Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 września 2021 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych

Ustawa określa sposób ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego pracowników

wykonujących zawody medyczne oraz pracowników działalności podstawowej, innych niż

pracownicy wykonujący zawody medyczne, zatrudnionych w podmiotach leczniczych, uwzględniający

rodzaj wykonywanej pracy oraz sposób osiągania najniższego wynagrodzenia zasadniczego.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1

najniższe wynagrodzenie zasadnicze - najniższe miesięczne wynagrodzenie zasadnicze

przysługujące pracownikowi wykonującemu zawód medyczny oraz pracownikowi działalności

podstawowej, innemu niż pracownik wykonujący zawód medyczny, zatrudnionym w podmiocie

leczniczym, obliczone w sposób określony w art. 3 albo art. 7;

1

najniższe wynagrodzenie zasadnicze - najniższe miesięczne wynagrodzenie zasadnicze

przysługujące pracownikowi wykonującemu zawód medyczny oraz pracownikowi działalności

podstawowej, innemu niż pracownik wykonujący zawód medyczny, zatrudnionym w podmiocie

leczniczym, obliczone w sposób określony w art. 3, art. 3a albo art. 7;

2)

podmiot leczniczy - podmiot leczniczy, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. z 2021 r. poz. 711);

3)

pracownik wykonujący zawód medyczny

a)

osoba wykonująca zawód medyczny w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, która jest zatrudniona w ramach stosunku pracy w podmiocie leczniczym,

b)

osoba zatrudniona w ramach stosunku pracy w podmiocie leczniczym, która bierze bezpośredni

udział w wykonywaniu zadań Państwowej Inspekcji Sanitarnej polegających na sprawowaniu

zapobiegawczego i bieżącego nadzoru sanitarnego, prowadzeniu działalności zapobiegawczej

i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych i innych chorób powodowanych warunkami

środowiska oraz na prowadzeniu działalności oświatowo-zdrowotnej;

4)

pracownik działalności podstawowej, inny niż pracownik wykonujący zawód medyczny -

osoba zatrudniona w ramach stosunku pracy w podmiocie leczniczym, inna niż pracownik

wykonujący zawód medyczny, która wykonuje pracę pozostającą w związku z udzielaniem

świadczeń zdrowotnych w komórkach organizacyjnych zakładu leczniczego, których działalność

jest związana z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, zatrudniona na stanowisku działalności

podstawowej określonym w części pierwszej załącznika do rozporządzenia wydanego na

podstawie art. 50 ust. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej lub stanowisku analogicznym.

1.

Do dnia 1 lipca 2021 r. podmiot leczniczy dokonuje podwyższenia wynagrodzenia zasadniczego

pracownika wykonującego zawód medyczny oraz pracownika działalności podstawowej, innego

niż pracownik wykonujący zawód medyczny, którego wynagrodzenie zasadnicze jest niższe

od najniższego wynagrodzenia zasadniczego, ustalonego jako iloczyn współczynnika pracy

określonego w załączniku do ustawy i kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

brutto w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym ustalenie, ogłoszonego przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”, do wysokości nie niższej niż najniższe wynagrodzenie zasadnicze, z uwzględnieniem

następujących warunków

1)

sposób podwyższania wynagrodzenia zasadniczego ustalają, w drodze porozumienia, strony

uprawnione w danym podmiocie leczniczym do zawarcia zakładowego układu zbiorowego

pracy, zwanego dalej „porozumieniem”;

2)

podmiot leczniczy, u którego nie działa zakładowa organizacja związkowa, zawiera porozumienie

z pracownikiem wybranym przez pracowników podmiotu leczniczego do reprezentowania

ich interesów;

3)

jeżeli porozumienie nie zostanie zawarte, sposób podwyższania wynagrodzenia zasadniczego

ustala w drodze zarządzenia w sprawie podwyższenia wynagrodzenia, zwanego dalej „zarządzeniem”

a)

kierownik podmiotu leczniczego,

b)

podmiot tworzący, o którym mowa w art. 4 pkt 1 - w przypadku podmiotów leczniczych

działających w formie jednostek budżetowych i jednostek wojskowych, o których mowa

w art. 4 ust. 1 pkt 3 i 7 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej;

4)

ustalony w drodze porozumienia albo zarządzenia sposób podwyższenia wynagrodzenia

zasadniczego zapewnia proporcjonalny dla każdej z grup zawodowych średni wzrost tego

wynagrodzenia.

2.

Pracownikowi wykonującemu zawód medyczny oraz pracownikowi działalności podstawowej,

innemu niż pracownik wykonujący zawód medyczny, zatrudnionym w niepełnym wymiarze

czasu pracy najniższe wynagrodzenie zasadnicze oblicza się proporcjonalnie do wymiaru

czasu pracy określonego w ramach stosunku pracy.

3.

Ustalony w drodze porozumienia albo zarządzenia sposób podwyższania wynagrodzenia

zasadniczego osoby zajmującej stanowisko pielęgniarki lub położnej uwzględnia wzrost

miesięcznego wynagrodzenia danej pielęgniarki albo położnej dokonany na podstawie

przepisów wydanych na podstawie art. 137 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1285, 1292 i 1559).

4.

Od dnia 2 lipca 2021 r. wynagrodzenie zasadnicze pracownika wykonującego zawód medyczny

oraz pracownika działalności podstawowej, innego niż pracownik wykonujący zawód medyczny,

nie może być niższe niż najniższe wynagrodzenie zasadnicze ustalone w sposób określony

w ust. 1 na dzień 1 lipca 2021 r.

1.

Corocznie na dzień 1 lipca podmiot leczniczy dokonuje podwyższenia wynagrodzenia zasadniczego

pracownika wykonującego zawód medyczny oraz pracownika działalności podstawowej, innego

niż pracownik wykonujący zawód medyczny, którego wynagrodzenie zasadnicze jest niższe

od najniższego wynagrodzenia zasadniczego, ustalonego jako iloczyn współczynnika pracy

określonego w załączniku do ustawy i kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

brutto w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym ustalenie, ogłoszonego przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”, do wysokości nie niższej niż najniższe wynagrodzenie zasadnicze, z uwzględnieniem

następujących warunków

1)

sposób podwyższania wynagrodzenia zasadniczego ustalają strony uprawnione w danym

podmiocie leczniczym do zawarcia zakładowego układu zbiorowego pracy w drodze porozumienia;

2)

podmiot leczniczy, u którego nie działa zakładowa organizacja związkowa, zawiera porozumienie

z pracownikiem wybranym przez pracowników podmiotu leczniczego do reprezentowania

ich interesów;

3)

porozumienie zawiera się corocznie do dnia 31 maja;

4)

jeżeli porozumienie nie zostanie zawarte w terminie określonym w pkt 3, sposób podwyższania

wynagrodzenia zasadniczego ustala corocznie do dnia 15 czerwca, w drodze zarządzenia

w sprawie podwyższenia wynagrodzenia

a)

kierownik podmiotu leczniczego,

b)

podmiot tworzący, o którym mowa w art. 4 pkt 1 - w przypadku podmiotów leczniczych

działających w formie jednostek budżetowych i jednostek wojskowych, o których mowa

w art. 4 ust. 1 pkt 3 i 7 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.

2.

Pracownikowi wykonującemu zawód medyczny oraz pracownikowi działalności podstawowej,

innemu niż pracownik wykonujący zawód medyczny, zatrudnionym w niepełnym wymiarze

czasu pracy najniższe wynagrodzenie zasadnicze oblicza się proporcjonalnie do wymiaru

czasu pracy określonego w ramach stosunku pracy.

3.

Od dnia 2 lipca danego roku wynagrodzenie zasadnicze pracownika wykonującego zawód

medyczny oraz pracownika działalności podstawowej, innego niż pracownik wykonujący

zawód medyczny, nie może być niższe niż najniższe wynagrodzenie zasadnicze ustalone

w sposób określony w ust. 1 na dzień 1 lipca danego roku.

1.

Porozumienie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, zawiera się w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

2.

Jeżeli porozumienie nie zostanie zawarte w terminie określonym w ust. 1, sposób podwyższania

wynagrodzenia zasadniczego ustala, w terminie 7 dni od dnia upływu terminu, o którym

mowa w ust. 1, w drodze zarządzenia w sprawie podwyższenia wynagrodzenia

1)

kierownik podmiotu leczniczego;

2)

podmiot tworzący, o którym mowa w art. 4 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1 - w przypadku

podmiotów leczniczych działających w formie jednostek budżetowych i jednostek wojskowych,

o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 i 7 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. z 2021 r. poz. 711).

Kontrolę wykonywania przepisów art. 3 przeprowadza

Kontrolę wykonywania przepisów art. 3 i art. 3a przeprowadza

1)

podmiot tworzący w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej na zasadach określonych w tej ustawie;

2)

Państwowa Inspekcja Pracy na zasadach określonych w ustawie z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1251 oraz z 2021 r. poz. 1529).

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1

pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.

W porozumieniu albo zarządzeniu określa się również zasady podwyższania wynagrodzenia

osoby zatrudnionej w ramach stosunku pracy w podmiocie leczniczym, niewykonującej

zawodu medycznego, tak aby wynagrodzenie to odpowiadało w szczególności rodzajowi

wykonywanej pracy i kwalifikacjom wymaganym przy jej wykonywaniu, a także uwzględniało

ilość i jakość świadczonej pracy. Przepisy art. 4 stosuje się odpowiednio.

1.

W latach 2017-2027 maksymalny limit wydatków z budżetu państwa będących skutkiem finansowym

ustawy z tytułu wzrostu kosztów związanych ze specjalizacją oraz realizacją staży

podyplomowych lekarzy i lekarzy dentystów wynosi 5 028 159 tys. zł, przy czym w kolejnych

latach wyniesie maksymalnie w

1)

2017 r. - 0 zł;

2)

2018 r. - 64 086 tys. zł;

3)

2019 r. - 102 457 tys. zł;

4)

2020 r. - 195 666 tys. zł;

5)

2021 r. - 302 924 tys. zł;

6)

2022 r. - 727 171 tys. zł;

7)

2023 r. - 727 171 tys. zł;

8)

2024 r. - 727 171 tys. zł;

9)

2025 r. - 727 171 tys. zł;

10)

2026 r. - 727 171 tys. zł;

11)

2027 r. - 727 171 tys. zł.

2.

Liczbę wolnych miejsc szkoleniowych dla lekarzy i lekarzy dentystów w poszczególnych

dziedzinach medycyny w trybie rezydentury ustala się na dany rok, uwzględniając limit

wydatków określony w ust. 1 pomniejszony o wysokość środków budżetowych przeznaczonych

na sfinansowanie kosztów związanych z realizacją obowiązkowych staży podyplomowych

lekarzy i lekarzy dentystów.

3.

Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o których mowa w

ust. 1, oraz wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 2, jest minister

właściwy do spraw zdrowia.

1.

Do dnia 30 czerwca 2019 r. najniższe wynagrodzenie zasadnicze ustala się jako iloczyn

współczynnika pracy określonego w załączniku do ustawy i kwoty 3900 zł brutto.

2.

Od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 30 czerwca 2020 r. najniższe wynagrodzenie zasadnicze

ustala się jako iloczyn współczynnika pracy określonego w załączniku do ustawy i kwoty

4200 zł brutto.

W 2017 r. porozumienie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, zawiera się w terminie

miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

W przypadku zbiegu przepisów ustawy zmienianej w art. 13 i przepisów art. 19 stosuje

się przepisy bardziej korzystne dla osób, o których mowa w art. 19 ust. 1.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 30 grudnia 2020 r., z wyjątkiem

1)

art. 1-3, art. 5 pkt 1 i 2, art. 6-8, art. 11 i art. 12, które wchodzą w życie z dniem

następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 9 pkt 5, który wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 9 pkt 1-4, art. 10 i art. 26-30, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.;

4)

art. 13, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.