Orzeczenie Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 października 2020 r. sygn. akt K 1/20

Wyrok Trybunału Konstytucyjnegoz dnia 22 października 2020 r.

Treść wyroku

Trybunał Konstytucyjny w składzie

Julia Przyłębska - przewodniczący,

Zbigniew Jędrzejewski,

Leon Kieres,

Mariusz Muszyński,

Krystyna Pawłowicz,

Stanisław Piotrowicz,

Justyn Piskorski - sprawozdawca,

Piotr Pszczółkowski,

Bartłomiej Sochański,

Jakub Stelina,

Wojciech Sych,

Michał Warciński,

Jarosław Wyrembak,

protokolant: Grażyna Szałygo,

po rozpoznaniu, z udziałem wnioskodawcy oraz Sejmu i Prokuratora Generalnego, na rozprawie

w dniu 22 października 2020 r., wniosku grupy posłów o zbadanie zgodności

art. 4a ust. 1 pkt 2 oraz art. 4a ust. 2 zdanie pierwsze ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r.

o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania

ciąży

(Dz. U. Nr 17, poz. 78, ze zm.) z art. 30 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez to, że legalizują praktyki

eugeniczne w stosunku do dziecka jeszcze nieurodzonego, odmawiając mu tym samym poszanowania

i ochrony godności człowieka,

ewentualnie - w razie nieuwzględnienia powyższego

art. 4a ust. 1 pkt 2 oraz art. 4a ust. 2 zdanie pierwsze ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r.

o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania

ciąży z art. 38 w związku z art. 30 i art. 31 ust. 3 oraz z art. 38 w związku z art. 32

ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez to, że legalizują praktyki

eugeniczne w zakresie prawa do życia dziecka jeszcze nieurodzonego oraz uzależniają

ochronę prawa do życia dziecka jeszcze nieurodzonego od jego stanu zdrowia, co stanowi

zakazaną bezpośrednią dyskryminację,

oraz

art. 4a ust. 1 pkt 2 oraz art. 4a ust. 2 zdanie pierwsze ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r.

o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania

ciąży z art. 38 w związku z art. 31 ust. 3 oraz w związku z art. 2 i art. 42 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej przez to, że legalizują przerywanie ciąży bez dostatecznego

usprawiedliwienia koniecznością ochrony innej wartości, prawa lub wolności konstytucyjnej

oraz posługują się nieokreślonymi kryteriami tej legalizacji, naruszając w ten sposób

gwarancje konstytucyjne dla życia ludzkiego,

orzeka

Art. 4a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu

ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży

(Dz. U. Nr 17, poz. 78, z 1995 r. Nr 66, poz. 334, z 1996 r. Nr 139, poz. 646, z 1997 r. Nr 141, poz. 943 i Nr 157, poz. 1040, z 1999 r. Nr 5, poz. 32 oraz z 2001 r. Nr 154, poz. 1792) jest niezgodny z art. 38 w związku z art. 30 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Ponadto postanawia

umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie.

Orzeczenie zapadło większością głosów.

Pokaż całość