Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2021 r. w sprawie rejestru cywilnych statków powietrznych, znaków i napisów umieszczanych na statkach powietrznych oraz wykazu znaków rozpoznawczych wykorzystywanych do lotów przez statki powietrzne niewpisane do rejestru cywilnych statków powietrznych

Rozporządzenie określa

1)

szczegółowe warunki prowadzenia rejestru cywilnych statków powietrznych, zwanego dalej

„rejestrem”, tryb składania wniosków o wpis do rejestru, zgłaszania zmiany danych

rejestrowych, a także wzór świadectwa rejestracji oraz warunki jego ważności;

2)

znaki rozpoznawcze oraz inne znaki i napisy umieszczane na statkach powietrznych;

3)

sposób prowadzenia wykazu znaków rozpoznawczych wykorzystywanych do lotów przez statki

powietrzne niewpisane do rejestru, w tym dane zamieszczane w wykazie.

Rejestr prowadzi się w podziale na

1)

księgi ewidencji znaków rozpoznawczych umieszczanych na statkach powietrznych - zawierające

dane rejestrowe, o których mowa w art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, zwanej dalej „ustawą”;

2)

zbiór dokumentów - zawierający dokumenty, o których mowa w art. 37 ust. 1 i 3 ustawy,

oraz

a)

Jednolity Dokument Administracyjny (SAD), o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1382) - w przypadku statku powietrznego sprowadzonego spoza Unii Europejskiej,

b)

umowę, o której mowa w art. 41 ust. 1 ustawy,

c)

świadectwo rejestracji - w przypadku gdy zostało przekazane Prezesowi Urzędu Lotnictwa

Cywilnego, zwanemu dalej „Prezesem Urzędu”,

d)

dokumenty i umowę, o których mowa w § 5 ust. 3, oraz pełnomocnictwo, o którym mowa

w § 5 ust. 4, przekazane wraz ze zgłoszeniem zmiany danych rejestrowych,

e)

wniosek o wykreślenie statku powietrznego z rejestru, o którym mowa w art. 40 ust.

1 ustawy.

Wniosek o wpis do rejestru składa się Prezesowi Urzędu, w formie zgłoszenia, o którym

mowa w art. 37 ust. 1 ustawy.

1.

Wzór świadectwa rejestracji określa załącznik do rozporządzenia.

2.

Świadectwo rejestracji traci ważność w przypadku wykreślenia statku powietrznego z

rejestru.

1.

Zmianę danych rejestrowych zgłasza się Prezesowi Urzędu.

2.

Do zgłoszenia zmiany danych rejestrowych dołącza się świadectwo rejestracji.

3.

W przypadku zmiany właściciela lub użytkownika statku powietrznego do zgłoszenia zmiany

danych rejestrowych dołącza się dokument potwierdzający prawo własności statku powietrznego,

dokument potwierdzający ograniczone prawo rzeczowe do statku powietrznego lub umowę z użytkownikiem potwierdzającą faktyczne władanie

statkiem powietrznym.

4.

Użytkownik statku powietrznego inny niż właściciel statku powietrznego dołącza do

zgłoszenia zmiany danych rejestrowych pełnomocnictwo właściciela statku powietrznego

upoważniające do zgłoszenia zmiany.

1.

Znakiem rozpoznawczym jest znak przynależności państwowej oraz znak rejestracyjny.

2.

Znak rozpoznawczy może być wpisany do księgi ewidencji, o której mowa w § 2 pkt 1,

albo karty ewidencji, o której mowa w § 20 ust. 1.

3.

Znak rozpoznawczy składa się z grupy liter lub cyfr.

4.

Znak przynależności państwowej umieszcza się przed znakiem rejestracyjnym. Oba znaki

rozdziela się poziomą kreską.

5.

Znakiem polskiej przynależności państwowej są litery „SP”.

6.

Znak rejestracyjny statku powietrznego składa się z grupy trzech liter.

7.

Znak rejestracyjny szybowca oraz motoszybowca składa się z grupy czterech cyfr.

8.

Znak rejestracyjny składający się z liter nie może zaczynać się od litery Q oraz tworzyć

grupy liter sygnału niebezpieczeństwa SOS lub podobnych sygnałów, a także grupy liter

PAN, TTT i XXX oraz zawierać liter: Ą, Ć, Ę, J, Ł, Ń, Ó, Ś, Ź, Ż.

1.

Do oznakowania statku powietrznego używa się wielkich liter alfabetu łacińskiego i

cyfr arabskich. Litery i cyfry są proste, bez ozdób.

2.

Szerokość każdej litery lub cyfry, z wyjątkiem liter I, M i W oraz cyfry 1, i długość

poziomej kreski stanowi 4/6 wysokości litery lub cyfry; szerokość litery I stanowi

1/6 wysokości litery, szerokość litery M stanowi 5/6 wysokości litery, szerokość litery

W stanowi 6/6 wysokości litery, a szerokość cyfry 1 stanowi 2/6 wysokości cyfry.

3.

Litery, cyfry i poziome kreski wykonuje się pełnymi liniami w kolorze wyraźnie kontrastującym

z kolorem tła. Grubość linii stanowi 1/6 wysokości litery lub cyfry.

4.

Każdą literę i cyfrę oddziela się od poprzedniej lub następnej odstępem nie mniejszym

niż 1/4 szerokości litery lub cyfry. Poziomą kreskę traktuje się w tym zakresie jak

literę lub cyfrę.

Litery i cyfry składające się na znak rozpoznawczy mają jednakową wysokość.

Wysokość znaku rozpoznawczego umieszczanego na statku powietrznym lżejszym od powietrza

nie może być mniejsza niż 50 cm.

1.

Wysokość znaku rozpoznawczego umieszczanego na skrzydle statku powietrznego cięższego

od powietrza nie może być mniejsza niż 50 cm.

2.

Wysokość znaku rozpoznawczego umieszczanego na kadłubie lub analogicznej konstrukcji

statku powietrznego cięższego od powietrza nie może być mniejsza niż 30 cm. Znak ten

nie może sięgać do linii konturowej kadłuba lub analogicznej konstrukcji.

W przypadku gdy wymiary skrzydeł, kadłuba lub analogicznej konstrukcji statku powietrznego

cięższego od powietrza uniemożliwiają umieszczenie znaku rozpoznawczego o wysokości

określonej w § 10, na takim statku powietrznym umieszcza się znak rozpoznawczy o wysokości

zapewniającej identyfikację tego statku powietrznego.

Wysokość znaku rozpoznawczego umieszczanego na statku powietrznym będącym statkiem

powietrznym o znaczeniu historycznym związanym z rolą, jaką odgrywał w siłach zbrojnych,

na statku powietrznym będącym jego repliką, na statku powietrznym kategorii akrobacyjnej

i na statku powietrznym wykonującym lot na pokazie lotniczym może wynosić od 5 do

10 cm, w przypadku gdy sposób malowania tego statku powietrznego uzasadnia konieczność

zastosowania mniejszego znaku rozpoznawczego na kadłubie i skrzydle.

Znak rozpoznawczy maluje się na statku powietrznym lub nanosi się go w inny sposób

zapewniający podobny stopień trwałości tego znaku.

1.

Znak rozpoznawczy na sterowcu umieszcza się na korpusie lub na powierzchni statecznika.

W przypadku gdy znak rozpoznawczy jest nanoszony na korpusie, umieszcza się go z obu

stron wzdłuż sterowca oraz na górnej powierzchni wzdłuż osi symetrii. W przypadku

gdy znak rozpoznawczy jest nanoszony na powierzchni statecznika, umieszcza się go

na stateczniku poziomym i pionowym. Znak rozpoznawczy na stateczniku poziomym umieszcza

się na górnej powierzchni prawej połowy i na dolnej powierzchni lewej połowy, przy

czym górna część liter i cyfr jest skierowana w stronę krawędzi natarcia. Znak rozpoznawczy

na stateczniku pionowym umieszcza się na każdej stronie, w dolnej części statecznika,

przy czym litery są rozmieszczone poziomo.

2.

Znak rozpoznawczy na balonie kulistym umieszcza się w dwóch przeciwległych miejscach,

położonych w pobliżu największego obwodu poziomego balonu.

3.

Znak rozpoznawczy na balonie niekulistym umieszcza się po każdej jego stronie, w miejscach

położonych w pobliżu linii maksymalnego przekroju poprzecznego balonu, bezpośrednio

nad pasem podwieszenia lub nad punktami mocowania lin podwieszenia kosza.

4.

Znak rozpoznawczy na statku powietrznym lżejszym od powietrza umieszcza się w taki

sposób, aby był widoczny z obu jego stron zarówno z powietrza, jak i z ziemi.

1.

Znak rozpoznawczy na statku powietrznym cięższym od powietrza umieszcza się na lewej

połowie dolnej powierzchni konstrukcji lewego skrzydła. W miarę możliwości znak rozpoznawczy

umieszcza się w jednakowej odległości od krawędzi natarcia i spływu skrzydła. Górna

część liter i cyfr jest skierowana w stronę krawędzi natarcia skrzydła.

2.

Znak rozpoznawczy na statku powietrznym cięższym od powietrza umieszcza się również

na każdym boku kadłuba lub analogicznej konstrukcji między skrzydłami i usterzeniem

ogonowym albo na górnej połowie płaszczyzn pionowych usterzenia ogonowego. Znak rozpoznawczy

na pojedynczym usterzeniu pionowym umieszcza się po jego obu stronach. W przypadku

gdy statek powietrzny ma więcej niż jedno usterzenie pionowe, znak rozpoznawczy umieszcza

się na zewnętrznych powierzchniach tego usterzenia.

W przypadku gdy konstrukcja statku powietrznego cięższego od powietrza nie zawiera

elementów, o których mowa w § 15, znak rozpoznawczy umieszcza się w sposób zapewniający

identyfikację statku powietrznego.

Na statku powietrznym, o którym mowa w § 12, cięższym od powietrza, znak rozpoznawczy

może być umieszczany pod usterzeniem ogonowym, a w przypadku śmigłowca lub wiatrakowca

- na końcu belki ogonowej.

1.

Znak rozpoznawczy umieszcza się również na tabliczce tożsamości mocowanej na statku

powietrznym, z wyjątkiem szybowca, motoszybowca oraz statku powietrznego niewpisanego

do rejestru, któremu przydzielono znak rozpoznawczy na potrzeby wykonywania prób w

locie.

2.

Tabliczkę tożsamości wykonuje się z metalu ognioodpornego lub innego materiału ognioodpornego

posiadającego odpowiednie właściwości fizyczne i mocuje się do statku powietrznego

w sposób ograniczający prawdopodobieństwo jej zniszczenia, odłączenia i usunięcia

podczas prawidłowej eksploatacji oraz zagubienia albo zniszczenia na skutek wypadku.

3.

Znak rozpoznawczy na tabliczce tożsamości nanosi się przez wytrawianie, stemplowanie,

grawerowanie lub użycie innej metody ognioodpornego cechowania.

4.

Tabliczkę tożsamości mocuje się do statku powietrznego w widocznym miejscu obok wejścia

głównego, a w przypadku

1)

balonu bezzałogowego - w widocznym miejscu, po stronie zewnętrznej użytecznego ciężaru;

2)

bezzałogowego statku powietrznego - w widocznym miejscu, obok wejścia głównego albo

kabiny, albo w miejscu widocznym po stronie zewnętrznej statku powietrznego, jeżeli

nie ma wejścia głównego lub kabiny.

1.

Znaki i napisy inne niż znak rozpoznawczy umieszcza się na statku powietrznym w odległości

nie mniejszej niż 50 cm od znaku rozpoznawczego.

2.

W przypadku gdy znaki i napisy inne niż znak rozpoznawczy umieszcza się w jednej linii

ze znakiem rozpoznawczym, ich wielkość nie może przekraczać 0,8 wielkości znaku rozpoznawczego.

1.

Wykaz znaków rozpoznawczych wykorzystywanych do lotów przez statki powietrzne niewpisane

do rejestru prowadzi się w postaci kart ewidencji, odrębnie dla każdej organizacji

produkującej, która złożyła wniosek o przyznanie znaku rozpoznawczego lub grupy znaków

rozpoznawczych.

2.

Karta ewidencji zawiera

1)

nazwę organizacji produkującej, której Prezes Urzędu przyznał znak rozpoznawczy lub

grupę znaków rozpoznawczych;

2)

numer certyfikatu upoważniającego do wykonywania działalności w lotnictwie cywilnym

w zakresie produkcji statków powietrznych;

3)

przyznany znak rozpoznawczy lub przyznaną grupę znaków rozpoznawczych.

Wykreślenie znaków rozpoznawczych wykorzystywanych do lotów przez statki powietrzne

niewpisane do rejestru z wykazu, o którym mowa w § 20 ust. 1, następuje

1)

na wniosek organizacji produkującej, która złożyła wniosek o przyznanie znaku rozpoznawczego

lub grupy znaków rozpoznawczych;

2)

z urzędu w przypadku utraty ważności certyfikatu, o którym mowa w § 20 ust. 2 pkt

2.

1.

Świadectwa rejestracji wydane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia i dotyczące

statków powietrznych niewykreślonych z rejestru cywilnych statków powietrznych zachowują

ważność.

2.

Do postępowań w sprawie wpisu statku powietrznego do rejestru cywilnych statków powietrznych,

zgłoszenia zmiany danych rejestrowych oraz wykreślenia statku powietrznego z tego

rejestru wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje

się przepisy obowiązujące przed dniem 2 stycznia 2021 r.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.