Obwieszczenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 lipca 2021 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie organizacji sądów wojskowych oraz ustalenia regulaminu wewnętrznego urzędowania tych sądów

1.

Rozporządzenie określa wewnętrzną organizację, porządek i czas urzędowania sądów wojskowych,

porządek czynności podejmowanych w sądach, wykonywanie zadań przez sędziów pełniących

funkcje kierownicze, tok czynności administracyjnych w sprawach należących do właściwości

sądów wojskowych oraz szczegółowe warunki udostępniania pomieszczeń dla uczestników

postępowania, świadków i innych osób przebywających w sądach.

2.

Użyte w przepisach rozporządzenia skróty oznaczają

1)

k.k. - ustawę z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1444 i 1517 oraz z 2021 r. poz. 1023);

2)

k.p.k. - ustawę z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2021 r. poz. 534 i 1023);

3)

p.w. K.p.k. - ustawę z dnia 6 czerwca 1997 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. poz. 556, z późn. zm.;

4)

k.k.w. - ustawę z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. z 2021 r. poz. 53, 472 i 1236);

5)

k.p.w. - ustawę z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2021 r. poz. 457 i 1005).

3.

(uchylony).

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

Nazwę wojskowego sądu okręgowego i garnizonowego ustala się zgodnie z nazwą miejscowości

stanowiącej jego siedzibę.

Wydziały zamiejscowe używają nazwy swego sądu z dodaniem wyrazów „Wydział Zamiejscowy

w...”.

1.

Nazw sądów wojskowych ustalonych w sposób wskazany w § 2 i 3 używa się na pieczęciach

urzędowych, w orzeczeniach i dokumentach wydanych przez sąd oraz umieszcza się na

aktach spraw danego sądu i na wszelkich pismach wychodzących z sądu.

2.

W orzeczeniach i na aktach spraw sądowych oraz wszelkich pismach wychodzących z poszczególnych

wydziałów wojskowego sądu okręgowego oprócz nazwy sądu podaje się również nazwę wydziału.

1.

Na zewnątrz budynku, w którym mieści się sąd wojskowy, umieszcza się w widocznym miejscu

tablicę z godłem państwa oraz nazwą sądu, bez określenia nazwy miejscowości.

2.

Jeżeli w budynku mieści się więcej niż jeden sąd, każdemu z tych sądów odpowiadać

powinna odrębna tablica z właściwym napisem.

3.

Wydziały zamiejscowe sądów wojskowych, dla których utworzono stały sekretariat, używają

nazwy swego sądu z dodaniem wyrazów: „Wydział Zamiejscowy w...”.

1.

Wewnątrz budynku, przy wejściu do pomieszczeń sądowych, umieszcza się tablicę informacyjną

wskazującą pełne nazwy poszczególnych komórek organizacyjnych sądu oraz oznaczenia

numerów pomieszczeń, w których mieści się każda z tych komórek, z podaniem godzin

przyjęć i załatwiania interesantów w określonych rodzajach spraw, w tym również informacje

o przyjmowaniu interesantów w ustalonych godzinach popołudniowych.

2.

W widocznym i ogólnie dostępnym miejscu pomieszczeń sądowych umieszcza się tablicę

przeznaczoną do wywieszania obwieszczeń przewidzianych w odrębnych przepisach.

3.

W sali rozpraw część przeznaczona dla publiczności powinna być wyodrębniona od części,

w której znajdują się stół sędziowski oraz miejsca dla osób uczestniczących w rozprawie.

4.

Obok sali rozpraw wydziela się pomieszczenie przeznaczone na pokój narad.

5.

W każdym sądzie wydziela się pomieszczenie poczekalni dla świadków oraz odrębne odpowiednio

zabezpieczone pomieszczenie dla doprowadzonych do sądu osób pozbawionych wolności.

Sądy i prezesi sądów używają pieczęci urzędowych z nazwą sądu i z wizerunkiem orła

określonym w ustawie z dnia 31 stycznia 1980 r. o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej

oraz o pieczęciach państwowych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1509).

1.

Poszczególne wydziały sądu mogą używać osobnych egzemplarzy pieczęci.

2.

Pieczęcie urzędowe o jednakowej treści są oznaczone numerami rozpoznawczymi umieszczonymi

w otoku pieczęci.

Kontrolę wydanych pieczęci prowadzi prezes sądu.

Za przechowywanie i używanie pieczęci wydanych do użytku wydziałów odpowiadają kierownicy

sekretariatów tych wydziałów.

1.

W wojskowym sądzie okręgowym mogą być tworzone wydziały

1)

wydział pierwszej instancji - do rozpoznawania w pierwszej instancji spraw z zakresu

prawa karnego oraz innych spraw, jeżeli zostały one przekazane do właściwości tego

sądu odrębnymi ustawami;

2)

wydział apelacyjny - do rozpoznawania w drugiej instancji spraw z zakresu prawa karnego

oraz innych spraw, jeżeli zostały one przekazane do właściwości tego sądu odrębnymi

ustawami.

2

Wydziały, o których mowa w ust. 1, tworzy i znosi Minister Sprawiedliwości na wniosek

prezesa właściwego sądu.

3.

Wydziałem kieruje przewodniczący, którym jest prezes lub zastępca prezesa sądu.

4.

Poszczególne wydziały sądu oznacza się kolejnymi liczbami rzymskimi.

1.

W sądach okręgowych działają sędziowie wizytatorzy.

2.

(uchylony).

Prezesi wojskowych sądów okręgowych mogą w podległych sądach wojskowych tworzyć, za

zgodą Ministra Sprawiedliwości, sekcje dla określonych rodzajów spraw.

1.

Prezes sądu kieruje powierzonym mu sądem, sprawując nadzór w zakresie organizacji

i działalności administracyjnej oraz w zakresie czynnej służby wojskowej żołnierzy

pełniących służbę w sądzie.

2.

Do obowiązków prezesa sądu okręgowego należą ponadto sprawy administracji i nadzoru

nad sądami garnizonowymi w okręgu wojskowego sądu okręgowego.

3.

Podczas nieobecności prezesa sądu jego obowiązki wykonuje zastępca lub sędzia wyznaczony

pisemnym rozkazem.

4.

W zakresie biurowości i administracji swoje obowiązki prezes sądu realizuje za pośrednictwem

kierownika sekretariatu.

5.

Zadania związane ze współpracą sądu z środkami społecznego przekazu wykonuje prezes

lub zastępca prezesa sądu albo wyznaczony sędzia.

6.

W sądach okręgowych zadania wymienione w ust. 5 mogą wykonywać rzecznicy prasowi.

7.

Rzecznika prasowego powołuje prezes sądu. W zakresie działalności informacyjnej rzecznik

podlega bezpośrednio prezesowi sądu.

1.

Czynności prezesa sądu w zakresie administracji sądowej obejmują w szczególności

1)

zapewnienie odpowiedniej obsady kadrowej i odpowiednich warunków socjalnych;

2)

organizację pracy sądu, w tym dbanie o należyte zaopatrzenie materiałowe;

3)

dbałość o należytą sprawność i kulturę w pracy oraz estetykę pomieszczeń sądowych;

4)

organizację szkoleń pracowników sądowych, ławników i kuratorów;

5)

przestrzeganie terminowości i poprawności sporządzania sprawozdań statystycznych;

6)

zaznajamianie się z aktami i pismami wpływającymi do sądu i wydawanie co do nich odpowiednich

zarządzeń;

7)

wyznaczanie obrońców z urzędu;

8)

czuwanie nad sprawnym tokiem postępowania odwoławczego, aż do przedstawienia akt sprawy

sądowi odwoławczemu. Po zwrocie akt zaznajamianie się z orzeczeniem sądu odwoławczego

i zarządzanie, aby z orzeczeniem tym zaznajomili się sędziowie, którzy wydali zaskarżone

orzeczenie, a w razie gdy orzeczenie dotyczy istotnego zagadnienia lub zagadnienia

prawnego, w którym orzecznictwo było niejednolite - wszyscy sędziowie;

9)

rozdzielanie pracy na wydziały w sądzie drugiej instancji, a w sądzie pierwszej instancji

między sędziów, przestrzegając właściwego ich obciążenia przy wyznaczaniu przewodniczącego

rozpraw i posiedzeń, jeżeli sam im nie przewodniczy;

10)

opiniowanie sędziów odbywających praktykę lub przebywających w sądzie w ramach delegacji;

11)

ustalanie planu urlopów sędziów i innych pracowników sądowych;

12)

opracowanie instrukcji kancelaryjnej ustalającej szczegółowy zakres wewnętrznego obiegu

pism oraz podziału czynności kancelaryjnych z zakresu administracji i nadzoru;

13)

wprowadzenie do użytku rzeczowych wykazów akt określających słownie i cyfrowo hasła

kwalifikacyjne wszystkich rodzajów spraw z zakresu administracji i nadzoru oraz funkcjonowania

sądu jako jednostki wojskowej, jakie załatwione są w sądzie, oraz zasady ich kwalifikacji

do materiałów archiwalnych - kategorii „A” lub dokumentacji niearchiwalnej ‒ kategorii

„B” w uzgodnieniu z właściwym archiwum państwowym i wojskowym;

14)

nadzór nad archiwum zakładowym;

15

wykonywanie zadań wynikających z ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 742);

16)

szkolenie rezerw osobowych oraz zapewnienie pełnej obsady na czas „W” zgodnie z przepisami

mobilizacyjnymi;

17)

wykonywanie innych czynności zleconych przez przełożonych;

18)

podejmowanie decyzji w sprawach bieżących, związanych ze sprawnym funkcjonowaniem

sądu;

19

udzielanie informacji na wnioski kierowane do sądu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 2176);

20

wykonywanie obowiązków administratora danych osobowych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 922 oraz z 2018 r. poz. 138 i 723)

2.

Do czynności wykonywanych przez prezesa sądu w zakresie sprawowanego nadzoru należą

1)

wyznaczanie terminów posiedzeń w poszczególnych sprawach i wydawanie wszelkich potrzebnych

zarządzeń, tak aby rozstrzygnięcie danej sprawy mogło nastąpić na pierwszym posiedzeniu;

2)

czuwanie nad właściwym poziomem orzecznictwa, organizowanie narad sędziów w celu omówienia

zagadnień prawnych budzących wątpliwości lub takich, w których orzecznictwo sądu jest

niejednolite;

3)

nadzorowanie operatywnego załatwiania spraw, ze szczególnym zwróceniem uwagi na bieg

terminów stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania;

4)

kontrolowanie zasadności odraczania i przerywania posiedzeń;

5)

nadzorowanie punktualnego rozpoczęcia rozpraw i posiedzeń;

6)

zapobieganie powstawaniu zaległości, a w razie ich powstania opracowanie planu ich

usunięcia i kontrolowanie wykonania tego planu;

7)

czuwanie nad terminowością sporządzania uzasadnień orzeczeń i kontrolowanie prawidłowości

ich wykonania;

8)

zaznajamianie sędziów z orzeczeniami sądu wyższego rzędu;

9)

czuwanie, aby zgłaszane przez świadków, biegłych, tłumaczy żądania w przedmiocie wynagrodzeń,

diet i zwrotu kosztów podróży były sprawnie rozpoznane, a należności - w razie ich

przyznania - niezwłocznie wypłacone;

10)

kontrolowanie na bieżąco sprawności, prawidłowości i terminowości pracy sekretariatu;

11)

sprawdzanie raz na kwartał ksiąg i dokonywanie oceny pracy sekretariatu, w zakresie

prawidłowego prowadzenia biurowości i kultury pracy;

12)

kierowanie szkoleniem pracowników sądu;

13)

współdziałanie z dowódcami jednostek wojskowych w zakresie wyboru i szkolenia ławników;

14)

opracowywanie analiz i sprawozdań oraz sygnalizowanie przełożonym zagadnień, które

powinny być omówione na odprawach służbowych lub zgromadzeniach sędziów sądów wojskowych;

15)

ustalenie zasad korzystania z list ławników przez poszczególne wydziały sądu w sposób

uwzględniający możliwie równomierny ich udział w rozprawach, także prowadzenie ewidencji

udziału wszystkich ławników w posiedzeniach sądu;

16)

zatwierdzanie dokonanego przez kierownika sekretariatu podziału czynności dla podległych

mu pracowników;

17)

ustalenie godzin przyjęć interesantów przez prezesa sądu, zastępcę oraz kierownika

sekretariatu, rozpatrywanie skarg i wniosków, odpowiadanie na pisma obywateli dotyczące

działalności sądu.

3.

Do czynności wykonywanych przez prezesa sądu związanych z gospodarką finansową sądu

należą

1)

sprawowanie kierownictwa oraz nadzoru nad gospodarką budżetową sądu;

2)

zarząd, ochrona oraz oszczędne gospodarowanie mieniem sądu;

3)

przestrzeganie zasad ochrony i bezpieczeństwa obiektów sądowych stosownie do obowiązujących

przepisów.

4.

Prezes wojskowego sądu okręgowego dodatkowo

1)

wyznacza sędziów do pełnienia czynności sędziowskich w poszczególnych wydziałach sądu;

2

w przypadku wniesienia kasacji lub skargi nadzwyczajnej, czuwa nad sprawnym wykonywaniem

czynności z zakresu tego postępowania, aż do przedstawienia akt Sądowi Najwyższemu

lub załatwienia sprawy w inny sposób;

3)

dokonuje podziału kompetencji pomiędzy zastępców prezesa;

4)

sporządza wykaz wyspecjalizowanych instytucji i organizacji społecznych uprawnionych

do prowadzenia mediacji oraz ustanawia listę mediatorów sądowych;

5)

przedstawia Rzecznikowi Praw Obywatelskich, na jego żądanie, informacje o stanie sprawy

prowadzonej w sądzie okręgowym lub nadzorowanej w sądzie garnizonowym.

Czynności wymienione w § 15 ust. 1 pkt 4, 5, 7, 11, 16 i ust. 2 pkt 2-6, 8, 11-13

prezes sądu może powierzyć pisemnym rozkazem wiceprezesowi, przewodniczącemu wydziału

lub innemu sędziemu.

Przewodniczący wydziału zamiejscowego wojskowego sądu garnizonowego wykonuje czynności

z zakresu administracji, które powierzy mu prezes właściwego sądu.

W razie zniesienia, podziału lub połączenia sądów tego samego szczebla funkcjonujących

w jednym okręgu prezes sądu nadrzędnego, a w przypadku sądu okręgowego - Minister

Sprawiedliwości, zarządza niezwłoczne przekazanie akt spraw sądowych i innych dokumentów

właściwemu sądowi.

1.

Przekazanie akt i dokumentów, o których mowa w § 18, następuje w drodze protokołu

zdawczo-odbiorczego, który powinien zawierać w szczególności: datę przekazania, oznaczenie

i podpisy osób przekazującej i przyjmującej oraz sygnatury przekazywanych akt i dokumentów.

2.

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie zniesienia, podziału lub połączenia

wydziałów, z tym że przekazanie akt i dokumentów następuje pomiędzy przewodniczącymi

wydziałów na zarządzenie prezesa właściwego sądu.

1.

Jeżeli w wyniku zmian organizacyjnych nastąpiła zmiana obszaru właściwości sądu, prezes

tego sądu niezwłocznie zarządza dokonanie przeglądu akt w celu ustalenia spraw, w

których nastąpiła zmiana właściwości miejscowej, oraz podjęcie czynności administracyjnych

niezbędnych do ich przekazania.

2.

Sprawy rozpoznawane na podstawie przepisów k.p.k., w których w dniu wejścia w życie przepisów o zmianie właściwości nie rozpoczęto

rozprawy głównej, są przekazywane do sądu właściwego według zmienionych przepisów.

1.

Prezes sądu ustala godziny urzędowania sądu i godziny przyjęć interesantów.

2.

W razie potrzeby prezes sądu może ustalić dwuzmianowy system urzędowania sądu.

3

Sekretariat sądu przyjmuje interesantów co najmniej przez 6 godzin w czasie urzędowania,

a raz w tygodniu dodatkowo po południu do godz. 18

4.

Prezes, zastępca prezesa lub osoby wskazane przez prezesa sądu powinny być obecne

w czasie godzin urzędowania sądu.

1

Wyznaczanie sesji sądowych w okresie od dnia 1 lipca do dnia 31 sierpnia może być

czasowo ograniczone do rozpoznawania spraw pilnych. Prezesi wojskowych sądów okręgowych

za zgodą Ministra Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii właściwych prokuratorów,

ustalą dokładny okres ograniczenia wyznaczania sesji sądowych, mając na uwadze warunki

lokalne oraz potrzebę zapewnienia niezbędnej sprawności postępowania i załatwiania

wpływających spraw.

2.

Czas przerwy w poszczególnych sądach nie może być dłuższy niż 4 tygodnie.

3.

Za sprawy pilne uważa się w szczególności

1)

sprawy w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania, sprawy osób tymczasowo

aresztowanych i pozbawionych wolności oraz zatrzymanych i sprawy, w których orzeczono

środek zabezpieczający, oraz te, w których zbliża się termin, z jakim ustaje karalność

czynu;

2)

wnioski o nadanie klauzuli wykonalności.

4

W przypadku wystąpienia znacznych zaległości w rozpoznawaniu spraw w danym sądzie

Minister Sprawiedliwości może nie wyrazić zgody na ograniczenie wyznaczenia sesji

sądowych, o których mowa w ust. 1.

1.

Sędziom i innym pracownikom sądowym urlopu udziela na ich wniosek prezes sądu, zgodnie

z ustalonym rocznym planem urlopów.

2

Prezesom wojskowych sądów okręgowych urlopu udziela Minister Sprawiedliwości, a prezesom

sądów garnizonowych ‒ prezes wojskowego sądu okręgowego.

1.

Sprawy wpływające do sądu należy rozpoznawać według kolejności ich wpływu do sądu,

chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W przypadku gdy sprawa wymagała uzupełnienia

braków formalnych kolejność jej rozpoznania liczona jest od daty uzupełnienia braków.

2.

Poza kolejnością określoną w ust. 1 na terminy rozpraw należy kierować sprawy osób

tymczasowo aresztowanych i pozbawionych wolności oraz sprawy zagrożone przedawnieniem

karalności czynów.

3

W szczególnie uzasadnionych przypadkach prezes sądu oraz przewodniczący wydziału może

zarządzić rozpoznanie sprawy lub spraw poszczególnych kategorii poza kolejnością określoną

w ust. 1.

1

Sprawy są przydzielane sędziom referentom losowo, zgodnie z uchwałą kolegium właściwego

wojskowego sądu okręgowego określającą sposób uczestniczenia sędziów w przydziale

spraw, oddzielnie dla każdego repertorium, wykazu lub innego urządzenia ewidencyjnego,

chyba że przepisy niniejszego rozporządzenia przewidują inne zasady przydziału.

1a

Jeżeli w danym urządzeniu ewidencyjnym sprawy zostały podzielone na kategorie, przydział

odbywa się oddzielnie dla każdej kategorii.

2

Czynności w sprawie zakończonej lub zawieszonej, jeżeli referent nie orzeka już w

sądzie lub z innych przyczyn nie może podjąć czynności, podejmuje prezes sądu. Jeżeli

po podjęciu czynności okaże się, że sprawa wymaga rozstrzygnięcia co do jej istoty,

podlega ona ponownemu przydziałowi. Prezes sądu może zarządzić ponowny przydział także

innych spraw zakończonych lub zawieszonych.

3

Skład wyznaczony do rozpoznania apelacji rozpoznaje wszystkie środki odwoławcze przedstawione

przez sąd pierwszej instancji przed zwrotem sprawy temu sądowi. Skład wyznaczony do

rozpoznania zażalenia rozpoznaje wszystkie zażalenia przedstawione przez sąd pierwszej

instancji przed zwrotem sprawy temu sądowi, chyba że przed rozpoznaniem zażalenia

został wyznaczony skład do rozpoznania apelacji. Jeżeli kolejny środek odwoławczy

podlega rozpoznaniu w składzie jednego sędziego, rozpoznaje go sędzia referent, a

jeżeli jest nim sędzia delegowany z sądu niższego rzędu, środek odwoławczy rozpoznaje

przewodniczący składu.

3a

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do wniosków o przedłużenie tymczasowego aresztowania

oraz zażaleń w przedmiocie tymczasowego aresztowania dotyczących jednego postępowania

przygotowawczego lub zażaleń w sprawach wykonawczych dotyczących jednego skazanego,

chyba że ze względu na liczbę środków odwoławczych prezes sądu zarządzi odrębny przydział

części zażaleń.

4.

W sprawach związanych z wykonaniem orzeczeń sprawy są przydzielane zgodnie z uchwałą

kolegium właściwego wojskowego sądu okręgowego określającą sposób uczestniczenia sędziów

w przydziale spraw. W szczególności przydział spraw może nastąpić

1)

wojskowemu sędziemu penitencjarnemu;

1a

według rodzaju kary lub środka karnego;

2)

referentowi, który wydał wykonywane orzeczenie;

3)

referentowi, któremu według odrębnych zasad już została przydzielona sprawa związana

z wykonaniem tego samego orzeczenia.

5

W przydziale spraw nie uwzględnia się sędziów nieobecnych w pracy nieprzerwanie przez

co najmniej 4 dni robocze. Prezes sądu w wybranych urządzeniach ewidencyjnych lub

kategoriach spraw może wstrzymać kierowanie spraw do przydziału w przypadku krótkotrwałych

nieobecności części sędziów, do zakończenia tych nieobecności, chyba że w sprawie

jest konieczne podjęcie czynności niecierpiących zwłoki.

5a

Na potrzeby stosowania przepisu ust. 5 przez nieobecność w pracy rozumie się także

udział w szkoleniu. Nieobecności z powodu udziału w szkoleniu są uwzględniane w wymiarze

do 10 dni w roku kalendarzowym.

6

Jeżeli sędzia, któremu została przydzielona sprawa, został wyłączony z jej rozpoznania,

dokonuje się ponownego przydziału sprawy. Wyłączonemu sędziemu przydziela się dodatkową

sprawę w tej samej kategorii, przy czym nie stosuje się przepisu § 24b ust. 2.

6a

Prezes sądu zarządza przydzielenie dodatkowej sprawy tej samej kategorii, jeżeli sprawa

została zakończona

1)

przekazaniem sprawy do innego sądu;

2)

zwrotem pisma wszczynającego sprawę;

3)

połączeniem ze sprawą innego referenta;

4)

przez zastępcę, o którym mowa w § 24c ust. 7.

7

W razie podziału referatu sprawy podlegają przydziałowi według zasad ogólnych. W przydziale

spraw biorą udział sędziowie nieobecni, których referaty nie zostały podzielone. Referat

podlega podziałowi, jeżeli czas choroby lub planowana nieobecność referenta przekracza

6 miesięcy. Prezes sądu może zarządzić podział referatu po 2 miesiącach choroby referenta,

jeżeli jest to uzasadnione stanem zaległości i przewidywanym dalszym czasem choroby.

Podział referatu może zostać ograniczony do wybranych kategorii. Sprawy, których rozpoznanie

nie wymaga przeprowadzenia rozprawy, mogą zostać podzielone, jeśli planowany lub faktyczny

okres nieobecności przekracza jeden miesiąc.

8.

Kolegium właściwego wojskowego sądu okręgowego określa dla sędziów z danego okręgu

sądowego wskaźnik procentowy udziału w przydziale wpływających do sądu spraw przy

zachowaniu następujących zasad

1)

100% - sędzia niepełniący funkcji, niedelegowany do innej jednostki;

2

co najmniej 90% - zastępca rzecznika dyscyplinarnego oraz rzecznik prasowy;

3

co najmniej 50% - sędzia będący członkiem Krajowej Rady Sądownictwa lub delegowany

do Biura Krajowej Rady Sądownictwa, wizytator, sędzia pełniący funkcję prezesa lub

zastępcy prezesa sądu oraz rzecznik dyscyplinarny.

9

W przypadku pisemnej zgody wszystkich sędziów orzekających w sądzie kolegium właściwego

wojskowego sądu okręgowego może zarządzić zwiększenie lub zmniejszenie sędziemu przydziału

spraw w określonych kategoriach spraw. Osiąga się to przez zmniejszenie wskaźników

procentowych lub wyłączenie przydziału w pozostałych sprawach oraz wyłączenie pozostałych

sędziów z orzekania w tych sprawach lub zmniejszenie w nich wskaźników przydziału.

Zgoda nie jest wymagana w przypadku przydzielania sędziom delegowanym do danego sądu

na podstawie art. 26 § 1 lub § 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych tylko niektórych rodzajów spraw.

1.

Losowanie składu sędziowskiego do kolejnych spraw przeprowadza się w ten sposób, że

jednakowe kartki z odrębnie wypisanymi nazwiskami i imionami sędziów biorących udział

w losowaniu umieszcza się w pojemniku, z którego kierownik sekretariatu losuje niezbędną

liczbę kartek w zależności od liczebności składu rozpoznającego sprawę. Czynności,

o których mowa w zdaniu pierwszym, przeprowadza się przy udziale innego pracownika.

Z losowania sporządza się protokół.

2

Sędzia wylosowany do rozpoznawania danej sprawy nie bierze udziału w dalszym losowaniu

aż do momentu wylosowania wszystkich sędziów do rozpoznawania kolejnych spraw w danej

kategorii.

3.

W sprawach rozpoznawanych w składach liczących więcej niż jednego sędziego, sędzia

wylosowany jako pierwszy jest referentem sprawy. Sędzia wylosowany jako drugi jest

przewodniczącym składu orzekającego, chyba że z odrębnych przepisów wynika, że nie

może on przewodniczyć składowi orzekającemu lub przewodniczenie należy do innego członka

składu. Jeżeli sędzia wylosowany jako drugi nie może przewodniczyć danemu składowi

orzekającemu, przewodniczącym jest sędzia wylosowany w następnej kolejności, chyba

że z odrębnych przepisów wynika, że przewodniczenie należy do innego członka składu.

Jeżeli żaden spośród sędziów wylosowanych do składu orzekającego nie może przewodniczyć

danemu składowi, losowanie sędziego wylosowanego w ostatniej kolejności ponawia się

aż do wylosowania sędziego, który może przewodniczyć składowi orzekającemu. Jeżeli

do składu orzekającego zostanie wylosowany sędzia, który ze względu na sędziego już

wylosowanego do składu nie może brać udziału w danym składzie, losowanie ponawia się

aż do wylosowania sędziego, który może brać udział w składzie.

4.

Do losowania ławników do rozpoznawania kolejnych spraw stosuje się odpowiednio przepisy

ust. 1-3 oraz § 24a ust. 1.

1.

Prezes sądu ustala plan dyżurów sędziów oraz plan zastępstw sędziów i ławników. Plan

dyżurów określa sędziów pełniących dyżur na każdy dzień. Plany zastępstw i dyżurów

określają liczbę zastępców i pełniących dyżur w danym okresie, rodzaje spraw przypisane

zastępcom i pełniącym dyżur oraz kolejność podejmowania czynności w zastępstwie i

przydziału spraw pełniącym dyżur w przypadku większej liczby zastępców i pełniących

dyżur.

2.

Sędziemu pełniącemu dyżur są przydzielane sprawy, co do których ustawa lub okoliczności

wymagają ich rozpoznania w ciągu 72 godzin. O przydzieleniu sprawy pełniącemu dyżur

rozstrzyga godzina jej wpływu. Plan dyżurów określa godzinę, po której sprawa podlega

rozpoznaniu przez pełniącego dyżur w okresie następnym.

3.

Wyznaczenie sędziego do planu zastępstw lub dyżurów powinno nastąpić z co najmniej

miesięcznym wyprzedzeniem. Zastępcy i pełniący dyżur mogą z co najmniej dwudniowym

wyprzedzeniem zgłaszać zamiany w planie zastępstw lub dyżurów. Prezes sądu może sprzeciwić

się zamianie. W sytuacjach nagłych zamiana może nastąpić bez wyprzedzenia.

4.

Sędziowie są równomiernie obciążani obowiązkiem gotowości do podjęcia czynności na

podstawie planu zastępstw oraz planu dyżurów. Zastępcą i pełniącym dyżur w danym okresie

może być ta sama osoba, jeżeli jest to uzasadnione wpływem spraw. Liczba zastępców

i pełniących dyżur oraz ich gotowość do podjęcia czynności w danym okresie powinna

odpowiadać potrzebom sądu.

5.

W przypadku niemożności podjęcia czynności przez zastępcę lub pełniącego dyżur prezes

sądu wyznacza sędziego wykonującego obowiązki zastępcy lub pełniącego dyżur albo ławnika

wykonującego obowiązki zastępcy.

6.

W razie nieobecności referenta na rozprawie lub posiedzeniu prezes sądu zarządza odwołanie

rozprawy lub posiedzenia, jeżeli jest możliwe zawiadomienie osób w nim uczestniczących,

chyba że wzgląd na sprawność postępowania w sposób oczywisty wymaga odbycia posiedzenia.

7.

Sprawę, w której rozprawa lub posiedzenie nie zostały odwołane, rozpoznaje zastępca

przewidziany w planie zastępstw na dany dzień. Jeżeli nie jest możliwe należyte przygotowanie

się zastępcy do sprawy lub rozpoznanie przez niego sprawy wymagałoby powtórzenia znacznej

części postępowania, prezes sądu zarządza odwołanie rozprawy lub posiedzenia.

8.

Jeżeli na skutek wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie tylko w stosunku

do niektórych oskarżonych referent byłby wyłączony z dalszego rozpoznawania sprawy,

wniosek o wydanie tego orzeczenia podlega rozpoznaniu przez zastępcę.

9.

Zastępca jest uprawniony do przydzielenia sobie sprawy rozpoznawanej na podstawie

ust. 7. W takim przypadku nie zostanie mu przydzielona kolejna sprawa w tej samej

kategorii, do której rozpoznawania zostanie wylosowany.

10.

Nieobecnego członka składu, który nie jest referentem sprawy, zastępuje zastępca.

Jeżeli udział zastępcy, który nie jest referentem sprawy, wymagałby prowadzenia rozprawy

od początku, rozprawa ulega odwołaniu, chyba że wzgląd na sprawność postępowania uzasadnia

prowadzenie rozprawy od początku.

11.

Czynności niewymagające odbycia rozprawy lub posiedzenia, o którym zawiadamia się

strony lub uczestników postępowania, są podejmowane przez zastępcę, jeżeli ustawowy

termin podjęcia czynności upływa przed przewidywanym końcem nieobecności referenta.

Prezes sądu może zarządzić podjęcie czynności przez zastępcę także w innych przypadkach,

jeżeli wymaga tego wzgląd na sprawność postępowania.

Obowiązkiem sędziów i innych pracowników sądu jest sumienne i sprawne wykonanie każdej

czynności sądowej zgodnie z obowiązującymi przepisami.

1.

Stronom postępowania, ich pełnomocnikom oraz innym osobom uprawnionym na podstawie

przepisów szczególnych pracownicy sądu powinni w miarę potrzeby i możliwości udzielać

niezbędnych informacji o toku postępowania w prowadzonych sprawach.

2.

Od osób, o których mowa w ust. 1, można żądać złożenia pisma tylko wtedy, gdy wynika

to z przepisów postępowania sądowego.

1.

Pisma kierowane do organów, instytucji lub osób w sprawie udzielenia informacji dotyczących

stron oraz nadesłania dokumentów i przedmiotów podpisuje prezes sądu lub przewodniczący

wydziału albo sędzia.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy pism, których sporządzenie należy do obowiązków kierownika

sekretariatu.

1.

Jeżeli pismo wszczynające postępowanie wpłynęło do wydziału, który nie jest właściwy

w sprawie, przewodniczący wydziału zarządza niezwłoczne przekazanie pisma zgodnie

z właściwością.

2.

W przypadkach budzących wątpliwości wydział właściwy do rozpoznania sprawy wyznacza

prezes sądu.

Przewodniczący wydziału w sądzie okręgowym kieruje całokształtem pracy w wydziale

w zakresie spraw sądowych, a w szczególności

1)

zaznajamia się z pismami wpływającymi do wydziału i bezzwłocznie wydaje co do nich

odpowiednie zarządzenia, a pisma stanowiące skargi lub wnioski dotyczące postępowań

sądowych i czynności podjętych przez sędziów przekazuje prezesowi sądu;

2)

(uchylony);

3)

układa plan posiedzeń i rozpraw;

4)

wyznacza terminy posiedzeń w poszczególnych sprawach i wydaje stosowne zarządzenia,

tak aby rozstrzygnięcie danej sprawy mogło nastąpić na pierwszym posiedzeniu;

5)

kontroluje zasadność odraczania i przerywania rozpraw i posiedzeń oraz bieg spraw,

w których postępowanie jest przewlekłe;

6)

wykonuje czynności nadzorcze.

Przewodniczący wydziału w sądzie okręgowym zapewnia sprawne skierowanie do rozpatrzenia

zaskarżonych orzeczeń, a także, w przypadku wniesienia kasacji lub skargi nadzwyczajnej,

sprawne wykonanie czynności z zakresu tego postępowania, aż do przedstawienia akt

Sądowi Najwyższemu lub załatwienia sprawy w inny sposób.

(uchylony).

Poza czynnościami wymienionymi w przepisach poprzedzających przewodniczący wydziału

spełnia czynności, do których według przepisów postępowania powołany jest prezes sądu,

chyba że prezes sądu zarządzi inaczej lub gdy co innego wynika z przepisów postępowania.

1.

Do obowiązków przewodniczącego posiedzenia należy w szczególności

1)

wydawanie zarządzeń w związku z przygotowaniem posiedzenia i zarządzeń w toku postępowania

oraz kontrolowanie ich wykonania;

2)

zapewnienie członkom składu orzekającego możliwości zaznajomienia się z aktami sprawy;

3)

dbałość o punktualne rozpoczęcie posiedzenia oraz niezwłoczne rozstrzyganie wniosków

stron złożonych na posiedzeniu, a także wniosków o otwarcie rozprawy;

4)

spowodowanie, aby protokół został podpisany bezpośrednio po zakończeniu posiedzenia,

a w wyjątkowych przypadkach - najpóźniej w ciągu trzech dni po zakończeniu posiedzenia;

5)

prowadzenie na bieżąco książki podręcznej sędziego, do której wpisuje się w kolejności

wszystkie prowadzone i załatwione sprawy.

2.

Przewodniczący posiedzenia sądu drugiej instancji zarządza odbycie narady wstępnej,

jeżeli w sprawie występują skomplikowane zagadnienia faktyczne lub prawne.

3.

W razie niezamieszczenia w orzeczeniu niezbędnych rozstrzygnięć co do dowodów rzeczowych,

kosztów sądowych lub co do zaliczenia tymczasowego aresztowania, przewodniczący posiedzenia

podejmuje niezwłocznie czynności zmierzające do wydania postanowienia w tym przedmiocie.

Wojskowy sędzia penitencjarny, a odpowiednio sędzia wykonawczy sądu okręgowego, podejmuje

wszystkie czynności związane ze sprawowaniem nadzoru nad wykonaniem orzeczeń, a w

szczególności

1)

gromadzi i dokumentuje informacje o zachowaniu się osoby skazanej w celu

a)

sprawdzenia, czy skazany zachowuje się poprawnie, a w szczególności, czy nie narusza

zasad porządku prawnego,

b)

sprawdzenia, czy skazany korzysta z przywileju przyznanego mu przez sąd (odroczenia

kary, przerwy w wykonaniu kary, warunkowego umorzenia postępowania, zawieszenia postępowania

wykonawczego itp.) w sposób, którym było uzasadnione przyznanie go skazanemu,

c)

sprawdzenia, czy skazany wykonuje obowiązki i polecenia nałożone na niego z mocy orzeczenia

sądu (dozór, poręczenie, warunkowe umorzenie postępowania, obowiązki związane z karą

ograniczenia wolności itp.),

d)

ustalenia, czy nie zachodzi konieczność lub możliwość zmiany sposobu wykonania kary

lub zastosowania środka (uchylenie dozoru, ustanowienie, poszerzenie lub zmiana obowiązków

przy dozorze, orzeczenie zastępczej kary grzywny lub zastępczej kary pozbawienia wolności

w razie uchylania się skazanego od wykonywania kary ograniczenia wolności, zwolnienia

od reszty kary ograniczenia wolności albo kary pozbawienia wolności nieprzekraczającej

sześciu miesięcy),

e)

ustalenia możliwości zapłacenia grzywny albo celowości rozłożenia jej na raty lub

odroczenia;

2)

przeprowadza okresowe kontrole sposobu wykonywania wobec żołnierzy kary ograniczenia

wolności oraz kary z odroczeniem wykonania do końca służby wojskowej;

3)

prowadzi na bieżąco książkę podręczną sędziego, do której wpisuje w kolejności wpływu

wszystkie prowadzone i załatwione sprawy, oraz nadzoruje prawidłowość i terminowość

odnotowywania danych w repertoriach i księgach dotyczących wykonania orzeczeń i pomocy

prawnej;

4)

przekazuje akta do archiwum zakładowego.

1.

Sędzia nadzoruje, czy przydzielone mu sprawy otrzymały prawidłowy bieg oraz czy wydane

w tych sprawach zarządzenia są terminowo i należycie wykonywane przez sekretariat,

a ponadto informuje uczestników postępowania o ich prawach i obowiązkach procesowych.

2.

Sędzia prowadzi na bieżąco książkę podręczną sędziego, do której wpisuje w kolejności

wszystkie prowadzone i załatwione sprawy.

1.

O wyznaczeniu posiedzenia poza budynkiem sądu zawiadamia się prezesa sądu, z wyjątkiem

przypadku, gdy posiedzenie wyznacza się w celu przeprowadzenia dowodu z oględzin albo

w celu przesłuchania osoby, która nie może stawić się w sądzie.

2.

W pomieszczeniu, w którym ma się odbyć posiedzenie, powinien być przygotowany stół

sędziowski i zawieszony wizerunek orła, poza przypadkiem określonym w ust. 1.

1.

Dla każdej sprawy wyznaczonej na posiedzenie należy oznaczyć godzinę rozpoczęcia posiedzenia,

z uwzględnieniem przypuszczalnego czasu trwania spraw ją poprzedzających oraz warunków

komunikacji, z której korzystają osoby zamieszkałe poza siedzibą sądu.

2.

Sprawy z udziałem prokuratora oraz sprawy, w których występują te same osoby, należy

w miarę możliwości wyznaczać na ten sam dzień i w następującej po sobie kolejności.

3.

Przy wyznaczaniu terminu posiedzenia oraz kolejności rozpoznawania spraw należy w

miarę możliwości uwzględniać uzasadnione wnioski osób biorących udział w sprawie.

1.

Ławników zawiadamia się o terminie posiedzenia, za pośrednictwem dowódcy jednostki

wojskowej, tak aby ławnik otrzymał zawiadomienie co najmniej na 7 dni przed posiedzeniem,

a tylko wyjątkowo w terminie krótszym.

2.

O wyznaczeniu do udziału w sprawie ławników sądu powszechnego prezes sądu lub przewodniczący

wydziału zwraca się do prezesa właściwego sądu powszechnego z takim wyprzedzeniem,

aby ławników tych można było zobowiązać do stawienia się w sądzie wojskowym co najmniej

na 7 dni przed posiedzeniem. W przypadku wyznaczenia ławnika do udziału w składzie

orzekającym sądu wojskowego bądź odroczenia posiedzenia, prezes sądu lub przewodniczący

wydziału powiadamia prezesa właściwego sądu powszechnego oraz pracodawcę zatrudniającego

ławnika.

3.

Przed rozpoczęciem posiedzenia sędzia jest obowiązany udzielać ławnikom potrzebnych

wyjaśnień oraz omówić z nimi wyznaczone sprawy, tak aby rozpoczęcie posiedzenia nie

uległo zwłoce.

O każdym przypadku nieusprawiedliwionego nieprzybycia ławnika na posiedzenie przewodniczący

składu orzekającego zawiadamia niezwłocznie prezesa sądu, a ponadto może zawiadomić

właściwego dowódcę jednostki wojskowej.

Prezes sądu wydaje zarządzenia dotyczące zasad korzystania z list ławników w sposób

uwzględniający możliwie równomierny ich udział w rozprawach, a także prowadzenia ewidencji

udziału wszystkich ławników w posiedzeniach sądu.

W razie przewidywania masowego przybycia publiczności prezes sądu może zarządzić wydanie

kart wstępu na salę rozpraw. Może również wyznaczyć odpowiednie miejsce dla przedstawicieli

prasy i innych środków masowego przekazu.

1.

Prezes sądu przy wyborze sposobu doręczania przesyłek sądowych uwzględnia warunki

ekonomiczne i skuteczność doręczeń.

2.

Doręczenia przesyłek sądowych mogą być realizowane przez pocztę i innych operatorów

uprawnionych do prowadzenia działalności w zakresie usług pocztowych na podstawie

ustawy, z uwzględnieniem okoliczności wskazanych w ust. 1.

3.

Doręczenia przez wyznaczonego pracownika sądu dokonuje się wówczas, gdy w konkretnych

okolicznościach taki sposób doręczenia jest efektywniejszy i uzasadniony ekonomicznie.

Jeżeli obecny w sądzie adresat wykazał swoją tożsamość, można mu doręczyć pismo bezpośrednio

za potwierdzeniem odbioru.

Prezes sądu może zarządzić bezpośrednio doręczenie pism sądowych miejscowym instytucjom

i adwokatom oraz bezpośrednie odbieranie pism kierowanych przez miejscowe instytucje

do sądu.

W przypadku przesyłek sądowych adresowanych na skrytkę pocztową zawiadomienie o nadejściu

przesyłki może być dokonane również za pośrednictwem skrytki pocztowej.

1.

Pisma przeznaczone dla oskarżonego przebywającego na wolności doręcza się w taki sposób,

aby ich treść nie była dostępna dla osób niepowołanych; sposób doręczenia określa

przewodniczący posiedzenia.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do innych pism, jeżeli jest to uzasadnione

interesem społecznym lub interesem strony.

W zawiadomieniach i wezwaniach należy podawać, w jakiej sprawie, w jakim charakterze,

miejscu i czasie ma się stawić wzywana osoba, oraz czy jej stawiennictwo jest obowiązkowe,

a także uprzedzić o skutkach niestawiennictwa.

W piśmie, przy którym przesyłane są zawiadomienia, wezwania i inne pisma sądowe przeznaczone

dla osób wymienionych w art. 134 k.p.k., należy zwrócić się o przesłanie sądowi dowodu doręczenia lub - w razie niewłaściwości

‒ o niezwłoczne przekazanie przesyłki jednostce właściwej i zawiadomienie o tym sądu.

Wezwania i zawiadomienia o terminach posiedzeń powinny być wysłane w takim terminie,

aby w razie stwierdzenia przeszkód w ich doręczeniu można było wezwania i zawiadomienia

wysłać ponownie albo odwołać posiedzenie i zawiadomić o tym osoby, którym zawiadomienia

lub wezwania zostały już uprzednio doręczone.

Jeżeli pismo podlegające doręczeniu zostało złożone tak późno, że jego odpisu nie

można doręczyć przed terminem posiedzenia, doręcza się to pismo na posiedzeniu i odnotowuje

fakt doręczenia w protokole lub notatce urzędowej.

Przy zobowiązaniu strony do dokonania czynności należy w postanowieniu lub zarządzeniu

oznaczyć termin jej wykonania i wskazać skutki uchybienia tego terminu.

Jeżeli przed wydaniem opinii zachodzi potrzeba obejrzenia przez biegłego rzeczy znajdującej

się w posiadaniu strony, należy w postanowieniu o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego

zobowiązać jednocześnie stronę do udostępnienia biegłemu rzeczy w czasie przez niego

określonym.

Jeżeli biegły jest zobowiązany do złożenia opinii na piśmie, powinien złożyć tę opinię

wraz z odpisami dla stron, chyba że przewodniczący posiedzenia lub sędzia sprawozdawca

zarządzi inaczej.

Jeżeli zachodzi potrzeba przechowania przedmiotu oględzin dostarczonego do sądu, stosuje

się odpowiednio przepisy rozporządzenia dotyczące dowodów rzeczowych.

Dowody rzeczowe w postaci dokumentów mających charakter środków płatniczych, a także

weksle, czeki, bankowe umowy kredytowe, powinny być przechowywane w pomieszczeniu

wskazanym przez prezesa sądu, w odpowiednio zabezpieczonej szafie pancernej.

1.

Przewodniczący posiedzenia zajmuje miejsce środkowe za stołem sędziowskim, a pozostali

członkowie składu orzekającego zajmują miejsca obok przewodniczącego, przy czym drugi

sędzia zawodowy po prawej stronie przewodniczącego.

2.

W razie wyznaczenia sędziego dodatkowego, zajmuje on miejsce także za stołem sędziowskim.

O wyznaczeniu sędziego dodatkowego przewodniczący posiedzenia informuje strony na

pierwszym terminie rozprawy.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w razie wyznaczenia dodatkowego ławnika.

4.

Protokolant zajmuje miejsce przy stole sędziowskim po lewej stronie sądu.

5.

Oskarżyciel, powód lub wnioskodawca zajmują miejsce przed stołem sędziowskim po prawej

stronie, a oskarżony i inni uczestnicy postępowania po lewej stronie sądu.

Jeżeli w składzie orzekającym uczestniczy prezes lub zastępca prezesa sądu albo przewodniczący

wydziału, przewodnictwo należy do niego, o ile nie zarządzi on inaczej.

W czasie rozpraw sędziowie i ławnicy używają togi jako stroju urzędowego, a sędzia

przewodniczący na rozprawie ‒ także łańcucha. Wzór stroju urzędowego określają odrębne

przepisy.

1.

Wszyscy obecni na sali rozpraw powstają z miejsc w czasie wejścia sądu na salę, odbierania

przez sąd przyrzeczenia oraz w czasie opuszczania sali przez sąd. W czasie ogłaszania

wyroku wszyscy obecni, z wyjątkiem sądu, stoją.

2.

W czasie posiedzenia każda osoba powstaje z miejsca, gdy przemawia do sądu lub gdy

sąd do niej się zwraca. W uzasadnionych przypadkach, a zwłaszcza gdy przemawiają za

tym względy zdrowotne przewodniczący posiedzenia może zezwolić na pozostawanie w pozycji

siedzącej.

1.

W razie złożenia do akt sprawy przedmiotu lub dokumentu wzmiankę o tym umieszcza się

w protokole posiedzenia lub sporządza notatkę urzędową ze wskazaniem, przez kogo przedmiot

lub dokument został złożony.

2.

Jeżeli przewodniczący posiedzenia uzna, że złożenie do akt sprawy okazanego mu przedmiotu

lub dokumentu albo odpisu lub wypisu z dokumentu nie jest niezbędne, należy przedmiot

ten lub dokument opisać wyczerpująco w protokole lub notatce urzędowej, wskazując

osobę, która przedstawiła go sądowi.

W razie naruszenia przez adwokata jako pełnomocnika procesowego lub obrońcę oskarżonego

w danej sprawie obowiązków wynikających z przepisów postępowania sądowego, a w szczególności

nieusprawiedliwionego niestawienia się na posiedzenie sądu lub niewykonania postanowień

i zarządzeń sądu w wyznaczonym terminie, jeżeli spowodowało to przewlekłość postępowania,

prezes sądu powinien zawiadomić o tym dziekana okręgowej rady adwokackiej.

1.

W razie odroczenia lub przerwania posiedzenia należy ogłosić osobom zainteresowanym

obecnym na posiedzeniu termin następnego posiedzenia, chyba że ze względu na przyczynę

odroczenia lub przerwania posiedzenia niezwłoczne wyznaczenie następnego terminu nie

jest możliwe.

2.

W razie ogłoszenia terminu następnego posiedzenia należy pouczyć osoby zainteresowane

o tym, które z nich mają obowiązek stawić się na następne posiedzenie bez osobnego

wezwania, oraz o skutkach niestawiennictwa. Na żądanie osoby zainteresowanej należy

wydać jej pismo wskazujące termin stawienia się w sądzie. Osoby nieobecne na posiedzeniu

należy wezwać na następne posiedzenie lub zawiadomić o nim na zasadach ogólnych.

1.

Na wstępie wyroku zamieszcza się wyrazy: „W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej” poprzedzone

wizerunkiem godła.

2.

Orzeczenie sporządza się w miarę możliwości pismem maszynowym, na druku urzędowym,

bądź w formie wydruku komputerowego.

3.

Uzasadnienie orzeczenia w miarę możliwości również powinno być sporządzone pismem

maszynowym bądź w formie wydruku komputerowego.

1.

Orzeczenie i jego uzasadnienie sporządza przewodniczący posiedzenia lub sędzia sprawozdawca.

2.

W razie gdy sporządzenie uzasadnienia orzeczenia przez przewodniczącego posiedzenia

lub sędziego sprawozdawcę nie jest możliwe lub napotyka przeszkody, których czasu

trwania nie można przewidzieć, uzasadnienie sporządza inny sędzia, który brał udział

w wydaniu orzeczenia. Jeżeli sporządzenie uzasadnienia jest niemożliwe, prezes sądu

czyni o tym wzmiankę w aktach sprawy.

3.

Jeżeli stosownie do ust. 2 sporządzenie uzasadnienia należy do ławnika, prezes sądu

w razie potrzeby wyznaczy sędziego do udzielania pomocy ławnikowi przy sporządzaniu

uzasadnienia.

1.

Zgłoszenie zdania odrębnego zaznacza się przy podpisie złożonym na orzeczeniu przez

zamieszczenie odpowiedniej wzmianki.

2.

Sędzia nie ma obowiązku uzasadnienia orzeczenia, do którego zgłosił zdanie odrębne.

Jeżeli jednak w sprawie rozpoznanej w składzie jednego sędziego i dwóch ławników zdanie

odrębne zgłosił przewodniczący posiedzenia, a żaden z ławników nie podjął się sporządzenia

uzasadnienia, sporządza je przewodniczący posiedzenia na podstawie motywów ustalonych

w czasie narady.

Zdania odrębnego nie ogłasza się.

1.

Po uprawomocnieniu się postanowienia o sprostowaniu orzeczenia niezwłocznie umieszcza

się wzmiankę na oryginale orzeczenia. Wzmiankę tę podpisuje kierownik sekretariatu.

2.

Odpisy sprostowanego orzeczenia wydaje się w brzmieniu uwzględniającym sprostowanie,

a na żądanie stron umieszcza się wzmiankę o sprostowaniu na doręczonych im wcześniej

odpisach i wypisach.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie sprostowania zarządzenia.

1.

W toku postępowania można wydać stronie lub innej uprawnionej osobie złożony przez

nią dokument lub przedmiot tylko na zarządzenie przewodniczącego posiedzenia lub sędziego

sprawozdawcy.

2.

Po zakończeniu postępowania w sprawie wydanie stronie lub innej uprawnionej osobie

dokumentu lub przedmiotu następuje na zarządzenie prezesa sądu lub przewodniczącego

wydziału.

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

5.

Wydanie dokumentu następuje dopiero po złożeniu do akt uwierzytelnionego odpisu lub

wypisu z dokumentu albo jego uwierzytelnionej kserokopii, z tym że w przypadku, o

którym mowa w ust. 2, prezes sądu lub przewodniczący wydziału może zwolnić od tego

obowiązku.

Udostępnienie stronie akt do przejrzenia oraz wydanie jej przedmiotów lub dokumentów

złożonych w sprawie albo wydanie dokumentów na podstawie akt może nastąpić po wykazaniu

przez nią tożsamości, a co do innych osób niż strona - po wykazaniu ponadto istnienia

uprawnienia wynikającego z przepisów postępowania sądowego.

Prezes sądu udostępnia akta sprawy Rzecznikowi Praw Obywatelskich lub upoważnionemu

przez niego przedstawicielowi.

1.

Prezes sądu lub przewodniczący wydziału zezwala na przejrzenie akt sprawy w sekretariacie

upoważnionym przedstawicielom tych organizacji społecznych, które mogą wstąpić do

toczącego się postępowania w danej sprawie lub zgłosić w nim swój udział.

2.

Prezes sądu lub przewodniczący wydziału zezwala również na przejrzenie akt w sekretariacie

upoważnionemu przedstawicielowi organu administracji państwowej, jeżeli żądanie przejrzenia

akt jest uzasadnione.

3.

Prezes sądu lub przewodniczący wydziału decyduje o udostępnieniu akt sądowych innym

osobom niemającym uprawnień procesowych i o zakresie wykorzystania przez nie tych

akt.

4.

Udostępnienie większej liczby akt, np. dla celów naukowo-badawczych, wymaga zgody

prezesa sądu.

1.

Akta sprawy przesyła się na każde żądanie po wykonaniu niezbędnych czynności w sprawie

Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, Ministerstwu Sprawiedliwości, Sądowi Najwyższemu,

Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz sądowi odwoławczemu i prezesowi tego sądu.

2.

W innych przypadkach sądowi oraz prokuratorowi przesyła się akta, jeżeli pozwala na

to bieg sprawy. W razie gdy bieg sprawy nie pozwala na przesłanie akt, można przesłać

odpisy dokumentów wskazanych przez zwracających się o ich nadesłanie.

3.

Zarządzając przesłanie akt sprawy niezakończonej, potrzebnych jako dowód w innej sprawie,

prezes sądu lub przewodniczący wydziału określa termin zwrotu akt, uwzględniając czas

potrzebny do dokonania odpowiednich czynności przez organ wzywający.

Akta spraw zakończonych udostępnia się organom, o których mowa w art. 89 § 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym

(Dz. U. z 2021 r. poz. 154 i 611), w tym prokuratorowi wykonującemu czynności związane z wniesieniem skargi nadzwyczajnej

Prokuratora Generalnego.

1.

Na wniosek osób uprawnionych prezes sądu może w przypadkach szczególnie uzasadnionych

zarządzić przesłanie akt do sądu wojskowego lub sądu rejonowego miejsca zamieszkania

tych osób w celu ułatwienia im przejrzenia akt i sporządzenia z nich odpisów.

2.

Jeżeli osoba uprawniona do przejrzenia akt jest pozbawiona wolności, prezes sądu lub

przewodniczący wydziału może zarządzić na jej wniosek przesłanie akt do zakładu karnego

lub aresztu śledczego, chyba że szczególne względy przemawiają za umożliwieniem tej

osobie przejrzenia akt w sekretariacie sądu.

3.

Przewodniczący posiedzenia może zarządzić wydanie lub przesłanie akt biegłemu, jeżeli

wymagają tego okoliczności sprawy.

4.

Zarządzając wydanie lub przesłanie akt prezes sądu lub przewodniczący wydziału wyznacza

termin, w którym akta powinny zostać zwrócone, a w przypadkach określonych w ust.

2 poleca, aby przejrzenie akt odbyło się pod nadzorem funkcjonariusza w oddzielnym

pomieszczeniu.

1.

Przedstawienia akt sądowi odwoławczemu na skutek wniesienia środka odwoławczego należy

dokonać niezwłocznie po doręczeniu środka odwoławczego stronie przeciwnej, nie później

niż w terminie 7 dni od daty wpływu środka odwoławczego, a jeżeli środek odwoławczy

wniesiono w przedmiocie tymczasowego aresztowania - w ciągu 48 godzin. W przypadku

przewlekłości postępowania w tym zakresie należy wskazać sądowi odwoławczemu przyczyny

zwłoki. Sąd odwoławczy może również zażądać odpowiednich wyjaśnień.

2.

Sąd odwoławczy może zwrócić akta sprawy sądowi pierwszej instancji w celu: sporządzenia

brakującego uzasadnienia orzeczenia wydanego przez ten sąd, sporządzenia odpisów protokołów

lub innych dokumentów znajdujących się w aktach, jeżeli są one nieczytelne, dołączenia

do akt brakujących zwrotnych potwierdzeń doręczenia pism sądowych lub dołączenia odpisów

orzeczeń oraz usunięcia innych usterek popełnionych w pierwszej instancji.

3.

Zwrot następuje na podstawie zarządzenia prezesa sądu odwoławczego, przewodniczącego

wydziału lub postanowienia sądu orzekającego w drugiej instancji.

1.

Poza przypadkami określonymi w przepisach poprzedzających akta spraw sądowych nie

powinny być wynoszone poza siedzibę sądu.

2.

Prezes sądu lub przewodniczący wydziału w szczególnych przypadkach, uzasadnionych

sprawnością postępowania, może zezwolić sędziemu referentowi na wyniesienie akt sądowych

poza siedzibę sądu.

1.

W zleceniu przeprowadzenia dowodu lub dokonania innej czynności przez sąd wezwany

należy dokładnie określić, jakie czynności mają być dokonane, oznaczyć wyczerpująco

fakty i okoliczności podlegające stwierdzeniu przez poszczególne osoby, a w razie

potrzeby - przytoczyć fakty i okoliczności, na które należy zwrócić szczególną uwagę.

Należy również wskazać adresy osób, które mają być przesłuchane lub zawiadomione o

terminie, i podać, które z osób mają być przesłuchane po odebraniu przyrzeczenia.

2.

Pisma o udzielenie pomocy sądowej podpisuje przewodniczący posiedzenia.

3.

Do pisma dołącza się w razie potrzeby odpisy z akt sprawy; akta w całości lub w części

dołącza się tylko w razie konieczności i jeżeli nie wstrzyma to biegu postępowania.

1.

Jeżeli odległość od miejsca zamieszkania świadka do siedziby sądu orzekającego jest

mniejsza niż do siedziby sądu, w którego okręgu świadek mieszka, zlecenie przeprowadzenia

dowodu temu sądowi nie jest dopuszczalne, chyba że uzasadniają to szczególne warunki

komunikacyjne.

2.

Nie należy zwracać się o przesłuchanie świadków do innego sądu, jeżeli odległość między

miejscem ich zamieszkania a siedzibą sądu orzekającego nie przekracza 50 km, chyba

że równocześnie świadkowie mają być obecni w czasie oględzin lub też nie mogą się

stawić w siedzibie sądu orzekającego z powodu przeszkód trudnych do usunięcia.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do przesłuchania stron i biegłych.

1.

Zlecenie przeprowadzenia dowodu lub czynności wiąże sąd wezwany. Jeżeli jednak pismo

o udzielenie pomocy sądowej nie czyni zadość warunkom przewidzianym w § 76 i gdy wskutek

tego udzielenie pomocy sądowej nie jest możliwe, sąd wezwany zwraca je sądowi wzywającemu

w celu uzupełnienia.

2.

Jeżeli zlecenie przeprowadzenia dowodu zostało wydane z naruszeniem warunków określonych

w § 76, sąd wezwany przesyłając swoje akta sądowi wzywającemu po wykonaniu zlecenia,

zawiadamia prezesa tego sądu o stwierdzonym uchybieniu.

3.

Pismo o udzielenie pomocy sądowej, skierowane wskutek oczywistej omyłki do sądu miejscowo

niewłaściwego, sąd wezwany przekazuje sądowi właściwemu i zawiadamia o tym sąd wzywający.

4.

Jeżeli sąd wezwany przyznał osobom biorącym udział w postępowaniu wynagrodzenie lub

zwrot kosztów podróży, powinien wypłacać je z zaliczki na wydatki, a w razie braku

zaliczki - ze środków budżetowych Skarbu Państwa i w tym przypadku dołączyć do akt

wezwanie o zwrot tych należności przez sąd wzywający.

Sąd wezwany w razie otrzymania wiadomości, że osoba, która ma być przesłuchana, nie

mieszka pod wskazanym adresem, powinien zwrócić się do właściwego organu ewidencji

ludności lub innego organu o podanie aktualnego adresu. W razie stwierdzenia, że osoba

ta mieszka w okręgu innego sądu, pismo o udzielenie pomocy sądowej przesyła się sądowi

właściwemu według miejsca zamieszkania tej osoby oraz zawiadamia o tym sąd wzywający.

Ściągnięcie kar o charakterze pieniężnym nałożonych przez sąd wezwany należy do tego

sądu. W tym celu sąd wezwany wyłącza postanowienie o nałożeniu kary pieniężnej z akt

i czyni o tym wzmiankę w tych aktach.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym

(Dz. U. poz. 643, z późn. zm., sąd wydaje postanowienie i zawiesza postępowanie w sprawie.

2.

W postanowieniu, o którym mowa w ust. 1, sąd powinien uzasadnić wątpliwości co do

zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, przemawiające za potrzebą skierowania

pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego.

3.

Po otrzymaniu odpisu orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego sąd podejmuje zawieszone

postępowanie.

Niezależnie od trybu postępowania, o którym mowa w § 81, sąd powinien zawiadomić uprawniony

organ o stwierdzonej w toku rozpoznawania sprawy wątpliwości co do niezgodności aktu

normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą - nawet jeżeli nie ma to znaczenia

dla rozstrzygnięcia sprawy.

Wstępne czynności w sprawach karnych, karnych skarbowych oraz w sprawach o wykroczenia

powinny zmierzać do tego, aby w każdej sprawie rozstrzygnięcie zapadło w miarę możliwości

na pierwszej rozprawie lub posiedzeniu.

Prezes sądu najpóźniej w terminie 5 dni od daty wpływu aktu oskarżenia albo wniosku

o ukaranie wydaje pisemne zarządzenie o

1)

zarejestrowaniu sprawy we właściwym repertorium pod kolejnym numerem;

2)

wszczęciu postępowania w sprawach o wykroczenia;

3)

określeniu terminu przedawnienia karalności czynu;

4)

wyznaczeniu sędziego lub sędziów do rozpoznania sprawy ze wskazaniem sędziego przewodniczącego

składu oraz sędziego sprawozdawcy;

5)

rozpoznaniu sprawy we właściwym trybie;

6)

doręczeniu aktu oskarżenia oskarżonym i wniosku o ukaranie obwinionym, a jeżeli są

ustanowieni ‒ ich obrońcom, po stwierdzeniu, że akt oskarżenia i wniosek o ukaranie

nie zawiera braków formalnych.

1.

Jeżeli konieczne jest skierowanie sprawy na termin posiedzenia, zwłaszcza w przedmiocie

tymczasowego aresztowania, prezes sądu wydaje zarządzenie o wyznaczeniu terminu posiedzenia,

w którym wskazuje

1)

datę i godzinę posiedzenia;

2)

przedmiot rozpoznania;

3)

sędziego lub sędziów do rozpoznania sprawy ze wskazaniem przewodniczącego posiedzenia

i sędziego sprawozdawcy;

4)

osoby, które należy wezwać lub zawiadomić o terminie.

2.

Sędziemu wyznaczonemu do orzekania w przedmiocie stosowania środka zapobiegawczego

w postaci tymczasowego aresztowania, po godzinach urzędowania sądu, przysługują uprawnienia

prezesa sądu określone w ust. 1 pkt 1, 2 i 4.

Do wykonywania czynności określonych w § 84 i 85 prezes sądu może pisemnie upoważnić

przewodniczącego wydziału lub innego sędziego.

1.

Prezes sądu lub przewodniczący wydziału, w terminie do 5 dni od wpłynięcia aktu oskarżenia,

dokonuje wstępnej kontroli tego aktu w celu ustalenia, czy nie zachodzą braki formalne

oraz czy nie istnieje potrzeba skierowania sprawy na posiedzenie w celu rozstrzygnięcia

o celowości zwrotu sprawy prokuratorowi do usunięcia istotnych braków postępowania,

rozważenia kwestii umorzenia lub warunkowego umorzenia postępowania lub w celu rozstrzygnięcia

innych kwestii wskazanych w art. 339 k.p.k.

2.

Wstępna kontrola aktu oskarżenia powinna obejmować również sprawdzenie przekazanych

dowodów rzeczowych, zwłaszcza ich rodzaju i przydatności w sprawie, oraz określenie

sposobu i kosztów ich przechowywania.

3.

Dokonując wstępnej kontroli aktu oskarżenia, prezes sądu lub przewodniczący wydziału

ustala i oznacza na piśmie termin, z którego upływem ustaje karalność czynu zarzucanego

oskarżonemu, oraz zarządza wpisanie do zeszytu kontroli spraw pilnych sygnatury każdej

sprawy, w której termin ustania karalności czynu jest krótszy niż dwa lata, z wyłączeniem

spraw o wykroczenia i o wykroczenia skarbowe.

Prezes sądu lub przewodniczący wydziału sprawdza zapisy w zeszycie kontroli spraw

pilnych co najmniej raz w miesiącu, nadzoruje bieg postępowania w sprawach objętych

kontrolą i w miarę potrzeby wydaje stosowne zarządzenia.

1.

Prezes sądu lub przewodniczący wydziału w wojskowym sądzie okręgowym wydaje pisemne

zarządzenia o sposobie załatwienia pism wpływających do sądu.

2.

Pisma stanowiące wnioski procesowe powinny być niezwłocznie skierowane do rozpoznania,

a inne pisma powinny być załatwione w terminie do 30 dni.

W razie warunkowego umorzenia postępowania przewodniczący rozprawy lub posiedzenia

określa termin, w którym akta powinny podlegać kontroli przez sędziego sprawującego

nadzór wykonawczy, oraz sposób kontroli wykonywania obowiązków nałożonych na oskarżonego,

a także wydaje inne odpowiednie zarządzenia.

Jeżeli w sprawie, w której warunkowo umorzono postępowanie, orzeczony został dozór

kuratora lub osoby godnej zaufania, stowarzyszenia, instytucji albo organizacji społecznej,

należy pouczyć sprawującego dozór o obowiązku nadesłania opinii o oskarżonym, najpóźniej

na trzy miesiące przed upływem okresu próby.

W razie wydania postanowienia o przekazaniu sprawy do postępowania mediacyjnego sąd

określa termin nadesłania sprawozdania z przebiegu i wyników mediacji.

1.

Przedłużenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku może nastąpić na pisemny

wniosek sędziego skierowany do prezesa sądu lub przewodniczącego wydziału, złożony

przed upływem terminu do sporządzenia uzasadnienia. Wniosek powinien wskazywać przyczynę,

z powodu której sporządzenie uzasadnienia w terminie jest w znacznym stopniu utrudnione.

2.

Prezes sądu lub przewodniczący wydziału w wydanym zarządzeniu podaje powody decyzji

o uwzględnieniu lub nieuwzględnieniu wniosku.

1.

Jeżeli oskarżony ubiegający się o wyznaczenie obrońcy z urzędu złoży wniosek, ale

nie wykaże w sposób należyty, że nie jest w stanie ponieść kosztów obrony, prezes

sądu lub przewodniczący wydziału wyznaczy mu odpowiedni termin do uzupełnienia wniosku.

Po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu lub w przypadku wątpliwości co do sposobu

wykazania przez oskarżonego niemożności poniesienia kosztów obrony, sprawę kieruje

się na posiedzenie w celu merytorycznego rozpoznania wniosku.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie złożenia wniosku o zwolnienie od kosztów

sądowych.

Kierownik sekretariatu zwraca się do Krajowego Rejestru Karnego o nadesłanie danych

o karalności, jeżeli dane znajdujące się w aktach sprawy pochodzą sprzed 6 miesięcy.

1.

W przypadku złożenia apelacji prezes sądu lub przewodniczący wydziału wydaje zarządzenie

o zawiadomieniu o przyjęciu apelacji prokuratora, obrońców i pełnomocników oraz stron

i innych uczestników postępowania.

2.

Sąd pierwszej instancji przedstawia sądowi odwoławczemu apelację wraz z aktami sprawy

dopiero po dołączeniu do nich dowodów doręczenia wszystkich zawiadomień o przyjęciu

apelacji.

1.

Jeżeli przepisy przewidują obowiązek zawiadamiania organów władz, urzędów lub instytucji

o wszczęciu i ukończeniu postępowania, zawiadomienia takiego dokonuje sąd pierwszej

instancji tylko wówczas, gdy obowiązku zawiadomienia nie wykonano w toku postępowania

przygotowawczego.

2.

Zawiadomienie o ukończeniu postępowania może również nastąpić przez przesłanie odpisu

prawomocnego orzeczenia z informacją, że postępowanie w sprawie ukończono.

3.

Zawiadomienie o wszczęciu postępowania powinno być dokonane przed terminem pierwszej

rozprawy, o ukończeniu zaś postępowania ‒ najpóźniej w terminie 7 dni od uprawomocnienia

się orzeczenia lub od daty zwrotu akt sądowi pierwszej instancji.

4.

Jeżeli co do pewnej kategorii osób istnieją przepisy szczególne dotyczące zawiadomienia

o postępowaniu karnym, przepisy ust. 1‒3 stosuje się odpowiednio.

Do doręczeń zawiadomień, wezwań i innych pism sądowych w sprawach, w których wydano

postanowienie o zachowaniu w tajemnicy danych osobowych świadka, stosuje się odpowiednio

przepisy dotyczące postępowania z dokumentami stanowiącymi informacje niejawne.

O terminach rozpoznawania spraw na rozprawach lub na posiedzeniach zawiadamia się

oskarżyciela publicznego przez doręczenie mu wokandy, które powinno nastąpić niezwłocznie

po jej sporządzeniu. W przypadkach pilnych o terminie rozpoznawania sprawy sąd może

dokonać zawiadomienia w inny sposób.

W razie wytoczenia powództwa cywilnego prezes sądu zarządza bezzwłocznie przesłanie

odpisów pozwu stronom. Rzecznika Praw Obywatelskich zawiadamia się o sprawie w szczególności

wówczas, gdy wymaga tego ochrona praworządności, praw obywateli lub interesu społecznego.

W zawiadomieniu należy podać zwięźle stan sprawy. W miarę potrzeby należy wraz z zawiadomieniem

przesłać Rzecznikowi Praw Obywatelskich odpis pozwu (wniosku) i dalszych pism procesowych,

a w uzasadnionych przypadkach ‒ akta sprawy, jeżeli pozwala na to jej bieg.

W razie wydania orzeczenia kończącego postępowanie karne przeciwko osobie, której

w innej sprawie warunkowo umorzono postępowanie, warunkowo zawieszono wykonanie kary

lub którą warunkowo przedterminowo zwolniono, sąd pierwszej instancji przesyła odpis

tego orzeczenia ze wzmianką o prawomocności właściwemu sądowi, chyba że postępowanie

ukończono wyrokiem uniewinniającym lub umorzeniem postępowania.

Sprawy osób zatrzymanych, tymczasowo aresztowanych oraz oskarżonych, w stosunku do

których zapadły wyroki skazujące na karę pozbawienia wolności, powinny być rozpatrywane

w pierwszej kolejności.

1.

Wnioski o zastosowanie tymczasowego aresztowania w postępowaniu przygotowawczym ‒

po godzinach urzędowania sądu i w dniach wolnych od pracy - kierowane są bezpośrednio

do sędziów pełniących dyżury.

2.

Bezpośrednio po wpłynięciu wniosku o zastosowanie środka zapobiegawczego sędzia wydaje

zarządzenie o wyznaczeniu posiedzenia.

Prokurator sporządzający wniosek o zastosowanie tymczasowego aresztowania powinien

uczestniczyć w posiedzeniu sądu. Niestawiennictwo prokuratora nie wstrzymuje czynności

sądowych, jeżeli został o nich prawidłowo zawiadomiony.

1.

Przesłuchanie podejrzanego poprzedzające zastosowanie przez sąd tymczasowego aresztowania

w postępowaniu przygotowawczym odbywa się w siedzibie sądu w wyznaczonym przez prezesa

sądu pomieszczeniu, przy zapewnieniu niezbędnych środków bezpieczeństwa.

2.

Jeżeli stan zdrowia podejrzanego stwierdzony przez lekarza wydaniem odpowiedniego

zaświadczenia uniemożliwia doprowadzenie go do sądu, przesłuchanie wyjątkowo może

nastąpić w placówce służby zdrowia, w której podejrzany przebywa.

3.

Jeżeli w czasie przesłuchania podejrzany powołuje się na zły stan zdrowia lub doznane

obrażenia ciała, sąd zarządza zbadanie go przez lekarza. Wyniki badania uwzględnia

przy podejmowaniu decyzji w przedmiocie tymczasowego aresztowania.

4.

Jeżeli poddanie podejrzanego badaniu lekarskiemu nie jest możliwe lub w znacznym stopniu

utrudnione, po zastosowaniu tymczasowego aresztowania umieszcza się go w odpowiednim

zakładzie leczniczym. Po otrzymaniu opinii lekarza należy rozważyć kwestię utrzymania

tymczasowego aresztowania i przekazania tymczasowo aresztowanego do aresztu śledczego.

W postępowaniu przygotowawczym opinię lekarza przekazuje się prokuratorowi.

5.

Jeżeli stan zdrowia podejrzanego uniemożliwia osadzenie go w areszcie śledczym, a

od zastosowania tymczasowego aresztowania nie można odstąpić, tymczasowo aresztowanego

umieszcza się w odpowiednim zakładzie leczniczym (art. 260 k.p.k. i art. 213 k.k.w.).

Rozpoznając wniosek o tymczasowe aresztowanie sąd dopuszcza dodatkowo dowód, chyba

że uniemożliwi to podjęcie decyzji w przedmiocie tymczasowego aresztowania i doręczenia

zatrzymanemu postanowienia przed upływem 24 godzin od przekazania go do dyspozycji

sądu.

Prezes sądu zapewni warunki dla podejmowania przez sąd czynności, o których mowa w

§ 105 ust. 2, również poza godzinami urzędowania sądu, a także zapewni możliwość kontaktu

doprowadzonemu z obrońcą dopuszczonym do udziału w posiedzeniu, z zastrzeżeniem, o

którym mowa w art. 245 § 1 k.p.k.

Po przesłuchaniu podejrzanego i ogłoszeniu postanowienia o zastosowaniu wobec niego

tymczasowego aresztowania sąd doręcza mu za pokwitowaniem odpis postanowienia o tymczasowym

aresztowaniu, ze wskazaniem daty i godziny doręczenia, oraz poucza o terminie i sposobie

zaskarżenia. W razie odmowy złożenia podpisu lub przeszkody w jego złożeniu należy

uczynić o tym stosowną wzmiankę na postanowieniu.

Odpis postanowienia o tymczasowym aresztowaniu wraz z nakazem przyjęcia sąd doręcza

funkcjonariuszom konwojującym zatrzymanego, z poleceniem doprowadzenia go do aresztu

śledczego. W nakazie przyjęcia sąd zaznacza, że aresztowany pozostaje do dyspozycji

prokuratora, na którego wniosek zastosowano ten środek zapobiegawczy.

1.

W razie gdy po zastosowaniu tymczasowego aresztowania nie ma osoby zobowiązanej do

sprawowania pieczy nad mieszkaniem i mieniem podejrzanego, sąd zleca właściwemu organowi

lub instytucji, Policji lub Żandarmerii Wojskowej dokonanie niezbędnych czynności

mających na celu zabezpieczenie lokalu i majątku aresztowanego oraz wydaje im stosowne

zarządzenia. W miarę możliwości należy uwzględnić wyrażone w tym względzie życzenia

podejrzanego. O wydanych zarządzeniach zawiadamia się bezzwłocznie aresztowanego,

a w razie potrzeby - właściwy organ lub instytucję.

2.

W przypadku gdy zastosowanie tymczasowego aresztowania dotyczy obywatela państwa obcego,

sąd zawiadamia również właściwy miejscowo urząd konsularny tego państwa lub przedstawicielstwo

dyplomatyczne, gdy brak takiego urzędu.

Wydając postanowienie o nieuwzględnieniu wniosku o zastosowaniu tymczasowego aresztowania,

sąd zarządza natychmiastowe zwolnienie zatrzymanego.

1.

W razie uchylenia przez sąd tymczasowego aresztowania, a następnie uwzględnienia przez

sąd odwoławczy zażalenia prokuratora albo oskarżyciela posiłkowego w tym przedmiocie,

od czasu trwania aresztowania odlicza się okres pobytu podejrzanego (oskarżonego)

na wolności. W takim przypadku nie wydaje się postanowienia w przedmiocie tymczasowego

aresztowania, chyba że upłynął okres, do którego aresztowanie miało trwać.

2.

Dokumentację niezbędną do ponownego osadzenia podejrzanego (oskarżonego), a także

w razie wydania przez sąd postanowienia w przedmiocie tymczasowego aresztowania w

wyniku rozpatrzenia zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające

zastosowania tymczasowego aresztowania w postępowaniu przygotowawczym - przygotowuje

sąd odwoławczy.

3.

Jeżeli podejrzany jest obecny na sali rozpraw w trakcie posiedzenia sądu odwoławczego,

który wydaje postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, przewodniczący

posiedzenia wydaje zarządzenia niezbędne do jego zatrzymania.

1.

Tymczasowo aresztowany w postępowaniu przygotowawczym pozostaje w dyspozycji tego

prokuratora, na którego wniosek środek ten został zastosowany. Po wniesieniu aktu

oskarżenia tymczasowo aresztowany pozostaje do dyspozycji sądu.

2.

Do dyspozycji sądu pozostaje także tymczasowo aresztowany, wobec którego środek ten

został zastosowany po wniesieniu aktu oskarżenia do sądu.

3.

W przypadku przekazania akt sprawy innemu sądowi albo zwrotu sprawy do uzupełnienia

postępowania przygotowawczego, przekazuje się tymczasowo aresztowanego do dyspozycji

właściwego sądu lub prokuratora, o czym należy zawiadomić administrację zakładu karnego

lub aresztu śledczego oraz tymczasowo aresztowanego.

1.

W postępowaniu sądowym odpis postanowienia sądu o tymczasowym aresztowaniu, wraz z

nakazem przyjęcia wystawionym dla administracji aresztu śledczego, przesyła się do

właściwej według miejsca zamieszkania oskarżonego jednostki Żandarmerii Wojskowej

lub Policji, dołączając nakaz doprowadzenia oskarżonego do aresztu śledczego. Jeżeli

oskarżony jest już pozbawiony wolności, pisma te, z wyjątkiem nakazu doprowadzenia,

przesyła się dyrektorowi zakładu karnego, w którym oskarżony przebywa.

2.

Jeżeli tymczasowe aresztowanie następuje na podstawie postanowienia sądu wydanego

w okolicznościach, o których mowa w art. 100 § 2 k.p.k., zarządza się, aby organ wykonujący postanowienie o tymczasowym aresztowaniu doręczył

oskarżonemu odpis tego postanowienia.

1.

Zgody na doprowadzenie osoby tymczasowo aresztowanej w celu uczestniczenia w czynnościach

procesowych w innej sprawie udziela organ, do którego dyspozycji tymczasowo aresztowany

pozostaje. Wniosek o udzielenie tej zgody powinien wskazywać rodzaj czynności, dla

której przeprowadzenia aresztowany ma być doprowadzony, oraz termin jej dokonania.

2.

O udzieleniu zgody organ, do którego dyspozycji tymczasowo aresztowany pozostaje,

zawiadamia bezpośrednio administrację zakładu karnego lub aresztu śledczego, a w razie

potrzeby inną jednostkę, w której tymczasowo aresztowany przebywa. W przypadku nieudzielenia

zgody zawiadamia się o tym sąd lub prokuratora występującego o udzielenie zgody, wskazując

termin, w którym doprowadzenie będzie mogło nastąpić.

1.

Żądania doprowadzenia osoby pozbawionej wolności do sądu powinny być ograniczone do

istotnej potrzeby, przy czym dzień i godzina czynności (rozprawy, posiedzenia) powinny

być ustalone z uwzględnieniem możliwości komunikacyjnych związanych z doprowadzeniem

i odprowadzeniem osoby konwojowanej. Doprowadzenie do sądu osób przebywających w tym

samym zakładzie karnym lub areszcie śledczym powinno być - w miarę możliwości - zarządzone

w jednym terminie.

2.

W celu doprowadzenia do sądu osoby pozbawionej wolności należy wysłać

1)

nakaz wydania do administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego, w którym osoba

ta przebywa;

2)

nakaz doprowadzenia do jednostki Żandarmerii Wojskowej lub Policji, obejmującej swoim

terytorialnym zasięgiem działania dany zakład karny lub areszt śledczy, wraz z kopią

nakazu wydania przesłanego administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie wydania polecenia przetransportowania

osoby pozbawionej wolności do odpowiedniego zakładu leczniczego albo z zakładu leczniczego

do zakładu karnego lub aresztu śledczego.

1.

W razie wydania przez sąd polecenia, aby osoba pozbawiona wolności została przetransportowana

przed przeprowadzeniem czynności do zakładu karnego lub aresztu śledczego właściwego

ze względu na miejsce przeprowadzenia czynności, sędzia wydaje zarządzenie o

1)

wysłaniu do właściwej jednostki Żandarmerii Wojskowej lub Policji nakazu doprowadzenia

z pisemnym żądaniem przetransportowania tej osoby do właściwego zakładu karnego lub

aresztu śledczego;

2)

wysłaniu nakazu wydania do administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego, z

którego osoba ta będzie doprowadzona do sądu, podając informację o mającym nastąpić

przetransportowaniu, a do właściwej jednostki Żandarmerii Wojskowej lub Policji według

miejsca, w którym znajduje się dany zakład karny lub areszt śledczy ‒ nakaz doprowadzenia.

2.

Jeżeli dyrektor aresztu śledczego lub zakładu karnego powiadomił, że przetransportowanie

może być zrealizowane przez służbę więzienną, a sąd wyraził zgodę na taką formę przetransportowania,

powiadamia się o tym jednostkę Żandarmerii Wojskowej lub Policji, do której wysłano

nakaz wymieniony w ust. 1 pkt 1.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, należy niezwłocznie po przeprowadzeniu czynności

wydać polecenie przetransportowania osoby pozbawionej wolności do zakładu karnego

lub aresztu śledczego, w którym poprzednio przebywała, chyba że sąd przeprowadzający

czynność postanowi inaczej.

1.

Nakazy wydania oraz wezwania dla osób pozbawionych wolności wysyła się administracji

zakładu karnego lub aresztu śledczego, a nakazy doprowadzenia do właściwych jednostek

Żandarmerii Wojskowej lub Policji odpowiednio wcześnie, tak aby właściwa jednostka

otrzymała je na 14 dni przed datą czynności sądowej, a w terminie krótszym tylko w

przypadku odroczenia wydania wyroku.

2.

W nakazach doprowadzenia należy w miarę potrzeby zamieścić wzmiankę zawierającą dane

umożliwiające Żandarmerii Wojskowej lub Policji zorientowanie się co do koniecznej

liczebności konwoju, a w szczególności dane dotyczące zarzucanego czynu i dotychczasowej

karalności osoby pozbawionej wolności oraz wskazać osoby, które podczas jazdy i oczekiwania

na przesłuchanie mogą być obiektem agresji ze strony innych osób z nimi przewożonych.

Na dokumentach wysyłanych przez sądy do administracji aresztów śledczych i zakładów

karnych powinna być także umieszczona sygnatura akt prokuratorskich.

1.

Zarządzenie o wyrażeniu zgody na uzyskanie widzenia z tymczasowo aresztowanym do czasu

uprawomocnienia się wyroku w sprawie, wydaje prezes sądu, przewodniczący wydziału

lub przewodniczący składu orzekającego, do którego dyspozycji tymczasowo aresztowany

pozostaje.

2.

Zarządzenie o wyrażeniu zgody na uzyskanie widzenia oprócz danych wymienionych w art. 94 k.p.k. powinno zawierać w szczególności

1)

imię i nazwisko oraz adres osoby odwiedzającej;

2)

numer dowodu tożsamości;

3)

wskazanie stopnia pokrewieństwa z aresztowanym;

4)

termin jego ważności;

5)

określenie sposobu kontaktu z tymczasowo aresztowanym w trakcie widzenia;

6)

czytelny podpis sędziego, ponadto powinno być opatrzone okrągłą pieczęcią sądu.

3.

Oryginał zarządzenia o wyrażeniu zgody na uzyskanie widzenia pozostawia się w aktach

sprawy, zaś jego odpisy przesyła się do właściwego aresztu śledczego i doręcza osobie

odwiedzającej.

4.

Widzenia udziela się po złożeniu w administracji aresztu śledczego przez osobę odwiedzającą

odpisu zarządzenia o wyrażeniu zgody na uzyskanie widzenia. Szczegółowe warunki odbywania

widzeń określają przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie regulaminu

organizacyjno-porządkowego wykonywania tymczasowego aresztowania

(Dz. U. poz. 1494).

5.

Jeżeli sąd postanowił, że tymczasowo aresztowany nie może zostać przeniesiony do zakładu

karnego po upływie 14 dni od wydania wyroku skazującego sądu pierwszej instancji,

albo jeżeli tymczasowo aresztowany nie wyraża zgody na stosowanie wobec niego regulaminu

wykonywania kary pozbawienia wolności, uprawnienie do wyrażenia zgody na uzyskanie

widzenia z aresztowanym przysługuje temu sądowi, aż do czasu uprawomocnienia się wyroku.

1.

Zezwoleń na widzenie z tymczasowo aresztowanym w sądzie przy sposobności rozprawy

lub posiedzenia udziela na piśmie przewodniczący rozprawy lub posiedzenia. W zezwoleniu,

które doręcza się dowódcy konwoju, należy wskazać miejsce oraz czas trwania widzenia,

nie dłuższy niż 15 minut.

2.

Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie udziela się, jeżeli

1)

tymczasowo aresztowany nie pozostaje do dyspozycji sądu w danej sprawie;

2)

tymczasowo aresztowany jest oskarżony o zbrodnię albo występek określony w art. 242

lub 243 k.k. bądź był za ten występek skazany;

3)

zachodzi uzasadniona obawa, że tymczasowo aresztowany wykorzysta widzenie w celu utrudnienia

postępowania karnego.

3.

Zezwolenia na doręczenie żywności tymczasowo aresztowanemu doprowadzonemu do sądu

udziela przewodniczący rozprawy lub posiedzenia na piśmie. Zezwolenie, które należy

doręczyć dowódcy konwoju, powinno określać taką tylko ilość żywności i papierosów,

która może być spożyta w czasie pobytu w sądzie i w drodze powrotnej do zakładu karnego

lub aresztu śledczego.

1.

Sąd, który wydał postanowienie w przedmiocie utrzymania lub przedłużenia tymczasowego

aresztowania podejrzanego (oskarżonego), przesyła administracji zakładu karnego lub

aresztu śledczego odpis tego postanowienia w takim czasie, aby właściwa jednostka

otrzymała go najpóźniej na 3 dni robocze przed upływem terminu aresztowania określonego

w postanowieniu o zastosowaniu tego środka. W razie stwierdzenia, że administracja

zakładu karnego lub aresztu śledczego nie otrzymała dokumentu w tym terminie, prezes

sądu, przewodniczący wydziału lub sędzia dyżurny przekazuje bezzwłocznie teleksem,

telefaksem lub telefonicznie informację o treści postanowienia. W takim przypadku

odpis postanowienia i inne niezbędne dokumenty należy doręczyć niezwłocznie administracji

zakładu karnego lub aresztu śledczego.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie nieuwzględnienia wniosku prokuratora

o przedłużenie tymczasowego aresztowania na dalszy czas oznaczony lub uchylenia przez

właściwy sąd postanowienia przedłużającego tymczasowe aresztowanie.

1.

W razie konieczności przedłużenia tymczasowego aresztowania na czas przekraczający

okres dwóch lat sąd, przed którym sprawa się toczy, występuje do Sądu Najwyższego

- Izby Wojskowej z wnioskiem o przedłużenie stosowania tymczasowego aresztowania w

terminie nie krótszym niż 14 dni przed upływem określonego dotychczas terminu stosowania

tego środka.

2.

Zawiadomienie o wystąpieniu do sądu z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, wysyła się

bezzwłocznie do administracji aresztu śledczego lub zakładu karnego.

1.

Po wydaniu wyroku skazującego na karę pozbawienia wolności należy przesłać administracji

zakładu karnego lub aresztu śledczego zawiadomienie wskazujące pełną kwalifikację

prawną czynu przypisanego sprawcy, orzeczoną karę i podstawę jej wymierzenia oraz

dane w przedmiocie zaliczenia tymczasowego aresztowania, czyniąc przy tym wzmiankę

o nieprawomocności bądź prawomocności wyroku, a także posiadane w sprawie informacje

dotyczące osoby skazanego.

2.

Jeżeli osoba pozbawiona wolności została doprowadzona do sądu, zawiadomienie i informacje,

o których mowa w ust. 1, doręcza się za pośrednictwem dowódcy konwoju lub pracownika

sądu.

1.

W razie uchylenia tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego doprowadzonego do sądu

i pozostającego do jego dyspozycji w danej sprawie, przewodniczący rozprawy lub posiedzenia

zarządza niezwłocznie wypuszczenie tymczasowo aresztowanego na wolność, jeżeli nie

podlega on zatrzymaniu w innej sprawie, oraz wydanie zwalnianemu, w razie potrzeby,

zaświadczenia stwierdzającego najważniejsze dane personalne, datę i przyczyny zwolnienia.

Pismo odpowiedniej treści wysyła się również organowi, który zawiadomiono o zastosowaniu

tymczasowego aresztowania.

2.

Przewodniczący rozprawy lub posiedzenia zarządza niezwłoczne wysłanie do administracji

zakładu karnego lub aresztu śledczego nakazu zwolnienia wraz z odpisem postanowienia.

Sąd może doręczyć te dokumenty również za pośrednictwem dowódcy konwoju lub pracownika

sądu.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie uchylenia tymczasowego aresztowania

w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie o tymczasowym aresztowaniu oraz w

razie uznania bezzasadności lub nielegalności zatrzymania w wyniku rozpoznania zażalenia

na zatrzymanie.

1.

Korespondencję osoby tymczasowo aresztowanej cenzuruje sędzia sądu, do którego dyspozycji

osoba ta pozostaje, lub przewodniczący wydziału.

2.

Ocenzurowana korespondencja podlega oznakowaniu pieczęcią o treści: „Ocenzurowano,

dnia... , podpis...”. Pieczęć przystawia się na korespondencji.

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

1.

Poręczenie majątkowe w postaci papierów wartościowych lub przedmiotu zastawu składa

się do depozytu sądowego. Pokwitowanie przyjęcia do depozytu dołącza się do protokołu

przyjęcia poręczenia.

2.

Przyjęcie poręczenia majątkowego w postaci hipoteki następuje przez dołączenie do

protokołu przyjęcia poręczenia odpisu z księgi wieczystej, stwierdzającego dokonanie

wpisu hipotecznego z tytułu poręczenia.

3.

Poręczenie majątkowe w postaci środków pieniężnych składający poręczenie wpłaca na

wskazane przez sąd konto bankowe. Dowód wpłaty dołącza się do protokołu przyjęcia

poręczenia.

1.

W razie przyjęcia poręczenia od pracodawcy, kierownictwa szkoły lub uczelni, w których

oskarżony pracuje lub uczy się, albo od organizacji społecznej, której oskarżony jest

członkiem, sąd zawiadamia o tym poręczającego; w protokole przyjęcia poręczenia odnotowuje

się fakt zaznajomienia poręczającego z treścią art. 273-274 k.p.k.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie przyjęcia poręczenia od zespołu żołnierskiego,

z tym że zawiadomienie o przyjęciu poręczenia kieruje się do właściwego dowódcy wojskowego.

W przypadku zastosowania dozoru Policji lub przełożonego wojskowego sąd zawiadamia

o tym wymienione podmioty, dołączając odpis postanowienia o zastosowaniu dozoru. Sąd

zwraca się również do tych podmiotów o niezwłoczne zawiadomienie w razie naruszenia

przez oskarżonego obowiązku nałożonego przy zastosowaniu dozoru.

O uchyleniu lub zmianie środka zapobiegawczego w postaci poręczenia majątkowego, poręczenia

lub dozoru zawiadamia się odpowiednio poręczającego albo organ sprawujący dozór.

1.

Przed zawieszeniem postępowania z powodu nie ujęcia oskarżonego, należy wyczerpać

możliwości ustalenia jego adresu za pośrednictwem właściwej terenowo jednostki do

spraw ewidencji ludności oraz Centralnego Biura Adresowego, Biura Informacji i Statystyki

Więziennej celem ustalenia, czy oskarżony nie przebywa w areszcie śledczym lub zakładzie

karnym, a w razie bezskuteczności tej drogi, dokonać ustaleń na podstawie Krajowego

Rejestru Karnego bądź zwrócić się do jednostki Żandarmerii Wojskowej lub Policji właściwej

według ostatniego znanego sądowi miejsca zamieszkania lub pobytu oskarżonego, z poleceniem

wszczęcia poszukiwań.

2.

W razie wydania postanowienia o poszukiwaniu oskarżonego listem gończym sąd może odstąpić

od poszukiwań, o których mowa w ust. 1.

3.

W razie wydania postanowienia o poszukiwaniu oskarżonego listem gończym, do listu

gończego dołącza się odpisy aktu oskarżenia i postanowienia o tymczasowym aresztowaniu,

a także nakaz przyjęcia oskarżonego do aresztu śledczego.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, nakaz przyjęcia może być wystawiony na areszt

śledczy nieokreślony z nazwy.

Zawiadomienie o odwołaniu poszukiwań lub listu gończego wysyła się do jednostki Żandarmerii

Wojskowej lub Policji, która na zarządzenie sądu dokonywała poszukiwań, niezwłocznie

po ustaniu przyczyny, która spowodowała wszczęcie poszukiwań lub rozesłanie listu

gończego.

O zastosowaniu przez sąd środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia oskarżonego

w czynnościach służbowych lub w wykonywaniu zawodu albo w postaci nakazu powstrzymania

się od określonej działalności lub prowadzenia określonego rodzaju pojazdów zawiadamia

się odpowiednie instytucje, organy samorządu zawodowego lub urzędy.

1.

W razie zastosowania środka zapobiegawczego w postaci zakazu opuszczania kraju przez

oskarżonego, odpis postanowienia w tym przedmiocie przesyła się właściwemu organowi

paszportowemu oraz Komendzie Głównej Straży Granicznej, a w przypadku cudzoziemca

- właściwemu organowi konsularnemu oraz Straży Granicznej.

2.

W razie zatrzymania paszportu lub innego dokumentu uprawniającego do przekroczenia

granicy powiadamia się o tym właściwy organ paszportowy.

3.

W przypadku gdy zastosowanie środka zapobiegawczego w postaci zakazu opuszczania kraju

jest związane z uchyleniem tymczasowego aresztowania, odpis postanowienia, o którym

mowa w ust. 1, przesyła się również dyrektorowi aresztu śledczego wraz z pismem informującym,

gdzie ma być przekazany paszport zwalnianego lub inny dokument uprawniający go do

przekraczania granicy.

1.

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, złożone lub zatrzymane w związku z

postępowaniem przedmioty załącza się do akt sprawy, a w miarę potrzeby umieszcza się

we wszytej do akt kopercie, na której zaznacza się zawartość i datę przyjęcia przedmiotu

oraz nazwę organu lub nazwisko osoby, która go złożyła.

2.

Jeżeli przedmioty złożone lub zatrzymane w związku z postępowaniem nie mogą być dołączone

do akt sprawy ze względu na ich rozmiar, wartość lub znaczenie, kierownik sekretariatu

przechowuje je w odpowiednio zabezpieczonym pomieszczeniu. Jednakże pieniądze, papiery

wartościowe i kosztowności należy złożyć do depozytu sądowego.

1.

Nie wolno przechowywać w sądzie materiałów wybuchowych, łatwopalnych, broni, substancji

promieniotwórczych i psychotropowych oraz środków odurzających lub trujących. Sposób

i miejsce ich przechowywania ustala prezes sądu w porozumieniu z dowódcą najbliższej

specjalistycznej jednostki wojskowej lub komendantem właściwej jednostki Policji.

2.

Nie wolno przechowywać w sądzie artykułów spożywczych nietrwałych.

1.

Oddanie przedmiotów na przechowanie powinno nastąpić niezwłocznie po ich otrzymaniu

przez sąd. Pobierać je należy tylko w przypadku, gdy są niezbędne przy czynności sądowej

i tylko na czas niezbędny do dokonania tej czynności.

2.

Przedmioty znajdujące się w przechowaniu wydaje kierownik sekretariatu tylko na pisemne

polecenie przewodniczącego rozprawy lub posiedzenia.

Prezes sądu osobiście lub za pośrednictwem wyznaczonego sędziego z udziałem kierownika

sekretariatu przeprowadza, nie rzadziej niż co sześć miesięcy, kontrolę przechowywania

przedmiotów na podstawie księgi przechowywanych przedmiotów, a w miarę potrzeby i

na podstawie akt.

Prezes sądu, w razie powstania możliwości zniszczenia lub uszkodzenia przechowywanych

przedmiotów na skutek nieodpowiednich warunków przechowywania, wydaje odpowiednie

zarządzenie w celu zapobieżenia zniszczeniu lub uszkodzeniu; można również zarządzić

utrwalenie przedmiotu za pomocą środków technicznych.

1.

Jednocześnie z przekazaniem akt sprawy innemu sądowi, przekazuje się właściwemu organowi

przedmioty przechowywane w związku ze sprawą, a jeżeli przedmiot nie jest przechowywany

w sądzie, o przekazaniu zawiadamia się przechowującego.

2.

Jeżeli sprawę przekazano sądowi odwoławczemu, przedmioty przechowywane w związku z

tą sprawą należy pozostawić w dotychczasowym przechowywaniu, chyba że prezes sądu

lub przewodniczący wydziału sądu odwoławczego zarządzi inaczej.

3.

W razie przekazania sprawy w celu uzupełnienia postępowania przygotowawczego, o przekazaniu

zawiadamia się przechowującego przedmioty złożone lub zatrzymane w związku z postępowaniem

w tej sprawie. Przechowywane przedmioty przekazuje się oskarżycielowi publicznemu

na jego żądanie lub po upływie 3 miesięcy od daty zwrotu akt, jeżeli sprawa ponownie

nie wpłynęła.

1.

Wojskowy sąd okręgowy, wydając europejski nakaz aresztowania, zwany dalej „nakazem”,

powinien dążyć do objęcia nim wszystkich spraw, w których oskarżony (skazany) jest

poszukiwany.

2.

Sprawy w toku, dotyczące tego samego oskarżonego, prezes sądu lub przewodniczący wydziału

kieruje łącznie do rozpoznania na posiedzenie w przedmiocie wydania nakazu.

1.

W przypadku gdy miejsce pobytu osoby ściganej jest znane, wojskowy sąd okręgowy, który

wydał nakaz, przekazuje go bezpośrednio właściwemu organowi sądowemu państwa wykonania

nakazu.

2.

Odpis nakazu, o którym mowa w ust. 1, wojskowy sąd okręgowy przesyła Ministrowi Sprawiedliwości

w terminie 14 dni od dnia jego wydania.

3.

Wraz z odpisem nakazu sąd przesyła Ministrowi Sprawiedliwości

1)

odpis postanowienia o wydaniu nakazu lub wyciąg z protokołu posiedzenia w przedmiocie

wydania nakazu;

2)

informację, do jakiego państwa nakaz został przesłany do wykonania.

1.

W przypadku gdy miejsce pobytu osoby ściganej nie jest znane, wojskowy sąd okręgowy,

który wydał nakaz, przesyła jego odpis do komórki organizacyjnej Komendy Głównej Policji

właściwej do spraw współpracy z Międzynarodową Organizacją Policji Kryminalnych INTERPOL

wraz z wnioskiem o wszczęcie poszukiwań międzynarodowych.

2.

W przypadku gdy miejsce pobytu osoby ściganej nie jest znane, a istnieje podejrzenie,

że może ona przebywać na terytorium państwa uczestniczącego w Systemie Informacyjnym

Schengen drugiej generacji, zwanym dalej „SIS II”, wojskowy sąd okręgowy, który wydał

nakaz, przesyła w formie dokumentu elektronicznego odpis nakazu (PDF), jego tłumaczenie

na język angielski (DOC, TXT lub RTF) i wniosek o wszczęcie poszukiwań międzynarodowych

(PDF), w sposób zapewniający poufność i integralność przekazywanych danych, bezpośrednio

na adres poczty elektronicznej Biura SIRENE, po czym dokonuje bezzwłocznie wpisu danych

tej osoby do SIS II.

3.

Po ustaleniu miejsca pobytu osoby ściganej wojskowy sąd okręgowy, który wydał nakaz,

przekazuje go właściwemu organowi sądowemu państwa wykonania nakazu, a odpis wraz

z dokumentami wymienionymi w § 140b ust. 3 przesyła Ministrowi Sprawiedliwości.

4.

Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 2 lub § 140b ust. 1, okaże się, że osoba

ścigana przebywa na terytorium państwa uczestniczącego w SIS II, wojskowy sąd okręgowy,

który wydał nakaz, przesyła w formie dokumentu elektronicznego nakaz (PDF) i jego

tłumaczenie na język angielski (DOC, TXT lub RTF), w sposób zapewniający poufność

i integralność przekazywanych danych, bezpośrednio na adres poczty elektronicznej

Biura SIRENE, po czym dokonuje bezzwłocznie wpisu danych tej osoby do SIS II.

5.

Wojskowy sąd okręgowy niezwłocznie przesyła telefaksem do Biura SIRENE informację

o dokonaniu wpisu danych osoby ściganej do SIS II, przesłaniu odpisu nakazu i jego

tłumaczenia na język angielski oraz wniosku o wszczęcie poszukiwań międzynarodowych

na adres poczty elektronicznej Biura SIRENE.

Wojskowy sąd okręgowy wykonując nakaz wydany przez inne państwo członkowskie Unii

Europejskiej, przesyła Ministrowi Sprawiedliwości

1)

odpis postanowienia w przedmiocie wydania nakazu wraz z informacją, w jakim terminie

od daty zatrzymania osoby ściganej rozpoznano sprawę;

2)

odpis nakazu przetłumaczony na język polski;

3)

informację, w jakim terminie osoba ścigana została przekazana właściwemu organowi

sądowemu państwa wydania nakazu;

4)

kopię pism przesyłanych właściwemu organowi sądowemu państwa wydania nakazu, zawierających

informację o przyczynach niedotrzymania terminów rozpoznania sprawy i przekazania

osoby ściganej.

1.

Po wydaniu postanowienia o odmowie wykonania nakazu dotyczącego osoby poszukiwanej

za pośrednictwem SIS II wojskowy sąd okręgowy informuje bezzwłocznie Biuro SIRENE

o konieczności dokonania zastrzeżenia w SIS II, że osoba ta nie może zostać zatrzymana

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z przestępstwem lub przestępstwami

będącymi przedmiotem rozstrzygnięcia.

2.

W przypadku uchylenia postanowienia, o którym mowa w ust. 1, wojskowy sąd okręgowy

informuje bezzwłocznie Biuro SIRENE o konieczności usunięcia dokonanego zastrzeżenia

w SIS II.

Przepisy § 140c ust. 1, 2, 4 i 5 oraz § 140e stosuje się odpowiednio w przypadku ustalenia,

że osoba ścigana przebywa lub gdy istnieje podejrzenie, że może ona przebywać na terytorium

państwa uczestniczącego w SIS II niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej.

W razie niedotrzymania ustawowych terminów do rozpoznania sprawy w przedmiocie wykonania

nakazu wydanego przez inne państwo, wojskowy sąd okręgowy właściwy do rozpoznania

sprawy niezwłocznie zawiadamia o tym Ministerstwo Sprawiedliwości, wskazując przyczyny

niedotrzymania terminów.

Do czynności prezesa sądu należy zapewnienie organizacyjnych i technicznych mechanizmów

zabezpieczających dane SIS II przed nieuprawnionym dostępem, zniszczeniem, zmianą

lub ich utratą, jak również zapewnienie zgodności podejmowanych w danym sądzie działań

z obowiązującymi przepisami o dostępie do danych SIS II.

Prezes wojskowego sądu okręgowego wyznacza spośród sędziów tego sądu jedną lub więcej

osób odpowiedzialnych za całodobowe kontakty z Biurem SIRENE. Sędziowie ci powinni

posiadać uprawnienie do dostępu do danych SIS II. Wyznaczeni sędziowie powinni posiadać

telefon komórkowy umożliwiający stały kontakt oraz adres poczty elektronicznej. Numery

telefonów oraz adresy poczty elektronicznej udostępnia się Biuru SIRENE oraz bezzwłocznie

aktualizuje w przypadku ich zmiany.

1.

Osoba uprawniona do dostępu do danych SIS II (użytkownik) obowiązana jest przestrzegać

zasad należytej ostrożności w zakresie korzystania z udostępnionych jej funkcji SIS

II oraz zasad bezpieczeństwa przy przetwarzaniu danych, w szczególności w przypadkach

czasowego opuszczenia stanowiska pracy, zakończenia pracy oraz korzystania z zewnętrznych

informatycznych nośników danych.

2.

Dostęp użytkownika do danych SIS II nie powinien trwać dłużej, niż jest to konieczne

do dokonania wpisu lub wglądu do danych.

Przetwarzanie danych SIS II może odbywać się wyłącznie przy użyciu funkcji przewidzianych

w systemie, po uprzednim dokonaniu w nim uwierzytelnienia przez użytkownika.

W przypadku zaistnienia podejrzenia, że osoba uczestnicząca w czynnościach sądowych

może być poszukiwana za pośrednictwem SIS II, można dokonać sprawdzenia danych tej

osoby w SIS II. W razie uzyskania informacji, że sprawdzana osoba jest poszukiwana

za pośrednictwem SIS II, bezzwłocznie zawiadamia się o tym Policję lub inny uprawniony

organ.

1.

Wpisów, modyfikacji oraz usunięcia danych z SIS II w sprawach pozostających na etapie

postępowania rozpoznawczego i wykonawczego osób poszukiwanych, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej

Polskiej w Systemie Informacyjnym Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1041), zwanej dalej „ustawą o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym

Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym”, dokonują wojskowe sądy okręgowe.

2.

Wpisów do SIS II danych osób poszukiwanych, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym

Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym, dokonuje się bezzwłocznie w przypadku ustalenia, że osoba poszukiwana przebywa lub

zaistnienia podejrzenia, że może ona przebywać na terytorium państwa uczestniczącego

w SIS II.

3.

Wpisów do SIS II danych osób, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym

Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym, można dokonywać w przypadku ustalenia, że osoby te przebywają lub zaistnienia podejrzenia,

że mogą one przebywać na terytorium państwa uczestniczącego w SIS oraz gdy uzasadnia

to waga lub charakter sprawy.

4.

Wpisów do SIS II danych przedmiotów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym

Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym, można dokonywać w przypadku ustalenia, że przedmioty te znajdują się lub zaistnienia

podejrzenia, że mogą one znajdować się na terytorium państwa uczestniczącego w SIS

II oraz gdy uzasadnia to waga lub charakter sprawy.

Obowiązkiem sędziego referenta sprawy, w której podjęto czynności poszukiwawcze za

pośrednictwem SIS, jest dbałość o aktualność danych wpisanych do SIS II, w tym o bezzwłoczną

modyfikację lub usunięcie danych nieaktualnych, w szczególności jeżeli osoba, o której

mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym

Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym, została przekazana do dyspozycji sądu właściwego do rozpoznania sprawy, nakaz został

uchylony lub nastąpiło przedawnienie karalności przestępstwa. Sędzia ten, nie rzadziej

niż co 3 miesiące, dokonuje kontroli akt sprawy, w której dokonano wpisu, i podejmuje

stosowne działania zmierzające do zapewnienia aktualności danych.

W sytuacjach innych niż wymienione w § 140e ust. 1, jeżeli wykryty zostanie wpis mogący

wymagać zastrzeżenia w SIS II, że dana osoba nie będzie poszukiwana na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej przy jego użyciu, sąd bezzwłocznie informuje Biuro SIRENE

o konieczności dokonania takiego zastrzeżenia.

1.

Po każdorazowym wglądzie lub przetworzeniu danych w SIS II tworzy się wydruk z czynności

lub notatkę urzędową, które dołącza się do akt sprawy.

2.

Wydruki, które nie są przydatne dla postępowania, podlegają zniszczeniu.

W przypadku braku bezpośredniego dostępu do danych SIS II spowodowanego przyczynami

niezależnymi od sądu wpisów do SIS II dokonuje się za pośrednictwem Biura Służby Kryminalnej

Komendy Głównej Policji.

Po wpłynięciu wniosku o ukaranie, złożonego przez oskarżyciela publicznego lub oskarżyciela

posiłkowego, prezes sądu dokonuje wstępnej kontroli wniosku w celu ustalenia, czy

spełnia on warunki formalne określone w art. 57 § 2-4 k.p.w., po czym niezwłocznie

wydaje stosowne zarządzenia lub postanowienia.

W przypadku złożenia wniosku o ukaranie przez oskarżyciela posiłkowego prezes sądu,

dokonując wstępnej kontroli tego wniosku, zarządza niezwłoczne zawiadomienie o nim

właściwego prokuratora i wezwanie go do złożenia w terminie 7 dni materiału dowodowego

zebranego w toku czynności wyjaśniających w danej sprawie lub do złożenia oświadczenia

o braku takiego materiału.

1.

Prezes sądu wydając zarządzenie o zwrocie wniosku wobec stwierdzenia braków formalnych,

ustala siedmiodniowy termin do ich uzupełnienia.

2.

Jeżeli wniosek nie pochodzi od oskarżyciela publicznego lub pełnomocnika, w zawiadomieniu,

o którym mowa w ust. 1, należy wskazać skutki niewykonania zarządzenia w określonym

terminie.

1.

Prezes sądu wydając zarządzenie o wszczęciu postępowania, kieruje jednocześnie sprawę

do rozpoznania na rozprawie lub na posiedzeniu albo zarządza wykonanie innych niezbędnych

czynności.

2.

(uchylony).

1.

Prezes sądu, kierując sprawę na rozprawę lub posiedzenie, określa osoby podlegające

wezwaniu lub zawiadomieniu o terminie i miejscu rozprawy lub posiedzenia ze stosownym

pouczeniem oraz ze wskazaniem skutków określonych w art. 60 § 2 i art. 65 § 3 k.p.w.

2.

Do zawiadomienia lub wezwania, o którym mowa w ust. 1, kierowanego do obwinionego

dołącza się odpis wniosku o ukaranie.

1.

Oskarżyciela publicznego zawiadamia się o rozprawie lub posiedzeniu, przekazując mu

wykaz spraw wyznaczonych do rozpatrzenia w określonym dniu, niezwłocznie po sporządzeniu

wykazu.

2.

Sprawy z udziałem tych samych stron lub osób należy w miarę możliwości wyznaczyć w

tym samym dniu, w następującej po sobie kolejności.

W razie śmierci oskarżyciela posiłkowego sąd zawiadamia o możliwości i terminie wstąpienia

w prawa zmarłego znane sądowi osoby najbliższe zmarłego.

W przypadku wydania przez sąd zarządzenia o natychmiastowym osadzeniu skazanego w

zakładzie karnym stosuje się odpowiednio przepis § 110.

1.

Zarządzając zatrzymanie paszportu lub innego dokumentu upoważniającego do przekroczenia

granicy na podstawie art. 82 § 5 pkt 2 k.p.w., sąd wydaje skazanemu pokwitowanie stwierdzające

jedynie fakt zatrzymania tego dokumentu i zawiadamia o tym Straż Graniczną oraz wydział

paszportowy, a w odniesieniu do cudzoziemca ‒ właściwy wydział konsularny.

2.

Paszport lub inny dokument upoważniający do przekroczenia granicy przechowuje się

w szafie pancernej, w pomieszczeniu odpowiednio zabezpieczonym, wskazanym przez prezesa

sądu.

3.

Zwrot dokumentów, o których mowa w ust. 1, następuje za pokwitowaniem.

4.

W razie nieodebrania dokumentu w określonym terminie, sąd zwraca paszport lub inny

dokument upoważniający do przekroczenia granicy właściwemu wydziałowi paszportowemu,

a w odniesieniu do cudzoziemców ‒ wydziałowi konsularnemu.

(uchylony).

W razie gdy w postanowieniu o uchyleniu prawomocnego mandatu karnego sąd nakazał podmiotowi,

na którego rachunek pobrano grzywnę, zwrot uiszczonej kwoty, prezes sądu zarządza

niezwłoczne zawiadomienie tego podmiotu oraz ukaranego, poprzez przesłanie im odpisów

postanowienia.

1.

Przekazane do sądu zatrzymane przez Żandarmerię Wojskową prawo jazdy przechowuje się

do czasu wydania przez sąd merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, a następnie zwraca

prawo jazdy właścicielowi lub przekazuje organowi właściwemu do spraw komunikacji.

2.

Do sposobu przechowywania prawa jazdy stosuje się odpowiednio przepis § 139.

1.

Każde orzeczenie, które staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia, powinno być

skierowane do wykonania bezzwłocznie, nie później niż 7 dni od daty uprawomocnienia

lub od daty zwrotu akt sądowi pierwszej instancji.

2.

Datę skierowania orzeczenia do wykonania stanowi data podpisania przez prezesa sądu

lub upoważnionego sędziego zarządzenia o jego wykonaniu.

3.

Nieprawomocne orzeczenia wymagające natychmiastowej wykonalności powinny być skierowane

do wykonania w dniu ich wydania.

Jeżeli orzeczenie ma być wykonywane w okręgu innego sądu niż sąd, który je wydał w

pierwszej instancji, należy przesłać temu sądowi odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem,

jeżeli zostało sporządzone, ze wzmianką o wykonalności, oraz odpisy dokumentów z akt

sprawy niezbędnych dla prawidłowego wykonania tego orzeczenia.

(uchylony).

1.

W celu wykonania wyroku skazującego na karę pozbawienia wolności sąd, który wydał

wyrok w pierwszej instancji, podejmuje niezwłocznie wszystkie czynności zmierzające

do osadzenia skazanego w zakładzie karnym, określone w art. 11 k.k.w. oraz innych przepisach.

1a

Przepis ust. 1 ma zastosowanie do orzeczeń sądu dotyczących kary aresztu wojskowego,

kary aresztu, kary porządkowej oraz środka przymusu skutkującego pozbawieniem wolności.

1b

Jeżeli przepisy niniejszego działu używają w znaczeniu ogólnym określenia „skazany”,

należy przez to rozumieć również osobę, wobec której zastosowano karę porządkową lub

środek przymusu skutkujący pozbawieniem wolności.

2

Prezes sądu lub upoważniony sędzia wzywa skazanego do stawienia się w wyznaczonym

terminie we właściwym zakładzie karnym lub areszcie śledczym położonym najbliżej miejsca

jego stałego pobytu. Wezwanie powinno zawierać pouczenie o skutkach niestawiennictwa.

W przypadku gdy skazany jest pozbawiony wolności, prezes sądu lub upoważniony sędzia

bezzwłocznie przesyła do zakładu karnego lub aresztu śledczego, w którym skazany przebywa,

dokumentację dotyczącą wykonania kary pozbawienia wolności. O terminie wyznaczonym

skazanemu do stawiennictwa prezes sądu lub upoważniony sędzia zawiadamia administrację

właściwego aresztu śledczego położonego najbliżej miejsca stałego pobytu skazanego,

zobowiązując ją jednocześnie do zawiadomienia sądu o niezgłoszeniu się skazanego w

tym terminie.

3

Polecając Żandarmerii Wojskowej lub Policji doprowadzenie skazanego do zakładu karnego

lub aresztu śledczego, prezes sądu lub upoważniony sędzia przesyła jednostce Policji

lub Żandarmerii Wojskowej właściwej według ostatniego miejsca zamieszkania lub pobytu

skazanego nakaz doprowadzenia, wskazując zakład karny lub areszt śledczy, do którego

doprowadzenie ma nastąpić.

4

W razie zawieszenia postępowania wykonawczego lub odroczenia wykonania kary pozbawienia

wolności, co do której orzeczenie skierowano do wykonania, prezes sądu lub upoważniony

sędzia niezwłocznie przesyła odpis postanowienia o zawieszeniu lub odroczeniu do właściwego

zakładu karnego lub aresztu śledczego oraz zawiadamia jednostkę Żandarmerii Wojskowej

lub Policji, której polecono doprowadzenie skazanego.

(uchylony).

1

W razie odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności żołnierzowi lub osobie powołanej

do czynnej służby wojskowej, sąd zawiadamia o tym odpowiedniego dowódcę lub właściwą

wojskową komendę uzupełnień, pouczając o treści art. 157 k.k.w.

2.

W przypadku wymierzenia żołnierzowi zasadniczej służby lub osobie powołanej do takiej

służby kary pozbawienia wolności z odroczeniem jej wykonania do czasu ukończenia służby,

do zawiadomienia przesyłanego dowódcy jednostki wojskowej albo właściwej wojskowej

komendy uzupełnień należy dołączyć pouczenie o treści art. 336 § 3 i 4 k.k. oraz art. 158 k.k.w.

1.

Jeżeli na osobę, wobec której warunkowo umorzono postępowanie, warunkowo zawieszono

wykonanie kary lub którą warunkowo zwolniono, nałożono obowiązek naprawienia w całości

lub w części szkody wyrządzonej przestępstwem, sąd przesyła pokrzywdzonej przestępstwem

osobie lub instytucji odpis lub wypis orzeczenia ze wzmianką o wykonalności, z poleceniem

zawiadomienia sądu w razie niewykonania przez zobowiązanego tego obowiązku.

2.

W razie zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary sąd przesyła odpis postanowienia

w tym przedmiocie pokrzywdzonej osobie lub instytucji.

1

W razie gdy osobę, wobec której warunkowo zawieszono wykonanie kary lub którą warunkowo

przedterminowo zwolniono, oddano pod dozór, który ma być wykonany w okręgu innego

sądu, sąd, który orzekł dozór w pierwszej instancji, przesyła odpis lub wypis z orzeczenia

w tym przedmiocie ze wzmianką o wykonalności właściwemu sądowi wojskowemu, w którego

okręgu dozór ma być wykonywany, dołączając odpisy dokumentów z akt sprawy, niezbędnych

dla prawidłowego wykonywania dozoru.

2.

W razie zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary lub w razie odwołania warunkowego

przedterminowego zwolnienia przepisy § 171 stosuje się odpowiednio, z tym że do dokumentacji

określonej w tych przepisach dołącza się również odpis postanowienia zarządzającego

wykonanie warunkowo zawieszonej kary lub odwołującego warunkowe przedterminowe zwolnienie.

1

W celu wykonania wyroku skazującego żołnierza na karę ograniczenia wolności sąd właściwy

do wykonania orzeczenia przesyła jego prawomocny odpis wraz ze wzmianką o wykonalności

dowódcy jednostki wojskowej, w której skazany pełni służbę, albo innemu właściwemu

dowódcy, jeżeli przemawiają za tym ważne względy służbowe lub jeżeli w jednostce wojskowej,

w której skazany pełni służbę, brak jest warunków do odbywania kary.

2.

Zawiadamiając dowódcę, o którym mowa w ust. 1, sąd zobowiązuje go do wykonania orzeczenia

na podstawie przepisów regulujących odbywanie przez żołnierzy kary ograniczenia wolności.

W razie orzeczenia potrącenia skazanemu żołnierzowi procentowo określonej części uposażenia

sąd podaje właściwemu dowódcy okres, przez który należy dokonywać potrąceń, wskazuje,

na czyją rzecz należy przekazywać potrącone sumy, oraz poleca zawiadomić sąd o ich

każdorazowym dokonaniu. O potrąceniach powiadamia się też podmiot, na którego rzecz

mają one nastąpić.

1.

W celu wykonania wyroku skazującego na karę ograniczenia wolności, o której mowa w

art. 323 § 4 k.k., prezes sądu, który wydał wyrok w pierwszej instancji, lub upoważniony sędzia przesyła

jego prawomocny odpis wraz ze wzmianką o wykonalności dowódcy właściwej wydzielonej

jednostki wojskowej.

2.

Zawiadamiając dowódcę, o którym mowa w ust. 1, sąd zobowiązuje go do wykonania orzeczenia

na podstawie regulaminu wykonywania tej kary.

3.

(uchylony).

1.

W celu wykonania wyroku skazującego na karę ograniczenia wolności osób niebędących

żołnierzami właściwy sąd wojskowy przesyła odpis wyroku sądowi rejonowemu, o którym

mowa w art. 55 § 1 k.k.w. Właściwy organ postępowania wykonawczego przesyła następnie odpis lub wypis wyroku

ze wzmianką o wykonalności

1)

podmiotom wymienionym w art. 56 § 2 i 3 k.k.w. - w przypadku orzeczenia wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne;

2)

podmiotowi zatrudniającemu skazanego - w przypadku orzeczenia potrącenia wynagrodzenia

za pracę.

2.

Do odpisu lub wyciągu z wyroku dołącza się pouczenie o obowiązku zawiadomienia właściwego

organu postępowania wykonawczego o dacie rozpoczęcia wykonywania kary ograniczenia

wolności oraz o obowiązkach, o których mowa w art. 58 § 1 i 2 oraz art. 59 k.k.w.

3.

Podmioty, o których mowa w art. 56 k.k.w., należy pouczyć o treści art. 83 k.k.

W razie udzielenia przerwy lub odroczenia żołnierzowi albo osobie powołanej do czynnej

służby wojskowej wykonania kary ograniczenia wolności sąd zawiadamia o tym odpowiedniego

dowódcę lub właściwą wojskową komendę uzupełnień, pouczając o obowiązku niezwłocznego

poinformowania sądu o zwolnieniu skazanego ze służby.

W postępowaniu o ułaskawienie, sporządzone przez sąd opinie pozytywne o skazanym dołącza

się do akt sprawy w opieczętowanej i zaklejonej kopercie.

1.

W stosunku do skazanego przebywającego w zakładzie karnym lub areszcie śledczym postanowienie

o ułaskawieniu wykonuje sąd pierwszej instancji, a w przypadku gdy akt łaski dotyczy

warunkowego przedterminowego zwolnienia - wojskowy sędzia penitencjarny.

2.

Jeżeli z postanowienia o ułaskawieniu wynika obowiązek bezzwłocznego zwolnienia skazanego

z zakładu karnego lub aresztu śledczego, sąd pierwszej instancji doręcza administracji

zakładu karnego lub aresztu śledczego odpis postanowienia o ułaskawieniu, nakaz zwolnienia

oraz odpis zarządzenia o zwolnieniu skazanego na skutek zastosowania prawa łaski.

Sędzia penitencjarny przesyła sądowi, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji,

akta sprawy wraz z drugim egzemplarzem odpisu postanowienia o ułaskawieniu.

3.

Jeżeli postanowienie o ułaskawieniu dotyczy skazanego pozostającego na wolności, sąd

pierwszej instancji bądź sędzia penitencjarny zwraca się pisemnie do ułaskawionego

o przybycie do sądu w oznaczonym terminie w celu wręczenia postanowienia o ułaskawieniu.

W razie niestawiennictwa odpis wyciągu z postanowienia o ułaskawieniu przesyła się

ułaskawionemu za pośrednictwem urzędu pocztowego.

4.

Po dokonaniu czynności związanych z wykonaniem aktu łaski w przedmiocie warunkowego

przedterminowego zwolnienia, sędzia penitencjarny przesyła akta sprawy wraz z drugim

egzemplarzem odpisu postanowienia o ułaskawieniu sądowi, który wydał orzeczenie w

pierwszej instancji.

5.

O wszystkich przypadkach ułaskawienia zawiadamia się Biuro Informacyjne Krajowego

Rejestru Karnego. W razie gdy ułaskawienie dotyczy darowania lub skrócenia okresu

obowiązywania zastosowanych środków karnych, zawiadamia się ponadto odpowiednie organy,

instytucje, pracodawcę lub organizacje.

6.

Jeżeli Prezydent nie skorzystał z prawa łaski, zawiadomienie w tym przedmiocie sąd

pierwszej instancji doręcza zarówno skazanym przebywającym w zakładach karnych i aresztach

śledczych jak i osobom przebywającym na wolności.

1.

W razie wydania postanowienia o zabezpieczeniu roszczeń o naprawienie szkody lub grożących

oskarżonemu kar majątkowych lub środków karnych o charakterze majątkowym, prezes sądu

lub upoważniony sędzia przesyła bezzwłocznie właściwemu organowi egzekucyjnemu odpis

postanowienia, opatrzony w klauzulę wykonalności, oraz posiadane informacje o majątku

oskarżonego. Informacje te należy przekazywać w miarę dokonywania ustaleń w tym zakresie,

również po wydaniu postanowienia o zabezpieczeniu.

2.

W razie uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, w której

wydano postanowienie, o którym mowa w ust. 1, prezes sądu lub upoważniony sędzia przesyła

bezzwłocznie odpis tego orzeczenia do wiadomości organowi egzekucyjnemu dokonującemu

zabezpieczenia.

1

W celu wykonania grzywny prezes lub upoważniony sędzia sądu, który wydał wyrok w pierwszej

instancji, a w wypadkach wskazanych w ustawie sąd właściwy ze względu na miejsce stałego

pobytu skazanego, bezzwłocznie zarządza wpisanie grzywny do wykazu należności sądowych

i wzywa skazanego do jej uiszczenia w terminie ustawowym. Wezwanie powinno zawierać

pouczenie o skutkach nieuiszczenia grzywny w wyznaczonym terminie.

2.

(uchylony).

3

W razie stwierdzenia bezskuteczności egzekucji grzywny nieprzekraczającej 120 stawek

dziennych, prezes sądu lub upoważniony sędzia może zarządzić posiedzenie w przedmiocie

jej zamiany na pracę społecznie użyteczną. Przed zarządzeniem posiedzenia prezes sądu

lub upoważniony sędzia może skierować do skazanego pismo o wyrażenie zgody na zamianę

grzywny na pracę społecznie użyteczną.

W celu wykonania orzeczenia w przedmiocie zastępczej kary pozbawienia wolności lub

zastępczej kary aresztu, prezes sądu lub upoważniony sędzia podejmuje czynności zmierzające

do osadzenia skazanego w zakładzie karnym lub areszcie śledczym, określone w art. 11 k.k.w. i innych przepisach.

1

Prezes sądu lub upoważniony sędzia wzywa skazanego celem odbycia zastępczej kary pozbawienia

wolności lub zastępczej kary aresztu do stawienia się w wyznaczonym terminie w zakładzie

karnym lub areszcie śledczym, położonym najbliżej jego miejsca stałego pobytu. Wezwanie

powinno zawierać pouczenie o skutkach niestawiennictwa określonych w art. 79 § 2 k.k.w. oraz o treści art. 47 § 2 k.k.w.

2.

O terminie wyznaczonym skazanemu do stawiennictwa prezes sądu lub upoważniony sędzia

zawiadamia administrację zakładu karnego lub aresztu śledczego, zobowiązując jednocześnie

do zawiadomienia sądu o niestawiennictwie skazanego w terminie do odbycia kary.

3.

Polecając Żandarmerii Wojskowej lub Policji doprowadzenie skazanego do zakładu karnego

lub aresztu śledczego, prezes sądu lub upoważniony sędzia przesyła jednostce Żandarmerii

Wojskowej lub Policji właściwej według ostatniego miejsca pobytu skazanego nakaz doprowadzenia,

wskazując zakład karny lub areszt śledczy, do którego doprowadzenie ma nastąpić.

3a

W przypadku gdy skazany jest pozbawiony wolności, prezes sądu lub upoważniony sędzia

bezzwłocznie po uprawomocnieniu przesyła do zakładu karnego lub aresztu śledczego,

w którym skazany przebywa, dokumentację dotyczącą wykonania zastępczej kary pozbawienia

wolności lub zastępczej kary aresztu.

4

W razie zawieszenia postępowania wykonawczego lub warunkowego zawieszenia, odroczenia

albo wstrzymania wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności lub zastępczej kary

aresztu, prezes sądu albo upoważniony sędzia niezwłocznie zawiadamia o tym właściwy

zakład karny lub areszt śledczy i jednostkę Policji lub Żandarmerii Wojskowej, której

polecono doprowadzenie skazanego do tejże jednostki penitencjarnej. Jeżeli skazanym

jest żołnierz lub osoba powołana do czynnej służby wojskowej, zawiadamia się również

odpowiedniego dowódcę lub właściwą wojskową komendę uzupełnień.

1.

Prezes sądu lub upoważniony sędzia przekazuje na rachunek bankowy dysponenta Funduszu

Pracy uiszczoną przez skazanego lub ściągniętą w drodze egzekucji grzywnę, orzeczoną

za wykroczenie z art. 120‒123 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1100 i 1162).

2.

W przypadku gdy skazany częściowo uiścił grzywnę lub gdy częściowo została ona ściągnięta

w drodze egzekucji, a pozostałą część kary wykonał w formie pracy społecznie użytecznej,

o której mowa w art. 45 k.k.w., lub zastępczej kary pozbawienia wolności, o której mowa w art. 46 k.k.w., prezes sądu lub upoważniony sędzia częściowo uiszczoną lub częściowo ściągniętą

w drodze egzekucji grzywnę przekazuje na rachunek bankowy dysponenta Funduszu Pracy

i informuje go o wykonaniu przez skazanego kary w całości.

Po uprawomocnieniu się orzeczenia o pozbawieniu praw publicznych sąd, który wydał

wyrok w pierwszej instancji, zawiadamia odpowiednie organy i instytucje, o których

mowa w art. 179 k.k.w.

1.

Po uprawomocnieniu się orzeczenia o zakazie zajmowania określonych stanowisk, wykonywania

określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej albo zakazie

prowadzenia pojazdów - sąd, który wydał wyrok w pierwszej instancji, odpowiednio zawiadamia

właściwy organ administracji rządowej lub samorządu terytorialnego, pracodawcę, instytucję

lub organizację, o których mowa w art. 180-183 k.k.w., lub organ wymieniony w art. 238 k.k.w., przesyłając odpis lub wypis z orzeczenia z uzasadnieniem, jeżeli zostało sporządzone,

wskazując jednocześnie datę, od której należy liczyć okres wykonywania środka karnego,

i pouczając o treści 185 k.k.w.

2.

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku uprawomocnienia się orzeczenia

wobec żołnierza o wydaleniu z zawodowej służby wojskowej lub degradacji.

1

W celu wykonania środka karnego przepadku przedmiotów lub ściągnięcia kwoty pieniężnej

będącej równowartością przedmiotów, których przepadku nie można było orzec, korzyści

osiągniętych z przestępstwa albo równowartości takich korzyści, po bezskutecznym upływie

terminu do uiszczenia, należy wysłać wypis lub wyciąg wyroku urzędowi skarbowemu właściwemu

ze względu na siedzibę sądu orzekającego w pierwszej instancji.

2.

W razie orzeczenia przepadku przedmiotu przechowywanego przez sąd należy przekazać

jednocześnie kierownikowi sekretariatu odpis lub wypis z orzeczenia, z zaznaczeniem

daty jego prawomocności, z poleceniem przekazania przedmiotu właściwemu urzędowi skarbowemu.

3.

Postępowanie z przedmiotami, które w razie orzeczenia ich przepadku podlegają przekazaniu

bezpośrednio innym organom niż organ, o którym mowa w ust. 1 i 2, regulują odrębne

przepisy.

4.

W razie orzeczenia przepadku przedmiotu dołączonego do akt sprawy przesyła się odpis

lub wypis z orzeczenia, z zaznaczeniem jego daty prawomocności i poleceniem wydania

przedmiotu właściwemu urzędowi skarbowemu.

5.

W razie orzeczenia przepadku przedmiotu przechowywanego poza sądem, instytucji lub

osobie, której przedmiot oddano na przechowanie, przesyła się odpis lub wypis z orzeczenia,

z zaznaczeniem daty jego prawomocności i poleceniem wydania przedmiotu właściwemu

urzędowi skarbowemu.

6.

W razie orzeczenia przepadku przedmiotu z poleceniem jego zniszczenia, wykonanie tego

orzeczenia należy do kierownika sekretariatu; ze zniszczenia przedmiotu sporządza

się protokół, który dołącza się do akt sprawy.

W razie orzeczenia obowiązku naprawienia szkody, zadośćuczynienia, nawiązki lub świadczenia

pieniężnego, prezes sądu lub upoważniony sędzia z urzędu i bez pobierania opłat przesyła

pokrzywdzonemu lub innej osobie uprawnionej tytuł egzekucyjny, kontrolując jednocześnie

wykonanie wymienionych obowiązków przez skazanego.

1.

Prezes sądu lub upoważniony sędzia wykonując orzeczenie o przepadku przedmiotów przestępstwa

lub wykroczenia skarbowego, zabezpieczonych przez urząd celny, przesyła temu urzędowi

odpis orzeczenia ze wzmianką o wykonalności.

2.

Wykonując orzeczenie o przepadku przedmiotów pochodzących z przestępstw przeciwko

mieniu, gospodarczych i skarbowych, prezes sądu lub upoważniony sędzia przesyła odpis

lub wypis z prawomocnego orzeczenia jednostce Żandarmerii Wojskowej lub Policji, która

prowadziła czynności dochodzeniowe w tej sprawie.

1.

W razie orzeczenia podania wyroku do publicznej wiadomości przez ogłoszenie w czasopiśmie,

w wyciągu z wyroku zamieszcza się: imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia, imiona

rodziców skazanego, czas, miejsce i rodzaj popełnionego przestępstwa oraz podstawę

prawną skazania wraz z wymiarem kary. Opis przestępstwa powinien być podany w sposób

zwięzły i zrozumiały dla czytelnika. Przy kwalifikacji kumulatywnej oraz karze łącznej

należy podać jedynie przepis najsurowszy, na którego podstawie została wymierzona

kara.

2.

Nie jest dopuszczalne publikowanie danych dotyczących osoby pokrzywdzonego, chyba

że jest to uzasadnione jego interesem, i wyraził na to zgodę, składając stosowne oświadczenie.

3.

Prezes sądu lub upoważniony sędzia stwierdza prawidłowość sporządzonego wyciągu i

zarządza przesłanie go do publikacji.

1.

W celu zapewnienia właściwego wyboru miejsca wykonywania środka zabezpieczającego

i prawidłowego kierowania sprawców do odpowiedniego zakładu psychiatrycznego lub zamkniętego

zakładu leczenia odwykowego, sąd zasięga opinii komisji psychiatrycznej do spraw środków

zabezpieczających, działającej w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 sierpnia 2004 r. w sprawie wykazu zakładów

psychiatrycznych i zakładów leczenia odwykowego przeznaczonych do wykonywania środków

zabezpieczających oraz składu, trybu powoływania i zadań komisji psychiatrycznej do

spraw środków zabezpieczających

(Dz. U. poz. 1854)

2.

W celu zasięgnięcia opinii, o której mowa w ust. 1, sąd przesyła do komisji psychiatrycznej

do spraw środków zabezpieczających odpis orzeczenia o zastosowaniu środka zabezpieczającego

wraz z opinią biegłych o stanie zdrowia psychicznego sprawcy, w celu wskazania miejsca

wykonywania tego środka.

1.

Wykonując orzeczenie o zastosowaniu środka zabezpieczającego, polegającego na umieszczeniu

sprawcy w zakładzie psychiatrycznym lub w zamkniętym zakładzie leczenia odwykowego,

sąd po zasięgnięciu opinii komisji psychiatrycznej określa rodzaj zakładu, w którym

sprawca powinien przebywać.

2.

Odpis orzeczenia o zastosowaniu środka zabezpieczającego wraz z poleceniem doprowadzenia

sprawcy sąd przesyła właściwej stacji pogotowia ratunkowego i właściwej jednostce

Żandarmerii Wojskowej lub Policji, zaś polecenie przyjęcia wraz z odpisem orzeczenia

‒ kierownikowi właściwego zakładu.

3.

W przypadku przebywania sprawcy w zakładzie karnym lub areszcie śledczym polecenie

doprowadzenia i odpis orzeczenia przesyła się dyrektorowi jednostki penitencjarnej.

4

Sąd poucza kierownika zakładu psychiatrycznego lub zamkniętego zakładu leczenia odwykowego,

w którym wykonywany jest środek zabezpieczający, o wynikającym z art. 203 k.k.w. obowiązku przesyłania opinii o stanie zdrowia sprawcy umieszczonego w tym zakładzie

oraz o skutkach jego niewykonania.

1.

Wobec sprawcy skazanego za przestępstwo skierowane przeciwko wolności seksualnej,

popełnione w związku z zaburzeniami preferencji seksualnych, wobec którego orzeczono

środek zabezpieczający określony w art. 95a k.k.art. 95a § 1 k.k.art. 95a § 1a k.k.

2.

W celu zapewnienia właściwego wyboru miejsca wykonywania środka zabezpieczającego

z art. 95a k.k.

3.

Sąd, po określeniu zakładu zamkniętego, w którym sprawca powinien zostać umieszczony,

przez jednostkę organizacyjną utworzoną lub nadzorowaną przez ministra właściwego

do spraw zdrowia, o której mowa w ust. 2, bezzwłocznie przesyła odpis orzeczenia wraz

z poleceniem doprowadzenia dyrektorowi jednostki penitencjarnej, w sytuacji zaś, gdy

skazany opuścił zakład karny ‒ właściwej jednostce Policji. Sąd jednocześnie bezzwłocznie

przesyła odpis orzeczenia i polecenie przyjęcia kierownikowi właściwego zakładu zamkniętego.

Zatrzymanie i doprowadzenie następuje w obecności lekarza, pielęgniarki lub zespołu

ratownictwa medycznego.

4.

Sąd poucza kierownika zakładu zamkniętego, w którym wykonywany jest środek zabezpieczający,

o wynikającym z art. 203 k.k.w. obowiązku przesyłania opinii o stanie zdrowia sprawcy umieszczonego w tym zakładzie

oraz o skutkach jego niewykonania.

5.

Sąd, po określeniu przez jednostkę organizacyjną utworzoną lub nadzorowaną przez ministra

właściwego do spraw zdrowia, o której mowa w ust. 2, zakładu ambulatoryjnego, w którym

sprawca ma obowiązek podjąć stosowne leczenie, bezzwłocznie przesyła odpis orzeczenia

sprawcy, właściwej jednostce wraz z nakazem doprowadzenia i kierownikowi zakładu ambulatoryjnego

wraz z nakazem przyjęcia oraz poucza kierownika zakładu ambulatoryjnego, w którym

wykonywany jest środek zabezpieczający orzeczony na podstawie art. 95a k.k.

6.

Po przekazaniu do dyspozycji sądu sprawcy zatrzymanego w związku z niestawieniem się

na leczenie ambulatoryjne, sąd niezwłocznie kieruje sprawę na posiedzenie w przedmiocie

rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 95a § 2b k.k.

Odpis postanowienia doręcza się: sprawcy, Policji wraz z nakazem doprowadzenia, kierownikowi

najbliższego zakładu zamkniętego wraz z nakazem przyjęcia oraz kierownikowi zakładu

ambulatoryjnego i zarządza niezwłoczne doprowadzenie sprawcy do zakładu zamkniętego,

występując jednocześnie do odpowiedniej w sprawach seksuologii sądowej jednostki organizacyjnej

utworzonej lub nadzorowanej przez ministra właściwego do spraw zdrowia o wskazanie

miejsca wykonywania środka zabezpieczającego. Przepisy ust. 2, 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

Postanowienie ustalające wysokość kosztów przypadających w związku z postępowaniem

wydaje sąd pierwszej instancji, który orzekał w danej sprawie, niezwłocznie po uprawomocnieniu

się orzeczenia kończącego postępowanie, o ile rozstrzygnięcia w tym przedmiocie nie

zapadły wcześniej.

1.

Koszty sądowe i pieniężne kary porządkowe stanowiące należności sądowe ściągane są

w tym samym trybie, co kara grzywny.

2.

Po bezskutecznym upływie 30-dniowego terminu przewidzianego do dobrowolnego ich uiszczenia

koszty sądowe i pieniężne kary porządkowe ściągane są w drodze egzekucji, o ile przepisy

szczególne nie stanowią inaczej.

Odwołania od decyzji podjętych w trybie art. 36 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz art. 38 ust. 1, a także art. 41 ust. 6 ustawy z

dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie wojskowej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1508 i 2020) oraz wnioski o wymierzenie kary aresztu izolacyjnego z art. 88 ust. 5 tej ustawy

rozpoznaje się niezwłocznie.

W zakresie powiadomień i doręczeń stosuje się odpowiednio uregulowania zawarte w dziale

III rozdziale 4.

Nadzór nad prawidłowym odbywaniem kary aresztu izolacyjnego sprawuje sędzia penitencjarny

właściwego wojskowego sądu garnizonowego.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia