Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 czerwca 2021 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o drogach publicznych

Drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii

dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami

i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych.

1.

Drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie

1)

drogi krajowe;

2)

drogi wojewódzkie;

3)

drogi powiatowe;

4)

drogi gminne.

2.

Ulice leżące w ciągu dróg wymienionych w ust. 1 należą do tej samej kategorii co te

drogi.

3.

Drogi publiczne ze względów funkcjonalno-technicznych dzielą się na klasy określone

w warunkach technicznych, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, z późn. zm., jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

1.

Drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa.

2.

Drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa,

powiatu lub gminy.

Drogi publiczne ze względu na ich dostępność dzielą się na

1)

drogi ogólnodostępne;

2)

drogi o ograniczonej dostępności, w tym autostrady i drogi ekspresowe.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

pas drogowy - wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego

powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia

techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia

związane z potrzebami zarządzania drogą;

2)

droga - budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami,

stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego,

zlokalizowaną w pasie drogowym;

3)

ulica - drogę na terenie zabudowy lub przeznaczonym do zabudowy zgodnie z przepisami

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w której ciągu może być zlokalizowane

torowisko tramwajowe;

4)

torowisko tramwajowe - część ulicy między skrajnymi szynami wraz z zewnętrznymi pasami

bezpieczeństwa o szerokości 0,5 m każdy;

5)

jezdnia - część drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów;

6)

chodnik - część drogi przeznaczoną do ruchu pieszych;

7)

korona drogi - jezdnie z poboczami, pasami awaryjnego postoju lub pasami przeznaczonymi

do ruchu pieszych, zatokami autobusowymi lub postojowymi, a przy drogach dwujezdniowych

- również z pasem dzielącym jezdnie;

8)

zjazd - połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące

bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym;

9)

skrzyżowanie dróg publicznych

a)

jednopoziomowe - przecięcie się lub połączenie dróg publicznych na jednym poziomie,

b)

wielopoziomowe - krzyżowanie się lub połączenie dróg publicznych na różnych poziomach,

zapewniające pełną lub częściową możliwość wyboru kierunku jazdy (węzeł drogowy) lub

krzyżowanie się dróg na różnych poziomach, uniemożliwiające wybór kierunku jazdy (przejazd

drogowy);

10)

droga ekspresowa - drogę przeznaczoną wyłącznie do ruchu pojazdów samochodowych

a)

wyposażoną w jedną lub dwie jezdnie,

b)

posiadającą wielopoziomowe skrzyżowania z przecinającymi ją innymi drogami transportu

lądowego i wodnego, z dopuszczeniem wyjątkowo jednopoziomowych skrzyżowań z drogami

publicznymi,

c)

wyposażoną w urządzenia obsługi podróżnych, pojazdów i przesyłek, przeznaczone wyłącznie

dla użytkowników drogi;

11)

autostrada - drogę przeznaczoną wyłącznie do ruchu pojazdów samochodowych

a)

wyposażoną przynajmniej w dwie trwale rozdzielone jednokierunkowe jezdnie,

b)

posiadającą wielopoziomowe skrzyżowania ze wszystkimi przecinającymi ją drogami transportu

lądowego i wodnego,

c)

wyposażoną w urządzenia obsługi podróżnych, pojazdów i przesyłek, przeznaczone wyłącznie

dla użytkowników autostrady;

11a)

droga rowerowa - drogę przeznaczoną do ruchu rowerów albo rowerów i pieszych, z której

może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem;

11b)

droga o znaczeniu obronnym - droga publiczna lub jej odcinek, wyznaczona w okresie

pokoju, przewidziana do wykorzystania w czasie pokoju, kryzysu lub wojny do wykonywania

przewozów istotnych dla obronności państwa oraz zobowiązań sojuszniczych;

12)

drogowy obiekt inżynierski - obiekt mostowy, tunel, przepust i konstrukcję oporową;

13)

obiekt mostowy - budowlę przeznaczoną do przeprowadzenia drogi, samodzielnego ciągu

pieszego lub pieszo-rowerowego, szlaku wędrówek zwierząt dziko żyjących lub innego

rodzaju komunikacji nad przeszkodą terenową, w szczególności: most, wiadukt, estakadę,

kładkę;

14)

tunel - budowlę przeznaczoną do przeprowadzenia drogi, samodzielnego ciągu pieszego

lub pieszo-rowerowego, szlaku wędrówek zwierząt dziko żyjących lub innego rodzaju

komunikacji przez przeszkodę terenową lub pod nią, w tym przejście podziemne;

15)

przepust - budowlę o przekroju poprzecznym zamkniętym, przeznaczoną do przeprowadzenia

cieków, szlaków wędrówek zwierząt dziko żyjących lub urządzeń technicznych przez nasyp

drogi;

15a)

kanał technologiczny - ciąg osłonowych elementów obudowy, studni kablowych oraz innych

obiektów lub urządzeń służących umieszczeniu lub eksploatacji

a)

urządzeń infrastruktury technicznej związanych z potrzebami zarządzania drogami lub

potrzebami ruchu drogowego,

b)

linii telekomunikacyjnych wraz z zasilaniem oraz linii elektroenergetycznych, niezwiązanych

z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

16)

konstrukcja oporowa - budowlę przeznaczoną do utrzymywania w stanie stateczności nasypu

lub wykopu;

17)

budowa drogi - wykonywanie połączenia drogowego między określonymi miejscami lub miejscowościami,

a także jego odbudowę i rozbudowę;

18)

przebudowa drogi - wykonywanie robót, w których wyniku następuje podwyższenie parametrów

technicznych i eksploatacyjnych istniejącej drogi, niewymagających zmiany granic pasa

drogowego;

19)

remont drogi - wykonywanie robót przywracających pierwotny stan drogi, także przy

użyciu wyrobów budowlanych innych niż użyte w stanie pierwotnym;

20)

utrzymanie drogi - wykonywanie robót konserwacyjnych, porządkowych i innych zmierzających

do zwiększenia bezpieczeństwa i wygody ruchu, w tym także odśnieżanie i zwalczanie

śliskości zimowej;

21)

ochrona drogi - działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia

drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania

oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu;

22)

zieleń przydrożna - roślinność umieszczoną w pasie drogowym, mającą na celu w szczególności

ochronę użytkowników drogi przed oślepianiem przez pojazdy nadjeżdżające z kierunku

przeciwnego, ochronę drogi przed zawiewaniem i zaśnieżaniem, ochronę przyległego terenu

przed nadmiernym hałasem, zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby;

23)

reklama - umieszczone w polu widzenia użytkownika drogi tablica reklamowa lub urządzenie

reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym

(Dz. U. z 2021 r. poz. 741, 784 i 922), a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi

i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, o którym mowa w przepisach wydanych na

podstawie art. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2021 r. poz. 450, 463, 694 i 720), ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze,

w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków

lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1098);

24)

dostępność drogi - cechę charakteryzującą gęstość połączeń danej drogi z innymi drogami

przez skrzyżowania dróg oraz zakres dostępu do drogi przez zjazdy;

25)

pojazd nienormatywny - pojazd lub zespół pojazdów w rozumieniu art. 2 pkt 35a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

26

transeuropejska sieć drogowa - sieć drogową na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

określoną w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1315/2013 z dnia 11 grudnia

2013 r. w sprawie unijnych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci

transportowej i uchylającego decyzję nr 661/2010/UE

(Dz. Urz. UE L 348 z 20.12.2013, str. 1, z późn. zm.)

27)

służby ratownicze - jednostki ochrony przeciwpożarowej w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej

(Dz. U. z 2021 r. poz. 869) oraz zespoły ratownictwa medycznego w rozumieniu ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(Dz. U. z 2020 r. poz. 882, 2112 i 2401 oraz z 2021 r. poz. 159);

28)

ocena wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego - strategiczną analizę

wpływu wariantów planowanej drogi na poziom bezpieczeństwa ruchu drogowego w sieci

dróg publicznych znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej drogi;

29)

audyt bezpieczeństwa ruchu drogowego - niezależną, szczegółową, techniczną ocenę cech

projektowanej, budowanej, przebudowywanej lub użytkowanej drogi publicznej pod względem

bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego;

30)

klasyfikacja odcinków dróg ze względu na koncentrację wypadków śmiertelnych - analizę

istniejącej sieci drogowej pod względem liczby wypadków śmiertelnych, w wyniku której

wytypowane zostają najbardziej niebezpieczne odcinki dróg o dużej liczbie wypadków

śmiertelnych;

31)

klasyfikacja odcinków dróg ze względu na bezpieczeństwo sieci drogowej - analizę istniejącej

sieci drogowej, w wyniku której wytypowane zostają odcinki dróg o dużej możliwości

poprawy bezpieczeństwa oraz zmniejszenia kosztów wypadków drogowych;

32)

uczestnik ruchu drogowego - uczestnika ruchu drogowego w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

33)

inteligentne systemy transportowe (ITS) - systemy wykorzystujące technologie informacyjne

i komunikacyjne w obszarze transportu drogowego, obejmującym infrastrukturę, pojazdy

i jego użytkowników, a także w obszarach zarządzania ruchem i zarządzania mobilnością,

oraz do interfejsów z innymi rodzajami transportu;

34)

interoperacyjność - zdolność systemów oraz będących ich podstawą procesów gospodarczych

do wymiany danych, informacji i wiedzy;

35)

aplikacja ITS - operacyjne narzędzie zastosowania ITS;

36)

usługa ITS - dostarczanie aplikacji ITS w określonych ramach organizacyjnych i operacyjnych,

w celu zwiększenia bezpieczeństwa użytkowników w obszarze transportu drogowego, efektywności

i wygody ich przemieszczania się, a także ułatwiania lub wspierania operacji transportowych

i przewozowych;

37)

użytkownik ITS - każdego użytkownika aplikacji lub usług ITS, w tym podróżnych, szczególnie

zagrożonych uczestników ruchu drogowego, użytkowników i zarządców dróg, podmioty zarządzające

pojazdami w transporcie osób lub rzeczy oraz służby ustawowo powołane do niesienia

pomocy;

38)

szczególnie zagrożeni uczestnicy ruchu drogowego - niezmotoryzowanych uczestników

ruchu drogowego, w szczególności pieszych i rowerzystów, a także motocyklistów oraz

osoby niepełnosprawne lub osoby o widocznej ograniczonej sprawności ruchowej;

39)

interfejs - połączenie między systemami, które zapewnia ich łączenie i współpracę;

40)

ciągłość usług - zdolność do zapewnienia nieprzerwanych usług w ramach sieci transportowych

na obszarze Unii Europejskiej;

41)

usługa EETS - usługę umożliwiającą korzystającym z dróg w państwach członkowskich

Unii Europejskiej, za użytkowanie których są pobierane opłaty z wykorzystaniem systemu

elektronicznego poboru opłat, wypełnienie obowiązku uiszczenia tych opłat na obszarach

EETS na podstawie umowy zawartej z dostawcą EETS;

42)

obszar EETS - sieć dróg na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej, na której

podmiot pobierający opłaty pobiera je z wykorzystaniem systemu elektronicznego poboru

opłat podlegającego przepisom dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/52/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w

sprawie interoperacyjności systemów elektronicznych opłat drogowych we Wspólnocie

(Dz. Urz. UE L 166 z 30.04.2004, str. 124, z późn. zm.);

43)

dostawca EETS - osobę prawną świadczącą usługę EETS;

44)

użytkownik EETS - podmiot obowiązany do uiszczenia opłat, który zawarł umowę o świadczenie

usługi EETS z dostawcą EETS;

45)

rozporządzenie 2016/679 - rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r.

w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w

sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne

rozporządzenie o ochronie danych)

(Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.)

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sieć autostrad i dróg ekspresowych,

mając na uwadze potrzeby społeczne i gospodarcze kraju w zakresie rozwoju infrastruktury.

2.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej

określi, w drodze zarządzenia, wykaz dróg o znaczeniu obronnym lub ich odcinków. Zarządzenie

to nie podlega ogłoszeniu.

1.

Do dróg krajowych zalicza się

1)

autostrady i drogi ekspresowe oraz drogi leżące w ich ciągach do czasu wybudowania

autostrad i dróg ekspresowych;

2)

drogi międzynarodowe;

3)

drogi stanowiące inne połączenia zapewniające spójność sieci dróg krajowych;

4)

drogi dojazdowe do ogólnodostępnych przejść granicznych obsługujących ruch osobowy

i towarowy bez ograniczeń ciężaru całkowitego pojazdów (zespołu pojazdów) lub wyłącznie

ruch towarowy bez ograniczeń ciężaru całkowitego pojazdów (zespołu pojazdów);

5)

drogi alternatywne dla autostrad płatnych;

6)

drogi stanowiące ciągi obwodnicowe dużych aglomeracji miejskich.

7)

(uchylony)

2.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw

administracji publicznej, spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, po zasięgnięciu

opinii właściwych sejmików województw, a w miastach na prawach powiatu - opinii rad

miast, w drodze rozporządzenia, zalicza drogi do kategorii dróg krajowych, mając na

uwadze kryteria zaliczenia określone w ust. 1.

2a.

W przypadku konieczności zapewnienia dostępu drogowego w standardzie wymaganym dla

transeuropejskiej sieci transportowej (TEN-T) do polskich portów wymienionych w załączniku

II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1315/2013 z dnia 11 grudnia

2013 r. w sprawie unijnych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci

transportowej i uchylającego decyzję nr 661/2010/UE

(Dz. Urz. UE L 348 z 20.12.2013, str. 1, z późn. zm.)

3.

Minister właściwy do spraw transportu po zasięgnięciu opinii właściwych zarządów województw,

w miastach na prawach powiatu - właściwych prezydentów miast, a w związkach metropolitalnych

- właściwych zarządów tych związków, w drodze rozporządzenia, ustala przebieg istniejących

dróg krajowych w celu zapewnienia ciągłości dróg krajowych.

1.

Do dróg wojewódzkich zalicza się drogi inne niż określone w art. 5 ust. 1, stanowiące

połączenia między miastami lub mające znaczenie dla województwa.

2.

Zaliczenie do kategorii dróg wojewódzkich następuje w drodze uchwały sejmiku województwa

w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw transportu oraz obrony narodowej.

3.

Ustalenie przebiegu istniejących dróg wojewódzkich następuje w drodze uchwały sejmiku

województwa, po zasięgnięciu opinii zarządów powiatów i zarządów związków metropolitalnych,

na obszarze których przebiega droga, a w miastach na prawach powiatu - opinii prezydentów

miast.

1.

Do dróg powiatowych zalicza się drogi inne niż określone w art. 5 ust. 1 i art. 6

ust. 1, stanowiące połączenia miast będących siedzibami powiatów z siedzibami gmin

i siedzib gmin między sobą.

2.

Zaliczenie drogi do kategorii dróg powiatowych następuje w drodze uchwały rady powiatu

w porozumieniu z zarządem województwa, po zasięgnięciu opinii wójtów (burmistrzów,

prezydentów miast) gmin, na obszarze których przebiega droga, oraz zarządów sąsiednich

powiatów, a w miastach na prawach powiatu - opinii prezydentów miast.

3.

Ustalenie przebiegu istniejących dróg powiatowych następuje w drodze uchwały rady

powiatu, po zasięgnięciu opinii wójtów (burmistrzów, prezydentów miast) gmin, na obszarze

których przebiega droga.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii,

stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg

wewnętrznych.

2.

Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu

opinii właściwego zarządu powiatu.

3.

Ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy.

1.

Organy właściwe w sprawach zaliczenia do kategorii i ustalenia przebiegu dróg, przekazując

propozycje zaliczenia do kategorii lub propozycje ustalenia przebiegu dróg, wyznaczają

termin do przedstawienia opinii, o których mowa w art. 5-7. Wyznaczony termin zgłaszania

opinii nie może być krótszy niż 21 dni od dnia doręczenia propozycji do zaopiniowania.

2.

Niezłożenie opinii w przewidzianym terminie uznaje się za akceptację propozycji.

W przypadku stwierdzenia braku zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego, w odniesieniu

do którego nie wszczęto postępowania w sprawie nałożenia kary za brak zezwolenia na

przejazd pojazdu nienormatywnego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje

się przepisy ustaw zmienianych w art. 1 i art. 3 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

z wyjątkiem art. 140ab ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 3, który stosuje się

w brzmieniu dotychczasowym.

1.

Drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone

do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg

są drogami wewnętrznymi.

1a.

Podjęcie przez radę gminy uchwały w sprawie nadania nazwy drodze wewnętrznej wymaga

uzyskania pisemnej zgody właścicieli terenów, na których jest ona zlokalizowana.

2.

Budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg wewnętrznych oraz

zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a

w przypadku jego braku - do właściciela tego terenu.

3.

Finansowanie zadań, o których mowa w ust. 2, należy do zarządcy terenu, na którym

jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku - do właściciela tego terenu.

4.

Oznakowanie połączeń dróg wewnętrznych z drogami publicznymi oraz utrzymanie urządzeń

bezpieczeństwa i organizacji ruchu, związanych z funkcjonowaniem tych połączeń, należy

do zarządcy drogi publicznej.

1.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej do dnia wskazanego w obwieszczeniu ministra

właściwego do spraw finansów publicznych pobiera opłatę, o której mowa w art. 13 ust.

1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1, na zasadach określonych w przepisach ustawy zmienianej

w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.

2.

Urządzenia, o których mowa w art. 13i ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, służące do

poboru opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1, za

przejazd po drogach, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 13ha ust.

6 ustawy zmienianej w art. 1, są wykorzystywane na podstawie przepisów ustawy zmienianej

w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym oraz przepisów wydanych na podstawie tej ustawy,

do dnia wskazanego w obwieszczeniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych

nie dłużej niż do dnia 30 września 2021 r. Kontrola prawidłowości wyposażenia pojazdów

w urządzenia, o których mowa w zdaniu pierwszym, oraz kontrola sposobu ich wykorzystywania

odbywa się zgodnie z przepisami ustaw zmienianych w art. 1 i art. 5 w brzmieniu dotychczasowym.

2a.

Urządzenia, o których mowa w art. 13i ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, służące do

poboru opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1, za

przejazd po drogach, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 13ha ust.

6 ustawy zmienianej w art. 1, są oferowane przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej

do dnia wskazanego w obwieszczeniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłosi, w drodze obwieszczenia, w

Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” oraz Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej obsługującego go urzędu, informację, o której mowa

w ust. 1-2a. Informacja ta jest publikowana nie później niż 2 miesiące przed datą

kończącą możliwość nabywania i wykorzystywania urządzeń, o których mowa w art. 13i

ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłosi, w drodze obwieszczenia, w

Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” oraz Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej obsługującego go urzędu, informację o uruchomieniu

systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 13hb ust. 1bb ustawy zmienianej

w art. 1.

5.

W okresie od dnia ogłoszenia informacji, o której mowa w ust. 4, do dnia wskazanego

w obwieszczeniu, o którym mowa w ust. 2, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może

uniemożliwić korzystanie z urządzeń, o których mowa w art. 13i ust. 3 ustawy zmienianej

w art. 1, w przypadku gdy za ten sam przejazd po drogach publicznych, dokonany tym

samym pojazdem, została uiszczona opłata elektroniczna, zarówno w systemie, o którym

mowa w art. 13i ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1, jak i w systemie, o którym

mowa w art. 13hb ust. 1bb ustawy zmienianej w art. 1.

(uchylony)

1.

Kontrolę używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3 ustawy

zmienianej w art. 1, jeżeli jest ono wymagane, oraz urządzenia, o którym mowa w art.

16l ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, przy wykonywaniu

swoich ustawowych zadań mogą przeprowadzać również funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej.

2.

Funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej, który w trakcie kontroli, o której mowa w ust.

1, ujawni naruszenie, za które ustawa zmieniana w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym,

przewiduje karę pieniężną przekazuje dokumenty z przeprowadzonej kontroli Głównemu

Inspektorowi Transportu Drogowego.

1.

Organem właściwym do pozbawienia drogi dotychczasowej kategorii jest organ właściwy

do zaliczenia jej do odpowiedniej kategorii.

2.

Pozbawienia drogi jej kategorii dokonuje się w trybie właściwym do zaliczenia drogi

do odpowiedniej kategorii.

3.

Pozbawienie drogi dotychczasowej kategorii, z wyjątkiem przypadku wyłączenia drogi

z użytkowania, jest możliwe jedynie w sytuacji jednoczesnego zaliczenia tej drogi

do nowej kategorii. Pozbawienie i zaliczenie nie może być dokonane później niż do

końca trzeciego kwartału danego roku, z mocą od dnia 1 stycznia roku następnego.

3a.

Pozbawienie drogi o znaczeniu obronnym dotychczasowej kategorii jest możliwe jedynie

w przypadku jednoczesnego zaliczenia tej drogi do nowej kategorii. Przepis ust. 3

zdanie drugie stosuje się.

4.

Nowo wybudowany odcinek drogi zostaje zaliczony do kategorii drogi, w której ciągu

leży.

5.

Odcinek drogi krajowej zastąpiony nowo wybudowanym odcinkiem drogi z chwilą oddania

go do użytkowania zostaje pozbawiony dotychczasowej kategorii i zaliczony do kategorii

drogi wojewódzkiej.

5a.

Sejmik województwa może, w drodze uchwały, pozbawić kategorii drogi wojewódzkiej odcinek

drogi wojewódzkiej o proporcjonalnej długości do odcinka drogi krajowej, o którym

mowa w ust. 5. Ten odcinek drogi wojewódzkiej zostaje zaliczony do kategorii drogi

powiatowej.

5b.

Zarząd województwa informuje zarząd powiatu o zamiarze podjęcia uchwały, o której

mowa w ust. 5a, co najmniej na 30 dni przed jej podjęciem.

5c.

Rada powiatu może, w drodze uchwały, pozbawić kategorii drogi powiatowej odcinek drogi

powiatowej o proporcjonalnej długości do odcinka drogi wojewódzkiej, o którym mowa

w ust. 5a. Ten odcinek drogi powiatowej zostaje zaliczony do kategorii drogi gminnej.

5d.

Zarząd powiatu informuje wójta (burmistrza, prezydenta miasta) o zamiarze podjęcia

uchwały, o której mowa w ust. 5c, co najmniej na 30 dni przed jej podjęciem.

5e.

Odcinek drogi wojewódzkiej zastąpiony nowo wybudowanym odcinkiem drogi z chwilą oddania

go do użytkowania zostaje pozbawiony dotychczasowej kategorii i zaliczony do kategorii

drogi powiatowej. Przepisy ust. 5c i 5d stosuje się odpowiednio.

5f.

Odcinek drogi powiatowej zastąpiony nowo wybudowanym odcinkiem drogi z chwilą oddania

go do użytkowania zostaje pozbawiony dotychczasowej kategorii i zaliczony do kategorii

drogi gminnej.

6.

Drogom publicznym, obiektom mostowym i tunelom nadaje się numerację.

7.

Numery drogom, po zaliczeniu ich do kategorii dróg publicznych, nadają odpowiednio

1)

drogom krajowym i wojewódzkim - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;

2)

drogom powiatowym i gminnym - zarządy województw.

8.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad oraz zarządy województw prowadzą rejestry

numerów nadanych drogom.

9.

Jednolite numery inwentarzowe, zwane dalej „JNI”, obiektom mostowym i tunelom nadaje,

na podstawie zgłoszeń zarządców dróg, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad.

10.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad prowadzi rejestr JNI nadanych obiektom

mostowym i tunelom.

11.

Dla poszczególnych kategorii dróg właściwy zarządca drogi prowadzi ewidencję dróg,

obiektów mostowych, tuneli, przepustów i promów.

12.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, sposób numeracji

oraz zakres, treść i sposób prowadzenia ewidencji dróg publicznych, obiektów mostowych,

tuneli, przepustów i promów, a także treść i sposób prowadzenia rejestrów numerów

nadanych drogom oraz rejestru JNI nadanych obiektom mostowym i tunelom, mając na względzie

potrzeby zarządzania drogami publicznymi oraz gromadzenia danych o sieci tych dróg,

w ramach jednolitej metodyki systemu referencyjnego.

1.

Z dniem 1 lipca 2020 r. minister właściwy do spraw finansów publicznych wstępuje we

wszystkie stosunki prawne, w tym umowy i porozumienia, których podmiotem był Główny

Inspektor Transportu Drogowego w związku z wykonywaniem zadań, o których mowa w art.

13hb ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, i w art. 37a ustawy zmienianej w art. 2, bez

względu na charakter prawny tych stosunków. Umowy i porozumienia zawarte przez Głównego

Inspektora Transportu Drogowego zachowują ważność.

2.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej z dniem 1 lipca 2020 r. wstępuje we wszystkie

stosunki prawne, w tym umowy, których podmiotem był Główny Inspektor Transportu Drogowego

na podstawie przepisów art. 40a ust. 5 ustawy zmienianej w art. 1.

3.

Umowy dotyczące korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków objętych opłatą, o której

mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1, zawarte przez użytkowników

z pobierającym tę opłatę przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, pozostają

ważne przez okres, na który zostały zawarte, jednak nie dłużej niż do dnia, o którym

mowa w art. 9 ust. 1.

4.

Umowy i porozumienia zawarte przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego zachowują

ważność.

5.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej staje się administratorem danych osobowych,

których administratorem był Główny Inspektor Transportu Drogowego w związku z wykonywaniem

zadań, o których mowa w art. 13hb ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, i w art. 37a

ustawy zmienianej w art. 2, w szczególności danych dotyczących kont użytkowników urządzeń,

o których mowa w art. 13i ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.

1.

Od dnia uruchomienia systemu, o którym mowa w art. 13hb ust. 1bb ustawy zmienianej

w art. 3, zwanego dalej „Systemem Poboru Opłaty Elektronicznej KAS”, wskazanego w

obwieszczeniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych, o którym mowa w art.

9 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 10, do dnia 30 listopada 2021 r. Szef Krajowej Administracji

Skarbowej umożliwia pojazdom przejazd wyznaczonym pasem ruchu autostrady lub jej odcinka,

na której Szef Krajowej Administracji Skarbowej pobiera opłatę za przejazd, w przypadku

gdy

1)

opłata za przejazd autostradą, o której mowa w art. 37a ust. 7 ustawy zmienianej w

art. 1, zwana dalej „opłatą za przejazd autostradą”, jest wnoszona w Systemie Poboru

Opłaty Elektronicznej KAS albo

2)

pojazd podlega opłacie, o której mowa w art. 13ha ust. 1 ustawy zmienianej w art.

3, zwanej dalej „opłatą elektroniczną”, albo

3)

pojazd jest zwolniony z opłaty elektronicznej albo opłaty za przejazd autostradą,

albo

4)

pojazd nie podlega opłacie za przejazd autostradą albo opłacie elektronicznej.

2.

Od dnia uruchomienia Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS, wskazanego w obwieszczeniu

ministra właściwego do spraw finansów publicznych, o którym mowa w art. 9 ust. 4 ustawy

zmienianej w art. 10, do dnia wskazanego w obwieszczeniu ministra właściwego do spraw

finansów publicznych, o którym mowa w art. 9 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 10, Szef

Krajowej Administracji Skarbowej umożliwia pojazdom przejazd pasem ruchu, o którym

mowa w ust. 1, w przypadku gdy opłata za przejazd autostradą jest wnoszona za pomocą

urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3 ustawy zmienianej w art. 3, oraz gdy wnoszący

opłatę, o którym mowa w art. 37a ust. 7 ustawy zmienianej w art. 1, podał dane pozwalające

na jego identyfikację oraz identyfikację pojazdu.

3.

Od dnia uruchomienia Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS, wskazanego w obwieszczeniu

ministra właściwego do spraw finansów publicznych, o którym mowa w art. 9 ust. 4 ustawy

zmienianej w art. 10, do dnia 30 listopada 2021 r. kierujący pojazdem podlegającym

opłacie za przejazd autostradą nie wjeżdża na autostradę płatną lub jej odcinek pasem

ruchu, o którym mowa w ust. 1, o ile nie posiada prawidłowo funkcjonującego urządzenia

lub systemu, o których mowa w art. 13i ust. 3a ustawy zmienianej w art. 3, zapewniających

przekazywanie danych geolokalizacyjnych do Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS.

4.

Od dnia uruchomienia Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS, wskazanego w obwieszczeniu

ministra właściwego do spraw finansów publicznych, o którym mowa w art. 9 ust. 4 ustawy

zmienianej w art. 10, do dnia wskazanego w obwieszczeniu ministra właściwego do spraw

finansów publicznych, o którym mowa w art. 9 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 10, zakazu

określonego w ust. 3 nie stosuje się, jeżeli opłata za przejazd autostradą jest wnoszona

zgodnie z ust. 2, a kierujący pojazdem posiada urządzenie, o którym mowa w art. 13i

ust. 3 ustawy zmienianej w art. 3.

(uchylony)

1.

Z dniem, o którym mowa w art. 9 ust. 1, urządzenia, o których mowa w art. 13i ust.

3 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, nie są przyjmowane przez

Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

2.

W terminie 12 miesięcy od dnia, o którym mowa w art. 9 ust. 1, użytkownik, o którym

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 40a ust. 5 ustawy zmienianej w art. 1,

może złożyć wniosek o zwrot pobranej kaucji albo zaksięgowanie środków z kaucji na

poczet opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1, uiszczanej

w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w art. 13hb ust. 1bb ustawy zmienianej

w art. 1.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, składa się w formie elektronicznej za pośrednictwem

systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 13hb ust. 1bb ustawy zmienianej

w art. 1.

4.

Warunkiem zwrotu kaucji albo zaksięgowania środków z kaucji na poczet opłaty, o której

mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1, jest załączenie do wniosku,

o którym mowa w ust. 3, zdjęcia urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3 ustawy

zmienianej w art. 1, z widocznym numerem seryjnym urządzenia.

5.

W terminie 12 miesięcy od dnia, o którym mowa w art. 9 ust. 1, użytkownik, o którym

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 40a ust. 5 ustawy zmienianej w art. 1,

może złożyć wniosek o zwrot środków znajdujących się na koncie użytkownika albo zaksięgowanie

tych środków na poczet opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej

w art. 1, uiszczanej w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w art. 13hb ust.

1bb ustawy zmienianej w art. 1.

5a.

Wniosek, o którym mowa w ust. 5, składa się w formie elektronicznej za pośrednictwem

systemu, o którym mowa w art. 13hb ust. 1bb ustawy zmienianej w art. 1.

6.

Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio do gwarancji pieniężnych złożonych przez użytkownika,

o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 40a ust. 5 ustawy zmienianej

w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.

7.

Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 2 i 5, środki nie podlegają zwrotowi i stanowią

przychód Krajowego Funduszu Drogowego.

8.

Zabezpieczenia majątkowe, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 40a

ust. 5 ustawy zmienianej w art. 1, złożone do Głównego Inspektora Transportu Drogowego

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują ważność do czasu, na jaki

zostały ustanowione.

(uchylony)

1.

Organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach wyznaczając miejsca przeznaczone na

postój pojazdów wyznacza stanowiska postojowe dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową,

o której mowa w art. 8 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, zwaną dalej „kartą parkingową”

1)

na drogach publicznych;

2)

w strefach zamieszkania, o których mowa w art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

3)

w strefach ruchu, o których mowa w art. 2 pkt 16a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

2.

Stanowiska postojowe, o których mowa w ust. 1, w miejscu przeznaczonym na postój pojazdów

wyznacza się w liczbie nie mniejszej niż

1)

1 stanowisko - jeżeli liczba stanowisk wynosi 6-15;

2)

2 stanowiska - jeżeli liczba stanowisk wynosi 16-40;

3)

3 stanowiska - jeżeli liczba stanowisk wynosi 41-100;

4)

4% ogólnej liczby stanowisk jeżeli ogólna liczba stanowisk wynosi więcej niż 100.

1.

Organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach, wyznaczając miejsca przeznaczone

na postój pojazdów, wyznacza stanowiska postojowe dla pojazdów elektrycznych i pojazdów

hybrydowych w rozumieniu ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych

(Dz. U. z 2021 r. poz. 110 i 1093) przy ogólnodostępnych stacjach ładowania

1)

na drogach publicznych,

2)

w strefach zamieszkania, o których mowa w art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym,

3)

w strefach ruchu, o których mowa w art. 2 pkt 16a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

- oznaczając je odpowiednimi znakami drogowymi pozwalającymi odróżnić je od stanowisk

postojowych przeznaczonych dla pozostałych pojazdów samochodowych.

2.

Stanowiska postojowe, o których mowa w ust. 1, wyznacza się co najmniej w liczbie

odpowiadającej liczbie punktów ładowania w danej lokalizacji.

3.

Ze stanowisk postojowych, o których mowa w ust. 1, mogą korzystać wyłącznie pojazdy

elektryczne i pojazdy hybrydowe - przez czas ładowania.

4.

Organ, o którym mowa w ust. 1, może wyznaczyć stanowiska postojowe przeznaczone na

postój pojazdów elektrycznych, pojazdów hybrydowych i pojazdów napędzanych gazem ziemnym,

w rozumieniu ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, również w miejscach, gdzie nie występują ogólnodostępne stacje ładowania, w celu

promocji pojazdów napędzanych paliwami alternatywnymi.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej podejmuje wszelkie czynności faktyczne i prawne

mające na celu budowę, wdrożenie, przejęcie lub eksploatację elektronicznego systemu

poboru opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1, oraz

systemu poboru opłat za przejazd autostradą, o których mowa w art. 37a ust. 1a pkt

1 ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za

1)

postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych

a)

w strefie płatnego parkowania,

b)

w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania;

2)

(uchylony)

3)

przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego

oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym

autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej.

2.

Korzystający z dróg publicznych mogą być obowiązani do ponoszenia opłat za

1)

przejazdy przez obiekty mostowe i tunele zlokalizowane w ciągach dróg publicznych;

2)

przeprawy promowe na drogach publicznych.

3.

Od opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2, są zwolnione

1)

pojazdy

a)

Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura

Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Służby Więziennej, Krajowej

Administracji Skarbowej wykorzystywane przez Służbę Celno-Skarbową, służb ratowniczych,

b)

zarządów dróg,

c)

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a także sił zbrojnych państw obcych, jeżeli

umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak stanowi,

d)

wykorzystywane w ratownictwie lub w przypadku klęski żywiołowej,

e)

pojazdy elektryczne, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych;

2)

autobusy szkolne przewożące dzieci do szkoły.

3a.

Od opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 3, są zwolnione pojazdy

1)

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a także sił zbrojnych państw obcych, jeżeli

umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak stanowi;

2)

służb ratowniczych, służb ratownictwa górniczego, Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa,

Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Służby Więziennej, Inspekcji Transportu

Drogowego, Krajowej Administracji Skarbowej wykorzystywane przez Służbę Celno-Skarbową,

Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego oraz Centralnego Biura Antykorupcyjnego;

3)

zarządcy dróg krajowych wykorzystywane do utrzymania tych dróg.

4.

Od opłat, o których mowa w ust. 2 pkt 2, zwolnione są

1)

ciągniki rolnicze i inne maszyny rolnicze;

2)

pojazdy zaopatrzone w kartę parkingową.

5.

Korzystający z drogi publicznej jest zwolniony z opłat, o których mowa w ust. 1 pkt

1 i ust. 2, w przypadku wykonywania przez niego przejazdu w ramach pomocy humanitarnej

lub medycznej.

6.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 5, następuje w drodze decyzji administracyjnej, wydanej

przez ministra właściwego do spraw transportu, na wniosek podmiotu występującego o

takie zwolnienie.

Zadania w zakresie budowy i eksploatacji autostrad i dróg ekspresowych mogą być realizowane

1)

na zasadach ogólnych określonych w ustawie;

2)

na zasadach określonych w przepisach o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym;

3)

na zasadach określonych w ustawie z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym

(Dz. U. z 2020 r. poz. 711 i 2275 oraz z 2021 r. poz. 868);

4)

na zasadach określonych w ustawie z dnia 12 stycznia 2007 r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1348 i 2020);

5)

na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi

(Dz. U. z 2021 r. poz. 541).

1.

Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a, pobiera się za postój pojazdów

samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni

robocze, w określonych godzinach lub całodobowo.

1a.

Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, pobiera się za postój pojazdów

samochodowych w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu,

w określone dni lub codziennie, w określonych godzinach lub całodobowo.

2.

Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym

deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w

celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej

polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru

dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej.

2a.

Śródmiejską strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach zgrupowania intensywnej

zabudowy funkcjonalnego śródmieścia, które stanowi faktyczne centrum miasta lub dzielnicy

w mieście o liczbie ludności powyżej 100 000 mieszkańców, jeżeli spełnione są warunki,

o których mowa w ust. 2, a ustanowienie strefy płatnego parkowania może nie być wystarczające

do realizacji lokalnej polityki transportowej lub polityki ochrony środowiska.

2b.

Ustalenie śródmiejskiej strefy płatnego parkowania, w tym ustalenie wysokości opłaty,

o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, wymaga uprzedniego przeprowadzenia przez

wójta (burmistrza, prezydenta miasta) analizy, która określi

1)

rotację parkujących pojazdów samochodowych w planowanej śródmiejskiej strefie płatnego

parkowania;

2)

zakładany poziom rotacji parkujących pojazdów samochodowych w planowanej śródmiejskiej

strefie płatnego parkowania, z uwzględnieniem różnych poziomów wysokości opłat za

postój w tej strefie.

3.

Rada gminy (rada miasta) na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany

przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach, może ustalić strefę płatnego

parkowania lub śródmiejską strefę płatnego parkowania.

4.

Rada gminy (rada miasta), ustalając strefę płatnego parkowania lub śródmiejską strefę

płatnego parkowania

1)

ustala wysokość opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a lub b, z tym że

opłata za pierwszą godzinę postoju pojazdu samochodowego nie może przekraczać

a)

w strefie płatnego parkowania - 0,15% minimalnego wynagrodzenia, w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za

pracę

(Dz. U. z 2020 r. poz. 2207),

b)

w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania - 0,45% minimalnego wynagrodzenia, o którym

mowa w lit. a;

2)

może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla

niektórych użytkowników drogi;

3)

określa sposób pobierania opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1.

4a.

Ustalając wysokość opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, rada gminy

(rada miasta) bierze pod uwagę wyniki analizy, o której mowa w ust. 2b.

5.

Stawki opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, mogą być zróżnicowane w zależności

od miejsca postoju. Przy ustalaniu stawek uwzględnia się progresywne narastanie opłaty

przez pierwsze trzy godziny postoju, przy czym progresja nie może przekraczać powiększenia

stawki opłaty o 20% za kolejne godziny w stosunku do stawki za poprzednią godzinę

postoju. Stawka opłaty za czwartą godzinę i za kolejne godziny postoju nie może przekraczać

stawki opłaty za pierwszą godzinę postoju.

6.

Organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach w uzgodnieniu z zarządcą drogi

1)

wyznacza w strefie płatnego parkowania lub śródmiejskiej strefie płatnego parkowania

miejsca przeznaczone na postój pojazdów, w tym stanowiska przeznaczone na postój pojazdów

zaopatrzonych w kartę parkingową;

1a)

wyznacza, w strefie płatnego parkowania lub śródmiejskiej strefie płatnego parkowania,

miejsca przeznaczone na postój pojazdów elektrycznych na czas ładowania przy punktach

ładowania zainstalowanych w ogólnodostępnych stacjach ładowania, o których mowa w

art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych;

2)

może wyznaczać w strefie płatnego parkowania lub śródmiejskiej strefie płatnego parkowania

zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności

w określonych godzinach lub całodobowo.

7.

Opłaty, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera zarząd drogi, a w przypadku

jego braku - zarządca drogi.

8.

Zarząd drogi albo zarządca drogi wykonuje obowiązek, o którym mowa w

1)

art. 13 ust. 1 lit. a-c rozporządzenia 2016/679 - pobierając opłatę, o której mowa

w art. 13 ust. 1 pkt 1, w szczególności zamieszczając stosowne informacje w miejscu,

w którym opłata ta jest wnoszona;

2)

art. 13 ust. 1 lit. d-f i ust. 2 rozporządzenia 2016/679 - udostępniając informacje

w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej, o czym informuje

w sposób określony w pkt 1 osoby, których dane osobowe są przetwarzane.

9.

Zarząd drogi albo zarządca drogi informuje o ograniczeniach, o których mowa w ust.

8, udostępniając stosowne informacje w miejscu, w którym opłata jest wnoszona, w Biuletynie

Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej oraz w miejscu widocznym w siedzibie.

10.

Dane osobowe przetwarzane w związku z poborem opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, przechowuje się przez okres ustalony zgodnie z przepisami wydanymi

na podstawie art. 6 ust. 2b ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym

i archiwach

(Dz. U. z 2020 r. poz. 164).

11.

Dane osobowe, o których mowa w ust. 10, podlegają zabezpieczeniom zapobiegającym nadużyciom

lub niezgodnemu z prawem dostępowi lub przekazywaniu polegającym co najmniej na

1)

dopuszczeniu do przetwarzania danych osobowych wyłącznie osób posiadających pisemne

upoważnienie wydane przez administratora danych;

2)

pisemnym zobowiązaniu osób upoważnionych do przetwarzania danych osobowych do zachowania

ich w tajemnicy.

Wystąpienie z żądaniem, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, nie

wpływa na obowiązek wniesienia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1.

(uchylony)

1.

Opłata, o której mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1, może być pobierana za przejazd pojazdów

przez obiekt mostowy lub tunel, którego długość jest większa niż 400 m.

2.

Przez długość obiektu mostowego lub tunelu, o której mowa w ust. 1, należy rozumieć

długość całkowitą obiektu podaną w dokumentach ewidencyjnych obiektu mostowego lub

tunelu, prowadzonych zgodnie z przepisami w sprawie numeracji i ewidencji dróg, obiektów

mostowych, tuneli i promów.

3.

Ustala się następujące kategorie pojazdów w celu określania wysokości opłaty, o której

mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1

1)

kategoria 1 - trójkołowe lub czterokołowe pojazdy samochodowe o masie własnej nieprzekraczającej

550 kg;

2)

kategoria 2 - pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej

3,5 t, z wyjątkiem autobusów, oraz zespoły tych pojazdów;

3)

kategoria 3 - autobusy o dwóch osiach, ciągniki samochodowe bez naczep;

4)

kategoria 4 - samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej

3,5 t, autobusy o trzech i więcej osiach, pojazdy członowe o całkowitej liczbie osi

do pięciu;

5)

kategoria 5 - zespoły pojazdów składające się z samochodu ciężarowego o dopuszczalnej

masie całkowitej przekraczającej 3,5 t i przyczepy albo z autobusu i przyczepy oraz

pojazdy członowe o całkowitej liczbie osi powyżej pięciu, a także pojazdy specjalne.

4.

Minister właściwy do spraw transportu, w drodze rozporządzenia, może wprowadzić dla

obiektów mostowych zlokalizowanych w ciągach dróg, których zarządcą jest Generalny

Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad albo dla których funkcję zarządcy drogi pełni

drogowa spółka specjalnego przeznaczenia, opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 2 pkt

1, i ustalić wysokość opłaty, z tym że jednorazowa opłata za przejazd przez obiekt

mostowy nie może przekroczyć dla

1)

pojazdu kategorii 1 - 4 zł;

2)

pojazdu kategorii 2 - 5 zł;

3)

pojazdu kategorii 3 - 6 zł;

4)

pojazdu kategorii 4 - 8 zł;

5)

pojazdu kategorii 5 - 9 zł.

5.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, może wprowadzić

dla obiektów mostowych zlokalizowanych w ciągach dróg, których zarządcą jest jednostka

samorządu terytorialnego, opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1, i ustalić

wysokość opłaty, z tym że jednorazowa opłata za przejazd przez obiekt mostowy nie

może przekroczyć stawek określonych w ust. 4 pkt 1-5.

6.

Minister właściwy do spraw transportu, w drodze rozporządzenia, może wprowadzić dla

tuneli zlokalizowanych w ciągach dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg

Krajowych i Autostrad albo dla których funkcję zarządcy drogi pełni drogowa spółka

specjalnego przeznaczenia, opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1, i ustalić

wysokość opłaty, z tym że jednorazowa opłata za przejazd przez tunel nie może przekroczyć

dla

1)

pojazdu kategorii 1 - 8 zł;

2)

pojazdu kategorii 2 - 10 zł;

3)

pojazdu kategorii 3 - 12 zł;

4)

pojazdu kategorii 4 - 15 zł;

5)

pojazdu kategorii 5 - 18 zł.

7.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, może wprowadzić

dla tuneli zlokalizowanych w ciągach dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu

terytorialnego, opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1, i ustalić wysokość opłaty,

z tym że jednorazowa opłata za przejazd przez tunel nie może przekroczyć stawek, o

których mowa w ust. 6 pkt 1-5.

8.

Minister właściwy do spraw transportu wprowadzając opłatę, o której mowa w art. 13

ust. 2 pkt 1, w drodze rozporządzenia

1)

może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowaną oraz zerową stawkę opłaty dla

niektórych użytkowników drogi,

2)

określa sposób ogłaszania wysokości tej opłaty,

3)

określa sposób pobierania tej opłaty

- uwzględniając w szczególności potrzeby użytkowników w zakresie częstotliwości korzystania

z obiektów mostowych i tuneli, zmniejszenie skutków finansowych wprowadzenia opłaty

dla mieszkańców, dostępność informacji o wysokości opłat oraz koszt poboru tej opłaty.

9.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego wprowadzając opłatę, o której

mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1, w drodze uchwały

1)

może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowaną oraz zerową stawkę opłaty dla

niektórych użytkowników drogi;

2)

określa sposób ogłaszania wysokości tej opłaty;

3)

określa sposób pobierania tej opłaty.

10.

Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1, pobiera zarząd drogi, a w przypadku

jego braku zarządca drogi, z zastrzeżeniem ust. 10a.

10a.

Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1, może pobierać na warunkach określonych

w umowie, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia, drogowa spółka specjalnego przeznaczenia, która pełni funkcję zarządcy drogi krajowej.

1.

Opłata, o której mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2, może być pobierana za przewóz promem

osób, zwierząt, bagażu lub pojazdów.

2.

Nie pobiera się opłaty za przewóz osób od kierowcy przewożonego pojazdu.

3.

Nie pobiera się opłaty za przewóz zwierzęcia przewożonego jako bagaż ręczny.

4.

Nie pobiera się opłaty za przewóz bagażu od osoby przewożącej bagaż ręczny, którego

masa nie przekracza 20 kg na osobę.

5.

Ustala się następujące kategorie pojazdów w celu określania wysokości opłaty, o której

mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2

1)

kategoria 1 - trójkołowe lub czterokołowe pojazdy samochodowe o masie własnej nieprzekraczającej

550 kg, motorowery i motocykle;

2)

kategoria 2 - pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej

3,5 t, z wyjątkiem autobusów, oraz zespoły tych pojazdów, a także pojazdy zaprzęgowe;

3)

kategoria 3 - autobusy o dwóch osiach, ciągniki samochodowe bez naczep;

4)

kategoria 4 - samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej

3,5 t, autobusy o trzech i więcej osiach, pojazdy członowe o całkowitej liczbie osi

do pięciu;

5)

kategoria 5 - zespoły pojazdów składające się z samochodu ciężarowego o dopuszczalnej

masie całkowitej przekraczającej 3,5 t i przyczepy albo z autobusu i przyczepy oraz

pojazdy członowe o całkowitej liczbie osi powyżej pięciu, a także pojazdy specjalne.

6.

Minister właściwy do spraw transportu, w drodze rozporządzenia, może wprowadzić dla

przepraw promowych zlokalizowanych w ciągach dróg, których zarządcą jest Generalny

Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2,

i ustalić wysokość opłaty, z tym że jednorazowa opłata za przewóz promem nie może

przekroczyć dla

1)

jednej osoby - 3 zł;

2)

jednego zwierzęcia - 3 zł;

3)

jednej sztuki bagażu - 5 zł;

4)

pojazdu

a)

kategorii 1 - 8 zł,

b)

kategorii 2 - 10 zł,

c)

kategorii 3 - 12 zł,

d)

kategorii 4 - 15 zł,

e)

kategorii 5 - 18 zł.

7.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, może wprowadzić

dla przepraw promowych zlokalizowanych w ciągach dróg, których zarządcą jest jednostka

samorządu terytorialnego, opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2, i ustalić

wysokość opłaty, z tym że jednorazowa opłata za przewóz promem nie może przekroczyć

stawek, o których mowa w ust. 6 pkt 1-4.

8.

Minister właściwy do spraw transportu wprowadzając opłatę, o której mowa w art. 13

ust. 2 pkt 2, w drodze rozporządzenia

1)

może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowaną oraz zerową stawkę opłaty dla

niektórych użytkowników drogi,

2)

określa sposób ogłaszania wysokości tej opłaty,

3)

określa sposób pobierania tej opłaty

- uwzględniając w szczególności potrzeby użytkowników w zakresie częstotliwości korzystania

z przepraw promowych, zmniejszenie skutków finansowych wprowadzenia opłaty dla mieszkańców,

dostępność informacji o wysokości opłat oraz koszt poboru tej opłaty.

9.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego wprowadzając opłatę, o której

mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2, w drodze uchwały

1)

może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowaną oraz zerową stawkę opłaty dla

niektórych użytkowników drogi;

2)

określa sposób ogłaszania wysokości tej opłaty;

3)

określa sposób pobierania tej opłaty.

10.

Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2, pobiera zarząd drogi, w której ciągu

jest zlokalizowana przeprawa promowa, a w przypadku jego braku zarządca drogi.

1.

Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę

dodatkową.

2.

Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust.

1, oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 10%

minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za

pracę.

3.

Opłatę dodatkową, o której mowa w ust. 1, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego

braku zarządca drogi.

4.

W związku z poborem opłaty dodatkowej zarząd drogi albo zarządca drogi wykonują obowiązek,

o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, przy pierwszej czynności

skierowanej do osoby, której dane dotyczą, chyba że posiada ona te informacje, a ich

zakres lub treść nie uległy zmianie.

5.

Wystąpienie z żądaniem, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, nie

wpływa na obowiązek wniesienia opłaty dodatkowej.

(uchylony)

W przypadku zawarcia umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym opłaty, o których mowa

w art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 2, oraz opłatę dodatkową, o której mowa w art.

13f ust. 1, może pobierać partner prywatny.

1.

Opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, zwana dalej „opłatą elektroniczną”,

jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach

wydanych na podstawie ust. 6.

2.

Opłatę elektroniczną ustala się jako iloczyn liczby kilometrów przejazdu i stawki

tej opłaty za kilometr dla danej kategorii pojazdu.

3.

Ustala się następujące kategorie pojazdów w celu określenia stawki opłaty elektronicznej

1)

kategoria 1 - pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony

i poniżej 12 ton;

2)

kategoria 2 - pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej co najmniej 12

ton;

3)

kategoria 3 - autobusy.

4.

Stawka opłaty elektronicznej za przejazd kilometra drogą krajową, niezależnie od kategorii

pojazdów, o której mowa w ust. 3, nie może być wyższa niż 2 zł oraz nie może przekroczyć

stawki tej opłaty obliczonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 5.

4a

Stawka opłaty elektronicznej za przejazd kilometra drogą krajową, ustalona w przepisach

wydanych na podstawie ust. 6, ulega podwyższeniu na następny rok w stopniu odpowiadającym

wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszych trzech

kwartałów roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu

roku poprzedniego.

4b

W przypadku gdy stawka opłaty elektronicznej podwyższona w sposób, o którym mowa w

ust. 4a, przekroczyłaby 2 zł albo stawkę obliczoną zgodnie z przepisami wydanymi na

podstawie ust. 5, stawka opłaty elektronicznej ulega podwyższeniu do wysokości niższej

z tych kwot.

4c

Wskaźnik wzrostu cen, o którym mowa w ust. 4a, ustala się na podstawie komunikatu

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, w terminie 15 dni po upływie trzeciego kwartału każdego

roku.

5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółową metodę obliczania maksymalnej

stawki opłaty elektronicznej za przejazd 1 kilometra drogi krajowej, uwzględniając

koszty budowy drogi krajowej lub jej odcinka, w tym koszty finansowe, koszty utrzymania,

koszty remontów, ochrony oraz zarządzania drogą, koszty poboru opłaty elektronicznej

oraz inne koszty eksploatacji.

6.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia

1)

określi drogi krajowe lub ich odcinki, na których pobiera się opłatę elektroniczną,

2)

ustali dla nich wysokość stawek opłaty elektronicznej za przejazd kilometra, dla danej

kategorii pojazdu, w wysokości nie większej niż określona w ust. 4

- mając na uwadze potrzeby utrzymania i ochrony dróg istotnych dla rozwoju sieci drogowej,

koszty poboru opłaty elektronicznej oraz klasę drogi, na której jest pobierana opłata

elektroniczna.

7.

Rada Ministrów w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, może

1)

zróżnicować stawki opłaty elektronicznej ze względu na liczbę osi, emisję spalin pojazdu

samochodowego, porę dnia, kategorię dnia i porę roku, mając na uwadze zapewnienie

potrzeb ochrony środowiska, płynności ruchu, ochronę dróg publicznych, optymalizację

wykorzystania infrastruktury transportu lądowego, a także propagowanie bezpieczeństwa

ruchu drogowego;

2)

wprowadzić stawki abonamentowe dla niektórych użytkowników drogi krajowej w wysokości

nie mniejszej niż 87% stawki opłaty elektronicznej, z zachowaniem zasady przejrzystości

i niedyskryminacji.

8

Minister właściwy do spraw transportu ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, stawki opłaty elektronicznej

obliczone zgodnie z ust. 4a i 4b, zaokrąglając je w górę do pełnych groszy.

1.

Minister właściwy do spraw transportu realizuje politykę państwa w zakresie opłaty

elektronicznej i opłaty za przejazd autostradą, o której mowa w art. 37a ust. 1a pkt 1 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych

oraz o Krajowym Funduszu Drogowym

(Dz. U. z 2020 r. poz. 2268 oraz z 2021 r. poz. 802 i 1005).

2.

W związku z wykonywaniem zadań, o których mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw

transportu

1)

określa kierunki rozwoju sieci dróg objętych poborem opłaty elektronicznej oraz opłaty

za przejazd autostradą, o której mowa w art. 37a ust. 1a pkt 1 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych

oraz o Krajowym Funduszu Drogowym;

2)

prowadzi analizy kierunków rozwoju sieci drogowej, stawek opłaty elektronicznej na

poszczególnych drogach lub ich odcinkach, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej,

mając na względzie politykę transportową państwa;

3)

prowadzi działalność analityczną i prognostyczną dotyczącą

a)

zjawisk występujących w obszarze natężenia ruchu drogowego na podstawie danych z systemu

opłat, o których mowa w ust. 1, w szczególności mających wpływ na przychody z ich

tytułu,

b)

działania i rozwoju systemów poboru i kontroli prawidłowości uiszczenia opłat za korzystanie

z infrastruktury drogowej stosowanych w Rzeczypospolitej Polskiej i na świecie, w

szczególności w Unii Europejskiej, oraz rozwiązań w nich wykorzystywanych;

4)

realizuje lub koordynuje współpracę z innymi państwami oraz międzynarodowymi organami,

organizacjami i instytucjami w zakresie opłat za korzystanie z infrastruktury drogowej;

5)

zapewnia uczestnictwo swojego przedstawiciela w posiedzeniach komitetów, o których

mowa w art. 9c ust. 1 dyrektywy 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca

1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury

przez pojazdy ciężarowe

(Dz. Urz. UE L 187 z 20.07.1999, str. 42), zwanej dalej „dyrektywą 1999/62/WE”, i art. 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego

i Rady 2004/52/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie interoperacyjności systemów

elektronicznych opłat drogowych we Wspólnocie (Dz. Urz. UE L 166 z 30.04.2004, str.

124, z późn. zm.

6)

ma prawo wnioskować o uczestnictwo przedstawicieli podmiotu pobierającego opłaty elektroniczne

w posiedzeniach komitetów, o których mowa w pkt 5, jeśli jest to uzasadnione przedmiotem

posiedzenia;

7)

przekazuje do Komisji Europejskiej informacje i dane dotyczące elektronicznego systemu

poboru opłaty elektronicznej, zgodnie z art. 7h dyrektywy 1999/62/WE, oraz sprawozdania,

o których mowa w art. 11 ust. 1 tej dyrektywy.

3.

Działania, o których mowa w ust. 2 pkt 4-6, są podejmowane w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych.

1.

(uchylony)

1a.

(uchylony)

1b.

(uchylony)

1ba

Opłatę elektroniczną pobiera Szef Krajowej Administracji Skarbowej, zwany dalej „Szefem

KAS”.

1bb

Opłata elektroniczna jest pobierana za pomocą systemu teleinformatycznego, zwanego

dalej „Systemem Poboru Opłaty Elektronicznej KAS”.

1bc

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może wyznaczyć, w drodze rozporządzenia,

inny organ Krajowej Administracji Skarbowej do wykonywania zadań Szefa KAS, o których

mowa w ust. 1ba, określając szczegółowy zakres zadań, mając na względzie zapewnienie

sprawnego i skutecznego wykonywania tych zadań.

1c.

(uchylony)

1d.

(uchylony)

1e.

(uchylony)

1f.

(uchylony)

1g.

(uchylony)

1h.

(uchylony)

1i.

(uchylony)

1j.

(uchylony)

1ja

Zadania związane z projektowaniem, budową, rozwojem, wdrożeniem, utrzymaniem lub wsparciem

urządzeń i elementów Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS mogą być wykonywane

przez jednostkę podległą ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych lub przez

niego nadzorowaną.

1k

Świadczenie usług z zakresu projektowania, budowy, rozwoju, wdrożenia, utrzymania

lub wsparcia urządzeń i elementów Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS oraz kontroli

prawidłowości uiszczenia tej opłaty może być realizowane przez podmiot, o którym mowa

w art. 4 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. poz. 2019, z późn. zm., zwany dalej „Podmiotem Wyznaczonym”.

1l.

Podmiot Wyznaczony posiada przygotowanie techniczne oraz doświadczenie w zakresie

projektowania, budowy, rozwoju, wdrażania lub utrzymania technologii teleinformatycznych.

1m

Usługi, o których mowa w ust. 1k, Podmiot Wyznaczony wykonuje na rzecz Skarbu Państwa

reprezentowanego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

1n

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wyznaczyć

Podmiot Wyznaczony oraz określić zakres realizowanych przez niego usług, uwzględniając

kryteria, o których mowa w ust. 1l, a także mając na względzie interes Skarbu Państwa oraz zapewnienie możliwości

wykorzystania Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS do udostępniania danych osobowych

w sposób określony w art. 51a ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej

Administracji Skarbowej

(Dz. U. z 2021 r. poz. 422, z późn. zm..

1o

W przypadku gdy Podmiot Wyznaczony jest nadzorowany albo podlega ministrowi innemu

niż minister właściwy do spraw finansów publicznych, rozporządzenie, o którym mowa

w ust. 1n, wydaje się w porozumieniu z właściwym ministrem.

1p.

(uchylony)

1r.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych zawiera z Podmiotem Wyznaczonym umowę,

zwaną dalej „umową o świadczenie usług”, która określa w szczególności

1)

szczegółowy przedmiot i zakres czynności realizowanych przez Podmiot Wyznaczony, z

uwzględnieniem przepisów wydanych na podstawie ust. 1n;

2)

harmonogram przygotowania lub wykonania czynności przez Podmiot Wyznaczony;

3)

termin wykonania czynności;

4)

obowiązki Podmiotu Wyznaczonego;

5)

wysokość i zasady wypłaty wynagrodzenia na rzecz Podmiotu Wyznaczonego;

6)

tryb kontroli wykonania czynności przez Podmiot Wyznaczony;

7)

skutki nienależytego wykonania i niewykonania umowy.

1s.

Umowę o świadczenie usług finansuje się ze środków Krajowego Funduszu Drogowego na

zasadach określonych w ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym.

1t

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1r pkt 5, obejmuje uzasadnione koszty oraz rozsądny

zysk Podmiotu Wyznaczonego.

2.

Opłata elektroniczna stanowi przychód Krajowego Funduszu Drogowego.

3.

(uchylony)

1.

W związku z poborem opłaty elektronicznej podmiot pobierający tę opłatę wykonuje obowiązek,

o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, przy pierwszej czynności

skierowanej do osoby, której dane dotyczą, chyba że posiada ona te informacje, a ich

zakres lub treść nie uległy zmianie, oraz za pośrednictwem strony internetowej zawierającej

informacje dotyczące poboru opłaty elektronicznej.

2.

Wystąpienie z żądaniem, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, nie

wpływa na obowiązek wniesienia opłaty elektronicznej.

1.

Uiszczenie opłaty elektronicznej następuje w systemie elektronicznego poboru opłat,

zgodnie z art. 13i.

2.

Podmioty pobierające opłaty elektroniczne z wykorzystaniem systemów elektronicznego

poboru opłat mogą umożliwić użytkownikom dróg krajowych uiszczanie tych opłat bez

konieczności instalacji urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3.

(uchylony)

Szef KAS może wykorzystywać System Poboru Opłaty Elektronicznej KAS w celu udostępniania

danych osobowych w sposób określony w art. 51a ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej.

1.

W związku z poborem opłaty elektronicznej Szef KAS gromadzi informacje i dane dotyczące

elektronicznego systemu poboru opłaty elektronicznej w zakresie niezbędnym do wykonania

przez ministra właściwego do spraw transportu obowiązku przekazania Komisji Europejskiej

informacji i danych zgodnie z art. 7h dyrektywy 1999/62/WE.

2.

Informacje i dane gromadzone przez Szefa KAS obejmują w szczególności liczbę kilometrów

przejechanych przez pojazdy, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, po drogach krajowych,

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 13ha ust. 6, w podziale na poszczególne

kategorie, o których mowa w art. 13ha ust. 3, i z uwzględnieniem różnicowania stawek

opłaty elektronicznej ze względu na liczbę osi lub emisję spalin pojazdu samochodowego,

w przypadku wprowadzenia takiego różnicowania zgodnie z art. 13ha ust. 7 pkt 1.

1.

Wprowadzane po dniu 1 stycznia 2007 r. systemy elektronicznego poboru opłat, o których

mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, oraz opłaty za przejazd autostradą, o których

mowa w ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym, powinny wykorzystywać co najmniej jedną z następujących technologii

1)

lokalizację satelitarną;

2)

system łączności ruchomej opartej na standardzie GSM-GPRS, zgodny z normami państw

członkowskich Unii Europejskiej wdrażających normę GSM TS 03.60/23.060;

3)

system radiowy do obsługi transportu i ruchu drogowego pracujący w paśmie częstotliwości

5,8 GHz.

1a.

Uiszczanie opłat za pomocą systemu elektronicznego poboru opłat, o którym mowa w ust.

1, może następować z wykorzystaniem usługi EETS.

1b.

Uiszczanie opłat z wykorzystaniem usługi EETS nie ma wpływu na wysokość tych opłat.

2.

Podmioty pobierające opłaty z wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru opłat,

o których mowa w ust. 1, są obowiązane umożliwiać świadczenie usługi EETS.

3.

Podmioty pobierające opłaty z wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru opłat

powinny oferować urządzenia na potrzeby pobierania tych opłat do instalacji w pojazdach

samochodowych w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

3a

Na potrzeby poboru opłaty elektronicznej za pomocą Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej

KAS są stosowane urządzenia mobilne, zewnętrzne systemy lokalizacyjne oraz urządzenia

pokładowe, wykorzystujące technologie pozycjonowania satelitarnego i transmisji danych.

W celu poboru opłaty elektronicznej urządzenia pokładowe mogą być zapewnione przez

Szefa KAS, w przypadku niewystarczającej ich dostępności. W przypadku wykorzystywania

Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS przepisu ust. 3 nie stosuje się.

3b

Dane geolokalizacyjne niezbędne do poboru opłaty elektronicznej, przekazywane z urządzenia,

o którym mowa w ust. 3a, do Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS, obejmują współrzędne

geograficzne dotyczące położenia pojazdu samochodowego, jego prędkość, datę i godzinę

pozyskania tych współrzędnych, azymut środka transportu, błąd przekazywania danych

satelitarnych. Dane geolokalizacyjne mogą być przekazywane za pośrednictwem systemu

teleinformatycznego podmiotu, z którym korzystający z dróg publicznych, o którym mowa

w art. 13 ust. 1 pkt 3, zawarł umowę na obsługę zewnętrznego systemu lokalizacji albo

urządzenia pokładowego.

3c

Minister właściwy do spraw finansów publicznych udostępni w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra informację na

temat wymogów technicznych przekazywania danych geolokalizacyjnych niezbędnych do

poboru opłaty elektronicznej, w szczególności specyfikację techniczną interfejsu,

protokoły komunikacyjne i szyfrujące oraz sposób uwierzytelnienia komunikacji.

3d

Szef KAS udostępnia nieodpłatne oprogramowanie przeznaczone do instalacji na urządzeniu

mobilnym, o którym mowa w ust. 3a.

3e

Szef KAS wydaje zgodę na przyłączenie systemu teleinformatycznego, o którym mowa w

ust. 3b, do Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS po przeprowadzeniu testów integracyjnych

zakończonych wynikiem pozytywnym, potwierdzających poprawność danych i sposób ich

przekazywania, zgodnie z ust. 3c.

3f

Minister właściwy do spraw finansów publicznych udostępni w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra informację na

temat sposobu przeprowadzenia testów, o których mowa w ust. 3e.

4.

(uchylony)

4a

Kierujący pojazdem samochodowym wyposażonym w urządzenie, o którym mowa w ust. 3 i

3a lub w art. 16l ust. 1, jest obowiązany do wprowadzenia do urządzenia prawidłowych

danych o kategorii pojazdu, o której mowa w art. 13ha ust. 3, lub o liczbie osi pojazdu

- w przypadku, o którym mowa w art. 13ha ust. 7 pkt 1.

4aa

Kierujący pojazdem samochodowym wyposażonym w urządzenie mobilne albo urządzenie pokładowe

jest obowiązany zapewnić działanie tego urządzenia mobilnego wraz z oprogramowaniem,

o którym mowa w ust. 3d, albo urządzenia pokładowego.

4ab

Kierujący pojazdem samochodowym odmawia przejazdu, w przypadku gdy

1)

właściciel pojazdu albo

2)

posiadacz pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, albo

3)

użytkownik pojazdu, o którym mowa w art. 80b ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

- zwany dalej „właścicielem, posiadaczem albo użytkownikiem pojazdu”, nie wyposażył

pojazdu w prawidłowo funkcjonujący zewnętrzny system lokalizacyjny albo prawidłowo

funkcjonujące urządzenie pokładowe albo urządzenie mobilne wraz z oprogramowaniem,

zapewniające przekazywanie danych geolokalizacyjnych.

4aba

Kierujący pojazdem samochodowym podczas przejazdu po drogach określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 13ha ust. 6, za który uiszcza się opłatę elektroniczną,

nie może mieć w pojeździe zakrytych lub ozdobionych tablic rejestracyjnych lub nie

może mieć z przodu lub z tyłu pojazdu znaków, napisów lub przedmiotów, które ograniczają

czytelność tych tablic, oraz nie może umieszczać na pojeździe tablic rejestracyjnych

w innych miejscach niż konstrukcyjnie do tego przeznaczone.

4b

Właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu są obowiązani do używania urządzenia,

o którym mowa w ust. 3 i 3a lub w art. 16l ust. 1, zgodnie z jego przeznaczeniem.

4c

Właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu są obowiązani wyposażyć pojazd samochodowy

w prawidłowo funkcjonujący zewnętrzny system lokalizacyjny, albo prawidłowo funkcjonujące

urządzenie pokładowe albo urządzenie mobilne wraz z oprogramowaniem i zapewnić przekazywanie

aktualnych danych geolokalizacyjnych z tego urządzenia, przez okres przejazdu po drogach,

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 13ha ust. 6.

5.

Urządzenia, o których mowa w ust. 3, mogą być również wykorzystywane do innych celów

w transporcie drogowym, pod warunkiem że nie prowadzi to do dodatkowych obciążeń użytkowników

lub stworzenia dyskryminacji między nimi. Urządzenia mogą być połączone z zainstalowanym

w pojeździe samochodowym tachografem.

6.

(uchylony)

1.

W celu uiszczania opłaty elektronicznej z wykorzystaniem Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej

KAS właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu jest obowiązany dokonać rejestracji

w rejestrze uiszczających opłatę elektroniczną. Rejestracji nie dokonuje się w przypadku

uiszczania opłaty elektronicznej z wykorzystaniem usługi EETS.

2.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, zawiera dane

1)

właściciela, posiadacza albo użytkownika pojazdu;

2

urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3a, w tym urządzenia mobilnego wraz z oprogramowaniem,

o którym mowa w art. 13i ust. 3d;

3)

pojazdów samochodowych, przyczep i naczep;

4)

dotyczące trybu wnoszenia opłaty elektronicznej oraz wnoszonego zabezpieczenia;

5)

korzystającego z drogi, który nie jest właścicielem, posiadaczem albo użytkownikiem

pojazdu.

3.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, jest prowadzony przez Szefa KAS w Systemie Poboru

Opłaty Elektronicznej KAS.

4.

Szef KAS jest administratorem danych, w tym danych osobowych, przetwarzanych w Systemie

Poboru Opłaty Elektronicznej KAS.

5.

Właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu, dokonując rejestracji, o której mowa

w ust. 1, podaje

1)

imię i nazwisko lub nazwę właściciela, posiadacza albo użytkownika pojazdu, adres

zamieszkania lub adres jego siedziby;

2)

numer PESEL, numer identyfikacji podatkowej albo inny numer identyfikacyjny używany

w państwie zamieszkania lub siedziby albo numer, za pomocą którego właściciel, posiadacz

albo użytkownik pojazdu jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług

albo podatku od wartości dodanej, a jeżeli nie został nadany, nazwę i numer dokumentu

stwierdzającego tożsamość osoby fizycznej niewykonującej działalności gospodarczej

będącej właścicielem, posiadaczem albo użytkownikiem pojazdu oraz nazwę państwa, które

ten dokument wydało;

3)

dane pojazdu samochodowego, w szczególności

a)

numer rejestracyjny,

b)

określenie dopuszczalnej masy całkowitej,

c

poziom emisji zanieczyszczeń,

d)

(uchylona)

e)

(uchylona)

f

rodzaje paliwa - w przypadku różnicowania, o którym mowa w art. 13ha ust. 7 pkt 1;

g)

(uchylona)

h)

(uchylona)

i)

(uchylona)

4)

tryb wnoszenia opłaty elektronicznej oraz formę zabezpieczenia, jeżeli jest wymagane.

6.

Dokonując rejestracji, o której mowa w ust. 1, właściciel, posiadacz albo użytkownik

pojazdu podaje dane, o których mowa w ust. 5 pkt 3, jeżeli dane te nie zostały zgłoszone

do centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, lub Centralnego Rejestru Danych Podatkowych, o którym mowa w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej.

7.

Dokonując rejestracji, o której mowa w ust. 1, właściciel, posiadacz albo użytkownik

pojazdu dołącza

1)

odwzorowania cyfrowe dokumentów potwierdzających dane, o których mowa w ust. 5 pkt

3, jeżeli dane te nie zostały zgłoszone do centralnej ewidencji pojazdów, o której

mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

2)

odwzorowanie cyfrowe potwierdzenia złożenia zabezpieczenia w formie pieniężnej lub

dokumentu potwierdzającego złożenie zabezpieczenia, o którym mowa w ust. 5 pkt 4,

jeżeli jest wymagane, oraz składa, nie później niż w następnym dniu roboczym po dokonaniu

rejestracji, Szefowi KAS oryginał dokumentu potwierdzającego złożenie tego zabezpieczenia.

8.

Dokonując rejestracji, o której mowa w ust. 1, właściciel, posiadacz albo użytkownik

pojazdu rejestruje urządzenie, o którym mowa w art. 13i ust. 3a, i uzyskuje numer

referencyjny dla każdego zarejestrowanego urządzenia.

9.

Dokonanie rejestracji, o której mowa w ust. 1, wymaga uwierzytelnienia.

10.

Właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu jest obowiązany aktualizować dane zawarte

w rejestrze, o którym mowa w ust. 1, niezwłocznie, nie później niż przed rozpoczęciem

przejazdu po drogach, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 13ha ust.

6.

11

W razie stwierdzenia, że podane dane, o których mowa w ust. 5, wpływające na wysokość

opłaty elektronicznej są niezgodne ze stanem faktycznym lub nie są potwierdzone w

złożonych dokumentach, Szef KAS usuwa zawarte w rejestrze uiszczających opłatę elektroniczną

dane, o których mowa w ust. 5 pkt 3 lit. b, c i f.

12.

W przypadku, o którym mowa w ust. 11, opłatę elektroniczną nalicza się według najwyższej

stawki określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 13ha ust. 6.

13.

Szef KAS zawiadamia bez zbędnej zwłoki, za pośrednictwem Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej

KAS, właściciela, posiadacza albo użytkownika pojazdu o usunięciu danych, o których

mowa w ust. 11.

14.

Na usunięcie danych, o którym mowa w ust. 11, właściciel, posiadacz albo użytkownik

pojazdu może wnieść sprzeciw do Szefa KAS, w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia,

o którym mowa w ust. 13. W przypadku uwzględnienia sprzeciwu przepisu ust. 12 nie

stosuje się.

15.

W przypadku gdy urządzenia, o których mowa w art. 13i ust. 3a, nie zapewniają prawidłowego

przekazywania danych geolokalizacyjnych, urządzenia te są wykreślane z rejestru, o

którym mowa w ust. 1.

16.

W przypadku, o którym mowa w ust. 15, właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu

jest informowany o wykreśleniu urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3a, za pośrednictwem

Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS.

17.

Dane

1

o których mowa w ust. 2, są przechowywane nie dłużej niż 36 miesięcy, licząc od końca

roku kalendarzowego, w którym właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu zaprzestał

przejazdu po drogach krajowych lub ich odcinkach, na których pobiera się opłatę elektroniczną,

2

geolokalizacyjne są przechowywane nie dłużej niż 9 miesięcy, licząc od dnia zakończenia

danego przejazdu po drogach krajowych

- chyba że przed upływem tego terminu wszczęte zostało postępowanie administracyjne

lub postępowanie w sprawach o wykroczenia, w którym te dane są niezbędne, w takim

przypadku dane te są przechowywane do czasu zakończenia postępowania.

18.

Szef KAS dokonuje weryfikacji danych geolokalizacyjnych nie rzadziej niż raz na 3

miesiące, usuwając zbędne dane.

19.

Rejestracji, o której mowa w ust. 1, dokonuje również korzystający z dróg, który nie

jest właścicielem, posiadaczem albo użytkownikiem pojazdu. Do korzystającego z dróg,

który nie jest właścicielem, posiadaczem albo użytkownikiem pojazdu, przepisy

1)

ust. 1-18 stosuje się;

2)

art. 13i stosuje się odpowiednio.

20.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

sposób uwierzytelniania korzystającego z dróg publicznych, uwzględniając potrzebę

zapewnienia przekazywania prawidłowych danych do rejestru, o którym mowa w ust. 1.

1.

Korzystający z dróg publicznych jest obowiązany przed rozpoczęciem przejazdu po drogach,

o których mowa w art. 13ha ust. 1, uzupełnić rejestr, o którym mowa w art. 13ia ust.

1, o

1)

kategorię pojazdu, o której mowa w art. 13ha ust. 3 lub liczbę osi pojazdu - w przypadku

różnicowania, o którym mowa w art. 13ha ust. 7 pkt 1;

2)

(uchylony)

3)

numer referencyjny urządzenia wykorzystywanego w pojeździe, o którym mowa w art. 13ia

ust. 8.

2.

Korzystający z dróg publicznych jest obowiązany niezwłocznie aktualizować dane, o

których mowa w ust. 1.

3.

Korzystający z dróg publicznych jest obowiązany, po uzupełnieniu rejestru, o którym

mowa w art. 13ia ust. 1, przekazać numer referencyjny, o którym mowa w art. 13ia ust.

8, kierującemu pojazdem samochodowym.

4.

W przypadku nieotrzymania numeru referencyjnego, o którym mowa w art. 13ia ust. 8,

kierujący pojazdem samochodowym odmawia przejazdu.

1.

Przedsiębiorca, zwany dalej „dostawcą kart flotowych”, w imieniu właściciela, posiadacza

albo użytkownika pojazdu, może

1)

uiścić opłatę elektroniczną lub wnieść opłatę za przejazd autostradą, o której mowa

w art. 37a ust. 1 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz

o Krajowym Funduszu Drogowym, w przypadku, o którym mowa w art. 37a ust. 1a pkt 1 lub ust. 1b tej ustawy, zwaną

dalej „opłatą za przejazd autostradą”;

2)

dokonać rejestracji lub aktualizacji danych zawartych w rejestrze, o którym mowa w

art. 13ia ust. 1;

3)

uzupełnić lub aktualizować rejestr, o którym mowa w art. 13ia ust. 1, w zakresie,

o którym mowa w art. 13ib ust. 1 lub 2.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu,

uiszczający opłatę elektroniczną lub wnoszący opłatę za przejazd autostradą, pobieraną

przez Szefa KAS, w trybie płatności okresowej z zabezpieczeniem, o której mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 40a ust. 5, nie wnosi zabezpieczenia, o którym mowa w art.

13ia ust. 5 pkt 4. Dostawca kart flotowych odpowiada za nieuiszczenie opłaty elektronicznej

lub niewniesienie opłaty za przejazd autostradą przez właściciela, posiadacza albo

użytkownika pojazdu, w trybie płatności okresowej z zabezpieczeniem.

3.

W przypadku nieterminowego uiszczenia opłaty elektronicznej przez dostawcę kart flotowych

pobiera się odsetki w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia

pieniężnego.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, dostawca kart flotowych jest zobowiązany do niezwłocznego

dostarczenia na żądanie Szefa KAS dowodów potwierdzających zawarcie umowy z właścicielem,

posiadaczem albo użytkownikiem pojazdu w tym zakresie.

5.

Wykonywanie usług, o których mowa w ust. 1, wymaga zawarcia umowy z Szefem KAS.

6.

Szef KAS zawiera umowę z dostawcą kart flotowych, o ile ten dostawca

1)

przeszedł z wynikiem pozytywnym testy integracyjne swojego systemu teleinformatycznego

z Systemem Poboru Opłaty Elektronicznej KAS;

2)

wniesie zabezpieczenie.

7.

Umowa, o której mowa w ust. 6, określa w szczególności

1)

czas jej trwania;

2)

częstotliwość, tryb i sposób składania sprawozdań z realizacji usług, o których mowa

w ust. 1;

3)

sposób wykonywania usług, o których mowa w ust. 1;

4)

okres rozliczeniowy;

5)

tryb i sposób dokonywania rozliczeń, w tym tryb i sposób rozliczania prowizji;

6)

formę i wysokość kwoty zabezpieczenia;

7)

warunki zmiany oraz rozwiązania tej umowy.

8.

Za wykonywanie usług, o których mowa w ust. 1, dostawca kart flotowych pobiera prowizję.

Prowizja nie może przekroczyć 1,5% wartości wniesionych opłat.

9.

Dostawca kart flotowych przekazuje w czasie rzeczywistym, za pośrednictwem systemu

teleinformatycznego zintegrowanego z Systemem Poboru Opłaty Elektronicznej KAS, Szefowi

KAS informację o zakończeniu świadczenia usług, o których mowa w ust. 1, na rzecz

właściciela, posiadacza albo użytkownika pojazdu.

10.

W przypadku, o którym mowa w ust. 9, przed rozpoczęciem przejazdu właściciel, posiadacz

albo użytkownik pojazdu uzupełnia w rejestrze, o którym mowa w art. 13ia ust. 1, dane

wskazane w art. 13ia ust. 5 pkt 4.

11

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wysokość prowizji, o której mowa w ust. 8, mając na względzie przewidywane koszty

ponoszone przez dostawców kart flotowych.

1.

Dostawca kart flotowych jest obowiązany ustanowić zabezpieczenie należności z tytułu

opłaty elektronicznej oraz opłat za przejazd autostradą.

2.

Zabezpieczenie ustanawia się tak, aby umożliwiało Szefowi KAS bezwarunkowe, natychmiastowe,

pełne i nieodwołalne ściągnięcie należnej opłaty wraz z odsetkami.

3.

Zabezpieczenie może być ustanawiane w jednej lub w kilku następujących formach

1)

pieniężnej, wpłaconej przelewem na rachunek bankowy wskazany przez Szefa KAS;

2)

gwarancji bankowej;

3)

gwarancji ubezpieczeniowej;

4)

poręczenia udzielonego przez podmiot, którego zdolność do spłaty zobowiązań w roku

kalendarzowym, w którym przypada data udzielenia poręczenia, została oceniona na poziomie

a)

co najmniej BBB + albo Baa 1 przyznawanym przez agencje ratingowe określone w przepisach

wydanych na podstawie art. 2c ust. 3 ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych

przez Skarb Państwa oraz niektóre osoby prawne

(Dz. U. z 2021 r. poz. 442) albo

b)

odpowiadającym co najmniej poziomowi BBB + albo Baa 1 przyznawanym przez agencje ratingowe

o międzynarodowej renomie.

4.

Zabezpieczenie jest ustanawiane na okres nie krótszy niż rok, w wysokości określonej

w umowie, o której mowa w art. 13iba ust. 5.

Jeżeli właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu działa przez pełnomocnika, do

pełnomocnictw przepisy działu IV rozdziału 3a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, z późn. zm. stosuje się odpowiednio.

1.

W przypadku stwierdzenia przerwy trwającej dłużej niż 15 minut w nadawaniu sygnału

pozycjonowania satelitarnego lub transmisji danych, o których mowa w art. 13i ust.

3a, kierujący pojazdem samochodowym jest obowiązany do niezwłocznego zatrzymania się

na najbliższym parkingu samochodowym lub w najbliższej zatoce postojowej albo opuszcza

niezwłocznie drogę, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 13ha ust.

6. Wznowienie przejazdu po drodze, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 13ha ust. 6, kierujący pojazdem samochodowym może rozpocząć po przywróceniu sygnału

pozycjonowania satelitarnego lub transmisji danych.

2.

W przypadku niedostępności Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS przepisu ust.

1 nie stosuje się.

1.

Analizę danych gromadzonych w Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS może prowadzić

wyznaczona jednostka sektora finansów publicznych lub instytuty badawcze, o których

mowa w ustawie z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1383).

2.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, przekazuje Szefowi KAS na bieżąco wyniki analizy

danych gromadzonych w Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wyznaczyć

jednostkę sektora finansów publicznych albo instytuty badawcze, o których mowa w ustawie z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych, do dokonywania analizy danych z Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS oraz wskazać

zakres danych podlegających tej analizie, uwzględniając przygotowanie techniczne wyznaczanego

podmiotu i jego doświadczenie w analizie danych, w szczególności danych geolokalizacyjnych.

4.

W przypadku gdy podmiot, o którym mowa w ust. 3, jest podmiotem, który jest nadzorowany

przez ministra innego niż minister właściwy do spraw finansów publicznych, rozporządzenie,

o którym mowa w ust. 3, wydaje się w porozumieniu z właściwym ministrem.

1.

Szef KAS udostępnia ministrowi właściwemu do spraw transportu w celu realizacji jego

ustawowych zadań, w tym kształtowania polityki transportowej, sieci dróg płatnych

oraz stawek opłaty elektronicznej dane zgromadzone w Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej

KAS.

2.

Sposób udostępniania danych, o którym mowa ust. 1, określa porozumienie zawarte pomiędzy

ministrem właściwym do spraw transportu a Szefem KAS.

3.

W porozumieniu, o którym mowa w ust. 2, określa się w szczególności

1)

zakres przedmiotowy i rodzaje udostępnianych danych oraz terminy i tryb ich przekazywania;

2)

zakres informacji i danych gromadzonych zgodnie z art. 13hf.

4.

Szef KAS przekazuje corocznie do dnia 31 marca ministrowi właściwemu do transportu

informację dotyczącą poboru opłaty elektronicznej i funkcjonowania Systemu Poboru

Opłaty Elektronicznej KAS za rok poprzedni.

1

Przepisów art. 13i nie stosuje się do

1)

systemów opłat, których poboru nie dokonuje się środkami elektronicznymi;

2)

systemów elektronicznych opłat, które nie wymagają instalowania w pojazdach samochodowych

urządzeń na potrzeby poboru opłat;

3)

systemów opłat wprowadzanych na drogach powiatowych i gminnych, w odniesieniu do których

koszty dostosowania do wymagań wymienionych w art. 13i są niewspółmiernie wysokie

do korzyści.

2

Do opłaty za przejazd autostradą, o której mowa w ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym, pobieranej przez Szefa KAS, nie stosuje się przepisów art. 13i ust. 1, w przypadku

poboru tej opłaty z wykorzystaniem technologii automatycznego rozpoznawania tablic

rejestracyjnych oraz przepisów art. 13i ust. 3.

3

Szef KAS w przypadku niewystarczającej dostępności urządzeń pokładowych, o których

mowa w art. 13i ust. 3a, może w celu poboru opłaty, o której mowa w ust. 2, zapewnić

ich dostępność.

1.

Za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13

ust. 1 pkt 3, wymierza się karę pieniężną w wysokości

1)

500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej

3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej

3,5 tony oraz przyczepy;

2)

1500 zł - w pozostałych przypadkach.

2.

Za naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 13i

1)

ust. 4a,

2)

ust. 4b, jeśli skutkuje ono uiszczeniem opłaty w niepełnej wysokości

-

wymierza się karę pieniężną.

2a

Za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 13ia ust. 1

-

wymierza się karę pieniężną w wysokości 1500 zł.

2b

Za podanie niezgodnych ze stanem faktycznym danych, o których mowa w

1

art. 13ia ust. 5 pkt 1 i 2

-

wymierza się karę pieniężną w wysokości 500 zł;

2)

art. 13ia ust. 5 pkt 3 i art. 13ib ust. 1 pkt 1 i 3

-

wymierza się karę pieniężną w wysokości 1500 zł.

2c

Za niedołączenie dokumentów, o których mowa w art. 13ia ust. 7

-

wymierza się karę pieniężną w wysokości 1000 zł.

2d

Za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 13ia ust. 10 i art. 13ib ust. 2

-

wymierza się karę pieniężną w wysokości 1000 zł.

3.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 2, wymierza się w wysokości

1)

250 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej

3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej

3,5 tony oraz przyczepy;

2)

750 zł - w pozostałych przypadkach.

4

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 2a-2d, wymierza się właścicielowi

albo posiadaczowi albo użytkownikowi pojazdu, albo korzystającemu z drogi w przypadku,

o którym mowa w art. 13ia ust. 19.

5.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 2 pkt 1, wymierza się kierującemu pojazdem samochodowym,

o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3.

6.

Na podmiot, o którym mowa w

1

ust. 4, nie może zostać nałożona więcej niż jedna kara pieniężna za poszczególne naruszenia,

o których mowa w ust. 1 lub ust. 2 pkt 2 i ust. 2a-2d, dotyczące danego pojazdu samochodowego,

2)

ust. 5, nie może zostać nałożona więcej niż jedna kara pieniężna za naruszenie, o

którym mowa w ust. 2 pkt 1

- stwierdzone w trakcie jednej doby.

7.

Za dobę, w rozumieniu ust. 6, uznaje się okres od godziny 0

8.

Kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, nie nakłada się jeśli naruszenie obowiązku

uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, jest wynikiem

naruszenia przez kierującego pojazdem samochodowym obowiązku, o którym mowa w art.

13i ust. 4a.

8a

Kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej w trybie

przedpłaty, nie wymierza się, jeśli do Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS zostały

przekazane dane geolokalizacyjne, a właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu

uiścił opłatę elektroniczną w terminie 3 dni od dnia zakończenia przejazdu. Informacje

o wysokości nieuiszczonej opłaty elektronicznej, są dostępne za pośrednictwem Systemu

Poboru Opłaty Elektronicznej KAS.

8b

Przepisu ust. 8a nie stosuje się, jeśli do ujawnienia naruszenia doszło w wyniku kontroli,

o której mowa w art. 13l, wykonywanej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego

lub funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, po zatrzymaniu pojazdu podczas przejazdu

po drodze określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 13ha ust. 6.

8c

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 2a-2d, wymierza się w wysokości 500 zł, jeśli

korzystający z dróg, który nie jest właścicielem, posiadaczem albo użytkownikiem pojazdu

zgłosił do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną wyłącznie samochody osobowe

o masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony.

9

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1-2d, nakłada się w drodze decyzji administracyjnej.

1

Do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego

w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3 i 3a, jeżeli jest ono wymagane,

oraz urządzenia, o którym mowa w art. 16l ust. 1, a także nałożenia i pobierania kar

pieniężnych, o których mowa w art. 13k, jest uprawniony Główny Inspektor Transportu

Drogowego.

1a

Główny Inspektor Transportu Drogowego może wykorzystywać przy kontroli prawidłowości

uiszczenia opłaty elektronicznej System Poboru Opłaty Elektronicznej KAS. Zasady dotyczące

wykorzystywania Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS określa porozumienie zawarte

pomiędzy Szefem KAS a Głównym Inspektorem Transportu Drogowego.

1b

Kontrolę prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontrolę używanego

w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3a, przy wykonywaniu swoich

ustawowych zadań mogą przeprowadzać również funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej.

1c

Funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej, który w trakcie kontroli, o której mowa w ust.

1b, ujawni naruszenie, za które ustawa przewiduje karę pieniężną, przekazuje dokumenty

z przeprowadzonej kontroli Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego.

1d

W celu wykonywania zadań, o których mowa w ust. 1, Główny Inspektor Transportu Drogowego

jest upoważniony do dostępu do danych osobowych zawartych w Systemie Poboru Opłaty

Elektronicznej KAS.

2

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb, sposób i zakres kontroli, o której mowa w ust. 1, wykonywanej przez Głównego

Inspektora Transportu Drogowego, uwzględniając technologię wykorzystaną w Systemie

Poboru Opłaty Elektronicznej KAS.

1

Kary pieniężne, o których mowa w art. 13k ust. 1-2d, są przekazywane na wyodrębniony

rachunek bankowy Głównego Inspektora Transportu Drogowego w terminie 21 dni od dnia,

w którym decyzja w sprawie nałożenia kary stała się ostateczna. Koszty związane z

uiszczeniem kary pokrywa obowiązany podmiot.

2

W przypadku gdy zostanie stwierdzona okoliczność uzasadniająca nałożenie kary pieniężnej,

o której mowa w art. 13k ust. 1-2d, na zagraniczny podmiot mający siedzibę albo miejsce

zamieszkania w państwie, z którym Rzeczpospolita Polska nie jest związana umową lub

porozumieniem o współpracy we wzajemnym dochodzeniu należności bądź możliwość egzekucji

należności nie wynika wprost z przepisów międzynarodowych oraz przepisów tego państwa,

osoba przeprowadzająca kontrolę pobiera kaucję w wysokości odpowiadającej przewidywanej

karze pieniężnej.

3.

Kaucję pobiera się w formie

1)

gotówkowej, za pokwitowaniem na druku ścisłego zarachowania,

2)

bezgotówkowej, za pomocą karty płatniczej, przy czym koszty związane z autoryzacją

transakcji i przekazem środków ponosi obowiązany podmiot, lub

3

przelewu na wyodrębniony rachunek bankowy organu prowadzącego postępowanie administracyjne

w sprawie o nałożenie kary pieniężnej, o której mowa w art. 13k ust. 1-2d, przy czym

koszty przelewu ponosi obowiązany podmiot.

4.

Kaucja przechowywana jest na nieoprocentowanym rachunku bankowym, o którym mowa w

ust. 3 pkt 3.

5.

Organ prowadzący postępowanie administracyjne w sprawie o nałożenie kary pieniężnej,

o której mowa w art. 13k ust. 1-2d, przekazuje kaucję

1)

na rachunek bankowy, o którym mowa w ust. 1 - w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja

o nałożeniu kary stała się ostateczna;

2)

na rachunek bankowy podmiotu, który ją wpłacił - w terminie 7 dni od dnia doręczenia

decyzji o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o nałożeniu kary pieniężnej.

6

W przypadku gdy wysokość nałożonej kary pieniężnej, o której mowa w art. 13k ust.

1-2d, jest mniejsza od wysokości pobranej kaucji, do powstałej różnicy stosuje się

odpowiednio przepis ust. 5 pkt 2.

7.

Jeśli w sytuacji, o której mowa w ust. 2, nie pobrano kaucji, osoba przeprowadzająca

kontrolę kieruje lub usuwa pojazd, na koszt podmiotu obowiązanego, na najbliższy parking

strzeżony, o którym mowa w art. 130a ust. 5c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

8.

W zakresie postępowania w związku z usuwaniem pojazdu stosuje się odpowiednio przepisy

art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

9.

Zwrot pojazdu z parkingu następuje po przekazaniu kaucji przez podmiot, o którym mowa

w ust. 2, na zasadach określonych w ust. 3.

10

Jeżeli kara pieniężna, o której mowa w art. 13k ust. 1-2d, nie zostanie uiszczona

lub pojazd nie zostanie odebrany z parkingu w ciągu 30 dni od dnia, w którym decyzja

w sprawie nałożenia kary stała się ostateczna, stosuje się odpowiednio przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, z późn. zm. dotyczące egzekucji należności pieniężnych z ruchomości.

1.

Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kar pieniężnych, o których mowa

w art. 13k ust. 1-2d, jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynęło 9 miesięcy.

2.

Wszczęcie postępowania w sprawie nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art.

13k ust. 1-2d, w okresie określonym w ust. 1, wstrzymuje bieg przedawnienia naruszenia,

w sprawie którego wszczęto postępowanie.

1

W przypadku stwierdzenia w trakcie kontroli niedopełnienia obowiązku, o którym mowa

w art. 13i ust. 4aa, 4ab, art. 13ib ust. 4 albo w art. 13ic ust. 1

-

kierujący pojazdem samochodowym podlega karze grzywny w wysokości 1500 zł.

2.

Prawo do nakładania i pobierania kary grzywny w drodze mandatu karnego za czyn, o

którym mowa w ust. 1, przysługuje inspektorom Inspekcji Transportu Drogowego i funkcjonariuszom

Służby Celno-Skarbowej.

3.

Orzekanie w sprawie nałożenia kary grzywny, o której mowa w ust. 1, następuje w trybie

określonym w ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2021 r. poz. 457 i 1005).

1.

W przypadku stwierdzenia, w trakcie kontroli na drodze, za przejazd którą uiszcza

się opłatę elektroniczną, że pojazd podlegający opłacie elektronicznej ma

1)

tablice rejestracyjne zakryte lub ozdobione lub

2)

z przodu lub z tyłu pojazdu znaki, napisy lub przedmioty, które ograniczają czytelność

tych tablic, lub

3)

tablice rejestracyjne umieszczone na pojeździe w innych miejscach niż konstrukcyjnie

do tego przeznaczone

- kierujący tym pojazdem podlega karze grzywny w wysokości 1500 zł.

2.

Za popełnienie czynu, o którym mowa w ust. 1, kierujący zespołem pojazdów o łącznej

dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o

dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy

-

podlega karze grzywny w wysokości 500 zł.

3.

Do nakładania i pobierania kary grzywny, o której mowa w ust. 1 i 2, w drodze mandatu

karnego, przepisy art. 13na ust. 2 i 3 stosuje się.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 i 2, na kierującego pojazdem nie nakłada się kary

grzywny za wykroczenie określone w art. 97 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń

(Dz. U. z 2021 r. poz. 281, 720 i 1023) w związku z art. 60 ust. 1 pkt 2, 3 i 3a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

1

W pasie drogowym dróg, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1, w związku z realizacją

zadań, o których mowa w art. 13hb ust. 1ba i art. 13l ust. 1, a także art. 37a ust. 1a pkt 1 ustawy z dnia

27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym, Szef KAS może instalować stacjonarne i przenośne urządzenia służące do kontroli

prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej oraz poboru opłaty za przejazd autostradą,

wraz z fundamentami, konstrukcjami wsporczymi oraz przynależnymi elementami wyposażenia.

Czynności tych należy dokonać w porozumieniu z Głównym Inspektorem Transportu Drogowego.

2

Instalacja urządzeń, o których mowa w ust. 1, odbywa się w sposób niepowodujący zagrożeń

dla bezpieczeństwa użytkowników drogi, po uzgodnieniu z zarządcą drogi warunków, jakie

należy spełnić w tym zakresie. Uzgodnienie następuje w terminie nie dłuższym niż 30

dni, licząc od dnia przekazania przez Szefa KAS propozycji lokalizacji tych urządzeń.

3

Przepisów art. 40 ust. 1 i 3 nie stosuje się do zajęcia pasa drogowego przez Szefa

KAS na cele związane z realizacją zadań, o których mowa w art. 13hb ust. 1ba i art. 13l ust. 1, a także art. 37a ust. 1a pkt 1 ustawy z dnia

27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym.

4

Zarząd drogi użycza Szefowi KAS grunty w pasie drogowym na cele związane z instalacją

urządzeń, o których mowa w ust. 1. Przepisów art. 43 ust. 2 pkt 3 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia

1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 oraz z 2021 r. poz. 11, 234 i 815) nie stosuje się.

5

Do Szefa KAS należy utrzymanie, serwis, przenoszenie, usuwanie i wymiana urządzeń,

o których mowa w ust. 1.

6

Szef KAS może zlecać w swoim imieniu innym podmiotom wykonywanie zadań, o których

mowa w ust. 1 i 5.

7

Zadania, o których mowa w ust. 1 i 5, są finansowane z Krajowego Funduszu Drogowego.

1.

Szef KAS może wystąpić z wnioskiem odpowiednio do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych

i Autostrad albo spółki, o której mowa w art. 37a ust. 1a pkt 2 albo 3 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym, o zmianę organizacji ruchu drogowego w celu zapewnienia prawidłowego poboru opłaty

za przejazd autostradą lub opłaty elektronicznej.

2.

Odpowiednio Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad albo spółka, o której mowa

w art. 37a ust. 1a pkt 2 albo 3 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym, w terminie 21 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, uzgadnia z Szefem

KAS zmianę organizacji ruchu drogowego, biorąc pod uwagę zapewnienie bezpieczeństwa

ruchu drogowego, prawidłowość poboru opłaty za przejazd autostradą lub opłaty elektronicznej

oraz właściwe poinformowanie o zmianach przejeżdżających autostradą lub jej odcinkiem

lub korzystających z dróg publicznych.

1.

Z dniem 1 lipca 2020 r. minister właściwy do spraw finansów publicznych przejmuje

od Głównego Inspektora Transportu Drogowego, z mocy ustawy, nieodpłatnie mienie ruchome

oraz dobra niematerialne o charakterze majątkowym, w tym prawa autorskie i inne prawa

własności intelektualnej oraz prawa własności przemysłowej, służące dotychczas do

wykonywania zadań, o których mowa w art. 13hb ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 oraz

w art. 37a ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym, w tym związane

z nimi wierzytelności i zobowiązania. Przejęcie następuje na podstawie protokołów

zdawczo-odbiorczych.

2.

Z dniem 1 lipca 2020 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego lub Generalny Dyrektor

Dróg Krajowych i Autostrad przekazuje ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych

w użyczenie, na czas nieoznaczony, nieruchomości w pasie drogowym

1)

dróg krajowych wymienionych w przepisach wydanych na podstawie art. 13ha ust. 6 ustawy

zmienianej w art. 1, na których zainstalowano stacjonarne i przenośne urządzenia służące

do poboru lub kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust.

1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1, wraz z fundamentami, konstrukcjami wsporczymi

oraz przynależnymi elementami wyposażenia;

2)

autostrad płatnych wraz z wzniesionymi budowlami, budynkami i innymi urządzeniami

wykorzystywane dotychczas przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego w celu poboru

opłat za przejazd autostradą albo które zostały przeznaczone na ten cel.

3.

W terminie 60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy Główny Inspektor Transportu

Drogowego przekazuje ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych wszelką niezbędną

dokumentację wytworzoną w związku z wykonywaniem zadań, o których mowa w art. 13hb

ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 oraz w art. 37a ustawy zmienianej w art. 2.

(uchylony)

W terminie 60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy Główny Inspektor Transportu

Drogowego przekaże ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych zestawienie

wskazujące stosunki prawne, o których mowa w art. 11, mienie ruchome oraz dobra niematerialne,

o których mowa w art. 14 ust. 1, nieruchomości, budynki i urządzenia, o których mowa

w art. 14 ust. 2, wraz z określeniem ich wartości według ewidencji majątku Głównego

Inspektora Transportu Drogowego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

Na autostradach lub ich odcinkach zarządzanych przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych

i Autostrad, na których opłata za przejazd autostradą była pobierana przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy, opłaty za przejazd autostradą są wnoszone w sposób przewidziany

w art. 37a ust. 7-30 ustawy zmienianej w art. 1. Przepisy art. 37gd-37gk ustawy zmienianej

w art. 1 oraz art. 13p ustawy zmienianej w art. 3 stosuje się.

(uchylony)

Szef Krajowej Administracji Skarbowej staje się administratorem danych osobowych,

których administratorem był Główny Inspektor Transportu Drogowego w związku z wykonywaniem

zadań, o których mowa w art. 13hb ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 oraz w art. 37a

ustawy zmienianej w art. 2.

1.

Budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do

inwestora tego przedsięwzięcia.

2.

Szczegółowe warunki budowy lub przebudowy dróg, o których mowa w ust. 1, określa umowa

między zarządcą drogi a inwestorem inwestycji niedrogowej.

3.

W przypadku, w którym inwestycją niedrogową jest kanał technologiczny, umowa, o której

mowa w ust. 2, może przewidywać przekazanie zarządcy drogi kanału technologicznego,

na warunkach uzgodnionych w umowie, z możliwością ustanowienia na rzecz przekazującego

inwestora prawa do korzystania z części kanału. W takim przypadku do ustanowienia

prawa na rzecz przekazującego inwestora postanowień art. 39 ust. 7-7ac i 7f-7k nie

stosuje się.

4.

Przekazywany kanał technologiczny, o którym mowa w ust. 3, powinien odpowiadać warunkom

technicznym określonym w odrębnych przepisach, jak również warunkom określonym w decyzji,

o której mowa w art. 39 ust. 3.

1.

Usługę EETS może świadczyć dostawca EETS mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, wpisany do rejestru dostawców EETS, zwanego dalej „rejestrem EETS”, po zawarciu

w formie pisemnej umów dotyczących świadczenia usługi EETS z

1)

podmiotem pobierającym opłatę, o którym mowa w art. 13i ust. 2;

2)

użytkownikiem EETS.

2.

Warunkami świadczenia usługi EETS są

1)

posiadanie certyfikatu zgodności z normą przenoszącą normę EN ISO 9001 lub jego odpowiednika;

2)

posiadanie umożliwiających świadczenie usługi EETS: wyposażenia technicznego oraz

składników interoperacyjności, o których mowa w art. 16x ust. 1, dla których wystawiono

deklaracje WE zgodności lub przydatności do stosowania, potwierdzające ich zgodność

z przepisami decyzji Komisji 2009/750/WE z dnia 6 października 2009 r. w sprawie definicji

europejskiej usługi opłaty elektronicznej oraz jej elementów technicznych (Dz. Urz.

UE L 268 z 13.10.2009, str. 11), zwanej dalej „decyzją 2009/750/WE”, o których mowa

w załączniku IV do tej decyzji;

3)

znajdowanie się w sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności

w zakresie świadczenia usługi EETS dostosowanej do rozmiaru przewidzianej działalności;

4)

posiadanie planu zarządzania ryzykiem związanym ze świadczeniem usługi EETS;

5)

pełnienie funkcji członków zarządu oraz funkcji członków rady nadzorczej przez osoby,

które nie zostały prawomocnie skazane za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia

korzyści majątkowych lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów.

3.

Plan zarządzania ryzykiem, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, zawiera w szczególności procedury

1)

monitorowania sposobu świadczenia usługi EETS;

2)

na wypadek problemów natury technicznej zakłócających funkcjonowanie usługi EETS.

4.

Plan zarządzania ryzykiem, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, co najmniej raz na dwa lata

jest poddawany ocenie niezależnego audytora, która obejmuje także wnioski z jej przeprowadzenia.

5.

Plan zarządzania ryzykiem, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, oraz ocena niezależnego audytora,

o której mowa w ust. 4, są sporządzane i dokonywane na zlecenie i koszt przedsiębiorcy.

1.

Organem prowadzącym rejestr EETS jest minister właściwy do spraw transportu.

2.

Rejestr EETS jest udostępniany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej

urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw transportu.

3.

Wpisu do rejestru EETS dokonuje się na wniosek przedsiębiorcy zawierający następujące

dane

1)

firmę, siedzibę i adres wnioskodawcy;

2)

formę organizacyjno-prawną wnioskodawcy;

3)

imiona i nazwiska osób pełniących funkcje członków zarządu i członków rady nadzorczej.

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 3, załącza się dokumenty potwierdzające spełnienie

warunków, o których mowa w art. 16e ust. 2.

5.

Sytuację finansową, o której mowa w art. 16e ust. 2 pkt 3, potwierdza się na podstawie

1)

zaświadczenia banku, w którym jest prowadzony podstawowy rachunek bieżący przedsiębiorcy,

określającego wielkość posiadanych środków finansowych oraz zdolność kredytową i płatniczą;

2)

zaświadczenia właściwego urzędu w każdym państwie, w którym jest prowadzona działalność,

stwierdzającego, że przedsiębiorca nie zalega z uiszczeniem podatków, opłat lub składek

na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne lub dokumentu potwierdzającego uzyskanie

przewidzianego prawem zwolnienia, odroczenia, rozłożenia na raty zaległych płatności

lub wstrzymania w całości wykonania decyzji właściwego organu;

3)

zatwierdzonego sprawozdania finansowego za poprzedni rok obrotowy, jeżeli przedsiębiorca

jest obowiązany do jego sporządzenia na podstawie przepisów o rachunkowości lub innych

przepisów szczególnych, a także sprawozdania z badania, jeżeli obowiązek badania sprawozdania

finansowego wynika z przepisów o rachunkowości lub innych przepisów szczególnych -

w przypadku przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w roku obrotowym poprzedzającym

rok złożenia wniosku;

4)

oświadczenia zapewniającego, że w stosunku do przedsiębiorcy nie zgłoszono wniosku

o ogłoszenie upadłości lub nie znajduje się on w stanie likwidacji.

6.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 3, załącza się oświadczenie następującej treści

„

Oświadczam, że

1)

informacje zawarte we wniosku o wpis do rejestru dostawców EETS są zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie świadczenia

usługi EETS określone w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

”

.

Oświadczenie składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej

treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”.

Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

zeznań.

7.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 6, zawiera również następujące dane

1)

firmę, siedzibę i adres przedsiębiorcy;

2)

miejsce i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, ze wskazaniem imienia

i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

8.

W rejestrze EETS umieszcza się dane, o których mowa w ust. 3, wnioski z oceny, o których

mowa w art. 16e ust. 4, a także informację o zawieszeniu świadczenia usługi EETS.

9.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3, i załączane dokumenty, o których mowa w ust. 4-6,

sporządza się w języku polskim albo wnioskodawca zleca ich tłumaczenie na język polski.

Tłumaczenie sporządza tłumacz przysięgły lub właściwy konsul Rzeczypospolitej Polskiej.

10.

W przypadku gdy wniosek o wpis do rejestru EETS nie zawiera danych, o których mowa

w ust. 3, lub nie dołączono do niego dokumentów, o których mowa w ust. 4-6, minister

właściwy do spraw transportu wzywa niezwłocznie wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku,

w terminie nie krótszym niż 14 dni.

11.

Wpis do rejestru EETS albo odmowa dokonania tego wpisu następuje w terminie 2 miesięcy

od daty otrzymania wniosku lub jego uzupełnienia.

12.

Wpis albo odmowa wpisu do rejestru EETS następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Wpisu do rejestru odmawia się w przypadku nieprzedłożenia dokumentów potwierdzających

spełnienie warunków, o których mowa w art. 16e ust. 2, lub oświadczenia, o którym

mowa w ust. 6.

13.

Minister właściwy do spraw transportu wysyła zawiadomienie o wszczęciu postępowania

w sprawie wpisu, odmowy wpisu, wykreślenia z rejestru EETS oraz decyzje w tych sprawach

przedsiębiorcy albo dostawcy EETS oraz zawiadamia o wszczęciu postępowań oraz wydaniu

decyzji podmioty pobierające opłaty, o których mowa w art. 13i ust. 2, w drodze obwieszczeń,

na stronie podmiotowej obsługującego go urzędu.

14.

Uprawnienia dostawcy EETS wynikające z decyzji o wpisie do rejestru EETS nie przechodzą

na podmioty powstałe w wyniku jego podziału albo łączenia się z innymi podmiotami.

1.

Minister właściwy do spraw transportu wykreśla, w drodze decyzji administracyjnej,

dostawcę EETS z rejestru EETS

1)

na jego wniosek;

2)

z urzędu w przypadku stwierdzenia

a)

zaprzestania świadczenia przez dostawcę EETS usługi EETS przez okres co najmniej 12

miesięcy,

b)

niespełniania przez dostawcę EETS warunków, o których mowa w art. 16e ust. 2,

c)

niezłożenia co najmniej jednego z oświadczeń, o których mowa w art. 16i ust. 1 pkt

7, pomimo upływu terminu, o którym mowa w art. 16i ust. 1 pkt 7, i wezwania do ich

złożenia.

2.

Minister właściwy do spraw transportu może wykreślić dostawcę EETS z rejestru EETS

w przypadku niespełnienia przez niego obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 decyzji

2009/750/WE.

3.

Podejmując decyzję o wykreśleniu dostawcy EETS z rejestru EETS, w przypadku, o którym

mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw transportu bierze pod uwagę

1)

liczbę umów dotyczących świadczenia usługi EETS zawartych przez dostawcę EETS z podmiotami

pobierającymi opłaty na wszystkich obszarach EETS oraz

2)

stosunek długości sieci dróg, co do której dostawca EETS zawarł umowy o świadczenie

usługi EETS z podmiotami pobierającymi opłaty na obszarach EETS, do długości sieci

dróg na wszystkich obszarach EETS.

4.

Minister właściwy do spraw transportu informuje podmioty prowadzące odpowiednie rejestry

w innych niż Rzeczpospolita Polska państwach członkowskich Unii Europejskiej o wpisaniu

dostawcy EETS do rejestru EETS oraz o jego wykreśleniu z tego rejestru.

Usługę EETS na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może także świadczyć dostawca

EETS mający siedzibę na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

Unii Europejskiej wpisany do odpowiedniego rejestru prowadzonego w państwie jego siedziby,

po zawarciu w formie pisemnej umów dotyczących świadczenia usługi EETS z

1)

podmiotem pobierającym opłaty, o którym mowa w art. 13i ust. 2;

2)

użytkownikiem EETS.

1.

Dostawca EETS jest obowiązany

1)

w ramach świadczenia usługi EETS uiszczać opłaty, o których mowa w art. 13 ust. 1

pkt 3 i ust. 2, oraz opłatę za przejazd autostradą, naliczane za pomocą urządzenia,

o którym mowa w art. 16l ust. 1;

2)

niezwłocznie informować podmiot pobierający opłaty, z którym zawarł umowę, o której

mowa w art. 16e ust. 1 pkt 1 albo art. 16h pkt 1, o danych, w tym danych osobowych

użytkownika EETS, koniecznych do realizacji tej umowy, w tym dostarczonych użytkownikom

EETS urządzeniach, o których mowa w art. 16l ust. 1, oraz przypisaniu tych urządzeń

do pojazdu samochodowego i użytkownika EETS;

3)

monitorować sposób świadczenia usługi EETS zgodnie z procedurami określonymi w planie

zarządzania ryzykiem, o którym mowa w art. 16e ust. 2 pkt 4;

4

współpracować z podmiotem uprawnionym do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty

elektronicznej, o którym mowa w art. 13l ust. 1 oraz 1b, w tym przekazywać temu podmiotowi

dane osobowe użytkowników EETS naruszających obowiązki, o których mowa w art. 13 ust.

1 pkt 3, art. 13i ust. 4a lub 4b, na zasadach określonych w umowie, o której mowa

w art. 16e ust. 1 pkt 1 albo art. 16h pkt 1;

5)

udostępniać na swojej stronie internetowej informację o obsługiwanych obszarach EETS

oraz warunkach zawierania umów o świadczenie usługi EETS z użytkownikami EETS;

6)

niezwłocznie informować ministra właściwego do spraw transportu o zmianach dotyczących

go danych i informacji zawartych w rejestrze EETS;

7)

corocznie, w terminie do dnia 30 czerwca, składać ministrowi właściwemu do spraw transportu

dokumenty, o których mowa w art. 16f ust. 4 i 5, oraz oświadczenie o zakresie prowadzonej

działalności dotyczącej świadczenia usługi EETS za rok poprzedni, zawierające informację

o obsługiwanych obszarach EETS, a także oświadczenie, że spełnia wymogi, o których

mowa w art. 16e ust. 2 - w przypadku dostawcy EETS wpisanego do rejestru EETS;

8)

niezwłocznie przekazywać ministrowi właściwemu do spraw transportu wnioski z oceny

planu zarządzania ryzykiem, o których mowa w art. 16e ust. 4 - w przypadku dostawcy

EETS wpisanego do rejestru EETS;

9)

niezwłocznie, nie później niż w terminie 3 dni od dnia zawieszenia albo zakończenia

świadczenia usługi EETS, zgłosić ministrowi właściwemu do spraw transportu fakt zawieszenia

albo zakończenia świadczenia usługi EETS - w przypadku dostawcy EETS wpisanego do

rejestru EETS.

2.

Oświadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań, zamieszczając w nich klauzulę, o której mowa

w art. 16f ust. 6, oraz dane, o których mowa w art. 16f ust. 7.

1.

Dostawca EETS uiszcza opłaty, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, oraz

opłatę za przejazd autostradą, podmiotowi pobierającemu opłaty, z którym zawarł umowę,

o której mowa w art. 16e ust. 1 pkt 1 albo art. 16h pkt 1, nie rzadziej niż raz na

2 tygodnie, chyba że umowa ta stanowi inaczej. W przypadku gdy opłata stanowi przychód

Krajowego Funduszu Drogowego niedopuszczalne jest określenie w umowie terminu uiszczania

opłat dłuższego niż 2 tygodnie.

2.

Dostawca EETS nie może dokonywać potrącenia z opłat, o których mowa w art. 13 ust.

1 pkt 3 i ust. 2, oraz opłaty za przejazd autostradą, oraz podejmować innych czynności

skutkujących zmniejszeniem wysokości opłaty należnej podmiotowi pobierającemu opłaty.

3.

W przypadku nieterminowego uiszczania opłat przez dostawcę EETS podmiotowi pobierającemu

opłaty należą się odsetki ustawowe za opóźnienie.

4.

W przypadku gdy opłaty, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, oraz opłata

za przejazd autostradą, stanowią przychód Krajowego Funduszu Drogowego albo jednostek

samorządu terytorialnego, obowiązek ich uiszczenia przez dostawcę EETS podmiotowi

pobierającemu opłaty podlega egzekucji w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis stosuje się w przypadku niemożności ściągnięcia należności podmiotu pobierającego

opłaty z zabezpieczenia, o którym mowa w art. 16k ust. 1.

1.

Dostawca EETS jest obowiązany ustanowić zabezpieczenie należności z tytułu opłat,

o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, oraz opłat za przejazd autostradą,

a także odsetek, o których mowa w art. 16j ust. 3.

2.

Zabezpieczenie ustanawia się, tak aby umożliwiało podmiotowi pobierającemu opłaty,

o którym mowa w art. 13i ust. 2, bezwarunkowe, natychmiastowe, pełne i nieodwołalne

ściągnięcie należnej opłaty wraz z odsetkami.

3.

Zabezpieczenie może być ustanawiane według wyboru podmiotu pobierającego opłaty w

jednej lub w kilku następujących formach

1)

pieniężnej, wpłaconej przelewem na rachunek bankowy wskazany przez podmiot pobierający

opłaty;

2)

gwarancji bankowej;

3)

gwarancji ubezpieczeniowej;

4)

poręczenia udzielonego przez podmiot, którego zdolność do spłaty zobowiązań w roku

kalendarzowym, w którym przypada data udzielenia poręczenia, została oceniona na poziomie

a)

co najmniej BBB + albo Baa 1 przyznawanym przez agencje ratingowe określone w przepisach

wydanych na podstawie art. 2c ust. 3 ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych

przez Skarb Państwa oraz niektóre osoby prawne albo

b)

odpowiadającym co najmniej poziomowi BBB + albo Baa 1 przyznawanym przez agencje ratingowe

o międzynarodowej renomie;

5)

innego równoważnego instrumentu finansowego.

4.

Zabezpieczenie jest ustanawiane na okres nie krótszy niż rok, w kwocie obliczonej

w sposób określony w informacji o obszarze EETS, o której mowa w art. 16o pkt 3 lit.

c.

1.

W ramach świadczenia usługi EETS dostawca EETS dostarcza użytkownikowi EETS urządzenie

na potrzeby pobierania opłat, które jest interoperacyjne i zdolne do komunikowania

się między systemami elektronicznego poboru opłat używanymi na obszarach EETS, oraz

przedstawia dokument potwierdzający spełnienie przez to urządzenie wymagań technicznych

określonych w decyzji 2009/750/WE.

2.

Dostawca EETS wprowadza do składników interoperacyjności, o których mowa w art. 16x

ust. 1, w tym urządzenia, o którym mowa w ust. 1, i przechowuje w nich dane pojazdu,

na podstawie których jest naliczana opłata, z zastrzeżeniem art. 13i ust. 4a. Dane

pojazdu ustala się na podstawie przedłożonego przez użytkownika EETS dokumentu.

3.

Dostawca EETS zapewnia serwis urządzenia, o którym mowa w ust. 1.

4.

Dostawca EETS prowadzi wykaz przeznaczonych do zablokowania urządzeń, o których mowa

w ust. 1, który niezwłocznie przekazuje podmiotowi pobierającemu opłaty, z którym

zawarł umowę, o której mowa w art. 16e ust. 1 pkt 1 albo art. 16h pkt 1.

5.

Dostawca EETS niezwłocznie informuje użytkownika EETS o przekazaniu podmiotowi pobierającemu

opłaty wykazu, o którym mowa w ust. 4, w którym umieszczono urządzenie wydane temu

użytkownikowi.

6.

Podmiot pobierający opłaty niezwłocznie blokuje urządzenie na podstawie wykazu, o

którym mowa w ust. 4.

7.

Dostawca EETS nie uiszcza opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, oraz

opłat za przejazd autostradą, naliczanych za pomocą urządzenia umieszczonego w wykazie,

o którym mowa w ust. 4, od chwili dostarczenia tego wykazu podmiotowi pobierającemu

opłaty.

8.

Wykaz, o którym mowa w ust. 4, jest przekazywany na zasadach określonych w umowie,

o której mowa w art. 16e ust. 1 pkt 1 albo art. 16h pkt 1.

Dostawca EETS za udostępnienie usługi EETS może pobierać wynagrodzenie od użytkowników

EETS na zasadach określonych w umowie, o której mowa w art. 16e ust. 1 pkt 2 albo

art. 16h pkt 2.

1.

W ramach korzystania z usługi EETS użytkownik EETS jest obowiązany uiszczać dostawcy

EETS kwotę odpowiadającą opłacie, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, oraz

opłacie za przejazd autostradą, naliczonej za pomocą urządzenia, o którym mowa w art.

16l ust. 1.

2.

Niewypełnienie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, nie ma wpływu na konieczność wypełnienia

nałożonego na dostawcę EETS obowiązku, o którym mowa w art. 16i ust. 1 pkt 1, wobec

podmiotu pobierającego opłaty, z którym zawarł umowę, o której mowa w art. 16e ust.

1 pkt 1 albo art. 16h pkt 1.

3.

Uiszczanie kwoty, o której mowa w ust. 1, dostawcy EETS przez użytkownika EETS wyklucza

możliwość dochodzenia opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, oraz

opłat za przejazd autostradą, od użytkownika EETS przez podmiot pobierający opłaty,

o którym mowa w art. 13i ust. 2.

4.

Dostawca EETS, dokonując rozliczenia użytkownika EETS, wyodrębnia kwotę, o której

mowa w ust. 1, i kwotę wynagrodzenia za usługę EETS oraz wskazuje termin ich zapłaty.

5.

Rozliczenie powinno zawierać informacje określające czas i miejsce naliczenia opłat,

o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, oraz opłat za przejazd autostradą,

a także zestawienie składników tego rozliczenia, chyba że użytkownik EETS zdecyduje

inaczej.

Podmiot pobierający opłaty, o którym mowa w art. 13i ust. 2, jest obowiązany

1)

zapewnić niedyskryminacyjne warunki zawierania umów dotyczących świadczenia usługi

EETS z dostawcami EETS;

2)

dopuszczać na sieci dróg, na której pobiera opłaty, użytkowanie urządzeń, o których

mowa w art. 16l ust. 1, pod warunkiem zawarcia umowy, o której mowa w art. 16e ust.

1 pkt 1 albo art. 16h pkt 1;

3)

zamieszczać na swojej stronie internetowej

a)

wykaz dostawców EETS, z którymi zawarł umowę, o której mowa w art. 16e ust. 1 pkt

1 albo art. 16h pkt 1,

b)

informację o sieci dróg, na której pobiera opłaty, kategoriach pojazdów podlegających

opłacie i odpowiadających im stawkach opłat oraz technologii poboru opłat,

c)

informację o obszarze EETS spełniającą wymogi określone w załączniku I do decyzji

2009/750/WE,

d)

informację o planowanej zmianie danych dotyczących obszaru EETS obejmujących w szczególności

-

wysokość stawek opłat,

-

kategorie i rodzaje pojazdów podlegających opłacie,

-

technologię poboru opłat,

-

sieć dróg, na których pobierana jest opłata;

4)

niezwłocznie informować ministra właściwego do spraw transportu o danych i informacjach,

o których mowa w pkt 3 lit. a-c;

5)

niezwłocznie informować ministra właściwego do spraw transportu o zmianach danych

i informacji, o których mowa w pkt 3 lit. d;

6)

umożliwić stosowanie interfejsów, o których mowa w załączniku II do decyzji 2009/750/WE;

7)

podejmować działania umożliwiające prawidłowy pobór opłat z wykorzystaniem usługi

EETS w przypadku zakłócenia funkcjonowania tej usługi z jego winy, zgodnie z art.

5 ust. 7 decyzji 2009/750/WE.

Minister właściwy do spraw transportu niezwłocznie informuje Komisję Europejską oraz

podmioty prowadzące odpowiednie rejestry w innych niż Rzeczpospolita Polska państwach

członkowskich Unii Europejskiej o planowanych zmianach danych, o których mowa w art.

16o pkt 3 lit. d.

1.

Podmiot pobierający opłaty, o którym mowa w art. 13i ust. 2, jest uprawniony do sprawdzania

sposobu świadczenia usługi EETS przez dostawcę EETS, z którym zawarł umowę, o której

mowa w art. 16e ust. 1 pkt 1 albo w art. 16h pkt 1.

2.

Dostawca EETS jest obowiązany do współdziałania przy sprawdzaniu sposobu świadczenia

usługi EETS.

3.

Sprawdzanie sposobu świadczenia usługi EETS nie może uniemożliwiać świadczenia usługi

EETS.

1.

Potwierdzenie faktu poruszania się przez użytkownika EETS po obszarze EETS, na podstawie

którego podmiot pobierający opłaty, o którym mowa w art. 13i ust. 2, nalicza opłaty,

jest przekazywane między stronami umowy, o której mowa w art. 16e ust. 1 pkt 1 albo

art. 16h pkt 1, na zasadach w niej określonych.

2.

W przypadku stwierdzenia przez podmiot pobierający opłaty, o którym mowa w art. 13i

ust. 2, faktu przejazdu pojazdu po obszarze EETS, pomimo braku potwierdzenia tego

faktu przez dostawcę EETS zgodnie z ust. 1, podmiot pobierający opłaty wzywa dostawcę

EETS do uiszczenia opłaty za ten przejazd.

3.

W przypadkach, o którym mowa w ust. 2, dostawca EETS przed podjęciem działań mających

na celu wyegzekwowanie kwoty odpowiadającej opłacie, o której mowa w art. 16n ust.

1, od użytkownika EETS informuje go o obowiązku jej uiszczenia.

1.

Umowę, o której mowa w art. 16e ust. 1 pkt 1 oraz art. 16h pkt 1, zawiera się na podstawie

warunków ogólnych określonych w informacji o obszarze EETS, o której mowa w art. 16o

pkt 3 lit. c. Umowa może zawierać także warunki szczególne.

2.

Umowa, o której mowa w art. 16e ust. 1 pkt 1 oraz art. 16h pkt 1, powinna określać

co najmniej

1)

zasady i sposób dostarczenia wykazu, o którym mowa w art. 16l ust. 4;

2)

stałe opłaty nałożone na dostawców EETS odzwierciedlające koszty zapewnienia, obsługi

i utrzymania systemu umożliwiającego świadczenie usługi EETS ponoszone przez podmiot

pobierający opłaty na obszarze poboru opłat, w przypadku gdy koszty te nie są wliczone

w opłatę;

3)

zasady wypłaty wynagrodzenia, o którym mowa w art. 16t, o ile jest przewidziane;

4)

podział obowiązków i wynikających z nich ryzyk związanych z zapewnieniem działania

systemu elektronicznego poboru opłat;

4a)

zasady współpracy, o której mowa w art. 16i ust. 1 pkt 4;

5)

formę i zasady ustanowienia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 16k, oraz korzystania

z niego przez podmiot pobierający opłaty, a także zasady jego zwrotu;

6)

formy i tryb sprawdzania sposobu świadczenia usługi EETS, o którym mowa w art. 16q,

ustalone z uwzględnieniem art. 5 ust. 6 decyzji 2009/750/WE;

7)

skutki nienależytego wykonania i niewykonania obowiązków umownych, w szczególności

kary umowne lub obniżenie wynagrodzenia;

8)

warunki rozwiązania i wypowiedzenia umowy, w szczególności w przypadku wykreślenia

dostawcy EETS z rejestru EETS albo odpowiedniego rejestru w innym niż Rzeczpospolita

Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej;

9)

zasady wzajemnych rozliczeń w razie rozwiązania i wypowiedzenia umowy, w szczególności

w przypadku wykreślenia dostawcy EETS z rejestru EETS albo odpowiedniego rejestru

w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej.

1.

Podmiot pobierający opłaty, o którym mowa w art. 13i ust. 2, może wypłacać wynagrodzenie

dostawcy EETS.

2.

Wynagrodzenie dla dostawcy EETS składa się z

1)

kwoty odpowiadającej oszczędnościom powstałym po stronie podmiotu pobierającego opłaty

w związku ze świadczeniem usługi EETS przez dostawcę EETS lub

2)

prowizji w przypadku przeniesienia wskazanych w umowie, o której mowa w art. 16e ust.

1 pkt 1 albo art. 16h pkt 1, ryzyk związanych z poborem opłat na obszarze EETS na

dostawcę EETS.

3.

Podmiot pobierający opłaty, o którym mowa w art. 13i ust. 2, w informacji o obszarze

EETS, o której mowa w art. 16o pkt 3 lit. c, zawiera

1)

informację, czy przewidziana jest wypłata wynagrodzenia dla dostawców EETS oraz

2)

zasady ustalania wynagrodzenia dla dostawców EETS, z zachowaniem zasady niedyskryminacji.

1.

Podmiot pobierający opłaty, o którym mowa w art. 13i ust. 2, może jednocześnie świadczyć

usługę EETS. W takim przypadku podmiot ten zawiera umowy, o których mowa w art. 16e

ust. 1 pkt 1 albo art. 16h pkt 1, z innymi podmiotami pobierającymi opłaty, o których

mowa w art. 13i ust. 2.

2.

Podmiot pobierający opłaty, o którym mowa w art. 13i ust. 2, będący jednocześnie dostawcą

EETS nie może pokrywać kosztów wykonywania jednej z tych działalności przychodami

pochodzącymi z drugiego rodzaju działalności (subsydiowanie skrośne) i jest obowiązany

1)

prowadzić ewidencję księgową odrębnie dla każdej z tych działalności;

2)

sporządzać i przechowywać sprawozdania finansowe dotyczące tych działalności, zawierające

bilans oraz rachunek zysków i strat za okresy sprawozdawcze, na zasadach i w trybie

określonych w przepisach o rachunkowości.

3.

Podmiot pobierający opłaty, o którym mowa w art. 13i ust. 2, będący jednocześnie dostawcą

EETS, obowiązany do sporządzenia sprawozdania finansowego na podstawie przepisów o

rachunkowości lub innych przepisów szczególnych, sporządza i przechowuje, na zasadach

i w trybie określonych w tych przepisach, sprawozdania finansowe za okresy sprawozdawcze,

odrębnie dla poszczególnych rodzajów wykonywanej działalności gospodarczej.

4.

W przypadku gdy z przepisów o rachunkowości lub innych przepisów szczególnych wynika

obowiązek badania sprawozdania finansowego, sprawozdanie podlega badaniu także w zakresie

eliminowania subsydiowania skrośnego pomiędzy działalnościami, o których mowa w ust.

1.

1.

Minister właściwy do spraw transportu prowadzi rejestr zawierający informacje dotyczące

1)

nazwy i adresu siedziby podmiotów pobierających opłaty, o których mowa w art. 13i

ust. 2;

2)

miejsca publikacji informacji, o których mowa w art. 16o pkt 3;

3)

systemów poboru opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, oraz opłat

za przejazd autostradą obejmujące

a)

technologie poboru opłat,

b)

kategorie i rodzaje pojazdów podlegających opłacie,

c)

wysokość stawek opłat,

d)

sieci dróg, na których pobierane są opłaty;

4)

dostawców EETS, którzy zawarli umowy z podmiotami pobierającymi opłaty, o których

mowa w art. 13i ust. 2.

2.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, jest udostępniany w Biuletynie Informacji Publicznej

na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw transportu.

3.

Minister właściwy do spraw transportu do dnia 31 grudnia każdego roku drogą elektroniczną

przekazuje Komisji Europejskiej oraz podmiotom prowadzącym odpowiednie rejestry w

innych niż Rzeczpospolita Polska państwach członkowskich Unii Europejskiej informacje

zawarte w rejestrze, o którym mowa w ust. 1, oraz w rejestrze EETS.

1.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 4, 5 i 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i

nadzoru rynku

(Dz. U. z 2021 r. poz. 514 i 925).

2.

Wymagania, o których mowa w załączniku II i III do decyzji 2009/750/WE, uznaje się

za wymagania w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku.

3.

Niematerialne składniki interoperacyjności, takie jak oprogramowanie, uznaje się za

wyroby w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku.

4.

Dostawcę EETS, który wystawia deklarację WE przydatności do stosowania zgodnie z załącznikiem

IV do decyzji 2009/750/WE, uznaje się za producenta lub upoważnionego przedstawiciela,

w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku.

5.

Czynności, o których mowa w rozdziale 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru

rynku, wykonuje minister właściwy do spraw transportu.

1.

Urządzenia, o których mowa w art. 16l ust. 1, oraz pozostałe składniki interoperacyjności,

biorące udział w zapewnieniu funkcjonowania usługi EETS, w tym interfejsy, o których

mowa w załączniku II do decyzji 2009/750/WE, zwane dalej „składnikami interoperacyjności”,

powinny spełniać wymogi, o których mowa w załączniku II i III do tej decyzji.

2.

Składniki interoperacyjności podlegają ocenie zgodnie z załącznikiem IV do decyzji

2009/750/WE.

3.

Producent, dostawca EETS lub upoważniony przedstawiciel sporządza dla składników interoperacyjności

deklarację WE zgodnie z pkt 3 załącznika IV do decyzji 2009/750/WE oraz umieszcza

oznakowanie CE zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r.

ustanawiającym wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków

wprowadzania produktów do obrotu i uchylającym rozporządzenie (EWG) nr 339/93

(Dz. Urz. UE L 218 z 13.08.2008, str. 30).

4.

Oznakowanie CE umieszcza się na składniku interoperacyjności lub na jego etykiecie

w sposób widoczny, czytelny i trwały, a gdy nie jest to możliwe lub nie można tego

zapewnić z uwagi na charakter wyrobu, umieszcza się je na opakowaniu lub na dokumentach

towarzyszących.

5.

W ocenie, o której mowa w ust. 2, mogą uczestniczyć notyfikowane jednostki certyfikujące

lub notyfikowane jednostki kontrolujące, spełniające wymagania, o których mowa w załączniku

V do decyzji 2009/750/WE.

6.

W przypadku gdy ocena, o której mowa w ust. 2, wymaga udziału podmiotu pobierającego

opłaty, o którym mowa w art. 13i ust. 2, podmiot ten może pobierać opłatę za czynności

związane z tą oceną. Wysokość opłaty strony ustalają w umowie, o której mowa w art.

16e ust. 1 pkt 1 albo art. 16h pkt 1, lub w odrębnej umowie dotyczącej takiej oceny.

1.

Kontrolę składników interoperacyjności przeprowadza organ wyspecjalizowany, o którym

mowa w art. 58 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności

i nadzoru rynku.

2.

Postępowanie w sprawach wprowadzonych do obrotu składników interoperacyjności niezgodnych

z wymaganiami określonymi w załączniku II i III do decyzji 2009/750/WE prowadzą organy

wyspecjalizowane, o których mowa w art. 58 ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności

i nadzoru rynku.

3.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów przekazuje informacje o wydanych przez

organy wyspecjalizowane decyzjach, o których mowa w art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru

rynku, oraz przyczynach ich podjęcia Komisji Europejskiej.

1.

Spór pomiędzy podmiotem pobierającym opłaty, o którym mowa w art. 13i ust. 2, a dostawcą

EETS dotyczący

1)

negocjacji związanych z usługą EETS,

2)

umowy, o której mowa w art. 16e ust. 1 pkt 1 albo art. 16h pkt 1

- może być przedmiotem postępowania pojednawczego prowadzonego na wniosek złożony

przez podmiot pobierający opłaty, lub dostawcę EETS, przez niezależną Komisję powoływaną

do wydawania opinii w sprawie sporów związanych z usługą EETS, zwaną dalej „Komisją”.

Złożenie wniosku nie narusza prawa stron do rozstrzygania sporów na podstawie odrębnych

przepisów.

2.

Komisja jest powoływana na wniosek, o którym mowa w ust. 1, oddzielnie do rozstrzygnięcia

każdego sporu. Wniosek składa się do ministra właściwego do spraw transportu.

3.

We wniosku, o którym mowa w ust. 1, określa się zakres i istotę sporu. Do wniosku

załącza się dokumenty dotyczące istoty sporu.

1.

Komisja składa się z trzech członków

1)

osoby wskazanej przez dostawcę EETS;

2)

osoby wskazanej przez podmiot pobierający opłaty, o którym mowa w art. 13i ust. 2;

3)

przewodniczącego.

2.

Członkiem Komisji może zostać osoba fizyczna, która

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

nie została prawomocnie skazana za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści

majątkowych lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów;

3)

jest bezstronna i niezależna od stron sporu, o którym mowa w art. 16z ust. 1, oraz

pozostałych dostawców EETS i podmiotów pobierających opłaty na obszarach EETS.

3.

Bezstronność i niezależność, o których mowa w ust. 2 pkt 3, nie jest zachowana, jeżeli

kandydat na członka Komisji, zastępczego członka Komisji lub członek Komisji

1)

posiada udziały, akcje lub inne tytuły własności w podmiotach będących dostawcami

EETS lub pobierającymi opłaty na obszarach EETS lub jednostkach z nimi powiązanych

w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 43 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2021 r. poz. 217);

2)

jest lub był w ostatnich 5 latach przedstawicielem prawnym (pełnomocnikiem), członkiem

organów nadzorujących, zarządzających, administrujących lub pracownikiem podmiotów,

o których mowa w pkt 1;

3)

osiągnął w ciągu ostatnich 5 lat lub w czasie pełnienia funkcji członka Komisji, przychód

z tytułu świadczenia usług na rzecz podmiotów, o których mowa w pkt 1;

4)

jest małżonkiem, krewnym lub powinowatym w linii prostej do drugiego stopnia lub jest

związany z tytułu opieki, przysposobienia lub kurateli z osobą będącą członkiem organów

nadzorujących, zarządzających lub administrujących podmiotów, o których mowa w pkt

1.

4.

Podmiot pobierający opłaty, o którym mowa w art. 13i ust. 2, lub dostawca EETS, składając

wniosek, o którym mowa w art. 16z ust. 1, wskazuje po jednym kandydacie na członka

Komisji i zastępczego członka Komisji oraz co najmniej dwóch i nie więcej niż czterech

kandydatów na przewodniczącego Komisji. Po otrzymaniu wniosku, minister właściwy do

spraw transportu wzywa drugą stronę sporu do wskazania, w terminie nie dłuższym niż

30 dni od dnia otrzymania wezwania, kandydata na członka Komisji i zastępczego członka

Komisji oraz co najmniej dwóch i nie więcej niż czterech kandydatów na przewodniczącego

Komisji, a także do złożenia dokumentów dotyczących istoty sporu.

5.

Kandydaci na członków Komisji, zastępczych członków Komisji i przewodniczącego Komisji

składają ministrowi właściwemu do spraw transportu pisemne oświadczenie, że spełniają

wymogi, o których mowa w ust. 2. Oświadczenie składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do

zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

6.

Kandydaci na członków Komisji wybierają przewodniczącego Komisji spośród wskazanych

kandydatów na przewodniczącego i informują o dokonanym wyborze ministra właściwego

do spraw transportu.

7.

Minister właściwy do spraw transportu, po otrzymaniu informacji o wyborze przewodniczącego

Komisji powołuje Komisję w drodze zarządzenia, które podlega ogłoszeniu w dzienniku

urzędowym tego ministra. Komisja rozpoczyna swoją działalność z chwilą ogłoszenia

zarządzenia. Minister właściwy do spraw transportu zawiadamia strony postępowania

o powołaniu Komisji.

8.

Członkostwo w Komisji ustaje z dniem

1)

śmierci członka Komisji;

2)

złożenia rezygnacji przez członka Komisji ministrowi właściwemu do spraw transportu;

3)

zaprzestania spełniania przez członka Komisji wymagań określonych w ust. 2;

4)

następującym po dniu wydania uchwały kończącej postępowanie.

9.

Członek Komisji, który złożył rezygnację, jest obowiązany uczestniczyć w pracach Komisji

do czasu powołania następcy.

10.

W przypadku gdy przed wydaniem uchwały kończącej postępowanie ustało członkostwo w

Komisji przewodniczącego Komisji, wyboru nowego przewodniczącego Komisji dokonuje

się spośród pozostałych kandydatów na przewodniczącego Komisji, wskazanych zgodnie

z ust. 4. Przepisy ust. 6 i 7 stosuje się odpowiednio.

11.

W przypadku ustania członkostwa w Komisji pozostałych członków Komisji, minister właściwy

do spraw transportu niezwłocznie powołuje na członka Komisji zastępczego członka Komisji,

wskazanego przez stronę zgodnie z ust. 4. Przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio.

1.

Przewodniczący Komisji kieruje pracą Komisji oraz czuwa nad sprawnym przebiegiem postępowania

i w tym celu może wydawać zarządzenia. Przewodniczący Komisji reprezentuje Komisję

na zewnątrz.

2.

Tryb pracy Komisji określa regulamin ustalany przez Komisję.

3.

Komisja, w terminie 30 dni od dnia powołania, może wezwać podmiot pobierający opłaty,

o którym mowa w art. 13i ust. 2, lub dostawcę EETS do uzupełnienia złożonych dokumentów.

4.

Podmiot pobierający opłaty, o którym mowa w art. 13i ust. 2, dostawca EETS oraz osoby

trzecie zaangażowane w świadczenie usług EETS mają obowiązek udzielania na żądanie

Komisji informacji związanych z istotą sporu, o którym mowa w art. 16z ust. 1.

1.

Komisja kończy postępowanie, wydając opinię w formie uchwały, odnoszącą się do zakresu

i istoty sporu, wskazanych we wniosku, o którym mowa w art. 16z ust. 1, najpóźniej

w terminie 6 miesięcy od dnia powołania Komisji.

2.

Do terminu określonego w ust. 1 nie wlicza się okresu, w którym Komisja nie mogła

prowadzić postępowania z powodu dokonania zmian w składzie Komisji na podstawie art.

16za ust. 10 i 11.

3.

Uchwała Komisji, o której mowa w ust. 1, zapada większością głosów.

4.

Uchwałę, o której mowa w ust. 1, sporządza się w języku polskim albo tłumaczy na język

polski. Tłumaczenie sporządza tłumacz przysięgły lub właściwy konsul Rzeczypospolitej

Polskiej.

5.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, powinna być sporządzona na piśmie i zawierać datę

wydania, oznaczenie Komisji, która ją wydała, imiona i nazwiska członków Komisji,

oznaczenie stron sporu, opinię co do istoty sporu, uzasadnienie faktyczne i prawne

opinii, rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania i wskazanie podmiotu zobowiązanego

do ich poniesienia. Uchwałę podpisują wszyscy członkowie Komisji.

6.

Na zgodny wniosek stron o zakończenie postępowania, złożony przed wydaniem opinii,

o której mowa w ust. 1, Komisja niezwłocznie wydaje uchwałę kończącą postępowanie,

nie rozstrzygając istoty sporu. Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio.

7.

Do postępowania przed Komisją stosuje się przepisy art. 183art. 183

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1575, 1578 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 11 i 1090).

1.

Postępowanie przed Komisją jest prowadzone na koszt stron postępowania.

2.

Koszty postępowania, o których mowa w ust. 1, obejmują w szczególności

1)

koszty ekspertyz i opinii;

2)

koszty tłumaczeń;

3)

koszty poniesione przez strony w związku z prowadzonym postępowaniem, niezbędne do

celowego dochodzenia praw;

4)

koszty podróży i noclegów członków Komisji;

5)

wynagrodzenie członków Komisji.

3.

Koszty, o których mowa w ust. 2 pkt 1-4, ustala się na podstawie dowodów potwierdzających

poniesienie wydatków.

4.

Wysokość wynagrodzenia członków Komisji ustala się w regulaminie, o którym mowa w

art. 16zb ust. 2. Postanowienia regulaminu dotyczące wynagrodzenia członków Komisji

wymagają uprzedniego uzgodnienia ze stronami postępowania.

5.

Przewodniczący Komisji może wezwać strony postępowania do uiszczenia zaliczki na poczet

kosztów postępowania.

6.

Przed wydaniem uchwały Komisja wzywa strony postępowania do wskazania poniesionych

wydatków związanych z prowadzonym postępowaniem.

7.

Strona, której stanowisko odnośnie do istoty sporu Komisja uznała za niezasadne, pokrywa

w całości koszty postępowania.

8.

W przypadku, o którym mowa w art. 16zc ust. 6, strony ponoszą koszty postępowania

po połowie.

9.

W przypadku częściowego uznania przez Komisję stanowiska strony co do istoty sporu

Komisja może stosunkowo rozdzielić koszty postępowania. Komisja może jednak nałożyć

na jedną ze stron obowiązek poniesienia całości kosztów postępowania, jeżeli Komisja

w znacznej części uznała za zasadne stanowisko drugiej strony.

10.

Niezależnie od wyniku sprawy Komisja może włożyć na stronę postępowania obowiązek

zwrotu kosztów, wywołanych ich niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem.

Dotyczy to zwłaszcza kosztów powstałych wskutek uchylenia się od wyjaśnień lub złożenia

wyjaśnień niezgodnych z prawdą, zatajenia lub opóźnionego powołania dowodów.

Uchwała Komisji, o której mowa w art. 16zc ust. 1, w przedmiocie kosztów postępowania,

podlega wykonaniu w drodze egzekucji sądowej po nadaniu jej klauzuli wykonalności.

Przepisy działu II tytułu I części trzeciej ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania

cywilnego o postępowaniu o nadanie klauzuli wykonalności stosuje się odpowiednio.

1.

Dokumentację pracy Komisji, w tym uchwały Komisji, przewodniczący Komisji przekazuje

ministrowi właściwemu do spraw transportu niezwłocznie po zakończeniu postępowania.

2.

Uchwały Komisji, o których mowa w art. 16zc ust. 1 i 6, podlegają ogłoszeniu w formie

komunikatu w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw transportu.

1.

Obsługę organizacyjno-biurową Komisji, w tym odpowiednie pomieszczenia i wyposażenie,

zapewnia urząd obsługujący ministra właściwego do spraw transportu.

2.

Urząd obsługujący ministra właściwego do spraw transportu wymienia informacje z odpowiednimi

podmiotami powołanymi w innych niż Rzeczpospolita Polska państwach członkowskich Unii

Europejskiej, na podstawie art. 10 decyzji 2009/750/WE.

1.

Pracownicy Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, obsługujący Głównego Inspektora

Transportu Drogowego w zakresie realizacji zadań, o których mowa w art. 13hb ust.

1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym oraz w art. 37a ustawy zmienianej

w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym, w tym zapewniający obsługę kadrową, płacową,

finansową, prawną i zamówień publicznych przejmowanych niniejszą ustawą zadań, z dniem

1 lipca 2020 r. stają się pracownikami urzędu obsługującego ministra właściwego do

spraw finansów publicznych. Przepis art. 23

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495) stosuje się odpowiednio.

2.

Urzędnicy służby cywilnej zatrudnieni w urzędzie obsługującym Głównego Inspektora

Transportu Drogowego, wykonujący zadania w zakresie realizacji zadań, o których mowa

w art. 13hb ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym oraz w art.

37a ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym, w tym zapewniający obsługę

kadrową, płacową, finansową, prawną i zamówień publicznych przejmowanych niniejszą

ustawą zadań, stają się z dniem 1 lipca 2020 r., za ich zgodą, pracownikami urzędu

obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Przepis art. 23 stosuje się odpowiednio.

3.

W przypadku niewyrażenia zgody, o której mowa w ust. 2, przez urzędnika służby cywilnej

przepisy art. 62 oraz art. 66 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 265 i 285) stosuje się.

1.

Do zakresu działania ministra właściwego do spraw transportu należy

1)

określanie kierunków rozwoju sieci drogowej;

2)

wydawanie przepisów techniczno-budowlanych i eksploatacyjnych dotyczących dróg i drogowych

obiektów inżynierskich;

3)

koordynacja działań w zakresie przygotowania dróg na potrzeby obrony państwa;

4)

koordynacja działań na rzecz rozwiązywania problemów klęsk żywiołowych w zakresie

dróg publicznych;

5)

(uchylony)

6)

sprawowanie nadzoru nad Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad.

2.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej

określa, w drodze rozporządzenia, sposób koordynacji działań, o których mowa w ust.

1 pkt 3, uwzględniając w szczególności konieczność zapewnienia sprawnego współdziałania

właściwych organów i instytucji w tym zakresie.

3.

Minister właściwy do spraw transportu może wydawać, rozpowszechniać lub rekomendować

wzorce i standardy dotyczące przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych,

budowy, przebudowy, remontu, utrzymania lub ochrony tych dróg, w formie opracowań,

które są udostępniane w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu

obsługującego ministra właściwego do spraw transportu.

4.

Wzorce i standardy, o których mowa w ust. 3, są stosowane dobrowolnie.

1.

W sprawie zakończonej decyzją ostateczną dotyczącą

1)

zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego albo

2)

nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia, o którym

mowa w pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia

- w zakresie przejazdu dokonanego w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy można żądać wznowienia postępowania w związku z orzeczeniem

przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej niezgodności przepisów krajowych

nakładających obowiązek posiadania zezwoleń umożliwiających poruszanie się po drogach

publicznych pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 11,5 t z dyrektywą Rady 96/53/WE

z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającą dla niektórych pojazdów drogowych poruszających

się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym

oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym (Dz. Urz. WE L 235

z 17.09.1996, str. 59, Dz. Urz. WE L 67 z 09.03.2002, str. 47 oraz Dz. Urz. UE L 115

z 06.05.2015, str. 1).

2.

Wznowienia, o którym mowa w ust. 1, można żądać niezależnie od trasy przejazdu pojazdu

lub miejsca jego załadunku lub rozładunku.

3.

W sytuacji określonej w ust. 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Wznowienie postępowania następuje tylko

na żądanie strony.

4.

Skarga o wznowienie postępowania zawiera

1)

oznaczenie organu, który wydał decyzję, o której mowa w ust. 1;

2)

datę i numer decyzji, o której mowa w ust. 1;

3)

oznaczenie strony albo stron decyzji, o której mowa w ust. 1.

5.

W przypadku gdy wznowienia postępowania żąda podmiot, który wstąpił w prawa lub obowiązki

wynikające z decyzji, o której mowa w ust. 1, załącza on ponadto dowody potwierdzające

następstwo prawne.

6.

Uchylenie albo zmiana decyzji z przyczyny określonej w ust. 1 nie może nastąpić, jeżeli

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy upłynęło pięć lat.

7.

W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania, o którym mowa w ust. 1, wydana zostanie

decyzja skutkująca koniecznością zwrotu środków zapłaconych lub ściągniętych od strony

w wyniku wykonania decyzji ostatecznej, o której mowa w ust. 1, w decyzji tej określa

się również kwotę podlegającą zwrotowi wraz z odsetkami.

8.

Odsetki ustala się za okres od dnia zapłaty lub ściągnięcia tej kwoty od strony do

dnia wydania decyzji skutkującej koniecznością zwrotu środków zapłaconych lub ściągniętych

od strony w wyniku wykonania decyzji ostatecznej, o której mowa w ust. 1, w wysokości

jak dla zaległości podatkowych.

9.

Zwrot następuje w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja skutkująca koniecznością

zwrotu środków zapłaconych lub ściągniętych od strony w wyniku wykonania decyzji ostatecznej,

o której mowa w ust. 1, stała się ostateczna z

1)

budżetu właściwej jednostki samorządu terytorialnego - w przypadku gdy środki z tytułu

uiszczonej opłaty albo nałożonej kary wpłynęły do tego budżetu na podstawie art. 64g

ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu dotychczasowym albo art.

140ae ust. 1 ustawy zmienianej w art. 3;

2)

Krajowego Funduszu Drogowego, o którym mowa w ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym

(Dz. U. z 2020 r. poz. 2268) - w przypadku gdy środki z tytułu uiszczonej opłaty albo nałożonej kary wpłynęły

do tego funduszu na podstawie art. 64g ust. 2 ustawy zmienianej w art. 3 albo art.

140ae ust. 2 ustawy zmienianej w art. 3.

10.

Postępowania wszczęte na podstawie działu II rozdziału 12 i rozdziału 13 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania

administracyjnego

(Dz. U. z 2020 r. poz. 256, 695, 1298 i 2320) w sprawach zakończonych decyzjami ostatecznymi, o których mowa w ust. 1, w związku

z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, o którym mowa w ust. 1,

i niezakończone decyzją ostateczną lub prawomocną przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, stają się postępowaniami w sprawie wznowienia postępowania, do których stosuje

się ust. 2 i 6-9.

11.

W zakresie nieuregulowanym w ust. 1-10, do postępowań, o których mowa w ust. 1 i 10,

stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

1.

Centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach dróg krajowych jest

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, do którego należy

1)

wykonywanie zadań zarządcy dróg krajowych;

2)

realizacja budżetu państwa w zakresie dróg krajowych.

2.

Do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad należy również

1)

współudział w realizacji polityki transportowej w zakresie dróg;

1a)

gromadzenie danych i sporządzanie informacji o sieci dróg publicznych;

2)

przygotowanie dróg krajowych, których jest zarządcą, na potrzeby obrony państwa;

2a)

nadzór nad przygotowaniem innych niż określone w pkt 2 dróg publicznych na potrzeby

obrony państwa zgodnie z zaleceniami ministra właściwego do spraw transportu;

3)

wydawanie zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych;

4)

współpraca z administracjami drogowymi innych państw i organizacjami międzynarodowymi;

5)

współpraca z organami samorządu terytorialnego w zakresie rozbudowy i utrzymania infrastruktury

drogowej;

6)

zarządzanie ruchem na drogach krajowych;

6a)

ochrona zabytków drogownictwa;

7)

wykonywanie zadań związanych z przygotowywaniem i koordynowaniem budowy i eksploatacji

albo wyłącznie eksploatacji, autostrad płatnych, w tym

a)

prowadzenie prac studialnych dotyczących autostrad płatnych, przygotowywanie dokumentów

wymaganych w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko - na etapie

wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady, o którym mowa w przepisach o ochronie

środowiska,

b)

współpraca z organami właściwymi w sprawach zagospodarowania przestrzennego, obrony

narodowej, geodezji i gospodarki gruntami, ewidencji gruntów i budynków, scalania

i wymiany gruntów, melioracji wodnych, ochrony gruntów rolnych i leśnych, ochrony

środowiska oraz ochrony zabytków,

c)

nabywanie, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa, nieruchomości pod autostrady i gospodarowanie

nimi w ramach posiadanego prawa do nieruchomości,

d)

opracowywanie projektów kryteriów oceny ofert w postępowaniu przetargowym i przeprowadzanie

postępowań przetargowych,

e)

(uchylona)

f

uzgadnianie projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego

oraz technicznego autostrady lub jej odcinka w zakresie zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi

dotyczącymi autostrad płatnych,

g)

kontrola budowy i eksploatacji autostrady w zakresie przestrzegania warunków umowy

o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady,

h)

wykonywanie innych zadań, w sprawach dotyczących autostrad, określonych przez ministra

właściwego do spraw transportu;

8)

(uchylony)

8a)

(uchylony)

9)

(uchylony)

9a)

dostosowywanie autostrad płatnych do poboru opłat za przejazd autostradą zgodnie z

przepisami wydanymi na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o

Krajowym Funduszu Drogowym;

9b

współpraca z Szefem KAS w zakresie dostosowania infrastruktury dróg krajowych do poboru

opłaty elektronicznej i kontroli oraz opłaty za przejazd autostradą;

10)

wykonywanie zadań wynikających z ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia oraz umowy zawartej w trybie art. 6 ust. 1 tej ustawy.

3.

Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad powołuje Prezes Rady Ministrów, spośród

osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na wniosek ministra

właściwego do spraw transportu. Prezes Rady Ministrów odwołuje Generalnego Dyrektora

Dróg Krajowych i Autostrad.

4.

Minister właściwy do spraw transportu na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych

i Autostrad powołuje zastępców Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad spośród

osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru. Minister właściwy do

spraw transportu odwołuje zastępców Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad.

5.

Stanowisko Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad może zajmować osoba, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

2)

jest obywatelem polskim;

3)

korzysta z pełni praw publicznych;

4)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

5)

posiada kompetencje kierownicze;

6)

posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku

kierowniczym;

7)

posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości Generalnego

Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad.

6.

Informację o naborze na stanowisko Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad

ogłasza się przez umieszczenie ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie

urzędu oraz w Biuletynie Informacji Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej

Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie powinno zawierać

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska;

3)

wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;

4)

zakres zadań wykonywanych na stanowisku;

5)

wskazanie wymaganych dokumentów;

6)

termin i miejsce składania dokumentów;

7)

informację o metodach i technikach naboru.

7.

Termin, o którym mowa w ust. 6 pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania

ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

8.

Nabór na stanowisko Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przeprowadza

zespół, powołany przez ministra właściwego do spraw transportu, liczący co najmniej

3 osoby, których wiedza i doświadczenie dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów.

W toku naboru ocenia się doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania

zadań na stanowisku, na które jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.

9.

Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 8, może być dokonana

na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie

kwalifikacje do dokonania tej oceny.

10.

Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 9, mają obowiązek zachowania w tajemnicy

informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru.

11.

W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia ministrowi

właściwemu do spraw transportu.

12.

Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;

3)

imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według

poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;

4)

informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

5)

uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;

6)

skład zespołu.

13.

Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w Biuletynie Informacji

Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Informacja o wyniku naboru zawiera

1)

nazwę i adres urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;

3)

imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów

Kodeksu cywilnego albo informację o niewyłonieniu kandydata.

14.

Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.

15.

Zespół przeprowadzający nabór na stanowiska, o których mowa w ust. 4, powołuje Generalny

Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad.

16.

Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowiska, o których mowa w ust. 4, stosuje

się odpowiednio ust. 5-14.

1.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad realizuje swoje zadania przy pomocy

Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych

i Autostrad wykonuje również zadania zarządu dróg krajowych.

2.

W skład Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad wchodzą, z zastrzeżeniem ust.

3a, oddziały w województwach.

3.

Obszar działania oddziału pokrywa się, z zastrzeżeniem ust. 3a, z obszarem województwa.

3a.

Minister właściwy do spraw transportu, na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych

i Autostrad, w drodze zarządzenia, może tworzyć oddziały regionalne realizujące zadania

Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w zakresie poszczególnych autostrad

i dróg ekspresowych, przy czym oddziały te prowadzą działalność na obszarze większym

niż jedno województwo.

4.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad powołuje i odwołuje dyrektorów oddziałów

Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad.

5.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad może upoważnić pracowników Generalnej

Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad do załatwiania określonych spraw w jego imieniu

w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych.

6.

Minister właściwy do spraw transportu, w drodze zarządzenia, nadaje Generalnej Dyrekcji

Dróg Krajowych i Autostrad statut, określający jej wewnętrzną organizację.

7.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, tryb sporządzania

informacji oraz gromadzenia i udostępniania danych o sieci dróg publicznych, obiektach

mostowych, tunelach oraz promach, uwzględniając potrzebę zapewnienia ich jednolitości

i kompletności.

8.

Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad otrzymuje środki, ustalane corocznie

w ustawie budżetowej, na związane z budową autostrad prace studialne i dokumentacyjne,

przejęcie nieruchomości i gospodarowanie nimi, odszkodowania, należności z tytułu

ochrony gruntów leśnych, prace scaleniowe i wymienne, przeprowadzanie ratowniczych

badań archeologicznych i badań ekologicznych oraz opracowywanie ich wyników.

Pierwszą informację dotyczącą poboru opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3

ustawy zmienianej w art. 1, i funkcjonowania systemu teleinformatycznego, o którym

mowa w art. 13hb ust. 1bb ustawy zmienianej w art. 1, Szef Krajowej Administracji

Skarbowej przekazuje ministrowi właściwemu do spraw transportu w terminie 30 dni po

upływie 12 miesięcy od dnia uruchomienia tego systemu.

1.

W sprawie określonej w art. 18 ust. 1 zakończonej prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego

można żądać wznowienia postępowania przed tym sądem w związku z orzeczeniem przez

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej niezgodności przepisów krajowych nakładających

obowiązek posiadania zezwoleń umożliwiających poruszanie się po drogach publicznych

pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 11,5 t z dyrektywą Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającą dla niektórych pojazdów

drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary

w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu

międzynarodowym.

2.

Wznowienia, o którym mowa w ust. 1, można żądać niezależnie od trasy przejazdu pojazdu

lub miejsca jego załadunku lub rozładunku.

3.

W sytuacji określonej w ust. 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzech miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Wznowienie postępowania następuje tylko

na żądanie strony.

4.

Wznowienia, o którym mowa w ust. 1, nie można żądać po upływie pięciu lat od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

5.

W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania, o którym mowa w ust. 1, wydane zostanie

prawomocne orzeczenie skutkujące koniecznością zwrotu środków zapłaconych lub ściągniętych

od strony w wyniku wykonania decyzji ostatecznej albo prawomocnego orzeczenia, o którym

mowa w ust. 1, w orzeczeniu tym określa się również kwotę podlegającą zwrotowi wraz

z odsetkami.

6.

Odsetki ustala się za okres od dnia zapłaty lub ściągnięcia tej kwoty od strony do

dnia wydania prawomocnego orzeczenia skutkującego koniecznością zwrotu środków zapłaconych

lub ściągniętych od strony w wyniku wykonania decyzji ostatecznej albo prawomocnego

orzeczenia, o którym mowa w ust. 1, w wysokości jak dla zaległości podatkowych.

7.

Zwrot następuje w terminie 14 dni od dnia, w którym orzeczenie skutkujące koniecznością

zwrotu środków zapłaconych lub ściągniętych od strony w wyniku wykonania decyzji ostatecznej

albo prawomocnego orzeczenia, o którym mowa w ust. 1, stało się prawomocne z

1)

budżetu właściwej jednostki samorządu terytorialnego - w przypadku gdy środki z tytułu

uiszczonej opłaty albo nałożonej kary wpłynęły do tego budżetu na podstawie art. 64g

ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu dotychczasowym albo art.

140ae ust. 1 ustawy zmienianej w art. 3;

2)

Krajowego Funduszu Drogowego, o którym mowa w ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym - w przypadku gdy środki z tytułu uiszczonej opłaty albo nałożonej kary wpłynęły

do tego funduszu na podstawie art. 64g ust. 2 ustawy zmienianej w art. 3 albo art.

140ae ust. 2 ustawy zmienianej w art. 3.

8.

W zakresie nieuregulowanym w ust. 1-7, do postępowania, o którym mowa w ust. 1, stosuje

się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 oraz z 2020 r. poz. 2299 i 2320).

„3. Opłata za przejazd autostradą może być wnoszona przy wykorzystaniu systemu, o

którym mowa w art. 13i ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 3, z wykorzystaniem urządzeń,

o których mowa w art. 13i ust. 3 tej ustawy, do dnia wskazanego w obwieszczeniu ministra

właściwego do spraw finansów publicznych, o którym mowa w art. 9 ust. 2 ustawy zmienianej

w art. 10.

4.

W terminie 12 miesięcy od dnia wskazanego w obwieszczeniu ministra właściwego do spraw

finansów publicznych, o którym mowa w art. 9 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 10, użytkownik

wnoszący opłatę za przejazd autostradą w systemie, o którym mowa w art. 13i ust. 1

pkt 3 ustawy zmienianej w art. 3, może złożyć wniosek o zwrot środków znajdujących

się na koncie użytkownika albo zaksięgowanie tych środków na poczet opłaty za przejazd

autostradą lub opłaty elektronicznej, uiszczanej w Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej

KAS.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 4, składa się w formie elektronicznej za pośrednictwem

Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS.

6.

Korzystający z urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3 ustawy zmienianej w art.

3, do wniosku, o którym mowa w ust. 4, załącza dokument potwierdzający zakup urządzenia

lub potwierdzenie dokonania wpłaty na konto użytkownika, jeżeli wnosząc opłatę za

przejazd autostradą, nie podał danych pozwalających na jego identyfikację.

7.

Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 4, środki nie podlegają zwrotowi i stanowią

przychód Krajowego Funduszu Drogowego.

1.

Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości

należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony

dróg, jest zarządcą drogi.

2.

Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg

1)

krajowych - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;

2)

wojewódzkich - zarząd województwa;

3)

powiatowych - zarząd powiatu;

4)

gminnych - wójt (burmistrz, prezydent miasta).

3.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest zarządcą autostrady wybudowanej

na zasadach określonych w ustawie do czasu przekazania jej, w drodze porozumienia,

spółce, z którą zawarto umowę o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację

autostrady. Spółka pełni funkcję zarządcy autostrady płatnej na warunkach określonych

w umowie o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady, z wyjątkiem

zadań, o których mowa w art. 20 pkt 1, 8, 17 i 20, które wykonuje Generalny Dyrektor

Dróg Krajowych i Autostrad.

3a.

(uchylony)

4.

Zarządzanie drogami publicznymi może być przekazywane między zarządcami w trybie porozumienia,

regulującego w szczególności wzajemne rozliczenia finansowe. Zarządcy dróg mogą zawierać

także porozumienia w sprawie finansowania albo dofinansowania zadań z zakresu zarządzania

drogami z budżetów jednostek samorządu terytorialnego.

5.

W granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem

autostrad i dróg ekspresowych oraz dróg, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 5 ust. 2a, jest prezydent miasta.

5a.

Funkcje zarządcy dróg krajowych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, oraz dróg

wojewódzkich, może pełnić zarząd związku metropolitalnego.

5b.

Powierzenie zarządowi związku metropolitalnego funkcji zarządcy drogi następuje w

trybie porozumienia odpowiednio z zarządem województwa albo prezydentem miasta, regulującego

w szczególności wzajemne rozliczenia finansowe.

6.

(uchylony)

7.

W przypadku zawarcia umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym zadania zarządcy, o

których mowa w art. 20 pkt 3-5, 7, 11-13 oraz 15 i 16, może wykonywać partner prywatny.

8.

Drogowa spółka specjalnego przeznaczenia pełni funkcję zarządcy drogi krajowej na

zasadach określonych w ustawie z dnia 12 stycznia 2007 r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia oraz umowie, o której mowa w art. 6 ust. 1 tej ustawy.

9.

Zadania na drogach o znaczeniu obronnym wykonywane w ramach przygotowań obronnych

państwa ujętych w programach obronnych, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony

Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2021 r. poz. 372), są finansowane z budżetu państwa w ramach wydatków obronnych, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 25 maja 2001 r. o przebudowie i modernizacji technicznej oraz

finansowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1453 i 2020).

Znaki kierunku i miejscowości wskazujące numer i rodzaj (kategorię) drogi, oznaczające

zarazem dopuszczalny nacisk pojedynczej osi pojazdu poruszającego się tą drogą, zgodnie

z art. 41 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, umieszczone na drogach

publicznych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy mogą pozostać na drogach

publicznych do czasu ustalenia organizacji ruchu przewidującej wymianę tych znaków.

1.

Za niepodanie danych, o których mowa w art. 13ia ust. 5 pkt 3 lit. d-i lub art. 13ib

ust. 1 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu dotychczasowym, lub za niewykonanie

obowiązku, o którym mowa w art. 13ia ust. 10 ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu

dotychczasowym, w zakresie danych, o których mowa w art. 13ia ust. 5 pkt 3 lit. d-i

ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu dotychczasowym, w okresie od dnia uruchomienia

Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS wskazanego w obwieszczeniu ministra właściwego

do spraw finansów publicznych, o którym mowa w art. 9 ust. 4 ustawy zmienianej w art.

10, do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

1)

kary pieniężnej, o której mowa w art. 13k ust. 2b lub 2d ustawy zmienianej w art.

3 w brzmieniu dotychczasowym, nie wymierza się albo

2)

postępowanie w sprawie wymierzenia kary, o której mowa w art. 13k ust. 2b lub 2d ustawy

zmienianej w art. 3 w brzmieniu dotychczasowym, umarza się, albo

3)

decyzję administracyjną w sprawie wymierzenia kary, o której mowa w art. 13k ust.

2b lub 2d ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu dotychczasowym, uchyla się i umarza

się postępowanie w tej sprawie.

2.

W przypadku gdy w okresie od dnia uruchomienia Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej

KAS wskazanego w obwieszczeniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych,

o którym mowa w art. 9 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 10, do dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy została stwierdzona okoliczność uzasadniająca nałożenie kary pieniężnej,

o której mowa w art. 13k ust. 2b lub 2d ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu dotychczasowym,

za niepodanie danych, o których mowa w art. 13ia ust. 5 pkt 3 lit. d-i lub art. 13ib

ust. 1 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu dotychczasowym, lub za niewykonanie

obowiązku, o którym mowa w art. 13ia ust. 10 ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu

dotychczasowym, w zakresie danych, o których mowa w art. 13ia ust. 5 pkt 3 lit. d-i

ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu dotychczasowym, na zagraniczny podmiot mający

siedzibę albo miejsce zamieszkania w państwie, z którym Rzeczpospolita Polska nie

jest związana umową lub porozumieniem o współpracy we wzajemnym dochodzeniu należności

bądź możliwość egzekucji należności nie wynika wprost z przepisów międzynarodowych

oraz przepisów tego państwa, kaucji, o której mowa w art. 13m ust. 2 ustawy zmienianej

w art. 3 w brzmieniu dotychczasowym

1)

nie pobiera się albo

2)

zwraca się na rachunek bankowy podmiotu, który ją wpłacił w terminie 30 dni od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli została pobrana.

Do zarządcy drogi należy w szczególności

1)

opracowywanie projektów planów rozwoju sieci drogowej oraz bieżące informowanie o

tych planach organów właściwych do sporządzania miejscowych planów zagospodarowania

przestrzennego;

2)

opracowywanie projektów planów finansowania budowy, przebudowy, remontu, utrzymania

i ochrony dróg oraz drogowych obiektów inżynierskich;

3)

pełnienie funkcji inwestora;

4)

utrzymanie nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń

zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą, z wyjątkiem części pasa

drogowego, o których mowa w art. 20f pkt 2;

5)

realizacja zadań w zakresie inżynierii ruchu;

6)

przygotowanie infrastruktury drogowej dla potrzeb obronnych oraz wykonywanie innych

zadań na rzecz obronności kraju;

7)

koordynacja robót w pasie drogowym;

8)

wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego i zjazdy z dróg oraz pobieranie opłat

i kar pieniężnych;

9)

prowadzenie ewidencji dróg, obiektów mostowych, tuneli, przepustów i promów oraz udostępnianie

ich na żądanie uprawnionym organom;

9a)

sporządzanie informacji o drogach publicznych oraz przekazywanie ich Generalnemu Dyrektorowi

Dróg Krajowych i Autostrad;

10)

przeprowadzanie okresowych kontroli stanu dróg i drogowych obiektów inżynierskich

oraz przepraw promowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich wpływu na stan bezpieczeństwa

ruchu drogowego, w tym weryfikację cech i wskazanie usterek, które wymagają prac konserwacyjnych

lub naprawczych ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego;

10a)

badanie wpływu robót drogowych na bezpieczeństwo ruchu drogowego;

11)

wykonywanie robót interwencyjnych, robót utrzymaniowych i zabezpieczających;

12)

przeciwdziałanie niszczeniu dróg przez ich użytkowników;

13)

przeciwdziałanie niekorzystnym przeobrażeniom środowiska mogącym powstać lub powstającym

w następstwie budowy lub utrzymania dróg;

14)

wprowadzanie ograniczeń lub zamykanie dróg i drogowych obiektów inżynierskich dla

ruchu oraz wyznaczanie objazdów drogami różnej kategorii, gdy występuje bezpośrednie

zagrożenie bezpieczeństwa osób lub mienia;

15)

dokonywanie okresowych pomiarów ruchu drogowego;

16)

utrzymywanie zieleni przydrożnej, w tym sadzenie i usuwanie drzew oraz krzewów;

17)

nabywanie nieruchomości pod pasy drogowe dróg publicznych i gospodarowanie nimi w

ramach posiadanego prawa do tych nieruchomości;

18)

nabywanie nieruchomości innych niż wymienione w pkt 17 na potrzeby zarządzania drogami

i gospodarowanie nimi w ramach posiadanego do nich prawa;

19)

zarządzanie i utrzymywanie kanałów technologicznych i pobieranie opłat, o których

mowa w art. 39 ust. 7;

20)

zarządzanie bezpieczeństwem dróg w transeuropejskiej sieci drogowej.

Do zarządcy drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 1 i 2, należy ponadto budowa,

przebudowa, remont i utrzymanie

1)

parkingów przeznaczonych dla postoju pojazdów wykonujących przewozy drogowe, wynikającego

z konieczności przestrzegania przepisów o czasie prowadzenia pojazdów oraz przepisów

o ograniczeniach i zakazach ruchu drogowego;

2)

miejsc wykonywania kontroli ruchu i transportu drogowego, przeznaczonych w szczególności

do ważenia pojazdów.

1.

Zarządca drogi może ponadto planować i wykonywać oświetlenie przejść dla pieszych

lub przejazdów dla rowerzystów na drogach publicznych na terenie zabudowy.

2.

Zarządca drogi finansuje prace, o których mowa w ust. 1.

1.

Do zarządcy drogi należy ponadto instalacja w pasie drogowym stacjonarnych urządzeń

rejestrujących, o których mowa w art. 2 pkt 59 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, obudów na te urządzenia, ich usuwanie oraz utrzymanie zewnętrznej infrastruktury

dla zainstalowanych urządzeń.

2.

Zarządcy dróg instalują lub usuwają stacjonarne urządzenia rejestrujące lub obudowy

na te urządzenia na wniosek Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub z inicjatywy

własnej, za zgodą Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

3.

Zadania, o których mowa w ust. 1, są finansowane przez zarządcę drogi.

4.

W przypadku dróg zarządzanych przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad

obowiązki, o których mowa w ust. 1-3, wykonuje Główny Inspektor Transportu Drogowego.

5.

Przepisy ust. 1-3 o zarządcy drogi stosuje się odpowiednio do straży gminnych (miejskich)

w przypadku urządzeń rejestrujących eksploatowanych przez te straże.

6.

W pasie drogowym dróg publicznych zabrania się instalowania, usuwania, a także eksploatowania

(bieżącej obsługi) urządzeń rejestrujących lub obudów na te urządzenia przez podmioty

inne niż zarządcy dróg, Policja, Inspekcja Transportu Drogowego oraz straże gminne

(miejskie).

7.

Zarządcy dróg, Policja, Inspekcja Transportu Drogowego oraz straże gminne (miejskie)

mogą zlecać w swoim imieniu innym podmiotom: instalację, usunięcie a także obsługę

techniczną obejmującą naprawę, remont i wymianę urządzeń rejestrujących oraz obudów

na te urządzenia.

1.

Zapewnienie funkcjonowania stacjonarnych urządzeń rejestrujących oraz obudów na te

urządzenia, polegające w szczególności na: zakupie, utrzymaniu i naprawie oraz wynikające

z ich bieżącej eksploatacji i obsługi w tym również import danych zarejestrowanych

przez te urządzenia oraz montaż urządzeń w zainstalowanych obudowach, należy odpowiednio

do

1)

Inspekcji Transportu Drogowego - w przypadku urządzeń zainstalowanych przez Inspekcję

Transportu Drogowego lub zarządcę drogi działającego na wniosek Głównego Inspektora

Transportu Drogowego oraz w przypadku obudów urządzeń rejestrujących należących do

Policji;

2)

jednostki samorządu terytorialnego lub straży gminnej (miejskiej) - w pozostałych

przypadkach.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1, są finansowane odpowiednio przez

1)

Inspekcję Transportu Drogowego z budżetu państwa z części, której dysponentem jest

minister właściwy do spraw transportu - w przypadku urządzeń określonych w ust. 1

pkt 1;

2)

właściwe jednostki samorządu terytorialnego - w przypadku urządzeń określonych w ust.

1 pkt 2.

1.

Dochody uzyskane z grzywien nałożonych za naruszenia przepisów ruchu drogowego ujawnione

za pomocą urządzeń rejestrujących, jednostki samorządu terytorialnego przeznaczają

w całości na finansowanie

1)

zadań inwestycyjnych, modernizacyjnych lub remontowych związanych z siecią drogową;

2)

utrzymania i funkcjonowania infrastruktury oraz urządzeń drogowych, w tym na budowę,

przebudowę, remont, utrzymanie i ochronę dróg oraz drogowych obiektów inżynierskich;

3)

poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego, w tym popularyzację przepisów ruchu drogowego,

działalność edukacyjną oraz współpracę w tym zakresie z właściwymi organizacjami społecznymi

i instytucjami pozarządowymi.

2.

Środki uzyskane z grzywien nałożonych przez Inspekcję Transportu Drogowego za naruszenia

przepisów ruchu drogowego ujawnione za pomocą urządzeń rejestrujących, są przekazywane

w terminie pierwszych dwóch dni roboczych po zakończeniu tygodnia, w którym wpłynęły,

na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego z przeznaczeniem na finansowanie

1)

zadań inwestycyjnych związanych z poprawą bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach

krajowych;

2)

budowy lub przebudowy dróg krajowych.

Przepisów art. 40 ust. 1 i 3 nie stosuje się do zajęcia pasa drogowego przez Inspekcję

Transportu Drogowego w związku z wykonywaniem zadań określonych w art. 20b ust. 4

oraz art. 20c ust. 1 pkt 1.

Zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2, jest obowiązany

1)

uwzględniać uchwały rady gminy, w których dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców wskazane

zostaną wstępne miejsca lokalizacji nowych przystanków komunikacyjnych; o ostatecznej

lokalizacji takiego przystanku decyduje zarządca drogi, uwzględniając charakter drogi

oraz warunki bezpieczeństwa ruchu drogowego;

2)

udostępnić nieodpłatnie gminie na jej wniosek część pasa drogowego w celu budowy,

przebudowy i remontu wiat przystankowych lub innych urządzeń służących do obsługi

podróżnych.

1.

W pasie drogowym dróg, o których mowa w art. 2 ust. 1, mogą być instalowane stacjonarne

i przenośne urządzenia służące do obserwacji i rejestracji obrazu zdarzeń na drogach,

wraz z fundamentami, konstrukcjami wsporczymi oraz przynależnymi elementami wyposażenia.

2.

Urządzenia, o których mowa w ust. 1, mogą instalować

1)

Straż Graniczna w związku z realizacją zadań określonych w ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 305, 1610, 2112 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 11 i 464) na obszarze strefy nadgranicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1776);

2)

organy Krajowej Administracji Skarbowej w związku z realizacją zadań określonych w

ustawie z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej;

3)

Inspekcja Transportu Drogowego w związku z realizacją zadań określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

3.

Instalacja urządzeń, o których mowa w ust. 1, odbywa się w sposób niepowodujący zagrożeń

dla bezpieczeństwa użytkowników drogi po uzgodnieniu z zarządcą drogi warunków, jakie

należy spełnić w tym zakresie. Uzgodnienie następuje w terminie nie dłuższym niż 2

miesiące, licząc od dnia przekazania przez właściwy podmiot propozycji lokalizacji

urządzeń.

4.

Podmioty, o których mowa w ust. 2, mogą zlecać w swoim imieniu innym podmiotom: instalację,

usuwanie, a także utrzymanie, serwis i wymianę urządzeń, o których mowa w ust. 1.

5.

Przepisów art. 40 ust. 1 i 3 nie stosuje się do zajęcia pasa drogowego w związku z

realizacją zadań określonych w ust. 1, 2 i 4.

1.

Jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, właściwy podmiot lub osoba przez niego

upoważniona, na podstawie pisemnego wniosku, udostępnia nieodpłatnie dane osobowe

przetwarzane w związku z poborem opłaty elektronicznej oraz wykonywaniem zadania,

o którym mowa w art. 20 pkt 12

1)

Policji,

2)

Inspekcji Transportu Drogowego,

3)

Żandarmerii Wojskowej,

4)

Straży Granicznej,

5)

Biuru Nadzoru Wewnętrznego,

6)

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

7)

Agencji Wywiadu,

8)

Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu,

9)

Służbie Kontrwywiadu Wojskowego,

10)

Służbie Wywiadu Wojskowego,

11)

prokuratorowi,

12)

sądom,

13)

Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektorowi izby administracji skarbowej,

naczelnikowi urzędu celno-skarbowego,

14)

Służbie Ochrony Państwa

- w zakresie niezbędnym do realizacji ich ustawowych zadań.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, wskazuje

1)

oznaczenie sprawy;

2)

okoliczności, z których wynika konieczność pozyskania żądanych danych;

3)

dane podlegające udostępnieniu.

3.

Właściwy organ może wyrazić zgodę na udostępnienie za pomocą środków komunikacji elektronicznej

danych osobowych, o których mowa w ust. 1, podmiotom, o których mowa w ust. 1 pkt

1-5 i 7-14, bez konieczności składania pisemnych wniosków, jeżeli jest to uzasadnione

rodzajem lub zakresem wykonywanych zadań.

4.

Udostępnianie danych osobowych, o których mowa w ust. 1, w sposób określony w ust.

3, następuje po złożeniu przez podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5 i 7-14, wniosku

zawierającego

1)

określenie zakresu danych podlegających udostępnieniu;

2)

określenie osób uprawnionych do przetwarzania danych, o których mowa w pkt 1;

3)

oświadczenie, że podmioty te posiadają

a)

urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie kto, kiedy, w jakim celu i jakie dane

uzyskał, oraz

b)

zabezpieczenie techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie danych niezgodnie

z celem ich uzyskania.

5.

Właściwy organ udostępnia Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego dane osobowe, o których

mowa w ust. 1, w sposób, o którym mowa w ust. 3, jeżeli jednostka organizacyjna Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, będąca odbiorcą danych, złoży oświadczenie, o którym

mowa w ust. 4 pkt 3.

6.

Właściwy organ nie udostępnia na podstawie ust. 1 i 3 danych osobowych, o których

mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, chyba że podmiot, o którym mowa w ust.

1, jest ustawowo upoważniony do przetwarzania tych danych.

Do

1)

trybu, sposobu i terminu wnoszenia opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy

zmienianej w art. 1, oraz ich rozliczania, w tym trybu dokonywania zwrotu nienależnie

pobranych opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1,

2)

trybu i terminu przekazywania opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy

zmienianej w art. 1, oraz kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. 1 i 2 ustawy

zmienianej w art. 1, na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego,

3)

ustanawiania zabezpieczenia należności z tytułu opłat, o których mowa w art. 13 ust.

1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1, oraz formy i sposobu jego ustalania,

4)

ustalania wysokości kaucji za wydawane korzystającemu z drogi publicznej urządzenie,

o którym mowa w art. 13i ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1

- stosuje się przepisy wydane na podstawie art. 40a ust. 5 ustawy zmienianej w art.

1 w brzmieniu dotychczasowym.

Usługa, o której mowa w art. 13iba ustawy zmienianej w art. 3, może być wykonywana

za pośrednictwem przedsiębiorcy, z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych

zawarł umowę o świadczenie usługi pośredniej obsługi klienta Systemu Poboru Opłaty

Elektronicznej KAS, w trybie określonym w ustawie z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. poz. 2019, z późn. zm., nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2022 r. Przepisy art. 13iba ust. 1-3 oraz ust.

8 i 9 ustawy zmienianej w art. 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać swoje

obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej

odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy. Jeżeli jednostka

taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca.

1a.

Zarządca drogi może upoważnić pracowników odpowiednio: urzędu marszałkowskiego, starostwa,

urzędu miasta lub gminy albo pracowników jednostki organizacyjnej będącej zarządem

drogi, do załatwiania spraw w jego imieniu, w ustalonym zakresie, a w szczególności

do wydawania decyzji administracyjnych.

2.

Zarządy dróg mają prawo do

1)

wstępu na grunty przyległe do pasa drogowego, jeżeli jest to niezbędne do wykonywania

czynności związanych z utrzymaniem i ochroną dróg;

2)

urządzania czasowego przejazdu przez grunty przyległe do pasa drogowego w razie przerwy

w komunikacji na drodze;

3)

ustawiania na gruntach przyległych do pasa drogowego zasłon przeciwśnieżnych.

3.

Właścicielom lub użytkownikom gruntów, którzy ponieśli szkody w wyniku czynności wymienionych

w ust. 2, przysługuje odszkodowanie na zasadach określonych w przepisach o gospodarce

nieruchomościami.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 13hb ust. 1n, art. 13l

ust. 2 i art. 40a ust. 5 ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia

w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 13 hb ust. 1n, art. 13l

ust. 2 i art. 40a ust. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej

niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i mogą być zmieniane

w tym okresie na podstawie art. 13hb ust. 1n, art. 13l ust. 2 i art. 40a ust. 5 ustawy

zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 60 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 2, art.

4, art. 18 i art. 19, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Zarząd drogi sprawuje nieodpłatny trwały zarząd gruntami w pasie drogowym.

2.

Grunty, o których mowa w ust. 1, zarząd drogi może oddawać w najem, dzierżawę albo

je użyczać, w drodze umowy, na cele związane z potrzebami zarządzania drogami, ruchu

drogowego lub obsługi użytkowników ruchu, a także na cele instalacji urządzeń, o których

mowa w art. 20g ust. 1. Zarząd drogi pobiera z tytułu najmu lub dzierżawy opłaty w

wysokości ustalonej w umowie. Przepisów art. 43 ust. 2 pkt 3 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce

nieruchomościami nie stosuje się.

2a.

W przypadku zawarcia umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym partner prywatny może

otrzymać w najem, dzierżawę albo użyczenie nieruchomości leżące w pasie drogowym,

w celu wykonywania działalności gospodarczej.

2b.

(uchylony)

2c.

W granicach miast na prawach powiatu tablice reklamowe i urządzenia reklamowe mogą

być umieszczane na gruntach, o których mowa w ust. 1, na podstawie odpłatnej umowy

cywilnoprawnej w wypadkach uzasadnionych względami funkcjonalnymi, w szczególności

wówczas gdy takie tablice lub urządzenia są umieszczone na wiatach przystankowych

lub obiektach małej architektury.

2d.

Wartość świadczeń pieniężnych lub niepieniężnych przysługujących zarządowi dróg w

sytuacji, o której mowa w ust. 2c, nie może być niższa niż wysokość opłaty za zajęcie

pasa drogowego, która miałaby zastosowanie w przypadku danej tablicy reklamowej lub

urządzenia reklamowego umieszczanych na podstawie decyzji, o której mowa w art. 40

ust. 1.

3.

W przypadku nabywania gruntów przeznaczonych pod pas drogowy zarząd drogi może wystąpić

z wnioskiem o dokonanie podziału lub scalenia i podziału nieruchomości, zgodnie z

przepisami o gospodarce nieruchomościami lub przepisami o scalaniu gruntów.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2020 r.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 40a ust. 5 ustawy zmienianej

w art. 3 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 40a ust. 5 ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, jednak nie dłużej niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, i mogą być zmieniane w tym okresie na podstawie art. 40a ust. 5 ustawy zmienianej

w art. 3 w brzmieniu dotychczasowym.

(wygasł)

(wygasł)

1.

Zarządzanie tunelem położonym w transeuropejskiej sieci drogowej, będącym na etapie

projektowania, budowy lub w użytkowaniu, o długości powyżej 500 m należy do zarządcy

drogi, zwanego dalej „zarządzającym tunelem”, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią

inaczej.

2.

Do długości tunelu, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepis art. 13d ust. 2 ustawy.

3.

Do obowiązków zarządzającego tunelem należy w szczególności

1)

sporządzanie dokumentacji bezpieczeństwa tunelu, o której mowa w art. 24d ust. 1,

i jej aktualizowanie;

2)

sporządzanie sprawozdań z każdego pożaru oraz wypadku, w którym są ranni lub zabici

albo naruszona została konstrukcja tunelu, który wydarzył się w tunelu, i przekazywanie

ich w terminie 2 tygodni od wystąpienia pożaru lub wypadku do wojewody, urzędnika

zabezpieczenia, służb ratowniczych i Policji;

3)

organizowanie szkoleń i ćwiczeń, o których mowa w art. 24e ust. 1 i 2, dla pracowników

zarządzającego tunelem, służb ratowniczych i Policji we współpracy z urzędnikiem zabezpieczenia

oraz Policją;

4)

przygotowywanie planów bezpieczeństwa określających zasady postępowania w razie pożaru,

wypadku, awarii technicznej lub katastrofy budowlanej.

1.

Wojewoda sprawuje nadzór nad zapewnieniem bezpieczeństwa tunelu, w szczególności przez

1)

wydawanie pozwolenia na użytkowanie tunelu;

2)

wyłączanie z użytkowania lub ograniczenie użytkowania tunelu, jeżeli nie są spełnione

wymagania bezpieczeństwa;

3)

określanie warunków umożliwiających wznowienie użytkowania tunelu;

4)

przeprowadzanie regularnych badań i kontroli tunelu oraz opracowywanie odnośnych wymagań

bezpieczeństwa;

5)

kontrolę umieszczania w siedzibie urzędnika zabezpieczenia planów bezpieczeństwa,

o których mowa w art. 24a ust. 3 pkt 4;

6)

określanie procedury natychmiastowego zamknięcia tunelu w razie wypadku, w którym

są ranni lub zabici albo naruszona została konstrukcja tunelu, katastrofy budowlanej

lub awarii technicznej;

7)

kontrolę wprowadzania działań niezbędnych do zwiększenia bezpieczeństwa tunelu;

8)

przeprowadzanie w tunelu, co najmniej raz na 5 lat, kontroli spełniania wymagań bezpieczeństwa;

9)

powiadamianie uczestników ćwiczeń, o których mowa w art. 24e ust. 1 i 2, o ich terminie,

miejscu przeprowadzenia oraz obowiązku wzięcia w nich udziału.

2.

W przypadku stwierdzenia, na podstawie sprawozdania, o którym mowa w art. 24a ust.

3 pkt 2, że tunel nie spełnia wymagań bezpieczeństwa, wojewoda powiadamia zarządzającego

tunelem i urzędnika zabezpieczenia o konieczności podjęcia działań zwiększających

bezpieczeństwo tunelu.

3.

W sytuacji, o której mowa w ust. 2, wojewoda określa warunki użytkowania tunelu lub

ponownego otwarcia tunelu, które będą stosowane do czasu wprowadzenia środków zaradczych

lub innych ograniczeń.

4.

W sytuacji, gdy tunel nie spełnia wymagań bezpieczeństwa, a podjęte środki zaradcze

obejmują zasadniczą zmianę konstrukcji tunelu lub sposobu jego użytkowania, wojewoda

przeprowadza analizę ryzyka dla danego tunelu.

5.

Opracowując analizę ryzyka, o której mowa w ust. 4, bierze się pod uwagę wszystkie

czynniki projektowe, warunki ruchu, mające wpływ na bezpieczeństwo, charakterystykę

ruchu drogowego, długość danego tunelu i jego geometrię, a także dobowe natężenie

ruchu przejeżdżających samochodów ciężarowych.

1.

Dla tunelu, o którym mowa w art. 24a ust. 1, zarządzający tunelem, w uzgodnieniu z

wojewodą, powołuje urzędnika zabezpieczenia.

2.

Urzędnik zabezpieczenia jest niezależny w zakresie wykonywania swoich obowiązków,

wynikających z ust. 3, i może wykonywać swoje zadania w odniesieniu do kilku tuneli

położonych na obszarze działania zarządzającego tunelem.

3.

Do obowiązków urzędnika zabezpieczenia należy w szczególności

1)

koordynacja współpracy zarządzającego tunelem ze służbami ratowniczymi i Policją;

2)

udział w przygotowaniu planów bezpieczeństwa, o których mowa w art. 24a ust. 3 pkt

4;

3)

udział w planowaniu, wdrażaniu i ocenie działań podejmowanych w razie wypadku, w którym

są ranni lub zabici albo naruszona została konstrukcja tunelu, lub w razie katastrofy

budowlanej;

4)

kontrola przeszkolenia pracowników zarządzającego tunelem oraz udział w organizowaniu

ćwiczeń, o których mowa w art. 24e ust. 1 i 2;

5)

wspólna ze służbami ratowniczymi i Policją ocena ćwiczeń, o których mowa w art. 24e

ust. 1 i 2, sporządzanie sprawozdania zawierającego wnioski z przeprowadzonych ćwiczeń

oraz wnioski dotyczące oceny stanu bezpieczeństwa tunelu;

6)

wydawanie opinii w sprawach oddawania tunelu do użytkowania, polegające w szczególności

na opiniowaniu dokumentacji bezpieczeństwa;

7)

kontrola prawidłowości utrzymania tuneli;

8)

współdziałanie z właściwymi służbami w ocenie każdego wypadku, w którym są ranni lub

zabici albo naruszona została konstrukcja tunelu, lub też katastrofy budowlanej tunelu.

1.

Zarządzający tunelem, sporządzając dokumentację bezpieczeństwa, określa środki zapobiegawcze

i ochronne oraz reagowania na potencjalne zdarzenia, konieczne dla zapewnienia bezpieczeństwa

uczestników ruchu drogowego w tunelu, uwzględniając strukturę ruchu drogowego i inne

uwarunkowania związane z konstrukcją i otoczeniem tunelu.

2.

Dokumentacja bezpieczeństwa stanowi integralną część dokumentacji tunelu, gromadzonej

przez zarządzającego tunelem w związku z procesem inwestycyjnym oraz użytkowaniem

tunelu.

3.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, elementy oraz

tryb postępowania z dokumentacją bezpieczeństwa, o której mowa w ust. 1, mając na

względzie poszczególne etapy procesu inwestycyjnego oraz etap użytkowania tunelu.

1.

Ćwiczenia częściowe dla pracowników zarządzającego tunelem, służb ratowniczych i Policji

organizuje się raz w roku.

2.

Ćwiczenia w pełnym zakresie są przeprowadzane w każdym tunelu przynajmniej raz na

4 lata.

3.

Urzędnik zabezpieczenia przekazuje wojewodzie sprawozdanie, o którym mowa w art. 24c

ust. 3 pkt 5.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych i minister właściwy do spraw transportu określą,

w drodze rozporządzenia, zakres ćwiczeń dla rodzajów ćwiczeń, o których mowa w ust.

1 i 2, mając na uwadze potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego w tunelu.

1.

Wojewoda w trybie art. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, na wniosek zarządzającego tunelem, może udzielić odstępstwa od wymagań zawartych

w przepisach techniczno-budowlanych, dotyczących warunków bezpieczeństwa w tunelu

w przypadku możliwości zastosowania rozwiązań technicznych o wyższych parametrach

bezpieczeństwa.

2.

Minister właściwy do spraw transportu ocenia zasadność wniosku, a w przypadku pozytywnej

oceny przekazuje go Komisji Europejskiej.

3.

Jeżeli w terminie 3 miesięcy od dnia przekazania wniosku Komisji Europejskiej, Komisja

nie zgłosi sprzeciwu na odstępstwo, minister właściwy do spraw transportu upoważnia

wojewodę do udzielenia zgody na odstępstwo. W przypadku sprzeciwu Komisji upoważnienie

do udzielenia zgody na odstępstwo nie może być udzielone.

1.

Zarządzający tunelem jest obowiązany przekazywać Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych

i Autostrad sprawozdania, o których mowa w art. 24a ust. 3 pkt 2, co 2 lata, w terminie

do dnia 30 kwietnia roku następnego po upływie dwuletniego okresu objętego sprawozdaniem.

2.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad przekazuje, co 2 lata, Komisji Europejskiej

zbiorczą informację z otrzymanych sprawozdań, o których mowa w ust. 1, ze wskazaniem

częstotliwości i przyczyn pożarów oraz wypadków, w terminie do dnia 30 września roku

następnego po upływie dwuletniego okresu objętego sprawozdaniem.

3.

Zbiorcza informacja, o której mowa w ust. 2, zawiera ocenę pożarów i wypadków w tunelach

i informacje na temat rzeczywistej roli i skuteczności urządzeń i środków bezpieczeństwa.

Zarządzanie bezpieczeństwem dróg w transeuropejskiej sieci drogowej polega na

1)

przeprowadzeniu

a)

oceny wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego,

b)

audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego;

2)

dokonywaniu klasyfikacji odcinków dróg

a)

ze względu na koncentrację wypadków śmiertelnych,

b)

ze względu na bezpieczeństwo sieci drogowej.

1.

Ocenę wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego przeprowadza się na

etapie planowania tej drogi przed wszczęciem postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych

uwarunkowaniach, o której mowa w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko

(Dz. U. z 2021 r. poz. 247, 784 i 922).

2.

Przy przeprowadzaniu oceny wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego

uwzględnia się

1)

liczbę zabitych w wypadkach drogowych oraz liczbę wypadków drogowych na drogach, z

których ruch drogowy może zostać przeniesiony na planowaną drogę;

2)

warianty przebiegu i parametrów planowanej drogi w przypadku budowy drogi oraz rozkład

ruchu drogowego na sieci drogowej;

3)

wpływ planowanej drogi na istniejącą sieć drogową;

4)

wpływ planowanej drogi na uczestników ruchu drogowego;

5)

natężenie ruchu drogowego i jego rodzaj;

6)

czynniki sezonowe i klimatyczne;

7)

potrzeby uczestników ruchu drogowego w zakresie bezpiecznych stref parkingowych;

8)

lokalną aktywność tektoniczną, sejsmiczną oraz możliwość wystąpienia tąpnięć górniczych.

3.

Ocena wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego zawiera w szczególności

1)

opis planowanej budowy lub przebudowy drogi;

2)

opis stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego istniejącego oraz jego stanu w przypadku

niezrealizowania planowanej budowy lub przebudowy drogi;

3)

przedstawienie proponowanych i możliwych rozwiązań w zakresie bezpieczeństwa ruchu

drogowego;

4)

analizę wpływu alternatywnych rozwiązań na bezpieczeństwo ruchu drogowego;

5)

porównanie rozwiązań alternatywnych, w tym analizę kosztów i korzyści.

4.

Wyniki oceny wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego zarządca drogi

uwzględnia na kolejnych etapach projektowania budowy albo przebudowy drogi.

1.

Audyt bezpieczeństwa ruchu drogowego przeprowadza się

1)

w ramach opracowywania na potrzeby decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach karty

informacyjnej przedsięwzięcia lub raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

ich ewentualnego uzupełniania oraz gdy w toku postępowania w sprawie wydania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach wyniknie potrzeba przedstawienia nowego wariantu

drogi;

2)

przed wszczęciem postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację

inwestycji drogowej, decyzji o pozwoleniu na budowę albo przed zgłoszeniem wykonywania

robót;

3)

przed wszczęciem postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie

drogi lub zawiadomieniem o zakończeniu budowy lub przebudowy drogi;

4)

przed upływem 12 miesięcy od dnia oddania drogi do użytkowania.

2.

Przy przeprowadzaniu audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego, o którym mowa w ust. 1

pkt 1, uwzględnia się w szczególności

1)

położenie geograficzne oraz warunki geograficzne, klimatyczne i meteorologiczne;

2)

lokalizację i rodzaj skrzyżowań;

3)

ograniczenia ruchu;

4)

funkcjonalność w ramach sieci drogowej;

5)

dopuszczalną oraz projektową prędkość pojazdu;

6)

przekrój poprzeczny, w tym liczbę i szerokość pasów ruchu;

7)

plan sytuacyjny i profil podłużny;

8)

ograniczenia widoczności;

9)

dostępność dla środków publicznego transportu zbiorowego;

10)

skrzyżowania z liniami kolejowymi;

11)

projektowane przejścia dla zwierząt i inne urządzenia ochrony środowiska.

3.

Przy przeprowadzaniu audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego, o którym mowa w ust. 1

pkt 2, uwzględnia się w szczególności

1)

oznakowanie pionowe i poziome drogi, na podstawie projektu organizacji ruchu;

2)

oświetlenie drogi i skrzyżowań;

3)

urządzenia i obiekty w pasie drogowym;

4)

sposób zagospodarowania terenów przyległych do pasa drogowego, w tym roślinność;

5)

uczestników ruchu drogowego oraz ich potrzeby w zakresie bezpiecznych stref parkingowych;

6)

sposób dostosowania urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego do potrzeb uczestników

ruchu drogowego.

4.

Przy przeprowadzaniu audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego, o którym mowa w ust. 1

pkt 3, uwzględnia się w szczególności

1)

bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego i widoczność w różnych warunkach pogodowych

oraz porach dnia;

2)

widoczność oznakowania pionowego i poziomego drogi na podstawie wizji lokalnej w terenie;

3)

stan nawierzchni drogi.

5.

Przy przeprowadzaniu audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego, o którym mowa w ust. 1

pkt 4, uwzględnia się ocenę zachowań uczestników ruchu drogowego i wpływ tych zachowań

na bezpieczeństwo ruchu drogowego.

6.

Przy przeprowadzaniu audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego, o którym mowa w ust. 3-5,

uwzględnia się w razie potrzeby kryteria stosowane przy przeprowadzaniu audytu na

etapach wcześniejszych.

1.

Audyt bezpieczeństwa ruchu drogowego przeprowadza audytor bezpieczeństwa ruchu drogowego

lub zespół audytujący, w którego skład wchodzi co najmniej jeden audytor bezpieczeństwa

ruchu drogowego.

2.

Audyt bezpieczeństwa ruchu drogowego nie może być przeprowadzany przez audytora bezpieczeństwa

ruchu drogowego, który wykonywał lub wykonuje zadania w zakresie projektowania, budowy,

przebudowy, zarządzania odcinkiem drogi podlegającym audytowi, zarządzania ruchem

lub nadzoru nad zarządzaniem ruchem na odcinku drogi podlegającym audytowi.

3.

Audyt bezpieczeństwa ruchu drogowego nie może być przeprowadzany przez audytora bezpieczeństwa

ruchu drogowego, którego małżonek, krewny i powinowaty do drugiego stopnia, osoba

związana z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli wykonywał lub wykonuje

zadania w zakresie projektowania, budowy, przebudowy, zarządzania odcinkiem drogi

podlegającym audytowi, zarządzania ruchem lub nadzoru nad zarządzaniem ruchem na odcinku

drogi podlegającym audytowi.

4.

Audyt bezpieczeństwa ruchu drogowego może przeprowadzać audytor bezpieczeństwa ruchu

drogowego będący pracownikiem jednostki wykonującej zadania zarządcy drogi lub audytor

bezpieczeństwa ruchu drogowego niepozostający w stosunku pracy z jednostką wykonującą

zadania zarządcy drogi.

5.

W jednostce wykonującej zadania zarządcy drogi zatrudniającej audytora bezpieczeństwa

ruchu drogowego tworzy się wieloosobowe lub jednoosobowe komórki audytu bezpieczeństwa

ruchu drogowego.

6.

Działalnością wieloosobowej komórki audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego kieruje

audytor bezpieczeństwa ruchu drogowego, zwany dalej „kierownikiem komórki audytu bezpieczeństwa

ruchu drogowego”.

7.

Kierownik komórki audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego podlega bezpośrednio kierownikowi

jednostki, o której mowa w ust. 5, a w Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad

- Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad.

8.

Kierownik jednostki, o której mowa w ust. 5, a w Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych

i Autostrad - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, zapewnia warunki niezbędne

do niezależnego, obiektywnego i efektywnego prowadzenia audytu bezpieczeństwa ruchu

drogowego, w tym zapewnia organizacyjną odrębność komórki audytu bezpieczeństwa ruchu

drogowego.

9.

Do audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego zatrudnionego w jednoosobowej komórce audytu

bezpieczeństwa ruchu drogowego stosuje się przepisy ustawy dotyczące kierownika komórki

audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego.

1.

Audyt bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga przedstawienia jego wyniku, na który składają

się sprawozdanie oraz sformułowane na jego podstawie zalecenia dla zarządcy drogi.

2.

Zarządca drogi uwzględnia wynik audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego na dalszych

etapach przygotowania, budowy i użytkowania drogi.

3.

W uzasadnionych przypadkach zarządca drogi może nie uwzględnić wyniku audytu bezpieczeństwa

ruchu drogowego.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, zarządca drogi jest obowiązany do opracowania

uzasadnienia stanowiącego załącznik do wyniku audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego.

1.

Klasyfikację odcinków dróg ze względu na koncentrację wypadków śmiertelnych oraz klasyfikację

odcinków dróg ze względu na bezpieczeństwo sieci drogowej przeprowadza się co najmniej

raz na trzy lata.

2.

Klasyfikację odcinków dróg ze względu na koncentrację wypadków śmiertelnych przeprowadza

się, w odniesieniu do natężenia ruchu, dla odcinków dróg pozostających w użytkowaniu

nie mniej niż trzy lata.

3.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, metodę dokonywania

klasyfikacji, o których mowa w ust. 1, mając na uwadze liczbę wypadków drogowych,

natężenie ruchu, rodzaj ruchu oraz poprawę poziomu bezpieczeństwa użytkowników dróg,

a także zmniejszenie kosztów wypadków drogowych.

4.

Wyniki klasyfikacji, o których mowa w ust. 1, podlegają ocenie wykonywanej przez zespół

ekspertów powoływany przez zarządcę drogi. W skład zespołu ekspertów wchodzi co najmniej

jedna osoba posiadająca kwalifikacje i doświadczenie wymienione w art. 24n ust. 2

pkt 4 i 5.

5.

Zespół ekspertów, po przeprowadzeniu wizytacji w terenie, przedstawia zarządcy drogi

propozycję działań, które należy podjąć w celu poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego,

mając na uwadze propozycje działań przedstawione po przeprowadzeniu ostatniej klasyfikacji,

o której mowa w ust. 1, oraz sprawozdań, o których mowa w art. 130b ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

6.

Zarządca drogi przeprowadza analizę kosztów i korzyści proponowanych działań, o których

mowa w ust. 5. Działania wybrane przez zarządcę drogi są realizowane w ramach dostępnych

środków finansowych.

7.

Zarządca drogi jest obowiązany do poinformowania uczestników ruchu drogowego o wynikach

klasyfikacji, o której mowa w ust. 2, na swojej stronie podmiotowej Biuletynu Informacji

Publicznej.

1.

Audytorem bezpieczeństwa ruchu drogowego jest osoba, która posiada certyfikat audytora

bezpieczeństwa ruchu drogowego.

2.

Certyfikat audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego może uzyskać osoba, która

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

korzysta z pełni praw publicznych;

3)

nie została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne

przestępstwo skarbowe;

4)

posiada wyższe wykształcenie techniczne w zakresie budownictwa drogowego, inżynierii

ruchu drogowego lub transportu;

5)

posiada co najmniej 5-letnią praktykę w zakresie projektowania dróg, inżynierii ruchu

drogowego, zarządzania drogami, zarządzania ruchem drogowym lub opiniowania projektów

drogowych pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego;

6)

posiada zaświadczenie o ukończeniu szkolenia i zdaniu egzaminu na audytora bezpieczeństwa

ruchu drogowego.

3.

Audytor bezpieczeństwa ruchu drogowego ma obowiązek stałego podnoszenia kwalifikacji

zawodowych na szkoleniach okresowych co najmniej raz na trzy lata.

4.

Szkolenia zakończone egzaminem, o których mowa w ust. 2 pkt 6, oraz szkolenia okresowe,

o których mowa w ust. 3, przeprowadzają uczelnie w rozumieniu ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce

(Dz. U. z 2021 r. poz. 478 i 619) prowadzące studia drugiego stopnia z zakresu budownictwa drogowego oraz instytuty

badawcze posiadające kategorię naukową A+ albo A, działające w zakresie budownictwa

drogowego na podstawie ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych.

5.

(uchylony)

6.

Certyfikat audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego wydaje, na wniosek kandydata na

audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego, na okres trzech lat minister właściwy do

spraw transportu, po dostarczeniu przez tego kandydata oświadczenia o spełnieniu wymogów,

o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, oraz dokumentów potwierdzających spełnienie wymogów,

o których mowa w ust. 2 pkt 3-6.

7.

Certyfikat audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego jest przedłużany na kolejne trzy

lata na wniosek audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego po dostarczeniu potwierdzenia

ukończenia szkolenia okresowego, o którym mowa w ust. 3, oświadczenia o spełnieniu

wymogów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, oraz dokumentu potwierdzającego spełnienie

wymogu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3.

7a.

Rozpatrując wniosek, o którym mowa w ust. 6 i 7, minister właściwy do spraw transportu

wykonuje obowiązek, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, przy

pierwszej czynności skierowanej do osoby składającej wniosek, chyba że posiada ona

te informacje, a ich zakres lub treść nie uległy zmianie.

8.

Minister właściwy do spraw transportu odmawia w drodze decyzji administracyjnej

1)

wydania certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego w przypadku niespełnienia

któregokolwiek z wymogów, o których mowa w ust. 2;

2)

przedłużenia certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego w przypadku niespełnienia

któregokolwiek z wymogów, o których mowa w ust. 7.

9.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób przeprowadzania i zakres programowy szkolenia zakończonego egzaminem, o którym

mowa w ust. 2 pkt 6,

2)

sposób przeprowadzania i zakres programowy szkolenia okresowego, o którym mowa w ust.

3,

3)

wzór certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego

- mając na uwadze zapewnienie odpowiedniego poziomu edukacyjnego szkoleń oraz jednolitego

wzoru dokumentu.

Audytor bezpieczeństwa ruchu drogowego traci certyfikat audytora bezpieczeństwa ruchu

drogowego w przypadku

1)

skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;

2)

pozbawienia praw publicznych;

3)

całkowitego lub częściowego ubezwłasnowolnienia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 2 lit. e w zakresie art. 37a ust. 33 i art. 3 pkt 6 w zakresie art. 13iba

ust. 11, które wchodzą w życie po upływie 60 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 3 pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2021 r.;

3)

art. 1 pkt 2 lit. a, d i e w zakresie art. 37a ust. 9-27, ust. 28 pkt 1 lit. a, ust.

30, 34 i 35, które wchodzą w życie z dniem 1 grudnia 2021 r.

1.

Budowa, przebudowa, remont, utrzymanie i ochrona skrzyżowań dróg różnej kategorii,

wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi w pasie drogowym oraz urządzeniami bezpieczeństwa

i organizacji ruchu, związanymi z funkcjonowaniem tego skrzyżowania, należy do zarządcy

drogi właściwego dla drogi wyższej kategorii.

2.

Koszt budowy lub przebudowy skrzyżowania, o którym mowa w ust. 1, wraz z koniecznymi

drogowymi obiektami inżynierskimi w pasie drogowym oraz urządzeniami bezpieczeństwa

i organizacji ruchu, związanymi z funkcjonowaniem tego skrzyżowania, ponosi zarządca

drogi, który wystąpił z inicjatywą budowy lub przebudowy takiego skrzyżowania.

3.

Budowa, przebudowa, remont, utrzymanie i ochrona skrzyżowania autostrady lub drogi

ekspresowej z innymi drogami publicznymi, wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi

w pasie drogowym oraz urządzeniami bezpieczeństwa i organizacji ruchu, związanymi

z funkcjonowaniem tego skrzyżowania, należy do zarządcy autostrady lub drogi ekspresowej.

4.

Koszt budowy lub przebudowy skrzyżowania, o którym mowa w ust. 3, wraz z koniecznymi

drogowymi obiektami inżynierskimi w pasie drogowym oraz urządzeniami bezpieczeństwa

i organizacji ruchu, związanymi z funkcjonowaniem tego skrzyżowania, ponosi zarządca

drogi, który wystąpił z inicjatywą budowy lub przebudowy takiego skrzyżowania.

Budowa, przebudowa, remont, utrzymanie i ochrona budowli brzegowych przepraw promowych

zlokalizowanych w ciągu drogi wraz z urządzeniami i instalacjami oraz jednostkami

przeprawowymi (promami) należy do zarządcy tej drogi.

1.

Do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na

podstawie przepisów dotychczasowych

1)

w przypadkach, o których mowa w art. 25 i art. 26,

2)

dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wydano ostateczną decyzję

o pozwoleniu na budowę albo dokonano skutecznego zgłoszenia

- przepisy ustaw zmienianych w art. 1-4, art. 6 oraz art. 8-24 stosuje się w brzmieniu

dotychczasowym.

2.

Jeżeli projekt budowlany, o którym mowa w ust. 1, wymaga uzgodnienia na podstawie

przepisów ustaw zmienianych w art. 2 oraz w art. 3, uzgodnień tych należy dokonać

na podstawie przepisów tych ustaw w brzmieniu dotychczasowym.

(uchylony)

1.

Budowa, przebudowa, remont, utrzymanie i ochrona skrzyżowań dróg z liniami kolejowymi

w poziomie szyn, wraz z zaporami, urządzeniami sygnalizacyjnymi, znakami kolejowymi,

jak również nawierzchnią drogową w obszarze między rogatkami, a w przypadku ich braku

- w odległości 4 m od skrajnych szyn, należy do zarządu kolei.

2.

Do zarządów kolei należy również

1)

konserwacja znajdującej się nad skrajnią kolejową dolnej części konstrukcji wiaduktów

drogowych, łącznie z urządzeniami zabezpieczającymi;

2)

budowa i utrzymanie urządzeń odwadniających wiadukty kolejowe nad drogami, łącznie

z urządzeniami odprowadzającymi wodę poza koronę drogi;

3)

budowa skrzyżowań dróg z torami kolejowymi w różnych poziomach w razie budowy nowej

lub zmiany trasy istniejącej linii kolejowej, zwiększenia ilości torów, elektryfikacji

linii, zwiększenia szybkości lub częstotliwości ruchu pociągów.

1.

Budowa, przebudowa, remont, utrzymanie i ochrona torowiska tramwajowego umieszczonego

w pasie drogowym należy do podmiotu zarządzającego torowiskiem tramwajowym.

2.

Podmiot zarządzający torowiskiem tramwajowym, o którym mowa w ust. 1, uzgadnia z zarządcą

drogi warunki wykonania robót na terenie tego torowiska.

1.

Budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych

do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi

na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących

należy do zarządcy drogi.

3.

Zezwolenie na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas nieokreślony,

z zastrzeżeniem ust. 5. W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji

zjazdu i jego parametry techniczne, a w zezwoleniu na przebudowę zjazdu - jego parametry

techniczne, a także zamieszcza się, w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o obowiązku

1)

przed rozpoczęciem robót budowlanych

a)

dokonania czynności wymaganych przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane,

b)

uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym;

2

uzgodnienia z zarządcą drogi projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu

architektoniczno-budowlanego zjazdu - o ile projekt zagospodarowania działki lub terenu

oraz projekt architektoniczno-budowlany jest wymagany.

3a

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dołącza się do wniosku o pozwolenie na budowę

oraz zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych, o których mowa w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

4.

Ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać

drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu

lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony.

5.

Decyzja o wydaniu zezwolenia na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wygasa,

jeżeli w ciągu 3 lat od jego wydania zjazd nie został wybudowany.

6.

Budowa lub przebudowa zjazdu na podstawie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie

wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

1.

Za wybudowanie lub przebudowę zjazdu

1)

bez zezwolenia zarządcy drogi,

2)

o parametrach innych niż określone w zezwoleniu zarządcy drogi

- zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości

10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4.

2.

Karę, o której mowa w ust. 1, zarządca drogi wymierza również za użytkowanie zjazdu

po terminie określonym w zezwoleniu zarządcy drogi.

3.

Termin płatności kary, o której mowa w ust. 1, wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja

ustalająca jej wysokość stała się ostateczna.

Utrzymywanie zjazdów, łącznie ze znajdującymi się pod nimi przepustami, należy do

właścicieli lub użytkowników gruntów przyległych do drogi.

(uchylony)

1.

W przypadku gdy budowa lub przebudowa drogi w miejscu jej przecięcia się z inną drogą

transportu lądowego - z wyjątkiem skrzyżowania z linią kolejową w poziomie szyn, o

którym mowa w art. 28 ust. 1 - wodnego, korytarzem powietrznym w strefie lotniska

lub urządzeniem typu liniowego (w szczególności linią energetyczną lub telekomunikacyjną,

rurociągiem, taśmociągiem) powoduje naruszenie tych obiektów lub urządzeń albo konieczność

zmian dotychczasowego ich stanu, przywrócenie poprzedniego stanu lub dokonanie zmiany

należy do zarządcy drogi, z zastrzeżeniem ust. 2-4.

2.

Koszty przyłączy do urządzeń liniowych w granicach pasa drogowego, z zastrzeżeniem

ust. 4, pokrywa w całości zarządca drogi, a poza tymi granicami właściciel lub użytkownik

urządzeń.

3.

Koszty przełożenia urządzeń liniowych w pasie drogowym, wynikające z naruszenia lub

konieczności zmian stanu dotychczasowego urządzenia liniowego, w wysokości odpowiadającej

wartości tych urządzeń i przy zachowaniu dotychczasowych właściwości użytkowych i

parametrów technicznych, z zastrzeżeniem ust. 4, pokrywa zarządca drogi.

4.

Jeżeli w wyniku uzgodnień zarządcy drogi z zainteresowaną stroną zostaną wprowadzone

ulepszenia urządzeń, koszty tych ulepszeń pokrywa odpowiednio ich właściciel lub użytkownik.

5.

Przekazanie przez zarządcę drogi urządzeń, o których mowa w ust. 2-4, wykonanych w

pasie drogowym, osobie uprawnionej następuje nieodpłatnie, na podstawie protokołu

zdawczo-odbiorczego.

Wykonanie skrzyżowań nowo budowanych lub przebudowywanych obiektów, o których mowa

w art. 32 ust. 1, oraz linii kolejowych, powodujące naruszenie stanu istniejącej drogi

lub konieczność dokonania zmian elementów drogi, należy do inwestora zlecającego budowę

lub przebudowę tych obiektów.

Odległość granicy pasa drogowego od zewnętrznej krawędzi wykopu, nasypu, rowu lub

od innych urządzeń wymienionych w art. 4 pkt 1 i 2 powinna wynosić co najmniej 0,75

m, a dla autostrad i dróg ekspresowych - co najmniej 2 m.

1.

Zarządca drogi sporządza i weryfikuje okresowo plany rozwoju sieci drogowej i przekazuje

je, niezwłocznie po sporządzeniu, organom właściwym w sprawie sporządzania planu zagospodarowania

przestrzennego.

2.

W planach zagospodarowania przestrzennego województwa i miejscowych planach zagospodarowania

przestrzennego przeznacza się pod przyszłą budowę dróg pas terenu o szerokości uwzględniającej

ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem.

3.

Zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą

na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę

sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w

zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą.

4.

W pasie terenu, o którym mowa w ust. 2, mogą być wznoszone tylko tymczasowe obiekty

budowlane oraz urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi. Ich usunięcie

w wypadku budowy drogi następuje na koszt właściciela, bez odszkodowania.

5.

Nieruchomości położone w pasie, o którym mowa w ust. 2, stanowiące własność Skarbu

Państwa, przeznaczone pod przyszłą budowę drogi, nie mogą być zbyte bez zgody właściwego

zarządcy drogi.

Do spraw uregulowanych w ustawach zmienianych w art. 2-4, art. 6 oraz art. 8-24, wszczętych

i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy

dotychczasowe.

W przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z

warunkami podanymi w tym zezwoleniu, lub bez zawarcia odpłatnej umowy cywilnoprawnej,

o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, lub niezgodnie z warunkami tej umowy, właściwy

zarządca drogi orzeka, w drodze decyzji administracyjnej, o jego przywróceniu do stanu

poprzedniego. Przepisu tego nie stosuje się w przypadku zajęcia pasa drogowego bez

zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami podanymi w tym zezwoleniu, wymagającego

podjęcia przez właściwy organ nadzoru budowlanego decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego.

(uchylony)

1.

Istniejące w pasie drogowym obiekty budowlane i urządzenia niezwiązane z gospodarką

drogową lub obsługą ruchu, które nie powodują zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego

i nie zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi, mogą pozostać w dotychczasowym stanie.

2

Przebudowa lub remont obiektów budowlanych lub urządzeń, o których mowa w ust. 1,

wymaga zgody zarządcy drogi, a w przypadku gdy planowane roboty są objęte obowiązkiem

uzyskania pozwolenia na budowę, również uzgodnienia projektu zagospodarowania działki

lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego.

3.

Wyrażenie zgody, o której mowa w ust. 2, powinno nastąpić w terminie 14 dni od dnia

wystąpienia z wnioskiem o taką zgodę. Niezajęcie stanowiska w tym terminie uznaje

się jako wyrażenie zgody. Odmowa wyrażenia zgody następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

5 pkt 2 lit. b w zakresie art. 7 ust. 8g

1.

Zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie

lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać

bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się

1)

lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów

niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

2)

włóczenia po drogach oraz porzucania na nich przedmiotów lub używania pojazdów niszczących

nawierzchnię drogi;

3)

poruszania się po drogach pojazdów nienormatywnych bez wymaganego zezwolenia lub w

sposób niezgodny z przepisami ruchu drogowego;

4)

samowolnego ustawiania, zmieniania i uszkadzania znaków drogowych i urządzeń ostrzegawczo-zabezpieczających;

5)

umieszczania reklam

a)

imitujących znaki i sygnały drogowe oraz urządzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego,

b)

poza obszarem zabudowanym, z wyłączeniem parkingów i miejsc obsługi podróżnych;

6)

umieszczania urządzeń zastępujących obowiązujące znaki drogowe;

7)

niszczenia rowów, skarp, nasypów i wykopów oraz samowolnego rozkopywania drogi;

8)

zaorywania lub zwężania w inny sposób pasa drogowego;

9)

odprowadzania wody i ścieków z urządzeń melioracyjnych, gospodarskich lub zakładowych

do rowów przydrożnych lub na jezdnię drogi;

10)

wypasania zwierząt gospodarskich;

11)

rozniecania ognisk w pobliżu drogowych obiektów inżynierskich i przepraw promowych

oraz przejeżdżania przez nie z otwartym ogniem;

12)

usuwania, niszczenia i uszkadzania zadrzewień przydrożnych.

1a.

Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy

infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. z 2021 r. poz. 576) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii

elektrycznej, w tym punktów ładowania stanowiących część infrastruktury ładowania

drogowego transportu publicznego, oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także

do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i tych urządzeń,

jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają.

2.

(uchylony)

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych

lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego

oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym

w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia

umowy, o której mowa w ust. 7 lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Jednakże właściwy zarządca

drogi

1)

może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury,

o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie

bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych

lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie

budowy, przebudowy lub remontu dróg;

1a)

odmawia wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej,

jeżeli w kanale technologicznym istnieją wolne zasoby;

2)

odmawia wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym reklam, jeżeli ich umieszczenie

mogłoby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń, lub zmniejszenie

jej trwałości, lub zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego oraz w przypadkach, gdy

reklamy nie spełniają warunków, o których mowa w art. 42a.

3a.

W decyzji, o której mowa w ust. 3, określa się w szczególności: rodzaj inwestycji,

sposób, miejsce i warunki jej umieszczenia w pasie drogowym oraz pouczenie inwestora,

że przed rozpoczęciem robót budowlanych jest zobowiązany do

1)

uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy albo wykonywania robót budowlanych;

2

uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu zagospodarowania

działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego obiektu lub urządzenia,

o którym mowa w ust. 3;

3)

uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, dotyczącego prowadzenia

robót w pasie drogowym lub na umieszczenie w nim obiektu lub urządzenia.

3aa.

W przypadku gdy decyzja, o której mowa w ust. 3, dotyczy lokalizacji w pasie drogowym

infrastruktury telekomunikacyjnej, w decyzji tej określa się dodatkowo, czy w okresie

4 lat od jej wydania planowana jest budowa, przebudowa lub remont odcinka drogi, którego

dotyczy decyzja, o ile wynika to wprost z uchwały budżetowej jednostki samorządu terytorialnego,

wieloletniej prognozy finansowej jednostki samorządu terytorialnego, programu wieloletniego

wydanego na podstawie art. 136 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2021 r. poz. 305) lub planów, o których mowa w art. 20 pkt 1 lub 2 niniejszej ustawy.

3b.

W przypadku gdy właściwy organ nie wyda decyzji, o której mowa w ust. 3, w terminie

65 dni od dnia złożenia wniosku, a w odniesieniu do infrastruktury telekomunikacyjnej

w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne - w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku, organ wyższego stopnia, a w przypadku

braku takiego organu - organ nadzorujący, wymierza temu organowi, w drodze postanowienia,

na które przysługuje zażalenie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki.

3ba.

Kary pieniężne nałożone przez organy, o których mowa w ust. 3b, są przekazywane na

wyodrębnione rachunki bankowe tych organów.

3bb.

Środki z kar, o których mowa w ust. 3b, gromadzone na wyodrębnionych rachunkach bankowych,

o których mowa w ust. 3ba, są przekazywane w terminie 2 dni roboczych następujących

po upływie tygodnia, w którym wpłynęły, na rachunek

1)

Krajowego Funduszu Drogowego - w przypadku gdy kara nałożona została na zarządcę drogi,

o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 1;

2

Rządowego Funduszu Rozwoju Dróg - w przypadku gdy kara nałożona została na zarządcę

drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5.

3c.

Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia, o którym

mowa w ust. 3b. W przypadku nieuiszczenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 3b,

podlega ona ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

3d.

Do terminu, o którym mowa w ust. 3b, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach

prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów

opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

4.

Utrzymanie obiektów i urządzeń, o których mowa w ust. 3, należy do ich posiadaczy.

5.

Jeżeli budowa, przebudowa lub remont drogi wymaga przełożenia urządzenia lub obiektu,

o którym mowa w ust. 3, koszt tego przełożenia ponosi jego właściciel.

5a.

Z zastrzeżeniem art. 32 ust. 3, jeżeli budowa, przebudowa lub remont drogi wymaga

przełożenia infrastruktury telekomunikacyjnej umieszczonej w pasie drogowym, koszt

tego przełożenia ponosi

1)

zarządca drogi - w przypadku gdy nie upłynęły 4 lata od dnia wydania decyzji, o której

mowa w ust. 3, pod warunkiem zachowania dotychczasowych właściwości użytkowych oraz

parametrów technicznych infrastruktury telekomunikacyjnej;

2)

właściciel infrastruktury telekomunikacyjnej - w przypadku gdy

a)

upłynęły 4 lata od dnia wydania decyzji, o której mowa w ust. 3,

b)

na żądanie właściciela wprowadzono ulepszenia w infrastrukturze telekomunikacyjnej,

c)

infrastruktura telekomunikacyjna została zlokalizowana w pasie drogowym, mimo że zarządca

drogi zawarł w decyzji, o której mowa w ust. 3, informację o planowanej w okresie

4 lat budowie, przebudowie lub remoncie odcinka drogi, którego dotyczy decyzja.

6.

Zarządca drogi jest obowiązany zlokalizować kanał technologiczny w pasie drogowym

w trakcie

1)

budowy dróg publicznych;

2)

przebudowy dróg publicznych, chyba że w pasie drogowym przebudowywanej drogi zostały

już zlokalizowane kanalizacja kablowa lub kanał technologiczny.

6a.

(uchylony)

6b.

(uchylony)

6c.

Minister właściwy do spraw informatyzacji, na wniosek zarządcy drogi w drodze decyzji,

zwalnia zarządcę z obowiązku budowy kanału technologicznego, jeżeli w pobliżu pasa

drogowego istnieje już kanał technologiczny lub linia światłowodowa, posiadające wolne

zasoby wystarczające do zaspokojenia potrzeb społecznych w zakresie dostępu do usług

szerokopasmowych lub w sytuacji, gdy lokalizowanie kanału technologicznego byłoby

ekonomicznie nieracjonalne lub technicznie niemożliwe. Wniosek do ministra właściwego

do spraw informatyzacji składa się najpóźniej na 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku

o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o zezwoleniu na realizację inwestycji

drogowej, o pozwoleniu na budowę albo przed dniem zgłoszenia przebudowy dróg.

6d.

Niezwłocznie po wybudowaniu kanału technologicznego, a jeszcze przed jego udostępnieniem

innym podmiotom, zarządca drogi przekazuje Prezesowi UKE informację o przebiegu nowo

zlokalizowanego kanału technologicznego.

6e.

Zarządca drogi, na wniosek Prezesa UKE lub przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, udziela

informacji o kanałach technologicznych zlokalizowanych w pasie drogowym na obszarze

jego właściwości.

7.

Zarządca drogi udostępnia kanał technologiczny na pisemny wniosek podmiotu, który

zgłosił zainteresowanie jego udostępnieniem, w drodze decyzji, w której określa warunki

udostępnienia tego kanału.

7a.

W przypadku gdy funkcję zarządcy autostrady płatnej pełni spółka, o której mowa w

art. 19 ust. 3, albo funkcję zarządcy drogi pełni drogowa spółka specjalnego przeznaczenia,

o której mowa w ustawie z dnia 12 stycznia 2007 r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia, kanały technologiczne udostępnia się za opłatą, w drodze umowy dzierżawy lub najmu.

Przepisy ust. 7h i 7i stosuje się odpowiednio.

7aa.

W przypadku niezawarcia umowy, o której mowa w ust. 7a, w terminie 30 dni od dnia

złożenia wniosku o udostępnienie kanału technologicznego każda ze stron może zwrócić

się do Prezesa UKE z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie udostępnienia tego kanału.

Przepis art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych

(Dz. U. z 2021 r. poz. 777 i 784) stosuje się odpowiednio.

7ab.

Decyzja w sprawie udostępnienia kanału technologicznego określa w szczególności

1)

imię i nazwisko oraz adres albo nazwę i adres siedziby wnioskodawcy;

2)

lokalizację kanału technologicznego;

3)

zakres udostępnienia kanału technologicznego;

4)

planowany okres udostępnienia kanału technologicznego;

5)

wysokość opłaty za udostępnienie kanału technologicznego oraz sposób jej uiszczania.

7ac.

Zarządca drogi odmawia, w drodze decyzji, udostępnienia kanału technologicznego w

przypadku braku wolnych zasobów w tym kanale.

7ad.

Do decyzji, o której mowa w ust. 7, stosuje się przepisy działu II rozdziału 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów o milczącym załatwieniu sprawy.

7b.

(uchylony)

7c.

(uchylony)

7d.

(uchylony)

7e.

(uchylony)

7f.

Przepisu art. 40 ust. 3 nie stosuje się do linii telekomunikacyjnych i elektroenergetycznych

oraz innych urządzeń umieszczanych w kanale technologicznym.

7g.

Za udostępnienie kanału technologicznego lub jego części pobiera się opłatę.

7h.

Opłatę za udostępnienie kanału technologicznego ustala się jako iloczyn liczby metrów

bieżących udostępnionego kanału technologicznego i stawki opłaty za udostępnienie

1 mb kanału technologicznego, pobieranej za każdy rok jego udostępnienia, przy czym

za udostępnienie kanału technologicznego na okres krótszy niż rok opłata obliczana

jest proporcjonalnie do liczby dni udostępnienia kanału technologicznego.

7i.

Stawki opłat za udostępnienie 1 mb kanału technologicznego za każdy rok jego udostępniania

nie mogą przekroczyć

1)

7,00 zł - w przypadku rury osłonowej;

2)

5,50 zł - w przypadku rury światłowodowej;

3)

1,00 zł - w przypadku mikrorury wchodzącej w skład wiązki mikrorur.

7j.

Opłatę za udostępnienie kanału technologicznego, za pierwszy rok jego udostępniania,

uiszcza się w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o udostępnieniu kanału technologicznego

stała się ostateczna, a za lata następne - w terminie do dnia 15 stycznia każdego

roku, z góry za dany rok.

7k.

Minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku o udostępnienie kanału

technologicznego, rodzaje dokumentów dołączanych do tego wniosku, wysokość stawek

opłat za udostępnienie 1 mb kanału technologicznego oraz sposób obliczania opłaty

za częściowe udostępnienie kanału technologicznego, biorąc pod uwagę poziom uzasadnionych

kosztów budowy i eksploatacji kanału technologicznego, jego wypełnienie kablem lub

kanalizacją kablową oraz potrzeby rozwoju telekomunikacji, w szczególności w zakresie

szerokopasmowego dostępu do Internetu.

8.

Wykonywanie zadań związanych z zarządzaniem i utrzymywaniem kanałów technologicznych,

o których mowa w ust. 6, zarządca drogi może powierzyć, w drodze umowy, podmiotowi

wyłonionemu w drodze przetargu, z zachowaniem przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych lub w trybie określonym w ustawie z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi.

1.

Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem

i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej

- zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22

ust. 2, 2a lub 2c.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy

1)

prowadzenia robót w pasie drogowym;

2)

umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z

potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

3)

umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania

drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;

4)

zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt

1-3.

2a.

W przypadku robót budowlanych prowadzonych w ramach koordynacji robót budowlanych,

o której mowa w art. 36a ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, dwóch lub więcej zajmujących pas drogowy może złożyć do zarządcy drogi wspólny wniosek

o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt

1, a zarządca drogi może wydać decyzję administracyjną o zezwoleniu na zajęcie pasa

drogowego, w której określi prawa i obowiązki każdego z zajmujących pas drogowy.

2b.

W przypadku gdy właściwy organ nie wyda decyzji, o której mowa w ust. 1, w odniesieniu

do infrastruktury telekomunikacyjnej i decyzji, o której mowa w ust. 2a, w terminie

30 dni od dnia złożenia wniosku, organ wyższego stopnia, a w przypadku braku takiego

organu - organ nadzorujący, wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które

przysługuje zażalenie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki.

2c.

Do kar, o których mowa w ust. 2b, przepisy art. 39 ust. 3ba-3d stosuje się odpowiednio.

3.

Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę.

4.

Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 4, ustala

się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki

opłaty za zajęcie 1 m

5.

Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, ustala się

jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut

poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie 1 m

6.

Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się

jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut

poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego

i stawki opłaty za zajęcie 1 m

6a.

Nie pobiera się opłaty za zajęcie pasa drogowego w związku z umieszczaniem w pasie

drogowym tablic informujących o nazwie formy ochrony przyrody, o których mowa w art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz znaków informujących o formie ochrony zabytków.

6b.

Opłatę za zajęcie pasa drogowego, o której mowa w ust. 6, powiększa się, od dnia wprowadzenia

opłaty reklamowej przez radę gminy, o wysokość opłaty reklamowej, o której mowa w

art. 17a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 oraz z 2021 r. poz. 401).

6c.

Od linii telekomunikacyjnych lub elektroenergetycznych umieszczonych w kanalizacji

kablowej nie pobiera się opłaty, o której mowa w ust. 5.

7.

Minister właściwy do spraw transportu, w drodze rozporządzenia, ustala, z uwzględnieniem

przepisów o pomocy publicznej, dla dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor

Dróg Krajowych i Autostrad, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m

8.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla

dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty

za zajęcie 1 m

9.

Przy ustalaniu stawek, o których mowa w ust. 7 i 8, uwzględnia się

1)

kategorię drogi, której pas drogowy zostaje zajęty;

2)

rodzaj elementu zajętego pasa drogowego;

3)

procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni;

4)

rodzaj zajęcia pasa drogowego;

5)

rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym.

10.

Zajęcie pasa drogowego o powierzchni mniejszej niż 1 m

11.

Opłatę, o której mowa w ust. 3, ustala, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy

zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. W sytuacji, o

której mowa w ust. 2a, opłatę, o której mowa w ust. 3, ustala się proporcjonalnie

do planowanego okresu zajęcia pasa drogowego przez każdego z zajmujących pas drogowy,

wskazanego przez nich we wspólnym wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

Ustalając opłatę, właściwy zarządca drogi uwzględnia także ustalenia umowy, o której

mowa w art. 50a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

(Dz. U. z 2020 r. poz. 713 i 1378 oraz z 2021 r. poz. 1038), art. 50a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym

(Dz. U. z 2020 r. poz. 920 oraz z 2021 r. poz. 1038) i art. 59a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1668 oraz z 2021 r. poz. 1038).

12.

Za zajęcie pasa drogowego

1)

bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust.

2, 2a lub 2c,

2)

z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie,

o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c,

3)

o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której

mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c

- zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości

10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.

13.

Termin uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 3, oraz kary, o której mowa w ust.

12, wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca ich wysokość stała się ostateczna,

z zastrzeżeniem ust. 13a.

13a.

Opłatę roczną, o której mowa w ust. 5, za pierwszy rok umieszczenia urządzenia w pasie

drogowym uiszcza się w terminie określonym w ust. 13, a za lata następne w terminie

do dnia 15 stycznia każdego roku, z góry za dany rok.

14.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w razie konieczności usunięcia awarii urządzeń niezwiązanych

z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, a znajdujących się

w pasie drogowym. Po zlokalizowaniu awarii prowadzący roboty niezwłocznie zawiadamia

o tym zarządcę drogi i w porozumieniu z nim określa termin i powierzchnię zajętego

pasa drogowego.

14a.

Zarządca drogi określa, w drodze decyzji administracyjnej, warunki zajęcia pasa drogowego,

o którym mowa w ust. 14, oraz warunki jego przywrócenia do stanu poprzedniego, a także

ustala wysokość opłaty, o której mowa w ust. 4.

14aa.

Do decyzji, o której mowa w ust. 14a, stosuje się przepisy działu II rozdziału 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów o milczącym załatwieniu sprawy.

14b.

Za wejście w pas drogowy, o którym mowa w ust. 14, bez zawiadomienia zarządcy drogi,

przekroczenie ustalonego terminu i powierzchni zajęcia pasa drogowego zarządca drogi

wymierza karę pieniężną zgodnie z ust. 12.

15.

Zajmujący pas drogowy jest obowiązany zapewnić bezpieczne warunki ruchu i przywrócić

pas do poprzedniego stanu użyteczności w określonym terminie.

16.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa warunki niezbędne do udzielania zezwoleń

na zajmowanie pasa drogowego na cele, o których mowa w ust. 2, mając na względzie

bezpieczeństwo użytkowania i ochronę dróg.

1.

Opłaty określone w art. 13 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 13f ust. 1, art. 39 ust. 7ab

pkt 5 i art. 40 ust. 3 oraz kary pieniężne określone w art. 29a ust. 1 i 2 oraz w

art. 40 ust. 12, a także opłaty z tytułu umów zawieranych na podstawie art. 22 ust.

2 są przekazywane odpowiednio do budżetów jednostek samorządu terytorialnego lub na

wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad.

1a.

W przypadku zawarcia umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym opłaty pobierane przez

partnera prywatnego, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 2 pkt 1,

oraz opłata dodatkowa, o której mowa w art. 13f ust. 1, stanowią przychody partnera

prywatnego.

1b.

W przypadku powierzenia drogowej spółce specjalnego przeznaczenia pobierania opłat,

o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1, mogą one stanowić przychód tej spółki, jeżeli

umowa, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 2007 r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia, tak stanowi.

1c

Kary pieniężne określone w art. 13k ust. 1-2d są przekazywane na wyodrębniony rachunek

pomocniczy Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

1ca

Opłaty elektroniczne oraz kary grzywny, o których mowa w art. 13na ust. 1 i art. 13naa

ust. 1 i 2, są przekazywane na wyodrębniony rachunek pomocniczy urzędu obsługującego

ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Szef KAS przekazuje wpłacone opłaty

elektroniczne i kary grzywny na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego.

1d.

Środki uzyskane z opłat za postój pojazdów samochodowych w śródmiejskiej strefie płatnego

parkowania, w wysokości nie mniejszej niż 65% tych opłat, oraz środki z opłat dodatkowych,

o których mowa w art. 13f ust. 1, pobranych z tytułu nieuiszczenia opłaty, o której

mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, gmina przeznacza wyłącznie na sfinansowanie poprawy

publicznego transportu zbiorowego, budowę lub przebudowę infrastruktury pieszej lub

rowerowej lub zieleń i zadrzewienia w gminie.

1e.

Środki, o których mowa w ust. 1d, gmina gromadzi na wydzielonym rachunku.

2.

(uchylony)

3.

Środki z opłat i kar pieniężnych, gromadzone na wyodrębnionym rachunku bankowym Generalnej

Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, o którym mowa w ust. 1, oraz środki z kar, gromadzone

na wyodrębnionym rachunku bankowym Głównego Inspektora Transportu Drogowego, o którym

mowa w ust. 1c, są przekazywane w terminie dwóch dni roboczych następujących po zakończeniu

tygodnia, w którym wpłynęły, na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego, z przeznaczeniem

na budowę lub przebudowę dróg krajowych, drogowych obiektów inżynierskich i przepraw

promowych oraz na zakup urządzeń do ważenia pojazdów.

4.

Środki z opłat elektronicznych są przekazywane na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego.

5

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb, sposób, termin oraz warunki wnoszenia opłaty elektronicznej i jej rozliczania,

2)

tryb, sposób i termin dokonywania zwrotu opłaty elektronicznej w przypadku gdy opłata

ta została wniesiona w kwocie wyższej niż należna oraz nienależnie pobranej opłaty

elektronicznej,

3)

tryb, sposób i termin przekazywania opłat elektronicznych oraz kar grzywny, o których

mowa w art. 13na ust. 1 i art. 13naa ust. 1 i 2, na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego,

4)

przypadki, w których ustanawiane jest zabezpieczenie należności z tytułu opłat elektronicznych,

formę i sposób jego ustalania oraz tryb, sposób i termin dokonywania zwrotu tego zabezpieczenia

- mając na uwadze sprawny pobór opłat elektronicznych, efektywną obsługę i zabezpieczenie

wpływów do Krajowego Funduszu Drogowego, o którym mowa w ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym, oraz technologię wykorzystaną w systemie elektronicznego poboru opłat elektronicznych.

(uchylony)

(uchylony)

1

W przypadku nieterminowego uiszczenia opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3

uiszczanych w trybie płatności okresowej z zabezpieczeniem, o której w mowa przepisach

wydanych na podstawie art. 40a ust. 5, opłat, o których mowa w art. 39 ust. 7ab pkt

5 i art. 40 ust. 3, opłat wynikających z umów zawieranych zgodnie z art. 22 ust. 2

oraz kar pieniężnych, o których mowa 13k ust. 1-2d, art. 29a ust. 1 i 2 i art. 40

ust. 12, pobiera się odsetki ustawowe za opóźnienie.

2.

Opłaty, o których mowa w art. 39 ust. 7ab pkt 5 i art. 40 ust. 3, wraz z odsetkami

ustawowymi za opóźnienie, opłaty, o których mowa w art. 13f ust. 1, oraz kary pieniężne,

o których mowa 13k ust. 1-2d, art. 29a ust. 1 i 2 i art. 40 ust. 12, wraz z odsetkami

ustawowymi za opóźnienie podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w

ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

3.

Obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 13f ust. 1, art. 39 ust. 7ab pkt

5 i art. 40 ust. 3, oraz kar pieniężnych, o których mowa 13k ust. 1-2d, art. 29a ust.

1 i 2 i art. 40 ust. 12, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od ostatniego dnia

roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone.

1.

Organ, który udzielił zezwolenia, o którym mowa w art. 40 ust. 1, na cele związane

z infrastrukturą telekomunikacyjną, przenosi, w drodze decyzji, na rzecz podmiotu

będącego nabywcą tej infrastruktury, na jego wniosek, prawa i obowiązki wynikające

z tego zezwolenia.

2.

Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy działu II rozdziału 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

3.

Sprawę przeniesienia praw i obowiązków wynikających z zezwolenia, o którym mowa w

art. 40 ust. 1, na cele związane z infrastrukturą telekomunikacyjną uznaje się za

załatwioną milcząco w sposób w całości uwzględniający żądania podmiotu występującego

z wnioskiem, jeżeli w terminie 30 dni od daty doręczenia wniosku właściwemu organowi

organ ten nie wyda decyzji w sprawie przeniesienia praw i obowiązków wynikających

z zezwolenia, o którym mowa w art. 40 ust. 1, na cele związane z infrastrukturą telekomunikacyjną.

(uchylony)

1.

Po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej

osi napędowej do 11,5 t, z uwzględnieniem art. 41a ust. 1 oraz z wyjątkiem określonym

w art. 41b ust. 1.

2.

Dopuszcza się wprowadzenie albo ustanowienie zakazu ruchu pojazdów o dopuszczalnym

nacisku pojedynczej osi napędowej powyżej 10 t albo powyżej 8 t

1)

po określonej drodze publicznej lub jej odcinku,

2)

w strefie obejmującej co najmniej dwie drogi publiczne lub ich odcinki

- zwanego dalej „zakazem”.

3.

Zakaz, o którym mowa w ust. 2

1)

pkt 1 - wprowadza właściwy zarządca drogi za pośrednictwem znaku drogowego;

2)

pkt 2 - ustanawia właściwa rada gminy (miasta) w drodze uchwały.

4.

Wprowadzenie albo ustanowienie zakazu jest dopuszczalne na drogach publicznych lub

ich odcinkach, których parametry techniczne lub stan techniczny konstrukcji nawierzchni

jezdni nie są dostosowane do ruchu pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi

napędowej powyżej 10 t albo powyżej 8 t, spełniających co najmniej jedną z następujących

przesłanek

1)

droga lub jej odcinek przebiega przez obszar, na którym znajduje się

a)

forma ochrony przyrody, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 lub 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub graniczy z takim obszarem,

b)

wyjście

-

ze żłobka lub klubu dziecięcego, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3

(Dz. U. z 2021 r. poz. 75 i 952), lub

-

z przedszkola w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe

(Dz. U. z 2021 r. poz. 1082), lub

-

ze szkoły w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, do której uczęszczają dzieci w wieku do lat 15, lub

-

z placówki opiekuńczo-wychowawczej, o której mowa w art. 93 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie

pieczy zastępczej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 821 oraz z 2021 r. poz. 159 i 1006), do której uczęszczają dzieci w wieku do lat 15,

c)

zabytek nieruchomy objęty formą ochrony zabytków, o której mowa w art. 7 pkt 1 lub 1a ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad

zabytkami

(Dz. U. z 2021 r. poz. 710 i 954), lub graniczy z takim obszarem;

2)

droga lub jej odcinek przebiega przez teren intensywnej zabudowy mieszkaniowej określonej

w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - w

studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy;

3)

droga lub jej odcinek przebiega przez uzdrowisko albo obszar ochrony uzdrowiskowej

w rozumieniu odpowiednio art. 2 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach

i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1662 oraz z 2021 r. poz. 36 i 97) lub graniczy z takim uzdrowiskiem albo obszarem ochrony uzdrowiskowej;

4)

droga lub jej odcinek przebiega przez obszar górniczy w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1064, 1339 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 234, 784 i 914) lub graniczy z takim obszarem;

5)

droga lub jej odcinek przebiega przez teren zagrożony ruchami masowymi ziemi, o którym

mowa w art. 110a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1219, z późn. zm., lub teren, na którym występują te ruchy;

6)

droga lub jej odcinek przebiega przy obiekcie budowlanym, dla którego wstrząsy lub

drgania wynikające z ruchu pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej

powyżej 8 t mogą powodować uszkodzenie tego obiektu;

7)

droga lub jej odcinek graniczy

a)

z obszarem, na którym znajduje się szpital w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. z 2021 r. poz. 711),

b)

ze strefą ochronną Pomnika Zagłady, o której mowa w art. 3 ustawy z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów

zagłady

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2120).

5.

Wprowadzenie albo ustanowienie zakazu jest dopuszczalne także na drogach publicznych

lub ich odcinkach, które

1)

nie posiadają chodnika, bezkolizyjnego przejścia dla pieszych lub przejścia dla pieszych

wyposażonego w sygnalizację świetlną oraz

2)

przebiegają przez obszar, na którym znajduje się wyjście z obiektu wymienionego w

ust. 4 pkt 1 lit. b.

6.

Zakaz może być wprowadzony albo ustanowiony wyłącznie na drodze publicznej lub jej

odcinku, które spełniają wymagania określone w ust. 4 albo 5.

7.

Nie można wprowadzić ani ustanowić zakazu na

1)

drogach publicznych lub ich odcinkach, które zostały wybudowane lub przebudowane z

udziałem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, przez okres 5 lat od dnia

oddania drogi lub jej odcinka do użytkowania;

2)

drogach publicznych lub ich odcinkach w transeuropejskiej sieci drogowej;

3)

drogach krajowych lub ich odcinkach, z wyjątkiem dróg krajowych zarządzanych przez

prezydentów miast na prawach powiatu.

8.

Zakazu nie stosuje się do

1)

autobusów;

2)

pojazdów biorących udział w akcjach ratowniczych oraz przy bezpośredniej likwidacji

skutków klęsk żywiołowych;

3)

pojazdów zarządców dróg publicznych oraz podmiotów wykonujących obowiązki zarządcy

drogi na jego rzecz z zakresu utrzymania dróg;

4)

pojazdów Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Służby Ochrony Państwa, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby

Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby

Więziennej, Krajowej Administracji Skarbowej wykorzystywanych przez Służbę Celno-Skarbową

oraz jednostek ochrony przeciwpożarowej, wykonujących zadania tych służb lub podmiotów;

5)

pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i państw sojuszniczych;

6)

pojazdów Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie oraz podmiotów wykonujących

na jego rzecz zadania wynikające z ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne

(Dz. U. z 2021 r. poz. 624 i 784).

9.

Zarządca drogi, z zachowaniem zasad niedyskryminacji, może zwolnić z obowiązku przestrzegania

zakazu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, innych użytkowników drogi lub inne rodzaje pojazdów

niż wymienione w ust. 8. Informację o zwolnieniu z obowiązku przestrzegania zakazu

umieszcza się na znaku drogowym, o którym mowa w ust. 3 pkt 1.

10.

Strefa, o której mowa w ust. 2 pkt 2, może obejmować wyłącznie drogi publiczne lub

ich odcinki spełniające wymagania, o których mowa w ust. 4 albo 5.

11.

Ustanowienie strefy, o której mowa w ust. 2 pkt 2, wymaga uzyskania zgody organów

zarządzających drogami i ruchem na drogach publicznych lub ich odcinkach, które mają

znajdować się w tej strefie.

12.

Organy, o których mowa w ust. 11, uzgadniają projekt uchwały, o której mowa w ust.

3 pkt 2, w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu uchwały. Niezajęcie przez organ

stanowiska w tym terminie uznaje się za uzgodnienie projektu uchwały.

13.

Uchwała, o której mowa w ust. 3 pkt 2, jest aktem prawa miejscowego i określa

1)

drogi publiczne lub ich odcinki objęte strefą, o której mowa w ust. 2 pkt 2, oraz

granice tej strefy;

2)

dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdów poruszających się po drogach

publicznych lub ich odcinkach objętych strefą, o której mowa w ust. 2 pkt 2.

14.

Rada gminy (miasta) może określić w uchwale, o której mowa w ust. 3 pkt 2, wyjątki

od stosowania zakazu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, w odniesieniu do użytkowników

drogi lub rodzajów pojazdów innych niż wymienione w ust. 8, z zachowaniem zasad niedyskryminacji

i przejrzystości.

15.

Granicę strefy, o której mowa w ust. 2 pkt 2, oznacza się znakiem drogowym wskazującym

dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdów, które mogą poruszać się po

drogach publicznych lub ich odcinkach objętych strefą.

1.

Na drogowych przejściach granicznych, o których mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1776), znajdujących się na granicy zewnętrznej w rozumieniu art. 2 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9

marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice

(kodeks graniczny Schengen)

(Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2016, str. 1, z późn. zm.)

2.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1, wprowadza właściwy zarządca drogi za pośrednictwem

znaku drogowego.

1.

Po drogach publicznych o nawierzchni innej niż bitumiczna, betonowa, kamienna lub

klinkierowa, w tym kostkowa lub płytowa, dopuszcza się wyłącznie ruch pojazdów o dopuszczalnym

nacisku pojedynczej osi napędowej do 8 t.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do pojazdów, o których mowa w art. 41 ust. 8.

3.

Zarządca drogi, z zachowaniem zasad niedyskryminacji, na drogach, o których mowa w

ust. 1, może podnieść dla niektórych użytkowników drogi lub rodzajów pojazdów wartość

dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t albo 10 t w przypadkach

uzasadnionych koniecznością

1)

zapewnienia niezbędnego dojazdu do nieruchomości;

2)

prowadzenia robót budowlanych na tej drodze.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, zarządca drogi podnosi wartość dopuszczalnego

nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t albo 10 t za pośrednictwem znaku drogowego.

1.

Do kontroli przestrzegania przez korzystających z dróg publicznych zakazów, o których

mowa w art. 41 ust. 2 oraz art. 41a ust. 1, a także dopuszczalnego nacisku pojedynczej

osi napędowej, o którym mowa w art. 41b ust. 1 i 3, są uprawnieni

1)

inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego;

2)

funkcjonariusze Policji;

3)

funkcjonariusze Straży Granicznej;

4)

funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej;

5)

osoby działające w imieniu zarządcy drogi, z wyjątkiem Generalnego Dyrektora Dróg

Krajowych i Autostrad;

6)

strażnicy gminni (miejscy).

2.

Kontrola, o której mowa w ust. 1, jest przeprowadzana na zasadach i warunkach określonych

w przepisach działu V rozdziału 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz w sposób określony w tych przepisach.

3.

Z kontroli, o której mowa w ust. 1, sporządza się protokół.

4.

Protokół podpisują kontrolujący i kontrolowany. Odmowę podpisania protokołu przez

kontrolowanego kontrolujący odnotowuje w protokole kontroli i podaje jej przyczynę.

5.

Oryginał protokołu kontroli zatrzymuje kontrolujący, a kopię doręcza się kontrolowanemu.

6.

Do protokołu kontroli kontrolowany może wnieść zastrzeżenia.

1.

Za naruszenie zakazu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 albo art. 41a ust. 1, albo za

przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej, o którym mowa w art.

41b ust. 1 albo 3, wymierza się, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną.

2.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza się w wysokości

1)

3000 zł - gdy nacisk pojedynczej osi napędowej przekracza dopuszczalną wartość nie

więcej niż o 10%,

2)

6000 zł - gdy nacisk pojedynczej osi napędowej przekracza dopuszczalną wartość o więcej

niż 10% i nie więcej niż 20%,

3)

10 000 zł - gdy nacisk pojedynczej osi napędowej przekracza dopuszczalną wartość o

więcej niż 20%

- w przypadku gdy kontrolujący nie stwierdzi jednoczesnego wykonywania przejazdu po

drodze publicznej pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia kategorii V, o którym mowa

w art. 64d ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, albo z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu wskazanymi w tym zezwoleniu,

w zakresie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej.

3.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza się w wysokości

1)

12 000 zł - gdy nacisk pojedynczej osi napędowej przekracza dopuszczalną wartość nie

więcej niż o 20%,

2)

20 000 zł - gdy nacisk pojedynczej osi napędowej przekracza dopuszczalną wartość o

więcej niż 20%

- w przypadku gdy kontrolujący stwierdzi jednoczesne wykonywanie przejazdu po drodze

publicznej pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia kategorii V, o którym mowa w art. 64d ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, albo z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu wskazanymi w tym zezwoleniu,

w zakresie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej.

4.

Przekroczenia dopuszczalnej wartości nacisku pojedynczej osi napędowej, o których

mowa w ust. 2 i 3, ustala się jako różnicę między naciskiem pojedynczej osi napędowej

danego pojazdu poruszającego się po drodze lub jej odcinku, stwierdzonym przez kontrolującego,

a dopuszczalną wartością nacisku pojedynczej osi napędowej obowiązującą na danej drodze

lub jej odcinku na podstawie zakazu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 albo art. 41a

ust. 1, albo zgodnie z art. 41b ust. 1 albo 3.

5.

Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, zgodnie z ust. 2

nie bierze się pod uwagę zakresu przekroczenia nacisku pojedynczej osi napędowej ponad

11,5 t.

6.

W przypadku gdy naruszenie albo przekroczenie, o którym mowa w ust. 1, stwierdzono

w stosunku do więcej niż jednej pojedynczej osi napędowej pojazdu, wysokość kary pieniężnej,

o której mowa w ust. 1, ustala się na podstawie wartości nacisku pojedynczej osi napędowej

o największym przekroczeniu dopuszczalnej wartości nacisku.

7.

Decyzję o nałożeniu kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wydaje właściwy ze względu

na miejsce przeprowadzanej kontroli organ Inspekcji Transportu Drogowego, Policji,

Straży Granicznej, naczelnik urzędu celno-skarbowego albo zarządca drogi, z wyjątkiem

Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad.

8.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, decyzję o nałożeniu kary pieniężnej, o której

mowa w ust. 1, wydaje ponadto, z upoważnienia wójta (burmistrza, prezydenta miasta),

właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli komendant straży gminnej (miejskiej).

Od decyzji komendanta straży gminnej (miejskiej) przysługuje odwołanie do Samorządowego

Kolegium Odwoławczego.

9.

W przypadku gdy strażnik gminny (miejski) w trakcie kontroli, o której mowa w art.

41c ust. 1, stwierdzi naruszenie albo przekroczenie, o którym mowa w ust. 1, oraz

jednoczesny przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia kategorii V, o którym

mowa w art. 64d ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, albo z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu wskazanymi w tym zezwoleniu,

w zakresie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej, przekazuje protokół,

o którym mowa w art. 41c ust. 3, właściwemu ze względu na miejsce przeprowadzanej

kontroli organowi Inspekcji Transportu Drogowego.

10.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący

1)

przejazd;

2)

czynności ładunkowe, jeżeli wykonał te czynności w sposób powodujący przekroczenie

nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu, w stosunku do wartości nacisku osi określonej

na podstawie zakazu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 albo art. 41a ust. 1, albo zgodnie

z art. 41b ust. 1 albo 3, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten

miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia albo przekroczenia określonego w

ust. 1;

3)

inne niż wymienione w pkt 2 czynności związane z przejazdem pojazdu, w szczególności

na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub

dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia

albo przekroczenia określonego w ust. 1.

11.

Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w

ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie

umarza się, jeżeli rzeczywista masa całkowita pojazdu lub zespołu pojazdów nie przekracza

dopuszczalnej wielkości, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku pojedynczej osi

napędowej do 11,5 t w przypadku przewozu przez ten pojazd ładunków sypkich oraz drewna.

12.

Kara pieniężna, o której mowa w ust. 1, jest uiszczana na wskazany w decyzji administracyjnej

wyodrębniony rachunek bankowy organu, który ją nałożył, w terminie 21 dni od dnia,

w którym decyzja o nałożeniu kary pieniężnej stała się ostateczna. Koszty związane

z uiszczeniem kary pokrywa obowiązany podmiot.

13.

Środki z kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, zgromadzone na rachunku, o którym

mowa w ust. 12, są przekazywane w terminie 7 dni od dnia uiszczenia tej kary do budżetu

jednostki samorządu terytorialnego, w zarządzaniu której znajduje się droga publiczna

lub jej odcinek, na których stwierdzono naruszenie zakazu, o którym mowa w art. 41

ust. 2 albo art. 41a ust. 1, albo stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku

pojedynczej osi napędowej, o którym mowa w art. 41b ust. 1 albo 3.

14.

W przypadku gdy zostanie stwierdzona okoliczność uzasadniająca nałożenie kary pieniężnej,

o której mowa w ust. 1, na zagraniczny podmiot mający siedzibę albo miejsce zamieszkania

w państwie, z którym Rzeczpospolita Polska nie jest związana umową lub porozumieniem

o współpracy we wzajemnym dochodzeniu należności, albo możliwość egzekucji należności

nie wynika wprost z przepisów międzynarodowych oraz przepisów tego państwa, kontrolujący

pobiera kaucję w wysokości odpowiadającej przewidywanej karze pieniężnej. Przepisy

art. 13m ust. 3-10 stosuje się odpowiednio.

15.

W przypadku naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 albo art. 41a ust. 1,

albo przekroczenia dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej, o którym mowa

w art. 41b ust. 3, nie stosuje się przepisu art. 92 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń.

Na drogach publicznych nie stosuje się znaków ograniczających dopuszczalny nacisk

pojedynczej osi napędowej innych niż określone w art. 41 ust. 3 pkt 1 i ust. 15 oraz

w art. 41a ust. 2.

1.

Zabrania się umieszczania nadziemnych urządzeń liniowych, w szczególności linii energetycznej,

telekomunikacyjnej, rurociągu, taśmociągu, wzdłuż pasów drogowych, poza terenem zabudowy,

w odległości mniejszej niż 5 m od granicy pasa, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach związanych z potrzebami obronnymi i zadaniami

na rzecz obronności kraju oraz ochrony środowiska umieszczenie urządzenia liniowego

w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 może nastąpić za zgodą zarządcy drogi,

którą zarządca drogi wydaje inwestorowi przed uzyskaniem pozwolenia na budowę lub

zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. Przepis art. 38 ust. 3 stosuje

się odpowiednio.

3.

Urządzenia liniowe, o których mowa w ust. 1, mogą być umieszczane

1)

na obszarach narażonych na niebezpieczeństwo powodzi - na skarpach nasypów drogowych,

z wyjątkiem nasypów spełniających jednocześnie funkcję wałów przeciwpowodziowych,

a w przypadku braku takiej możliwości - na krawędzi korony drogi,

2)

na terenach górskich, zalesionych i w parkach narodowych - w pasie drogowym poza koroną

drogi

- na warunkach określonych przez zarządcę drogi i za jego zgodą. Przepis art. 38 ust.

3 stosuje się odpowiednio.

4.

Zarządca drogi wydaje zgodę, o której mowa w ust. 3, przed uzyskaniem przez inwestora

pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy albo wykonywania robót budowlanych.

5

Zgody, o których mowa w ust. 2 i 4, dołącza się do wniosku o pozwolenie na budowę

oraz zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych, o których mowa w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

1.

Widoczna z jezdni przez kierującego pojazdem reklama emitująca światło, umieszczona

w pasie drogowym lub w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni, o której mowa w

art. 43 ust. 1, musi spełniać wymagania określone w ust. 2 oraz w przepisach wydanych

na podstawie ust. 3.

2.

W przypadku reklam umożliwiających bieżącą zmianę informacji wizualnej

1)

niedopuszczalne jest wyświetlanie ruchomych obrazów;

2)

niedopuszczalne jest stosowanie efektów wizualnych i przerw pomiędzy kolejno wyświetlanymi

informacjami;

3)

minimalny czas prezentacji informacji wizualnej musi być dłuższy niż 10 sekund.

3.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, maksymalną

luminancję powierzchni informacji wizualnej umieszczonej na reklamie emitującej światło,

w ciągu dnia i w ciągu nocy, w terenie zabudowy i poza terenem zabudowy, mając na

względzie zachowanie bezpieczeństwa ruchu drogowego.

4.

Przepisów wydanych na podstawie ust. 3 nie stosuje się do umieszczania w pasie drogowym lub w odległościach od zewnętrznej

krawędzi jezdni, o których mowa w art. 43 ust. 1, widocznych z jezdni przez kierującego

pojazdem szyldów w rozumieniu art. 2 pkt 16d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym, o ile pole powierzchni bocznej prostopadłościanu opisanego na danej tablicy lub

urządzeniu reklamowym emitującym światło jest mniejsze niż 2 m

1.

Obiekty budowlane przy drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone

przy drogach poza obszarami zabudowanymi, powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej

krawędzi jezdni co najmniej

Lp.

Rodzaj drogi

W terenie zabudowy

Poza terenem zabudowy

1

Autostrada

30 m

50 m

2

Droga ekspresowa

20 m

40 m

3

Droga ogólnodostępna

a) krajowa

10 m

25 m

b) wojewódzka, powiatowa

8m

20 m

c) gminna

6m

15 m

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze,

o której mowa w ust. 1 lp. 3 tabeli, w odległości mniejszej niż określona w ust. 1,

może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora

obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych.

Przepis art. 38 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

2a

Zgodę, o której mowa w ust. 2, dołącza się do wniosku o pozwolenie na budowę oraz

zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych, o których mowa w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się przy sytuowaniu reklam poza terenem zabudowy.

1.

W przypadku podjęcia przez zainteresowane podmioty, w szczególności zarządców dróg

publicznych poszczególnych kategorii, decyzji o wdrażaniu aplikacji ITS lub usług

ITS, podmioty te przy ich wdrażaniu stosują przepisy wydane na podstawie ust. 3, mając

na uwadze potrzeby w szczególności użytkowników ITS, w tym szczególnie zagrożonych

uczestników ruchu drogowego.

2.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, przy wyborze i wdrażaniu aplikacji ITS i usług

ITS stosują odpowiednio następujące zasady

1)

skuteczności - rzeczywiste przyczynianie się do rozwiązania kluczowych wyzwań mających

wpływ na transport drogowy w Europie, w szczególności zmniejszenia zatorów, ograniczenia

emisji zanieczyszczeń, zwiększenia efektywności energetycznej transportu, osiągnięcia

wyższych poziomów bezpieczeństwa i ochrony użytkowników ITS, w tym szczególnie zagrożonych

uczestników ruchu drogowego;

2)

opłacalności - optymalizowanie stosunku kosztów do rezultatów mierzonych realizacją

celów;

3)

proporcjonalności - zapewnianie różnych poziomów osiągalnej jakości usług ITS i ich

wdrażania, z uwzględnieniem specyfiki lokalnej, regionalnej, krajowej i europejskiej,

jeżeli jest to celowe;

4)

wspierania ciągłości usług ITS - zapewnianie ciągłości usług ITS na obszarze Unii

Europejskiej, w szczególności w ramach transeuropejskiej sieci drogowej oraz, w miarę

możliwości, na zewnętrznych granicach Unii Europejskiej; ciągłość usług powinna być

zapewniona na poziomie dostosowanym do cech sieci łączących odpowiednio państwa, regiony,

a także miasta z obszarami wiejskimi;

5)

zapewniania interoperacyjności - zapewnianie, aby ITS oraz procesy gospodarcze będące

ich podstawą były zdolne do wymiany danych, informacji i wiedzy, aby umożliwić skuteczne

świadczenie usług ITS;

6)

wspierania zgodności wstecznej - zapewnianie zdolności ITS do współpracy z istniejącymi

systemami służącymi temu samemu celowi bez utrudniania rozwoju nowych technologii,

jeżeli jest to celowe;

7)

poszanowania istniejącej infrastruktury krajowej i cech sieci drogowej - uwzględnianie

naturalnych różnic między cechami sieci drogowych, w szczególności w zakresie natężenia

ruchu oraz warunków drogowych związanych z pogodą;

8)

promowania równego dostępu - nieutrudnianie dostępu do aplikacji ITS i usług ITS szczególnie

zagrożonym uczestnikom ruchu drogowego oraz ich niedyskryminowanie w zakresie tego

dostępu;

9)

wspierania dojrzałości - wykazywanie, po dokonaniu odpowiedniej oceny ryzyka, odporności

innowacyjnych ITS osiągniętej dzięki odpowiedniemu poziomowi zaawansowania technicznego

i wykorzystania operacyjnego;

10)

zapewniania jakości określania czasu i położenia - wykorzystywanie infrastruktury

satelitarnej lub dowolnej innej technologii zapewniającej równorzędne poziomy dokładności

na potrzeby aplikacji ITS i usług ITS, które wymagają globalnych, nieprzerwanych,

dokładnych i gwarantowanych usług związanych z określaniem czasu i położenia;

11)

ułatwiania intermodalności - uwzględnianie przy wdrażaniu ITS kwestii związanych z

koordynacją różnych rodzajów transportu, jeżeli jest to celowe;

12)

poszanowania spójności - uwzględnianie istniejących zasad, kierunków polityki i działań

Unii Europejskiej, które mają zastosowanie w zakresie ITS, w szczególności w dziedzinie

normalizacji.

3.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

informatyzacji może określić, w drodze rozporządzenia

1)

po wydaniu przez Komisję Europejską specyfikacji w zakresie wdrażania inteligentnych

systemów transportowych w obszarze transportu drogowego, szczegółowe wymagania techniczne

lub operacyjne dla aplikacji ITS i usług ITS,

2)

sposoby wdrażania aplikacji ITS i usług ITS

- mając na uwadze potrzebę zapewnienia skoordynowanego i spójnego wdrażania inteligentnych

systemów transportowych w obszarze transportu drogowego, zaspokajanie w możliwie szerokim

zakresie potrzeb użytkowników ITS oraz uwzględniając zasady, o których mowa w ust.

2.

(pominięte)

W okresie do dnia 31 grudnia 2028 r. od opłat za przejazdy po drogach krajowych, o

których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, są zwolnione autobusy zeroemisyjne operatora

publicznego transportu zbiorowego realizującego przewozy o charakterze użyteczności

publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1944 i 2400).

1.

Z dniem wejścia ustawy w życie

1)

grunty państwowe położone poza granicami miast, oddane osobom fizycznym w zamian za

grunty zajęte pod budowę dróg publicznych, stają się z mocy prawa własnością tych

osób; grunty takie położone w granicach miast przechodzą na własność lub w użytkowanie

wieczyste osób fizycznych, stosownie do przepisów szczególnych;

2)

grunty oddane i zajęte pod drogi publiczne, wybudowane z udziałem czynu społecznego

i istniejące w tym dniu, stają się z mocy prawa własnością Państwa.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do gruntów zajętych pod istniejące drogi publiczne,

w odniesieniu do których zostało wszczęte postępowanie wywłaszczeniowe przed dniem

wejścia ustawy w życie.

Traci moc ustawa z dnia 29 marca 1962 r. o drogach publicznych

(Dz. U. poz. 90 oraz z 1971 r. poz. 115).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 1985 r.