Ustawa z dnia 16 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2020 r. poz. 30, 413, 568, 1086, 1458 i 2320) wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 49a dodaje się art. 49b w brzmieniu

„

Art. 49b.

Jeżeli wątpliwości co do wieku pokrzywdzonego nie da się usunąć, a zachodzi uzasadnione

przypuszczenie, że jest on małoletni, stosuje się do niego przepisy niniejszego kodeksu

dotyczące małoletnich pokrzywdzonych.

”

;

2)

po art. 52 dodaje się art. 52a w brzmieniu

„

Art. 52a.

Mając na względzie potrzebę zastosowania wobec pokrzywdzonego art. 147 § 1 w odniesieniu

do czynności, o której mowa w art. 143 § 1 pkt 2, a także art. 177 § 1a, art. 184-185c, art. 299a § 1, art. 360

§ 1 pkt 1 lit. d oraz pkt 3, art. 390 § 2 i 3 oraz art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 28

listopada 2014 r. o ochronie i pomocy dla pokrzywdzonego i świadka

(Dz. U. z 2015 r. poz. 21), organ prowadzący postępowanie karne ustala okoliczności sprawy, w szczególności

dotyczące właściwości i warunków osobistych pokrzywdzonego, a także rodzaju i rozmiaru

ujemnych następstw przestępstwa. Przed rozpoczęciem czynności wskazanych w przepisach

wymienionych w zdaniu pierwszym organ odbiera od pokrzywdzonego oświadczenie, czy

chce zastosowania przewidzianych w nich środków, chyba że odebranie oświadczenia jest

niemożliwe, zastosowanie określonego środka jest obowiązkowe lub organ prowadzący

postępowanie działa na wniosek pokrzywdzonego. Organ bierze pod uwagę oświadczenie

pokrzywdzonego.

”

.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Jeżeli wątpliwości co do wieku pokrzywdzonego nie da się usunąć, a zachodzi uzasadnione

przypuszczenie, że jest on małoletni, stosuje się do niego przepisy niniejszego kodeksu

dotyczące małoletnich pokrzywdzonych.

Mając na względzie potrzebę zastosowania wobec pokrzywdzonego art. 147 § 1 w odniesieniu

do czynności, o której mowa w art. 143 § 1 pkt 2, a także art. 177 § 1a, art. 184-185c, art. 299a § 1, art. 360

§ 1 pkt 1 lit. d oraz pkt 3, art. 390 § 2 i 3 oraz art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 28

listopada 2014 r. o ochronie i pomocy dla pokrzywdzonego i świadka

(Dz. U. z 2015 r. poz. 21), organ prowadzący postępowanie karne ustala okoliczności sprawy, w szczególności

dotyczące właściwości i warunków osobistych pokrzywdzonego, a także rodzaju i rozmiaru

ujemnych następstw przestępstwa. Przed rozpoczęciem czynności wskazanych w przepisach

wymienionych w zdaniu pierwszym organ odbiera od pokrzywdzonego oświadczenie, czy

chce zastosowania przewidzianych w nich środków, chyba że odebranie oświadczenia jest

niemożliwe, zastosowanie określonego środka jest obowiązkowe lub organ prowadzący

postępowanie działa na wniosek pokrzywdzonego. Organ bierze pod uwagę oświadczenie

pokrzywdzonego.