństwa wypełnia system,

element konstrukcji lub element wyposażenia obiektu jądrowego;

7a)

jednostka ochrony zdrowia - jednostkę organizacyjną będącą podmiotem wykonującym działalność

leczniczą w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 295, 567, 1493, 2112, 2345 i 2401);

8)

jednostka organizacyjna - wykonującą działalność związaną z narażeniem

a)

osobę fizyczną,

b)

osobę prawną,

c)

państwową jednostkę organizacyjną,

d)

samorządową jednostkę organizacyjną,

e)

organizację społeczną lub

f)

niebędącą osobą prawną jednostkę organizacyjną, której ustawa przyznaje zdolność prawną;

8a)

lekarz kierujący - lekarza, lekarza dentystę lub inną osobę upoważnioną do kierowania

osób na medyczne procedury radiologiczne;

8b)

lekarz prowadzący - lekarza, lekarza dentystę lub inną osobę upoważnioną do przyjęcia

odpowiedzialności za poddanie pacjenta ekspozycji medycznej;

8c)

kultura bezpieczeństwa - zespół podstawowych wartości, postaw i zachowań, zarówno

grupowych, jak i indywidualnych, nadających priorytet zagadnieniom ochrony i bezpieczeństwa

przed innymi celami;

9)

likwidacja obiektu jądrowego - doprowadzenie obiektu lub urządzenia do stanu niewymagającego

ograniczeń z punktu widzenia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej w wykonywaniu

dowolnej działalności;

10)

(uchylony)

10a)

limity i warunki eksploatacyjne - określony w zezwoleniu na wykonywanie działalności

związanej z narażeniem, polegającej na rozruchu lub eksploatacji obiektu jądrowego

zbiór wymagań, ustalający graniczne wartości parametrów eksploatacyjnych obiektu jądrowego,

wymaganą dyspozycyjność funkcjonalną i wydajność urządzeń tego obiektu oraz obsadę

pracownikami;

10b)

materiał budowlany - wyrób budowlany przeznaczony do włączenia w sposób trwały do

budynku lub jego części, którego właściwości użytkowe mają wpływ na właściwości użytkowe

budynku w odniesieniu do narażenia jego mieszkańców na promieniowanie jonizujące;

11)

materiał jądrowy - rudy, materiały wyjściowe (źródłowe) lub specjalne materiały rozszczepialne,

o których mowa w art. 197 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

zwanego dalej „Traktatem Euratom”;

11a)

materiał promieniotwórczy - materiał zawierający substancje promieniotwórcze;

12)

medycyna nuklearna - działalność diagnostyczną związaną z podawaniem pacjentom produktów

radiofarmaceutycznych, a także leczenie polegające na zamierzonym wprowadzeniu do

ustroju terapeutycznych ilości produktów radiofarmaceutycznych;

12a)

medyczna pracownia rentgenowska - pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, przeznaczonych

do stosowania aparatów rentgenowskich do celów rentgenodiagnostyki, radiologii zabiegowej,

radioterapii powierzchniowej lub radioterapii schorzeń nienowotworowych;

13)

(uchylony)

14)

(uchylony)

15)

narażenie - proces, w którym organizm ludzki podlega napromienieniu promieniowaniem

jonizującym

a)

zewnętrznemu lub jest wystawiony na możliwość takiego napromienienia (narażenie zewnętrzne)

lub

b)

wewnętrznemu lub jest wystawiony na możliwość takiego napromienienia (narażenie wewnętrzne);

15a)

narażenie na radon - narażenie na pochodne radonu;

15b)

narażenie przypadkowe - narażenie w wyniku wypadku osób innych niż członkowie ekip

awaryjnych;

16)

narażenie wyjątkowe - narażenie członka ekipy awaryjnej w sytuacji zdarzenia radiacyjnego;

16

narażenie w wyniku obrazowania pozamedycznego - zamierzone narażenie w wyniku obrazowania,

którego głównym celem nie jest przyniesienie korzyści zdrowotnej osobie poddawanej

narażeniu;

16

natychmiastowe działania interwencyjne - działania interwencyjne podejmowane bezpośrednio

po wystąpieniu zdarzenia radiacyjnego, których opóźnione podjęcie wiązałoby się ze

znacznym obniżeniem ich skuteczności;

16a)

normalna eksploatacja - eksploatację obiektu jądrowego w zakresie limitów i warunków

eksploatacyjnych;

17)

obiekt jądrowy - elektrownię jądrową, reaktor badawczy, zakład wzbogacania izotopowego,

zakład wytwarzania paliwa jądrowego, zakład przerobu wypalonego paliwa jądrowego,

przechowalnik wypalonego paliwa jądrowego, a także bezpośrednio związany z którymkolwiek

z tych obiektów i znajdujący się na jego terenie obiekt służący do przechowywania

odpadów promieniotwórczych;

18)

objętość tarczowa - objętość guza nowotworowego lub innych tkanek, które są napromieniane

w celu osiągnięcia planowanego efektu terapeutycznego;

19)

ochrona fizyczna - całokształt przedsięwzięć organizacyjnych i technicznych, mających

na celu skuteczne zabezpieczenie materiałów jądrowych i obiektów jądrowych przed aktami

terroru, dywersji, sabotażu i kradzieży;

20)

ochrona radiologiczna - zapobieganie narażeniu ludzi i skażeniu środowiska, a w przypadku

braku możliwości zapobieżenia takim sytuacjom - ograniczenie ich skutków do poziomu

tak niskiego, jak tylko jest to rozsądnie osiągalne, przy uwzględnieniu czynników

ekonomicznych, społecznych i zdrowotnych;

21)

ochrona radiologiczna pacjenta - zespół czynności i ograniczeń zmierzających do zminimalizowania

narażenia pacjenta na promieniowanie jonizujące, które nie będzie nadmiernie utrudniało

lub uniemożliwiało uzyskania pożądanych i uzasadnionych informacji diagnostycznych

lub efektów leczniczych;

22)

odpady promieniotwórcze - materiały stałe, ciekłe lub gazowe, zawierające substancje

promieniotwórcze lub skażone tymi substancjami, których wykorzystanie nie jest przewidywane

ani rozważane, zakwalifikowane do kategorii odpadów wymienionych w art. 47, w tym

wypalone paliwo jądrowe przeznaczone do składowania; niniejsza definicja nie ma zastosowania

do rozdziału 8a;

23)

ogranicznik dawki (limit użytkowy dawki) - ograniczenie przewidywanych dawek indywidualnych,

wyrażonych jako dawki skuteczne (efektywne) lub dawki równoważne, które mogą pochodzić

od określonego źródła promieniowania jonizującego, uwzględnione podczas planowania

ochrony radiologicznej w celach związanych z optymalizacją;

23a)

operacyjne poziomy interwencyjne - poziomy bezpośrednio mierzalnych wartości fizycznych

wskazujące na możliwość przekroczenia poziomów interwencyjnych;

23b)

opiekun - osobę, która w sposób świadomy i dobrowolny poddaje się narażeniu na działanie

promieniowania jonizującego przez pomoc, poza swoją pracą zawodową, we wspieraniu

osób poddawanych aktualnie lub w przeszłości ekspozycji medycznej lub przez towarzyszenie

tym osobom;

23c)

osoba kierująca działaniami ekipy awaryjnej - organ, dowódcę, komendanta, szefa służby,

inspekcji i sił zbrojnych, których pracownicy, funkcjonariusze lub żołnierze biorą

udział jako członkowie ekip awaryjnych w likwidacji zagrożenia, w tym w działaniach

ratowniczych, lub usuwaniu skutków zdarzenia radiacyjnego;

24)

postępowanie z odpadami promieniotwórczymi - działania związane z przetwarzaniem,

przemieszczaniem, przechowywaniem lub składowaniem odpadów promieniotwórczych, włącznie

z odprowadzaniem odpadów promieniotwórczych do środowiska, z wyłączeniem transportu

odpadów promieniotwórczych poza terenem jednostki organizacyjnej;

25)

postępowanie z wypalonym paliwem jądrowym - działania związane z przerobem, przemieszczaniem

lub przechowywaniem wypalonego paliwa jądrowego, z wyłączeniem transportu wypalonego

paliwa jądrowego poza terenem jednostki organizacyjnej;

25a)

postulowane zdarzenie inicjujące - zdarzenie zidentyfikowane przy projektowaniu obiektu

jądrowego jako mogące prowadzić do przewidywanego zdarzenia eksploatacyjnego lub warunków

awaryjnych;

26)

poziom interwencyjny - liczbową wartość dawki skutecznej lub równoważnej możliwej

do uniknięcia albo poziom zawartości izotopów promieniotwórczych w żywności, wodzie

przeznaczonej do spożycia przez ludzi i środkach żywienia zwierząt, których możliwość

przekroczenia oznacza konieczność rozważenia podjęcia określonych działań interwencyjnych;

26a)

poziom odniesienia - poziom dawki skutecznej (efektywnej), dawki równoważnej lub stężenia

promieniotwórczego w przypadku zdarzenia radiacyjnego lub w sytuacji narażenia istniejącego,

powyżej którego za niewłaściwe uznaje się dopuszczenie do występowania narażenia;

27)

(uchylony)

28)

pracodawca zewnętrzny - pracodawcę zatrudniającego pracowników, o których mowa w art.

17 ust. 1 pkt 1, prowadzących dowolną działalność na terenie kontrolowanym u innego

pracodawcy;

28a)

pracownia - pracownię akceleratorową, pracownię izotopową i pracownię rentgenowską;

28b)

pracownia akceleratorowa - zespół pomieszczeń z zainstalowanym akceleratorem, w skład

których wchodzi co najmniej jedno pomieszczenie do napromieniania;

28c)

pracownia izotopowa - pomieszczenie lub zespół pomieszczeń przeznaczonych do pracy

z otwartymi lub zamkniętymi źródłami promieniotwórczymi oraz urządzeniami zawierającymi

zamknięte źródła promieniotwórcze;

28d)

pracownia rentgenowska - pomieszczenie przeznaczone do pracy z aparatem rentgenowskim

lub zespół pomieszczeń składających się przynajmniej z jednego pomieszczenia do pracy

z aparatem rentgenowskim;

29)

pracownik - pracownika w rozumieniu przepisów Prawa pracy, osobę wykonującą pracę

na podstawie innej niż stosunek pracy, jak również osobę wykonującą działalność na

własny rachunek, którzy w warunkach narażenia na promieniowanie jonizujące mogą otrzymać

dawki przekraczające wartości dawek granicznych określonych dla osób z ogółu ludności;

30)

pracownik zewnętrzny - pracownika, zatrudnionego przez pracodawcę zewnętrznego lub

wykonującego działalność na własny rachunek, wykonującego dowolną działalność na terenie

kontrolowanym lub terenie nadzorowanym, za który nie jest odpowiedzialny ani on, ani

jego pracodawca;

31)

praktykant - osobę odbywającą szkolenie lub praktykę w jednostce organizacyjnej w

celu uzyskania określonych umiejętności;

31a)

produkt radiofarmaceutyczny - produkt leczniczy w rozumieniu art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2020 r. poz. 944, 1493 i 2112 oraz z 2021 r. poz. 97) zawierający substancję promieniotwórczą;

32)

program zapewnienia jakości - system działań gwarantujący spełnienie określonych wymagań

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej oraz przeprowadzenie sprawnego postępowania

w przypadku wystąpienia zdarzenia radiacyjnego w zależności od prowadzonej działalności,

a w przypadku działalności z materiałami jądrowymi lub obiektami jądrowymi - gwarantujący

także spełnienie wymagań ochrony fizycznej;

33)

promieniowanie jonizujące - promieniowanie składające się z cząstek bezpośrednio lub

pośrednio jonizujących albo z obu rodzajów tych cząstek lub fal elektromagnetycznych

o długości do 100 nm (nanometrów);

34)

promieniowanie naturalne - promieniowanie jonizujące emitowane ze źródeł pochodzenia

naturalnego ziemskiego i kosmicznego;

35)

przechowalnik wypalonego paliwa jądrowego - obiekt jądrowy przeznaczony do bezpiecznego,

stabilnego i chronionego przechowywania wypalonego paliwa jądrowego po jego wyładowaniu

z reaktora lub basenu przy reaktorze, a przed przekazaniem do przerobu lub składowania

w charakterze odpadu promieniotwórczego;

36)

przechowywanie odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego - magazynowanie

odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego z zamiarem ponownego ich

wydobycia;

37)

przerób wypalonego paliwa jądrowego - proces lub działanie zmierzające do wydobycia

części lub wszystkich izotopów promieniotwórczych z wypalonego paliwa jądrowego w

celu ich dalszego wykorzystania;

38)

przetwarzanie materiałów jądrowych - proces lub działanie zmierzające do zmiany postaci

fizycznej lub chemicznej (konwersja) materiału jądrowego, począwszy od konwersji rudy

uranu lub toru, aż do uzyskania materiału w postaci paliwa jądrowego lub dowolnej

postaci, nadającej się do innych zastosowań tych materiałów, w tym przerób wypalonego

paliwa jądrowego oraz przetwarzanie odpadów promieniotwórczych zawierających materiały

jądrowe;

39)

przetwarzanie odpadów promieniotwórczych - proces lub działanie zmierzające do minimalizacji

objętości odpadów, segregację odpadów według kategorii lub podkategorii oraz przygotowanie

ich do transportu lub składowania;

39a)

przewidywane zdarzenie eksploatacyjne - proces eksploatacyjny odbiegający od normalnej

eksploatacji, którego wystąpienie jest przewidywane co najmniej jeden raz podczas

okresu eksploatacji obiektu jądrowego, ale który - dzięki zastosowaniu odpowiednich

rozwiązań projektowych - nie spowoduje znaczącego uszkodzenia systemów lub elementów

konstrukcji lub wyposażenia ważnych dla bezpieczeństwa obiektu jądrowego, a także

nie doprowadzi do powstania warunków awaryjnych;

40)

radiologia zabiegowa - stosowanie technik obrazowania rentgenowskiego w celu ułatwienia

wprowadzania i przemieszczania urządzeń w ciele ludzkim do celów diagnostycznych lub

terapeutycznych;

41)

radioterapia - działalność terapeutyczną przeprowadzaną promieniowaniem jonizującym,

poza metodami medycyny nuklearnej, w tym

a)

terapię powierzchniową dla leczenia nowotworów położonych w skórze człowieka oraz

terapię głęboką dla leczenia nowotworów i niektórych innych zmian chorobowych położonych

w narządach i tkankach o innej lokalizacji (teleradioterapia),

b)

wprowadzanie źródła promieniotwórczego bezpośrednio do narządów wewnętrznych śródtkankowo,

dojamowo lub umieszczanie go na powierzchni ciała pacjenta (brachyterapia);

42)

rentgenodiagnostyka - wszelką działalność diagnostyczną związaną z wykorzystaniem

aparatów rentgenowskich;

43)

skażenie promieniotwórcze - niezamierzoną lub niepożądaną obecność substancji promieniotwórczych

a)

na powierzchni lub w ciałach stałych, cieczach lub gazach,

b)

wewnątrz lub na powierzchni ciała ludzkiego;

44)

składowanie odpadów promieniotwórczych - złożenie odpadów promieniotwórczych w składowisku

odpadów promieniotwórczych bez zamiaru ponownego ich wydobycia;

44a)

specjalista w dziedzinie fizyki medycznej - specjalistę w dziedzinie fizyki medycznej,

o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 24 lutego 2017 r. o uzyskiwaniu tytułu specjalisty w dziedzinach mających

zastosowanie w ochronie zdrowia

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1169 i 1493);

44b)

strefa planowania awaryjnego - obszar wokół terenu jednostki organizacyjnej, dla którego

planuje się i przygotowuje do podjęcia we właściwym czasie działania interwencyjne,

w przypadku wystąpienia w tej jednostce organizacyjnej zdarzenia radiacyjnego powodującego

lub mogącego spowodować powstanie zagrożenia poza terenem jednostki organizacyjnej,

w celu uniknięcia lub znaczącego ograniczenia skutków radiologicznych zdarzenia radiacyjnego

dla zdrowia osób z ogółu ludności;

45)

substancja promieniotwórcza - substancję zawierającą jeden lub więcej izotopów promieniotwórczych

o takiej aktywności lub stężeniu promieniotwórczym, które nie mogą być pominięte z

punktu widzenia ochrony radiologicznej;

46)

(uchylony)

46a)

sytuacja narażenia istniejącego - sytuację narażenia, która już istnieje w momencie

konieczności podjęcia decyzji dotyczącej jej kontroli i która nie wymaga lub przestała

wymagać podjęcia pilnych działań;

47)

szkoda dla zdrowia człowieka - oszacowane ryzyko skrócenia długości i pogorszenia

jakości życia ludzi w następstwie narażenia na promieniowanie jonizujące; obejmuje

straty wynikające ze skutków somatycznych, nowotworów i poważnych zaburzeń genetycznych;

47a)

średnioroczne stężenie radonu - wartość stężenia radonu oszacowaną na podstawie pomiarów

tego stężenia w okresie nie krótszym niż jeden miesiąc, odpowiadającą średniemu stężeniu

radonu w powietrzu w okresie roku kalendarzowego;

47b)

teleradiologia - elektroniczne przesyłanie obrazów radiologicznych, w celu ich opisu

lub konsultacji, z jednego miejsca do innego miejsca za pomocą łączy do transmisji

zapewnionych przez dostawcę niezależnego od jednostki ochrony zdrowia, w której obraz

powstał; przesyłanie to nie obejmuje przesyłania obrazów na własny użytek w ramach

jednostki ochrony zdrowia;

48)

teren kontrolowany - teren o kontrolowanym dostępie, objęty specjalnymi przepisami

mającymi na celu ochronę przed promieniowaniem jonizującym lub rozprzestrzenianiem

się skażeń promieniotwórczych;

49)

teren nadzorowany - teren objęty specjalnym nadzorem, w celu ochrony przed promieniowaniem

jonizującym;

49a)

typ zamkniętego źródła promieniotwórczego - oznaczenie katalogowe źródła lub zespół

cech konstrukcyjnych i parametrów fizycznych charakteryzujących punktowe, powierzchniowe

oraz liniowe źródło promieniotwórcze, w tym rodzaj wykorzystywanego promieniowania

jonizującego;

50)

urządzenia radiologiczne - źródła promieniowania jonizującego lub urządzenia służące

do detekcji promieniowania jonizującego, wykorzystywane do celów leczniczych lub diagnostycznych;

50

uszczerbek na zdrowiu - możliwe do klinicznego zaobserwowania u osób lub ich potomstwa

szkodliwe skutki, które pojawiają się natychmiast albo z opóźnieniem; w przypadku

skutków pojawiających się z opóźnieniem zakłada się prawdopodobieństwo, a nie pewność

ich wystąpienia;

50a)

warunki awaryjne - odchylenia od normalnej eksploatacji obiektu jądrowego poważniejsze

niż przewidywane zdarzenia eksploatacyjne;

50b)

warunki projektowe - warunki występujące przy normalnej eksploatacji obiektu jądrowego,

przewidywanych zdarzeniach eksploatacyjnych i podczas awarii projektowych, uwzględnione

w projekcie obiektu jądrowego, zgodnie z ustalonymi kryteriami projektowania i przy

zachowawczym podejściu;

51)

wypalone paliwo jądrowe - paliwo jądrowe, które zostało napromieniowane w rdzeniu

reaktora oraz na stałe usunięte z rdzenia;

51a)

wyprzedzające działania interwencyjne - działania interwencyjne podejmowane przed

uwolnieniem substancji promieniotwórczej lub krótko po tym uwolnieniu, lub przed wystąpieniem

narażenia, w celu uniknięcia lub ograniczenia wystąpienia poważnych skutków deterministycznych

zdarzenia radiacyjnego, na podstawie oceny aktualnego stanu i prognozy rozwoju sytuacji

awaryjnej;

51b)

wyrób powszechnego użytku - przyrząd lub przedmiot

a)

do którego w sposób zamierzony zostały wprowadzone izotopy promieniotwórcze lub w

którym zostały one wytworzone przez aktywację, lub

b)

który wytwarza promieniowanie jonizujące

- który może być sprzedawany lub udostępniany osobom z ogółu ludności bez nadzoru

i kontroli regulacyjnej po sprzedaży lub udostępnieniu;

52)

wzbogacanie izotopowe - proces polegający na rozdzielaniu izotopów uranu w celu zwiększenia

zawartości uranu 235 w produkcie wyjściowym;

53)

zagrożenie - narażenie, którego wystąpienie nie jest pewne, lecz które może być skutkiem

zdarzenia lub serii zdarzeń o charakterze probabilistycznym, w tym awarii sprzętu

i błędów eksploatacyjnych;

54)

zamknięcie składowiska odpadów promieniotwórczych - zaprzestanie dostarczania odpadów

promieniotwórczych do składowiska, na podstawie decyzji właściwego organu, oraz wykonanie

prac koniecznych do zapewnienia bezpieczeństwa składowiska;

54a)

zamknięte źródło promieniotwórcze - źródło promieniotwórcze o takiej budowie, która

w warunkach określonych dla jego stosowania uniemożliwia przedostanie się do środowiska

zawartej w nim substancji promieniotwórczej;

55)

zdarzenie radiacyjne - nietypową sytuację lub zdarzenie związane ze źródłem promieniowania

jonizującego, wymagające podjęcia pilnych działań interwencyjnych w celu

a)

złagodzenia poważnych niepożądanych skutków dla zdrowia ludzi, ich bezpieczeństwa,

jakości życia, mienia lub środowiska lub

b)

zmniejszenia ryzyka, które mogłoby doprowadzić do poważnych niepożądanych skutków,

o których mowa w lit. a;

55

zintegrowany system zarządzania - system zarządzania obejmujący elementy związane

z bezpieczeństwem, zdrowiem, środowiskiem, zapewnieniem jakości, kwestiami ekonomicznymi

oraz ochroną fizyczną, dający priorytet bezpieczeństwu jądrowemu przez zapewnienie,

że wszystkie decyzje są podejmowane po analizie ich wpływu na bezpieczeństwo jądrowe,

ochronę radiologiczną, ochronę fizyczną i zabezpieczenia materiałów jądrowych;

55a)

źródło niekontrolowane - źródło promieniotwórcze, z którym działalność podlega reglamentacji

zgodnie z art. 4, a które nie jest objęte nadzorem i kontrolą regulacyjną albo zostało

nimi objęte, ale kontrola i nadzór nad tym źródłem zostały przerwane, w szczególności

z powodu porzucenia, zaginięcia, kradzieży, umieszczenia w miejscu do tego nieprzeznaczonym

albo niezgodnego z prawem przekazania tego źródła;

56)

źródło promieniotwórcze - źródło promieniowania jonizującego zawierające materiał

promieniotwórczy w celu wykorzystania promieniotwórczości tego materiału;

57)

źródło promieniowania jonizującego - czynnik, który może spowodować narażenie, w szczególności

przez emitowanie promieniowania jonizującego lub uwalnianie materiału promieniotwórczego;

58)

źródło wysokoaktywne - zamknięte źródło promieniotwórcze zawierające izotop promieniotwórczy,

którego aktywność jest równa wartości poziomu progowego aktywności P2 podanej w załączniku nr 2 do ustawy lub wyższa od niej.

1.

Wykonywanie działalności związanej z narażeniem polegającej na

1)

wytwarzaniu, przetwarzaniu, przechowywaniu, transporcie lub stosowaniu materiałów

jądrowych, materiałów promieniotwórczych lub źródeł promieniotwórczych, z wyłączeniem

przetwarzania, przechowywania, transportu lub stosowania odpadów zawierających substancje

promieniotwórcze niebędących odpadami promieniotwórczymi,

2)

budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektów jądrowych,

3)

budowie, eksploatacji lub zamknięciu składowisk odpadów promieniotwórczych,

4)

obrocie materiałami lub źródłami, o których mowa w pkt 1, z wyłączeniem obrotu odpadami

zawierającymi substancje promieniotwórcze niebędącymi odpadami promieniotwórczymi,

5)

przechowywaniu, transporcie, przetwarzaniu lub składowaniu odpadów promieniotwórczych,

6)

przechowywaniu, transporcie lub przerobie wypalonego paliwa jądrowego lub obrocie

tym paliwem,

7)

wzbogacaniu izotopowym,

8)

eksploatacji lub zamknięciu kopalni rudy uranu,

9)

produkowaniu, instalowaniu, stosowaniu lub obsłudze urządzeń zawierających źródła

promieniotwórcze lub obrocie tymi urządzeniami,

10)

uruchamianiu lub stosowaniu urządzeń wytwarzających promieniowanie jonizujące,

11)

uruchamianiu pracowni, w których mają być stosowane źródła promieniowania jonizującego,

w szczególności pracowni rentgenowskich lub medycznych pracowni rentgenowskich,

12)

zamierzonym dodawaniu substancji promieniotwórczych w procesie produkcyjnym

a)

wyrobów powszechnego użytku,

b)

wyrobów medycznych, wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro, wyposażenia wyrobów

medycznych, wyposażenia wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro lub aktywnych wyrobów

medycznych do implantacji, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 186 i 1493 oraz z 2021 r. poz. 255),

13)

obrocie wyrobami lub wyposażeniem, o których mowa w pkt 12,

14)

przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub wywozie z tego terytorium wyrobów

lub wyposażenia, o których mowa w pkt 12,

15)

przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub wywozie z tego terytorium wyrobów

powszechnego użytku, do których dodano substancje promieniotwórcze,

16)

zamierzonym podawaniu substancji promieniotwórczych ludziom lub zwierzętom w celu

medycznej lub weterynaryjnej diagnostyki, leczenia lub badań naukowych,

17)

aktywacji materiału powodującej wzrost aktywności w wyrobie powszechnego użytku, której

w czasie wprowadzania tego wyrobu do obrotu nie można pominąć z punktu widzenia ochrony

radiologicznej

- wymaga zezwolenia, zgłoszenia albo powiadomienia w zakresie bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej, z zastrzeżeniem art. 6 pkt 1.

1a.

Wykonywanie działalności związanej z narażeniem polegającej na

1)

wydobywaniu ropy naftowej lub gazu ziemnego,

2)

wydobywaniu rud metali, z wyjątkiem rudy uranu,

3)

wykorzystaniu wód termalnych do produkcji energii,

4)

wydobywaniu lub przerobie fosforytów, w tym produkcji fosforu, kwasu fosforowego lub

nawozów fosforowych,

5)

uzdatnianiu lub filtrowaniu wód podziemnych,

6)

produkcji surówki z rudy żelaza,

7)

pozyskiwaniu pierwiastków ziem rzadkich z monacytu,

8)

produkcji cyny, ołowiu lub miedzi,

9)

produkcji cyrkonu lub cyrkonii,

10)

produkcji pigmentu TiO2,

11)

eksploatacji elektrowni węglowych, w tym konserwacji kotłów,

12)

produkcji cementu, w tym konserwacji pieców klinkierowych,

13)

przerobie rudy niobu lub tantalu,

14)

produkcji związków toru lub wytwarzaniu produktów zawierających tor,

15)

wykonywaniu pracy w miejscach pracy, w których, mimo podjęcia działań zgodnie z zasadą

optymalizacji, stężenie radonu wewnątrz pomieszczeń w tych miejscach pracy przekracza

poziom odniesienia, o którym mowa w art. 23b,

16)

wykonywaniu pracy w miejscach pracy pod ziemią, w których, mimo podjęcia działań zgodnie

z zasadą optymalizacji, poziom stężenia energii potencjalnej alfa krótkożyciowych

produktów rozpadu radonu w tych miejscach pracy wskazuje na możliwość otrzymania przez

pracownika dawki skutecznej (efektywnej) większej niż 1 mSv (milisiwert) rocznie

- wymaga powiadomienia w zakresie ochrony radiologicznej, z zastrzeżeniem art. 6a.

1b.

Nie jest dopuszczalne rozcieńczanie materiałów promieniotwórczych powstałych w wyniku

wykonywania działalności, o której mowa w ust. 1 lub 1a, jeżeli mogłoby to spowodować

wyłączenie działalności z nimi spod obowiązku uzyskania zezwolenia, dokonania zgłoszenia

lub powiadomienia.

1c.

Organ właściwy do wydania zezwolenia, przyjęcia zgłoszenia lub przyjęcia powiadomienia,

na wniosek kierownika jednostki organizacyjnej, wydaje, w drodze decyzji administracyjnej,

zgodę na rozcieńczanie materiałów promieniotwórczych powstałych w wyniku wykonywania

działalności, o której mowa w ust. 1 lub 1a, jeżeli względy bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej nie stoją temu na przeszkodzie.

2.

Działalność polegająca na dodawaniu substancji promieniotwórczych do żywności, pasz,

zabawek, osobistych ozdób lub produktów kosmetycznych, przywozie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub wywozie z tego terytorium takich wyrobów, do których dodano substancje

promieniotwórcze, jest zabroniona.

2a.

Działalność polegająca na

1)

aktywacji materiałów dodanych do zabawek lub osobistych ozdób powodującej wzrost aktywności

w zabawce lub osobistej ozdobie, której w czasie wprowadzania tej zabawki lub osobistej

ozdoby do obrotu nie można pominąć z punktu widzenia ochrony radiologicznej,

2)

przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub wywozie z tego terytorium zabawek

lub osobistych ozdób, o których mowa w pkt 1

- jest zabroniona.

3.

Działalność polegająca na obrocie odpadami promieniotwórczymi jest zabroniona.

4.

Usługodawca z państwa członkowskiego w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców

zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1252 i 2255) może wykonywać działalność, o której mowa w ust. 1 lub 1a, po uzyskaniu zezwolenia,

dokonaniu zgłoszenia albo dokonaniu powiadomienia, z zastrzeżeniem art. 6 pkt 1 i

art. 6a.

1.

Wniosek o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności, o której mowa w art. 4 ust.

1, zawiera

1)

oznaczenie jednostki organizacyjnej ubiegającej się o wydanie zezwolenia, jej siedzibę

i adres;

2)

w przypadku przedsiębiorców - numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile taki numer

posiada;

3)

określenie rodzaju, zakresu i miejsca wykonywania działalności związanej z narażeniem.

1a.

Do wniosku dołącza się dokumenty wymienione w przepisach wydanych na podstawie art.

6 pkt 2.

1b.

Jeżeli treść dołączonych do wniosku dokumentów jest niewystarczająca dla wykazania,

że wymagane przepisami prawa warunki wykonywania działalności związanej z narażeniem

zostały spełnione, organ wydający zezwolenie albo przyjmujący zgłoszenie, mając na

względzie konieczność zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej,

ochrony fizycznej oraz zabezpieczeń materiałów jądrowych, może

1)

przeprowadzić kontrolę spełniania warunków bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej,

ochrony fizycznej lub zabezpieczeń materiałów jądrowych u wnioskodawcy lub

2)

zażądać wykonania na koszt wnioskodawcy badań lub ekspertyz w celu stwierdzenia spełniania

warunków bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej, ochrony fizycznej lub zabezpieczeń

materiałów jądrowych, lub

3)

zażądać dodatkowych informacji wykazujących spełnianie wymagań bezpieczeństwa jądrowego,

ochrony radiologicznej, ochrony fizycznej lub zabezpieczeń materiałów jądrowych.

1c.

Do kontroli, o której mowa w ust. 1b pkt 1, przepisy rozdziału 9 stosuje się odpowiednio.

2.

Złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności, o której mowa w

art. 4 ust. 1, albo zgłoszenia wykonywania tej działalności dokonuje kierownik jednostki

organizacyjnej.

3.

Prezes Państwowej Agencji Atomistyki, zwany dalej „Prezesem Agencji”, wydaje zezwolenia,

przyjmuje zgłoszenia oraz przyjmuje powiadomienia w zakresie wykonywania działalności

związanej z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1.

4.

Zezwolenie na wykonywanie działalności związanej z narażeniem polegającej na

1)

uruchamianiu lub stosowaniu aparatów rentgenowskich w medycznej pracowni rentgenowskiej

oraz uruchamianiu takiej pracowni,

2)

uruchamianiu lub stosowaniu aparatów rentgenowskich do celów rentgenodiagnostyki,

radiologii zabiegowej, radioterapii powierzchniowej lub radioterapii schorzeń nienowotworowych

poza medyczną pracownią rentgenowską

- wydaje państwowy wojewódzki inspektor sanitarny.

4a

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 4, dla jednostek ochrony zdrowia podległych Ministrowi

Obrony Narodowej lub nadzorowanych przez niego albo dla których jest on podmiotem

tworzącym - wydaje komendant wojskowego ośrodka medycyny prewencyjnej lub upoważniony

przez niego wojskowy inspektor sanitarny wojskowego ośrodka medycyny prewencyjnej.

5.

Wydanie zezwolenia albo przyjęcie zgłoszenia następuje po stwierdzeniu, że spełnione

zostały wymagane prawem warunki wykonywania działalności związanej z narażeniem, wymagającej

zezwolenia albo zgłoszenia.

5a.

Warunkiem wydania zezwolenia na wykonywanie działalności ze źródłem wysokoaktywnym

jest ponadto zawarcie przez jednostkę organizacyjną składającą wniosek o wydanie zezwolenia

1)

umowy z wytwórcą lub dostawcą źródła wysokoaktywnego zawierającej zobowiązanie wytwórcy

lub dostawcy do odbioru źródła po zakończeniu działalności z nim i zapewnienia dalszego

postępowania z tym źródłem oraz regulującej sposób zabezpieczenia finansowego kosztów

odbioru źródła i postępowania ze źródłem albo

2)

umowy z państwowym przedsiębiorstwem użyteczności publicznej, o którym mowa w art.

114 ust. 1, zawierającej zobowiązanie tego przedsiębiorstwa do odbioru źródła po zakończeniu

działalności z nim i zapewnienia dalszego postępowania z tym źródłem oraz regulującej

sposób zabezpieczenia finansowego kosztów odbioru źródła i postępowania ze źródłem.

5b.

Zabezpieczenie finansowe, o którym mowa w ust. 5a pkt 2, może polegać na

1)

dokonaniu przez jednostkę organizacyjną wykonującą działalność ze źródłem wysokoaktywnym

jednorazowej wpłaty albo dokonywaniu przez nią systematycznych wpłat przeznaczonych

na pokrycie kosztów odbioru źródła i postępowania z takim źródłem na wydzielony, oprocentowany

rachunek państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej, o którym mowa w art.

114 ust. 1, służący wyłącznie do gromadzenia środków przeznaczonych na pokrycie takich

kosztów lub

2)

złożeniu przez jednostkę organizacyjną wykonującą działalność ze źródłem wysokoaktywnym

państwowemu przedsiębiorstwu użyteczności publicznej, o którym mowa w art. 114 ust.

1 - poręczenia bankowego, gwarancji bankowej, gwarancji ubezpieczeniowej lub weksla

z poręczeniem wekslowym banku.

5c.

Wysokość zabezpieczenia nie może przekraczać kosztów odbioru i postępowania ze źródłem

wysokoaktywnym danego typu określonych w cenniku, o którym mowa w art. 118 ust. 2.

5d.

Przepisu ust. 5a nie stosuje się do działalności polegającej na składowaniu i przechowywaniu

źródła wysokoaktywnego przez państwowe przedsiębiorstwo użyteczności publicznej, o

którym mowa w art. 114 ust. 1, oraz do działalności polegającej na transporcie takiego

źródła.

5e.

Prezes Agencji, kierując się względami ochrony radiologicznej, może w przypadku źródła

wysokoaktywnego przywożonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uzależnić wydanie

zezwolenia od zawarcia przez jednostkę organizacyjną składającą wniosek o wydanie

zezwolenia umowy, o której mowa w ust. 5a pkt 1, jeżeli postępowanie z tym źródłem

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po zakończeniu działalności z tym źródłem

przez jednostkę organizacyjną może być niemożliwe lub znacznie utrudnione.

6.

(uchylony)

7.

Zezwolenie wydaje się na czas nieoznaczony, chyba że jednostka organizacyjna ubiegająca

się o wydanie zezwolenia złoży wniosek o wydanie zezwolenia na czas oznaczony.

7a.

Wydanie, odmowa wydania oraz cofnięcie zezwolenia, a także przyjęcie i odmowa przyjęcia

zgłoszenia, następują w drodze decyzji administracyjnej.

7b.

Zezwolenie zawiera, jeżeli jest to niezbędne, określenie warunków wykonywania działalności

związanej z narażeniem.

7c.

W postępowaniu o zmianę zezwolenia przepisy dotyczące wydania zezwolenia stosuje się

odpowiednio do zakresu zmiany.

8.

Organy, o których mowa w ust. 3 i 4, prowadzą rejestr jednostek organizacyjnych, których

działalność wymaga co najmniej zgłoszenia.

9.

Kierownik jednostki organizacyjnej jest obowiązany zgłaszać organowi wydającemu zezwolenie

wszelkie zmiany danych określonych w zezwoleniu.

10.

Przepis ust. 9 stosuje się odpowiednio do zgłoszenia.

11.

Organ wydający zezwolenie cofa zezwolenie, w przypadku gdy

1)

wydano prawomocne orzeczenie zakazujące jednostce organizacyjnej wykonywania objętej

zezwoleniem działalności związanej z narażeniem;

2)

jednostka organizacyjna przestała spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane

do prowadzenia działalności określonej w zezwoleniu;

3)

jednostka organizacyjna nie usunęła, w wyznaczonym przez organ wydający zezwolenie

terminie, stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z warunkami określonymi w zezwoleniu

lub z przepisami regulującymi działalność objętą zezwoleniem;

4)

jednostka organizacyjna nie wykonała sankcji nałożonych na nią przez Komisję Europejską

na podstawie art. 83 Traktatu Euratom;

5)

jednostka organizacyjna nie zastosowała się do nakazu lub zakazu, o którym mowa w

art. 68 ust. 1, lub nie wykonała decyzji, o której mowa w art. 68b ust. 1.

12.

W decyzji o cofnięciu zezwolenia należy określić sposób postępowania z posiadanymi

przez jednostkę organizacyjną materiałami jądrowymi, źródłami promieniotwórczymi,

odpadami promieniotwórczymi oraz wypalonym paliwem jądrowym.

13.

Koszty postępowania, o którym mowa w ust. 12, ponosi jednostka organizacyjna, której

cofnięto zezwolenie.

14.

Za wydanie zezwolenia pobiera się opłatę skarbową w wysokości określonej w przepisach

o opłacie skarbowej.

15.

Prezes Agencji przekazuje niezwłocznie Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

kopie wydanych decyzji administracyjnych w sprawie wydania, odmowy wydania albo cofnięcia

zezwolenia na wykonywanie działalności, o której mowa w art. 4 ust. 1.

16.

Do wykonywania działalności związanej z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1,

wymagającej powiadomienia, można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia

powiadomienia Prezes Agencji nie wniesie, w drodze decyzji administracyjnej, sprzeciwu

i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w powiadomieniu terminu rozpoczęcia

wykonywania działalności związanej z narażeniem.

17.

Powiadomienie o wykonywaniu działalności związanej z narażeniem, o której mowa w art.

4 ust. 1, zawiera

1)

oznaczenie jednostki organizacyjnej dokonującej powiadomienia, jej siedzibę i adres;

2)

w przypadku przedsiębiorców - numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze

Sądowym oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile podmiot takie numery posiada;

3)

określenie rodzaju, zakresu i miejsca wykonywania działalności objętej powiadomieniem,

a także stężenia promieniotwórczego lub aktywności źródeł promieniowania jonizującego,

z którymi będzie wykonywana działalność objęta powiadomieniem;

4)

określenie zakładanego narażenia pracowników i osób z ogółu ludności w wyniku wykonywania

działalności objętej powiadomieniem;

5)

uzasadnienie podjęcia działalności objętej powiadomieniem oraz planowane metody monitoringu

i optymalizacji narażenia;

6)

określenie terminu rozpoczęcia wykonywania działalności objętej powiadomieniem.

18.

W razie konieczności uzupełnienia powiadomienia Prezes Agencji nakłada na powiadamiającego,

w drodze postanowienia, obowiązek dokonania tego uzupełnienia w określonym terminie.

19.

Prezes Agencji wnosi sprzeciw w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli

1)

wykonywanie działalności objętej powiadomieniem jest zabronione albo wymaga uzyskania

zezwolenia albo dokonania zgłoszenia, o których mowa w art. 4 ust. 1;

2)

z treści powiadomienia wynika, że wykonywanie działalności objętej powiadomieniem

może naruszać wymagania ochrony radiologicznej wynikające z przepisów prawa;

3)

powiadamiający nie uzupełnił powiadomienia w określonym terminie.

20.

Prezes Agencji prowadzi rejestr jednostek organizacyjnych wykonujących działalność

związaną z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1, wymagającą powiadomienia.

1.

Powiadomienia o wykonywaniu działalności związanej z narażeniem

1)

o której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 1, 2 i 16,

2)

polegającej na wykonywaniu pracy w miejscach pracy, o których mowa w art. 4 ust. 1a

pkt 15, podlegających nadzorowi organów nadzoru górniczego na podstawie przepisów

ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1064, 1339 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 234)

- przyjmuje dyrektor okręgowego urzędu górniczego.

2.

Powiadomienia o wykonywaniu działalności związanej z narażeniem

1)

o której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 3-14,

2)

polegającej na wykonywaniu pracy w miejscach pracy, o których mowa w art. 4 ust. 1a

pkt 15, niepodlegających nadzorowi organów nadzoru górniczego

- przyjmuje państwowy wojewódzki inspektor sanitarny.

3.

Do wykonywania działalności związanej z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1a,

można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia powiadomienia właściwy

organ nie wniesie, w drodze decyzji administracyjnej, sprzeciwu i nie później niż

po upływie 2 lat od określonego w powiadomieniu terminu rozpoczęcia wykonywania działalności.

4.

Powiadomienie, o którym mowa w art. 4 ust. 1a, zawiera elementy, o których mowa w

art. 5 ust. 17, a także informację o ilości, rodzaju, aktywności i stężeniu promieniotwórczym

odpadów, które powstaną w wyniku wykonywania działalności związanej z narażeniem objętej

powiadomieniem, zawierających substancje promieniotwórcze.

5.

W razie konieczności uzupełnienia powiadomienia właściwy organ nakłada na powiadamiającego,

w drodze postanowienia, obowiązek dokonania tego uzupełnienia w określonym terminie.

6.

Właściwy organ wnosi sprzeciw w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli

1)

wykonywanie działalności związanej z narażeniem objętej powiadomieniem jest zabronione

albo wymaga uzyskania zezwolenia albo dokonania zgłoszenia, o których mowa w art.

4 ust. 1;

2)

z treści powiadomienia wynika, że wykonywanie działalności związanej z narażeniem

objętej powiadomieniem może naruszać wymagania ochrony radiologicznej wynikające z

przepisów prawa;

3)

powiadamiający nie uzupełnił powiadomienia w określonym terminie.

7.

Organy, o których mowa w ust. 1 i 2, prowadzą, każdy w zakresie swojej właściwości,

rejestry jednostek organizacyjnych wykonujących działalność związaną z narażeniem,

o której mowa w art. 4 ust. 1a, wymagającą powiadomienia.

1.

Jednostka organizacyjna wykonująca działalność wymagającą zezwolenia nie może przekazać

materiałów jądrowych, źródeł promieniotwórczych, urządzeń zawierających takie źródła,

odpadów promieniotwórczych ani wypalonego paliwa jądrowego jednostce organizacyjnej

nieposiadającej zezwolenia na wykonywanie z nimi działalności.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do działalności, której wykonywanie wymaga

zgłoszenia.

1.

Ustala się poziom odniesienia dla narażenia zewnętrznego ludzi na promieniowanie gamma

emitowane przez materiały budowlane wewnątrz pomieszczeń wynoszący 1 mSv rocznie.

2.

W materiałach budowlanych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 6b,

przed ich wprowadzeniem do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oznacza

się stężenie promieniotwórcze naturalnych izotopów promieniotwórczych potasu K-40,

radu Ra-226 i toru Th-232. Oznaczenia stężenia promieniotwórczego izotopu toru Th-232

można dokonać także przez oznaczenie stężenia promieniotwórczego produktów rozpadu

izotopu toru Th-232.

3.

Oznaczeń stężenia promieniotwórczego naturalnych izotopów promieniotwórczych potasu

K-40, radu Ra-226 i toru Th-232 w materiałach budowlanych określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 6b dokonują laboratoria posiadające akredytację w zakresie

prowadzenia takich oznaczeń.

4.

Laboratoria dokonujące oznaczeń stężenia promieniotwórczego naturalnych izotopów promieniotwórczych

potasu K-40, radu Ra-226 i toru Th-232 w materiałach budowlanych określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 6b niezwłocznie informują organy nadzoru budowlanego właściwe

w sprawach wyrobów budowlanych o przekroczeniu wartości wskaźnika stężenia promieniotwórczego

określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 6b, a na żądanie tych organów -

także o wynikach oznaczeń.

5.

Określając poziom narażenia zewnętrznego ludzi na promieniowanie gamma emitowane wewnątrz

pomieszczeń przez materiały budowlane określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 6b, bierze się pod uwagę w szczególności

1)

wartość wskaźnika stężenia promieniotwórczego naturalnych izotopów promieniotwórczych

potasu K-40, radu Ra-226 i toru Th-232;

2)

przeznaczenie budynku, w którym materiał budowlany ma być zastosowany;

3)

planowane zastosowanie materiału budowlanego w budynku.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

przypadki, w których

a)

wykonywanie działalności związanej z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1, nie

wymaga uzyskania zezwolenia, dokonania zgłoszenia albo dokonania powiadomienia,

b)

działalność związana z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1, może być wykonywana

na podstawie zgłoszenia,

c)

działalność związana z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1, może być wykonywana

na podstawie powiadomienia

- ustalając graniczne wartości aktywności całkowitej lub stężenia promieniotwórczego

izotopów promieniotwórczych jako kryteria zwolnienia z obowiązku uzyskania zezwolenia,

dokonania zgłoszenia albo dokonania powiadomienia, kierując się koniecznością zapewnienia

odpowiedniej ochrony radiologicznej pracownikom i osobom z ogółu ludności, a także

mając na względzie zagrożenie, jakie potencjalnie może wiązać się z wykonywaniem danej

działalności;

2)

dokumenty wymagane przy składaniu wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności

związanej z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1, albo przy zgłoszeniu wykonywania

tej działalności, konieczne dla potwierdzenia przez wnioskodawcę spełnienia warunków

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, z uwzględnieniem specyfiki poszczególnych

rodzajów wykonywanej działalności, kierując się koniecznością zapewnienia możliwości

oceny, czy zostały spełnione wymagania bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej,

oraz mając na względzie zagrożenie, jakie potencjalnie może wiązać się z wykonywaniem

danej działalności.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, przypadki, w których wykonywanie

działalności związanej z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1a, nie wymaga powiadomienia,

ustalając graniczne wartości stężenia promieniotwórczego naturalnych izotopów promieniotwórczych

jako kryteria zwolnienia z obowiązku powiadomienia oraz kierując się koniecznością

zapewnienia skutecznej ochrony ludzi przed skutkami promieniowania jonizującego pochodzącego

od naturalnych izotopów promieniotwórczych.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

materiały budowlane, w których, przed ich wprowadzeniem do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, oznacza się stężenie promieniotwórcze naturalnych izotopów promieniotwórczych

potasu K-40, radu Ra-226 i toru Th-232,

2)

wymagania dotyczące dokonywania oznaczeń stężenia promieniotwórczego naturalnych izotopów

promieniotwórczych potasu K-40, radu Ra-226 i toru Th-232 w materiałach budowlanych,

o których mowa w pkt 1, w szczególności sposób pobierania próbek i ich pomiaru oraz

czynniki uwzględniane przy interpretacji wyników pomiaru, a także sposób wyznaczania

wskaźnika stężenia promieniotwórczego tych izotopów,

3)

wartość wskaźnika stężenia promieniotwórczego naturalnych izotopów promieniotwórczych

potasu K-40, radu Ra-226 i toru Th-232 w materiałach budowlanych, o których mowa w

pkt 1, przekroczenie której wymaga poinformowania organów nadzoru budowlanego

- kierując się koniecznością zapewnienia skutecznej ochrony ludzi przed skutkami promieniowania

jonizującego pochodzącego od naturalnych izotopów promieniotwórczych.

1.

Za przestrzeganie wymagań bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej odpowiada

kierownik jednostki organizacyjnej.

1a.

Za zapewnienie ochrony radiologicznej członków ekipy awaryjnej odpowiada

1)

w przypadku wewnętrznej ekipy awaryjnej jednostki organizacyjnej, zwanej dalej „wewnętrzną

ekipą awaryjną” - kierownik jednostki organizacyjnej;

2)

w przypadku zewnętrznej w stosunku do jednostki organizacyjnej ekipy awaryjnej, zwanej

dalej „zewnętrzną ekipą awaryjną” - osoba kierująca działaniami ekipy awaryjnej.

1b.

Za zapewnienie ochrony radiologicznej pracowników narażonych na radon w miejscu pracy,

w przypadku gdy mimo podjęcia działań zgodnie z zasadą optymalizacji stężenie radonu

wewnątrz pomieszczeń w tych miejscach pracy przekracza poziom odniesienia, o którym

mowa w art. 23b, odpowiada kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność,

w której pracownicy są narażeni na takie zwiększone narażenie na radon.

1c.

Za zapewnienie ochrony radiologicznej osób uczestniczących w rekultywacji skażonego

terenu, dekontaminacji budynków lub innych konstrukcji w sytuacji narażenia istniejącego

odpowiada osoba kierująca realizacją działań naprawczych w sytuacji narażenia istniejącego.

1d.

Za zapewnienie ochrony radiologicznej członków załogi statku powietrznego narażonych

na promieniowanie kosmiczne odpowiada operator statku powietrznego.

1e.

Do ochrony radiologicznej członków ekip awaryjnych oraz osób, o których mowa w ust.

1c, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące ochrony radiologicznej pracowników.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność wymagającą zezwolenia opracowuje

i wdraża program zapewnienia jakości.

2a.

Program zapewnienia jakości, o którym mowa w ust. 2, obejmuje w szczególności

1)

podział między pracownikami jednostki organizacyjnej odpowiedzialności oraz zadań

w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej;

2)

sposób realizacji wymagań dotyczących funkcjonowania, konserwacji i utrzymania źródeł

promieniowania jonizującego oraz dotyczących wyposażenia związanego z tymi źródłami;

3)

sposób zabezpieczenia źródeł promieniotwórczych przed uszkodzeniem, kradzieżą i dostaniem

się w ręce osób nieuprawnionych;

4)

system zarządzania sytuacjami zdarzeń radiacyjnych, o którym mowa w art. 86d.

2b.

Program zapewnienia jakości, o którym mowa w ust. 2, w jednostce ochrony zdrowia obejmuje

również

1)

systematycznie planowane i wykonywane działania konieczne dla zapewnienia ochrony

radiologicznej osób poddawanych ekspozycjom medycznym, o których mowa w art. 33a,

w celu zminimalizowania prawdopodobieństwa wystąpienia i skali ekspozycji niezamierzonych

lub narażeń przypadkowych;

2)

w przypadku radioterapii - ocenę ryzyka wystąpienia ekspozycji niezamierzonych lub

narażeń przypadkowych;

3)

wdrożenie wewnętrznego systemu rejestracji i analizy zdarzeń obejmujących lub potencjalnie

obejmujących ekspozycje niezamierzone lub narażenia przypadkowe, odpowiednio do zagrożenia

powodowanego przez działalność wykonywaną przez tę jednostkę;

4)

w sytuacji ekspozycji niezamierzonej lub narażenia przypadkowego - przygotowanie informacji

dla lekarza kierującego oraz lekarza prowadzącego, a także pacjenta lub jego przedstawiciela,

o ekspozycji niezamierzonej lub narażeniu przypadkowym oraz o wynikach analizy tej

ekspozycji lub tego narażenia.

3.

Wewnętrzny nadzór nad przestrzeganiem wymagań ochrony radiologicznej w jednostce organizacyjnej

wykonującej działalność wymagającą zezwolenia sprawuje osoba, która posiada uprawnienia

inspektora ochrony radiologicznej. W jednostce organizacyjnej wykonującej działalność

związaną z narażeniem, polegającą na budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji

obiektów jądrowych osoba posiadająca uprawnienia inspektora ochrony radiologicznej

sprawuje także wewnętrzny nadzór nad przestrzeganiem wymagań bezpieczeństwa jądrowego.

4.

Wymaganie, o którym mowa w ust. 3, nie dotyczy jednostki organizacyjnej wykonującej

działalność polegającą na stosowaniu aparatów rentgenowskich do celów weterynaryjnych

pracujących w systemie zdjęciowym oraz jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

polegającą na stosowaniu urządzeń rentgenowskich przeznaczonych do kontroli osób,

przesyłek i bagażu.

5.

Wewnętrzny nadzór nad przestrzeganiem wymagań ochrony radiologicznej w jednostkach

ochrony zdrowia wykonujących działalność polegającą na

1)

uruchamianiu lub stosowaniu aparatów rentgenowskich w medycznej pracowni rentgenowskiej

lub uruchamianiu takich pracowni, lub

2)

uruchamianiu lub stosowaniu aparatów rentgenowskich do celów rentgenodiagnostyki,

radiologii zabiegowej, radioterapii powierzchniowej lub radioterapii schorzeń nienowotworowych

poza medyczną pracownią rentgenowską

- sprawuje osoba, która posiada uprawnienia inspektora ochrony radiologicznej dla

tych działalności.

5a.

Wymaganie, o którym mowa w ust. 5, nie dotyczy jednostki ochrony zdrowia wykonującej

działalność związaną z narażeniem polegającą jedynie na wykonywaniu stomatologicznych

zdjęć wewnątrzustnych za pomocą aparatów rentgenowskich służących wyłącznie do tego

celu lub wykonującej działalność związaną z narażeniem polegającą jedynie na wykonywaniu

densytometrii kości za pomocą aparatów rentgenowskich służących wyłącznie do tego

celu.

6.

Uprawnienie, o którym mowa w ust. 3 lub 5, nadaje się osobie, która

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

posiada co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe;

3)

zdała, nie wcześniej niż 2 lata przed dniem wystąpienia z wnioskiem o nadanie uprawnień,

egzamin z zakresu odbytego szkolenia, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 7

4)

posiada orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do pracy w warunkach narażenia,

wydane w trybie określonym w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 229 § 8 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1320);

5)

posiada odpowiedni do typu nadanych uprawnień staż pracy w warunkach narażenia, określony

w przepisach wydanych na podstawie art. 7

6a.

Szkolenia, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7

1)

dysponują kadrą dydaktyczną składającą się z osób posiadających wykształcenie wyższe,

wiedzę i doświadczenie zawodowe w dziedzinie podstaw technologii jądrowych oraz bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej, zgodnie z zakresem prowadzonych szkoleń;

2)

posiadają obiekty, urządzenia i wyposażenie umożliwiające prowadzenie ćwiczeń praktycznych

objętych tematyką szkolenia lub zapewniają do nich dostęp;

3)

posiadają szczegółowe programy szkoleń.

6b.

Jednostki prowadzące szkolenia są obowiązane prowadzić dzienniki zajęć, do których

wpisuje się tematykę i czas trwania poszczególnych zajęć, oraz listy osób biorących

udział w szkoleniach, zawierające imiona i nazwiska oraz numery PESEL osób biorących

udział w szkoleniu, i przechowywać te dzienniki i listy co najmniej przez 5 lat od

dnia zakończenia szkolenia.

7.

Z wymogu odbycia szkolenia, o którym mowa w ust. 6 pkt 3, zwalnia się osoby, które

1)

w dniu złożenia wniosku o dopuszczenie do egzaminu posiadały uprawnienia inspektora

ochrony radiologicznej i ubiegają się o uprawnienia tego samego typu lub

2)

ukończyły w okresie ostatnich 5 lat studia wyższe na kierunkach zawierających w programach

studiów zagadnienia z zakresu dozymetrii i ochrony radiologicznej wraz z zajęciami

praktycznymi w warunkach narażenia, w minimalnym wymiarze 30 godzin wykładów i 30

godzin zajęć praktycznych, poprzedzonych wykładem i zajęciami praktycznymi z fizyki,

łącznie z fizyką współczesną, lub

3)

posiadają wykształcenie wyższe i co najmniej trzyletni staż pracy w warunkach narażenia

nabyte w jednostce organizacyjnej wykonującej działalność na podstawie zezwolenia,

o którym mowa w art. 4 ust. 1, w okresie 5 lat przed dniem złożenia wniosku o dopuszczenie

do egzaminu.

7a.

Szkolenie, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7

7b.

Kierownik jednostki prowadzącej szkolenie niezwłocznie wydaje osobie, która odbyła

szkolenie, dokument potwierdzający jego odbycie.

7c.

Osoba ubiegająca się o nadanie uprawnień, o których mowa w ust. 3 lub 5, zdaje egzamin,

o którym mowa w ust. 6 pkt 3, po odbyciu szkolenia, o którym mowa w przepisach wydanych

na podstawie art. 7

7d.

Organ właściwy do nadania uprawnień, o których mowa w ust. 3 lub 5, na wniosek osoby

ubiegającej się o nadanie uprawnień, dopuszcza tę osobę do egzaminu bez konieczności

odbycia szkolenia, po stwierdzeniu spełnienia wymogów, o których mowa w ust. 7. O

dopuszczeniu do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia organ właściwy do nadania

uprawnień zawiadamia osobę ubiegającą się o nadanie uprawnień w terminie 30 dni od

dnia złożenia przez nią wniosku. Odmowa dopuszczenia do egzaminu bez konieczności

odbycia szkolenia następuje w drodze decyzji administracyjnej.

7e.

Organ właściwy do nadania uprawnień, o których mowa w ust. 3 lub 5, wyznacza, na wniosek

kierownika jednostki prowadzącej szkolenie, termin egzaminu na dzień przypadający

nie później niż 30 dni od dnia poinformowania tego organu o zakończeniu szkolenia

i zawiadamia o tym kierownika jednostki prowadzącej szkolenie nie później niż 14 dni

przed dniem egzaminu. W przypadku dopuszczenia osoby ubiegającej się o nadanie uprawnień

do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia, organ właściwy do nadania uprawnień

zawiadamia tę osobę o terminie i miejscu egzaminu nie później niż 14 dni przed dniem

egzaminu.

7f.

Wniosek, o którym mowa w ust. 7e, zawiera informację o przewidywanym terminie zakończenia

szkolenia oraz o przewidywanej liczbie osób, które przystąpią do egzaminu na uprawnienia

określonego typu.

7g.

Organ właściwy do nadania uprawnień, o których mowa w ust. 3 lub 5, zamieszcza informację

o terminie i miejscu egzaminu, wysokości opłaty za egzamin oraz o numerze rachunku

bankowego, na który należy wnieść opłatę, w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie

podmiotowej urzędu obsługującego ten organ, niezwłocznie po wyznaczeniu terminu egzaminu.

7h.

Osoba ubiegająca się o nadanie uprawnień, o których mowa w ust. 3 lub 5, która nie

przystąpiła do egzaminu, może złożyć do organu właściwego do nadania uprawnień wniosek

o

1)

wyznaczenie nowego terminu egzaminu - jeżeli odbyła szkolenie; przepisy ust. 7e stosuje

się odpowiednio;

2)

dopuszczenie do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia - jeżeli nie odbyła szkolenia;

przepisy ust. 7d i 7e stosuje się odpowiednio.

7i.

Egzamin dla osób ubiegających się o nadanie uprawnień, o których mowa w ust. 3, obejmuje

zagadnienia z zakresu szkolenia i składa się z

1)

części pisemnej, która obejmuje test złożony z 30 pytań i 3 zadania obliczeniowe lub

problemowe;

2)

części ustnej, która obejmuje 5 pytań.

7j.

Egzamin dla osób ubiegających się o nadanie uprawnień, o których mowa w ust. 5, obejmuje

zagadnienia z zakresu szkolenia i składa się z

1)

części pisemnej, która obejmuje test złożony z 30 pytań typu zamkniętego i 3 zadania

obliczeniowe lub problemowe;

2)

części ustnej, która obejmuje 3 pytania.

7k.

Osoba, która nie zdała egzaminu, może złożyć do organu właściwego do nadania uprawnień,

o których mowa w ust. 3 lub 5, wniosek o

1)

wyznaczenie nowego terminu egzaminu - jeżeli odbyła szkolenie; przepisy ust. 7e stosuje

się odpowiednio;

2)

dopuszczenie do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia - jeżeli nie odbyła szkolenia;

przepisy ust. 7d i 7e stosuje się odpowiednio.

8.

Z wnioskiem o nadanie uprawnień, o których mowa w ust. 3 lub 5, może wystąpić zainteresowana

osoba lub kierownik jednostki organizacyjnej.

9.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 3 lub 5, nadaje się na okres 5 lat.

10.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 3, nadaje Prezes Agencji w drodze decyzji administracyjnej.

W zależności od rodzaju działalności związanej z narażeniem, do której nadzorowania

będzie uprawniony inspektor ochrony radiologicznej, nadaje się odpowiedni typ uprawnień

inspektora ochrony radiologicznej.

11.

Prezes Agencji prowadzi rejestr jednostek uprawnionych do prowadzenia szkoleń dla

osób ubiegających się o uprawnienia, o których mowa w ust. 3.

12.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 5, nadaje Główny Inspektor Sanitarny w drodze decyzji

administracyjnej. W zależności od rodzaju działalności związanej z narażeniem, do

której nadzorowania będzie uprawniony inspektor ochrony radiologicznej, nadaje się

odpowiedni typ uprawnień inspektora ochrony radiologicznej w pracowniach stosujących

aparaty rentgenowskie do celów diagnostyki medycznej, radiologii zabiegowej, radioterapii

powierzchniowej i radioterapii schorzeń nienowotworowych.

13.

Główny Inspektor Sanitarny prowadzi rejestr jednostek uprawnionych do prowadzenia

szkoleń dla osób ubiegających się o uprawnienia, o których mowa w ust. 5.

14.

Rejestry, o których mowa w ust. 11 i 13, zawierają

1)

nazwę i adres jednostki;

2)

adres do korespondencji, numer telefonu, faksu oraz adres poczty elektronicznej jednostki;

3)

informacje o rodzajach szkoleń prowadzonych przez jednostkę.

14a.

Wpis jednostki prowadzącej szkolenie do rejestru, o którym mowa w ust. 11 albo 13,

następuje na wniosek kierownika jednostki prowadzącej szkolenie, po stwierdzeniu przez

organ prowadzący rejestr spełnienia warunków, o których mowa w ust. 6a.

14b.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 14a, kierownik jednostki prowadzącej szkolenie dołącza

dokumenty i informacje potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w ust. 6a,

oraz programy szkoleń, o których mowa w ust. 6a pkt 3.

14c.

Po wpisaniu jednostki prowadzącej szkolenia do rejestru, o którym mowa w ust. 11 albo

13, organ prowadzący rejestr niezwłocznie wydaje kierownikowi tej jednostki zaświadczenie

o uzyskaniu wpisu do rejestru.

15.

Organ prowadzący rejestr udostępnia dane zgromadzone w rejestrach, o których mowa

w ust. 11 i 13, na swoich stronach podmiotowych Biuletynu Informacji Publicznej.

16.

Organ właściwy do nadania uprawnień, o których mowa w ust. 3 lub 5, cofa te uprawnienia

osobie je posiadającej w drodze decyzji administracyjnej w przypadku

1)

utraty przez tę osobę pełnej zdolności do czynności prawnych;

2)

stwierdzenia w wyniku kontroli, o której mowa w art. 63 ust. 1, niewykonywania albo

nienależytego wykonywania obowiązków określonych w ustawie lub w przepisach wydanych

na jej podstawie.

1.

Prezes Agencji powołuje i odwołuje komisję egzaminacyjną w zakresie uprawnień, o których

mowa w art. 7 ust. 3, w składzie od 12 do 14 osób spośród specjalistów z zakresu bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej. Dwóch członków komisji egzaminacyjnej Prezes Agencji

powołuje w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, a kolejnych dwóch - w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych. Prezes Agencji wyznacza przewodniczącego

komisji spośród członków komisji.

2.

Główny Inspektor Sanitarny powołuje i odwołuje komisję egzaminacyjną w zakresie uprawnień,

o których mowa w art. 7 ust. 5, w składzie od 100 do 120 osób. Główny Inspektor Sanitarny

wyznacza przewodniczącego komisji spośród członków komisji.

3.

Członkom komisji egzaminacyjnej, o której mowa w ust. 1 i 2, za uczestnictwo w składzie

egzaminacyjnym przysługuje

1)

wynagrodzenie;

2)

zwrot kosztów podróży i noclegów na zasadach określonych w przepisach wydanych na

podstawie art. 77.

3a.

Do przeprowadzenia egzaminu przewodniczący komisji, o której mowa w ust. 1 lub 2,

każdorazowo wyznacza skład egzaminacyjny właściwy dla danego typu uprawnień inspektora

ochrony radiologicznej w liczbie od 3 do 5 osób, w tym przewodniczącego składu i sekretarza.

4.

Jeżeli egzaminowanym jest żołnierz zawodowy, w pracach składu egzaminacyjnego komisji

egzaminacyjnej dla osób ubiegających się o nadanie uprawnień, o których mowa w art.

7 ust. 3, uczestniczy członek powołany przez Prezesa Agencji w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej.

5.

Jeżeli egzaminowanym jest funkcjonariusz służb podległych albo nadzorowanych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w pracach składu egzaminacyjnego komisji

egzaminacyjnej dla osób ubiegających się o nadanie uprawnień, o których mowa w art.

7 ust. 3, uczestniczy członek powołany przez Prezesa Agencji w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych.

6.

Koszty szkolenia, przeprowadzenia egzaminu oraz wymaganych badań ponosi występujący

z wnioskiem o ich nadanie.

7.

Koszty egzaminu ponosi się w formie opłaty stanowiącej dochód budżetu państwa. Opłata

nie może przekraczać 15% kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w

roku kalendarzowym poprzedzającym egzamin, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2021 r. poz. 291).

8.

Opłata, o której mowa w ust. 7, jest wnoszona

1)

po odbyciu szkolenia albo po dopuszczeniu przez organ właściwy do nadania uprawnień,

o których mowa w art. 7 ust. 3 lub 5, do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia;

2)

odpowiednio na rachunek właściwego organu, o którym mowa w pkt 1, nie później niż

w terminie 7 dni przed dniem egzaminu.

9.

W przypadku nieprzystąpienia przez osobę ubiegającą się o nadanie uprawnień, o których

mowa w art. 7 ust. 3 lub 5, do egzaminu w wyznaczonym terminie, wniesioną opłatę,

o której mowa w ust. 7, zalicza się na poczet egzaminu w kolejnym wyznaczonym terminie.

10.

Opłatę, o której mowa w ust. 7, zwraca się w przypadku nieprzystąpienia przez osobę

ubiegającą się o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 7 ust. 3 lub 5, do egzaminu

w wyznaczonym terminie, na złożony do organu właściwego do nadania uprawnień w terminie

30 dni od dnia egzaminu wniosek o zwrot opłaty. Opłatę zwraca się w terminie 30 dni

od dnia złożenia wniosku, na wskazany we wniosku rachunek bankowy lub rachunek w spółdzielczej

kasie oszczędnościowo-kredytowej.

11.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

typy uprawnień, o których mowa w art. 7 ust. 3, rodzaje działalności, do których nadzorowania

uprawniają, oraz szczegółowe warunki nadawania tych uprawnień,

2)

sposób przeprowadzania oraz sposób ustalania wyniku egzaminu dla osób ubiegających

się o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 7 ust. 3, oraz wysokość opłaty za ten

egzamin,

3)

sposób pracy składów egzaminacyjnych komisji egzaminacyjnej, o której mowa w ust.

1, oraz wysokość wynagrodzenia członków tej komisji za uczestnictwo w składzie egzaminacyjnym,

4)

zakresy szkoleń i formy organizowania szkoleń dla osób ubiegających się o nadanie

uprawnień, o których mowa w art. 7 ust. 3,

5)

zawartość wniosku o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 7 ust. 3, oraz wykaz

dokumentów dołączanych do wniosku

- w celu zapewnienia przestrzegania wymagań bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej

w jednostce organizacyjnej, a także zapewnienia wysokiego poziomu wiedzy i umiejętności

osób, które nabędą uprawnienia, wysokiego poziomu prowadzonych szkoleń oraz przeprowadzenia

egzaminu w sposób pozwalający na efektywną weryfikację wiedzy i umiejętności osób

ubiegających się o nadanie uprawnień, oraz mając na względzie, że wysokość opłaty

egzaminacyjnej ma rekompensować koszty zorganizowania i przeprowadzenia egzaminu,

a wysokość wynagrodzenia członków komisji egzaminacyjnej ma oddawać nakład pracy przez

nich wykonanej w celu przeprowadzenia egzaminu.

12.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

typy uprawnień, o których mowa w art. 7 ust. 5, rodzaje działalności, do których nadzorowania

uprawniają, oraz szczegółowe warunki nadawania tych uprawnień,

2)

sposób przeprowadzania oraz sposób ustalania wyniku egzaminu dla osób ubiegających

się o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 7 ust. 5, oraz wysokość opłaty za ten

egzamin,

3)

sposób pracy składów egzaminacyjnych komisji egzaminacyjnej, o której mowa w ust.

1, oraz wysokość wynagrodzenia członków tej komisji za uczestnictwo w składzie egzaminacyjnym,

4)

zakresy szkoleń i formy organizowania szkoleń dla osób ubiegających się o nadanie

uprawnień, o których mowa w art. 7 ust. 5,

5)

zawartość wniosku o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 7 ust. 5, oraz wykaz

dokumentów dołączanych do wniosku

- mając na celu zapewnienie przestrzegania wymagań ochrony radiologicznej w jednostce

organizacyjnej oraz zapewnienie wysokiego poziomu wiedzy i umiejętności osób, które

nabędą uprawnienia, wysokiego poziomu prowadzonych szkoleń oraz przeprowadzenia egzaminu

w sposób pozwalający na efektywną weryfikację wiedzy i umiejętności osób ubiegających

się o nadanie uprawnień, oraz mając na względzie, że wysokość opłaty egzaminacyjnej

ma rekompensować koszty zorganizowania i przeprowadzenia egzaminu, a wysokość wynagrodzenia

członków komisji egzaminacyjnej ma oddawać nakład pracy przez nich wykonywanej w celu

przeprowadzenia egzaminu.

1.

Do zakresu obowiązków inspektora ochrony radiologicznej oraz inspektora ochrony radiologicznej

w jednostkach ochrony zdrowia wykonujących działalność, o której mowa w art. 7 ust.

5, należy nadzór nad przestrzeganiem przez jednostkę organizacyjną wymagań ochrony

radiologicznej, w szczególności

1)

nadzór nad przestrzeganiem prowadzenia działalności według procedur wewnętrznych i

instrukcji pracy oraz nad prowadzeniem dokumentacji dotyczącej bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej, w tym dotyczącej pracowników i innych osób przebywających

w jednostce organizacyjnej w warunkach narażenia, z wyjątkiem ochrony radiologicznej

pacjentów poddanych terapii i diagnostyce z wykorzystaniem promieniowania jonizującego;

2)

tworzenie lub udział w tworzeniu procedur wewnętrznych i instrukcji pracy dotyczącej

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej;

3)

nadzór nad spełnianiem warunków dopuszczających pracowników do zatrudnienia na danym

stanowisku pracy, w tym dotyczących szkolenia pracowników na stanowisku pracy w zakresie

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej;

4)

opracowanie programu pomiarów dozymetrycznych w środowisku pracy, programu pomiarów

dawek indywidualnych oraz ewidencji dawek indywidualnych i przedstawienie tych programów

i ewidencji do zatwierdzenia kierownikowi jednostki organizacyjnej;

5)

nadzór nad realizacją programów, o których mowa w pkt 4;

6)

prowadzenie wykazu źródeł promieniowania jonizującego;

7)

prowadzenie okresowych ocen stanu systemów bezpieczeństwa i ostrzegania;

8)

informowanie i szkolenie pracowników w zakresie ochrony radiologicznej;

9)

dokonywanie wstępnej oceny narażenia pracowników na podstawie wyników pomiarów dawek

indywidualnych lub pomiarów dozymetrycznych w środowisku pracy i przedstawianie jej

kierownikowi jednostki organizacyjnej;

10)

ustalanie wyposażenia jednostki organizacyjnej w środki ochrony indywidualnej, przyrządy

dozymetryczne oraz inne wyposażenie służące do ochrony pracowników przed promieniowaniem

jonizującym, a także nadzór nad działaniem aparatury dozymetrycznej, sygnalizacji

ostrzegawczej i prawidłowym oznakowaniem miejsc pracy ze źródłami promieniowania jonizującego;

11)

współpraca ze służbą bezpieczeństwa i higieny pracy albo osobami wykonującymi zadania

tej służby, osobami wdrażającymi program zapewnienia jakości, służbami przeciwpożarowymi

i ochrony środowiska w zakresie ochrony przed promieniowaniem jonizującym;

12)

wydawanie kierownikowi jednostki organizacyjnej opinii w zakresie ochrony przed promieniowaniem

jonizującym, stosownie do charakteru działalności i typu posiadanych uprawnień, w

szczególności w odniesieniu do

a)

optymalizacji i ograniczników dawki (limitów użytkowych dawki),

b)

obiektów, instalacji oraz stosowania źródeł promieniowania jonizującego i ich wymiany,

c)

wyznaczania terenów kontrolowanych i nadzorowanych,

d)

klasyfikacji pracowników,

e)

pomiarów dozymetrycznych w środowisku pracy i pomiarów dawek indywidualnych,

f)

wyposażenia w przyrządy dozymetryczne,

g)

programów zapewniania jakości,

h)

monitoringu środowiska,

i)

postępowania z odpadami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem jądrowym,

j)

zapobiegania zdarzeniom radiacyjnym i wypadkom,

k)

przygotowania na wypadek zdarzenia radiacyjnego oraz reagowania w przypadku wystąpienia

takiego zdarzenia,

l)

szkoleń pracowników oraz dopuszczenia ich do pracy w warunkach narażenia;

13)

występowanie do kierownika jednostki organizacyjnej z wnioskiem o wstrzymanie prac

w warunkach narażenia, w przypadku naruszenia warunków zezwolenia, o którym mowa w

art. 4 ust. 1, lub wymagań bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, oraz

niezwłoczne informowanie o tym organu, który wydał zezwolenie;

14)

nadzór nad postępowaniem wynikającym z zakładowego planu postępowania awaryjnego,

w przypadku gdy na terenie jednostki organizacyjnej zaistnieje zdarzenie radiacyjne;

15)

udział w działaniach podejmowanych w zakresie zapobiegania zdarzeniom radiacyjnym,

przygotowania do takich zdarzeń i reagowania na nie;

16)

nadzór nad postępowaniem ze źródłami promieniotwórczymi, materiałami jądrowymi oraz

odpadami promieniotwórczymi w przypadku przekształcenia jednostki organizacyjnej albo

zakończenia przez nią działalności oraz niezwłoczne informowanie organu, który wydał

zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1, o naruszeniu wymagań bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej w tym zakresie.

2.

Obowiązki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 5-8 i 15, może również wykonywać pracownik

jednostki organizacyjnej nieposiadający uprawnień inspektora ochrony radiologicznej,

wyznaczony na piśmie przez kierownika jednostki organizacyjnej i przeszkolony w zakresie

wykonywania tych obowiązków przez inspektora ochrony radiologicznej sprawującego w

tej jednostce organizacyjnej wewnętrzny nadzór, o którym mowa w art. 7 ust. 3 lub

5.

3.

Do zakresu uprawnień inspektora ochrony radiologicznej oraz inspektora ochrony radiologicznej

w jednostkach ochrony zdrowia wykonujących działalność, o której mowa w art. 7 ust.

5, należy

1)

występowanie do kierownika jednostki organizacyjnej z wnioskiem o zmianę warunków

pracy pracowników, w szczególności w przypadku gdy wyniki pomiarów dawek indywidualnych

lub pomiarów dozymetrycznych uzasadniają taki wniosek;

2)

wydawanie kierownikowi jednostki organizacyjnej opinii, w ramach badania i sprawdzania

urządzeń ochronnych i przyrządów pomiarowych, w zakresie skuteczności stosowanych

środków i technik ochrony przed promieniowaniem jonizującym oraz sprawności i właściwego

użytkowania przyrządów pomiarowych;

3)

sprawdzanie kwalifikacji pracowników w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej oraz występowanie z wynikającymi z tego sprawdzenia wnioskami do kierownika

jednostki organizacyjnej;

4)

występowanie do kierownika jednostki organizacyjnej z wnioskiem o wprowadzenie zmian

w instrukcjach pracy, w przypadku gdy wnioskowane zmiany nie zwiększają ograniczników

dawki (limitów użytkowych dawki) określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 4

ust. 1.

Ilekroć w ustawie jest mowa o inspektorze ochrony radiologicznej, należy przez to

rozumieć osobę posiadającą uprawnienia, o których mowa w art. 7 ust. 3, a także osobę

posiadającą uprawnienia, o których mowa w art. 7 ust. 5.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej zasięga opinii inspektora ochrony radiologicznej

na temat badania i sprawdzania urządzeń ochronnych i przyrządów dozymetrycznych, obejmującej

w szczególności

1)

ocenę urządzeń mających wpływ na ochronę radiologiczną - przed dopuszczeniem do ich

stosowania;

2)

dopuszczenie do stosowania nowych lub zmodyfikowanych źródeł promieniowania jonizującego,

z punktu widzenia ochrony radiologicznej;

3)

sprawdzanie skuteczności stosowanych środków i technik ochrony przed promieniowaniem

jonizującym;

4)

wzorcowanie przyrządów dozymetrycznych, sprawdzanie ich sprawności i właściwego użytkowania,

a także ich konserwacji;

5)

ocenę obiektu lub instalacji z punktu widzenia ochrony radiologicznej - przed dopuszczeniem

ich do eksploatacji.

2.

Przepisów ust. 1 nie stosuje się do jednostek ochrony zdrowia wykonujących działalność

związaną z narażeniem polegającą jedynie na wykonywaniu stomatologicznych zdjęć wewnątrzustnych

za pomocą aparatów rentgenowskich służących wyłącznie do tego celu lub wykonujących

działalność związaną z narażeniem polegającą jedynie na wykonywaniu densytometrii

kości za pomocą aparatów rentgenowskich służących wyłącznie do tego celu.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej przed podjęciem działalności związanej z wprowadzeniem

nowych rodzajów zastosowań promieniowania jonizującego sporządza uzasadnienie, które

powinno wykazać, że spodziewane w wyniku wykonywania tej działalności korzyści naukowe,

ekonomiczne, społeczne i inne będą większe niż możliwe, powodowane przez tę działalność,

szkody dla zdrowia człowieka i stanu środowiska.

2.

W przypadku zaistnienia nowych istotnych okoliczności dotyczących skutków wykonywanej

działalności, a także pojawienia się istotnych informacji na temat innych niż stosowane

w tej działalności technik i technologii, kierownik jednostki organizacyjnej jest

obowiązany dokonać weryfikacji uzasadnienia, uwzględniając te same czynniki, których

uwzględnienie jest wymagane przy sporządzaniu uzasadnienia.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do ekspozycji medycznych.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność ze źródłami promieniotwórczymi,

materiałami jądrowymi lub odpadami promieniotwórczymi niezwłocznie zawiadamia na piśmie

organ, który wydał zezwolenie, przyjął zgłoszenie albo przyjął powiadomienie, o przewidywanym

przekształceniu jednostki organizacyjnej albo zakończeniu przez nią działalności i

uzgadnia z nim, na piśmie, sposób postępowania z posiadanymi źródłami promieniotwórczymi,

materiałami jądrowymi lub odpadami promieniotwórczymi, a także przeprowadza na koszt

jednostki organizacyjnej kontrolę dozymetryczną oraz dekontaminację miejsca wykonywania

działalności i jego otoczenia po zakończeniu działalności.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność, o której mowa w ust. 1,

niezwłocznie zawiadamia organ, który wydał zezwolenie, przyjął zgłoszenie albo przyjął

powiadomienie, o złożeniu wniosku restrukturyzacyjnego, zgłoszeniu wniosku o ogłoszenie

upadłości albo o otwarciu postępowania układowego lub przyspieszonego postępowania

układowego.

3.

W przypadku otwarcia postępowania sanacyjnego obejmującego jednostkę organizacyjną

wykonującą działalność, o której mowa w ust. 1, zarządca niezwłocznie zawiadamia o

tym organ, który wydał zezwolenie, przyjął zgłoszenie albo przyjął powiadomienie.

4.

O ogłoszeniu upadłości jednostki organizacyjnej wykonującej działalność, o której

mowa w ust. 1, syndyk niezwłocznie zawiadamia organ, który wydał zezwolenie, przyjął

zgłoszenie albo przyjął powiadomienie.

Przepisy ustawy dotyczące kierownika jednostki organizacyjnej stosuje się odpowiednio

do

1)

syndyka - w przypadku wydania orzeczenia o ogłoszeniu upadłości jednostki organizacyjnej;

2)

zarządcy - w przypadku otwarcia postępowania sanacyjnego dotyczącego jednostki organizacyjnej.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej zapewnia wykonywanie działalności związanej z narażeniem

zgodnie z zasadą optymalizacji wymagającą, żeby - przy rozsądnym uwzględnieniu czynników

ekonomicznych i społecznych oraz aktualnego stanu wiedzy technicznej - liczba narażonych

pracowników i osób z ogółu ludności oraz prawdopodobieństwo ich narażenia były jak

najmniejsze, a otrzymywane przez nich dawki promieniowania jonizującego były możliwie

małe.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej przeprowadza ocenę narażenia pracowników oraz osób

z ogółu ludności. W przypadku gdy z przeprowadzonej oceny, przy uwzględnieniu zasady

optymalizacji, o której mowa w ust. 1, wynika konieczność ograniczenia tego narażenia,

kierownik jednostki organizacyjnej ustala dla pracowników oraz osób z ogółu ludności

ograniczniki dawek (limity użytkowe dawek) i podejmuje działania w celu ograniczenia

narażenia, tak żeby otrzymane przez nich dawki promieniowania jonizującego były nie

wyższe niż ustalone dla nich ograniczniki dawek (limity użytkowe dawek).

2a.

Organ właściwy do wydania zezwolenia albo przyjęcia zgłoszenia może, kierując się

względami ochrony radiologicznej, określić, w drodze decyzji administracyjnej, ograniczniki

dawek (limity użytkowe dawek) dla pracowników lub osób z ogółu ludności dla danej

działalności na niższym poziomie niż ustalone przez kierownika jednostki organizacyjnej,

jeżeli ograniczniki dawek (limity użytkowe dawek) ustalone przez kierownika jednostki

organizacyjnej nie zapewniają wykonywania działalności zgodnie z zasadą optymalizacji,

o której mowa w ust. 1.

3.

Jeżeli ograniczniki dawek (limity użytkowe dawek) zostaną ustalone w zezwoleniu, to

możliwość ich przekroczenia podlega zgłoszeniu przez kierownika jednostki organizacyjnej

organowi, który wydał zezwolenie.

1.

Prezes Agencji może w zezwoleniu nałożyć na jednostkę organizacyjną obowiązek utworzenia

wyspecjalizowanej, wyodrębnionej organizacyjnie służby ochrony radiologicznej, wspomagającej

inspektora ochrony radiologicznej w wykonywaniu zadań z zakresu ochrony radiologicznej.

2.

Wyspecjalizowana służba ochrony radiologicznej, o której mowa w ust. 1, może być wspólna

dla kilku jednostek organizacyjnych, jeżeli kierownicy tych jednostek tak postanowią

w zawartej umowie.

1.

Pracownik może być zatrudniony w warunkach narażenia po orzeczeniu braku przeciwwskazań

do takiego zatrudnienia wydanym przez lekarza posiadającego odpowiednie kwalifikacje,

zwanego dalej „uprawnionym lekarzem”.

2.

Kwalifikacje uprawnionego lekarza, tryb wydawania i przechowywania orzeczeń oraz rodzaje

i częstotliwość badań stanu zdrowia pracowników zatrudnionych w warunkach narażenia

określają przepisy prawa pracy, chyba że ustawa stanowi inaczej.

1.

Do pracy przy materiale jądrowym, źródle promieniowania jonizującego, odpadach promieniotwórczych

lub wypalonym paliwie jądrowym, a także do pracy w obiekcie jądrowym, można dopuścić

pracownika, który posiada odpowiednią do stanowiska pracy znajomość wymagań bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej oraz niezbędne umiejętności w zakresie określonym

przez programy szkoleń, o których mowa w ust. 2.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej jest obowiązany zapewnić prowadzenie wstępnych

i okresowych - nie rzadziej niż co 5 lat, a w przypadku obiektów jądrowych w terminach

określonych w zezwoleniu na wykonywanie działalności związanej z narażeniem, polegającej

na budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji takich obiektów - szkoleń pracowników

w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, zgodnie z opracowanym

przez siebie programem. Szkoleniem są również objęci pracownicy uczestniczący w transporcie

materiałów jądrowych, źródeł promieniotwórczych, odpadów promieniotwórczych lub wypalonego

paliwa jądrowego.

3.

Szkolenia, o których mowa w ust. 2, obejmują w szczególności

1)

ogólne procedury ochrony radiologicznej i podejmowane środki ostrożności związane

z działalnością wykonywaną przez jednostkę organizacyjną;

2)

procedury ochrony radiologicznej i podejmowane środki ostrożności związane z konkretnym

stanowiskiem pracy;

3)

procedury wykonywania czynności roboczych na konkretnym stanowisku pracy;

3a)

informację o zagrożeniach dla zdrowia związanych z pracą wykonywaną na konkretnym

stanowisku pracy, powodowanych przez promieniowanie jonizujące;

3b)

informację o znaczeniu, jakie ma spełnianie wymagań prawnych, technicznych, medycznych

i organizacyjnych;

3c)

plany postępowania w przypadku zdarzeń radiacyjnych oraz procedury postępowania w

takich przypadkach;

4)

informację o możliwych skutkach utraty kontroli nad materiałem jądrowym, źródłem promieniowania

jonizującego lub odpadem promieniotwórczym, z którym jest wykonywana działalność;

4a)

w przypadku działalności ze źródłem wysokoaktywnym - szczególne wymogi w zakresie

bezpiecznego zarządzania i kontroli źródeł wysokoaktywnych;

5)

w przypadku kobiet - także informację o konieczności niezwłocznego powiadomienia kierownika

jednostki organizacyjnej o ciąży oraz informację o ryzyku skażenia promieniotwórczego

dziecka karmionego piersią przez matkę, w przypadku gdy istnieje możliwość skażenia

promieniotwórczego ciała matki;

6)

w przypadku elektrowni jądrowej - szkolenia przewidujące wykonywanie czynności roboczych

na symulatorach rzeczywistych urządzeń jądrowych takiej elektrowni, a w przypadku

reaktora badawczego - szkolenia na specjalistycznym oprogramowaniu odwzorowującym

urządzenia i działanie reaktora badawczego.

4.

Kierownik jednostki organizacyjnej - w przypadku wewnętrznej ekipy awaryjnej, a w

przypadku zewnętrznej ekipy awaryjnej - osoba kierująca działaniami tej ekipy, zapewnia

członkom ekipy awaryjnej, nie rzadziej niż co 2 lata, wstępne i okresowe

1)

szkolenia, o których mowa w ust. 2, dostosowane do specyfiki pracy ekipy awaryjnej;

2)

szkolenie przygotowujące do działania w przypadku zdarzenia radiacyjnego, obejmujące

w szczególności

a)

podstawowe zasady ochrony radiologicznej,

b)

informacje o biologicznych skutkach promieniowania jonizującego, w tym zagrożenia

dla zdrowia,

c)

informacje o działaniu i obsłudze przyrządów dozymetrycznych,

d)

działania interwencyjne w przypadku zdarzeń radiacyjnych,

e)

podstawowe wielkości i jednostki w dozymetrii promieniowania jonizującego,

f)

sposób i zakres realizacji zadań zgodnie z odpowiednim planem postępowania awaryjnego,

obowiązującymi procedurami i instrukcjami,

g)

opis znanych zdarzeń radiacyjnych o istotnym znaczeniu,

h)

kontrolę narażenia pracowników i osób z ogółu ludności,

i)

pomiary mocy dawki i skażeń promieniotwórczych,

j)

środki ochrony indywidualnej,

k)

podstawowe zasady dekontaminacji osób, terenu i mienia, w tym usuwania skażeń z powierzchni

roboczych i sprzętu oraz skażeń osobistych.

5.

Szczegółowy zakres i formę szkoleń, o których mowa w ust. 4, dostosowuje się do zadań

przewidzianych do realizacji przez członka ekipy awaryjnej. Szkolenia te obejmują

też ćwiczenia praktyczne, jeżeli są one konieczne dla przygotowania członka ekipy

awaryjnej do realizacji przewidzianych dla niego zadań.

6.

Kierownik jednostki organizacyjnej - w przypadku wewnętrznej ekipy awaryjnej, a w

przypadku zewnętrznej ekipy awaryjnej - osoba kierująca działaniami tej ekipy, zapewnia

członkom ekipy awaryjnej otrzymywanie regularnie aktualizowanych, w tym niezwłocznie

po wystąpieniu zdarzenia radiacyjnego, informacji na temat zagrożeń dla zdrowia związanych

z udziałem w pracach ekipy awaryjnej oraz o środkach ochronnych, jakie należy stosować,

z uwzględnieniem zakresu zdarzenia radiacyjnego oraz rodzaju działań podejmowanych

przez ekipę awaryjną.

7.

Osoba odpowiedzialna za zapewnienie szkoleń, o których mowa w ust. 2 i 4, dokumentuje

ich realizację, odnotowując

1)

datę i miejsce szkolenia;

2)

osoby biorące udział w szkoleniu, z podaniem ich imion i nazwisk oraz numerów PESEL,

jeżeli je posiadają;

3)

osoby prowadzące szkolenie, z podaniem ich imion i nazwisk;

4)

tematykę i zakres szkolenia;

5)

formę szkolenia.

8.

Osoba odpowiedzialna za zapewnienie szkoleń, o których mowa w ust. 2 i 4, przechowuje

dokumentację, o której mowa w ust. 7, przez okres nie krótszy niż 6 lat od dnia zakończenia

szkolenia.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektów jądrowych powołuje komisję

do spraw kontroli kwalifikacji zawodowych pracowników, która w drodze egzaminu sprawdza

wiedzę pracowników nabytą w trakcie szkolenia, o którym mowa w art. 11 ust. 2.

2.

Do pracy w jednostce organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektów jądrowych nie może zostać

dopuszczona osoba, która uzyskała negatywny wynik egzaminu, o którym mowa w ust. 1.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego opracowuje co

najmniej raz na 3 lata krótkookresowe plany szkoleniowe pracowników oraz co najmniej

raz na 10 lat długookresowe plany szkolenia pracowników.

2.

Plany, o których mowa w ust. 1, zatwierdza Prezes Agencji.

1.

W jednostce organizacyjnej na stanowisku mającym istotne znaczenie dla zapewnienia

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej w ramach określonej specjalności

może być zatrudniona wyłącznie osoba posiadająca uprawnienia do zajmowania stanowiska

o tej specjalności nadane przez Prezesa Agencji.

2.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, nadaje, w drodze decyzji administracyjnej, Prezes

Agencji osobom, które

1)

posiadają pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

posiadają orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do pracy w warunkach narażenia,

wydane w trybie określonym w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 229 § 8 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy;

3)

posiadają wykształcenie i staż pracy odpowiednie dla danej specjalności w zakresie

stanowiska mającego istotne znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej;

4)

zdały, nie wcześniej niż 2 lata przed dniem wystąpienia z wnioskiem o nadanie uprawnień,

egzamin z zakresu odbytego szkolenia, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 12b ust. 1.

2a.

Szkolenie, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 12b ust. 1, może

rozpocząć osoba, która posiada orzeczenie lekarskie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2.

Osoba ta przedstawia to orzeczenie kierownikowi jednostki prowadzącej szkolenie przed

rozpoczęciem szkolenia.

2b.

Kierownik jednostki prowadzącej szkolenie niezwłocznie wydaje osobie, która odbyła

szkolenie, dokument potwierdzający jego odbycie.

3.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, nadaje się na okres 5 lat, z tym że uprawnienia

dla osób, które mogą być zatrudnione na stanowisku mającym istotne znaczenie dla zapewnienia

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej w obiekcie jądrowym, nadaje się

na okres 3 lat.

4.

Obowiązku odbycia szkolenia, o którym mowa w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie

art. 12b, nie stosuje się do osób, które przez ostatnie 12 miesięcy przed dniem złożenia

wniosku o dopuszczenie do egzaminu były zatrudnione na stanowisku mającym istotne

znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej i ubiegają

się ponownie o uprawnienie do zatrudnienia na stanowisku mającym istotne znaczenie

dla bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej o tej samej specjalności lub

specjalności, dla której jest wymagany ten sam zakres szkolenia.

5.

Osoba, o której mowa w ust. 1, przedstawia corocznie kierownikowi jednostki organizacyjnej

orzeczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2.

6.

Uprawnienia do zajmowania stanowiska mającego istotne znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej w jednostce organizacyjnej wykonującej działalność

polegającą na budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego uprawniają

do zajmowania takiego stanowiska tylko w jednostce organizacyjnej wskazanej w uprawnieniu.

1.

Z wnioskiem o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 12 ust. 1, występuje kierownik

jednostki organizacyjnej, w której ma być zatrudniona osoba na stanowisku wymagającym

posiadania takich uprawnień, lub ta osoba.

1a.

Z wnioskiem o nadanie uprawnień do zajmowania stanowiska mającego istotne znaczenie

dla zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej w jednostce organizacyjnej

wykonującej działalność polegającą na budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji

obiektu jądrowego występuje kierownik jednostki organizacyjnej, w której ma być zatrudniona

osoba na stanowisku wymagającym posiadania takich uprawnień.

2.

Koszty szkolenia, przeprowadzenia egzaminu oraz wymaganych badań ponosi występujący

z wnioskiem o ich nadanie.

2a.

Szkolenie, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 12b ust. 1, mogą

prowadzić jednostki, które

1)

dysponują kadrą dydaktyczną składającą się z osób posiadających wykształcenie wyższe,

wiedzę i doświadczenie zawodowe w dziedzinie podstaw technologii jądrowych oraz bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej, zgodnie z zakresem prowadzonych szkoleń;

2)

posiadają obiekty, urządzenia i wyposażenie umożliwiające prowadzenie ćwiczeń praktycznych

objętych tematyką szkolenia lub zapewniają do nich dostęp;

3)

posiadają szczegółowe programy szkoleń.

2b.

Jednostki prowadzące szkolenia są obowiązane prowadzić dzienniki zajęć, do których

wpisuje się tematykę i czas trwania poszczególnych zajęć, oraz listy zawierające imiona

i nazwiska oraz numery PESEL osób biorących udział w szkoleniach, a także przechowywać

te dzienniki i listy co najmniej przez 5 lat od dnia zakończenia szkolenia.

3.

Prezes Agencji prowadzi rejestr jednostek uprawnionych do prowadzenia szkolenia dla

osób ubiegających się o uprawnienia, o których mowa w art. 12 ust. 1.

4.

Rejestr, o którym mowa w ust. 3, zawiera

1)

nazwę i adres jednostki;

2)

adres do korespondencji, numer telefonu, faksu oraz adres poczty elektronicznej jednostki;

3)

informacje o rodzajach szkoleń prowadzonych przez jednostkę.

4a.

Wpis jednostki prowadzącej szkolenie do rejestru, o którym mowa w ust. 3, następuje

na wniosek kierownika jednostki prowadzącej szkolenie, po stwierdzeniu przez Prezesa

Agencji spełnienia warunków, o których mowa w ust. 2a.

4b.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 4a, kierownik jednostki prowadzącej szkolenie dołącza

dokumenty i informacje potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w ust. 2a,

oraz programy szkoleń, o których mowa w ust. 2a pkt 3.

4c.

Po wpisaniu jednostki prowadzącej szkolenia do rejestru, o którym mowa w ust. 3, Prezes

Agencji niezwłocznie wydaje kierownikowi tej jednostki zaświadczenie o uzyskaniu wpisu

do rejestru.

5.

Prezes Agencji udostępnia dane zgromadzone w rejestrze, o którym mowa w ust. 3, na

swoich stronach podmiotowych Biuletynu Informacji Publicznej.

5a.

Osoba ubiegająca się o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 12 ust. 1, zdaje egzamin,

o którym mowa w art. 12 ust. 2 pkt 4, po odbyciu szkolenia, o którym mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 12b ust. 1, a w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust.

4 - po dopuszczeniu do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia.

5b.

Prezes Agencji, na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie uprawnień, o których mowa

w art. 12 ust. 1, dopuszcza tę osobę do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia,

po stwierdzeniu spełnienia wymogów, o których mowa w art. 12 ust. 4. O dopuszczeniu

do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia Prezes Agencji zawiadamia osobę ubiegającą

się o nadanie uprawnień w terminie 30 dni od dnia złożenia przez nią wniosku. Odmowa

dopuszczenia do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia następuje w drodze decyzji

administracyjnej.

5c.

Prezes Agencji wyznacza, na wniosek kierownika jednostki prowadzącej szkolenie, termin

egzaminu na dzień przypadający nie później niż 30 dni od dnia poinformowania Prezesa

Agencji o zakończeniu szkolenia i zawiadamia o tym kierownika jednostki prowadzącej

szkolenie nie później niż 14 dni przed dniem egzaminu. W przypadku dopuszczenia osoby

ubiegającej się o nadanie uprawnień do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia,

Prezes Agencji zawiadamia tę osobę o terminie i miejscu egzaminu nie później niż 14

dni przed dniem egzaminu.

5d.

Wniosek, o którym mowa w ust. 5c, zawiera informację o przewidywanym terminie zakończenia

szkolenia oraz o przewidywanej liczbie osób, które przystąpią do egzaminu na uprawnienia

określonego typu.

5e.

Prezes Agencji zamieszcza informację o terminie i miejscu egzaminu, wysokości opłaty

za egzamin oraz o numerze rachunku bankowego, na który należy wnieść opłatę, w Biuletynie

Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej, niezwłocznie po wyznaczeniu terminu

egzaminu.

5f.

Osoba ubiegająca się o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 12 ust. 1, która nie

przystąpiła do egzaminu, może złożyć do Prezesa Agencji wniosek o

1)

wyznaczenie nowego terminu egzaminu - jeżeli odbyła szkolenie; przepisy ust. 5c stosuje

się odpowiednio;

2)

dopuszczenie do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia - jeżeli nie odbyła szkolenia;

przepisy ust. 5b i 5c stosuje się odpowiednio.

5g.

Egzamin dla osób ubiegających się o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 12 ust.

1, obejmuje zagadnienia z zakresu szkolenia i składa się z

1)

części pisemnej, która obejmuje test złożony z 30 pytań i 3 zadania obliczeniowe lub

problemowe;

2)

części ustnej, która obejmuje 5 pytań.

5h.

Osoba, która nie zdała egzaminu, może złożyć do Prezesa Agencji wniosek o

1)

wyznaczenie nowego terminu egzaminu - jeżeli odbyła szkolenie; przepis ust. 5c stosuje

się odpowiednio;

2)

dopuszczenie do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia - jeżeli nie odbyła szkolenia;

przepisy ust. 5b i 5c stosuje się odpowiednio.

6.

Prezes Agencji powołuje i odwołuje komisję egzaminacyjną w składzie od 12 do 14 osób

spośród specjalistów z zakresu bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej.

Dwóch członków komisji egzaminacyjnej Prezes Agencji powołuje w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej, a kolejnych dwóch - w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych. Do przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w art. 12 ust. 2 pkt 4, przewodniczący

komisji każdorazowo wyznacza skład egzaminacyjny w liczbie od 3 do 5 osób.

7.

Członkom komisji egzaminacyjnej za uczestnictwo w składzie egzaminacyjnym przysługuje

wynagrodzenie oraz zwrot poniesionych kosztów podróży i noclegów, według zasad określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 77.

8.

Jeżeli egzaminowanym jest żołnierz zawodowy, w pracach składu egzaminacyjnego komisji

egzaminacyjnej uczestniczy członek powołany przez Prezesa Agencji w porozumieniu z

Ministrem Obrony Narodowej.

9.

Jeżeli egzaminowanym jest funkcjonariusz służb podległych albo nadzorowanych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w pracach składu egzaminacyjnego komisji

egzaminacyjnej uczestniczy członek powołany przez Prezesa Agencji w porozumieniu z

ministrem właściwym do spraw wewnętrznych.

10.

Koszty egzaminu ponosi się w formie opłaty stanowiącej dochód budżetu państwa. Opłata

nie może przekraczać 15% kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w

roku kalendarzowym poprzedzającym egzamin, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych.

11.

Opłata, o której mowa w ust. 10, jest wnoszona

1)

po odbyciu szkolenia albo po dopuszczeniu przez Prezesa Agencji do egzaminu bez konieczności

odbycia szkolenia;

2)

na rachunek bankowy Państwowej Agencji Atomistyki, nie później niż w terminie 7 dni

przed dniem egzaminu.

12.

W przypadku nieprzystąpienia przez osobę ubiegającą się o nadanie uprawnień, o których

mowa w art. 12 ust. 1, do egzaminu w wyznaczonym terminie, wniesioną opłatę, o której

mowa w ust. 10, zalicza się na poczet egzaminu w kolejnym wyznaczonym terminie.

13.

Opłatę, o której mowa w ust. 10, zwraca się w przypadku nieprzystąpienia przez osobę

ubiegającą się o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 12 ust. 1, do egzaminu w

wyznaczonym terminie, na złożony do Prezesa Agencji w terminie 30 dni od dnia egzaminu

wniosek o zwrot opłaty. Opłatę zwraca się w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku,

na wskazany we wniosku rachunek bankowy lub rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej.

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

specjalności w zakresie stanowiska, o których mowa w art. 12 ust. 1, i szczegółowe

warunki nadawania uprawnień do zajmowania stanowiska o danej specjalności,

2)

sposób przeprowadzania oraz sposób ustalania wyniku egzaminu, o którym mowa w art.

12 ust. 2 pkt 4, oraz wysokość opłaty za ten egzamin,

3)

sposób pracy składów egzaminacyjnych komisji egzaminacyjnej, o której mowa w art.

12a ust. 6, oraz wysokość wynagrodzenia członków tej komisji za uczestnictwo w składzie

egzaminacyjnym,

4)

zakresy szkoleń i formy organizowania szkoleń dla osób ubiegających się o nadanie

uprawnień, o których mowa w art. 12 ust. 1,

5)

zawartość wniosku o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 12 ust. 1, oraz wykaz

dokumentów dołączanych do tego wniosku

- w celu zapewnienia przestrzegania wymagań bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej

w jednostce organizacyjnej, a także zapewnienia wysokiego poziomu wiedzy i umiejętności

osób, które nabędą uprawnienia, wysokiego poziomu prowadzonych szkoleń oraz przeprowadzenia

egzaminu w sposób pozwalający na efektywną weryfikację wiedzy i umiejętności osób

ubiegających się o nadanie uprawnień oraz mając na względzie, że wysokość opłaty egzaminacyjnej

ma rekompensować koszty zorganizowania i przeprowadzenia egzaminu, a wysokość wynagrodzenia

członków komisji egzaminacyjnej za uczestnictwo w składzie egzaminacyjnym ma oddawać

nakład pracy przez nich wykonanej w celu przeprowadzenia egzaminu.

2.

(uchylony)

1.

W jednostce organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem, polegającą

na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji elektrowni jądrowej do wykonywania czynności,

mających istotne znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej

dopuszcza się osoby, które posiadają uprawnienia do wykonywania tych czynności. Przepisu

art. 12 nie stosuje się.

2.

Czynności, o których mowa w ust. 1, obejmują czynności bezpośrednio związane z zarządzaniem

elektrownią jądrową, eksploatacją elektrowni jądrowej oraz gospodarką paliwem jądrowym

i odpadami promieniotwórczymi w elektrowni jądrowej.

3.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, nadaje, w drodze decyzji administracyjnej, Prezes

Agencji osobom, które

1)

posiadają pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

posiadają orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do pracy w warunkach narażenia,

wydane w trybie określonym w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 229 § 8 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy;

3)

posiadają zaświadczenie o niewykazywaniu zaburzeń psychicznych, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego

(Dz. U. z 2020 r. poz. 685), oraz istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego;

4)

posiadają wykształcenie i staż pracy niezbędny do wykonywania w elektrowni jądrowej

czynności objętej uprawnieniem;

5)

zdały egzamin z zakresu odbytego szkolenia teoretycznego i praktycznego, o którym

mowa w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 12d ust. 8.

4.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, nadaje się na okres 3 lat.

5.

Z wymogu odbycia szkolenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 5, zwalnia się osoby, które

w dniu złożenia wniosku o dopuszczenie do egzaminu posiadały uprawnienia do wykonywania

czynności objętych wnioskiem.

6.

Osoba, o której mowa w ust. 1, przedstawia corocznie kierownikowi jednostki organizacyjnej

orzeczenie i zaświadczenie, o których mowa w ust. 3 pkt 2 i 3.

1.

Z wnioskiem o nadanie uprawnień do wykonywania czynności mających istotne znaczenie

dla zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej w jednostce organizacyjnej

wykonującej działalność związaną z narażeniem polegającą na rozruchu, eksploatacji

lub likwidacji elektrowni jądrowej występuje kierownik jednostki organizacyjnej, w

której ma być zatrudniona osoba wykonująca te czynności.

2.

Koszty szkolenia, przeprowadzenia egzaminu oraz wymaganych badań ponosi występujący

z wnioskiem o ich nadanie, który zapewnia także szkolenie praktyczne.

3.

Prezes Agencji prowadzi rejestr jednostek uprawnionych do prowadzenia szkoleń teoretycznych

dla osób ubiegających się o uprawnienia, o których mowa w art. 12c ust. 1.

4.

W rejestrze, o którym mowa w ust. 3, gromadzi się następujące dane

1)

nazwę i adres jednostki;

2)

adres do korespondencji, numer telefonu, faksu oraz adres poczty elektronicznej jednostki;

3)

informacje o rodzajach szkoleń prowadzonych przez jednostkę.

5.

Prezes Agencji udostępnia dane zgromadzone w rejestrze, o którym mowa w ust. 3, na

swoich stronach podmiotowych Biuletynu Informacji Publicznej.

6.

Prezes Agencji powołuje i odwołuje komisję egzaminacyjną w składzie od 12 do 14 osób

spośród specjalistów z zakresu bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej.

Do przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w art. 12c ust. 3 pkt 5, przewodniczący

komisji każdorazowo wyznacza skład egzaminacyjny w liczbie 5 osób.

7.

Członkom komisji egzaminacyjnej za uczestnictwo w składzie egzaminacyjnym przysługuje

wynagrodzenie oraz zwrot poniesionych kosztów podróży i noclegów, według zasad określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 77ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

8.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz czynności, o których mowa w art. 12c ust. 2,

2)

szczegółowe warunki i tryb nadawania przez Prezesa Agencji uprawnień do wykonywania

tych czynności, tryb pracy komisji egzaminacyjnej i składów egzaminacyjnych komisji

egzaminacyjnej, sposób i tryb przygotowania i przeprowadzania egzaminów, sposób wnoszenia

opłaty za egzamin, jej wysokość oraz wysokość wynagrodzenia członków komisji egzaminacyjnej,

3)

wymagane zakresy szkoleń, w tym szkoleń praktycznych, warunki, jakie muszą spełniać

jednostki przeprowadzające szkolenia, formy organizowania szkoleń, a także tryb uzyskiwania

wpisu do rejestru, o którym mowa w ust. 3

- mając na celu osiągnięcie niezbędnego dla zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i

ochrony radiologicznej poziomu umiejętności osób wykonujących czynności mających istotne

znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej w jednostce

organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem, polegającą na rozruchu,

eksploatacji lub likwidacji elektrowni jądrowej.

9.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zakres badań

psychiatrycznych i psychologicznych, koniecznych do uzyskania zaświadczenia, o którym

mowa w art. 12c ust. 3 pkt 3, wykaz istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego

uniemożliwiających uzyskanie uprawnień do wykonywania czynności mających istotne znaczenie

dla zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, a także kwalifikacje

lekarzy i psychologów, upoważnionych do przeprowadzania badań lekarskich i psychologicznych

osób ubiegających się o nadanie uprawnień, kierując się koniecznością zapewnienia,

że osoby, którym nadaje się uprawnienia, nie wykazują zaburzeń psychicznych lub istotnych

zaburzeń funkcjonowania psychologicznego.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji elektrowni jądrowej zawiadamia

Prezesa Agencji o wystąpieniu przerwy w wykonywaniu przez pracownika czynności objętych

uprawnieniem, o którym mowa w art. 12c ust. 1, trwającej dłużej niż 6 miesięcy.

2.

W przypadku wystąpienia przerwy w wykonywaniu czynności objętych uprawnieniem, o którym

mowa w art. 12c ust. 1, trwającej dłużej niż

1)

6 miesięcy - przed ponownym dopuszczeniem pracownika do wykonywania tych czynności

kierownik jednostki organizacyjnej kieruje go do odbycia szkolenia praktycznego, o

którym mowa w art. 12c ust. 3 pkt 5;

2)

12 miesięcy - przed ponownym dopuszczeniem pracownika do wykonywania tych czynności

kierownik jednostki organizacyjnej kieruje go do odbycia szkolenia teoretycznego i

praktycznego, o których mowa w art. 12c ust. 3 pkt 5.

Prezes Agencji, w drodze decyzji administracyjnej, cofa uprawnienia, o których mowa

w art. 12 ust. 1, oraz uprawnienia, o których mowa w art. 12c ust. 1, osobie je posiadającej

w przypadku

1)

utraty przez tę osobę pełnej zdolności do czynności prawnych;

2)

utraty przez tę osobę odpowiednich warunków zdrowotnych lub psychicznych;

3)

stwierdzenia wykonywania obowiązków na stanowisku mającym istotne znaczenie dla zapewnienia

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej albo czynności objętych uprawnieniem

w sposób zagrażający bezpieczeństwu jądrowemu lub ochronie radiologicznej.

1.

Wnioski o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 7 ust. 3 i 5 oraz art. 12 ust.

1, oraz załączniki do tych wniosków, składa się w formie pisemnej w postaci papierowej

lub elektronicznej.

2.

Załączniki do wniosków o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 7 ust. 3 i 5 oraz

art. 12 ust. 1, złożonych w postaci elektronicznej są przekazywane również w postaci

elektronicznej.

3.

Dokumenty, o których mowa w ust. 1 i 2, składane w postaci elektronicznej, są opatrywane

kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem zaufanym.

1.

Wnioski, o których mowa w art. 7 ust. 14a i art. 12a ust. 4a, oraz załączniki, o których

mowa w art. 7 ust. 14b i art. 12a ust. 4b, składa się w formie pisemnej w postaci

papierowej lub elektronicznej.

2.

Załączniki do wniosków, o których mowa w art. 7 ust. 14a i art. 12a ust. 4a, złożonych

w postaci elektronicznej są przekazywane również w postaci elektronicznej.

3.

Dokumenty, o których mowa w ust. 1 i 2, składane w postaci elektronicznej, są opatrywane

kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem zaufanym.

1.

Dawki graniczne obejmują sumę dawek pochodzących od narażenia zewnętrznego i wewnętrznego.

1a.

W przypadku pracowników dawki graniczne obejmują sumę rocznego narażenia pracownika

ze wszystkich działalności związanych z narażeniem, narażenia na radon w miejscach

pracy wymagającego powiadomienia zgodnie z art. 4 ust. 1a oraz narażenia w sytuacji

narażenia istniejącego.

1b.

W przypadku osób z ogółu ludności dawki graniczne obejmują sumę rocznego narażenia

osób z ogółu ludności ze wszystkich działalności związanych z narażeniem.

2.

Dawki graniczne nie obejmują narażenia na promieniowanie naturalne, jeżeli narażenie

to nie zostało zwiększone w wyniku działalności człowieka, w szczególności nie obejmują

narażenia pochodzącego od radonu w budynkach mieszkalnych, od naturalnych nuklidów

promieniotwórczych wchodzących w skład ciała ludzkiego, od promieniowania kosmicznego

na poziomie ziemi, jak również narażenia nad powierzchnią ziemi od nuklidów promieniotwórczych

znajdujących się w nienaruszonej skorupie ziemskiej.

1.

Suma dawek promieniowania jonizującego dla pracowników oraz osób z ogółu ludności

nie może, z zastrzeżeniem art. 19 ust. 1 i art. 20, przekraczać dawek granicznych

określonych w załączniku nr 4 do ustawy.

1a.

Organ właściwy do wydania zezwolenia, przyjęcia zgłoszenia albo przyjęcia powiadomienia,

o którym mowa w art. 4 ust. 1 lub 1a, może, ze względu na szczególne warunki lub okoliczności

wykonywania działalności związanej z narażeniem, wyrazić zgodę na podwyższenie dawki

granicznej zgodnie z załącznikiem nr 4.

1b.

Kobieta, od chwili zawiadomienia kierownika jednostki organizacyjnej, a w przypadku

kobiety będącej pracownikiem zewnętrznym - pracodawcy zewnętrznego, że jest w ciąży,

nie może pracować w warunkach prowadzących do otrzymania przez mające urodzić się

dziecko dawki skutecznej (efektywnej) przekraczającej 1 mSv.

1c.

Kobieta karmiąca piersią nie może pracować w warunkach narażenia na skażenie promieniotwórcze.

1d.

Osoby w wieku poniżej 18 lat mogą pracować w warunkach narażenia jedynie w celu nauki

lub przyuczenia do zawodu.

2.

Dawek granicznych nie stosuje się do osób poddawanych działaniu promieniowania jonizującego

w celach medycznych, o których mowa w art. 33a ust. 1.

(uchylony)

1.

W sytuacji narażenia przypadkowego ocenie podlegają dawki promieniowania jonizującego

otrzymane przez narażoną osobę. Narażenie to nie dotyczy sytuacji, o której mowa w

art. 20 ust. 1.

2.

Oceny narażenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje kierownik jednostki organizacyjnej,

na terenie której nastąpiło narażenie, albo Prezes Agencji, jeżeli ustalenie takiej

jednostki nie jest możliwe.

1.

W celu dostosowania sposobu oceny zagrożenia pracowników w jednostkach organizacyjnych

do jego spodziewanego poziomu, w zależności od wielkości zagrożenia, wprowadza się

dwie kategorie pracowników

1)

kategorię A obejmującą pracowników, którzy mogą być narażeni na

a)

dawkę skuteczną (efektywną) przekraczającą 6 mSv w ciągu roku lub

b)

dawkę równoważną przekraczającą 15 mSv rocznie dla soczewek oczu lub 150 mSv rocznie

dla skóry lub kończyn;

2)

kategorię B obejmującą pracowników, którzy nie zostali zaliczeni do kategorii A.

2.

Ocena narażenia pracowników prowadzona jest na podstawie kontrolnych pomiarów dawek

indywidualnych lub pomiarów dozymetrycznych w środowisku pracy.

3.

Pracownicy kategorii A podlegają ocenie narażenia prowadzonej na podstawie systematycznych

pomiarów dawek indywidualnych, a jeżeli mogą być narażeni na skażenie wewnętrzne mające

wpływ na poziom dawki skutecznej dla tej kategorii pracowników, podlegają również

pomiarom skażeń wewnętrznych.

4.

Pracownicy kategorii B podlegają ocenie narażenia prowadzonej na podstawie pomiarów

dozymetrycznych w środowisku pracy w sposób pozwalający stwierdzić prawidłowość zaliczenia

pracowników do tej kategorii, chyba że kierownik jednostki organizacyjnej zadecyduje

o objęciu ich systematycznymi pomiarami dawek indywidualnych. Zezwolenie może zawierać

warunek prowadzenia oceny narażenia pracowników kategorii B wykonujących prace określone

w tym zezwoleniu na podstawie pomiarów dawek indywidualnych.

5.

W przypadku gdy pomiar dawki indywidualnej jest niemożliwy lub niewłaściwy, ocena

dawki indywidualnej otrzymanej przez pracownika kategorii A może być dokonana na podstawie

1)

wyników pomiarów dawek indywidualnych przeprowadzonych dla innych narażonych pracowników

tej kategorii lub

2)

wyników pomiarów dozymetrycznych w środowisku pracy, lub

3)

metod obliczeniowych, o których mowa w ust. 5a.

5a.

Organ właściwy do wydania zezwolenia, przyjęcia zgłoszenia lub przyjęcia powiadomienia,

o których mowa w art. 4 ust. 1 lub 1a, na wniosek kierownika jednostki organizacyjnej,

zatwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, metody obliczeniowe stanowiące podstawę

oceny dawki indywidualnej otrzymanej przez pracownika kategorii A, w przypadku gdy

pomiar dawki indywidualnej jest niemożliwy lub niewłaściwy.

5b.

Kierownik jednostki organizacyjnej na bieżąco informuje pracownika o wynikach oceny

narażenia tego pracownika. W przypadku gdy pracownik jest objęty oceną dawek indywidualnych,

kierownik jednostki organizacyjnej informuje tego pracownika w szczególności o otrzymanych

przez pracownika dawkach indywidualnych.

5c.

Na żądanie pracownika kierownik jednostki organizacyjnej, a w przypadku pracownika

zewnętrznego - także pracodawca, niezwłocznie informują pracownika o wynikach oceny

narażenia, w szczególności o otrzymanych przez tego pracownika dawkach indywidualnych

oraz o wynikach pomiarów stanowiących podstawę oceny narażenia.

6.

Zaliczenia pracowników zatrudnionych w warunkach narażenia do kategorii A lub B dokonuje

kierownik jednostki organizacyjnej, w zależności od przewidywanego poziomu narażenia

tych pracowników.

7.

Ze względu na zdolność do wykonywania pracy w grupie pracowników kategorii A ustala

się następującą klasyfikację medyczną: zdolny, zdolny pod pewnymi warunkami, niezdolny.

7a.

Klasyfikacji medycznej pracownika kategorii A dokonuje uprawniony lekarz, który sprawuje

nadzór medyczny nad tym pracownikiem.

8.

Pracownik nie może być zatrudniony na określonym stanowisku w kategorii A, jeżeli

uprawniony lekarz wydał orzeczenie, że jest on niezdolny do wykonywania takiej pracy.

1.

W celu dostosowania działań i środków ochrony radiologicznej pracowników do wielkości

i rodzajów zagrożeń, kierownik jednostki organizacyjnej wprowadza podział lokalizacji

miejsc pracy na

1)

tereny kontrolowane, tam, gdzie istnieje możliwość otrzymania dawek określonych dla

pracowników kategorii A, istnieje możliwość rozprzestrzeniania się skażeń promieniotwórczych

lub mogą występować duże zmiany mocy dawki promieniowania jonizującego;

2)

tereny nadzorowane, tam, gdzie istnieje możliwość otrzymania dawek określonych dla

pracowników kategorii B i które nie zostały zaliczone do terenów kontrolowanych.

2.

Za spełnienie wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 25 pkt 2

dla terenów kontrolowanych i nadzorowanych jest odpowiedzialny kierownik jednostki

organizacyjnej, który podejmuje określone działania w celu spełnienia tych wymagań

po zasięgnięciu opinii inspektora ochrony radiologicznej i lekarza medycyny pracy.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej wdraża i prowadzi w jednostce organizacyjnej system

rejestracji i analizy wystąpienia narażenia przypadkowego.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej w razie wystąpienia narażenia przypadkowego niezwłocznie

dokonuje analizy przyczyn, przebiegu i skutków tego narażenia.

3.

Wnioski z analizy, o której mowa w ust. 2, kierownik jednostki organizacyjnej uwzględnia

w organizacji pracy jednostki organizacyjnej oraz przekazuje niezwłocznie organowi

właściwemu do wydania zezwolenia, przyjęcia zgłoszenia lub przyjęcia powiadomienia,

o których mowa w art. 4 ust. 1 lub 1a.

1.

W szczególnych przypadkach, z wyłączeniem zdarzeń radiacyjnych, pracownicy kategorii

A, za ich zgodą i za zgodą Prezesa Agencji, mogą otrzymać określone przez Prezesa

Agencji dawki przekraczające wartości dawek granicznych, jeżeli jest to konieczne

dla wykonania określonego zadania w określonym miejscu pracy i w określonym czasie.

2.

Niedopuszczalne jest narażenie, o którym mowa w ust. 1, praktykantów, uczniów, studentów

oraz kobiet w ciąży, a kobiet karmiących piersią, jeżeli w wyniku narażenia jest prawdopodobne

powstanie skażeń promieniotwórczych ciała.

3.

Kierownik jednostki organizacyjnej jest obowiązany uzasadnić konieczność narażenia,

o którym mowa w ust. 1, i z wyprzedzeniem szczegółowo omówić związane z tym kwestie

z zainteresowanymi pracownikami - ochotnikami lub ich przedstawicielami, oraz z uprawnionym

lekarzem i inspektorem ochrony radiologicznej, a także poinformować zainteresowanych

pracowników - ochotników o ryzyku związanym z narażeniem, o którym mowa w ust. 1,

i o niezbędnych środkach ostrożności.

4.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 3, wymaga udokumentowania w formie

pisemnej.

5.

Otrzymane przez pracownika dawki, o których mowa w ust. 1, są oddzielnie rejestrowane

w dokumentacji określonej w art. 30 ust. 3. Otrzymanie tych dawek nie może powodować

odsunięcia pracownika od normalnych zajęć lub przesunięcia go na inne stanowisko bez

jego zgody, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 2 i 3.

6.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do członków załóg statków kosmicznych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 15 marca 2020 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 8, art. 2-6,

art. 8-13, art. 17 ust. 1, 5 i 6 oraz art. 19, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca

2020 r.

1.

W przypadku zdarzenia radiacyjnego należy dołożyć starań, o ile jest to możliwe, żeby

członek ekipy awaryjnej nie otrzymał dawki przekraczającej wartość rocznej dawki granicznej

dla pracowników.

2.

W przypadku gdy spełnienie wymagania, o którym mowa w ust. 1, nie jest możliwe, dawki

skuteczne (efektywne) otrzymane przez członków ekip awaryjnych muszą mieścić się w

zakresie poziomów odniesienia dawek skutecznych (efektywnych) określonych w odpowiednim

planie postępowania awaryjnego.

3.

Wartości poziomów odniesienia dawek skutecznych (efektywnych), o których mowa w ust.

2, ustala się na poziomie poniżej 100 mSv, z wyjątkiem przypadku narażenia wyjątkowego,

o którym mowa w ust. 4.

4.

W przypadku narażenia wyjątkowego wynikającego z działań mających na celu

1)

ratowanie życia ludzkiego,

2)

zapobieżenie groźnym dla zdrowia skutkom promieniowania jonizującego,

3)

zapobieżenie wystąpieniu katastrofalnych warunków

- wartości poziomów odniesienia dawki skutecznej (efektywnej) określone w odpowiednim

planie postępowania awaryjnego mogą przekraczać 100 mSv, ale nie mogą przekraczać

500 mSv.

5.

Osobami podejmującymi działania, o których mowa w ust. 4, mogą być wyłącznie ochotnicy,

którzy przed podjęciem tych działań zostali poinformowani, w przypadku wewnętrznej

ekipy awaryjnej - przez kierownika jednostki organizacyjnej, a w przypadku zewnętrznej

ekipy awaryjnej - przez osobę kierującą działaniami ekipy awaryjnej, o związanym z

ich działaniem ryzyku dla zdrowia i dostępnych środkach ochrony, a następnie dobrowolnie

podjęli decyzję o udziale w działaniach. Rezygnacja z udziału w działaniach nie może

stanowić podstawy do rozwiązania stosunku pracy.

6.

Niezwłocznie po zakończeniu działań, w których członkowie ekip awaryjnych mogli być

narażeni na otrzymanie dawek, o których mowa w ust. 3 lub 4, są oni informowani, w

przypadku wewnętrznej ekipy awaryjnej - przez kierownika jednostki organizacyjnej,

a w przypadku zewnętrznej ekipy awaryjnej - przez osobę kierującą działaniami ekipy

awaryjnej, o otrzymanych dawkach i wynikającym z tego ryzyku dla zdrowia.

7.

Członkowie ekip awaryjnych, którzy otrzymali dawki, o których mowa w ust. 3 lub 4,

nie mogą być odsunięci od dalszej pracy zawodowej w warunkach narażenia bez ich zgody,

z zastrzeżeniem art. 31 ust. 2 i 3.

8.

Kierownik jednostki organizacyjnej - w przypadku wewnętrznej ekipy awaryjnej, a w

przypadku zewnętrznej ekipy awaryjnej - osoba kierująca działaniami tej ekipy, niezwłocznie

kieruje członka ekipy awaryjnej, który otrzymał dawkę określoną w ust. 4, na badania

lekarskie. Przepisy art. 31 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

1.

W przypadku wewnętrznej ekipy awaryjnej - kierownik jednostki organizacyjnej, a w

przypadku zewnętrznej ekipy awaryjnej - osoba kierująca działaniami tej ekipy, zapewnia

członkom ekipy awaryjnej

1)

opiekę medyczną oraz niezbędne środki ochrony indywidualnej i sprzęt dozymetryczny,

stosownie do warunków narażenia w przypadku zdarzenia radiacyjnego;

2)

prowadzenie pomiarów dawek indywidualnych albo pomiarów dozymetrycznych na miejscu

zdarzenia radiacyjnego oraz rejestrowanie danych w tym zakresie.

2.

Pomiary dozymetryczne, o których mowa w ust. 1 pkt 2, prowadzi się tak, żeby możliwe

było dokonanie oceny dawek indywidualnych dla każdego członka ekipy awaryjnej uczestniczącego

w działaniach ekipy awaryjnej.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej obowiązany jest prowadzić rejestr dawek indywidualnych

otrzymywanych przez pracowników zaliczonych do kategorii A na podstawie wyników pomiarów

i ocen, o których mowa w ust. 2.

2.

Pomiary dawek indywidualnych oraz pomiary służące ocenie dawek od narażenia wewnętrznego

są dokonywane przez podmioty posiadające akredytację otrzymaną na podstawie odrębnych

przepisów, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

3.

Centralny rejestr dawek, o których mowa w ust. 1, prowadzi Prezes Agencji na podstawie

wyników pomiarów i ocen, o których mowa w ust. 2, otrzymywanych od kierownika jednostki

organizacyjnej.

4.

Inspektor ochrony radiologicznej, do czasu dokonania pomiarów dawek indywidualnych

oraz pomiarów służących ocenie dawek od narażenia wewnętrznego przez podmiot posiadający

akredytację, dokonuje wstępnej operacyjnej oceny dawek indywidualnych otrzymanych

przez pracowników zewnętrznych wykonujących działalność na terenie kontrolowanym w

jednostce organizacyjnej.

5.

Inspektor ochrony radiologicznej może, do czasu dokonania pomiarów dawek indywidualnych

oraz pomiarów służących ocenie dawek od narażenia wewnętrznego przez podmiot posiadający

akredytację, dokonać wstępnej operacyjnej oceny dawek indywidualnych otrzymanych przez

innych niż pracownicy zewnętrzni pracowników wykonujących pracę w jednostce organizacyjnej.

1.

Przed zatrudnieniem pracownika w warunkach narażenia kierownik jednostki organizacyjnej

jest obowiązany wystąpić do Prezesa Agencji z wnioskiem o informację z centralnego

rejestru dawek o dawkach otrzymanych przez tego pracownika w roku kalendarzowym, w

którym występuje z wnioskiem, oraz w okresie czterech poprzednich lat kalendarzowych.

2.

W sytuacji, o której mowa w ust. 1, Prezes Agencji przekazuje informację o dawkach

otrzymanych przez pracownika

1)

przed dniem zarejestrowania pracownika w centralnym rejestrze dawek - na podstawie

informacji uzyskanych od instytutów badawczych, które przed dniem powstania centralnego

rejestru dawek prowadziły pomiary dawek indywidualnych oraz ocenę dawek od narażenia

wewnętrznego;

2)

w roku kalendarzowym, w którym złożono wniosek - na podstawie informacji uzyskanych

od kierownika jednostki organizacyjnej, w której pracownik był w tym roku zatrudniony.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2, informacje o narażeniu pracownika dyrektor

instytutu badawczego, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, oraz kierownik jednostki organizacyjnej,

o której mowa w ust. 2 pkt 2, przekazują nieodpłatnie Prezesowi Agencji, na jego wniosek,

w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku.

1.

Działalność zawodowa związana z występowaniem promieniowania naturalnego prowadzącego

do wzrostu narażenia pracowników lub ludności, istotnego z punktu widzenia ochrony

radiologicznej, wymaga oceny tego narażenia.

2.

Ocena narażenia dokonywana jest na podstawie pomiarów dozymetrycznych w środowisku

pracy.

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

Jeżeli w następstwie działalności wykonywanej w przeszłości, w szczególności polegającej

na wydobyciu i przerobie rud uranu oraz na gromadzeniu osadów promieniotwórczych wód

kopalnianych, utrzymuje się skażenie promieniotwórcze środowiska istotne z punktu

widzenia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, użytkownik terenu, na

którym utrzymuje się to skażenie, wyznacza granice tego terenu, prowadzi na nim pomiary

kontrolne narażenia, a jeżeli jest to uzasadnione, także reguluje dostęp do tego terenu

oraz wykorzystanie ziemi i położonych na nim budynków.

Ustala się poziom odniesienia dla średniorocznego stężenia promieniotwórczego radonu

w powietrzu w

1)

miejscach pracy wewnątrz pomieszczeń oraz

2)

pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi

- w wysokości 300 Bq/m

1.

Kierownicy jednostek wykonujących działalność, w której występują miejsca pracy

1)

zlokalizowane wewnątrz pomieszczeń na poziomie parteru lub piwnicy na terenach, na

których średnioroczne stężenie promieniotwórcze radonu w powietrzu w znacznej liczbie

budynków może przekroczyć poziom odniesienia, o którym mowa w art. 23b,

2)

pod ziemią,

3)

związane z uzdatnianiem wód podziemnych na terenach, na których średnioroczne stężenie

promieniotwórcze radonu w powietrzu w znacznej liczbie budynków może przekroczyć poziom

odniesienia, o którym mowa w art. 23b

- zapewniają w tych miejscach pracy pomiar stężenia radonu lub stężenia energii potencjalnej

alfa krótkożyciowych produktów rozpadu radonu.

2.

Kierownicy jednostek wykonujących działalność, w których występują miejsca pracy,

o których mowa w ust. 1, zapewniają optymalizację narażenia pracowników wykonujących

pracę w tych miejscach pracy oraz informują na bieżąco na piśmie takich pracowników

o zwiększonym narażeniu na radon, wynikach pomiarów stężenia radonu lub stężenia energii

potencjalnej alfa krótkożyciowych produktów rozpadu radonu w miejscu pracy, otrzymanych

przez nich dawkach promieniowania oraz działaniach podejmowanych w celu ograniczenia

narażenia na radon w miejscu pracy.

3.

W przypadku gdy w miejscach pracy, o których mowa w ust. 1 pkt 1, wynik pomiaru, o

którym mowa w ust. 1, wskazuje na możliwość przekroczenia poziomu odniesienia, o którym

mowa w art. 23b, kierownicy jednostek podejmują działania zapewniające ograniczenie

narażenia pracowników na radon.

4.

W przypadku gdy w miejscach pracy, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, narażenie

pracowników na otrzymanie dawki skutecznej (efektywnej) jest większe niż 1 mSv rocznie,

kierownicy jednostek podejmują działania zapewniające ograniczenie narażenia pracowników

na radon.

5.

Pracowników wykonujących pracę w miejscach pracy, o których mowa w ust. 1, którzy

mogą być narażeni na otrzymanie dawki skutecznej (efektywnej) większej niż 6 mSv rocznie,

kwalifikuje się jako pracowników kategorii A.

6.

Pracowników wykonujących pracę w miejscach pracy, o których mowa w ust. 1 pkt 1, w

których - mimo podjęcia działań zgodnie z zasadą optymalizacji - stężenie promieniotwórcze

radonu przekracza poziom odniesienia, o którym mowa w art. 23b, ale którzy nie są

narażeni na otrzymanie dawki skutecznej (efektywnej) większej niż 6 mSv, oraz pracowników

wykonujących pracę w miejscach pracy, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, którzy mogą

być narażeni na otrzymanie dawki skutecznej (efektywnej) większej niż 1 mSv rocznie,

ale nie większej niż 6 mSv rocznie, kwalifikuje się jako pracowników kategorii B.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tereny, na których

średnioroczne stężenie promieniotwórcze radonu w powietrzu wewnątrz pomieszczeń w

znacznej liczbie budynków może przekraczać poziom odniesienia, o którym mowa w art.

23b, mając na względzie konieczność zapewnienia odpowiedniej ochrony radiologicznej

pracowników wykonujących pracę w warunkach zwiększonego narażenia na radon.

1.

Zbywca budynku, lokalu lub pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi oraz wynajmujący

budynek, lokal lub pomieszczenie, przeznaczone na pobyt ludzi, przekazuje na żądanie

nabywcy lub najemcy takiego budynku, lokalu lub pomieszczenia informację o wartości

średniorocznego stężenia promieniotwórczego radonu w powietrzu odpowiednio w budynku,

lokalu lub pomieszczeniu.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do wynajmujących nieprowadzących działalności gospodarczej

w zakresie wynajmu budynków, lokali lub pomieszczeń.

3.

Informacja, o której mowa w ust. 1, wskazuje

1)

wartość średniorocznego stężenia promieniotwórczego radonu w powietrzu odpowiednio

w budynku, lokalu albo pomieszczeniu;

2)

porównanie wartości, o której mowa w pkt 1, z wartością poziomu odniesienia dla średniorocznego

stężenia promieniotwórczego radonu w powietrzu w pomieszczeniach przeznaczonych na

pobyt ludzi, o którym mowa w art. 23b;

3)

podstawę faktyczną sporządzenia informacji, w szczególności wyniki pomiarów, w oparciu

o które sporządzono informację, oraz podmiot, który przeprowadził pomiary.

4.

Pomiary, o których mowa w ust. 3 pkt 3, prowadzą laboratoria, które posiadają akredytację

w zakresie prowadzenia takich pomiarów. Laboratoria te przygotowują informację, o

której mowa w ust. 1.

5.

Laboratoria prowadzące pomiary, o których mowa w ust. 3 pkt 3, informują niezwłocznie

państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego o przypadkach przekroczenia wartości

średniorocznego stężenia promieniotwórczego radonu w powietrzu w pomieszczeniach przeznaczonych

na pobyt ludzi, o którym mowa w art. 23b.

1.

Główny Inspektor Sanitarny prowadzi działania mające na celu identyfikację terenów,

na których wewnątrz pomieszczeń w znacznej liczbie budynków poziom średniorocznego

stężenia promieniotwórczego radonu w powietrzu może przekroczyć poziom odniesienia,

o którym mowa w art. 23b.

2.

Informacje o wynikach działań, o których mowa w ust. 1, Główny Inspektor Sanitarny

przekazuje na bieżąco ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

3

Państwowa Inspekcja Sanitarna udziela porad i informacji w zakresie narażenia na radon

w pomieszczeniach oraz związanych z narażeniem na radon zagrożeń dla zdrowia, na temat

znaczenia przeprowadzania pomiarów radonu oraz na temat dostępnych środków technicznych

służących ograniczeniu występujących stężeń radonu.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia we współpracy z Głównym Inspektorem Sanitarnym

opracowuje krajowy plan działania w przypadku długoterminowych zagrożeń wynikających

z narażenia na radon w budynkach przeznaczonych na pobyt ludzi oraz w miejscach pracy,

zwany dalej „krajowym planem działania w przypadku narażenia na radon”.

2.

Krajowy plan działania w przypadku narażenia na radon określa

1)

cele, jakie należy osiągnąć w zakresie ochrony przed narażeniem na promieniowanie

jonizujące powodowanym przez radon w miejscach pracy, budynkach, lokalach i pomieszczeniach

przeznaczonych na pobyt ludzi, a także w zakresie ograniczenia ryzyka wystąpienia

nowotworu płuc w związku z narażeniem na radon w perspektywie długoterminowej w odniesieniu

do osób palących i niepalących;

2)

działania, jakie powinny być podejmowane dla osiągnięcia celów, o których mowa w pkt

1, wraz z harmonogramem ich prowadzenia;

3)

sposób finansowania badań dotyczących radonu oraz badań dotyczących środków naprawczych,

w szczególności w odniesieniu do budynków przeznaczonych na pobyt ludzi z bardzo wysokimi

stężeniami radonu;

4)

przydział działań organom, jednostkom i służbom podległym lub nadzorowanym przez ministra

właściwego do spraw zdrowia, mechanizmy koordynacyjne i dostępne zasoby w celu realizacji

krajowego planu działania w przypadku narażenia na radon.

3.

Przy określeniu działań, o których mowa w ust. 2 pkt 2, bierze się pod uwagę potrzebę

i możliwość określenia w krajowym planie działania w przypadku narażenia na radon

1)

strategii służącej prowadzeniu badań w zakresie stężeń radonu w pomieszczeniach lub

w powietrzu gruntowym w celu oszacowania rozkładu stężeń radonu w budynkach, zarządzania

danymi pomiarowymi oraz ustanowieniu innych istotnych parametrów, takich jak rodzaje

podłoża gruntowego i skały, przepuszczalność oraz zawartość radu Ra-226 w podłożu

gruntowym lub w glebie;

2)

sposobu podejścia, danych i kryteriów stosowanych do identyfikacji terenów, o których

mowa w art. 23e ust. 1, lub określenia innych parametrów, które mogą być stosowane

jako konkretne wskaźniki sytuacji potencjalnie wysokiego narażenia na radon;

3)

rodzajów

a)

miejsc pracy,

b)

budynków dostępnych publicznie, w szczególności szkół i szpitali

- w których konieczne są pomiary na podstawie oceny ryzyka;

4)

strategii ograniczenia narażenia na radon w budynkach przeznaczonych na pobyt ludzi

oraz zajmowania się w pierwszej kolejności sytuacją potencjalnie wysokiego narażenia

na radon;

5)

strategii dotyczącej ułatwienia stosowania środków naprawczych w istniejących budynkach;

6)

strategii, w tym metod i narzędzi, na rzecz zapobiegania przenikaniu radonu do nowych

budynków, łącznie z identyfikacją materiałów budowlanych charakteryzujących się znaczną

emisją radonu;

7)

strategii na rzecz komunikacji w celu podniesienia świadomości społecznej oraz informowania

organów samorządu terytorialnego, pracodawców i pracowników o zagrożeniach związanych

z radonem, w tym o zagrożeniach dla osób palących;

8)

wskazówek w sprawie metod i narzędzi pomiarowych oraz środków naprawczych, z uwzględnieniem

kryteriów służących akredytacji laboratoriów prowadzących pomiary, o których mowa

w art. 23d ust. 4.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza krajowy plan działania w przypadku narażenia

na radon w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia we współpracy z Głównym Inspektorem Sanitarnym

dokonuje przeglądu krajowego planu działania w przypadku narażenia na radon nie rzadziej

niż co 4 lata, a w razie potrzeby dokonuje zmiany tego planu.

1.

Prezes Agencji

1)

organizuje kampanie promujące stosowanie środków mających na celu zapobieganie przenikaniu

radonu do nowych budynków;

2)

prowadzi działania informacyjno-edukacyjne oraz szkoleniowe o dostępnych środkach

zapobiegania przenikaniu radonu do nowych budynków;

3)

monitoruje stosowanie środków mających na celu zapobieganie przenikaniu radonu do

nowych budynków;

4)

może współpracować w zakresie spraw określonych w pkt 1 i 2 z samorządami zawodowymi

architektów i inżynierów budownictwa oraz innymi organizacjami zawodowymi i stowarzyszeniami

zawodowymi, organami samorządu terytorialnego, a także specjalistami z zakresu ochrony

przed promieniowaniem jonizującym;

5)

może określać dobre praktyki dotyczące technik i środków zapobiegających przenikaniu

radonu do nowych budynków;

6)

zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej informacje

o instrumentach służących finansowaniu środków mających na celu zapobieganie przenikaniu

radonu do nowych budynków oraz dobre praktyki, o których mowa w pkt 5.

2.

Główny Inspektor Sanitarny

1)

organizuje kampanie promujące stosowanie środków mających na celu ograniczenie średniorocznego

stężenia radonu w budynkach, lokalach i pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi;

2)

prowadzi działania informacyjno-edukacyjne oraz szkoleniowe o dostępnych środkach

ograniczenia stężenia radonu w budynkach, lokalach i pomieszczeniach przeznaczonych

na pobyt ludzi;

3)

monitoruje stosowanie środków mających na celu ograniczenie średniorocznego stężenia

radonu w budynkach, lokalach i pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi;

4)

może współpracować w zakresie spraw określonych w pkt 1 i 2 z samorządami zawodowymi

architektów i inżynierów budownictwa oraz innymi organizacjami zawodowymi i stowarzyszeniami

zawodowymi, organami samorządu terytorialnego, a także specjalistami z zakresu pomiarów

radonu i ochrony przed promieniowaniem jonizującym;

5)

może określać dobre praktyki dotyczące sposobu pomiarów stężenia radonu w glebie i

w pomieszczeniach;

6)

zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej informacje

o instrumentach służących finansowaniu środków mających na celu ograniczenie średniorocznego

stężenia radonu w budynkach, lokalach i pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi

oraz dobre praktyki, o których mowa w pkt 5.

1.

Operator statku powietrznego, w którym pochodząca od promieniowania kosmicznego dawka

skuteczna (efektywna) promieniowania jonizującego, jaką może otrzymać członek załogi

statku powietrznego, może przekroczyć 1 mSv rocznie, jest obowiązany

1)

zapewnić ocenę dawek promieniowania jonizującego, jakie mogą otrzymać członkowie załóg

statków powietrznych;

2)

przy planowaniu lotów uwzględniać wyniki ocen, o których mowa w pkt 1, a także stosować

ograniczenia udziału w lotach członków załóg statków powietrznych, którzy są zagrożeni

otrzymaniem podwyższonej dawki promieniowania jonizującego, w celu niedopuszczenia

do przekroczenia dawek granicznych;

3)

informować członków załóg statków powietrznych, których to dotyczy, o zagrożeniach

dla zdrowia związanych z promieniowaniem kosmicznym oraz o wartości otrzymanych przez

nich dawek promieniowania jonizującego;

4)

w przypadku kobiet będących członkami załóg statków powietrznych, które zgłosiły,

że są w ciąży - zapewnić, żeby dawka równoważna dla mającego się urodzić dziecka była

na najniższym rozsądnie osiągalnym poziomie i żeby było mało prawdopodobne, że przekroczy

1 mSv przynajmniej przez pozostały okres ciąży.

2.

W przypadku gdy pochodząca od promieniowania kosmicznego dawka skuteczna (efektywna)

promieniowania jonizującego, jaką mogą otrzymać członkowie załogi statku powietrznego,

może przekroczyć 6 mSv rocznie, stosuje się wymagania określone w art. 7a, art. 9

ust. 1, art. 10, art. 11 ust. 2 i ust. 3 pkt 5, art. 17, art. 19, art. 21-23, art.

26, art. 27 i art. 29-32.

Narażenie ogółu ludności w wyniku stosowania promieniowania jonizującego podlega regularnej

ocenie dokonywanej przez Prezesa Agencji i jest przedstawiane w sprawozdaniu, o którym

mowa w art. 110 pkt 13.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

wskaźniki pozwalające na wyznaczenie dawek promieniowania jonizującego stosowane przy

ocenie narażenia oraz sposób i częstotliwość dokonywania oceny narażenia pracowników

i osób z ogółu ludności, uwzględniając wartości i zależności zalecane w rozdziałach

4 i 5 publikacji Międzynarodowej Komisji Ochrony Radiologicznej (ICRP) nr 116 w celu

oszacowania dawek pochodzących z narażenia zewnętrznego oraz w rozdziale 1 publikacji

ICRP nr 119 w celu oszacowania dawek pochodzących z narażenia wewnętrznego i ich aktualizacjach

oraz kierując się koniecznością zapewnienia ochrony radiologicznej pracownikom i osobom

z ogółu ludności;

2)

podstawowe wymagania dotyczące terenów kontrolowanych i nadzorowanych, w tym w szczególności

a)

sposób oznakowania tych terenów, z uwzględnieniem wzorów znaków ostrzegawczych dla

oznakowania granic terenu kontrolowanego i nadzorowanego,

b)

warunki dostępu i opuszczania tych terenów dla pracowników i innych osób,

c)

warunki, jakie muszą być spełnione dla wykonywania pomiarów dozymetrycznych w środowisku

pracy na tych terenach, w szczególności odnośnie do zakresu programu pomiarów i wymagań,

jakie muszą spełniać osoby wykonujące pomiary

- kierując się koniecznością zapewnienia ochrony radiologicznej pracownikom i osobom

z ogółu ludności przebywającym na tych terenach.

Kierownik jednostki organizacyjnej zatrudniającej pracowników w warunkach narażenia

jest obowiązany zapewnić

1)

opiekę medyczną pracownikom oraz niezbędne środki ochrony indywidualnej i sprzęt dozymetryczny,

stosownie do warunków narażenia;

2)

prowadzenie pomiarów dawek indywidualnych albo pomiarów dozymetrycznych w środowisku

pracy zgodnie z art. 17 ust. 3 i 4 oraz rejestrowanie danych w tym zakresie;

3)

w przypadku działalności, które mogą prowadzić do uwolnień substancji promieniotwórczych

do środowiska - opracowanie i wdrożenie procedur pomiaru i oceny narażenia osób z

ogółu ludności, prowadzenie pomiarów, a także rejestrowanie wyników tych pomiarów

oraz wyników oceny narażenia osób z ogółu ludności;

4)

odpowiedni dobór, właściwe użytkowanie, sprawdzenie sprawności i konserwację przyrządów

dozymetrycznych oraz ich wzorcowanie.

1.

Przyrządy dozymetryczne stosowane do kontroli i oceny narażenia, niepodlegające obowiązkowi

kontroli metrologicznej określonej w przepisach o miarach, powinny posiadać świadectwo

wzorcowania.

2.

Świadectwo wzorcowania, o którym mowa w ust. 1, wydaje laboratorium pomiarowe posiadające

akredytację otrzymaną na podstawie odrębnych przepisów.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wymagania dotyczące

1)

rejestracji dawek indywidualnych, uwzględniając w szczególności

a)

zawartość i sposób prowadzenia rejestru dawek indywidualnych prowadzonego przez kierownika

jednostki organizacyjnej oraz centralnego rejestru dawek indywidualnych, długość okresu

rejestracyjnego, okres przechowywania danych w tych rejestrach, okres przechowywania

dokumentów stanowiących podstawę dokonywania wpisów do rejestrów, tryb sporządzania

kopii danych zawartych w rejestrach oraz okres ich przechowywania, a także wzór karty

zgłoszeniowej do centralnego rejestru dawek indywidualnych i wzór karty ewidencyjnej

centralnego rejestru dawek indywidualnych,

b)

podmioty, którym mogą być przekazywane dane z rejestru dawek indywidualnych prowadzonego

przez kierownika jednostki organizacyjnej oraz z centralnego rejestru dawek indywidualnych,

terminy przekazywania danych, a także zawartość wniosku o udostępnienie danych z centralnego

rejestru dawek indywidualnych,

c)

narażenia, o których mowa w art. 16 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 20 i art. 23c ust.

5, w tym wyniki pomiarów dozymetrycznych,

d)

wykaz instytutów badawczych, o których mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1

- biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia aktualnej informacji o dawkach indywidualnych

otrzymanych przez pracowników i inne osoby narażone na promieniowanie jonizujące;

2)

sprzętu dozymetrycznego, uwzględniając wymagania techniczne przy stosowaniu sprzętu

w warunkach normalnych i w sytuacji zdarzeń radiacyjnych.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej jest obowiązany zapewnić pracownikom zewnętrznym

ochronę radiologiczną równoważną ochronie, jaką zapewnia pracownikom zatrudnionym

w jednostce organizacyjnej.

2.

Każdemu pracownikowi zewnętrznemu Prezes Agencji wydaje indywidualny dokument narażenia

pracownika zewnętrznego (paszport dozymetryczny), w którym pracodawca zewnętrzny i

kierownik jednostki organizacyjnej umieszczają informacje określone w przepisach wydanych

na podstawie ust. 3 pkt 2.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe obowiązki kierownika jednostki organizacyjnej, pracodawcy zewnętrznego

i pracownika zewnętrznego w zakresie ochrony radiologicznej pracowników zewnętrznych

narażonych podczas pracy na terenie kontrolowanym lub terenie nadzorowanym, uwzględniając

sposoby ochrony stosowane wobec pracowników jednostki organizacyjnej;

2)

informacje umieszczane przez kierownika jednostki organizacyjnej, pracodawcę zewnętrznego

i uprawnionego lekarza w paszporcie dozymetrycznym, mając na uwadze dostarczenie informacji

zapewniających objęcie pracownika ochroną przed promieniowaniem;

3)

tryb wydawania oraz wzór paszportu dozymetrycznego, uwzględniając konieczność nadania

każdemu paszportowi indywidualnego numeru, a także zapewnienie umieszczenia informacji,

o których mowa w pkt 2.

1.

Za nadzór medyczny nad pracownikami kategorii A odpowiedzialny jest kierownik jednostki

organizacyjnej oraz uprawniony lekarz, któremu zapewnia się dostęp do informacji niezbędnych

do wydania orzeczenia o zdolności tych pracowników do wykonywania określonej pracy,

łącznie z informacją o warunkach środowiskowych w miejscu pracy.

2.

Nadzór medyczny, o którym mowa w ust. 1, obejmuje wstępne badania lekarskie pracownika

przed jego zatrudnieniem dla określenia, czy pracownik może być zatrudniony w kategorii

A, oraz okresowe badania lekarskie przeprowadzane co najmniej raz w roku, które pozwalają

stwierdzić, czy pracownik może nadal wykonywać swoje obowiązki.

3.

Dla każdego pracownika kategorii A uprawniony lekarz zakłada dokumentację medyczną,

prowadzoną i aktualizowaną przez cały okres zaliczenia do tej kategorii. Dokumentacja

jest przechowywana do dnia osiągnięcia przez pracownika wieku 75 lat, jednak nie krócej

niż przez 30 lat od dnia zakończenia przez niego pracy w warunkach narażenia.

4.

Dokumentacja medyczna obejmuje informacje o rodzaju wykonywanej pracy, wynikach badań

lekarskich przeprowadzonych przed podjęciem zatrudnienia w kategorii A i o wynikach

badań okresowych oraz rejestr dawek, o którym mowa w art. 21 ust. 1.

5.

Po ustaniu zatrudnienia w warunkach narażenia uprawniony lekarz może zalecić kontynuację

nadzoru medycznego, jeżeli uzna to za konieczne dla ochrony zdrowia pracownika.

1.

W przypadku stwierdzonego przekroczenia którejkolwiek z dawek granicznych określonych

dla pracowników w załączniku nr 4 do ustawy, kierownik jednostki organizacyjnej jest

obowiązany skierować pracownika na badania lekarskie.

2.

Dalsza praca w warunkach narażenia wymaga zgody uprawnionego lekarza.

3.

W przypadku braku zgody uprawnionego lekarza na dalsze zatrudnienie pracownika w warunkach

narażenia stosuje się odpowiednio przepisy prawa pracy odnoszące się do pracownika,

u którego stwierdzono objawy wskazujące na powstanie choroby zawodowej.

Od orzeczeń lekarskich, o których mowa w art. 17 ust. 7a i 8 oraz w art. 31 ust. 2,

pracownikowi służy odwołanie do sądu pracy.

Przepisy art. 10, art. 11, art. 14, art. 17, art. 21, art. 22, art. 23c, art. 26 i

art. 29-32 stosuje się odpowiednio do uczniów, studentów i praktykantów.

Kierownik jednostki organizacyjnej na bieżąco informuje pracowników o stanie ochrony

radiologicznej w tej jednostce organizacyjnej, rozwiązaniach w zakresie ochrony radiologicznej

mających bezpośredni lub pośredni wpływ na poziom ochrony radiologicznej pracowników

oraz o ich poziomie narażenia, w tym o otrzymanych przez nich dawkach promieniowania

jonizującego.

1.

Każdy ma prawo do uzyskania od kierownika jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

związaną z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lub 4-16, informacji o

wpływie działalności wykonywanej przez tę jednostkę organizacyjną na zdrowie ludzi

i na środowisko oraz o wielkości i składzie izotopowym uwolnień substancji promieniotwórczych

do środowiska w związku z wykonywaniem tej działalności, a w przypadku nowych rodzajów

zastosowań promieniowania jonizującego w tej jednostce organizacyjnej - także informacji

o uzasadnieniu wykonywania tej działalności. Kierownik jednostki organizacyjnej udziela

informacji niezwłocznie po otrzymaniu wniosku o udzielenie informacji.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lub 4-16, zamieszcza na stronie internetowej jednostki

organizacyjnej, nie rzadziej niż co 12 miesięcy, informację o wpływie działalności

wykonywanej przez jednostkę organizacyjną na zdrowie ludzi i na środowisko oraz o

wielkości i składzie izotopowym uwolnień substancji promieniotwórczych do środowiska

w związku z wykonywaniem tej działalności.

1.

W celu zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej kraju przy stosowaniu

promieniowania jonizującego w warunkach normalnych i w sytuacji zdarzeń radiacyjnych

minister właściwy do spraw energii może udzielać dotacji celowych na wykonywanie działalności,

o której mowa w ust. 2.

2.

Dotacja może być przeznaczona na

1)

eksploatację badawczych reaktorów jądrowych;

2)

likwidację badawczych reaktorów jądrowych;

3)

utrzymanie i rozwój programów zapewnienia jakości związanych z wykorzystaniem przez

podmioty, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie

wyższym i nauce

(Dz. U. z 2020 r. poz. 85, 374, 695, 875 i 1086 oraz z 2021 r. poz. 159), wiązek promieniowania jonizującego na potrzeby medyczne do celów innych niż diagnostyka

i radioterapia;

4)

zapewnienie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej lub ochrony fizycznej

obiektów jądrowych i materiałów jądrowych w jednostkach organizacyjnych działających

w Otwocku-Świerku;

5)

sporządzanie ocen oddziaływania obiektów jądrowych, miejsc wydobywania rud uranu i

toru oraz składowisk odpadów promieniotwórczych na środowisko oraz wykonywanie badań

i analiz niezbędnych do sporządzenia tych ocen;

6)

utrzymanie wzorców promieniowania jonizującego oraz utrzymanie i rozwój systemów zapewnienia

jakości wzorcowania przyrządów dozymetrycznych;

7)

akredytację laboratoriów wykonujących działalność, o której mowa w art. 21 ust. 2

oraz art. 27 ust. 2;

8)

inwestycje służące wykonywaniu działalności, o której mowa w pkt 1-7.

3.

(uchylony)

4.

Wysokość dotacji nie może być większa niż koszty poniesione w związku z wykonywaną

działalnością, pomniejszone o dochody uzyskane z tej działalności i środki pochodzące

z innych źródeł, a ponadto w przypadku działalności, o której mowa w ust. 2 pkt 1,

3, 4, 6 i 7, nie może przekraczać 85% kosztów wykonywanej działalności.

5.

Dotacja może być udzielona podmiotowi, który spełnia następujące warunki

1)

złożył w terminie wniosek o udzielenie dotacji;

2)

dysponuje potencjałem technicznym, w szczególności sprzętem, aparaturą i infrastrukturą

techniczną, umożliwiającym prawidłowe wykonywanie działalności będącej przedmiotem

wniosku;

3)

posiada potencjał finansowy umożliwiający współfinansowanie działalności będącej przedmiotem

wniosku;

4)

dysponuje pracownikami o kwalifikacjach i doświadczeniu niezbędnych do wykonywania

działalności będącej przedmiotem wniosku;

5)

zapewnia wykonywanie prac lub czynności przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia,

o ile takie uprawnienia są wymagane;

6)

jest organizacją prowadzącą badania i upowszechniającą wiedzę w rozumieniu art. 2 pkt 83 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego

niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i

108 Traktatu

(Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.)

6.

Minister właściwy do spraw energii dokonuje oceny wniosku o udzielenie dotacji pod

względem merytorycznym i finansowym, w tym analizy wpływu działalności będącej przedmiotem

wniosku o udzielenie dotacji na stan bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej

kraju.

7.

Wniosek złożony po terminie pozostawia się bez rozpatrzenia.

8.

W przypadku złożenia niekompletnego wniosku minister właściwy do spraw energii wzywa

podmiot, który złożył wniosek, do uzupełnienia go w terminie 7 dni od dnia otrzymania

wezwania.

9.

Wniosek nieuzupełniony w terminie, o którym mowa w ust. 8, pozostawia się bez rozpatrzenia.

10.

Na podstawie oceny, o której mowa w ust. 6, minister właściwy do spraw energii udziela

dotacji i określa jej wysokość albo odmawia jej udzielenia, o czym zawiadamia na piśmie

podmiot, który złożył wniosek o udzielenie dotacji.

11.

(uchylony)

12.

(uchylony)

13.

(uchylony)

14.

(uchylony)

15.

(uchylony)

16.

(uchylony)

17.

(uchylony)

18.

(uchylony)

19.

(uchylony)

20.

(uchylony)

21.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór wniosku o udzielenie dotacji i termin składania wniosku oraz dokumenty, jakie

należy dołączyć do wniosku,

2)

termin zawiadomienia przez ministra właściwego do spraw energii podmiotu, który złożył

wniosek o udzielenie dotacji, o udzieleniu dotacji i jej wysokości albo o odmowie

udzielenia dotacji,

3)

sposób dokumentowania wykorzystania dotacji

- kierując się koniecznością zapewnienia właściwego dokumentowania przez ubiegających

się o udzielenie dotacji spełniania warunków jej udzielenia oraz kontroli wykorzystania

dotacji, a także prawidłowego jej rozliczenia przez wykonawcę.

Stosowanie promieniowania jonizującego w celach medycznych obejmuje ekspozycje medyczne

1)

osób poddawanych badaniom diagnostycznym, zabiegom lub leczeniu,

2)

osób poddawanych badaniom przesiewowym,

3)

osób uczestniczących w eksperymentach medycznych lub badaniach klinicznych,

4)

opiekunów

- zwanych dalej „osobami poddawanymi ekspozycji medycznej”.

Osoby poddawane ekspozycji medycznej podlegają ochronie radiologicznej, która obejmuje

w szczególności uzasadnienie ekspozycji medycznej, o którym mowa w art. 33c, i optymalizację,

o której mowa w art. 33d.

1.

Przeprowadzenie ekspozycji medycznej wymaga uzasadnienia. Uzasadnienie to wskazuje

przewagę spodziewanych korzyści diagnostycznych lub leczniczych, w tym bezpośrednich

korzyści zdrowotnych dla osoby poddanej ekspozycji medycznej oraz korzyści dla społeczeństwa,

nad uszczerbkiem na zdrowiu, który ekspozycja medyczna może spowodować u osoby poddanej

takiej ekspozycji lub u jej potomstwa. W przypadku ekspozycji medycznej opiekunów

w jej uzasadnieniu uwzględnia się również spodziewane korzyści i szkody dla tych osób.

2.

W uzasadnieniu, o którym mowa w ust. 1, bierze się pod uwagę korzyści i rodzaje ryzyka

związane ze stosowaniem alternatywnych metod służących temu samemu celowi, prowadzących

do mniejszego narażenia w wyniku ekspozycji medycznej lub nienarażających na działanie

promieniowania jonizującego.

3.

Zastosowanie szczegółowej medycznej procedury radiologicznej, o której mowa w art.

33f ust. 1, zgodnej z wzorcową medyczną procedurą radiologiczną dla standardowych

ekspozycji medycznych, o której mowa w art. 33t ust. 1, jest równoznaczne z uzasadnieniem,

o którym mowa w ust. 1. W takim przypadku uzasadnienie nie jest wymagane.

4.

Skierowanie pacjenta na badanie diagnostyczne, zabieg lub leczenie albo zlecenie wykonania

badania diagnostycznego, zabiegu lub leczenia, z zastosowaniem promieniowania jonizującego,

wynika z uzasadnionego przekonania lekarza kierującego, że wynik dostarczy informacji,

które przyczynią się do postawienia prawidłowego rozpoznania lub wykluczenia choroby,

oceny jej przebiegu i postępów leczenia lub uzyska się zamierzony efekt terapeutyczny.

5.

Badanie diagnostyczne, zabieg lub leczenie, z zastosowaniem promieniowania jonizującego,

które nie są uzasadnione zgodnie z przepisami ust. 1-3, mogą być uzasadnione jedynie

ze względu na szczególne okoliczności, które ocenia się indywidualnie.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 5, lekarz kierujący pacjenta na badanie diagnostyczne,

zabieg lub leczenie albo zlecający wykonanie badania diagnostycznego, zabiegu lub

leczenia, z zastosowaniem promieniowania jonizującego, umieszcza w dokumentacji medycznej

pacjenta skierowanie na badanie diagnostyczne, zabieg lub leczenie albo zlecenie wykonania

badania diagnostycznego, zabiegu lub leczenia oraz indywidualne uzasadnienie.

7.

Wykonanie ekspozycji medycznej niezgodnie z przepisami ust. 1-6 jest niedopuszczalne.

1.

Badanie diagnostyczne, zabieg lub leczenie, z zastosowaniem promieniowania jonizującego,

wymaga optymalizacji ochrony radiologicznej pacjenta.

2.

W badaniach diagnostycznych z zastosowaniem promieniowania jonizującego ogranicza

się dawki skuteczne (efektywne) otrzymywane przez pacjentów do możliwie najniższego

poziomu, przy uwzględnieniu czynników ekonomicznych i społecznych, który zapewni uzyskanie

wyniku badania o założonej jakości diagnostycznej. Optymalizacja ochrony radiologicznej

pacjenta jest także realizowana przez redukcję badań niepotrzebnie powtarzanych.

3.

W radiologii zabiegowej, poza wymaganiami określonymi w ust. 2, podejmuje się niezbędne

kroki mające na celu zapobieżenie popromiennym uszkodzeniom skóry i tkanek pod nią

położonych w wyniku stosowania długotrwałej ekspozycji, w szczególności wiązką promieniowania

rentgenowskiego o dużej mocy dawki.

4.

W radioterapii optymalizacja ochrony radiologicznej pacjenta wymaga możliwie maksymalnej

ochrony zdrowych narządów i tkanek przed promieniowaniem jonizującym przy podaniu

indywidualnie planowanej i zleconej dawki terapeutycznej w określonym reżimie czasowym.

5.

W leczeniu za pomocą produktu radiofarmaceutycznego o zleconej aktywności optymalizacja

ochrony radiologicznej pacjenta wymaga możliwie maksymalnej ochrony zdrowych narządów

i tkanek przed promieniowaniem jonizującym.

1.

Kobiety w wieku rozrodczym, kobiety w ciąży, kobiety karmiące piersią, osoby poniżej

16. roku życia, a także opiekunowie oraz osoby z otoczenia i rodziny pacjentów poddawanych

leczeniu za pomocą produktów radiofarmaceutycznych lub zamkniętych źródeł promieniowania

jonizującego wprowadzanych na stałe do organizmu, podlegają szczególnej ochronie w

związku z ekspozycją medyczną.

2.

Lekarz kierujący oraz lekarz prowadzący mają obowiązek uzyskania od kobiety poddawanej

ekspozycji medycznej informacji, czy jest ona w ciąży lub czy karmi piersią, chyba

że nie jest to istotne z punktu widzenia zastosowanej medycznej procedury radiologicznej.

3.

W przypadku ekspozycji medycznej z zakresu radioterapii, leczenia za pomocą produktów

radiofarmaceutycznych lub radiologii zabiegowej, lekarz prowadzący jest obowiązany

upewnić się, czy kobieta poddawana ekspozycji medycznej nie jest w ciąży, chyba że

nie jest to istotne z punktu widzenia zastosowanej medycznej procedury radiologicznej.

4.

W przypadku gdy kobieta poddawana ekspozycji medycznej jest w ciąży lub gdy ciąży

nie można wykluczyć, zwraca się szczególną uwagę na uzasadnienie, o którym mowa w

art. 33c, wskazania medyczne oraz optymalizację, o której mowa w art. 33d, biorąc

pod uwagę zarówno kobietę w ciąży, jak i nienarodzone dziecko, ze szczególnym uwzględnieniem

medycznych procedur radiologicznych

1)

obejmujących obszar brzucha lub miednicy;

2)

w przypadku medycyny nuklearnej - także mogących prowadzić do otrzymania przez nienarodzone

dziecko dawki przekraczającej 5 mSv.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, jednostka ochrony zdrowia jest obowiązana przeprowadzić

dla nienarodzonego dziecka ocenę dawki lub weryfikację zaaplikowanej aktywności.

6.

W przypadku kobiety karmiącej piersią, w medycynie nuklearnej, w zależności od medycznej

procedury radiologicznej, zwraca się szczególną uwagę na uzasadnienie, o którym mowa

w art. 33c, w szczególności na pilność wykonywania procedury, oraz na optymalizację,

o której mowa w art. 33d, biorąc pod uwagę zarówno kobietę, jak i dziecko.

7.

Jednostki ochrony zdrowia udostępniają w swoich pomieszczeniach, w miejscach publicznie

dostępnych, informacje o szczególnej ochronie kobiet w wieku rozrodczym, kobiet w

ciąży i kobiet karmiących piersią, poddawanych ekspozycjom medycznym.

8.

W przypadku osób uczestniczących w eksperymentach medycznych lub badaniach klinicznych

oraz w przypadku opiekunów ochrona radiologiczna obejmuje również ustanowienie i stosowanie

przez jednostkę ochrony zdrowia ograniczników dawki (limitów użytkowych dawki).

9.

W przypadkach, o których mowa w ust. 8, ograniczniki dawki (limity użytkowe dawki)

są ustanawiane w formie indywidualnych dawek skutecznych (efektywnych) lub dawek równoważnych

w określonym czasie.

10.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wymagania w zakresie

szczególnej ochrony w związku z ekspozycją medyczną w badaniach diagnostycznych, zabiegach

i leczeniu kobiet w wieku rozrodczym, kobiet w ciąży, kobiet karmiących piersią, osób

poniżej 16. roku życia, a także opiekunów oraz osób z otoczenia i rodziny pacjentów,

uwzględniając uwarunkowania związane z uzasadnieniem, o którym mowa w art. 33c, i

optymalizacją, o której mowa w art. 33d, praktyczne aspekty medycznych procedur radiologicznych,

zapewnienie wysokiej jakości świadczonych usług medycznych i specyfikę wykonywania

ekspozycji medycznej.

1.

Wykonanie badania diagnostycznego, zabiegu lub leczenia, z zastosowaniem promieniowania

jonizującego, odbywa się zgodnie ze szczegółowymi medycznymi procedurami radiologicznymi

opracowanymi w jednostce ochrony zdrowia, zwanymi dalej „procedurami szczegółowymi”.

2.

Procedura szczegółowa zawiera

1)

opis postępowania odnoszącego się do stosowanych w jednostce ochrony zdrowia urządzeń

radiologicznych i urządzeń pomocniczych, a także do kategorii osób podlegających badaniu

diagnostycznemu, zabiegowi lub leczeniu z użyciem takich urządzeń;

2)

informacje dotyczące wyniku zastosowania procedury szczegółowej, w tym informacje

dotyczące narażenia osób, o których mowa w pkt 1;

3)

inne niż wskazane w pkt 1 i 2 istotne informacje o sposobie wykonania badania diagnostycznego,

zabiegu lub leczenia.

3.

Procedury szczegółowe stosowane w jednostce ochrony zdrowia podlegają ocenie ich poprawności

i aktualności podczas audytu klinicznego wewnętrznego i audytu klinicznego zewnętrznego,

o których mowa w art. 33u ust. 1.

1.

Przy stosowaniu procedur szczegółowych jednostka ochrony zdrowia stosuje diagnostyczne

poziomy referencyjne dla badań rentgenodiagnostycznych, badań diagnostycznych z zakresu

medycyny nuklearnej oraz z zakresu radiologii zabiegowej.

2.

Diagnostyczne poziomy referencyjne podlegają, nie rzadziej niż co 5 lat, przeglądowi

dokonywanemu przez Krajowe Centrum Ochrony Radiologicznej w Ochronie Zdrowia, zwane

dalej „Krajowym Centrum”. Krajowe Centrum przekazuje na piśmie ministrowi właściwemu

do spraw zdrowia wyniki przeglądu diagnostycznych poziomów referencyjnych w terminie

do dnia 31 marca roku następującego po roku, w którym przegląd został przeprowadzony.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, diagnostyczne

poziomy referencyjne, o których mowa w ust. 1, mając na względzie konieczność zapewnienia

ich aktualności oraz bezpieczeństwo pacjentów poddawanych medycznym procedurom radiologicznym.

1.

Lekarz kierujący oraz lekarz prowadzący biorą udział w stosowaniu procedur szczegółowych

związanych z ekspozycją medyczną w zakresie odpowiadającym posiadanym uprawnieniom.

2.

Do zadań osób, o których mowa w ust. 1, należy odpowiednio

1)

uzasadnienie ekspozycji medycznej zgodnie z przepisami art. 33c;

2)

optymalizacja dawek w dążeniu do ich ograniczenia przy jednoczesnym zachowaniu warunków

dla uzyskania oczekiwanej informacji klinicznej lub oczekiwanego efektu terapeutycznego;

3)

kliniczna ocena wyniku badania diagnostycznego, zabiegu lub efektu terapeutycznego

oraz przekazywanie informacji lub dokumentacji radiologicznej innym lekarzom zaangażowanym

w proces badania diagnostycznego, zabiegu lub leczenia;

4)

w przypadku badania diagnostycznego lub leczenia za pomocą izotopów promieniotwórczych

- udzielanie pacjentowi, jego przedstawicielowi ustawowemu oraz osobom upoważnionym

przez pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego informacji na temat zagrożeń związanych

z promieniowaniem jonizującym oraz przekazanie odpowiednich instrukcji mających na

celu ograniczenie dawek w stosunku do osób mających kontakt z pacjentem, w tym opiekunów,

w przypadku procedur terapeutycznych; instrukcje te mają formę pisemną i są przekazywane

przed opuszczeniem jednostki ochrony zdrowia;

5)

współpraca, w przypadkach gdy zachodzi taka potrzeba, z innymi specjalistami i personelem

w zakresie aspektów praktycznych medycznych procedur radiologicznych, a także uzyskiwanie

informacji o wynikach poprzednich badań diagnostycznych, zabiegów lub leczenia.

3.

Wykonywanie w jednostce ochrony zdrowia zadań polegających na

1)

optymalizacji ochrony radiologicznej pacjentów i innych osób poddawanych ekspozycjom

medycznym, w tym na stosowaniu i wykorzystywaniu diagnostycznych poziomów referencyjnych

tam, gdzie ma to zastosowanie,

2)

definiowaniu kryteriów jakości urządzeń radiologicznych i urządzeń pomocniczych na

potrzeby programu zapewnienia jakości, o którym mowa w art. 7 ust. 2,

3)

przygotowywaniu specyfikacji technicznych urządzeń radiologicznych i urządzeń pomocniczych

oraz wyborze urządzeń wymaganych do prowadzenia pomiarów w zakresie ochrony przed

promieniowaniem jonizującym,

4)

analizie zdarzeń obejmujących lub potencjalnie obejmujących ekspozycje niezamierzone

lub narażenia przypadkowe, o których mowa w art. 33m ust. 1

- wymaga specjalistycznej wiedzy z zakresu fizyki medycznej.

4.

Zadania określone w ust. 3 w zakresie radioterapii wykonuje w jednostce ochrony zdrowia

specjalista w dziedzinie fizyki medycznej.

5.

Na wniosek lekarza lub operatora urządzenia służącego do napromieniania w jednostce

ochrony zdrowia prowadzącej działalność w zakresie radioterapii specjalista w dziedzinie

fizyki medycznej bierze udział w procedurze napromieniania pacjenta.

6.

W przypadku gdy specjalista w dziedzinie fizyki medycznej pełni w jednostce ochrony

zdrowia prowadzącej działalność w zakresie radioterapii funkcję kierownika zespołu

specjalistów w dziedzinie fizyki medycznej, jest on odpowiedzialny za planowanie leczenia

w tej jednostce ochrony zdrowia.

7.

Zadania określone w ust. 3 w zakresie medycyny nuklearnej wykonuje w jednostce ochrony

zdrowia specjalista w dziedzinie fizyki medycznej lub osoba dopuszczona przez kierownika

jednostki ochrony zdrowia do wykonywania tych zadań, zwana dalej „fizykiem medycznym

w zakresie medycyny nuklearnej”.

8.

Kierownik jednostki ochrony zdrowia może dopuścić do wykonywania zadań określonych

w ust. 3 fizyka medycznego w zakresie medycyny nuklearnej, który

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny uzyskany po ukończeniu studiów na

kierunku fizyki, biofizyki, fizyki medycznej, fizyki technicznej lub inżynierii biomedycznej

oraz

2)

wykonywał nie krócej niż 2 lata w okresie ostatnich 3 lat czynności zawodowe w dziedzinie

medycyny nuklearnej, oraz

3)

ukończył

a)

kurs fizyka medycznego w zakresie medycyny nuklearnej, zgodny z programem opracowanym

przez Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego w porozumieniu z konsultantem krajowym

w dziedzinie fizyki medycznej oraz konsultantem krajowym w dziedzinie medycyny nuklearnej,

lub

b)

moduł ogólny i moduł z medycyny nuklearnej, zgodne z programem szkolenia specjalizacyjnego

prowadzonego przez jednostkę posiadającą akredytację do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego

w dziedzinie fizyki medycznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 lutego 2017 r. o uzyskiwaniu tytułu specjalisty w dziedzinach mających

zastosowanie w ochronie zdrowia.

9.

Zadania określone w ust. 3 w zakresie rentgenodiagnostyki lub radiologii zabiegowej

wykonuje w jednostce ochrony zdrowia specjalista w dziedzinie fizyki medycznej lub

osoba dopuszczona przez kierownika jednostki ochrony zdrowia do wykonywania tych zadań,

zwana dalej „fizykiem medycznym w zakresie rentgenodiagnostyki i radiologii zabiegowej”.

10.

Kierownik jednostki ochrony zdrowia może dopuścić do wykonywania zadań określonych

w ust. 3 fizyka medycznego w zakresie rentgenodiagnostyki i radiologii zabiegowej,

który

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny uzyskany po ukończeniu studiów na

kierunku fizyki, biofizyki, fizyki medycznej, fizyki technicznej lub inżynierii biomedycznej

oraz

2)

wykonywał nie krócej niż 2 lata w okresie ostatnich 3 lat czynności zawodowe w dziedzinie

rentgenodiagnostyki lub radiologii zabiegowej, oraz

3)

ukończył

a)

kurs fizyka medycznego w zakresie rentgenodiagnostyki i radiologii zabiegowej, zgodny

z programem opracowanym przez Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego w porozumieniu

z konsultantem krajowym w dziedzinie fizyki medycznej oraz konsultantem krajowym w

dziedzinie radiologii i diagnostyki obrazowej, lub

b)

moduł ogólny i moduł z diagnostyki obrazowej, zgodne z programem szkolenia specjalizacyjnego

prowadzonego przez jednostkę posiadającą akredytację do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego

w dziedzinie fizyki medycznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 lutego 2017 r. o uzyskiwaniu tytułu specjalisty w dziedzinach mających

zastosowanie w ochronie zdrowia.

11.

Przepisu ust. 9 nie stosuje się do jednostki ochrony zdrowia, jeżeli z dokumentacji

żadnej procedury szczegółowej, na podstawie której w jednostce ochrony zdrowia są

wykonywane badania diagnostyczne lub zabiegi, nie wynika, że badanie diagnostyczne

lub zabieg wiąże się albo może się wiązać z istotnym z punktu widzenia ochrony radiologicznej

narażeniem pacjenta.

12.

Kierownik jednostki ochrony zdrowia przed dopuszczeniem osoby do wykonywania zadań,

o których mowa w ust. 3, weryfikuje spełnienie przez nią wymagań, o których mowa w

ust. 4 i 7-10.

13.

Dyrektor Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego w Biuletynie Informacji Publicznej

Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego ogłasza na stronie podmiotowej programy

kursów, o których mowa w ust. 8 pkt 3 lit. a oraz w ust. 10 pkt 3 lit. a.

14.

Podmioty prowadzące kursy, o których mowa w ust. 8 pkt 3 lit. a oraz w ust. 10 pkt

3 lit. a, wydają osobom, które ukończyły te kursy, zaświadczenia o ukończeniu kursu.

15.

Jednostki akredytowane prowadzące moduły, o których mowa w ust. 8 pkt 3 lit. b oraz

w ust. 10 pkt 3 lit. b, wydają osobom, które ukończyły moduł, zaświadczenia o ukończeniu

modułu.

16.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 14, zawiera w szczególności

1)

nazwę i adres siedziby podmiotu prowadzącego kurs;

2)

numer zaświadczenia;

3)

imiona i nazwisko oraz numer PESEL osoby, dla której jest wydawane zaświadczenie,

jeżeli go posiada;

4)

określenie zakresu odbytego kursu;

5)

termin przeprowadzonego kursu;

6)

miejscowość i datę wystawienia zaświadczenia;

7)

pieczęć imienną i podpis osoby reprezentującej podmiot prowadzący kurs;

8)

pieczęć podmiotu prowadzącego kurs.

17.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 15, zawiera w szczególności

1)

nazwę i adres siedziby podmiotu prowadzącego moduł szkolenia specjalizacyjnego;

2)

numer zaświadczenia;

3)

imiona i nazwisko oraz numer PESEL osoby, dla której jest wydawane zaświadczenie,

jeżeli go posiada;

4)

określenie zakresu odbytego modułu szkolenia specjalizacyjnego;

5)

termin przeprowadzonego modułu szkolenia specjalizacyjnego;

6)

miejscowość i datę wystawienia zaświadczenia;

7)

pieczęć imienną i podpis osoby reprezentującej podmiot prowadzący moduł szkolenia

specjalizacyjnego;

8)

pieczęć podmiotu prowadzącego moduł szkolenia specjalizacyjnego.

18.

Podmiot prowadzący kurs lub moduł szkolenia specjalizacyjnego prowadzi rejestr wydanych

zaświadczeń, o których mowa w ust. 14 lub 15.

1.

Lekarz kierujący na badanie diagnostyczne, zabieg lub leczenie, z zastosowaniem promieniowania

jonizującego, odpowiada za poprawność uzasadnienia skierowania.

2.

Lekarz prowadzący jest obowiązany ocenić poprawność uzasadnienia skierowania oraz

odpowiada za wybór odpowiedniej procedury szczegółowej i jej poprawne zastosowanie.

3.

Lekarz prowadzący radioterapię lub leczenie za pomocą produktów radiofarmaceutycznych,

po zakończeniu radioterapii lub leczenia, informuje o przebiegu leczenia lekarza kierującego

na leczenie za pomocą promieniowana jonizującego.

4.

W przypadku gdy jest to możliwe przed wykonaniem ekspozycji medycznej lekarz prowadzący

zapewnia pacjentowi, jego przedstawicielowi ustawowemu, osobie przez niego upoważnionej

oraz opiekunowi otrzymanie odpowiednich informacji dotyczących korzyści i zagrożeń

związanych z narażeniem.

1.

Jednostka ochrony zdrowia

1)

prowadzi ewidencję urządzeń radiologicznych i poddaje ją aktualizacji nie rzadziej

niż co 3 miesiące;

2)

zapewnia kontrolę parametrów fizycznych urządzeń radiologicznych i urządzeń pomocniczych

zgodnie z przepisami art. 33l.

2.

Ewidencja, o której mowa w ust. 1 pkt 1, zawiera informacje określone w przepisach

wydanych na podstawie art. 33r ust. 10.

3.

W przypadku dokonania zmiany w ewidencji, o której mowa w ust. 1 pkt 1, jednostka

ochrony zdrowia, w terminie 14 dni od dnia dokonania zmiany, informuje o dokonanej

zmianie właściwy organ, który wydał zezwolenie na wykonywanie działalności związanej

z narażeniem.

Jednostka ochrony zdrowia zapewnia, żeby sprzęt stosowany

1)

we fluoroskopii posiadał wzmacniacz obrazu lub inne równoważne urządzenie, a także

urządzenie służące do automatycznej kontroli mocy dawki;

2)

w radiologii zabiegowej posiadał urządzenie lub funkcję informującą upoważniony do

wykonywania medycznej procedury radiologicznej personel o ilości promieniowania jonizującego

wytwarzanego przez ten sprzęt w czasie realizacji medycznej procedury radiologicznej;

3)

w teleradioterapii o nominalnej energii wiązki przekraczającej 1 MeV (megaelektronowolt)

posiadał urządzenie do weryfikacji kluczowych parametrów leczenia;

4)

w radiologii zabiegowej i tomografii komputerowej oraz do celów planowania, prowadzenia

i weryfikacji leczenia posiadał urządzenie lub funkcję informującą lekarza prowadzącego

po zakończeniu medycznej procedury radiologicznej o odpowiednich parametrach pozwalających

oszacować dawkę, którą otrzymał pacjent;

5)

w radiologii zabiegowej i tomografii komputerowej umożliwiał umieszczanie w zapisie

badania diagnostycznego lub zabiegu informacji o parametrach, o których mowa w pkt

4.

1.

Urządzenia radiologiczne oraz urządzenia pomocnicze stosowane w jednostkach ochrony

zdrowia wykonujących badania diagnostyczne, zabiegi lub leczenie, z zakresu rentgenodiagnostyki,

radiologii zabiegowej, medycyny nuklearnej oraz radioterapii, podlegają kontroli ich

parametrów fizycznych.

2.

Kontrola, o której mowa w ust. 1, obejmuje wykonywanie testów

1)

odbiorczych;

2)

eksploatacyjnych.

3.

Testy eksploatacyjne urządzeń radiologicznych oraz urządzeń pomocniczych stosowanych

w jednostkach ochrony zdrowia wykonujących badania diagnostyczne, zabiegi lub leczenie,

z zakresu rentgenodiagnostyki, radiologii zabiegowej lub medycyny nuklearnej, dzielą

się na testy

1)

podstawowe;

2)

specjalistyczne.

4.

Niedopuszczalne jest stosowanie urządzeń radiologicznych i urządzeń pomocniczych,

w przypadku gdy

1)

nie zostały wykonane testy, o których mowa w ust. 2;

2)

uzyskane wyniki testów eksploatacyjnych przekraczają dopuszczalne odchylenia badanych

fizycznych parametrów tych urządzeń określone w przepisach wydanych na podstawie ust.

16;

3)

uzyskane wyniki testów eksploatacyjnych przekraczają dopuszczalne odchylenia badanych

fizycznych parametrów urządzeń radiologicznych lub urządzeń pomocniczych stosowanych

do przeprowadzania badań przesiewowych, jeżeli odchylenia te zostały określone w przepisach

wydanych na podstawie ust. 17;

4)

uzyskane wyniki testów eksploatacyjnych przekraczają dopuszczalne odchylenia badanych

fizycznych parametrów urządzeń radiologicznych lub urządzeń pomocniczych stosowanych

do wykonywania ekspozycji związanych z narażeniem w celu obrazowania pozamedycznego,

jeżeli odchylenia te zostały określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 18;

5)

testy eksploatacyjne tych urządzeń nie są wykonywane z częstotliwością określoną w

przepisach wydanych na podstawie ust. 16;

6)

dla testów eksploatacyjnych urządzeń radiologicznych lub urządzeń pomocniczych stosowanych

do przeprowadzania badań przesiewowych została określona częstotliwość ich wykonywania

w przepisach wydanych na podstawie ust. 17 i testy te nie są wykonywane z tą częstotliwością;

7)

dla testów eksploatacyjnych urządzeń radiologicznych lub urządzeń pomocniczych stosowanych

do wykonywania ekspozycji związanych z narażeniem w celu obrazowania pozamedycznego

została określona częstotliwość ich wykonywania w przepisach wydanych na podstawie

ust. 18 i testy te nie są wykonywane z tą częstotliwością.

5.

W przypadkach, o których mowa w ust. 4 pkt 2-4, urządzenie radiologiczne lub urządzenie

pomocnicze może być stosowane wyłącznie w takim zakresie, w jakim uzyskany negatywny

wynik testu eksploatacyjnego nie wpływa na dane zastosowanie kliniczne urządzenia

radiologicznego lub urządzenia pomocniczego.

6.

Testy odbiorcze urządzeń radiologicznych oraz urządzeń pomocniczych polegają na sprawdzeniu

co najmniej

1)

kompletności i jednoznaczności oznaczeń i opisów na elementach tych urządzeń;

2)

kompletności dokumentacji i specyfikacji technicznej tych urządzeń;

3)

zgodności wartości zmierzonych lub odczytanych parametrów fizycznych tych urządzeń

z wartościami parametrów fizycznych określonych w specyfikacji technicznej tych urządzeń.

7.

Testy odbiorcze urządzeń radiologicznych oraz urządzeń pomocniczych są wykonywane

niezwłocznie po ich

1)

instalacji,

2)

naprawie przeprowadzonej w zakresie, który może mieć wpływ na jakość diagnostyczną

uzyskiwanego obrazu lub na dawkę, jaką otrzymuje pacjent

- przez osoby upoważnione przez kierownika jednostki ochrony zdrowia, przy udziale

przedstawicieli odpowiednio dostawcy lub podmiotu uprawnionego do instalowania, uruchamiania

lub obsługi tych urządzeń.

8.

Testy podstawowe urządzeń radiologicznych oraz urządzeń pomocniczych stosowanych w

jednostkach ochrony zdrowia wykonujących badania diagnostyczne, zabiegi lub leczenie,

z zakresu rentgenodiagnostyki, radiologii zabiegowej lub medycyny nuklearnej, są wykonywane

przez osoby upoważnione przez kierownika jednostki ochrony zdrowia do obsługi urządzeń

radiologicznych.

9.

Testy eksploatacyjne urządzeń radiologicznych oraz urządzeń pomocniczych stosowanych

w jednostkach ochrony zdrowia wykonujących badania diagnostyczne, zabiegi lub leczenie,

z zakresu radioterapii, oraz testy specjalistyczne urządzeń radiologicznych oraz urządzeń

pomocniczych stosowanych w jednostkach ochrony zdrowia wykonujących badania diagnostyczne,

zabiegi lub leczenie, z zakresu rentgenodiagnostyki, radiologii zabiegowej lub medycyny

nuklearnej, są wykonywane przez

1)

podmiot posiadający akredytację w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku

(Dz. U. z 2019 r. poz. 544 oraz z 2020 r. poz. 1086);

2)

specjalistę w dziedzinie fizyki medycznej lub specjalistę w dziedzinie inżynierii

medycznej, zatrudnionych w jednostce ochrony zdrowia, w której są wykonywane testy.

10.

Testy, o których mowa w ust. 9, mogą wykonywać również osoby zatrudnione w jednostce

ochrony zdrowia i upoważnione przez jej kierownika do obsługi urządzeń radiologicznych

oraz urządzeń pomocniczych, w zakresie określonym w upoważnieniu, pod nadzorem specjalisty

w dziedzinie fizyki medycznej lub specjalisty w dziedzinie inżynierii medycznej, zatrudnionych

w tej jednostce ochrony zdrowia.

11.

Testy, o których mowa w ust. 9, mogą wykonywać osoby, o których mowa w ust. 9 pkt

2 lub ust. 10, w przypadku gdy jednostka ochrony zdrowia

1)

zapewni spójność pomiarową;

2)

przeprowadzi udokumentowane badania polegające na

a)

wykonaniu tych testów dla wszystkich rodzajów posiadanych urządzeń radiologicznych

i urządzeń pomocniczych w zakresie odpowiadającym w pełni zakresowi

-

testów eksploatacyjnych w radioterapii lub testów specjalistycznych określonemu w

przepisach wydanych na podstawie ust. 16,

-

testów eksploatacyjnych urządzeń radiologicznych i urządzeń pomocniczych stosowanych

do przeprowadzania badań przesiewowych określonemu w przepisach wydanych na podstawie

ust. 17, jeżeli zakres ten został określony w tych przepisach,

-

testów eksploatacyjnych urządzeń radiologicznych i urządzeń pomocniczych stosowanych

do wykonywania ekspozycji związanych z narażeniem w celu obrazowania pozamedycznego

określonemu w przepisach wydanych na podstawie ust. 18, jeżeli zakres ten został określony

w tych przepisach,

b)

porównaniu uzyskanych wyników, nie rzadziej niż co 4 lata, z wynikami testów wykonanych

na tym samym urządzeniu przez specjalistów z innej jednostki ochrony zdrowia.

12.

Wyposażenie pomiarowe używane do wykonywania testów eksploatacyjnych urządzeń radiologicznych

oraz urządzeń pomocniczych stosowanych w jednostkach ochrony zdrowia podlega wzorcowaniu

i sprawdzaniu. Pozostałe wyposażenie używane do wykonywania takich testów podlega

sprawdzaniu.

13.

Z kontroli parametrów fizycznych urządzeń radiologicznych oraz urządzeń pomocniczych

wykonujący kontrolę sporządza protokół wyników testów, o których mowa w ust. 2.

14.

Jednostka ochrony zdrowia przechowuje protokoły wyników testów, o których mowa w ust.

2, przez okres nie krótszy niż 10 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym

testy zostały wykonane.

15.

Jednostka ochrony zdrowia przekazuje właściwemu organowi, który wydał zgodę na prowadzenie

działalności związanej z narażeniem, o której mowa w art. 33p albo art. 33q, informację

o uzyskanych negatywnych wynikach testów eksploatacyjnych w radioterapii lub testów

specjalistycznych urządzeń radiologicznych oraz urządzeń pomocniczych i podjętych

środkach naprawczych, w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołów wyników tych

testów.

16.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zakres oraz częstotliwość

wykonywania testów eksploatacyjnych, a także dopuszczalne odchylenia badanych fizycznych

parametrów dla urządzeń radiologicznych oraz urządzeń pomocniczych, mając na względzie

zapewnienie wysokiej jakości świadczeń zdrowotnych realizowanych przy użyciu takich

urządzeń, specyfikę poszczególnych urządzeń oraz uwzględniając zalecenia i wytyczne

międzynarodowych organizacji zajmujących się stosowaniem promieniowania jonizującego.

17.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, zakres

oraz częstotliwość wykonywania testów eksploatacyjnych urządzeń radiologicznych i

urządzeń pomocniczych stosowanych do przeprowadzania badań przesiewowych, a także

dopuszczalne odchylenia badanych fizycznych parametrów takich urządzeń, mając na względzie

zapewnienie wysokiej jakości badań przesiewowych realizowanych przy użyciu takich

urządzeń, specyfikę poszczególnych urządzeń, bezpieczeństwo osób poddawanych badaniom

przesiewowym oraz uwzględniając zalecenia i wytyczne międzynarodowych organizacji

zajmujących się stosowaniem promieniowania jonizującego.

18.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, zakres

oraz częstotliwość wykonywania testów eksploatacyjnych urządzeń radiologicznych i

urządzeń pomocniczych stosowanych do wykonywania ekspozycji związanych z narażeniem

w celu obrazowania pozamedycznego, mając na względzie zapewnienie szczególnie wysokiej

jakości takich ekspozycji, specyfikę poszczególnych urządzeń, bezpieczeństwo osób

poddawanych takim ekspozycjom oraz uwzględniając zalecenia i wytyczne międzynarodowych

organizacji zajmujących się stosowaniem promieniowania jonizującego.

1.

W przypadku wystąpienia w jednostce ochrony zdrowia ekspozycji niezamierzonej lub

narażenia przypadkowego, kierownik tej jednostki ochrony zdrowia niezwłocznie

1)

kwalifikuje to zdarzenie do odpowiedniej kategorii ekspozycji niezamierzonej lub narażenia

przypadkowego;

2)

przeprowadza, w ramach wewnętrznego systemu rejestracji i analizy zdarzeń, o którym

mowa w art. 7 ust. 2b pkt 3, postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia przyczyn i

okoliczności wystąpienia ekspozycji niezamierzonej lub narażenia przypadkowego oraz

podjęcia niezbędnych działań;

3)

przekazuje na piśmie informację o wystąpieniu ekspozycji niezamierzonej lub narażenia

przypadkowego oraz o kategorii, do której to zdarzenie zakwalifikował, właściwemu

konsultantowi krajowemu lub właściwemu konsultantowi wojewódzkiemu, w odpowiedniej

dziedzinie medycyny związanej ze stosowaniem promieniowania jonizującego, oraz Krajowemu

Centrum.

2.

Konsultant, któremu przekazano informację, o której mowa w ust. 1 pkt 3, niezwłocznie

przeprowadza na jej podstawie weryfikację prawidłowości kwalifikacji ekspozycji niezamierzonej

lub narażenia przypadkowego do odpowiedniej kategorii.

3.

W przypadku gdy w wyniku weryfikacji, o której mowa w ust. 2, konsultant stwierdzi,

że ekspozycja niezamierzona lub narażenie przypadkowe są istotne z punktu widzenia

ochrony radiologicznej pacjenta, występuje niezwłocznie do ministra właściwego do

spraw zdrowia z wnioskiem o powołanie komisji do zbadania okoliczności i przyczyn

wystąpienia tej ekspozycji niezamierzonej lub narażenia przypadkowego.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia powołuje komisję, o której mowa w ust. 3, niezwłocznie

po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w ust. 3.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia informuje konsultanta, o którym mowa w ust. 3,

oraz kierownika jednostki ochrony zdrowia o powołaniu komisji, o której mowa w ust.

3.

6.

W skład komisji, o której mowa w ust. 3, wchodzi

1)

konsultant krajowy w dziedzinie radioterapii onkologicznej, medycyny nuklearnej albo

radiologii i diagnostyki obrazowej - odpowiednio do dziedziny, w której wystąpiła

ekspozycja niezamierzona lub narażenie przypadkowe;

2)

nie więcej niż 3 przedstawicieli ministra właściwego do spraw zdrowia;

3)

przedstawiciel Prezesa Agencji - w przypadku gdy ekspozycja niezamierzona lub narażenie

przypadkowe wystąpiły w jednostce ochrony zdrowia prowadzącej działalność, o której

mowa w art. 33p ust. 1.

7.

Kierownik jednostki ochrony zdrowia przedstawia konsultantowi, któremu przekazał informację,

o której mowa w ust. 1 pkt 3, a w przypadku powołania komisji, o której mowa w ust.

3 - komisji, wyniki postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w terminie

30 dni od dnia wystąpienia ekspozycji niezamierzonej lub narażenia przypadkowego.

8.

Konsultant, któremu przedstawiono wyniki postępowania wyjaśniającego, o którym mowa

w ust. 1 pkt 2, a w przypadku powołania komisji, o której mowa w ust. 3 - komisja,

niezwłocznie po otrzymaniu tych wyników przeprowadza na ich podstawie weryfikację

prawidłowości działań jednostki ochrony zdrowia podjętych w wyniku postępowania wyjaśniającego,

a także ustala przyczyny i okoliczności wystąpienia ekspozycji niezamierzonej lub

narażenia przypadkowego.

9.

Konsultant, któremu przekazano informację, o której mowa w ust. 1 pkt 3, a w przypadku

powołania komisji, o której mowa w ust. 3 - komisja, przekazuje ustalenia, o których

mowa w ust. 8, do Krajowego Centrum w terminie 14 dni od dnia zakończenia czynności,

o których mowa w ust. 8.

10.

Krajowe Centrum umieszcza na swojej stronie internetowej informacje dotyczące ochrony

przed promieniowaniem jonizującym w zakresie ekspozycji medycznych wynikające z ustaleń,

o których mowa w ust. 8, w sposób uniemożliwiający identyfikację jednostki ochrony

zdrowia.

11.

Krajowe Centrum, na podstawie informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 3, prowadzi

Centralny Rejestr Ekspozycji Niezamierzonych i Narażeń Przypadkowych. Rejestr jest

jawny, z wyłączeniem danych pozwalających na identyfikację jednostki ochrony zdrowia.

12.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

kategorie ekspozycji niezamierzonych i narażeń przypadkowych oraz kryteria kwalifikowania

tych ekspozycji i narażeń do odpowiednich kategorii,

2)

działania, które należy podjąć w jednostce ochrony zdrowia po wystąpieniu ekspozycji

niezamierzonej lub narażenia przypadkowego, właściwe dla kategorii, do której ta ekspozycja

lub narażenie zostały zakwalifikowane, w tym działania służące ograniczeniu negatywnych

skutków zdrowotnych dla pacjentów, wobec których doszło do ekspozycji niezamierzonej

lub narażenia przypadkowego,

3)

zakres informacji objętych rejestrem, o którym mowa w ust. 11

- mając na względzie konieczność stałego monitorowania stanu ochrony radiologicznej

i zapewnienia bezpieczeństwa pacjentów poddawanych medycznym procedurom radiologicznym

oraz nieobejmowanie rejestrem danych osobowych.

1.

Osoba wykonująca badania diagnostyczne, zabiegi lub leczenie, z zastosowaniem promieniowania

jonizującego, a także osoba nadzorująca ich wykonywanie, są obowiązani do stałego

podnoszenia swoich kwalifikacji z zakresu ochrony radiologicznej pacjenta.

2.

W celu wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1, osoba wykonująca badania diagnostyczne,

zabiegi lub leczenie, z zastosowaniem promieniowania jonizującego, a także osoba nadzorująca

ich wykonywanie, są obowiązani uzyskać co najmniej 20 punktów szkoleniowych w ciągu

kolejnych 5 lat.

3.

Osoba wykonująca badania diagnostyczne, zabiegi lub leczenie, z zastosowaniem promieniowania

jonizującego, a także osoba nadzorująca ich wykonywanie, wykonuje obowiązek, o którym

mowa w ust. 1, przez

1)

ukończenie szkolenia w dziedzinie ochrony radiologicznej pacjenta, kończącego się

wewnętrznym egzaminem i uzyskaniem certyfikatu potwierdzającego ukończenie tego szkolenia

oraz zdanie egzaminu, lub

2)

ukończenie innego niż wskazane w pkt 1 szkolenia obejmującego tematykę ochrony radiologicznej,

bezpiecznego stosowania promieniowania jonizującego w celach medycznych, medycznych

zastosowań promieniowania jonizującego lub metod i procedur badań parametrów technicznych

urządzeń radiologicznych oraz uzyskanie zaświadczenia o ukończeniu każdego z tych

szkoleń, lub

3)

udział w krajowych lub międzynarodowych kongresach, zjazdach, konferencjach lub sympozjach

naukowych poświęconych zagadnieniom, o których mowa w pkt 2, lub

4)

wygłoszenie wykładu lub wystąpienia w zakresie zagadnień, o których mowa w pkt 2,

na krajowym lub międzynarodowym kongresie, zjeździe, konferencji lub sympozjum naukowym.

4.

Osoba wykonująca badania diagnostyczne, zabiegi lub leczenie, z zastosowaniem promieniowania

jonizującego, a także osoba nadzorująca ich wykonywanie, otrzymuje za

1)

ukończenie szkolenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 1 - 20 punktów szkoleniowych;

2)

ukończenie szkolenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 2 - 1 punkt szkoleniowy za każdą

godzinę ukończonego szkolenia;

3)

udział w krajowym lub międzynarodowym kongresie, zjeździe, konferencji lub sympozjum

naukowym, o którym mowa w ust. 3 pkt 3 - 5 punktów szkoleniowych;

4)

wygłoszenie wykładu lub wystąpienia, o których mowa w ust. 3 pkt 4 - 10 punktów szkoleniowych.

5.

Punkty szkoleniowe za wygłoszenie wykładu lub wystąpienia o tej samej treści mogą

być przyznane na podstawie ust. 4 pkt 4 tylko raz.

6.

Punkty szkoleniowe, o których mowa w ust. 4 pkt 3 i 4, dotyczące jednego wydarzenia

nie sumują się.

7.

Główny Inspektor Sanitarny prowadzi rejestr podmiotów uprawnionych do prowadzenia

szkolenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 1.

8.

Szkolenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, może prowadzić podmiot, który

1)

dysponuje

a)

kadrą dydaktyczną składającą się z osób posiadających wyższe wykształcenie, wiedzę

i doświadczenie zawodowe, zgodne z zakresem prowadzonych szkoleń, w szczególności

w dziedzinie ochrony radiologicznej pacjenta,

b)

egzaminatorami spełniającymi wymogi, o których mowa w lit. a,

c)

kierownikiem szkolenia posiadającym tytuł zawodowy magistra lub równorzędny uzyskany

po ukończeniu studiów wyższych na kierunku w dziedzinie nauk ścisłych i przyrodniczych

lub w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu oraz legitymującym się nie krótszym

niż dziesięcioletni stażem pracy w zakresie zastosowania promieniowania jonizującego

w celach medycznych lub w ochronie radiologicznej pacjenta;

2)

dysponuje obiektami i wyposażeniem umożliwiającymi prowadzenie szkolenia;

3)

stosuje jednolity system oceny wykładów, kadry dydaktycznej i organizacji szkolenia

i egzaminu;

4)

uzyskał wpis do rejestru, o którym mowa w ust. 7.

9.

Podmiot prowadzący szkolenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, jest obowiązany

1)

zapewnić warunki organizacyjno-techniczne umożliwiające prawidłowe prowadzenie szkoleń;

2)

zapewnić prowadzenie szkoleń przez osoby, o których mowa w ust. 8 pkt 1 lit. a i c;

3)

informować Głównego Inspektora Sanitarnego o planowanych terminach i miejscach prowadzenia

szkoleń, nie później niż na 14 dni przed dniem ich rozpoczęcia;

4)

prowadzić szkolenia zgodnie z ramowym programem szkoleń określonym w przepisach wydanych

na podstawie ust. 19;

5)

prowadzić dokumentację związaną z organizacją i przebiegiem szkolenia, w szczególności

regulaminy szkolenia i protokoły przebiegu egzaminu, o którym mowa w ust. 3 pkt 1;

dokumentacja zawiera w szczególności dane osobowe uczestnika szkolenia oraz osoby

prowadzącej szkolenie obejmujące imiona i nazwisko oraz numer PESEL, a w przypadku

uczestnika szkolenia lub osoby prowadzącej szkolenie, nieposiadających obywatelstwa

polskiego - nazwę i numer dokumentu potwierdzającego tożsamość tych osób;

6)

udostępniać niezwłocznie dokumentację związaną z prowadzeniem szkolenia na żądanie

Głównego Inspektora Sanitarnego;

7)

przekazać niezwłocznie uczestnikowi szkolenia podpisany przez kierownika szkolenia

i egzaminatora certyfikat potwierdzający ukończenie szkolenia i zdanie egzaminu;

8)

przekazywać Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu wykaz osób, które uzyskały certyfikat,

o którym mowa w pkt 7, w tym ich dane osobowe, o których mowa w pkt 5, w terminie

14 dni od dnia wydania certyfikatu.

10.

Wpisu do rejestru, o którym mowa w ust. 7, dokonuje się na wniosek zawierający

1)

imię, nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę

wnioskodawcy;

2)

numer wnioskodawcy w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile taki numer posiada;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) wnioskodawcy, o ile taki numer posiada;

4)

numer REGON wnioskodawcy, o ile taki numer został nadany;

5)

wskazanie zakresu, w jakim wnioskodawca zamierza prowadzić szkolenia;

6)

listę członków kadry dydaktycznej i egzaminatorów oraz wskazanie kierownika szkolenia.

11.

Rejestr, o którym mowa w ust. 7, jest jawny i zawiera

1)

informacje, o których mowa w ust. 10 pkt 1 i 5;

2)

numer wpisu do rejestru;

3)

datę wpisu do rejestru.

12.

Główny Inspektor Sanitarny zamieszcza dane zawarte w rejestrze, o którym mowa w ust.

7, w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej.

13.

Główny Inspektor Sanitarny niezwłocznie wydaje podmiotowi wpisanemu do rejestru, o

którym mowa w ust. 7, zaświadczenie o wpisie do rejestru.

14.

Podmiot prowadzący szkolenia wpisany do rejestru, o którym mowa w ust. 7, jest obowiązany

informować Głównego Inspektora Sanitarnego o

1)

zmianie danych podlegających wpisowi do rejestru, w terminie 14 dni od dnia zdarzenia,

które spowodowało zmianę tych danych;

2)

zaprzestaniu wykonywania działalności polegającej na prowadzeniu szkoleń w zakresie

objętym wpisem do rejestru, w terminie 14 dni od dnia zaprzestania wykonywania tej

działalności.

15

Główny Inspektor Sanitarny prowadzi kontrolę podmiotów wpisanych do rejestru, o którym

mowa w ust. 7, w zakresie spełniania wymogów określonych w ust. 9, na zasadach określonych

w przepisach ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w szczególności w zakresie realizacji programu szkolenia i kwalifikacji kadry dydaktycznej.

16.

W przypadku niespełniania przez podmiot wpisany do rejestru, o którym mowa w ust.

7, wymogów określonych w ust. 9, Główny Inspektor Sanitarny nakazuje, w drodze zaleceń

pokontrolnych, usunięcie uchybień w wyznaczonym terminie.

17.

W przypadku

1)

rażącego naruszenia przez podmiot wpisany do rejestru, o którym mowa w ust. 7, wymogów

określonych w ust. 9 lub

2)

uniemożliwienia lub utrudnienia przeprowadzenia kontroli, o której mowa w ust. 15,

lub

3)

nieusunięcia w wyznaczonym terminie uchybień, o których mowa w ust. 16, lub

4)

zaprzestania wykonywania działalności w zakresie objętym wpisem do rejestru, o którym

mowa w ust. 7

- Główny Inspektor Sanitarny wykreśla, w drodze decyzji administracyjnej, podmiot

z rejestru, o którym mowa w ust. 7.

18.

Szkolenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, mogą prowadzić podmioty, które spełniają

wymogi określone w przepisach ust. 8 pkt 1 i 2.

19.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

formy szkolenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, i jego ramowy program,

2)

zakres tematyczny szkolenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 2,

3)

wzór certyfikatu, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, oraz wzór zaświadczenia, o którym

mowa w ust. 3 pkt 2

- mając na względzie zapewnienie wysokiej jakości wykonywanych badań diagnostycznych,

zabiegów lub leczenia z zastosowaniem promieniowania jonizującego.

Konsultanci krajowi w dziedzinie radioterapii onkologicznej, medycyny nuklearnej,

radiologii i diagnostyki obrazowej, fizyki medycznej, inżynierii medycznej, a także

w tych dziedzinach medycyny, w których wykonuje się zabiegi z zakresu radiologii zabiegowej,

w opracowywanych programach specjalizacji uwzględniają szkolenie z ochrony radiologicznej

pacjenta, w zakresie zgodnym z zaleceniami Unii Europejskiej, i konsultują program

tego szkolenia z Krajowym Centrum.

1.

Prowadzenie działalności związanej z narażeniem w celach medycznych, polegającej na

udzielaniu świadczeń zdrowotnych z zakresu radioterapii i leczenia za pomocą produktów

radiofarmaceutycznych, wymaga zgody Głównego Inspektora Sanitarnego.

2

W przypadku jednostek ochrony zdrowia podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub nadzorowanych

przez niego albo dla których jest on podmiotem tworzącym, zgodę, o której mowa w ust.

1, wydaje Główny Inspektor Sanitarny Wojska Polskiego.

3.

Wydanie, odmowa wydania i cofnięcie zgody na prowadzenie działalności, o której mowa

w ust. 1, następuje w drodze decyzji administracyjnej.

4.

Zgodę, o której mowa w ust. 1, wydaje się na czas nie dłuższy niż czas, na który zostało

wydane zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1.

5.

Wniosek o wydanie zgody, o której mowa w ust. 1, zawiera

1)

oznaczenie jednostki ochrony zdrowia, jej siedzibę, adres, numer telefonu, numer faksu

oraz adres poczty elektronicznej;

2)

resortowy kod identyfikacyjny oraz numer REGON, o ile taki numer został nadany;

3)

imię i nazwisko, numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej kierownika jednostki

ochrony zdrowia;

4)

przewidywany termin rozpoczęcia działalności, a jeżeli działalność ma być prowadzona

przez czas oznaczony - także okres prowadzenia działalności, nie dłuższy niż czas,

na który zostało wydane zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1;

5)

informacje dotyczące nazwy i siedziby organu wydającego zezwolenie, o którym mowa

w art. 4 ust. 1, oraz daty wydania tego zezwolenia;

6)

zakres działalności związanej z ekspozycją medyczną;

7)

informację o wykonaniu wszystkich testów eksploatacyjnych urządzeń radiologicznych

i urządzeń pomocniczych;

8)

wykaz pracowni medycznych jednostki ochrony zdrowia, które będą prowadzić działalność

objętą zgodą, wraz z ich adresami.

6.

Do wniosku o wydanie zgody, o której mowa w ust. 1, dołącza się

1)

kopię zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1;

2)

imienny wykaz osób wykonujących czynności z zakresu związanego z ekspozycją medyczną

wraz z określeniem ich kwalifikacji, w szczególności odbytych specjalizacji, staży

i kształcenia ustawicznego;

3)

procedury szczegółowe, które będą stosowane, wraz z uzasadnieniem, o którym mowa w

art. 33c, a w przypadku stosowania procedur szczegółowych zgodnych z wzorcowymi medycznymi

procedurami radiologicznymi dla standardowych ekspozycji medycznych, o których mowa

w art. 33t ust. 1 - wykaz procedur szczegółowych wraz z podaniem wzorcowych medycznych

procedur radiologicznych dla standardowych ekspozycji medycznych, według których je

opracowano;

4)

w przypadku gdy wnioskowana działalność obejmuje procedury szczegółowe związane z

niekonwencjonalnymi wysokospecjalistycznymi technikami napromieniania lub niekonwencjonalnymi

sposobami frakcjonowania dawki promieniowania jonizującego - informację o sposobie

kwalifikacji pacjentów do proponowanej techniki leczenia;

5)

wykaz urządzeń radiologicznych i urządzeń pomocniczych wraz z podaniem ich podstawowych

parametrów i daty uruchomienia;

6)

kopię protokołu wyników wszystkich testów eksploatacyjnych urządzeń radiologicznych

i urządzeń pomocniczych;

7)

oświadczenie kierownika jednostki ochrony zdrowia o wdrożeniu programu zapewnienia

jakości, o którym mowa w art. 7 ust. 2.

7.

Zgoda, o której mowa w ust. 1, jest wydawana jednostce ochrony zdrowia, która

1)

posiada zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1;

2)

dysponuje odpowiednią liczbą personelu o kwalifikacjach odpowiednich do działalności,

jaką zamierza prowadzić ta jednostka;

3)

dysponuje urządzeniami radiologicznymi i urządzeniami pomocniczymi niezbędnymi do

wykonywania badań diagnostycznych lub leczenia;

4)

stosuje właściwe dla prowadzonej działalności medyczne procedury radiologiczne;

5)

wdrożyła program zapewnienia jakości, o którym mowa w art. 7 ust. 2.

8.

Zgoda, o której mowa w ust. 1, jest wydawana po uzyskaniu pozytywnej opinii odpowiednio

konsultanta krajowego w dziedzinie radioterapii onkologicznej albo konsultanta krajowego

w dziedzinie medycyny nuklearnej, a w przypadku zgody wydawanej przez

1)

Głównego Inspektora Sanitarnego - także pozytywnej opinii państwowego wojewódzkiego

inspektora sanitarnego;

2)

Głównego Inspektora Sanitarnego Wojska Polskiego - także pozytywnej opinii właściwego

komendanta wojskowego ośrodka medycyny prewencyjnej.

9.

Podmioty, o których mowa w ust. 8, wydają opinię w zakresie swojej właściwości, nie

później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku o wydanie opinii.

10.

W zgodzie, o której mowa w ust. 1, określa się

1)

zakres działalności;

2)

miejsce prowadzenia działalności;

3)

termin rozpoczęcia działalności, w przypadku gdy zgoda jest wydawana na czas nieoznaczony,

albo okres, na który jest wydawana zgoda; okres ten nie może być dłuższy niż czas,

na który wydano zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1;

4)

wykaz, o którym mowa w ust. 5 pkt 8.

11.

Odmowa wydania zgody, o której mowa w ust. 1, następuje w przypadku

1)

gdy jednostka ochrony zdrowia nie posiada zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust.

1;

2)

gdy jednostka ochrony zdrowia nie spełnia wymagań określonych w ust. 7 lub w przepisach

wydanych na podstawie ust. 14;

3)

braku pozytywnej opinii, o której mowa w ust. 8.

12.

Zgodę, o której mowa w ust. 1, cofa się, w przypadku gdy

1)

nastąpiło cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1;

2)

jednostka ochrony zdrowia przestała spełniać wymagania określone w ust. 7 lub w przepisach

wydanych na podstawie ust. 14.

13.

Główny Inspektor Sanitarny prowadzi centralny rejestr decyzji administracyjnych w

sprawach wydania, odmowy wydania i cofnięcia zgody, o której mowa w ust. 1.

14.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, minimalne wymagania,

jakie mają spełniać jednostki ochrony zdrowia prowadzące działalność, o której mowa

w ust. 1, uwzględniając wymagania dotyczące

1)

wyposażenia w urządzenia radiologiczne i urządzenia pomocnicze,

2)

liczebności i kwalifikacji personelu biorącego udział w wykonywaniu poszczególnych

rodzajów medycznych procedur radiologicznych

- mając na względzie bezpieczeństwo personelu i pacjentów tych jednostek ochrony zdrowia,

w tym także konieczność zapewnienia personelu o właściwych kwalifikacjach przy wykonywaniu

medycznych procedur radiologicznych związanych z istotnym z punktu widzenia ochrony

radiologicznej narażeniem pacjenta.

1.

Prowadzenie działalności związanej z narażeniem w celach medycznych, polegającej na

udzielaniu świadczeń zdrowotnych z zakresu rentgenodiagnostyki, radiologii zabiegowej

lub diagnostyki związanej z podawaniem pacjentom produktów radiofarmaceutycznych,

wymaga zgody państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego.

2

W przypadku jednostek ochrony zdrowia podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub nadzorowanych

przez niego albo dla których jest on podmiotem tworzącym, zgodę, o której mowa w ust.

1, wydaje komendant wojskowego ośrodka medycyny prewencyjnej lub upoważniony przez

niego wojskowy inspektor sanitarny wojskowego ośrodka medycyny prewencyjnej.

3.

Wydanie, odmowa wydania i cofnięcie zgody, o której mowa w ust. 1, następuje w drodze

decyzji administracyjnej.

4.

Zgodę, o której mowa w ust. 1, wydaje się na czas nie dłuższy niż czas, na który zostało

wydane zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1.

5.

Wniosek o wydanie zgody, o której mowa w ust. 1, zawiera

1)

oznaczenie jednostki ochrony zdrowia, jej siedzibę, adres, numer telefonu, numer faksu

oraz adres poczty elektronicznej;

2)

resortowy kod identyfikacyjny oraz numer REGON, o ile taki numer został nadany;

3)

imię i nazwisko, numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej kierownika jednostki

ochrony zdrowia;

4)

przewidywany termin rozpoczęcia działalności, a jeżeli działalność ma być prowadzona

przez czas oznaczony - także okres prowadzenia działalności, nie dłuższy niż czas,

na który zostało wydane zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1;

5)

informacje dotyczące nazwy i siedziby organu wydającego zezwolenie, o którym mowa

w art. 4 ust. 1, oraz daty wydania tego zezwolenia;

6)

zakres działalności związanej z narażeniem lub będącej częścią medycznych procedur

radiologicznych;

7)

informację o wykonaniu wszystkich testów specjalistycznych urządzeń radiologicznych

i urządzeń pomocniczych;

8)

wykaz medycznych pracowni rentgenowskich jednostki ochrony zdrowia, które będą prowadzić

działalność objętą zgodą, wraz z ich adresami.

6.

Do wniosku o wydanie zgody, o której mowa w ust. 1, dołącza się

1)

kopię zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1;

2)

imienny wykaz osób wykonujących czynności z zakresu związanego z ekspozycją medyczną

wraz z określeniem ich kwalifikacji, w szczególności odbytych specjalizacji, staży

i kształcenia ustawicznego;

3)

procedury szczegółowe, które będą stosowane, wraz z uzasadnieniem, o którym mowa w

art. 33c, a w przypadku stosowania procedur szczegółowych zgodnych z wzorcowymi medycznymi

procedurami radiologicznymi dla standardowych ekspozycji medycznych, o których mowa

w art. 33t ust. 1 - wykaz procedur szczegółowych wraz z podaniem wzorcowych medycznych

procedur radiologicznych dla standardowych ekspozycji medycznych, według których je

opracowano;

4)

wykaz urządzeń radiologicznych i urządzeń pomocniczych, w tym urządzeń pomocniczych

wykorzystywanych w ramach teleradiologii, wraz z podaniem ich podstawowych parametrów

i daty uruchomienia;

5)

kopię protokołu wyników wszystkich testów specjalistycznych urządzeń radiologicznych

i urządzeń pomocniczych, w tym urządzeń pomocniczych wykorzystywanych w ramach teleradiologii;

6)

oświadczenie kierownika jednostki ochrony zdrowia o wdrożeniu programu zapewnienia

jakości, o którym mowa w art. 7 ust. 2.

7.

Zgoda, o której mowa w ust. 1, jest wydawana jednostce ochrony zdrowia, która

1)

posiada zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1;

2)

dysponuje odpowiednią liczbą personelu o kwalifikacjach odpowiednich do działalności,

jaką zamierza prowadzić ta jednostka;

3)

dysponuje urządzeniami radiologicznymi i urządzeniami pomocniczymi niezbędnymi do

wykonywania badań diagnostycznych lub zabiegów;

4)

stosuje właściwe dla prowadzonej działalności medyczne procedury radiologiczne;

5)

wdrożyła program zapewnienia jakości, o którym mowa w art. 7 ust. 2.

8.

Zgoda, o której mowa w ust. 1, jest wydawana po uzyskaniu pozytywnej opinii odpowiednio

właściwego miejscowo konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie radiologii i diagnostyki

obrazowej albo konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie medycyny nuklearnej.

9.

Opinię, o której mowa w ust. 8, konsultanci wojewódzcy wydają nie później niż w terminie

21 dni od dnia otrzymania wniosku o wydanie opinii.

10.

W zgodzie, o której mowa w ust. 1, określa się

1)

zakres działalności;

2)

miejsce prowadzenia działalności;

3)

termin rozpoczęcia działalności, w przypadku gdy zgoda jest wydawana na czas nieoznaczony,

albo okres, na który jest wydawana zgoda; okres ten nie może być dłuższy niż okres,

na który wydano zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1;

4)

wykaz, o którym mowa w ust. 5 pkt 8.

11.

Odmowa wydania zgody, o której mowa w ust. 1, następuje w przypadku

1)

gdy jednostka ochrony zdrowia nie posiada zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust.

1;

2)

gdy jednostka ochrony zdrowia nie spełnia wymagań określonych w ust. 7 lub w przepisach

wydanych na podstawie ust. 13;

3)

braku pozytywnej opinii, o której mowa w ust. 8.

12.

Zgodę, o której mowa w ust. 1, cofa się, w przypadku gdy

1)

nastąpiło cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1;

2)

jednostka ochrony zdrowia przestała spełniać wymagania określone w ust. 7 lub w przepisach

wydanych na podstawie ust. 13.

13.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, minimalne wymagania,

jakie mają spełniać jednostki ochrony zdrowia prowadzące działalność, o której mowa

w ust. 1, uwzględniając wymagania dotyczące

1)

wyposażenia w urządzenia radiologiczne i urządzenia pomocnicze,

2)

liczebności i kwalifikacji personelu biorącego udział w wykonywaniu poszczególnych

rodzajów medycznych procedur radiologicznych

- mając na względzie bezpieczeństwo personelu i pacjentów tych jednostek ochrony zdrowia,

w tym także konieczność zapewnienia personelu o właściwych kwalifikacjach przy wykonywaniu

medycznych procedur radiologicznych związanych z istotnym z punktu widzenia ochrony

radiologicznej narażeniem pacjenta.

14.

Przepisów ust. 1-13 nie stosuje się do wykonywania działalności związanej z narażeniem

polegającej jedynie na wykonywaniu stomatologicznych zdjęć wewnątrzustnych za pomocą

aparatów rentgenowskich służących wyłącznie do tego celu lub wykonywania działalności

związanej z narażeniem polegającej jedynie na wykonywaniu densytometrii kości za pomocą

aparatów rentgenowskich służących wyłącznie do tego celu.

1.

Główny Inspektor Sanitarny prowadzi Krajową Bazę Urządzeń Radiologicznych, zwaną dalej

„Krajową Bazą”.

2.

W Krajowej Bazie są przetwarzane informacje o

1)

jednostkach ochrony zdrowia będących stroną decyzji administracyjnych w sprawie wydania,

zmiany albo cofnięcia

a)

zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1,

b)

zgody, o której mowa w art. 33p lub art. 33q;

2)

urządzeniach radiologicznych, których dotyczyły negatywne wyniki testów, o których

mowa w art. 33l ust. 15;

3)

urządzeniach radiologicznych znajdujących się w jednostkach ochrony zdrowia, o których

mowa w pkt 1.

3.

Krajowa Baza zawiera

1)

oznaczenie jednostki ochrony zdrowia, jej siedzibę, adres, numer telefonu, numer faksu

oraz adres poczty elektronicznej;

2)

resortowy kod identyfikacyjny oraz numer REGON jednostki ochrony zdrowia, o ile taki

numer został nadany;

3)

imię i nazwisko, numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej kierownika jednostki

ochrony zdrowia;

4)

rodzaj i zakres działalności związanej z narażeniem w celach medycznych;

5)

rodzaj i adres pracowni wykorzystywanej w działalności prowadzącej do ekspozycji medycznej,

w której jest wykonywana działalność związana z narażeniem w celach medycznych;

6)

datę podjęcia działalności związanej z narażeniem w celach medycznych i termin jej

zakończenia, jeżeli działalność jest wykonywana przez czas oznaczony;

7)

numer i datę decyzji administracyjnej w sprawie wydania, zmiany albo cofnięcia

a)

zezwolenia na uruchomienie pracowni, o której mowa w pkt 5, wraz z nazwą organu wydającego

zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1,

b)

zgody, o której mowa w art. 33p albo art. 33q, wraz z nazwą organu wydającego zgodę;

8)

informacje dotyczące urządzeń radiologicznych.

4.

Krajowa Baza jest prowadzona w sposób, który umożliwia ustalenie jednostki ochrony

zdrowia, w której znajduje się dane urządzenie radiologiczne, oraz urządzeń radiologicznych

znajdujących się w danej jednostce ochrony zdrowia.

5.

Administratorem danych zawartych w Krajowej Bazie jest Główny Inspektor Sanitarny.

6.

Z Krajowej Bazy udostępnia się informacje dotyczące liczby urządzeń radiologicznych

i pracowni, o których mowa w ust. 3 pkt 5 i 8, z podziałem na rodzaje urządzeń i pracowni

dla całego kraju i według stanu na koniec poprzedniego roku kalendarzowego.

7.

W zakresie innym niż określony w ust. 6 dostęp do Krajowej Bazy mają wyłącznie podmioty

upoważnione przez Głównego Inspektora Sanitarnego.

8.

Organy właściwe w zakresie wydawania decyzji administracyjnych w sprawie wydania,

zmiany albo cofnięcia

1)

zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1,

2)

zgody, o której mowa w art. 33p lub art. 33q

- są obowiązane w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja administracyjna stała

się ostateczna, do wprowadzania informacji w Krajowej Bazie w zakresie wynikającym

z wydanych decyzji.

9.

Główny Inspektor Sanitarny zapewnia organom, o których mowa w ust. 8, dostęp do Krajowej

Bazy.

10.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres

informacji zawartych w Krajowej Bazie dotyczących poszczególnych kategorii urządzeń

radiologicznych, mając na względzie bezpieczeństwo pacjentów poddawanych medycznym

procedurom radiologicznym.

1.

Przy ministrze właściwym do spraw zdrowia działają komisje do spraw procedur i audytów

klinicznych zewnętrznych w zakresie

1)

radioterapii,

2)

medycyny nuklearnej,

3)

radiologii i diagnostyki obrazowej

- zwane dalej „komisjami procedur i audytów”.

2.

Komisje procedur i audytów

1)

odpowiadają za opracowanie wzorcowych medycznych procedur radiologicznych dla standardowych

ekspozycji medycznych, o których mowa w art. 33t ust. 1;

2)

przeprowadzają w jednostkach ochrony zdrowia audyty kliniczne zewnętrzne, o których

mowa w art. 33u ust. 1 pkt 2;

3)

przeprowadzają ocenę jakości prowadzonych badań przesiewowych oraz wyników tych badań,

o której mowa w art. 33zc ust. 1.

3.

W skład komisji procedur i audytów wchodzą

1)

konsultant krajowy w dziedzinie radioterapii onkologicznej, medycyny nuklearnej albo

radiologii i diagnostyki obrazowej - odpowiednio do zakresu, o którym mowa w ust.

1 - jako przewodniczący komisji;

2)

powołani przez ministra właściwego do spraw zdrowia

a)

konsultant krajowy w dziedzinie fizyki medycznej albo jego przedstawiciel,

b)

dwaj przedstawiciele ministra właściwego do spraw zdrowia,

c)

przedstawiciel ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

d)

przedstawiciel Ministra Obrony Narodowej,

e)

od 3 do 5 osób spośród kandydatów wskazanych przez samorząd zawodowy lekarzy i lekarzy

dentystów,

f)

od 2 do 10 osób spośród kandydatów wskazanych przez towarzystwo naukowe, którego statutowa

działalność wiąże się ze stosowaniem promieniowania jonizującego w celach medycznych,

odpowiednio do zakresu, o którym mowa w ust. 1.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia powołuje członków komisji procedur i audytów, o

których mowa w ust. 3 pkt 2, mając na względzie sprawność prac komisji oraz konieczność

zapewnienia udziału w składach poszczególnych komisji wyłącznie osób posiadających

wiedzę lub doświadczenie w zakresie stosowania promieniowania jonizującego w celach

medycznych, odpowiednio do zakresu, o którym mowa w ust. 1.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia odwołuje członków komisji procedur i audytów. W

przypadku przedstawicieli ministra właściwego do spraw wewnętrznych i Ministra Obrony

Narodowej odwołanie następuje po uzyskaniu pozytywnej opinii właściwego ministra.

6.

Komisje procedur i audytów działają na podstawie ustalonych przez siebie regulaminów

pracy, zatwierdzonych przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

1.

Komisja procedur i audytów odpowiada za opracowanie wzorcowych medycznych procedur

radiologicznych dla standardowych ekspozycji medycznych, zwanych dalej „procedurami

wzorcowymi”, mogących stanowić podstawę opracowania procedur szczegółowych.

2.

Procedura wzorcowa zawiera

1)

opis postępowania odnoszącego się do rodzajów urządzeń radiologicznych i urządzeń

pomocniczych, a także kategorii pacjentów podlegających badaniu diagnostycznemu, zabiegowi

lub leczeniu z użyciem takich urządzeń;

2)

informacje dotyczące wyniku zastosowania procedury wzorcowej, w tym informacje dotyczące

narażenia pacjenta;

3)

inne niż wskazane w pkt 1 i 2 istotne informacje o sposobie wykonania badania diagnostycznego,

zabiegu lub leczenia.

3.

W celu realizacji zadania, o którym mowa w ust. 1, komisja procedur i audytów

1)

opracowuje wykaz procedur wzorcowych;

2)

wskazuje składy zespołów autorów opracowujących procedury wzorcowe objęte wykazem,

o którym mowa w pkt 1, spośród osób wyróżniających się wiedzą teoretyczną lub praktyczną

w zakresie stosowania promieniowania jonizującego w celach medycznych, i informuje

na piśmie ministra właściwego do spraw zdrowia o ustalonych składach zespołów autorów;

3)

przyjmuje procedury wzorcowe opracowane przez wskazane zespoły autorów w trybie określonym

w regulaminie, o którym mowa w art. 33s ust. 6.

4.

Składy zespołów autorów, o których mowa w ust. 3 pkt 2, są publikowane w Biuletynie

Informacji Publicznej na stronie podmiotowej ministra właściwego do spraw zdrowia.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza, w drodze obwieszczenia, procedury wzorcowe

oraz ich wykaz, po zweryfikowaniu spójności tych procedur z przepisami prawa.

6.

Komisja procedur i audytów, nie rzadziej niż co rok, dokonuje przeglądu procedur wzorcowych

objętych wykazem, o którym mowa w ust. 5, oraz przeglądu nowych rodzajów zastosowań

promieniowania jonizującego w celach medycznych.

7.

W przypadku gdy przegląd, o którym mowa w ust. 6, uzasadnia potrzebę zmiany wykazu

procedur wzorcowych, w szczególności w przypadku pojawienia się nowych danych o skuteczności

lub konsekwencjach stosowania obowiązujących procedur wzorcowych albo uzasadnienia

nowych rodzajów zastosowań promieniowania jonizującego, komisja procedur i audytów

przekazuje ministrowi właściwemu do spraw zdrowia informację o potrzebie

1)

zmiany procedury wzorcowej;

2)

wprowadzenia do wykazu, o którym mowa w ust. 5, nowej procedury wzorcowej;

3)

wykreślenia procedury wzorcowej z wykazu, o którym mowa w ust. 5.

8.

W przypadku konieczności zmiany procedury wzorcowej albo wprowadzenia nowej procedury

wzorcowej do wykazu, o którym mowa w ust. 5, przepisy ust. 3 pkt 2 i 3 oraz ust. 4

i 5 stosuje się odpowiednio.

9.

Obsługę administracyjno-techniczną komisji procedur i audytów w zakresie opracowania

procedur wzorcowych zapewnia Krajowe Centrum.

10.

W ramach obsługi, o której mowa w ust. 9, Krajowe Centrum w szczególności

1)

zawiera umowy z osobami wchodzącymi w skład zespołów, o których mowa w ust. 3 pkt

2;

2)

wypłaca wynagrodzenia autorom procedur wzorcowych na podstawie umów, o których mowa

w pkt 1;

3)

dokonuje zwrotu kosztów podróży członków komisji procedur i audytów odbywanych w związku

z opracowaniem procedur wzorcowych, w wysokości i na warunkach określonych w przepisach

dotyczących należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub

samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej;

4)

przechowuje dokumentację związaną z obsługą administracyjno-techniczną komisji procedur

i audytów w zakresie opracowania procedur wzorcowych przez okres nie krótszy niż 5

lat od dnia wytworzenia tej dokumentacji.

1.

Jednostki ochrony zdrowia stosujące medyczne procedury radiologiczne podlegają audytom

klinicznym

1)

wewnętrznym;

2)

zewnętrznym.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do jednostek ochrony zdrowia wykonujących działalność

związaną z narażeniem polegającą jedynie na wykonywaniu stomatologicznych zdjęć wewnątrzustnych

za pomocą aparatów rentgenowskich służących wyłącznie do tego celu lub wykonujących

działalność związaną z narażeniem polegającą jedynie na wykonywaniu densytometrii

kości za pomocą aparatów rentgenowskich służących wyłącznie do tego celu.

1.

Audyt kliniczny wewnętrzny jest przeprowadzany nie rzadziej niż co rok, a także

1)

w razie potrzeby - na pisemne polecenie kierownika jednostki ochrony zdrowia;

2)

w radiologii zabiegowej - po każdym incydencie prowadzącym do popromiennego uszkodzenia

skóry.

2.

Termin przeprowadzenia audytu klinicznego wewnętrznego określa kierownik jednostki

ochrony zdrowia.

3.

Do przeprowadzenia audytu klinicznego wewnętrznego kierownik jednostki ochrony zdrowia

wyznacza co najmniej dwie osoby o różnych specjalnościach, posiadające kwalifikacje

odpowiednie do zakresu udzielanych przez jednostkę ochrony zdrowia świadczeń zdrowotnych.

4.

W jednostkach ochrony zdrowia wykonujących działalność związaną z narażeniem polegającą

jedynie na wykonywaniu stomatologicznych zdjęć wewnątrzustnych za pomocą aparatów

rentgenowskich służących wyłącznie do tego celu lub wykonujących działalność związaną

z narażeniem polegającą jedynie na wykonywaniu densytometrii kości za pomocą aparatów

rentgenowskich służących wyłącznie do tego celu, do przeprowadzenia audytu klinicznego

wewnętrznego kierownik jednostki ochrony zdrowia wyznacza co najmniej dwie osoby,

które są uprawnione do stosowania medycznych procedur radiologicznych podlegających

temu audytowi. Przepisu nie stosuje się do działalności prowadzonej osobiście, w której

audyt wewnętrzny może być przeprowadzony przez jedną osobę, która jest uprawniona

do stosowania medycznych procedur radiologicznych podlegających temu audytowi.

5.

Osoby, o których mowa w ust. 3 i 4, przeprowadzają audyt kliniczny wewnętrzny na podstawie

pisemnego upoważnienia kierownika jednostki ochrony zdrowia.

6.

Z przeprowadzonego audytu klinicznego wewnętrznego osoby, o których mowa w ust. 3

i 4, w terminie 14 dni od dnia zakończenia tego audytu, sporządzają pisemny raport

zawierający

1)

przegląd procedur szczegółowych stosowanych w jednostce ochrony zdrowia, w ramach

którego wyodrębnia się

a)

analizę procedur szczegółowych oraz praktyki ich stosowania, w tym liczbę zastosowań

procedur szczegółowych w podziale na pacjentów dorosłych oraz pacjentów do 16. roku

życia, w podziale na płeć,

b)

dane pozwalające określić wielkość narażenia pacjentów dorosłych oraz pacjentów do

16. roku życia, w podziale na płeć, oraz porównanie tych wielkości z diagnostycznymi

poziomami referencyjnymi, w przypadku gdy zostały określone;

2)

w razie konieczności - zalecenia dotyczące zmiany procedur szczegółowych lub wprowadzenia

nowych procedur szczegółowych.

7.

Raport z przeprowadzonego audytu klinicznego wewnętrznego jest przekazywany kierownikowi

jednostki ochrony zdrowia. Kierownik jednostki ochrony zdrowia przekazuje niezwłocznie

kopię raportu właściwej komisji procedur i audytów.

8.

Przewodniczący właściwej komisji procedur i audytów przekazuje niezwłocznie kopię

raportu do Krajowego Centrum.

9.

Kierownik jednostki ochrony zdrowia niezwłocznie usuwa wszelkie nieprawidłowości stwierdzone

w trakcie audytu klinicznego wewnętrznego oraz wprowadza zalecenia, o których mowa

w ust. 6 pkt 2.

1.

Audyt kliniczny zewnętrzny jest przeprowadzany przez komisję procedur i audytów przy

pomocy powoływanych przez tę komisję zespołów audytorskich, w skład których wchodzi

dwóch albo trzech audytorów, w tym jeden audytor wiodący.

2.

Powołanie członków zespołu audytorskiego do przeprowadzenia audytu klinicznego zewnętrznego

w jednostce ochrony zdrowia następuje nie później niż 2 miesiące przed dniem rozpoczęcia

audytu w jednostce ochrony zdrowia.

3.

Audytorzy są wybierani przez komisję procedur i audytów spośród osób zgłoszonych ministrowi

właściwemu do spraw zdrowia przez towarzystwa naukowe, których statutowa działalność

wiąże się ze stosowaniem promieniowania jonizującego w celach medycznych, konsultantów

wojewódzkich lub konsultantów krajowych, w odpowiedniej dziedzinie. Komisja procedur

i audytów dokonuje wyboru audytorów, mając na względzie konieczność zapewnienia udziału

w pracach zespołów audytorskich wyłącznie osób posiadających wiedzę lub doświadczenie

w zakresie stosowania promieniowania jonizującego w celach medycznych.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej na

swojej stronie podmiotowej informację o możliwości zgłaszania kandydatów na audytorów

oraz listę zgłoszonych kandydatów na audytorów.

5.

Komisja procedur i audytów zawiadamia jednostkę ochrony zdrowia o zamiarze przeprowadzenia

audytu klinicznego zewnętrznego, a także o zakresie tego audytu, nie później niż 14

dni przed dniem rozpoczęcia audytu.

6.

Maksymalny czas wykonywania czynności związanych z przeprowadzeniem audytu klinicznego

zewnętrznego na terenie jednostki ochrony zdrowia wynosi 3 dni.

7.

Obsługę administracyjno-techniczną komisji procedur i audytów w zakresie prowadzenia

audytów klinicznych zewnętrznych zapewnia Krajowe Centrum, które w szczególności

1)

przyjmuje wnoszone przez jednostki ochrony zdrowia opłaty za przeprowadzenie audytu

klinicznego zewnętrznego;

2)

zawiera z audytorami umowy, których przedmiotem jest przeprowadzenie audytu klinicznego

zewnętrznego;

3)

wypłaca wynagrodzenia audytorom na podstawie umów, o których mowa w pkt 2;

4)

dokonuje zwrotu kosztów podróży audytorów odbywanych w związku z przeprowadzaniem

audytów klinicznych zewnętrznych, w wysokości i na warunkach określonych w przepisach

dotyczących należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub

samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej;

5)

ponosi koszty organizacyjne związane z przeprowadzeniem audytów klinicznych zewnętrznych;

6)

przechowuje dokumentację związaną z przeprowadzonym w jednostkach ochrony zdrowia

audytem klinicznym zewnętrznym przez okres nie krótszy niż 12 lat od dnia zakończenia

audytu.

8.

Komisja procedur i audytów opracowuje, nie później niż do dnia 30 czerwca każdego

roku, plan przeprowadzenia audytów klinicznych zewnętrznych na rok następny, obejmujący

1)

wykaz rodzajów działalności, które podlegać będą audytowi klinicznemu zewnętrznemu;

2)

zakres audytów klinicznych zewnętrznych, w szczególności wskazanie rodzaju procedur

szczegółowych podlegających sprawdzeniu w ramach audytu klinicznego zewnętrznego;

3)

planowaną liczbę jednostek ochrony zdrowia objętych audytem klinicznym zewnętrznym.

9.

Plan przeprowadzenia audytów klinicznych zewnętrznych, o którym mowa w ust. 8, jest

niezwłocznie publikowany na stronie internetowej Krajowego Centrum.

10.

W przypadku powzięcia przez komisję procedur i audytów informacji uzasadniającej konieczność

niezwłocznego przeprowadzenia audytu klinicznego zewnętrznego w jednostce ochrony

zdrowia komisja może niezwłocznie przeprowadzić w tej jednostce audyt kliniczny zewnętrzny

nieobjęty planem przeprowadzenia audytów klinicznych zewnętrznych, o którym mowa w

ust. 8.

11.

Audytorzy mają prawo do

1)

wstępu na teren jednostki ochrony zdrowia, w której jest przeprowadzany audyt kliniczny

zewnętrzny;

2)

wglądu do dokumentacji medycznej w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia audytu klinicznego

zewnętrznego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta

(Dz. U. z 2020 r. poz. 849) w sposób uniemożliwiający identyfikację pacjenta;

3)

wglądu do innej niż wskazana w pkt 2 dokumentacji w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia

audytu klinicznego zewnętrznego, w szczególności dotyczącej pracowników jednostki

ochrony zdrowia lub jej struktury.

12.

Audytor przeprowadza audyt kliniczny zewnętrzny na podstawie wydawanego przez przewodniczącego

właściwej komisji procedur i audytów pisemnego, imiennego upoważnienia zawierającego

1)

imię i nazwisko audytora;

2)

numer i serię dowodu osobistego audytora;

3)

wskazanie jednostki ochrony zdrowia, w której ma być przeprowadzony audyt;

4)

wskazanie zakresu audytu;

5)

w przypadku audytora wiodącego - wskazanie, że jest audytorem wiodącym;

6)

okres ważności upoważnienia;

7)

podpis przewodniczącego właściwej komisji procedur i audytów.

13.

Zespół audytorski, w terminie 14 dni od dnia zakończenia audytu klinicznego zewnętrznego,

sporządza pisemny raport z przeprowadzonego audytu i przekazuje go niezwłocznie kierownikowi

jednostki ochrony zdrowia, w której przeprowadzono audyt kliniczny zewnętrzny, oraz

przewodniczącemu komisji procedur i audytów.

14.

W terminie 14 dni od dnia otrzymania raportu, o którym mowa w ust. 13, jednostka ochrony

zdrowia, w której przeprowadzono audyt kliniczny zewnętrzny, może wnieść zastrzeżenia

do raportu do przewodniczącego komisji procedur i audytów.

15.

W przypadku wniesienia zastrzeżeń do raportu, o którym mowa w ust. 13, komisja procedur

i audytów po zbadaniu sprawy, w szczególności po analizie raportu i wniesionych do

niego zastrzeżeń, oraz po zasięgnięciu opinii zespołu audytorskiego, który przeprowadził

audyt kliniczny zewnętrzny, dotyczącej tych zastrzeżeń, może zastrzeżenia uwzględnić

albo odrzucić.

16.

W przypadku uwzględnienia zastrzeżeń do raportu, o którym mowa w ust. 13, przez komisję

procedur i audytów, przewodniczący komisji procedur i audytów zleca zespołowi audytorskiemu,

który przeprowadził audyt kliniczny zewnętrzny, uwzględnienie w raporcie wniesionych

zastrzeżeń, w wyznaczonym terminie, nie dłuższym niż 14 dni od dnia otrzymania zlecenia

przez zespół audytorski. Przepis ust. 13 stosuje się odpowiednio.

17.

W przypadku odrzucenia zastrzeżeń do raportu, o którym mowa w ust. 13, przez komisję

procedur i audytów, komisja procedur i audytów sporządza pisemne uzasadnienie odrzucenia

zastrzeżeń oraz niezwłocznie przekazuje je kierownikowi jednostki ochrony zdrowia,

w której przeprowadzono audyt kliniczny zewnętrzny.

18.

Po uwzględnieniu lub odrzuceniu zastrzeżeń wniesionych do raportu, o którym mowa w

ust. 13, oraz w przypadku nie wniesienia do niego zastrzeżeń, raport ten jest ostateczny.

19.

Ostateczny raport, o którym mowa w ust. 13, oraz pisemne uzasadnienie odrzucenia zastrzeżeń

do raportu są przekazywane niezwłocznie przez przewodniczącego komisji procedur i

audytów do Krajowego Centrum.

20.

Zespół audytorski kończy swoją pracę z dniem, w którym raport, o którym mowa w ust.

13, z audytu stał się ostateczny.

21.

Audytorzy wykonują swoje zadania za wynagrodzeniem. Wysokość wynagrodzenia audytora

stanowi iloczyn liczby urządzeń radiologicznych objętych zgodą, o której mowa odpowiednio

w art. 33p ust. 1 lub 2 albo art. 33q ust. 1 lub 2, wykorzystywanych do prowadzania

procedur szczegółowych podlegających audytowi klinicznemu zewnętrznemu oraz odpowiedniej

części przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat

nagród z zysku w pierwszym kwartale roku poprzedniego ogłoszonego przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego, wynoszącej

1)

90% - w przypadku audytu klinicznego zewnętrznego przeprowadzanego w zakresie radioterapii

onkologicznej lub medycyny nuklearnej;

2)

50% - w przypadku audytu klinicznego zewnętrznego przeprowadzanego w zakresie rentgenodiagnostyki

lub radiologii zabiegowej.

22.

Koszty przeprowadzania audytów klinicznych zewnętrznych ponoszą jednostki ochrony

zdrowia.

23.

Jednostka ochrony zdrowia objęta audytem klinicznym zewnętrznym wnosi, przed rozpoczęciem

audytu, na rachunek bankowy Krajowego Centrum opłatę za przeprowadzenie audytu w wysokości

stanowiącej iloczyn liczby urządzeń radiologicznych wykorzystywanych do przeprowadzenia

procedur szczegółowych podlegających audytowi, na które jednostka ochrony zdrowia

objęta audytem posiada zgodę, o której mowa odpowiednio w art. 33p ust. 1 lub 2 albo

art. 33q ust. 1 lub 2, oraz odpowiedniej części przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w pierwszym kwartale roku poprzedniego,

ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, wynoszącej

1)

90% - w przypadku audytu klinicznego zewnętrznego przeprowadzanego w zakresie radioterapii

onkologicznej lub medycyny nuklearnej;

2)

50% - w przypadku audytu klinicznego zewnętrznego przeprowadzanego w zakresie rentgenodiagnostyki

lub radiologii zabiegowej.

24.

Opłata, o której mowa w ust. 23, stanowi dochód budżetu państwa.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres audytów klinicznych wewnętrznych oraz audytów klinicznych zewnętrznych,

2)

wzór raportu z przeprowadzonego audytu klinicznego wewnętrznego oraz wzór raportu

z przeprowadzonego audytu klinicznego zewnętrznego

- mając na względzie poprawę jakości i wyników opieki nad pacjentem oraz zapewnienie

wysokiej jakości świadczonych usług medycznych, a także bezpieczeństwo pacjentów poddawanych

medycznym procedurom radiologicznym oraz konieczność weryfikacji diagnostycznych poziomów

referencyjnych i skuteczność okresowej oceny narażenia ludności wynikającego z medycznych

zastosowań promieniowania jonizującego.

1.

W przypadku gdy w związku z przeprowadzonym audytem klinicznym zewnętrznym w ocenie

komisji procedur i audytów jednostka ochrony zdrowia przestała spełniać wymagania

prowadzenia działalności określone w art. 33p ust. 7 albo w art. 33q ust. 7 lub w

przepisach wydanych na podstawie art. 33p ust. 14 albo art. 33q ust. 13, przewodniczący

tej komisji niezwłocznie informuje o tym organ, który wydał zgodę, o której mowa odpowiednio

w art. 33p ust. 1 lub 2 albo art. 33q ust. 1 lub 2.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przewodniczący komisji procedur i audytów wraz

z informacją, o której mowa w ust. 1, może przedstawić zakres środków naprawczych,

które jednostka ochrony zdrowia powinna podjąć dla przywrócenia zgodności z wymaganiami

prowadzenia działalności.

1.

Eksperyment medyczny, badanie kliniczne produktu leczniczego i badanie kliniczne wyrobu

medycznego, związane z ekspozycją medyczną, poza wymaganiami określonymi w przepisach

ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty

(Dz. U. z 2020 r. poz. 514, z późn. zm. lub ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne albo ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych, mogą być przeprowadzone, jeżeli

1)

oczekiwane potencjalne korzyści przewyższają niepożądane skutki napromienienia dla

osób poddawanych ekspozycji medycznej;

2)

ustalono ograniczniki dawek (limity użytkowe dawek) dla osób, w odniesieniu do których

nie oczekuje się bezpośredniej korzyści medycznej wynikającej z ekspozycji medycznej;

3)

weźmie w nich udział jak najmniejsza liczba osób, przy możliwie małych dawkach promieniowania

jonizującego lub małych aktywnościach produktów radiofarmaceutycznych, zapewniających

uzyskanie oczekiwanej informacji klinicznej lub oczekiwanego efektu terapeutycznego

na założonym poziomie prawdopodobieństwa znamienności statystycznej;

4)

lekarz kierujący na eksperyment medyczny lub badanie kliniczne lub lekarz wykonujący

procedurę medyczną w ramach eksperymentu medycznego lub badania klinicznego określi,

indywidualnie dla każdej z osób, w odniesieniu do których oczekuje się bezpośredniej

korzyści diagnostycznej lub terapeutycznej wynikającej z eksperymentu medycznego lub

badania klinicznego, docelowe poziomy dawek;

5)

w ramach eksperymentu medycznego lub badania klinicznego jest stosowana procedura

szczegółowa opracowana na podstawie procedury wzorcowej objętej wykazem, o którym

mowa w art. 33t ust. 5, a w przypadku, w którym podstawą zastosowania procedury szczegółowej

nie jest procedura wzorcowa objęta tym wykazem - procedura szczegółowa została zatwierdzona

przez konsultanta krajowego właściwego dla danej dziedziny zastosowania promieniowania

jonizującego.

2.

W eksperymencie medycznym, badaniu klinicznym produktu leczniczego oraz badaniu klinicznym

wyrobu medycznego, związanym z ekspozycją medyczną, nie mogą uczestniczyć

1)

kobiety w ciąży;

2)

osoby, które w okresie poprzedzających 10 lat brały udział w eksperymencie medycznym,

badaniu klinicznym produktu leczniczego lub badaniu klinicznym wyrobu medycznego,

związanym z ekspozycją medyczną, lub były poddane radioterapii i otrzymały z tego

tytułu dawkę skuteczną (efektywną) przekraczającą 10 mSv.

3.

W eksperymencie medycznym, badaniu klinicznym produktu leczniczego oraz badaniu klinicznym

wyrobu medycznego, związanym z ekspozycją medyczną z zakresu medycyny nuklearnej,

nie mogą uczestniczyć również kobiety karmiące piersią.

4.

Osobie biorącej udział w eksperymencie medycznym, badaniu klinicznym produktu leczniczego

lub badaniu klinicznym wyrobu medycznego, związanym z ekspozycją medyczną, należy

zapewnić na piśmie informację o

1)

sposobie stosowania izotopów promieniotwórczych lub promieniowania jonizującego w

odniesieniu do tej osoby;

2)

oczekiwanych potencjalnych korzyściach z eksperymentu medycznego lub badania klinicznego

przewyższających niepożądane skutki napromienienia dla osoby poddawanej ekspozycji

medycznej;

3)

ustalonych ogranicznikach dawek (limitach użytkowych dawek) w przypadku osób, w odniesieniu

do których nie oczekuje się bezpośredniej korzyści medycznej wynikającej z ekspozycji

medycznej;

4)

docelowych poziomach dawek w przypadku osób, w odniesieniu do których oczekuje się

bezpośredniej korzyści diagnostycznej lub terapeutycznej wynikającej z eksperymentu

medycznego lub badania klinicznego.

1.

Ekspozycje, o których mowa w art. 33zg ust. 2, mogą zostać przeprowadzone wyłącznie

na podstawie pisemnego zlecenia wystawionego przez osobę uprawnioną zgodnie z przepisami

dotyczącymi kierowania osób na medyczne procedury radiologiczne.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy

określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji objętych zleceniem, o którym mowa

w ust. 1, na przeprowadzenie ekspozycji, o których mowa w art. 33zg ust. 2 pkt 1 lit.

a oraz c, a także wzór tego zlecenia.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji objętych zleceniem, o

którym mowa w ust. 1, na przeprowadzenie ekspozycji, o których mowa w art. 33zg ust.

2 pkt 1 lit. b, pkt 3 oraz 4, a także wzór tego zlecenia.

4.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji objętych zleceniem,

o którym mowa w ust. 1, na przeprowadzenie ekspozycji, o których mowa w art. 33zg

ust. 2 pkt 2, a także wzór tego zlecenia.

5.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2-4, właściwy minister kieruje się koniecznością

zapewnienia informacji niezbędnych dla bezpiecznego przeprowadzenia ekspozycji, w

tym zastosowania właściwej medycznej procedury radiologicznej, a także umożliwiających

weryfikację zlecenia, o którym mowa w ust. 1, na przeprowadzenie ekspozycji pod kątem

spełnienia wymagań określonych w art. 33zh ust. 1.

1.

Ekspozycja, o której mowa w art. 33zg ust. 2, może być przeprowadzona wyłącznie

1)

w jednostkach ochrony zdrowia posiadających zgodę, o której mowa w art. 33q, w zakresie

odpowiadającym zleceniu, o którym mowa w art. 33zi ust. 1;

2)

zgodnie z procedurą szczegółową.

2.

Do ekspozycji, o której mowa w art. 33zg ust. 2, stosuje się przepisy art. 33c ust.

1-3.

1.

Komisja procedur i audytów może postanowić o opracowaniu procedury wzorcowej dla ekspozycji

w wyniku obrazowania pozamedycznego, o których mowa w art. 33zg ust. 2, mogącej stanowić

podstawę opracowania procedur szczegółowych dla ekspozycji w wyniku obrazowania pozamedycznego,

o których mowa w art. 33zg ust. 2.

2.

Do procedur wzorcowych, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 33t ust. 2-10.

1.

Do ekspozycji, o której mowa w art. 33zg ust. 2, nie stosuje się przepisów dotyczących

ograniczników dawek (limitów użytkowych dawek) dla osób z ogółu ludności oraz dawek

granicznych dla osób z ogółu ludności.

2.

W przypadku ekspozycji, o której mowa w art. 33zg ust. 3, kierownik jednostki organizacyjnej,

w której ma być przeprowadzona ekspozycja, ustala ograniczniki dawek (limity użytkowe

dawek) dla osób poddawanych ekspozycji na poziomie znacznie poniżej dawki granicznej

dla osób z ogółu ludności.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, formę i szczegółowy

zakres procedur wzorcowych i procedur szczegółowych, mając na względzie zagrożenie

wynikające z narażenia osoby poddawanej ekspozycji.

1.

Badania przesiewowe organizuje się za zgodą ministra właściwego do spraw zdrowia.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia udziela zgody, o której mowa w ust. 1, na wniosek

podmiotu zamierzającego zorganizować badania przesiewowe, jeżeli podmiot ten

1)

wykaże, że

a)

korzyści zdrowotne związane z danym badaniem przesiewowym przewyższają znacznie możliwe

szkodliwe następstwa tego badania,

b)

nie ma innych metod rozpoznawczych o podobnej skuteczności jak badania przesiewowe,

obciążonych mniejszym ryzykiem,

c)

jednostka ochrony zdrowia uczestnicząca w prowadzeniu badań przesiewowych dysponuje

urządzeniami radiologicznymi oraz urządzeniami pomocniczymi, niezbędnymi do przeprowadzania

takich badań;

2)

przedstawi zasady dokumentowania przebiegu badań przesiewowych umożliwiające przeprowadzenie

oceny, o której mowa w art. 33zc;

3)

przedstawi pozytywną opinię konsultanta krajowego w odpowiedniej dziedzinie medycyny

związanej ze stosowaniem promieniowania jonizującego, o której mowa w ust. 3.

3.

Konsultant krajowy, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, wydaje opinię dotyczącą zasadności

badań przesiewowych, na wniosek podmiotu, który zamierza zorganizować badania przesiewowe,

mając na względzie przekazane mu przez ten podmiot informacje w zakresie określonym

w ust. 2 pkt 1 i 2.

4.

W prowadzeniu badań przesiewowych z zastosowaniem promieniowania jonizującego może

uczestniczyć wyłącznie jednostka ochrony zdrowia, o której mowa w ust. 2 pkt 1 lit.

c, która posiada zgodę, o której mowa w art. 33q ust. 1 lub 2, w zakresie zgodnym

z zakresem badań przesiewowych.

5.

Lekarz przeprowadzający badanie przekazuje osobom uczestniczącym w badaniach przesiewowych,

ich przedstawicielom ustawowym oraz osobom przez nich upoważnionym informacje na temat

zagrożeń związanych z promieniowaniem jonizującym oraz odpowiednie instrukcje mające

na celu ograniczenie dawek w stosunku do osób mających kontakt z osobą poddawaną badaniom

przesiewowym. Instrukcje te mają formę pisemną i są przekazywane przed opuszczeniem

jednostki ochrony zdrowia.

1.

Podmiot organizujący badania przesiewowe jest obowiązany do

1)

dokumentowania przebiegu badań przesiewowych zgodnie z zasadami, o których mowa w

art. 33za ust. 2 pkt 2;

2)

udostępniania dokumentacji dotyczącej przebiegu badań przesiewowych właściwej komisji

procedur i audytów na wniosek przewodniczącego tej komisji.

2.

Udostępnienie dokumentacji komisji procedur i audytów następuje w terminie 7 dni od

dnia otrzymania wniosku.

1.

Komisja procedur i audytów, na podstawie dokumentacji dotyczącej przebiegu badań przesiewowych

udostępnionej zgodnie z przepisami art. 33zb, przeprowadza ocenę jakości prowadzonych

badań przesiewowych oraz wyników tych badań. Ocena jest przeprowadzana przynajmniej

raz w okresie prowadzenia badań przesiewowych, jednak nie rzadziej niż co 3 lata,

licząc od dnia wydania zgody, o której mowa w art. 33za ust. 1.

2.

Przeprowadzając ocenę, o której mowa w ust. 1, komisja procedur i audytów analizuje

w szczególności, czy korzyści z danego badania przesiewowego przewyższają znacznie

możliwe szkodliwe następstwa tego badania, czy są dostępne inne metody diagnostyczne

o podobnej skuteczności jak badania przesiewowe, obciążone mniejszym ryzykiem, a także,

czy jednostki ochrony zdrowia uczestniczące w prowadzeniu badań przesiewowych dysponują

urządzeniami radiologicznymi oraz urządzeniami pomocniczymi niezbędnymi do przeprowadzania

takich badań.

3.

Komisja procedur i audytów przedstawia ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, w terminie

3 miesięcy od dnia przeprowadzenia oceny, o której mowa w ust. 1, pisemny raport z

przeprowadzonej oceny, zawierający w szczególności opinię co do zasadności kontynuowania

albo zaprzestania badań przesiewowych objętych oceną.

4.

Komisja procedur i audytów może postanowić o opracowaniu procedury wzorcowej dla badań

przesiewowych, mogącej stanowić podstawę opracowania procedur szczegółowych dla badań

przesiewowych.

5.

Do procedur wzorcowych, o których mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 33t ust. 2-10.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki bezpiecznego stosowania promieniowania jonizującego dla wszystkich rodzajów

ekspozycji medycznej oraz szczegółowe wymagania dla urządzeń radiologicznych oraz

urządzeń pomocniczych,

2)

maksymalne wartości ograniczników dawek (limitów użytkowych dawek) dla osób uczestniczących

w eksperymentach medycznych, badaniach klinicznych produktów leczniczych lub badaniach

klinicznych wyrobów medycznych, związanych z ekspozycją medyczną, oraz dla opiekunów,

3)

wymagane zależności między oczekiwaną korzyścią eksperymentów medycznych, badań klinicznych

produktów leczniczych lub badań klinicznych wyrobów medycznych, związanych z ekspozycją

medyczną, a wielkością ryzyka i dawką skuteczną (efektywną)

- mając na względzie konieczność ograniczenia dawek w rentgenodiagnostyce, radiologii

zabiegowej i diagnostyce związanej z podawaniem pacjentom produktów radiofarmaceutycznych,

zapewnienie wysokiej jakości świadczonych usług medycznych i specyfikę wykonywania

ekspozycji na promieniowanie jonizujące w celach medycznych oraz praktyczne aspekty

stosowania promieniowania jonizującego w celach medycznych.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, wymagania

dla urządzeń radiologicznych oraz urządzeń pomocniczych, stosowanych do prowadzenia

badań przesiewowych, mając na względzie bezpieczeństwo osób poddawanych badaniom przesiewowym

oraz różnorodność medycznych procedur radiologicznych stosowanych w ramach takich

badań.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, wymagania

dla urządzeń radiologicznych oraz urządzeń pomocniczych, stosowanych do wykonywania

ekspozycji w wyniku obrazowania pozamedycznego, mając na względzie konieczność zapewnienia

bezpieczeństwa osób poddawanych takim ekspozycjom oraz niemedyczny cel takich ekspozycji.

1.

Krajowe Centrum jest państwową jednostką budżetową.

2.

Krajowym Centrum kieruje i reprezentuje je na zewnątrz dyrektor Krajowego Centrum,

który wykonuje zadania przy pomocy zastępców dyrektora Krajowego Centrum.

3.

Dyrektor Krajowego Centrum jest powoływany i odwoływany przez ministra właściwego

do spraw zdrowia. Zastępcy dyrektora Krajowego Centrum są powoływani i odwoływani

przez dyrektora Krajowego Centrum.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze zarządzenia, organizację oraz

tryb działania Krajowego Centrum, mając na względzie zapewnienie monitorowania stanu

ochrony radiologicznej niezbędnego przy stosowaniu promieniowania jonizującego w celach

medycznych.

5.

Do zadań Krajowego Centrum należy

1)

monitorowanie stanu ochrony radiologicznej wynikającego ze stosowania promieniowania

jonizującego w celach medycznych w oparciu o

a)

działalność kontrolną Państwowej Inspekcji Sanitarnej,

b)

raporty z przeprowadzonych audytów klinicznych wewnętrznych i audytów klinicznych

zewnętrznych, o których mowa w art. 33v ust. 6 oraz art. 33w ust. 19,

c)

informacje uzyskiwane z kontroli dawek indywidualnych, oceny narażenia ludności pochodzącego

od źródeł promieniowania jonizującego stosowanych w celach medycznych,

d)

badania naukowe,

e)

dane z krajowych rejestrów i baz danych dotyczących wykorzystania promieniowania jonizującego

w celach medycznych, w tym stosowania procedur szczegółowych;

2)

przeprowadzanie przeglądów diagnostycznych poziomów referencyjnych;

3)

składanie ministrowi właściwemu do spraw zdrowia rocznych sprawozdań z oceny wdrożenia

wymagań bezpiecznego stosowania promieniowania jonizującego w celach medycznych;

4)

zapewnienie wsparcia merytorycznego i fachowego doradztwa dla komórek organizacyjnych

higieny radiacyjnej Państwowej Inspekcji Sanitarnej w zakresie medycznych zastosowań

promieniowania jonizującego;

5)

wydawanie opinii, o których mowa w ust. 8;

6)

obsługa administracyjno-techniczna działalności komisji procedur i audytów w zakresie

opracowania procedur wzorcowych, przeprowadzania audytów klinicznych zewnętrznych

oraz przeprowadzania okresowej oceny jakości wykonywania badań przesiewowych oraz

wyników tych badań;

7)

prowadzenie Centralnego Rejestru Danych o Ekspozycjach Medycznych oraz Centralnego

Rejestru Ekspozycji Niezamierzonych i Narażeń Przypadkowych;

8)

opiniowanie projektów przepisów w dziedzinie ochrony radiologicznej pacjenta;

9)

udział w komisjach powoływanych do zbadania okoliczności i przyczyn ekspozycji niezamierzonych

lub narażeń przypadkowych;

10)

konsultowanie - w zakresie ochrony radiologicznej pacjenta - programów kształcenia,

kształcenia podyplomowego oraz szkoleń specjalistycznych dla personelu medycznego

oraz innych osób stosujących medyczne procedury radiologiczne;

11

współpraca z Prezesem Agencji, Głównym Inspektorem Sanitarnym oraz Głównym Inspektorem

Sanitarnym Wojska Polskiego;

12)

współpraca z krajową jednostką akredytującą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku w zakresie realizacji kontroli parametrów fizycznych urządzeń radiologicznych;

13)

przeprowadzanie w okresach 5-letnich oceny dawki dla ludności, wynikającej z medycznych

zastosowań promieniowania jonizującego.

6.

Krajowe Centrum może prowadzić działalność polegającą na

1)

prowadzeniu szkoleń z zakresu ochrony radiologicznej;

2)

opracowywaniu, tłumaczeniu oraz rozpowszechnianiu publikacji związanych ze stosowaniem

promieniowania jonizującego w celach medycznych;

3)

wykonywaniu pomiarów fizycznych i badań dla celów ochrony radiologicznej pacjenta,

w tym z zakresu kontroli parametrów fizycznych urządzeń radiologicznych i urządzeń

pomocniczych.

7.

Działalność, o której mowa w ust. 6, może być prowadzona odpłatnie. Wpływy z tej działalności

stanowią dochód budżetu państwa.

8.

Krajowe Centrum wydaje, na wniosek zainteresowanego podmiotu, opinie w sprawach związanych

z możliwością wystąpienia uszczerbku na zdrowiu w wyniku ekspozycji medycznej. Opinia

jest wydawana bez zbędnej zwłoki.

9.

Krajowe Centrum składa ministrowi właściwemu do spraw zdrowia sprawozdanie z oceny

wdrożenia wymagań bezpiecznego stosowania promieniowania jonizującego w celach medycznych

w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku, za poprzedni rok kalendarzowy.

1.

Krajowe Centrum prowadzi Centralny Rejestr Danych o Ekspozycjach Medycznych. Rejestr

jest jawny, z wyłączeniem danych pozwalających na identyfikację jednostki ochrony

zdrowia, w której ekspozycja medyczna została wykonana.

2.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, zawiera dane o liczbie zastosowań medycznych procedur

radiologicznych w podziale na płeć oraz wiek, a także o wielkości narażenia związanego

z zastosowaniem tych procedur.

3.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, jest prowadzony w oparciu o raporty, o których mowa

w art. 33v ust. 6 oraz art. 33w ust. 19, oraz dane z krajowych rejestrów i baz danych

dotyczących wykorzystania promieniowania jonizującego w celach medycznych, w tym stosowania

procedur szczegółowych.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji

zawartych w rejestrze, o którym mowa w ust. 1, mając na względzie konieczność zapewnienia

kompleksowej informacji o ekspozycjach medycznych.

1.

Narażenie w wyniku obrazowania pozamedycznego może się odbywać z wykorzystaniem

1)

urządzeń radiologicznych;

2)

urządzeń niebędących urządzeniami radiologicznymi.

2.

Narażenie w wyniku obrazowania pozamedycznego z wykorzystaniem urządzeń radiologicznych

obejmuje ekspozycje służące

1)

ocenie stanu zdrowia osób do celów związanych z

a)

zatrudnieniem,

b)

imigracją,

c)

ubezpieczeniem;

2)

ocenie fizycznego rozwoju dzieci i młodzieży pod kątem kariery sportowej, tanecznej

lub kariery w innej dziedzinie opartej na sprawności fizycznej;

3)

ocenie wieku osób;

4)

identyfikacji obiektów ukrytych w ciele ludzkim.

3.

Narażenie w wyniku obrazowania pozamedycznego z wykorzystaniem urządzeń niebędących

urządzeniami radiologicznymi obejmuje ekspozycje służące

1)

wykrywaniu obiektów ukrytych na powierzchni ciała ludzkiego lub przymocowanych do

ciała ludzkiego;

2)

wykrywaniu ukrytych osób w ramach kontroli ładunku;

3)

realizacji celów ochrony prawnej lub celów związanych z bezpieczeństwem.

1.

Ekspozycje, o których mowa w art. 33zg ust. 2 i 3, wymagają uzasadnienia. Uzasadnienie

polega na wykazaniu przewagi całkowitych potencjalnych korzyści dla osoby poddanej

narażeniu lub korzyści dla społeczeństwa nad indywidualną szkodą, którą ekspozycja

może spowodować u osoby poddanej narażeniu w wyniku obrazowania pozamedycznego lub

jej potomstwa, z uwzględnieniem cech indywidualnych osoby poddawanej ekspozycji.

2.

Uzasadnienie ekspozycji, o której mowa w art. 33zg ust. 3 pkt 2, polega na wykazaniu

przewagi całkowitych potencjalnych korzyści dla społeczeństwa nad indywidualną szkodą,

którą ekspozycja może spowodować u osoby potencjalnie ukrytej w ładunku, poddanej

narażeniu w wyniku obrazowania pozamedycznego.

3.

Poddanie osoby ekspozycji, o której mowa w art. 33zg ust. 2 i 3, wymaga

1)

poinformowania tej osoby o celu ekspozycji, jej skutkach oraz potencjalnym zagrożeniu

dla zdrowia, jakie może być związane z ekspozycją;

2)

pisemnej zgody tej osoby lub jej przedstawiciela ustawowego.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do ekspozycji, o której mowa w art. 33zg ust. 3 pkt

2.

5.

Zgoda, o której mowa w ust. 3 pkt 2, nie jest wymagana w przypadku ekspozycji, o których

mowa w art. 33zg ust. 2 pkt 4 oraz ust. 3 pkt 1 i 3, jeżeli sąd, a w postępowaniu

przygotowawczym prokurator, udzieli zezwolenia na przeprowadzenie takiej ekspozycji

bez zgody osoby mającej być poddaną ekspozycji, ze względu na bezpieczeństwo publiczne

lub podejrzenie popełnienia przestępstwa.

6.

Na postanowienie w przedmiocie zezwolenia, o którym mowa w ust. 5, osobie mającej

być poddaną ekspozycji bez jej zgody przysługuje zażalenie w trybie ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2020 r. poz. 30, z późn. zm..

7.

Zezwolenia, o którym mowa w ust. 5, nie udziela się, jeżeli identyfikacja obiektów

ukrytych w ciele ludzkim, wykrycie obiektów ukrytych na powierzchni ciała ludzkiego

lub przymocowanych do ciała ludzkiego lub realizacja celu ochrony prawnej lub związanego

z bezpieczeństwem są możliwe przy użyciu środków i procedur innych niż przeprowadzenie

ekspozycji w wyniku obrazowania pozamedycznego.

8.

Dzieci, kobiety w wieku rozrodczym i kobiety w ciąży podlegają szczególnej ochronie

w związku z ekspozycją w wyniku obrazowania pozamedycznego.

Zabronione jest wykonywanie przez jednostkę organizacyjną działalności związanej z

narażeniem, polegającej na budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu

jądrowego w sytuacji, w której jednostka ta nie spełnia wymagań bezpieczeństwa jądrowego,

ochrony radiologicznej, ochrony fizycznej lub zabezpieczeń materiałów jądrowych.

1.

Za zapewnienie bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej, ochrony fizycznej

i zabezpieczeń materiałów jądrowych odpowiada kierownik jednostki organizacyjnej posiadającej

zezwolenie na wykonywanie działalności związanej z narażeniem, polegającej na budowie,

rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego.

1a.

Odpowiedzialność, o której mowa w ust. 1, obejmuje także odpowiedzialność kierownika

jednostki organizacyjnej za działania podwykonawców oraz dostawców mogące mieć wpływ

na dotyczący obiektu jądrowego stan bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej,

ochrony fizycznej lub zabezpieczeń materiałów jądrowych.

1b.

Kierownik jednostki organizacyjnej zapewnia, że podwykonawcy i dostawcy, których działania

mogą mieć wpływ na dotyczący obiektu jądrowego stan bezpieczeństwa jądrowego, ochrony

radiologicznej, ochrony fizycznej lub zabezpieczeń materiałów jądrowych, utrzymują

zasoby kadrowe odpowiednie do realizacji tych działań.

2.

Odpowiedzialność, o której mowa w ust. 1, ustaje z dniem zatwierdzenia przez Prezesa

Agencji raportu z likwidacji obiektu jądrowego.

3.

Niezależnie od obowiązków kierownika jednostki organizacyjnej w procesie budowy obiektu

jądrowego obowiązek spełnienia wymagań bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej,

ochrony fizycznej i zabezpieczeń materiałów jądrowych spoczywa także na innych uczestnikach

procesu inwestycyjnego, odpowiednio do zakresu ich zadań.

4.

W procesie lokalizacji, projektowania, budowy, rozruchu, eksploatacji, w tym napraw,

modyfikacji i modernizacji obiektu jądrowego, a także w procesie jego likwidacji,

należy stosować rozwiązania techniczne i organizacyjne

1)

które są niezbędne do spełnienia wymagań, o których mowa w art. 9 ust. 1, na wszystkich

etapach funkcjonowania obiektu jądrowego;

2)

mające na celu zapobieganie awariom, a w przypadku wystąpienia awarii - ograniczenie

ich skutków i uniknięcie

a)

wczesnych uwolnień substancji promieniotwórczych wymagających podjęcia działań interwencyjnych

poza terenem obiektu jądrowego, na których przeprowadzenie nie byłoby wystarczającego

czasu,

b)

dużych uwolnień substancji promieniotwórczych wymagających podjęcia działań interwencyjnych

poza terenem obiektu jądrowego, których przeprowadzenie nie mogłoby być ograniczone

w przestrzeni lub czasie.

1.

Każdy ma prawo do uzyskania od kierownika jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

związaną z narażeniem, polegającą na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu

jądrowego pisemnej informacji o stanie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej

obiektu jądrowego, jego wpływie na zdrowie ludzi i na środowisko naturalne oraz o

wielkości i składzie izotopowym uwolnień substancji promieniotwórczych z obiektu jądrowego

do środowiska.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego zamieszcza na

stronie internetowej jednostki, nie rzadziej niż raz na 12 miesięcy, informację o

stanie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej obiektu jądrowego, jego wpływie

na zdrowie ludzi i na środowisko naturalne oraz o wielkości i składzie izotopowym

uwolnień substancji promieniotwórczych z obiektu jądrowego do środowiska.

3.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego informuje niezwłocznie

Prezesa Agencji, wojewodę, władze powiatu oraz władze gminy, na której terenie jest

zlokalizowany obiekt jądrowy, oraz władze gmin sąsiadujących z tą gminą o zdarzeniach

w obiekcie jądrowym mogących spowodować lub powodujących powstanie zagrożenia.

4.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego zamieszcza na

stronie internetowej jednostki organizacyjnej oraz przekazuje Prezesowi Agencji informację

o zaistniałych w okresie poprzednich 12 miesięcy zdarzeniach w obiekcie jądrowym powodujących

powstanie zagrożenia.

5.

Prezes Agencji udostępnia na zasadach określonych w przepisach o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach

oddziaływania na środowisko

1)

informacje o stanie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej obiektów jądrowych,

ich wpływie na zdrowie ludzi i środowisko naturalne;

2)

informacje o wielkości i składzie izotopowym uwolnień substancji promieniotwórczych

z obiektów jądrowych do środowiska;

3)

informacje o zdarzeniach w obiekcie jądrowym powodujących powstanie zagrożenia;

4)

informacje o wydanych zezwoleniach dotyczących obiektów jądrowych;

5)

coroczne oceny stanu bezpieczeństwa nadzorowanych obiektów jądrowych.

6.

Informacje dotyczące ochrony fizycznej, zabezpieczeń materiałów jądrowych oraz informacje

stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej

konkurencji nie podlegają udostępnieniu.

7.

Prezes Agencji, kierując się względami bezpieczeństwa jądrowego, może w drodze decyzji

administracyjnej nałożyć na kierownika jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

związaną z narażeniem, polegającą na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu

jądrowego, obowiązek poddania przeglądowi określonych aspektów technicznych i organizacyjnych

związanych z funkcjonowaniem obiektu jądrowego.

8.

W decyzji, o której mowa w ust. 7, Prezes Agencji określa

1)

szczegółowy zakres przeglądu, kierując się zaleceniami Komisji Europejskiej lub grup

eksperckich wskazanych przez Komisję Europejską;

2)

termin, w którym kierownik jednostki organizacyjnej jest obowiązany złożyć Prezesowi

Agencji raport z przeglądu, mając na względzie szczegółowy zakres przeglądu, a także

czas niezbędny do przeprowadzenia przeglądu oraz do sporządzenia raportu z przeglądu.

9.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego, na podstawie

decyzji, o której mowa w ust. 7, poddaje określone aspekty techniczne i organizacyjne

związane z funkcjonowaniem obiektu jądrowego przeglądowi.

10.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego, w terminie

określonym w decyzji, o której mowa w ust. 7, składa Prezesowi Agencji raport z przeglądu,

zawierający

1)

opis działań podjętych w ramach przeglądu;

2)

opis dokonanych w ramach przeglądu ustaleń wraz z odniesieniem tych ustaleń do stanu

obiektu jądrowego oraz do wymogów bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej,

ochrony fizycznej lub zabezpieczeń materiałów jądrowych;

3)

propozycje zmian, jakie należy wprowadzić w obiekcie jądrowym lub w jego funkcjonowaniu

w wyniku dokonanego przeglądu, oraz propozycję terminu ich wprowadzenia.

11.

Termin, o którym mowa w ust. 8 pkt 2, może zostać przedłużony przez Prezesa Agencji

na umotywowany wniosek kierownika jednostki organizacyjnej.

12.

Prezes Agencji na podstawie raportu, o którym mowa w ust. 10, sporządza krajowe sprawozdanie

z przeglądu określonych aspektów technicznych i organizacyjnych związanych z funkcjonowaniem

obiektów jądrowych.

13.

Prezes Agencji poddaje krajowe sprawozdanie, o którym mowa w ust. 12, analizie, do

udziału w której zaprasza przedstawicieli organów dozorów jądrowych państw członkowskich

Unii Europejskiej oraz, w charakterze obserwatora, przedstawicieli Komisji Europejskiej.

14.

Prezes Agencji nakłada na jednostkę organizacyjną wykonującą działalność związaną

z narażeniem, polegającą na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego,

w drodze decyzji administracyjnej, obowiązek wprowadzenia zmian w obiekcie jądrowym

lub jego funkcjonowaniu, jeżeli konieczność wprowadzenia takich zmian wynika z analizy,

o której mowa w ust. 13.

15.

Prezes Agencji ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej

1)

decyzję, o której mowa w ust. 14,

2)

krajowe sprawozdanie, o którym mowa w ust. 12,

3)

wyniki analizy, o której mowa w ust. 13

- z wyłączeniem informacji dotyczących ochrony fizycznej, zabezpieczeń materiałów

jądrowych, a także informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu

przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

16

Prezes Agencji niezwłocznie przekazuje wyniki analizy, o której mowa w ust. 13, ministrowi

właściwemu do spraw klimatu, ministrowi właściwemu do spraw energii oraz ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych.

17

Minister właściwy do spraw klimatu, we współpracy z ministrem właściwym do spraw energii

oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, opracowuje krajowy plan działania

w zakresie podniesienia poziomu bezpieczeństwa jądrowego krajowych obiektów jądrowych,

w przypadku gdy wyniki analizy, o której mowa w ust. 13, to uzasadniają.

18.

Krajowy plan działania, o którym mowa w ust. 17, zawiera w szczególności

1)

wyniki analizy, o której mowa w ust. 13, wraz ze wskazaniem obszarów wymagających

poprawy;

2)

cele do osiągnięcia w zakresie, o którym mowa w pkt 1;

3)

harmonogram osiągania celów, o których mowa w pkt 2;

4)

działania, jakie należy podjąć dla osiągnięcia celów, o których mowa w pkt 2, wraz

z przypisaniem ich do odpowiednich organów lub służb.

19

Minister właściwy do spraw klimatu ogłasza krajowy plan działania, o którym mowa w

ust. 17, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

20.

W przypadku awarii w obiekcie jądrowym prowadzącej do sytuacji, która wymagałaby podjęcia

działań poza terenem obiektu jądrowego lub podjęcia środków ochrony osób z ogółu ludności,

Prezes Agencji niezwłocznie nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, na kierownika

jednostki organizacyjnej, o której mowa w ust. 7, obowiązek przeprowadzenia przeglądu

określonych aspektów technicznych i organizacyjnych związanych z funkcjonowaniem obiektu

jądrowego. Przepisy ust. 8-19 stosuje się odpowiednio.

1.

Obiekt jądrowy lokalizuje się na terenie, który umożliwia zapewnienie bezpieczeństwa

jądrowego, ochrony radiologicznej i ochrony fizycznej podczas rozruchu, eksploatacji

i likwidacji tego obiektu, a także przeprowadzenie sprawnego postępowania awaryjnego

w przypadku wystąpienia zdarzenia radiacyjnego.

2.

Przed wyborem lokalizacji obiektu jądrowego inwestor przeprowadza badania i pomiary

terenu, a na ich podstawie ocenę terenu przeznaczonego pod lokalizację obiektu jądrowego.

Ocena ta dotyczy

1)

warunków sejsmicznych, tektonicznych, geologiczno-inżynierskich, hydrogeologicznych,

hydrologicznych i meteorologicznych;

2)

zdarzeń zewnętrznych będących skutkiem działalności człowieka;

3)

zdarzeń zewnętrznych będących skutkiem działania sił przyrody;

4)

gęstości zaludnienia i sposobu zagospodarowania terenu;

5)

możliwości realizacji planów postępowania awaryjnego w sytuacji wystąpienia zdarzenia

radiacyjnego.

3.

Na podstawie oceny terenu przeznaczonego pod lokalizację obiektu jądrowego inwestor

opracowuje raport lokalizacyjny i przedstawia go Prezesowi Agencji. Raport lokalizacyjny

podlega ocenie Prezesa Agencji w toku postępowania o wydanie zezwolenia na budowę

obiektu jądrowego.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres przeprowadzania

oceny terenu przeznaczonego pod lokalizację obiektu jądrowego, przypadki wykluczające

możliwość uznania terenu za spełniający wymogi, o których mowa w ust. 1, a także wymagania

dotyczące raportu lokalizacyjnego dla obiektu jądrowego, mając na uwadze konieczność

zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej i ochrony fizycznej podczas

rozruchu, eksploatacji i likwidacji tego obiektu oraz możliwość przeprowadzenia sprawnego

postępowania awaryjnego w przypadku wystąpienia zdarzenia radiacyjnego, a także biorąc

pod uwagę zalecenia Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej wydane w tym zakresie.

1.

Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przeznaczonego

pod budowę obiektu jądrowego na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 2020 r. poz. 293, 471, 782, 1086 i 1378 oraz z 2021 r. poz. 11) wydaje tę decyzję po uzyskaniu pozytywnej opinii Prezesa Agencji w zakresie bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej.

2.

W przypadku gdy obiekt jądrowy został umieszczony w projekcie miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego lub planu zagospodarowania przestrzennego województwa, projekt planu

wymaga uzgodnienia z Prezesem Agencji w trybie określonym w przepisach ustawy, o której

mowa w ust. 1.

1.

Przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie zezwolenia na budowę inwestor obiektu jądrowego

może wystąpić do Prezesa Agencji z wnioskiem o wydanie wyprzedzającej opinii dotyczącej

planowanej lokalizacji obiektu jądrowego.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

oznaczenie inwestora, jego siedzibę i adres;

2)

numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile podmiot taki numer posiada;

3)

określenie rodzaju obiektu jądrowego, którego dotyczy wniosek;

4)

określenie granic terenu, na którym ma być zlokalizowany obiekt jądrowy.

3.

Do wniosku inwestor dołącza raport lokalizacyjny.

4.

Prezes Agencji wydaje opinię, o której mowa w ust. 1, w terminie 6 miesięcy od dnia

złożenia wniosku.

5.

Za wydanie wyprzedzającej opinii dotyczącej planowanej lokalizacji elektrowni jądrowej

inwestor wnosi opłatę w wysokości 198 000 zł na rachunek Państwowej Agencji Atomistyki.

Opłata ta stanowi dochód budżetu państwa.

W projekcie i procesie budowy obiektu jądrowego nie stosuje się rozwiązań i technologii,

które nie zostały sprawdzone w praktyce w obiektach jądrowych lub za pomocą prób,

badań oraz analiz.

1.

Projekt obiektu jądrowego

1)

uwzględnia konieczność zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej

i ochrony fizycznej podczas budowy, rozruchu, eksploatacji, w tym napraw i modernizacji,

a także likwidacji tego obiektu oraz możliwość przeprowadzenia sprawnego postępowania

awaryjnego w przypadku wystąpienia zdarzenia radiacyjnego;

2)

uwzględnia sekwencję poziomów bezpieczeństwa zapewniających zapobieganie powstawaniu

odchyleń od warunków normalnej eksploatacji, przewidywanych zdarzeń eksploatacyjnych,

awarii przewidzianych w założeniach projektowych i wykraczających poza te założenia

ciężkich awarii, a jeżeli nie uda się zapobiec tym odchyleniom, zdarzeniom czy awariom

- kontrolowanie ich oraz minimalizację radiologicznych skutków awarii;

3)

zawiera rozwiązania, które umożliwiają pewną, stabilną, łatwą i bezpieczną w zarządzaniu

eksploatację obiektu jądrowego, ze szczególnym uwzględnieniem czynników związanych

ze współdziałaniem człowieka i eksploatowanych systemów oraz elementów konstrukcji

i wyposażenia, w tym urządzeń, o których mowa w przepisach wykonawczych wydanych na

podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym

(Dz. U. z 2021 r. poz. 272).

2.

(uchylony)

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wymagania bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej, jakie ma uwzględniać projekt obiektu jądrowego, dla różnych

rodzajów obiektów jądrowych, mając na uwadze konieczność zapewnienia bezpieczeństwa

jądrowego, ochrony radiologicznej, ochrony fizycznej i zabezpieczeń materiałów jądrowych

podczas rozruchu, eksploatacji i likwidacji obiektu jądrowego oraz możliwość przeprowadzenia

sprawnego postępowania awaryjnego w przypadku wystąpienia zdarzenia radiacyjnego,

a także biorąc pod uwagę wydane w tym zakresie zalecenia Międzynarodowej Agencji Energii

Atomowej oraz Stowarzyszenia Zachodnioeuropejskich Organów Nadzoru Instalacji Jądrowych.

4.

Systemy teleinformatyczne będące elementami teleinformatycznej infrastruktury krytycznej

przeznaczonej do nadzoru przebiegu procesu technologicznego lub produkcyjnego w obiektach

jądrowych projektuje się, buduje i eksploatuje w sposób odpowiadający wymogom bezpieczeństwa

teleinformatycznego, określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych dla

systemów i sieci teleinformatycznych służących do przetwarzania informacji niejawnych

o klauzuli „tajne”. Podmiotem właściwym w sprawie akredytacji tych systemów i sieci

jest Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

1.

Inwestor przed wystąpieniem do Prezesa Agencji z wnioskiem o wydanie zezwolenia na

budowę obiektu jądrowego przeprowadza analizy bezpieczeństwa w zakresie bezpieczeństwa

jądrowego, z uwzględnieniem czynnika technicznego i środowiskowego, i poddaje je weryfikacji,

w której nie mogą uczestniczyć podmioty biorące udział w opracowaniu projektu obiektu

jądrowego.

2.

Na podstawie wyników analiz bezpieczeństwa inwestor opracowuje wstępny raport bezpieczeństwa,

który przedstawia Prezesowi Agencji wraz z wnioskiem o wydanie zezwolenia na budowę.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres i sposób przeprowadzania analiz

bezpieczeństwa, a także zakres wstępnego raportu bezpieczeństwa, mając na uwadze,

aby zakres tych analiz był odpowiedni do uzyskania informacji odnośnie do wpływu projektowanego

obiektu jądrowego na stan bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, a także

biorąc pod uwagę zalecenia Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej oraz Stowarzyszenia

Zachodnioeuropejskich Organów Nadzoru Instalacji Jądrowych wydane w tym zakresie.

1.

Obiekt jądrowy jest budowany w sposób zapewniający bezpieczeństwo jądrowe oraz ochronę

radiologiczną pracowników i ludności, zgodnie z zezwoleniem wydanym przez Prezesa

Agencji oraz zgodnie z wdrożonym zintegrowanym systemem zarządzania.

2.

Jeżeli w toku budowy obiektu jądrowego powstanie konieczność dokonania odstępstwa

od wymagań zawartych w zezwoleniu wydanym przez Prezesa Agencji na podstawie art.

4 ust. 1, odstępstwo takie wymaga

1)

uzyskania zgody Prezesa Agencji - w przypadku gdy odstępstwo jest istotne, to znaczy

ma wpływ na bezpieczeństwo jądrowe, ochronę radiologiczną, ochronę fizyczną lub zabezpieczenia

materiałów jądrowych;

2)

uprzedniego poinformowania Prezesa Agencji - w przypadku gdy odstępstwo nie jest istotne.

3.

Prezes Agencji może określić w zgodzie, o której mowa w ust. 2 pkt 1, warunki, na

jakich można dokonać odstępstwa od wymagań zawartych w zezwoleniu.

4.

W przypadku niewystąpienia o zgodę, o której mowa w ust. 2 pkt 1, Prezes Agencji niezwłocznie,

w drodze decyzji administracyjnej, zakazuje dokonania odstępstwa od wymagań zawartych

w zezwoleniu.

5.

W przypadku niepoinformowania Prezesa Agencji o odstępstwie nieistotnym, Prezes Agencji,

kierując się względami bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej, ochrony fizycznej

lub zabezpieczenia materiałów jądrowych, może w drodze decyzji administracyjnej zakazać

dokonania odstępstwa od wymagań zawartych w zezwoleniu.

1.

Wokół obiektu jądrowego tworzy się obszar ograniczonego użytkowania, na zasadach określonych

w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1219, 1378, 1565, 2127 i 2338).

2.

Obszar ograniczonego użytkowania wokół obiektu jądrowego obejmuje teren, na zewnątrz

którego

1)

w stanach eksploatacyjnych obiektu jądrowego obejmujących normalną eksploatację oraz

przewidywane zdarzenia eksploatacyjne roczna dawka skuteczna (efektywna) od wszystkich

dróg narażenia nie przekroczy 0,3 milisiwerta (mSv);

2)

w razie awarii bez stopienia rdzenia roczna dawka skuteczna (efektywna) od wszystkich

dróg narażenia nie przekroczy 10 milisiwertów (mSv).

3.

Przy szacowaniu dawki skutecznej (efektywnej), o której mowa w ust. 2, uwzględnia

się dane i informacje dotyczące

1)

parametrów obiektu jądrowego, w tym jego konstrukcji i stosowanych środków bezpieczeństwa,

charakterystyki przewidywanych uwolnień substancji promieniotwórczych do otoczenia

w warunkach normalnej eksploatacji, w czasie przewidywanych zdarzeń eksploatacyjnych

i w warunkach awaryjnych, oraz rodzaju materiałów jądrowych znajdujących się w obiekcie

jądrowym;

2)

lokalizacji obiektu jądrowego, w tym warunków środowiska przyrodniczego istniejącego

w rejonie obiektu jądrowego, w szczególności: ukształtowania terenu, budowy geologicznej,

warunków klimatycznych, z uwzględnieniem najbardziej niekorzystnych warunków meteorologicznych,

hydrologicznych, zagospodarowania gruntów oraz powierzchniowych wód płynących i stojących

w rejonie obiektu jądrowego;

3)

procedur eksploatacji obiektu jądrowego w warunkach normalnych;

4)

rozkładów dawek promieniowania jonizującego dla różnych odległości od obiektu jądrowego,

odpowiadających przewidzianym w projekcie obiektu jądrowego stanom eksploatacyjnym

i awaryjnym;

5)

innych czynników mogących mieć wpływ na ocenę zagrożenia radiacyjnego na obszarze

ograniczonego użytkowania.

4.

Określenie granic obszaru ograniczonego użytkowania wymaga pozytywnej opinii Prezesa

Agencji.

1.

Ograniczenia w zakresie przeznaczenia terenu, wymagania techniczne dotyczące budynków

oraz sposób korzystania z terenu, o których mowa w art. 135 ust. 3a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, mogą dotyczyć w szczególności wznoszenia budynków mieszkalnych, budynków zamieszkania

zbiorowego oraz budynków użyteczności publicznej, a także wykonywania działalności

gospodarczej niezwiązanej z działalnością obiektu jądrowego, mogącej niekorzystnie

oddziaływać na obiekt jądrowy.

2.

Określenie ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących

budynków i sposobu korzystania z terenu, w tym ocena oddziaływania wykonywanej działalności

gospodarczej na obiekt jądrowy, wymaga pozytywnej opinii Prezesa Agencji.

W przypadku zmiany danych lub informacji uwzględnianych przy szacowaniu dawki skutecznej

(efektywnej) granice obszaru ograniczonego użytkowania wokół obiektu jądrowego określa

się ponownie.

W sytuacji zdarzenia radiacyjnego, którego zasięg skutków może przekroczyć granice

terenu obiektu jądrowego, zabrania się wkraczania na obszar ograniczonego użytkowania

wokół obiektu jądrowego osób niebiorących udziału w działaniach mających na celu likwidację

zagrożenia lub usunięcie skutków zdarzenia radiacyjnego.

1.

Dla każdego systemu oraz elementu konstrukcji i wyposażenia obiektu jądrowego, mającego

istotne znaczenie ze względu na bezpieczeństwo jądrowe i ochronę radiologiczną, w

tym dla oprogramowania sterowania i kontroli, określa się klasę bezpieczeństwa - w

zależności od stopnia, w jakim te systemy oraz elementy wpływają na bezpieczeństwo

jądrowe i ochronę radiologiczną obiektu jądrowego.

2.

Przy określaniu klasy bezpieczeństwa uwzględnia się

1)

funkcję bezpieczeństwa zapewnianą lub częściowo realizowaną przez klasyfikowany system

lub element konstrukcji lub wyposażenia obiektu jądrowego;

2)

bezpośredni wpływ na ciągłość realizacji funkcji bezpieczeństwa w przypadku uszkodzenia

klasyfikowanego systemu lub elementu konstrukcji lub wyposażenia w trakcie normalnej

eksploatacji obiektu jądrowego, a także w czasie awarii;

3)

możliwe wystąpienie w wyniku uszkodzenia klasyfikowanego systemu lub elementu konstrukcji

lub wyposażenia postulowanego zdarzenia inicjującego mogącego doprowadzić do zagrożenia

bezpieczeństwa jądrowego;

4)

prawdopodobieństwo, że klasyfikowany system lub element konstrukcji lub wyposażenia

będą niezbędne dla wykonania wymaganej funkcji bezpieczeństwa.

3.

Dokumentację dotyczącą klasyfikacji bezpieczeństwa, o której mowa w ust. 1, przedstawia

się do zatwierdzenia Prezesowi Agencji wraz z wnioskiem o wydanie zezwolenia na budowę

obiektu jądrowego. Dokumentacja ta zawiera w szczególności

1)

wykaz systemów oraz elementów konstrukcji i wyposażenia, składających się na obiekt

jądrowy;

2)

przyporządkowanie systemów i elementów konstrukcji oraz wyposażenia obiektu jądrowego

do poszczególnych klas bezpieczeństwa;

3)

dokumentację techniczną przedstawiającą fizyczne położenie systemów oraz elementów

konstrukcji i wyposażenia w obrębie obiektu jądrowego.

1.

Jednostka organizacyjna wykonująca działalność związaną z narażeniem, polegającą na

budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego posiada zintegrowany

system zarządzania.

2.

Zintegrowany system zarządzania obejmuje

1)

politykę jakości;

2)

program zapewnienia jakości;

3)

opis systemu zarządzania;

4)

opis struktury organizacyjnej;

5)

opis odpowiedzialności, obowiązków, uprawnień i wzajemnych oddziaływań w dziedzinach

zarządzania, realizacji i ocen;

6)

opis wzajemnych oddziaływań z podmiotami zewnętrznymi;

7)

opis procesów zachodzących w jednostce organizacyjnej wraz z informacjami pomocniczymi

wyjaśniającymi, w jaki sposób dokonuje się przygotowania, przeglądu, wykonania, dokumentowania,

oceny i ulepszania działalności;

8)

przyjętą klasyfikację bezpieczeństwa systemów oraz elementów konstrukcji i wyposażenia

obiektu jądrowego;

9)

wstępny raport bezpieczeństwa lub raport bezpieczeństwa obiektu;

10)

politykę kultury bezpieczeństwa, rozumianą jako wspólnie ustalone i realizowane zobowiązanie

kierownictwa i pracowników, zapewniające praktyczne funkcjonowanie kultury bezpieczeństwa

w jednostce organizacyjnej.

3.

Dokumentację opisującą zintegrowany system zarządzania przedkłada się do zatwierdzenia

Prezesowi Agencji wraz z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności

związanej z narażeniem, polegającej na budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji

obiektu jądrowego.

4.

Wykonawcy oraz dostawcy systemów oraz elementów konstrukcji i wyposażenia obiektu

jądrowego, a także wykonawcy prac wykonywanych przy budowie i wyposażeniu obiektu

jądrowego, posiadają wdrożone odpowiednie systemy jakości prowadzonych prac.

1.

Organy dozoru jądrowego oraz w zakresie swoich kompetencji inne organy, o których

mowa w art. 66 ust. 3, mogą kontrolować wykonawców i dostawców systemów oraz elementów

konstrukcji i wyposażenia obiektu jądrowego, a także wykonawców prac prowadzonych

przy budowie, wyposażeniu, rozruchu, eksploatacji i likwidacji obiektu jądrowego w

zakresie systemów, elementów i prac istotnych ze względu na bezpieczeństwo jądrowe

i ochronę radiologiczną oraz bezpieczne funkcjonowanie urządzeń, o których mowa w

przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym.

2.

Kontrola, o której mowa w ust. 1, polega na sprawdzaniu wybranych systemów oraz elementów

konstrukcji i wyposażenia obiektu jądrowego, gotowych oraz będących w trakcie wytwarzania,

a także na sprawdzeniu prac w obiekcie jądrowym w trakcie ich wykonywania.

3.

W umowach z wykonawcami i dostawcami, o których mowa w ust. 1, zapewnia się możliwość

wykonywania przez organy dozoru jądrowego czynności kontrolnych, o których mowa w

ust. 2.

4.

W toku kontroli, o której mowa w ust. 1, organy dozoru jądrowego mogą występować z

wnioskiem o wydanie opinii do właściwych organów administracji publicznej, w szczególności

Urzędu Dozoru Technicznego, oraz, jeżeli jest to podyktowane koniecznością dokonywania

ocen wymagających określonej specjalistycznej wiedzy z różnych dziedzin związanych

z zapewnieniem bezpieczeństwa jądrowego

1)

laboratoriów i organizacji eksperckich autoryzowanych przez Prezesa Agencji - w przypadku

kontroli wykonawców i dostawców systemów oraz elementów konstrukcji i wyposażenia

elektrowni jądrowej, a także wykonawców prac prowadzonych przy budowie, wyposażeniu

i likwidacji takiej elektrowni;

2)

biegłych, ekspertów i laboratoriów - w przypadku kontroli wykonawców i dostawców systemów

oraz elementów konstrukcji i wyposażenia innych obiektów jądrowych, a także wykonawców

prac prowadzonych przy budowie, wyposażeniu i likwidacji takich obiektów.

5.

W przypadku stwierdzenia w wyniku kontroli, o której mowa w ust. 1, że określony system

lub element konstrukcji lub wyposażenia obiektu jądrowego może mieć negatywny wpływ

na stan bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej obiektu jądrowego, Prezes

Agencji zakazuje jednostce organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego, zastosowania

tego systemu lub elementu w obiekcie jądrowym.

6.

W przypadku stwierdzenia w wyniku kontroli, o której mowa w ust. 1, że określone prace

w obiekcie jądrowym są prowadzone w sposób mogący mieć negatywny wpływ na stan bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej obiektu jądrowego, Prezes Agencji nakazuje jednostce

organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem, polegającą na budowie,

rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego wstrzymanie tych prac.

1.

Obiekt jądrowy uruchamia się i eksploatuje w sposób zapewniający bezpieczeństwo jądrowe

oraz ochronę radiologiczną pracowników i ludności, zgodnie z zezwoleniem wydanym przez

Prezesa Agencji oraz wdrożonym w jednostce organizacyjnej zintegrowanym systemem zarządzania.

2.

Rozruch obiektu jądrowego przeprowadza się zgodnie z zatwierdzonym przez Prezesa Agencji

na wniosek kierownika jednostki organizacyjnej programem rozruchu obiektu jądrowego,

który obejmuje wykaz testów rozruchowych systemów oraz elementów konstrukcji i wyposażenia

obiektu jądrowego oraz procedury ich wykonywania, w tym

1)

testy przedeksploatacyjne, w tym wymagane przepisami o dozorze technicznym;

2)

testy załadunku paliwa i podkrytyczności;

3)

początkowe testy krytyczności i pracy na niskiej mocy;

4)

testy mocy.

3.

Kierownik jednostki organizacyjnej przedstawia na bieżąco Prezesowi Agencji wyniki

testów rozruchowych obiektu jądrowego.

4.

Rozruch obiektu jądrowego dokumentuje się w dokumentacji rozruchowej obiektu jądrowego.

1.

Prezes Agencji wydaje decyzję o wstrzymaniu rozruchu obiektu jądrowego, w przypadku

gdy wyniki testów rozruchowych obiektu jądrowego wskazują na możliwość powstania zagrożenia

bezpieczeństwa jądrowego lub możliwość, że obiekt jądrowy nie będzie spełniał wymagań

bezpieczeństwa jądrowego.

2.

Prezes Agencji zatwierdza raport z rozruchu obiektu jądrowego przedstawiający wyniki

rozruchu. Raport składa się w terminie określonym w zezwoleniu na rozruch obiektu

jądrowego.

3.

Prezes Agencji występuje do Rady do spraw Bezpieczeństwa Jądrowego i Ochrony Radiologicznej

z wnioskiem o wydanie opinii dotyczącej raportu, o którym mowa w ust. 2.

4.

Rada do spraw Bezpieczeństwa Jądrowego i Ochrony Radiologicznej wydaje opinię, o której

mowa w ust. 3, w terminie miesiąca od dnia otrzymania wniosku.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na eksploatacji obiektu jądrowego

1)

prowadzi dokumentację eksploatacyjną obiektu jądrowego, w której dokumentuje na bieżąco

eksploatację obiektu jądrowego;

2)

wprowadza rozwiązania techniczne i organizacyjne, zapewniające gromadzenie i analizowanie

na bieżąco parametrów pracy obiektu jądrowego istotnych dla bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej oraz uwzględnianie doświadczeń eksploatacyjnych;

3)

na bieżąco przekazuje Prezesowi Agencji informacje o parametrach pracy obiektu jądrowego

istotnych dla bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej;

4)

na bieżąco przekazuje Prezesowi Urzędu Dozoru Technicznego informacje o funkcjonowaniu

urządzeń, o których mowa w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym, zainstalowanych i eksploatowanych w elektrowni jądrowej.

2.

Prezes Urzędu Dozoru Technicznego informuje Prezesa Agencji o niezgodnym z przepisami

ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym eksploatowaniu urządzeń, o których mowa w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie

art. 5 ust. 4 tej ustawy.

3.

Prezes Agencji może wydać nakaz zmniejszenia mocy lub wyłączenia obiektu jądrowego

z eksploatacji, jeżeli z jego oceny lub z otrzymanej od Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego

informacji, o której mowa w ust. 2, dotyczącej niezgodnego z przepisami ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze

technicznym eksploatowania urządzeń, o których mowa w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie

art. 5 ust. 4 tej ustawy, wynika, że dalsza eksploatacja tego obiektu zagraża bezpieczeństwu

jądrowemu lub ochronie radiologicznej.

4.

Ponowne zwiększenie mocy lub uruchomienie obiektu jądrowego wymaga pisemnej zgody

Prezesa Agencji, wydawanej po stwierdzeniu, iż dalsza eksploatacja tego obiektu nie

zagraża bezpieczeństwu jądrowemu i ochronie radiologicznej.

5.

Włączenie obiektu jądrowego do eksploatacji po okresie wyłączenia dłuższym niż 12

miesięcy następuje na podstawie zezwolenia Prezesa Agencji na eksploatację obiektu

jądrowego, wydanego po uzyskaniu pozytywnej opinii Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego

w zakresie bezpieczeństwa technicznego urządzeń, o których mowa w przepisach wykonawczych

wydanych na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym, zainstalowanych i eksploatowanych w elektrowni jądrowej.

1.

Modyfikacja lub modernizacja systemu lub elementu konstrukcji lub wyposażenia obiektu

jądrowego mającego istotne znaczenie ze względu na bezpieczeństwo jądrowe i ochronę

radiologiczną, a także uruchomienie reaktora po przerwie na modyfikację lub modernizację

systemu lub elementu konstrukcji lub wyposażenia obiektu jądrowego, wymaga pisemnej

zgody Prezesa Agencji.

1a.

W przypadku elektrowni jądrowej pisemnej zgody Prezesa Agencji wymaga również ponowne

uruchomienie reaktora po przerwie na załadunek paliwa jądrowego.

1b.

Prezes Agencji, wydając zgodę, o której mowa w ust. 1, może określić warunki przeprowadzenia

modyfikacji lub modernizacji, w tym dotyczące możliwości próbnego uruchomienia reaktora

w celu sprawdzenia wprowadzonych modyfikacji lub modernizacji, mając na uwadze względy

bezpieczeństwa jądrowego.

2.

Naprawa, modernizacja lub modyfikacja urządzeń, o których mowa w przepisach wydanych

na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym, zainstalowanych w elektrowni jądrowej wymaga uzgodnienia z Urzędem Dozoru Technicznego.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na eksploatacji obiektu jądrowego, przeprowadza ocenę okresową bezpieczeństwa

jądrowego tego obiektu, zwaną dalej „oceną okresową bezpieczeństwa”, pod względem

zgodności z zezwoleniem, przepisami prawa i normami krajowymi i międzynarodowymi dotyczącymi

standardów bezpieczeństwa jądrowego oraz bezpiecznego funkcjonowania urządzeń, o których

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym, ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień związanych ze starzeniem się urządzeń, systemów

oraz elementów konstrukcji i wyposażenia wchodzących w skład obiektu jądrowego, doświadczeń

eksploatacyjnych, najnowszych wyników badań naukowych i postępów w dziedzinie standardów

międzynarodowych - mając na względzie realizację celu określonego w art. 35 ust. 4

pkt 2. W ocenie okresowej bezpieczeństwa wskazuje się także zmiany wprowadzone w obiekcie

jądrowym od dnia dokonania poprzedniej oceny okresowej bezpieczeństwa lub od dnia

rozruchu obiektu jądrowego.

2.

Ocena okresowa bezpieczeństwa jest przeprowadzana z częstotliwością określoną w zezwoleniu

na eksploatację obiektu jądrowego, jednak nie rzadziej niż co 10 lat.

3.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na eksploatacji obiektu jądrowego sporządza szczegółowy plan oceny okresowej

bezpieczeństwa, który przedstawia do zatwierdzenia Prezesowi Agencji.

4.

W przypadku elektrowni jądrowych przed zatwierdzeniem szczegółowego planu oceny okresowej

bezpieczeństwa Prezes Agencji zasięga opinii Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego w

zakresie dotyczącym bezpiecznego funkcjonowania urządzeń, o których mowa w przepisach

wykonawczych wydanych na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym.

5.

Na podstawie oceny okresowej bezpieczeństwa kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej

działalność związaną z narażeniem, polegającą na eksploatacji obiektu jądrowego sporządza

raport z oceny okresowej bezpieczeństwa i w terminie określonym w zezwoleniu na eksploatację

obiektu jądrowego przedstawia go Prezesowi Agencji do zatwierdzenia.

6.

Prezes Agencji występuje do Rady do spraw Bezpieczeństwa Jądrowego i Ochrony Radiologicznej

z wnioskiem o wydanie opinii dotyczącej raportu, o którym mowa w ust. 5.

7.

Rada do spraw Bezpieczeństwa Jądrowego i Ochrony Radiologicznej przedstawia opinię,

o której mowa w ust. 6, w terminie miesiąca od dnia otrzymania wniosku o jej wydanie.

8.

Prezes Agencji wydaje decyzję w przedmiocie zatwierdzenia raportu, o którym mowa w

ust. 5, w terminie 6 miesięcy od dnia jego otrzymania.

9.

W przypadku odmowy zatwierdzenia raportu, o którym mowa w ust. 5, dalsza eksploatacja

obiektu jądrowego jest zabroniona od dnia wydania decyzji w tej sprawie.

10.

Zakaz, o którym mowa w ust. 9, przestaje obowiązywać od dnia wydania przez Prezesa

Agencji decyzji o zatwierdzeniu raportu z oceny okresowej bezpieczeństwa.

11.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres oceny okresowej bezpieczeństwa

oraz zakres raportu z tej oceny dla różnych rodzajów obiektów jądrowych, biorąc pod

uwagę konieczność zapewnienia kompleksowej i wiarygodnej informacji o funkcjonowaniu

systemów oraz elementów konstrukcji i wyposażenia obiektu jądrowego mających istotne

znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej oraz kierując

się wydanymi w tym zakresie zaleceniami Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej i

Stowarzyszenia Zachodnioeuropejskich Organów Nadzoru Instalacji Jądrowych.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wymagania dotyczące rozruchu i eksploatacji

obiektów jądrowych, w tym w szczególności wymagania dotyczące

1)

limitów i warunków eksploatacyjnych obiektu jądrowego,

2)

postępowania z paliwem jądrowym, w tym jego załadunku do obiektu jądrowego,

3)

obowiązkowych testów rozruchowych systemów oraz elementów konstrukcji i wyposażenia

obiektu jądrowego,

4)

zawartości dokumentacji rozruchowej obiektu jądrowego oraz raportu z rozruchu obiektu

jądrowego,

5)

zawartości dokumentacji eksploatacyjnej obiektu jądrowego

- mając na celu konieczność zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej

oraz biorąc pod uwagę wydane w tym zakresie zalecenia Międzynarodowej Agencji Energii

Atomowej oraz Stowarzyszenia Zachodnioeuropejskich Organów Nadzoru Instalacji Jądrowych.

Obiekt jądrowy likwiduje się w sposób zapewniający bezpieczeństwo jądrowe oraz ochronę

radiologiczną pracowników i ludności, zgodnie z zezwoleniem Prezesa Agencji oraz wdrożonym

w jednostce organizacyjnej zintegrowanym systemem zarządzania.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie zezwolenia

na budowę, rozruch lub eksploatację obiektu jądrowego opracowuje program likwidacji

obiektu jądrowego i przedstawia go do zatwierdzenia Prezesowi Agencji wraz z wnioskiem

o wydanie zezwolenia.

2.

W toku eksploatacji obiektu jądrowego program, o którym mowa w ust. 1, podlega aktualizacji

nie rzadziej niż raz na pięć lat, a w przypadku nieuwzględnionego w tym programie

zakończenia eksploatacji obiektu jądrowego - niezwłocznie po zakończeniu jego eksploatacji.

Zaktualizowany program likwidacji obiektu jądrowego przedstawia się do zatwierdzenia

Prezesowi Agencji wraz z prognozą kosztów likwidacji obiektu jądrowego.

1.

Z zakończenia likwidacji obiektu jądrowego kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej

działalność związaną z narażeniem, polegającą na likwidacji obiektu jądrowego sporządza

raport z likwidacji obiektu jądrowego, który przedstawia Prezesowi Agencji do zatwierdzenia

w terminie określonym w zezwoleniu na likwidację obiektu jądrowego.

2.

Za dzień zakończenia likwidacji obiektu jądrowego uznaje się dzień zatwierdzenia przez

Prezesa Agencji raportu z jego likwidacji.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wymagania bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej dla etapu likwidacji różnych rodzajów obiektów jądrowych,

a także zawartość raportu z likwidacji obiektu jądrowego, biorąc pod uwagę zalecenia

Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej oraz Stowarzyszenia Zachodnioeuropejskich

Organów Nadzoru Instalacji Jądrowych wydane w tym zakresie.

1.

Na pokrycie kosztów związanych z finansowaniem końcowego postępowania z wypalonym

paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi oraz kosztów likwidacji elektrowni

jądrowej jednostka organizacyjna, która otrzymała zezwolenie na eksploatację elektrowni

jądrowej, tworzy wyodrębniony fundusz specjalny, zwany dalej „funduszem likwidacyjnym”,

z przypisanym do niego wyodrębnionym rachunkiem bankowym, na który raz na kwartał

dokonuje wpłaty. Środki te mogą być lokowane na lokatach terminowych lub przeznaczone

na zakup obligacji długoterminowych emitowanych przez ministra właściwego do spraw

finansów publicznych.

2.

Wpłata, o której mowa w ust. 1, dokonywana jest od każdej wyprodukowanej w elektrowni

jądrowej megawatogodziny energii elektrycznej.

3.

Wpłaty, o której mowa w ust. 1, dokonuje się w terminie do 15 dnia miesiąca następującego

po kwartale, którego opłata dotyczy. Wpłata dotyczy okresu od pierwszego dnia kwartału

następującego po kwartale, w którym jednostka ta wyprodukowała pierwszą megawatogodzinę

energii w danej elektrowni jądrowej, do dnia rozpoczęcia likwidacji tej elektrowni.

4.

Środki zgromadzone na funduszu likwidacyjnym przeznacza się na pokrycie kosztów końcowego

postępowania z odpadami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem jądrowym, pochodzącymi

z elektrowni jądrowej, oraz na pokrycie kosztów likwidacji tej elektrowni.

5.

Kierownik jednostki organizacyjnej, która otrzymała zezwolenie na eksploatację lub

likwidację elektrowni jądrowej, dokonuje wypłaty środków z funduszu likwidacyjnego

po uzyskaniu pozytywnej opinii ministra właściwego do spraw energii.

6.

Kierownik jednostki, która otrzymała zezwolenie na eksploatację lub likwidację elektrowni

jądrowej, w terminie do 20. dnia miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy

opłata, przedstawia ministrowi właściwemu do spraw energii kwartalne sprawozdanie

o wysokości wpłat dokonanych na fundusz likwidacyjny oraz o ilości wyprodukowanych

w tym kwartale megawatogodzin energii elektrycznej.

7.

Jeżeli opóźnienie w dokonaniu wpłaty, o której mowa w ust. 1, wynosi co najmniej 12

miesięcy, minister właściwy do spraw energii składa do Prezesa Agencji wniosek o wydanie

nakazu zawieszenia eksploatacji elektrowni jądrowej.

7a.

Prezes Agencji wydaje nakaz zawieszenia eksploatacji elektrowni jądrowej niezwłocznie

po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w ust. 7.

8.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość wpłaty na pokrycie kosztów

końcowego postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi

oraz na pokrycie kosztów likwidacji elektrowni jądrowej dokonywanej przez jednostkę

organizacyjną, która otrzymała zezwolenie na eksploatację elektrowni jądrowej, biorąc

pod uwagę przewidywany okres eksploatacji elektrowni jądrowej, ilość wyprodukowanych

przez nią odpadów promieniotwórczych, w tym wypalonego paliwa jądrowego, koszt końcowego

postępowania z tymi odpadami, a także koszt likwidacji elektrowni jądrowej.

9.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wzór kwartalnego sprawozdania o wysokości

uiszczonej wpłaty na fundusz likwidacyjny, kierując się koniecznością zapewnienia

rzetelnej informacji o wysokości należnej i dokonanej wpłaty na fundusz likwidacyjny.

W postępowaniach, o których mowa w art. 37 ust. 5 i 6, art. 37b, art. 37c ust. 3 i 4, art. 37d, art. 37e ust. 8, art.

38b ust. 2, art. 38c ust. 1 i art. 38d ust. 7, przepisu art. 31 ustawy z dnia 14 czerwca

1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2020 r. poz. 256, 695, 1298 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 54 i 187) nie stosuje się.

Do wydawania zezwoleń na wykonywanie działalności, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt

2, stosuje się przepisy niniejszego rozdziału i rozdziału 2, z wyjątkiem art. 5 ust.

5a-5d.

1.

Zezwolenie na wykonywanie działalności, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2, może

zostać wydane jednostce organizacyjnej, która

1)

spełnia wymagania bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej, ochrony fizycznej

oraz zabezpieczeń materiałów jądrowych;

2)

posiada środki finansowe niezbędne do zapewnienia

a)

bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej, ochrony fizycznej oraz zabezpieczeń

materiałów jądrowych na poszczególnych etapach działalności obiektu jądrowego, do

zakończenia jego likwidacji,

b)

w przypadku zezwolenia na budowę obiektu jądrowego - ukończenia budowy obiektu jądrowego;

3)

zatrudnia pracowników o kwalifikacjach niezbędnych do wykonywania działalności objętej

wnioskiem.

2.

W celu wykazania posiadania niezbędnych środków finansowych, o których mowa w ust.

1 pkt 2 lit. a, jednostka organizacyjna dołącza do wniosku

1)

dokumenty potwierdzające ich posiadanie, a w szczególności wyciąg z rachunku bankowego,

na którym zgromadzono te środki, gwarancję bankową, gwarancję ubezpieczeniową;

2)

raport zawierający symulację niezbędnych potrzeb finansowych, wynikających z tego

obowiązku.

3.

W celu wykazania posiadania niezbędnych środków finansowych, o których mowa w ust.

1 pkt 2 lit. b, jednostka organizacyjna dołącza do wniosku

1)

dokumenty potwierdzające posiadanie lub możliwości pozyskania środków finansowych,

o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b, wraz ze schematem finansowania;

2)

raport zawierający symulację niezbędnych potrzeb finansowych, wynikających z tego

obowiązku.

1.

Prezes Agencji rozpatruje wniosek o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności

związanej z narażeniem, polegającej na budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji

elektrowni jądrowej po uiszczeniu przez wnioskodawcę opłaty.

2.

Opłata, o której mowa w ust. 1, wynosi - w przypadku wniosku o wydanie zezwolenia

na wykonywanie działalności związanej z narażeniem, polegającej na

1)

budowie elektrowni jądrowej - 5 000 000 zł;

2)

rozruchu elektrowni jądrowej - 1 900 000 zł;

3)

eksploatacji elektrowni jądrowej - 1 900 000 zł;

4)

likwidacji elektrowni jądrowej - 2 000 000 zł.

3.

Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód budżetu państwa i jest wnoszona na

rachunek Państwowej Agencji Atomistyki.

1.

Prezes Agencji wydaje decyzję w sprawie zezwolenia

1)

na budowę obiektu jądrowego - w terminie 24 miesięcy,

2)

na rozruch obiektu jądrowego - w terminie 9 miesięcy,

3)

na eksploatację obiektu jądrowego - w terminie 6 miesięcy,

4)

na likwidację obiektu jądrowego - w terminie 9 miesięcy

- od dnia złożenia wniosku wraz z wymaganymi dokumentami.

2.

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do zmiany decyzji wskazanych w tych przepisach.

1.

Przed złożeniem wniosku o wydanie zezwolenia inwestor może zwrócić się do Prezesa

Agencji z wnioskiem o wydanie ogólnej opinii dotyczącej planowanych rozwiązań organizacyjno-technicznych

w przyszłej działalności oraz projektów dokumentów, które należy złożyć wraz z wnioskiem

o wydanie zezwolenia.

2.

Prezes Agencji wydaje opinię, o której mowa w ust. 1, w terminie 6 miesięcy, a w przypadkach

szczególnie skomplikowanych - w terminie 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku.

Do postępowania o wydanie zezwolenia nie stosuje się przepisu art. 31 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

1.

Po wpłynięciu wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności związanej z

narażeniem polegającej na budowie obiektu jądrowego Prezes Agencji niezwłocznie ogłasza

w Biuletynie Informacji Publicznej na stronach podmiotowych Prezesa Agencji treść

wniosku o wydanie zezwolenia wraz ze skróconym raportem bezpieczeństwa oraz informację

o

1)

wszczęciu postępowania w sprawie wydania zezwolenia na budowę obiektu jądrowego;

2)

możliwości składania uwag i wniosków;

3)

sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 21-dniowy termin

ich składania;

4)

terminie i miejscu rozprawy administracyjnej, w przypadku, o którym mowa w ust. 3.

2.

Uwagi i wnioski, o których mowa w ust. 1 pkt 2, można wnosić

1)

pisemnie;

2)

ustnie do protokołu;

3)

za pomocą środków komunikacji elektronicznej, bez konieczności opatrywania ich kwalifikowanym

podpisem elektronicznym.

3.

Rozprawa, o której mowa w art. 89 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, jest otwarta dla społeczeństwa.

4.

Prezes Agencji w uzasadnieniu decyzji podaje informacje o udziale społeczeństwa w

postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały uwzględnione uwagi i wnioski, o których

mowa w ust. 1 pkt 2.

5.

Informacje, o których mowa w ust. 1, Prezes Agencji ogłasza w prasie obejmującej swoim

zasięgiem gminę, w której granicach znajduje się teren objęty wnioskiem o wydanie

zezwolenia, oraz gminy sąsiadujące z tą gminą.

1.

W toku oceny wniosku o wydanie zezwolenia Prezes Agencji może

1)

przeprowadzać kontrole w miejscu, w którym jest lub ma być wykonywana działalność

objęta wnioskiem;

2)

korzystać z pomocy

a)

laboratoriów i organizacji eksperckich autoryzowanych przez Prezesa Agencji - w przypadku

elektrowni jądrowej,

b)

biegłych, ekspertów i laboratoriów - w przypadku innych obiektów jądrowych;

3)

żądać wykonania badań lub ekspertyz w celu stwierdzenia, czy są spełnione warunki

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej.

2.

Koszty uzasadnionych czynności dokonywanych w toku oceny wniosku o wydanie zezwolenia

przez laboratoria i organizacje eksperckie oraz biegłych, ekspertów i laboratoria,

o których mowa w ust. 1 pkt 2, oraz wykonania badań lub ekspertyz, o których mowa

w ust. 1 pkt 3, ponosi jednostka organizacyjna występująca z wnioskiem o wydanie zezwolenia.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do postępowania w przedmiocie wydania

wyprzedzającej opinii dotyczącej planowanej lokalizacji obiektu jądrowego, o której

mowa w art. 36a, oraz do postępowania w przedmiocie ogólnej opinii dotyczącej planowanych

rozwiązań organizacyjno-technicznych w przyszłej działalności, o której mowa w art.

39b.

1.

Przed wydaniem zezwolenia Prezes Agencji występuje do Rady do spraw Bezpieczeństwa

Jądrowego i Ochrony Radiologicznej z wnioskiem o wydanie opinii dotyczącej projektu

tego zezwolenia, przedkładając jednocześnie wniosek o wydanie zezwolenia wraz z załączonymi

dokumentami.

2.

Rada do spraw Bezpieczeństwa Jądrowego i Ochrony Radiologicznej przedstawia opinię,

o której mowa w ust. 1, w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania projektu zezwolenia.

3.

W terminie miesiąca od dnia otrzymania opinii Rady do spraw Bezpieczeństwa Jądrowego

i Ochrony Radiologicznej Prezes Agencji przedstawia wnioskodawcy projekt zezwolenia.

4.

W terminie miesiąca od dnia otrzymania projektu zezwolenia wnioskodawca może przedstawić

Prezesowi Agencji swoje uwagi do tego projektu.

W zezwoleniu określa się warunki wykonywania działalności objętej tym zezwoleniem,

w szczególności w zakresie

1)

wymogów projektowych;

2)

obowiązków jednostki organizacyjnej w zakresie bezpieczeństwa obiektu jądrowego, urządzeń,

pracowników, społeczeństwa i środowiska, w tym ochrony przed promieniowaniem;

3)

konserwacji obiektu jądrowego;

4)

modernizacji obiektu jądrowego;

5)

planowania i procedur awaryjnych;

6)

zarządzania obiektem jądrowym;

7)

limitów i warunków eksploatacyjnych;

8)

uprawnień pracowników obiektu jądrowego;

9)

zgłaszania organom dozoru jądrowego przewidywanych zdarzeń eksploatacyjnych i warunków

awaryjnych w obiekcie jądrowym;

10)

prac i czynności w obiekcie jądrowym, których wykonywanie wymaga obecności inspektora

dozoru jądrowego.

1.

W przypadku stwierdzenia - w szczególności w wyniku oceny raportów z ocen okresowych

- że jest to niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej,

ochrony fizycznej lub zabezpieczeń materiałów jądrowych, Prezes Agencji może dokonać

zmiany warunków wykonywania działalności objętej zezwoleniem.

2.

Przepisy art. 39e i art. 39f stosuje się odpowiednio.

1.

Przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie zezwolenia na budowę obiektu jądrowego wnioskodawca

jest obowiązany uzyskać

1)

decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, na zasadach określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko

(Dz. U. z 2021 r. poz. 247);

2)

opinię Komisji Europejskiej, wydaną na podstawie art. 43 Traktatu ustanawiającego

Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Euratom).

2.

Przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1, właściwy organ zasięga opinii

Prezesa Agencji, przesyłając mu projekt decyzji oraz wniosek o wydanie decyzji wraz

z załączonymi dokumentami.

3.

Do opinii Prezesa Agencji, o której mowa w ust. 2, nie stosuje się przepisu art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie zezwolenia na rozruch obiektu jądrowego wnioskodawca

uzyskuje opinię Komisji Europejskiej, wydaną na podstawie art. 37 Traktatu ustanawiającego

Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Euratom).

Wydanie zezwolenia na budowę albo likwidację obiektu jądrowego jest warunkiem uzyskania

pozwolenia na budowę, użytkowanie i rozbiórkę tego obiektu, wydawanego na zasadach

określonych w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, 2127 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 11, 234 i 282).

Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o

1)

obiekcie energetyki jądrowej - należy przez to rozumieć elektrownię jądrową lub działający

na potrzeby energetyki jądrowej

a)

zakład wzbogacania izotopowego,

b)

zakład wytwarzania paliwa jądrowego,

c)

zakład przerobu wypalonego paliwa jądrowego,

d)

przechowalnik wypalonego paliwa jądrowego,

e)

obiekt do przechowywania odpadów promieniotwórczych będący obiektem jądrowym w rozumieniu

art. 3 pkt 17;

2)

społeczności lokalnej - należy przez to rozumieć mieszkańców

a)

gminy lub gmin, na których terenie zrealizowana została lub realizowana będzie inwestycja

w zakresie budowy obiektu energetyki jądrowej,

b)

gmin, których granice znajdują się w odległości nie większej niż 15 km od granic nieruchomości,

na której zrealizowana została lub realizowana będzie inwestycja, o której mowa w

lit. a.

1.

Inwestor obiektu energetyki jądrowej, nie później niż z dniem złożenia wniosku o wydanie

zezwolenia na budowę obiektu jądrowego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2, tworzy

Lokalne Centrum Informacyjne, zwane dalej „Lokalnym Centrum”.

2.

Inwestor obiektu energetyki jądrowej, a następnie kierownik jednostki organizacyjnej

wykonującej działalność związaną z narażeniem, polegającą na budowie, rozruchu, eksploatacji

lub likwidacji obiektu energetyki jądrowej, prowadzą Lokalne Centrum do dnia zakończenia

likwidacji obiektu energetyki jądrowej.

3.

Do zadań Lokalnego Centrum należy w szczególności

1)

gromadzenie i udostępnianie bieżących informacji na temat pracy obiektu energetyki

jądrowej;

2)

gromadzenie i udostępnianie bieżących informacji na temat stanu bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej wokół obiektu energetyki jądrowej;

3)

współpraca z organami administracji, państwowymi osobami prawnymi oraz innymi jednostkami

organizacyjnymi w prowadzeniu działań związanych z informacją społeczną, edukacją,

popularyzacją oraz informacją naukowo-techniczną i prawną w zakresie energetyki jądrowej

oraz bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej obiektu energetyki jądrowej.

4.

Informacje, o których mowa w ust. 3 pkt 1 i 2, Lokalne Centrum zamieszcza na swoich

stronach internetowych oraz w wydawanym przez siebie lokalnym biuletynie informacyjnym.

5.

Lokalne Centrum może być utworzone dla więcej niż jednego obiektu energetyki jądrowej,

pod warunkiem że obiekty te są usytuowane w swoim bezpośrednim sąsiedztwie.

1.

Społeczność lokalna może utworzyć Lokalny Komitet Informacyjny, zwany dalej „Komitetem”.

2.

W skład Komitetu wchodzą

1)

przedstawiciele gmin wyznaczeni przez wójtów (burmistrzów, prezydentów) w liczbie

nie większej niż 1 z każdej z gmin, na terenie której zlokalizowany jest obiekt energetyki

jądrowej;

2)

członkowie społeczności lokalnej, którzy łącznie spełniają następujące warunki

a)

ukończyli 18 lat,

b)

korzystają z pełni praw publicznych,

c)

złożyli zgłoszenie o udziale w pracach Komitetu w urzędzie gminy, o którym mowa w

pkt 1.

3.

W pracach Komitetu, z głosem doradczym, mogą uczestniczyć eksperci zewnętrzni powołani

przez Komitet.

4.

Do zadań Komitetu należy

1)

zapewnienie społecznego monitoringu realizacji inwestycji w zakresie budowy obiektu

energetyki jądrowej oraz wykonywanej działalności związanej z narażeniem, polegającej

na budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji tego obiektu;

2)

informowanie społeczności lokalnej o działalności wykonywanej z wykorzystaniem obiektu

energetyki jądrowej;

3)

reprezentowanie społeczności lokalnej wobec organów jednostki organizacyjnej realizującej

inwestycję w zakresie budowy obiektu energetyki jądrowej lub wykonującej działalność

związaną z narażeniem, polegającą na budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji

tego obiektu.

5.

W celu właściwego wykonywania swoich zadań Komitet może w szczególności

1)

każdorazowo wyznaczyć ze swego grona osoby, w liczbie nie większej niż 5, uprawnione

do wstępu na teren lub do pomieszczeń obiektu energetyki jądrowej w celu realizacji

zadań, o których mowa w ust. 4 pkt 1;

2)

żądać dostępu do informacji na temat realizacji inwestycji w zakresie budowy obiektu

energetyki jądrowej lub dokumentów dotyczących działalności prowadzonej z wykorzystaniem

tego obiektu, z wyłączeniem dokumentów zawierających informacje, o których mowa w

art. 35a ust. 6.

6.

Uprawnienie, o którym mowa w ust. 5 pkt 1, nie obejmuje prawa do wejścia na teren

i do pomieszczeń, do których dostęp jest niedopuszczalny ze względów bezpieczeństwa

jądrowego lub ochrony fizycznej.

7.

Wstęp na teren lub do pomieszczeń obiektu energetyki jądrowej, o którym mowa w ust.

5 pkt 1, odbywa się wyłącznie w obecności wyznaczonego pracownika jednostki organizacyjnej.

8.

Obsługę administracyjno-organizacyjną komitetu oraz finansowanie jego działalności

zapewnia gmina właściwa miejscowo dla obiektu energetyki jądrowej. W przypadku gdy

obiekt energetyki jądrowej zlokalizowany jest na obszarze więcej niż jednej gminy,

obsługę administracyjno-organizacyjną oraz finansowanie działania komitetu zapewnia

gmina, na obszarze której znajduje się największa część obiektu energetyki jądrowej.

9.

Minister właściwy do spraw energii określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady

tworzenia i działania komitetów oraz współpracy komitetów z inwestorami obiektów energetyki

jądrowej lub kierownikami jednostek organizacyjnych prowadzących działalność związaną

z narażeniem, mając na względzie zapewnienie społeczności lokalnej możliwości pozyskiwania

niezbędnych informacji o wpływie obiektu energetyki jądrowej na zdrowie ludzi i środowisko

naturalne.

W celu realizacji gminnej strategii informacyjnej, edukacyjnej i promocyjnej w zakresie

energetyki jądrowej gmina, na terenie której jest planowana lub realizowana inwestycja

w zakresie budowy obiektu energetyki jądrowej lub na terenie której prowadzona jest

działalność związana z narażeniem, polegająca na budowie, rozruchu, eksploatacji lub

likwidacji takiego obiektu, może utworzyć Gminny Punkt Informacyjny.

1

Minister właściwy do spraw klimatu opracowuje, nie rzadziej niż co 10 lat, strategię

i politykę w zakresie rozwoju bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej Rzeczypospolitej

Polskiej, zwaną dalej „strategią bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej”,

uwzględniając założenia długookresowej i średniookresowej strategii rozwoju kraju,

o których mowa w przepisach ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1295 i 2020 oraz z 2020 r. poz. 1378 i 2327).

2.

Strategia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej określa w szczególności

1)

cele strategii bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej;

2)

opis prawnych uwarunkowań bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej;

3)

opis aktualnego stanu bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej;

4)

zasady bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej;

5)

kierunki działań mających na celu rozwój bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej,

uwzględniając w szczególności konieczność zapewnienia

a)

odpowiednich środków finansowych na potrzeby bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej,

b)

odpowiednich kadr na potrzeby bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej,

c)

promocji przywództwa na rzecz bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej oraz

kultury bezpieczeństwa.

3

Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw klimatu, przyjmuje strategię

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej w drodze uchwały.

4.

Uchwała, o której mowa w ust. 3, wraz ze strategią bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej, podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski”.

5.

Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio do aktualizacji strategii bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej.

1.

Minister właściwy do spraw klimatu opracowuje, nie rzadziej niż co 5 lat, w terminie

do dnia 30 czerwca danego roku, sprawozdanie z realizacji strategii bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej i przedkłada je Radzie Ministrów.

2.

Minister właściwy do spraw klimatu ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, przyjęte przez Radę Ministrów sprawozdanie

z realizacji strategii bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej.

W rozumieniu niniejszego rozdziału użyte określenia oznaczają

1)

dokumentacja jądrowa

a)

dokumenty dotyczące pochodzenia, stanu lub ruchu materiałów jądrowych,

b)

deklaracje, powiadomienia (notyfikacje) i sprawozdania przekazywane do Komisji Europejskiej,

dotyczące materiałów jądrowych i urządzeń, w których materiały jądrowe były, są lub

mają być stosowane, przetwarzane, przechowywane lub transportowane,

c)

dokumenty dotyczące pracy urządzeń, o których mowa w lit. b,

d)

dokumentację projektowo-eksploatacyjną zawierającą podstawowe charakterystyki techniczne

obiektu wskazane w przepisach Unii Europejskiej dotyczących zabezpieczeń materiałów

jądrowych,

e)

deklaracje i plany działania związane z wykorzystaniem materiałów jądrowych,

f)

oceny, zalecenia, polecenia i decyzje Komisji Europejskiej w sprawach dotyczących

zabezpieczeń materiałów jądrowych;

1a)

deklaracja dla terenu obiektu - ogólny opis każdego budynku dla terenu obiektu, łącznie

z opisem sposobu jego wykorzystania i zawartości, wraz z mapą terenu obiektu, który

Rzeczpospolita Polska jest zobowiązana dostarczyć Międzynarodowej Agencji Energii

Atomowej (MAEA) zgodnie z art. 2 lit. a pkt (iii) Protokołu dodatkowego;

2)

ewidencja materiałów jądrowych - dokumentowanie zgodnie z wymaganiami zabezpieczeń

materiałów jądrowych, oddzielnie dla każdego rejonu bilansu materiałowego, w oparciu

o prowadzoną rachunkowość materiałową, informacji o stanie inwentarza materiałów wyjściowych

i specjalnych materiałów rozszczepialnych, dotyczące w szczególności ilości, rodzaju,

lokalizacji, zmian w inwentarzu oraz pochodzenia i przeznaczenia tych materiałów;

3)

Euratom - Europejską Wspólnotę Energii Atomowej;

3a)

inspektorzy Euratomu - inspektorów Komisji Europejskiej do spraw zabezpieczeń materiałów

jądrowych wyznaczonych do działania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie

z art. 81 Traktatu Euratom;

3b)

inspektorzy MAEA - inspektorów MAEA do spraw zabezpieczeń materiałów jądrowych wyznaczonych

do działania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z art. 85 Porozumienia;

4)

kontrola technologii jądrowych - działania podejmowane w celu stwierdzenia, czy działalność

badawczo-rozwojowa, zdefiniowana w art. 18 lit. a Protokołu dodatkowego, działalność

wytwórcza wymieniona w aneksie I do Protokołu dodatkowego, oraz urządzenia, części

urządzeń i materiały wymienione w aneksie II do Protokołu dodatkowego, a także pozyskiwane

z zagranicy lub przekazywane za granicę technologie jądrowe, dotyczą zastosowań nieprowadzących

do wykorzystania materiałów jądrowych w sposób niezgodny z wymaganiami Układu o nierozprzestrzenianiu

broni jądrowej;

4a)

lokalizacja poza obiektem - urządzenie lub lokalizację, które są określone w art.

18 lit. j Protokołu dodatkowego;

4b)

materiały wyjściowe - materiały należące do materiałów jądrowych, zdefiniowane w art.

197 ust. 3 Traktatu Euratom;

5)

obiekt - obiekt zdefiniowany w art. 98 ust. 2 lit. I Porozumienia;

5a)

podstawowe zagrożenie projektowe - dokument zawierający charakterystykę, a w szczególności

cechy, motywację, zamiary, możliwości oraz sposoby działania podmiotów, zarówno z

wewnątrz, jak i spoza jednostki organizacyjnej, mogących dążyć do czynów takich jak

kradzież, nieupoważnione użycie, cyberatak, akt terroru lub sabotaż, które uwzględnia

się przy opracowywaniu systemu ochrony fizycznej materiałów jądrowych lub obiektów

jądrowych;

6)

Porozumienie - Porozumienie między Królestwem Belgii, Królestwem Danii, Republiką

Federalną Niemiec, Irlandią, Republiką Włoską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Królestwem

Niderlandów, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Międzynarodową Agencją Energii

Atomowej dotyczące wprowadzenia w życie artykułu III ustępy 1 i 4 Układu o nierozprzestrzenianiu

broni jądrowej, podpisane w Brukseli dnia 5 kwietnia 1973 r.;

7)

Protokół dodatkowy - Protokół dodatkowy do Porozumienia między Republiką Austrii,

Królestwem Belgii, Królestwem Danii, Republiką Finlandii, Republiką Federalną Niemiec,

Republiką Grecką, Irlandią, Republiką Włoską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Królestwem

Niderlandów, Republiką Portugalską, Królestwem Hiszpanii, Królestwem Szwecji, Europejską

Wspólnotą Energii Atomowej a Międzynarodową Agencją Energii Atomowej dotyczącego wprowadzenia

w życie artykułu III ustępy 1 i 4 Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, podpisany

w Wiedniu dnia 22 września 1998 r.;

8)

rejon bilansu materiałowego - obszar na terenie obiektu lub poza nim określony w art.

98 ust. 2 lit. M Porozumienia;

8a)

specjalne materiały rozszczepialne - materiały należące do materiałów jądrowych zdefiniowane

w art. 197 ust. 1 Traktatu Euratom;

8b)

środki techniczne zabezpieczeń - aparaty kontrolne i pomiarowe, przyrządy wykrywające

promieniowanie jonizujące, urządzenia obserwacyjno-rejestrujące, urządzenia sygnalizujące

stan lub sposób działania obiektu, środki zamykające, w tym pieczęcie zabezpieczające,

oraz urządzenia służące do przekazywania informacji na odległość, w tym także poza

granice państwa, instalowane w celu uzyskiwania ciągłej informacji o ilości i jakości

materiałów jądrowych podlegających zabezpieczeniom;

9)

technologie jądrowe - technologie związane z jądrowym cyklem paliwowym, w szczególności

a)

służące do wytwarzania, przetwarzania, wzbogacania izotopowego lub stosowania materiałów

wyjściowych (źródłowych) lub specjalnych materiałów rozszczepialnych w obiektach jądrowych,

b)

stosowane w postępowaniu z wysoko- i średnioaktywnymi odpadami promieniotwórczymi

zawierającymi specjalne materiały rozszczepialne,

c)

służące do wytwarzania urządzeń lub ich części niezbędnych do wytwarzania, przetwarzania,

napromieniowania lub stosowania materiałów wyjściowych (źródłowych), specjalnych materiałów

rozszczepialnych, ciężkiej wody, deuteru, trytu lub jądrowo czystego grafitu;

10)

teren obiektu - teren obiektu zdefiniowany w art. 18 lit. b Protokołu dodatkowego;

11)

Układ - Układ o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, sporządzony w Moskwie, Waszyngtonie

i Londynie dnia 1 lipca 1968 r. (Dz. U. z 1970 r. poz. 60);

12)

zabezpieczenia materiałów jądrowych - zespół środków prawnych i organizacyjnych oraz

rozwiązań praktycznych, ustanowionych w ramach Układu, Porozumienia, Protokołu dodatkowego

i Traktatu Euratom oraz przepisów wydanych na jego podstawie, w zamiarze niedopuszczenia

do wykorzystania materiałów jądrowych stosowanych w pokojowej działalności do wytwarzania

broni jądrowej, innych jądrowych urządzeń wybuchowych lub do celów nieznanych.

1.

Materiały jądrowe, z wyjątkiem rud uranu i toru, podlegają ochronie fizycznej.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z materiałami

jądrowymi opracowuje system ochrony fizycznej, który zatwierdza Prezes Agencji.

3.

Nadzór nad systemem ochrony fizycznej sprawuje Prezes Agencji na zasadach określonych

w rozdziale 9.

1.

Podejmowanie i prowadzenie działalności polegającej na wykorzystywaniu materiałów

jądrowych lub technologii jądrowych do budowy broni jądrowej lub jądrowych ładunków

wybuchowych jest zabronione.

2.

Prezes Agencji koordynuje wypełnianie zobowiązań Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie

zabezpieczeń materiałów jądrowych i kontroli technologii jądrowych, prowadzi krajowy

system gromadzenia i przetwarzania danych związanych z wypełnianiem tych zobowiązań

oraz bilansuje stan ilościowy materiałów wyjściowych i specjalnych materiałów rozszczepialnych

w kraju.

3.

W celu uzyskania potwierdzenia, że zakaz, o którym mowa w ust. 1, jest przestrzegany,

a zobowiązania przyjęte przez Rzeczpospolitą Polską w zakresie zabezpieczeń materiałów

jądrowych i kontroli technologii jądrowych są w sposób właściwy wypełniane, organy

dozoru jądrowego prowadzą kontrolę obejmującą

1)

materiały wyjściowe i specjalne materiały rozszczepialne wytwarzane, przetwarzane,

przechowywane, stosowane lub transportowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

podlegające ewidencji materiałów jądrowych, z wyjątkiem materiałów przewożonych tranzytem

przez to terytorium;

2)

dokumentację jądrową;

3)

pomieszczenia i urządzenia znajdujące się na terenie obiektu;

4)

miejsca, w których mogą występować ślady działalności z materiałami jądrowymi lub

technologiami jądrowymi, w szczególności wycofane z eksploatacji obiekty i lokalizacje

poza obiektami;

5)

miejsca, w których mogą występować ślady wydobycia lub przerobu rud uranu i toru;

6)

miejsca składowania odpadów promieniotwórczych, które mogą zawierać specjalne materiały

rozszczepialne;

7)

miejsca, w których wykorzystuje się materiały jądrowe do celów niejądrowych;

8)

miejsca, w których znajdują się materiały wyjściowe, które nie osiągnęły składu i

stopnia czystości kwalifikujących je do wykorzystania do produkcji paliwa jądrowego

lub do wzbogacania izotopowego;

9)

działalność badawczo-rozwojową w zakresie technologii jądrowych zdefiniowaną w art.

18 lit. a Protokołu dodatkowego;

10)

wytwarzanie części urządzeń oraz urządzeń i materiałów wymienionych w załączniku numer

I do Protokołu dodatkowego;

11)

przywóz oraz wywóz urządzeń, części urządzeń i materiałów wymienionych w załączniku

numer II do Protokołu dodatkowego.

4.

W związku z prowadzoną kontrolą organy dozoru jądrowego mają prawo

1)

dostępu o każdej porze do materiałów, urządzeń i ich części, pomieszczeń i miejsc,

o których mowa w ust. 3;

2)

wglądu do dokumentacji, o której mowa w ust. 3;

3)

do żądania pisemnych lub ustnych informacji dotyczących działalności z materiałami,

technologiami, urządzeniami i częściami urządzeń, o których mowa w ust. 3.

5.

Przepis ust. 1 nie narusza przepisów o obrocie z zagranicą towarami, technologiami

i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, a także dla utrzymania

międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa.

6.

O prowadzeniu kontroli działalności badawczo-rozwojowej w zakresie technologii jądrowych,

w szczególności w odniesieniu do wieloletnich planów takiej działalności, Prezes Agencji

informuje ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki w terminie 14

dni od dnia rozpoczęcia kontroli.

Kierownik jednostki organizacyjnej prowadzącej działalność z materiałami jądrowymi

w obiekcie lub lokalizacji poza obiektem

1)

umożliwia organom dozoru jądrowego, inspektorom Euratomu oraz inspektorom MAEA dokonanie

kontroli prowadzonej przez siebie działalności w zakresie określonym wymaganiami zabezpieczeń

materiałów jądrowych, zapewniając w szczególności dostęp do dokumentacji jądrowej,

materiałów jądrowych, budynków, pomieszczeń i urządzeń obiektu lub lokalizacji poza

obiektem oraz do środków technicznych zabezpieczeń zainstalowanych lub zdeponowanych

przez inspektorów Euratomu lub MAEA;

2)

dostarcza Prezesowi Agencji kopie dokumentacji jądrowej przekazywanej Komisji Europejskiej

oraz od niej otrzymywanej w ciągu jednego dnia roboczego od jej wysłania albo otrzymania;

3)

przekazuje Prezesowi Agencji na jego żądanie wyjaśnienia dotyczące danych zawartych

w dokumentacji jądrowej, w zakresie i terminie określonych w żądaniu;

4)

przekazuje organom dozoru jądrowego, inspektorom Euratomu i inspektorom MAEA informacje

o działalności eksploatacyjnej, o której mowa w art. 2 lit. a pkt (ii) Protokołu dodatkowego,

w zakresie i terminie określonych w żądaniu;

5)

w przypadku stwierdzenia utraty materiału jądrowego wskutek nadzwyczajnego zdarzenia

lub okoliczności, a także jeżeli nastąpiło jego niedozwolone użycie, niezwłocznie

informuje o tym Prezesa Agencji, podając

a)

ilość i rodzaj utraconego albo użytego w niedozwolony sposób materiału jądrowego,

b)

rejon bilansu materiałowego, w którym materiał był objęty ewidencją,

c)

określenie przyczyn i okoliczności utraty lub niedozwolonego użycia materiału jądrowego,

d)

opis działań podjętych w celu przeciwdziałania skutkom utraty lub niedozwolonego użycia

materiału jądrowego oraz w celu zapobieżenia podobnym zdarzeniom w przyszłości;

6)

zapewnia warunki niezbędne do instalowania uzgodnionych z inspektorami Euratomu oraz

inspektorami MAEA środków technicznych zabezpieczeń;

7)

zapewnia zachowanie w stanie nienaruszonym integralności barier fizycznych i pieczęci

chroniących przed nieupoważnionym dostępem do materiałów jądrowych, urządzeń, wzorców,

próbek oraz środków technicznych zabezpieczeń, zamkniętych przez inspektorów Euratomu

lub inspektorów MAEA za pomocą barier fizycznych i pieczęci, a w przypadku stwierdzenia

naruszenia integralności barier fizycznych lub pieczęci niezwłocznie informuje o tym

Prezesa Agencji, podając

a)

przyczyny i okoliczności naruszenia,

b)

opis działań podjętych w celu przeciwdziałania skutkom naruszenia oraz w celu zapobieżenia

naruszeniom w przyszłości;

8)

organizuje wysyłanie próbek pobranych dla lub przez inspektorów Euratomu lub inspektorów

MAEA oraz odbiór i wysyłanie materiałów i sprzętu służących inspektorom do kontroli;

9)

zapoznaje inspektorów Euratomu i inspektorów MAEA ze specyficznymi wymaganiami ochrony

radiologicznej obowiązującymi na terenie obiektu lub lokalizacji poza obiektem, wyposaża

ich w niezbędne środki ochrony osobistej oraz prowadzi kontrolę dawek promieniowania

jonizującego otrzymywanych przez inspektorów w trakcie prowadzonej kontroli.

Kierownik jednostki organizacyjnej prowadzącej działalność z materiałami jądrowymi

w lokalizacji poza obiektem, wyznaczonej przez Prezesa Agencji w uzgodnieniu z Komisją

Europejską, przekazuje Prezesowi Agencji w podanych przez niego zakresie i terminie

informacje niezbędne do sporządzenia zbiorczych sprawozdań dla Komisji Europejskiej,

o których mowa w art. 64, 67 i 68 Porozumienia.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej działającej na terenie obiektu

1)

przygotowuje projekt aktualizacji deklaracji dla terenu obiektu i przekazuje ten projekt

do uzgodnienia Prezesowi Agencji do dnia 28 lutego każdego roku;

2)

umożliwia organom dozoru jądrowego, inspektorom Euratomu oraz inspektorom MAEA dostęp

do wskazanych przez nich zabudowań, pomieszczeń i urządzeń jednostki na terenie obiektu,

w których nie znajdują się materiały wyjściowe lub specjalne materiały rozszczepialne

a)

w terminie 2 godzin od przedstawienia przez inspektora MAEA pisemnego polecenia przeprowadzenia

w nich kontroli w normalnych godzinach pracy jednostki organizacyjnej w ramach dostępu

uzupełniającego, o którym mowa w art. 5 lit. a pkt (i) Protokołu dodatkowego, lub

w związku z kontrolą prowadzoną na podstawie Porozumienia,

b)

w terminie wskazanym w zawiadomieniu o decyzji przeprowadzenia kontroli, przekazanym

przez Prezesa Agencji lub osobę przez niego upoważnioną za pomocą faksu, poczty elektronicznej

lub telefonicznie co najmniej 8 godzin przed rozpoczęciem kontroli, w przypadku gdy

kontrola w ramach dostępu uzupełniającego na podstawie Protokołu dodatkowego nie jest

planowana w zwykłych godzinach pracy jednostki lub nie jest planowana w związku z

kontrolą prowadzoną na podstawie Porozumienia;

3)

w trakcie kontroli, o której mowa w pkt 2, umożliwia organom dozoru jądrowego, inspektorom

MAEA i inspektorom Euratomu przeprowadzenie czynności, o których mowa w art. 6 lit.

a Protokołu dodatkowego, oraz udziela im niezbędnych wyjaśnień związanych z przeprowadzanymi

czynnościami.

2.

W przypadku gdy na terenie obiektu działa więcej niż jedna jednostka organizacyjna,

obowiązki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, wypełnia kierownik jednostki organizacyjnej

wyznaczonej przez Prezesa Agencji, aktualizując deklarację dla terenu obiektu w oparciu

o dane przekazane mu przez kierowników wszystkich jednostek organizacyjnych działających

na terenie obiektu.

3.

W sytuacji, o której mowa w ust. 2, kierownik jednostki organizacyjnej wyznaczonej

przez Prezesa Agencji przekazuje kierownikom innych jednostek organizacyjnych działających

na terenie obiektu informację o przedstawieniu przez inspektora MAEA pisemnego zawiadomienia

o kontroli, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a.

Kierownik jednostki organizacyjnej prowadzącej działalność polegającą na składowaniu

odpadów promieniotwórczych zawierających specjalne materiały rozszczepialne lub na

postępowaniu z takimi odpadami

1)

prowadzi dokumentację odpadów promieniotwórczych zawierających specjalne materiały

rozszczepialne, wobec których MAEA wydała decyzję o zakończeniu ewidencji, obejmującą

informacje o ilości zawartego w nich plutonu, uranu-233, uranu wzbogaconego co najmniej

w 20% w izotopy uranu-233 lub uranu-235, ich koncentracji, postaci fizycznej, sposobie

unieszkodliwienia oraz dacie przyjęcia do składowiska albo przechowalnika i miejscu

składowania albo przechowywania;

2)

informuje Prezesa Agencji o planowanym przemieszczeniu poza granice składowiska albo

przechowalnika lub o planowanym przetwarzaniu odpadów promieniotwórczych zawierających

materiały wymienione w pkt 1, z podaniem, odpowiednio, terminu przemieszczenia lub

rozpoczęcia przetwarzania i jego zakończenia, w terminie co najmniej 210 dni przed

dniem rozpoczęcia przemieszczania lub przetwarzania;

3)

informuje Prezesa Agencji, w terminie do dnia 15 stycznia każdego roku, o dokonanych

w poprzednim roku kalendarzowym zmianach w lokalizacji odpadów promieniotwórczych

zawierających specjalne materiały rozszczepialne wymienione w pkt 1;

4)

umożliwia organom dozoru jądrowego, inspektorom Euratomu oraz inspektorom MAEA dostęp

do budynków i urządzeń jednostki w celu dokonania kontroli w ramach dostępu uzupełniającego,

o którym mowa w art. 5 lit. a pkt (ii) Protokołu dodatkowego, umożliwia im przeprowadzenie

czynności, o których mowa w art. 6 lit. b Protokołu dodatkowego, oraz udziela im niezbędnych

wyjaśnień związanych z przeprowadzanymi czynnościami.

Kierownik jednostki wykorzystującej materiały jądrowe do celów niejądrowych lub jednostki,

w posiadaniu której znajdują się materiały wyjściowe o składzie i czystości niekwalifikujących

ich do produkcji paliwa jądrowego lub do wzbogacania izotopowego

1)

przekazuje Prezesowi Agencji, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, informację,

za okres poprzedniego roku kalendarzowego, o ilości i składzie chemicznym materiałów

jądrowych, dacie ich przywozu lub przyjęcia i pochodzeniu, dacie ich wywozu lub przekazania

i miejscu przeznaczenia oraz sposobie ich wykorzystania lub planowanego wykorzystania,

z podaniem terminu i sposobu wykorzystania;

2)

umożliwia organom dozoru jądrowego, inspektorom Euratomu oraz inspektorom MAEA dostęp

do materiałów jądrowych w celu dokonania kontroli w ramach dostępu uzupełniającego,

o którym mowa w art. 5 lit. a pkt (ii) Protokołu dodatkowego, umożliwia im przeprowadzenie

czynności, o których mowa w art. 6 lit. b Protokołu dodatkowego, oraz udziela im niezbędnych

wyjaśnień związanych z przeprowadzanymi czynnościami.

1.

Kierownik jednostki, która zamierza prowadzić działalność badawczo-rozwojową związaną

z jądrowym cyklem paliwowym, zdefiniowaną w art. 18 lit. a Protokołu dodatkowego,

chociażby działalność ta nie podlegała obowiązkowi uzyskania zezwolenia albo zgłoszenia,

o którym mowa w art. 4 ust. 1, przekazuje Prezesowi Agencji, nie później niż w ciągu

30 dni przed planowanym terminem rozpoczęcia tej działalności, informację zawierającą

nazwę i adres jednostki, która zamierza prowadzić działalność, przedmiot i cel działalności,

datę planowanego rozpoczęcia działalności, miejsce i sposób jej prowadzenia, etapy

realizacji i planowany termin zakończenia działalności, nazwę i adres jednostki zamawiającej

oraz finansującej działalność.

2.

Kierownik jednostki, która prowadzi działalność badawczo-rozwojową związaną z jądrowym

cyklem paliwowym określoną w art. 18 lit. a Protokołu dodatkowego, przekazuje Prezesowi

Agencji, do dnia 31 marca każdego roku, informację dotyczącą działalności w minionym

roku kalendarzowym, zawierającą nazwę i adres jednostki, która prowadzi działalność,

przedmiot i cel działalności, datę rozpoczęcia działalności, miejsce i sposób jej

prowadzenia, etapy realizacji i planowany termin zakończenia działalności, nazwę i

adres jednostki zamawiającej oraz finansującej działalność.

3.

Kierownik jednostki, o której mowa w ust. 1 lub 2, umożliwia organom dozoru jądrowego

oraz inspektorom MAEA dostęp do miejsc, w których działalność ma być lub jest prowadzona,

w celu dokonania kontroli w ramach dostępu uzupełniającego, o którym mowa w art. 5

lit. b Protokołu dodatkowego, umożliwia im przeprowadzenie czynności, o których mowa

w art. 6 lit. c Protokołu dodatkowego, oraz udziela im niezbędnych wyjaśnień związanych

z przeprowadzanymi czynnościami.

1.

Kierownik jednostki prowadzącej działalność w zakresie wytwarzania urządzeń, części

urządzeń i materiałów związanych z technologiami jądrowymi, wymienionych w załączniku

numer I do Protokołu dodatkowego, informuje Prezesa Agencji, w terminie do dnia 31

marca każdego roku, o działalności wykonywanej w poprzednim roku kalendarzowym, podając

1)

nazwę i adres jednostki, która prowadzi działalność;

2)

rodzaj wytworzonych lub skompletowanych urządzeń lub części urządzeń i materiałów

oraz ich ilość;

3)

informację o dokonanym wywozie urządzeń, części urządzeń i materiałów, o których mowa

w pkt 2, do innego miejsca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub poza to terytorium,

z podaniem nazwy i adresu ich odbiorcy oraz daty wywozu.

2.

Kierownik jednostki, o której mowa w ust. 1, umożliwia organom dozoru jądrowego i

inspektorom MAEA dostęp do budynków, w których urządzenia, części urządzeń lub materiały

wymienione w załączniku numer I do Protokołu dodatkowego są wytwarzane lub przechowywane,

w celu dokonania kontroli w ramach dostępu uzupełniającego, o którym mowa w art. 5

lit. b Protokołu dodatkowego, umożliwia im przeprowadzenie czynności, o których mowa

w art. 6 lit. c Protokołu dodatkowego, oraz udziela im niezbędnych wyjaśnień związanych

z przeprowadzanymi czynnościami.

1.

Kierownik jednostki dokonującej przywozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub

wywozu z tego terytorium urządzeń, części urządzeń lub materiałów wymienionych w załączniku

numer II do Protokołu dodatkowego informuje Prezesa Agencji, w terminie 30 dni od

końca każdego kwartału, w którym miał miejsce taki przywóz lub wywóz, o

1)

ich rodzaju, sposobie identyfikacji oraz ilości;

2)

nazwie i adresie odbiorcy, dacie odpowiednio przywozu lub wywozu oraz deklarowanym

przez odbiorcę przeznaczeniu tych urządzeń, części urządzeń lub materiałów.

2.

Kierownik jednostki dokonującej przywozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej urządzeń,

części urządzeń lub materiałów wymienionych w załączniku numer II do Protokołu dodatkowego

umożliwia organom dozoru jądrowego i inspektorom MAEA dostęp do przywiezionych urządzeń,

części urządzeń lub materiałów wymienionych w załączniku numer II do Protokołu dodatkowego

w celu dokonania kontroli w ramach dostępu uzupełniającego, o którym mowa w art. 5

lit. b Protokołu dodatkowego, umożliwia im przeprowadzenie czynności, o których mowa

w art. 6 lit. c Protokołu dodatkowego, oraz udziela im niezbędnych wyjaśnień związanych

z przeprowadzanymi czynnościami.

Kierownik jednostki będącej odbiorcą końcowym urządzeń, części urządzeń lub materiałów

wymienionych w załączniku numer II do Protokołu dodatkowego przywiezionych na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej umożliwia organom dozoru jądrowego i inspektorom MAEA dostęp

do nich w celu dokonania kontroli w ramach dostępu uzupełniającego, o którym mowa

w art. 5 lit. b Protokołu dodatkowego, umożliwia im przeprowadzenie czynności, o których

mowa w art. 6 lit. c Protokołu dodatkowego, oraz udziela im niezbędnych wyjaśnień

związanych z przeprowadzanymi czynnościami.

1.

Użytkownik gruntów lub zabudowań znajdujących się poza terenem obiektu, w tym miejsc,

w których znajdują się obiekty lub lokalizacje poza obiektami wycofane z użytkowania,

umożliwia inspektorom dozoru jądrowego oraz inspektorom MAEA dostęp do nich w celu

przeprowadzenia kontroli w ramach dostępu uzupełniającego, o którym mowa w art. 5

lit. a pkt (iii) oraz lit. c Protokołu dodatkowego, umożliwia im przeprowadzenie czynności,

o których mowa w art. 6 lit. a oraz d Protokołu dodatkowego, oraz udziela im niezbędnych

wyjaśnień związanych z przeprowadzanymi czynnościami.

2.

Podczas kontroli, o której mowa w ust. 1, mogą być obecni inspektorzy Euratomu za

zgodą Prezesa Agencji wyrażoną w zawiadomieniu o przeprowadzeniu kontroli.

Kierownik jednostki organizacyjnej, o której mowa w art. 41e, kierownik jednostki,

o której mowa w art. 41f-41j, oraz użytkownik gruntów lub zabudowań, o którym mowa

w art. 41k ust. 1, w przypadku gdy ma być przeprowadzona kontrola w ramach dostępu

uzupełniającego na podstawie Protokołu dodatkowego, umożliwiają dostęp do nich odpowiednio

organom dozoru jądrowego, inspektorom MAEA lub inspektorom Euratomu w terminie wskazanym

w zawiadomieniu o planowanej kontroli, przekazanym przez Prezesa Agencji lub osobę

przez niego upoważnioną za pomocą faksu, poczty elektronicznej lub telefonicznie co

najmniej 8 godzin przed rozpoczęciem kontroli.

Do kontroli technologii jądrowych oraz zabezpieczeń materiałów jądrowych w zakresie

nieuregulowanym w art. 41a-41l stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 9.

1.

Obiekty jądrowe podlegają ochronie fizycznej, nad którą nadzór sprawują Prezes Agencji

oraz Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego, opracowuje

i wdraża system ochrony fizycznej.

3.

Prezes Agencji zatwierdza system ochrony fizycznej obiektu jądrowego po uzyskaniu

pozytywnej opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

4.

Prezes Agencji sprawuje nadzór, o którym mowa w ust. 1, na zasadach określonych w

rozdziale 9.

5.

W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1, upoważnionemu pisemnie funkcjonariuszowi

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego przysługuje prawo do

1)

swobodnego wstępu o każdej porze do obiektów i pomieszczeń kontrolowanego obiektu

jądrowego;

2)

wglądu do dokumentów związanych z systemem ochrony fizycznej kontrolowanego obiektu

jądrowego;

3)

żądania udostępnienia do kontroli sieci lub systemów teleinformatycznych wykorzystywanych

w systemie ochrony fizycznej kontrolowanego obiektu jądrowego;

4)

przeprowadzania oględzin terenu, obiektów, pomieszczeń i urządzeń kontrolowanego obiektu

jądrowego;

5)

żądania od kierownika i pracowników kontrolowanego obiektu jądrowego udzielania ustnych

i pisemnych wyjaśnień dotyczących aktów terroru, dywersji, sabotażu i kradzieży oraz

prób wejścia lub przebywania osób nieuprawnionych na terenie kontrolowanego obiektu

jądrowego;

6)

korzystania z pomocy biegłych i specjalistów;

7)

wydawania pisemnych zaleceń mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

Przy opracowywaniu, zatwierdzaniu i opiniowaniu systemów ochrony fizycznej, o których

mowa w art. 41 ust. 2 i art. 41m, uwzględnia się podstawowe zagrożenie projektowe.

Prezes Agencji opracowuje podstawowe zagrożenie projektowe w porozumieniu z

1)

ministrem właściwym do spraw energii - w zakresie zagrożeń mających wpływ na wykorzystanie

energii jądrowej na potrzeby społeczno-gospodarcze kraju, w szczególności zagrożeń

funkcjonowania obiektów energetyki jądrowej;

2)

Komendantem Głównym Policji - w zakresie wykrywania, rozpoznawania, zapobiegania i

zwalczania przestępstw mogących stworzyć zagrożenie z punktu widzenia ochrony fizycznej

materiałów jądrowych lub obiektów jądrowych;

3)

Szefem Agencji Wywiadu - w zakresie rozpoznawania i zwalczania zagrożeń dla materiałów

i obiektów jądrowych, pochodzących spoza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

Dyrektorem Rządowego Centrum Bezpieczeństwa - w zakresie zarządzania kryzysowego,

ochrony infrastruktury krytycznej oraz monitorowania potencjalnych zagrożeń w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1856 oraz z 2021 r. poz. 159);

5)

Komendantem Głównym Państwowej Straży Pożarnej - w zakresie ochrony przeciwpożarowej;

6)

Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego - w zakresie rozpoznawania, zapobiegania

i zwalczania zagrożeń o charakterze terrorystycznym oraz rozpoznawania, zapobiegania

i wykrywania przestępstw pozostających w zakresie właściwości Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego;

7)

Komendantem Głównym Straży Granicznej - w zakresie liczby i częstotliwości przemieszczania

przez granicę państwa transportów materiałów jądrowych, źródeł promieniotwórczych,

urządzeń zawierających takie źródła, odpadów promieniotwórczych, wypalonego paliwa

jądrowego i innych substancji promieniotwórczych oraz odnotowanych przez Straż Graniczną

nieprawidłowości w związku z przemieszczaniem tych materiałów i urządzeń przez granicę

państwa, a także przypadków prób przewozu przez granicę państwa materiałów, przedmiotów

lub urządzeń mogących stwarzać zagrożenie z punktu widzenia ochrony fizycznej materiałów

jądrowych lub obiektów jądrowych.

1.

Prezes Agencji zawiadamia podmioty, o których mowa w art. 41o, o przystąpieniu do

opracowania projektu podstawowego zagrożenia projektowego.

2.

Podmioty, o których mowa w art. 41o, w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia,

zgłaszają Prezesowi Agencji swoich przedstawicieli do udziału w pracach związanych

z opracowaniem projektu podstawowego zagrożenia projektowego.

3.

Prezes Agencji powołuje Zespół do opracowania projektu podstawowego zagrożenia projektowego,

zwany dalej „Zespołem”.

4.

W skład Zespołu wchodzą

1)

przewodniczący Zespołu - Prezes Agencji albo wyznaczony przez niego pracownik Agencji;

2)

osoby wyznaczone przez Prezesa Agencji;

3)

przedstawiciele podmiotów, o których mowa w art. 41o, wyznaczeni na podstawie ust.

2.

5.

Zadaniem Zespołu jest opracowanie projektu podstawowego zagrożenia projektowego zaakceptowanego

przez wszystkich członków Zespołu.

6.

Tryb pracy Zespołu określa regulamin przyjęty przez Zespół na pierwszym posiedzeniu.

7.

Opracowany przez Zespół projekt podstawowego zagrożenia projektowego jest przedstawiany

przez Prezesa Agencji do akceptacji podmiotom, o których mowa w art. 41o.

8.

Niewyrażenie przez podmiot, któremu przedstawiono projekt podstawowego zagrożenia

projektowego do akceptacji, opinii o projekcie w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania

uważa się za akceptację projektu.

9.

Podstawowe zagrożenie projektowe uznaje się za opracowane, zgodnie z art. 41o, po

zaakceptowaniu projektu podstawowego zagrożenia projektowego, zgodnie z ust. 7 i 8,

przez wszystkie podmioty, o których mowa w art. 41o.

10.

Zespół kończy pracę z dniem opracowania podstawowego zagrożenia projektowego zgodnie

z ust. 9.

11.

Obsługę administracyjną Zespołu zapewnia Prezes Agencji.