Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego

Rozporządzenie określa

1)

choroby zakaźne powodujące powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji

w warunkach domowych, oraz okresy izolacji lub izolacji w warunkach domowych;

2)

obowiązki lekarza lub felczera w przypadku podejrzenia lub rozpoznania zakażenia lub

choroby zakaźnej powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji

w warunkach domowych;

3)

organ, któremu jest przekazywana informacja o obowiązkowej hospitalizacji, izolacji

lub izolacji w warunkach domowych danej osoby;

4)

obowiązki szpitala w przypadku samowolnego opuszczenia szpitala przez osobę podlegającą

obowiązkowej hospitalizacji;

5)

choroby zakaźne powodujące powstanie obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego

u osób, o których mowa w art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń

i chorób zakaźnych u ludzi, oraz okresy obowiązkowej kwarantanny.

1.

Obowiązkowej hospitalizacji podlegają

1)

osoby chore na gruźlicę w okresie prątkowania oraz osoby z uzasadnionym podejrzeniem

o prątkowanie;

2)

osoby zakażone lub chore oraz podejrzane o zakażenie lub zachorowanie na

a)

błonicę,

b)

cholerę,

c)

dur brzuszny,

d)

dury rzekome A, B, C,

e)

dur wysypkowy (w tym choroba Brill-Zinssera),

f)

dżumę,

g)

Ebolę (EVD),

h)

wysoce zjadliwą grypę ptaków u ludzi (HPAI), w szczególności spowodowaną szczepami

H7 i H5,

i)

ospę prawdziwą,

j)

ostre nagminne porażenie dziecięce (poliomyelitis) oraz inne ostre porażenia wiotkie,

w tym zespół Guillaina-Barrégo,

k)

tularemię,

l)

wąglik,

m)

wściekliznę,

n)

wirusowe gorączki krwotoczne, w tym żółtą gorączkę,

o)

zakażenia biologicznymi czynnikami chorobotwórczymi wywołującymi zespoły ciężkiej

ostrej niewydolności oddechowej (SARI) lub innej niewydolności narządowej, w szczególności

-

bliskowschodni zespół niewydolności oddechowej (MERS),

-

zespół ostrej niewydolności oddechowej (SARS),

p)

zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych lub mózgu;

3)

osoby, u których stwierdzono zakażenie wywołane wirusem SARS-CoV-2 lub zachorowanie

na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2 (COVID-19) lub podejrzenie zakażenia lub zachorowania,

jeżeli nie zostały przez lekarza lub felczera skierowane do leczenia lub diagnostyki

laboratoryjnej w kierunku wirusa SARS-CoV-2 w ramach obowiązkowej izolacji lub izolacji

w warunkach domowych.

2.

Obowiązkowej izolacji lub izolacji w warunkach domowych podlegają osoby, u których

stwierdzono zakażenie wywołane wirusem SARS-CoV-2 lub zachorowanie na chorobę wywołaną

wirusem SARS-CoV-2 (COVID-19) lub podejrzenie zakażenia lub zachorowania, wobec których

lekarz lub felczer nie zastosował obowiązkowej hospitalizacji.

Lekarz lub felczer, który podejrzewa lub rozpoznaje zakażenie lub chorobę zakaźną

powodującą powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych

danej osoby

1)

kieruje osobę, o której mowa w § 2 ust. 1

a)

pkt 1 i 2, do wskazanego szpitala oraz niezwłocznie informuje ten szpital o tym fakcie,

b)

pkt 3, do wskazanego szpitala oraz niezwłocznie informuje ten szpital o tym fakcie,

chyba że po dokonaniu oceny stanu klinicznego tej osoby kieruje ją do leczenia lub

diagnostyki laboratoryjnej w kierunku wirusa SARS-CoV-2, do miejsca izolacji lub izolacji

w warunkach domowych;

2)

niezwłocznie przekazuje informację o skierowaniu, o którym mowa w pkt 1, państwowemu

powiatowemu inspektorowi sanitarnemu lub państwowemu granicznemu inspektorowi sanitarnemu

właściwemu dla miejsca pobytu osoby podejrzanej o zakażenie lub zachorowanie albo

zakażonej lub chorej na chorobę zakaźną;

3)

poucza osobę chorą lub osobę podejrzaną o chorobę zakaźną lub osobę sprawującą prawną

pieczę nad chorą lub podejrzaną o chorobę zakaźną osobą małoletnią lub bezradną albo

jej opiekuna faktycznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku

Praw Pacjenta

(Dz. U. z 2020 r. poz. 849) o powstałym obowiązku hospitalizacji albo izolacji lub izolacji w warunkach domowych

oraz odnotowuje ten fakt w dokumentacji medycznej pacjenta;

4)

zleca transport sanitarny do wskazanego szpitala albo miejsca izolacji albo izolacji

w warunkach domowych w przypadku pacjenta, który nie jest w stanie samodzielnie się

przemieszczać lub którego stan zdrowia to uzasadnia, albo przekazuje pacjentowi informację

o konieczności nieprzemieszczania się środkami publicznego transportu zbiorowego w

rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1944 i 2400);

5)

podejmuje inne działania zapobiegające szerzeniu się zachorowań.

1.

Osoby skierowane do izolacji w warunkach domowych z rozpoznaniem zakażenia wywołanym

wirusem SARS-CoV-2 lub zachorowania na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2 (COVID-19)

nie później niż w siódmej dobie odbywania izolacji w warunkach domowych otrzymują

na numer telefonu wskazany w systemie teleinformatycznym udostępnionym przez jednostkę

podległą ministrowi właściwemu do spraw zdrowia właściwą w zakresie systemów informacyjnych

ochrony zdrowia, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-13 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu

oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, wiadomość tekstową o konieczności skontaktowania się z lekarzem podstawowej opieki

zdrowotnej, w celu uzyskania informacji o czasie trwania izolacji w warunkach domowych.

2.

Zakończenie izolacji następuje

1)

po 3 dniach bez gorączki oraz bez objawów infekcji ze strony układu oddechowego, ale

nie wcześniej niż po 13 dniach od dnia wystąpienia objawów - w przypadku pacjenta

z objawami klinicznymi

a)

w izolacji szpitalnej albo w izolatorium, chyba że lekarz sprawujący opiekę nad pacjentem

przedłuży okres tej izolacji,

b)

w izolacji w warunkach domowych, chyba że lekarz podstawowej opieki zdrowotnej, który

udzielił teleporady lub porady w warunkach domowych nie wcześniej niż w ósmej dobie

odbywania tej izolacji, przedłuży okres jej trwania;

2)

po 10 dniach od daty uzyskania pierwszego dodatniego wyniku testu diagnostycznego

w kierunku SARS-CoV-2 - w przypadku pacjenta bez objawów klinicznych, chyba że lekarz

podstawowej opieki zdrowotnej, który udzielił teleporady lub porady w warunkach domowych

nie wcześniej niż w ósmej dobie odbywania tej izolacji, przedłuży okres jej trwania.

3.

W szczególnych sytuacjach, w tym w przypadku osób wykonujących zawód medyczny lub

sprawujących opiekę nad osobami przebywającymi w domach pomocy społecznej, lub przypadkach

uzasadnionych klinicznie, zakończenie izolacji, o której mowa w ust. 2, pacjenta,

w przypadku którego uzyskano dodatni wynik testu diagnostycznego w kierunku SARS-CoV-2,

następuje po uzyskaniu dwukrotnie ujemnego wyniku tego testu z próbek pobranych w

odstępach co najmniej 24-godzinnych, niezależnie od liczby dni, które upłynęły od

ostatniego dodatniego wyniku testu diagnostycznego w kierunku SARS-CoV-2, i od rodzaju

objawów klinicznych.

4.

W przypadku pacjentów immunoniekompetentnych okres izolacji może zostać przedłużony

do 20 dni. Decyzję w tej sprawie podejmuje lekarz sprawujący opiekę nad pacjentem

w szpitalu albo izolatorium albo lekarz podstawowej opieki zdrowotnej.

5.

W przypadku osób, o których mowa w ust. 2, warunku zakończenia izolacji szpitalnej

albo w izolatorium nie stanowi wykonanie testu molekularnego RT-PCR.

Osoby upoważnione przez lekarza podstawowej opieki zdrowotnej do wystawiania recept

lub skierowań na podstawie art. 41a ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty

(Dz. U. z 2020 r. poz. 514, z późn. zm. mogą w imieniu tego lekarza dokonywać czynności związanych z przedłużeniem izolacji

w warunkach domowych.

1.

W przypadku samowolnego opuszczenia szpitala przez osobę podlegającą obowiązkowi hospitalizacji

ordynator oddziału, lekarz kierujący oddziałem albo osoba upoważniona odpowiednio

przez tego ordynatora albo lekarza informuje o tym niezwłocznie państwowego powiatowego

inspektora sanitarnego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania chorego.

2.

Zgłoszenie samowolnego opuszczenia szpitala przez osobę podlegającą obowiązkowi hospitalizacji,

o którym mowa w ust. 1

1)

obejmuje dane, o których mowa w art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń

i chorób zakaźnych u ludzi, w zakresie koniecznym do podjęcia działań zapobiegawczych lub przeciwepidemicznych

przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej;

2)

jest dokonywane telefonicznie na numer telefonu alarmowego zamieszczonego w Biuletynie

Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwej stacji sanitarno-epidemiologicznej.

1.

Obowiązek kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego u osób, o których mowa w art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń

i chorób zakaźnych u ludzi, powstaje w przypadku narażenia na następujące choroby zakaźne lub pozostawania w

styczności ze źródłem biologicznych czynników chorobotwórczych je wywołujących

1)

cholerę;

2)

dżumę płucną;

3)

zespół ostrej niewydolności oddechowej (SARS);

4)

chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2 (COVID-19);

5)

bliskowschodni zespół niewydolności oddechowej (MERS);

6)

Ebolę (EVD);

7)

ospę prawdziwą;

8)

wirusowe gorączki krwotoczne.

2.

Okresy obowiązkowej kwarantanny wynoszą

1)

5 dni - w przypadku cholery,

2)

6 dni - w przypadku dżumy płucnej,

3)

10 dni - w przypadku zespołu ostrej niewydolności oddechowej (SARS),

4)

14 dni - w przypadku bliskowschodniego zespołu niewydolności oddechowej (MERS),

5)

21 dni - w przypadku Eboli (EVD), ospy prawdziwej oraz wirusowych gorączek krwotocznych

- licząc od dnia następującego po ostatnim dniu odpowiednio narażenia albo styczności.

3.

Okres obowiązkowej kwarantanny z powodu narażenia na zakażenie wirusem SARS-CoV-2

u osób, u których nie wystąpiły objawy choroby COVID-19, albo styczności ze źródłem

zakażenia ulega zakończeniu po 10 dniach, licząc od dnia następującego po ostatnim

dniu odpowiednio narażenia albo styczności. Państwowy powiatowy inspektor sanitarny,

w uzasadnionych przypadkach, decyduje o skróceniu albo zwolnieniu z obowiązku odbycia

obowiązkowej kwarantanny.

4.

W przypadku osoby zamieszkującej lub prowadzącej wspólne gospodarstwo domowe z osobą,

u której stwierdzono zakażenie wirusem SARS-CoV-2 i która została poddana z tej przyczyny

izolacji w warunkach domowych, okres obowiązkowej kwarantanny ulega zakończeniu po

upływie 7 dni od dnia zakończenia tej izolacji. Państwowy powiatowy inspektor sanitarny,

w uzasadnionych przypadkach, decyduje o skróceniu albo zwolnieniu z obowiązku odbycia

obowiązkowej kwarantanny.

5.

Okres obowiązkowej kwarantanny osoby skierowanej do diagnostyki laboratoryjnej w kierunku

wirusa SARS-CoV-2, zgodnie ze standardem organizacyjnym opieki zdrowotnej nad pacjentem

podejrzanym o zakażenie lub zakażonym wirusem SARS-CoV-2, określonym w przepisach

wydanych na podstawie art. 22 ust. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 295, 567, 1493, 2112, 2345 i 2401), ulega zakończeniu z chwilą uzyskania negatywnego wyniku testu diagnostycznego w

kierunku SARS-CoV-2, nie później jednak niż po upływie 10 dni od dnia następującego

po dniu skierowania do wykonania testu diagnostycznego w kierunku SARS-CoV-2.

6.

W przypadku osoby uczestniczącej w udzielaniu świadczeń opieki zdrowotnej osobom chorym

na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2 przepisu ust. 1 pkt 4 nie stosuje się, jeżeli

osoba ta będzie codziennie, przed rozpoczęciem uczestniczenia w udzielaniu tych świadczeń,

przez okres co najmniej 7 dni po dniu styczności ze źródłem biologicznych czynników

chorobotwórczych badana testem antygenowym.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.