Obwieszczenie Ministra Edukacji i Nauki z dnia 27 stycznia 2021 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie szczegółowych warunków wynagradzania zastępców Dyrektora, Koordynatorów Dyscyplin oraz pracowników Biura Narodowego Centrum Nauki

Wynagrodzenie zastępcy Dyrektora oraz głównego księgowego Narodowego Centrum Nauki,

zwanego dalej „Centrum”, ustala Dyrektor Centrum, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami

prawnymi

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2136).

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z mocą od

dnia 1 stycznia 2020 r.

1.

Wynagrodzenie Koordynatora Dyscyplin, zwanego dalej „Koordynatorem”, składa się z

1)

wynagrodzenia zasadniczego;

2)

dodatku za wieloletnią pracę.

2.

Koordynatorowi zatrudnionemu w niepełnym wymiarze czasu pracy przysługuje wynagrodzenie,

o którym mowa w ust. 1, w wysokości proporcjonalnej do wymiaru czasu pracy określonego

w umowie o pracę.

3.

Wysokość przysługującego Koordynatorowi dodatku za wieloletnią pracę ustala się zgodnie

z warunkami określonymi w § 5.

3a

Koordynatorowi może być przyznany dodatek specjalny, ustalany zgodnie z warunkami

określonymi w § 7.

4.

Koordynatorowi przysługuje nagroda jubileuszowa, ustalana zgodnie z warunkami określonymi

w § 9.

5.

Koordynatorowi przysługuje dodatkowe wynagrodzenie roczne, ustalane zgodnie z warunkami

określonymi w § 10 i 11.

6.

Koordynatorowi, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na rentę z tytułu

niezdolności do pracy lub emeryturę, przysługuje odprawa pieniężna ustalana zgodnie

z warunkami określonymi w § 12, z zastrzeżeniem, że jeżeli zatrudnienie na stanowisku

Koordynatora stanowi dodatkowe zatrudnienie, odprawa pieniężna nie przysługuje.

1.

Wynagrodzenie pracownika Biura Centrum, zwanego dalej „pracownikiem”, składa się z

1)

wynagrodzenia zasadniczego przewidzianego dla zajmowanego stanowiska pracy;

2)

dodatku za wieloletnią pracę.

2.

Pracownikowi zatrudnionemu w niepełnym wymiarze czasu pracy przysługuje wynagrodzenie,

o którym mowa w ust. 1, w wysokości proporcjonalnej do wymiaru czasu pracy określonego

w umowie o pracę.

Ustala się tabelę kwot miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego Koordynatora oraz dla

poszczególnych stanowisk pracowników, z uwzględnieniem kwalifikacji niezbędnych do

wykonywania pracy na danym stanowisku, stanowiącą załącznik do rozporządzenia.

1.

Pracownikowi przysługuje dodatek za wieloletnią pracę w wysokości wynoszącej po pięciu

latach pracy 5% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego. Dodatek ten wzrasta o 1%

za każdy kolejny rok pracy, aż do osiągnięcia 20% miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego.

2.

Do okresów pracy uprawniających do dodatku za wieloletnią pracę wlicza się wszystkie

poprzednie zakończone okresy zatrudnienia oraz inne udokumentowane okresy, jeżeli

z mocy odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą

uprawnienia pracownicze.

3.

Przy ustalaniu prawa do dodatku za wieloletnią pracę przysługującego pracownikowi,

który był zatrudniony równocześnie w ramach więcej niż jednego zakończonego stosunku

pracy, do okresu uprawniającego do dodatku za wieloletnią pracę wlicza się jeden z

tych okresów zatrudnienia.

4.

Dodatek za wieloletnią pracę przysługuje pracownikowi za dni, za które otrzymuje on

wynagrodzenie, oraz za dni nieobecności w pracy z tytułu niezdolności do pracy wskutek

choroby albo konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem lub chorym członkiem

rodziny, za które pracownik otrzymuje z tego tytułu zasiłek z ubezpieczenia społecznego.

5.

Dodatek za wieloletnią pracę jest wypłacany w terminie wypłaty wynagrodzenia

1)

począwszy od pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w

którym pracownik nabył prawo do dodatku lub wyższej stawki dodatku, jeżeli nabycie

prawa nastąpiło w ciągu miesiąca;

2)

za dany miesiąc, jeżeli nabycie prawa do dodatku lub wyższej stawki dodatku nastąpiło

pierwszego dnia miesiąca.

1.

Pracownikowi kierującemu zespołem pracowników lub koordynującemu wykonanie określonych

zadań może być przyznany na czas określony dodatek funkcyjny.

2.

Wysokość dodatku funkcyjnego wynosi nie mniej niż 5% kwoty przysługującego pracownikowi

wynagrodzenia zasadniczego. Maksymalna wysokość dodatku funkcyjnego nie może przekroczyć

20% kwoty przysługującego pracownikowi wynagrodzenia zasadniczego.

3.

Przy ustalaniu wysokości dodatku funkcyjnego bierze się pod uwagę

1)

kwalifikacje zawodowe pracownika;

2)

staż pracy pracownika;

3)

zakres odpowiedzialności i samodzielności wymaganej w związku z kierowaniem zespołem

pracowników lub koordynacją wykonania określonych zadań;

4)

zakres i stopień trudności powierzonych pracownikowi obowiązków.

1.

Pracownikowi może być przyznany na czas określony dodatek specjalny z tytułu okresowego

zwiększenia obowiązków służbowych.

2.

Dodatek specjalny może być przyznany w szczególności z tytułu realizacji zadań współfinansowanych

ze środków funduszy strukturalnych Unii Europejskiej albo z niepodlegających zwrotowi

środków w ramach pomocy udzielonej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA).

3.

Dodatek specjalny nie może przekraczać 40% kwoty przysługującego pracownikowi wynagrodzenia

zasadniczego.

1.

Tworzy się fundusz nagród, z przeznaczeniem na nagrody za szczególne osiągnięcia w

pracy zawodowej, w wysokości 3% planowanych środków na wynagrodzenia osobowe, pozostający

w dyspozycji Dyrektora Centrum.

2.

Fundusz nagród, o którym mowa w ust. 1, może być podwyższany w ramach posiadanych

środków na wynagrodzenia.

1.

Pracownikowi przysługuje nagroda jubileuszowa w wysokości

1)

75% miesięcznego wynagrodzenia - po 20 latach pracy;

2)

100% miesięcznego wynagrodzenia - po 25 latach pracy;

3)

150% miesięcznego wynagrodzenia - po 30 latach pracy;

4)

200% miesięcznego wynagrodzenia - po 35 latach pracy;

5)

300% miesięcznego wynagrodzenia - po 40 latach pracy;

6)

400% miesięcznego wynagrodzenia - po 45 latach pracy.

2.

Do okresu pracy uprawniającego do nagrody jubileuszowej wlicza się wszystkie poprzednie

zakończone okresy zatrudnienia oraz inne udokumentowane okresy, jeżeli z mocy odrębnych

przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.

3.

W razie równoczesnego pozostawania w więcej niż jednym stosunku pracy, do okresu pracy

uprawniającego do nagrody jubileuszowej wlicza się jeden z tych okresów.

4.

Pracownik nabywa prawo do nagrody jubileuszowej w dniu upływu okresu uprawniającego

do tej nagrody.

5.

Wypłata nagrody jubileuszowej następuje niezwłocznie po nabyciu prawa do tej nagrody.

6.

Podstawę obliczenia nagrody jubileuszowej stanowi wynagrodzenie przysługujące pracownikowi

w dniu nabycia prawa do nagrody, a jeżeli dla pracownika jest to korzystniejsze -

wynagrodzenie przysługujące mu w dniu jej wypłaty. Jeżeli nabycie prawa do nagrody

jubileuszowej nastąpiło w trakcie zatrudnienia w innym wymiarze czasu pracy niż w

dniu jej wypłaty, podstawę obliczenia nagrody stanowi wynagrodzenie przysługujące

temu pracownikowi w dniu nabycia prawa do nagrody jubileuszowej. Nagrodę jubileuszową

oblicza się zgodnie z przepisami obowiązującymi przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego

za urlop wypoczynkowy.

7.

W razie ustania stosunku pracy w związku z przejściem na rentę z tytułu niezdolności

do pracy lub emeryturę pracownikowi, któremu do nabycia prawa do nagrody jubileuszowej

brakuje mniej niż 12 miesięcy, licząc od dnia ustania stosunku pracy, nagrodę tę wypłaca

się w dniu ustania stosunku pracy.

8.

Jeżeli w dniu wejścia w życie przepisów wprowadzających zaliczalność do okresów uprawniających

do świadczeń pracowniczych okresów niepodlegających dotychczas zaliczeniu upływa okres

uprawniający pracownika do dwóch lub więcej nagród jubileuszowych, wypłaca mu się

tylko jedną nagrodę - najwyższą.

9.

Pracownikowi, który w dniu wejścia w życie przepisów, o których mowa w ust. 8, ma

dłuższy okres zatrudnienia niż wymagany do nagrody jubileuszowej danego stopnia, a

w terminie 12 miesięcy od tego dnia upłynie okres uprawniający go do nabycia nagrody

jubileuszowej wyższego stopnia, nagrodę niższą wypłaca się w pełnej wysokości, a w

dniu nabycia prawa do nagrody wyższej - różnicę między kwotą nagrody wyższej a kwotą

nagrody niższej.

10.

Przepisy ust. 8 i 9 mają odpowiednio zastosowanie, jeżeli w dniu, w którym pracownik

udokumentował swoje prawo do nagrody jubileuszowej, był uprawniony do nagrody wyższego

stopnia oraz gdy nabędzie to prawo w ciągu 12 miesięcy od tego dnia.

1.

Pracownikowi przysługuje dodatkowe wynagrodzenie roczne.

2.

Pracownik nabywa prawo do dodatkowego wynagrodzenia rocznego w pełnej wysokości po

przepracowaniu w Biurze Centrum całego roku kalendarzowego.

3.

Pracownik, który nie przepracował w Biurze Centrum całego roku kalendarzowego, nabywa

prawo do dodatkowego wynagrodzenia rocznego w wysokości proporcjonalnej do okresu

przepracowanego, pod warunkiem że okres ten wynosi co najmniej 6 miesięcy.

4.

Przepracowanie co najmniej 6 miesięcy warunkujących nabycie prawa do dodatkowego wynagrodzenia

rocznego nie jest wymagane w przypadkach

1)

rozwiązania stosunku pracy w związku z

a)

przejściem na emeryturę, rentę szkoleniową albo rentę z tytułu niezdolności do pracy

lub świadczenie rehabilitacyjne,

b)

przeniesieniem służbowym, powołaniem lub wyborem,

c)

likwidacją Centrum albo zmniejszeniem zatrudnienia z przyczyn dotyczących pracodawcy,

d)

likwidacją komórki organizacyjnej Biura Centrum lub jej reorganizacją;

2)

korzystania z urlopu wychowawczego.

5.

Pracownik nie nabywa prawa do dodatkowego wynagrodzenia rocznego w przypadkach

1)

nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy trwającej dłużej niż dwa dni;

2)

stawienia się do pracy lub przebywania w pracy w stanie nietrzeźwości;

3)

wymierzenia pracownikowi kary dyscyplinarnej wydalenia z pracy;

4)

rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika.

1.

Dodatkowe wynagrodzenie roczne ustala się w wysokości 8,5% sumy wynagrodzenia otrzymanego

przez pracownika w ciągu roku kalendarzowego, za który przysługuje to dodatkowe wynagrodzenie,

uwzględniając składniki wynagrodzenia przyjmowane do obliczenia ekwiwalentu pieniężnego

za urlop wypoczynkowy, a także wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy oraz wynagrodzenie

za czas pozostawania bez pracy przysługujące pracownikowi, który podjął pracę w wyniku

przywrócenia do pracy.

2.

W przypadkach, o których mowa w § 10 ust. 3, wysokość dodatkowego wynagrodzenia rocznego

ustala się proporcjonalnie do okresu przepracowanego w Biurze Centrum.

3.

Dodatkowe wynagrodzenie roczne jest wypłacane z wyodrębnionych na ten cel środków

na wynagrodzenia.

4.

Dodatkowe wynagrodzenie roczne wypłaca się, z zastrzeżeniem ust. 5, nie później niż

w ciągu pierwszych trzech miesięcy roku kalendarzowego następującego po roku, za który

przysługuje to wynagrodzenie.

5.

Pracownikowi, z którym rozwiązano stosunek pracy w związku z likwidacją Centrum, dodatkowe

wynagrodzenie roczne wypłaca się w dniu rozwiązania stosunku pracy.

1.

Pracownikowi, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na rentę z tytułu

niezdolności do pracy lub emeryturę, przysługuje jednorazowa odprawa pieniężna w wysokości

1)

jednomiesięcznego wynagrodzenia otrzymanego za ostatni miesiąc zatrudnienia - jeżeli

przepracował mniej niż 15 lat;

2)

dwumiesięcznego wynagrodzenia otrzymanego za ostatni miesiąc zatrudnienia - jeżeli

przepracował co najmniej 15 lat;

3)

trzymiesięcznego wynagrodzenia otrzymanego za ostatni miesiąc zatrudnienia - jeżeli

przepracował co najmniej 20 lat.

2.

Do okresów pracy uprawniających do odprawy pieniężnej wlicza się wszystkie poprzednie

zakończone okresy zatrudnienia, a także inne udokumentowane okresy, jeżeli z mocy

odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia

pracownicze.

3.

W przypadku gdy praca w Biurze Centrum stanowi dodatkowe zatrudnienie, do okresu tego

zatrudnienia nie zalicza się okresów zatrudnienia podstawowego.

4.

Odprawę pieniężną oblicza się według przepisów obowiązujących przy ustalaniu ekwiwalentu

pieniężnego za urlop wypoczynkowy.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 2010 r.