Umowa międzynarodowa Konwencja o ochronie podwodnego dziedzictwa kulturowego, przyjęta w Paryżu dnia 2 listopada 2001 r.

Dla celów niniejszej Konwencji

1.

(a)

„Podwodne dziedzictwo kulturowe” oznacza wszelkie ślady egzystencji ludzkiej mające

charakter kulturowy, historyczny lub archeologiczny, które pozostawały lub pozostają

całkowicie lub częściowo pod wodą, okresowo lub stale, przez co najmniej 100 lat,

w tym

(i)

stanowiska, budowle, obiekty, artefakty oraz szczątki ludzkie, wraz z ich kontekstem

archeologicznym i przyrodniczym;

(ii)

statki, samoloty oraz inne pojazdy lub ich części, ładunek lub inna zawartość, wraz

z ich kontekstem archeologicznych i przyrodniczym; oraz

(iii)

przedmioty o charakterze prehistorycznym.

(b)

Rurociągi i kable umieszczone na dnie morskim nie stanowią podwodnego dziedzictwa

kulturowego.

(c)

Instalacje, niebędące rurociągami i kablami, umieszczone na dnie morskim i nadal używane,

nie stanowią podwodnego dziedzictwa kulturowego.

2.

(a)

„Państwa-Strony” oznaczają Państwa, które wyraziły zgodę na związanie niniejszą Konwencją,

oraz w stosunku do których niniejsza Konwencja weszła w życie.

(b)

Konwencję niniejszą stosuje się mutatis mutandis do tych terytoriów, o których mowa w artykule 26, ustęp 2 litera (b), które stają

się Stronami niniejszej Konwencji zgodnie z warunkami określonymi w tymże ustępie,

i w tym zakresie określenie „Państwa-Strony” odnosi się do tychże terytoriów.

3.

„UNESCO” oznacza Organizację Narodów Zjednoczonych dla Wychowania, Nauki i Kultury.

4.

„Dyrektor Generalny” oznacza Dyrektora Generalnego UNESCO.

5.

„Obszar” oznacza znajdujące się poza granicami jurysdykcji państwowej dno mórz i oceanów

oraz ich podziemie.

6.

„Działania nakierowane na podwodne dziedzictwo kulturowe” oznaczają działania, których

głównym obiektem jest podwodne dziedzictwo kulturowe i które mogą, pośrednio lub bezpośrednio,

fizycznie naruszyć lub w inny sposób uszkodzić podwodne dziedzictwo kulturowe.

7.

„Działania przypadkowo oddziałujące na podwodne dziedzictwo kulturowe” oznaczają działania,

które mogą fizycznie naruszyć lub uszkodzić podwodne dziedzictwo kulturowe, choć nie

jest ono głównym, ani jednym z kilku, przedmiotem tych działań.

8.

„Statki i samoloty państwowe” oznaczają okręty wojenne oraz inne statki lub samoloty

będące własnością Państwa lub przez nie używane, które w chwili zatonięcia były wykorzystywane

wyłącznie dla niekomercyjnych celów państwowych, które jako takie zostały zidentyfikowane

oraz spełniają kryteria definicji podwodnego dziedzictwa kulturowego.

9.

„Zasady” oznaczają Zasady dotyczące działań nakierowanych na podwodne dziedzictwo

kulturowe, zgodnie z artykułem 33 niniejszej Konwencji.

1.

Celem niniejszej Konwencji jest zapewnienie i zwiększenie ochrony podwodnego dziedzictwa

kulturowego.

2.

Państwa-Strony będą współpracować w zakresie ochrony podwodnego dziedzictwa kulturowego.

3.

Państwa-Strony będą zachowywać podwodne dziedzictwo kulturowe dla dobra ludzkości,

zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji.

4.

Państwa-Strony będą, osobno lub wspólnie, w zależności od sytuacji, podejmować wszelkie

odpowiednie środki, zgodne z niniejszą Konwencją oraz prawem międzynarodowym, niezbędne

dla ochrony podwodnego dziedzictwa kulturowego, wykorzystując w tym celu najlepsze

praktyczne środki, jakimi dysponują i stosownie do swoich możliwości.

5.

Zachowanie podwodnego dziedzictwa kulturowego in situ będzie priorytetem w stosunku do zezwalania na lub podejmowania jakichkolwiek działań

nakierowanych na to dziedzictwo.

6.

Wydobyte obiekty podwodnego dziedzictwa kulturowego będą przechowywane, konserwowane

oraz zarządzane w sposób zapewniający ich długotrwałe zachowanie.

7.

Podwodne dziedzictwo kulturowe nie może być wykorzystywane w celach komercyjnych.

8.

Zgodnie z praktyką poszczególnych Państw oraz prawem międzynarodowym, w tym z Konwencją

Narodów Zjednoczonych o prawie morza, żadne z postanowień niniejszej Konwencji nie

powinno być interpretowane jako zmieniające normy prawa międzynarodowego oraz praktykę

Państw w zakresie suwerennych immunitetów, a także praw danego Państwa do jego statków

lub samolotów państwowych.

9.

Państwa-Strony zapewnią, aby szczątkom ludzkim spoczywającym w wodach morskich okazywano

należny szacunek.

10.

Należy zachęcać do odpowiedzialnego i nieniszczącego dostępu do podwodnego dziedzictwa

kulturowego in situ, w celu jego obserwowania i dokumentowania, aby podnieść świadomość społeczną, uznanie

oraz ochronę tego dziedzictwa, o ile taki dostęp da się pogodzić z jego ochroną i

zarządzaniem.

11.

Żadna czynność ani działanie podjęte na podstawie niniejszej Konwencji, nie będzie

stanowić podstawy do występowania z roszczeniem, podważania lub kwestionowania suwerenności

lub jurysdykcji państwowej.

Żadne z postanowień niniejszej Konwencji nie narusza praw, jurysdykcji oraz obowiązków

Państw wynikających z prawa międzynarodowego, w tym również z Konwencji Narodów Zjednoczonych

o prawie morza. Niniejszą Konwencję należy interpretować i stosować w kontekście oraz

w sposób zgodny z prawem międzynarodowym, w tym również z Konwencją Narodów Zjednoczonych

o prawie morza.

Żadne działanie związane z podwodnym dziedzictwem kulturowym, którego dotyczy niniejsza

Konwencja, nie podlega prawu o ratownictwie morskim ani prawu o znaleziskach, chyba

że

(a)

właściwe władze wydadzą na to pozwolenie, oraz

(b)

jest to całkowicie zgodne z niniejszą Konwencją, oraz

(c)

zapewni to, w przypadku wydobycia podwodnego dziedzictwa kulturowego maksymalną jego

ochronę.

Każde Państwo-Strona będzie podejmować najlepsze praktyczne środki, jakimi dysponuje,

w celu zapobiegania lub minimalizowania negatywnych skutków, które mogą zostać wywołane

pod jego jurysdykcją przez działania przypadkowo oddziałujące na podwodne dziedzictwo

kulturowe.

1.

Zachęca się Państwa-Strony do zawierania umów dwustronnych, regionalnych lub innych

umów wielostronnych, a także aby rozszerzały już zawarte umowy, w celu zachowania

podwodnego dziedzictwa kulturowego. Wszelkie takie umowy muszą być w pełni zgodne

z postanowieniami niniejszej Konwencji i nie umniejszać jej uniwersalnego charakteru.

Państwa mogą w takich umowach przyjmować zasady i regulacje, które zapewnią lepszą

ochronę podwodnego dziedzictwa kulturowego, w stosunku do tych przyjętych w niniejszej

Konwencji.

2.

Strony takich dwustronnych, regionalnych oraz wielostronnych umów mogą zapraszać do

przystąpienia do tych umów Państwa, które mają dający się potwierdzić związek z danym

podwodnym dziedzictwem kulturowym, szczególnie związek o charakterze historycznym,

kulturowym lub archeologicznym.

3.

Konwencja niniejsza nie zmienia praw i obowiązków Państw-Stron, dotyczących ochrony

zatopionych statków, jakie wynikają z umów dwustronnych, regionalnych lub innych umów

wielostronnych zawartych przed jej przyjęciem, a w szczególności tych, które są zgodne

z celami niniejszej Konwencji.

1.

Państwa-Strony, wykonując swoją suwerenność, mają wyłączne prawo regulacji i zezwalania

na działania nakierowane na podwodne dziedzictwo kulturowe znajdujące się w ich wodach

wewnętrznych, wodach archipelagowych oraz morzu terytorialnym.

2.

Bez uszczerbku dla innych umów międzynarodowych oraz norm prawa międzynarodowego dotyczących

ochrony podwodnego dziedzictwa kulturowego, Państwa-Strony będą wymagać stosowania

Zasad w działaniach nakierowanych na podwodne dziedzictwo kulturowe, znajdujące się

w ich wodach terytorialnych, wodach archipelagowych oraz morzu terytorialnym.

3.

Wykonując swoją suwerenność na wodach archipelagowych oraz na morzu terytorialnym,

i uznając ogólną praktykę między państwami, Państwa-Strony, mając na względzie współpracę

w zakresie stosowania najlepszych metod ochrony państwowych statków i samolotów, powinny

informować właściwe Państwo-Stronę niniejszej Konwencji oraz, w stosownych przypadkach,

inne Państwa, które mają dający się potwierdzić związek, szczególnie związek o charakterze

kulturowym, historycznym lub archeologicznym, o odkryciu takich możliwych do zidentyfikowania

państwowych statków i samolotów.

Bez uszczerbku dla i w uzupełnieniu artykułów 9 i 10 oraz w zgodzie z artykułem 303,

ustęp 2 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, Państwa-Strony mogą regulować

i zezwalać na działania nakierowane na podwodne dziedzictwo kulturowe, znajdujące

się w strefie przyległej. Czyniąc to, będą one wymagać, aby były stosowane Zasady.

1.

Wszystkie Państwa-Strony są odpowiedzialne za ochronę podwodnego dziedzictwa kulturowego,

znajdującego się w wyłącznej strefie ekonomicznej oraz na szelfie kontynentalnym zgodnie

z postanowieniami niniejszej Konwencji.

Wobec tego

(a)

Państwo-Strona będzie wymagać od swoich obywateli oraz kapitanów statków pływających

pod swoją banderą zgłaszania odkryć podwodnego dziedzictwa kulturowego znajdującego

się w wodach jego wyłącznej strefy ekonomicznej lub na jego szelfie kontynentalnym,

a także o zamiarach podejmowania działań nakierowanych na to dziedzictwo.

(b)

w wyłącznej strefie ekonomicznej lub na szelfie kontynentalnym innego Państwa-Strony

(i)

Państwa-Strony będą wymagać od obywatela lub kapitana statku zgłoszenia im oraz temu

innemu Państwu-Stronie takiego odkrycia lub działań;

(ii)

albo, Państwo-Strona będzie wymagać od obywatela lub kapitana statku zgłoszenia mu

takiego odkrycia lub działań oraz zapewniać skuteczne i szybkie przekazanie takiego

zgłoszenia wszystkim innym Państwom-Stronom.

2.

Składając dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia Państwo-Strona

określi sposób przekazywania zgłoszeń, o których mowa w ustępie 1 litera (b) niniejszego

artykułu.

3.

Państwo-Strona będzie powiadamiać Dyrektora Generalnego o odkryciach lub działaniach

zgłoszonych na podstawie ustępu 1 niniejszego artykułu.

4.

Dyrektor Generalny bezzwłocznie udostępni wszystkim Państwom-Stronom wszelkie informacje

otrzymane zgodnie z ustępem 3 niniejszego artykułu.

5.

Każde Państwo-Strona może oświadczyć Państwu-Stronie, w którego wyłącznej strefie

ekonomicznej lub na którego szelfie kontynentalnym znajduje się podwodne dziedzictwo

kulturowe, o swoim zainteresowaniu udziałem w konsultacjach w sprawie zapewnienia

efektywnej ochrony temu podwodnemu dziedzictwu kulturowemu. Takie oświadczenie będzie

oparte na dającym się potwierdzić związku z danym podwodnym dziedzictwem kulturowym,

szczególnie związku o charakterze historycznym, kulturowym lub archeologicznym.

1.

Pozwolenia na działania nakierowane na podwodne dziedzictwo kulturowe znajdujące się

w wyłącznej strefie ekonomicznej lub na szelfie kontynentalnym nie będą wydawane inaczej,

niż zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu.

2.

Państwo-Strona, w którego wyłącznej strefie ekonomicznej lub na którego szelfie kontynentalnym

znajduje się podwodne dziedzictwo kulturowe, ma prawo zakazać lub zezwolić na działania

nakierowane na to dziedzictwo, aby zapobiec naruszeniom własnych suwerennych praw

lub jurysdykcji, gwarantowanych przez prawo międzynarodowe, w tym Konwencję Narodów

Zjednoczonych o prawie morza.

3.

W przypadku odkrycia podwodnego dziedzictwa kulturowego lub zamiaru prowadzenia działań

nakierowanych na podwodne dziedzictwo kulturowe w wyłącznej strefie ekonomicznej lub

na szelfie kontynentalnym Państwa-Strony, to Państwo-Strona będzie

(a)

prowadzić konsultacje ze wszystkimi innymi Państwami-Stronami, które zgodnie z artykułem

9 ustęp 5 oświadczyły o swoim zainteresowaniu udziałem, w sprawie zapewnienia najlepszej

ochrony podwodnego dziedzictwa kulturowego;

(b)

koordynować takie konsultacje jako „Państwo Koordynujące”, chyba że wyraźnie oświadczy,

że nie zamierza tego robić, i w takim przypadku Państwa-Strony, które zgodnie z artykułem

9 ustęp 5 oświadczyły o swoim zainteresowaniu udziałem, wyznaczą inne Państwo Koordynujące.

4.

Bez uszczerbku dla obowiązku wszystkich Państw-Stron ochrony podwodnego dziedzictwa

kulturowego wszelkimi możliwymi do zastosowania środkami, podejmowanymi zgodnie z

prawem międzynarodowym, w celu zapobieżenia bezpośredniemu zagrożeniu podwodnego dziedzictwa

kulturowego, w tym jego rabowaniu, Państwo Koordynujące może podjąć możliwe do zastosowania

środki i/lub wydać wszelkie niezbędne pozwolenia zgodnie z niniejszą Konwencją oraz,

jeśli to konieczne przed odbyciem konsultacji, zapobiec bezpośredniemu zagrożeniu

podwodnego dziedzictwa kulturowego, czy to wynikającemu z działalności ludzkiej, czy

będącemu skutkiem innych przyczyn, w tym rabunku. Podejmując takie środki Państwo

Koordynujące może zwrócić się z prośbą o pomoc do innych Państw-Stron.

5.

Państwo Koordynujące

(a)

podejmuje środki ochronne, które były uzgodnione przez Państwa biorące udział w konsultacjach,

w tym Państwo Koordynujące, chyba że Państwa biorące udział w konsultacjach, w tym

Państwo Koordynujące, zgadzają się aby inne Państwo-Strona podjęło te środki;

(b)

wyda wszelkie niezbędne pozwolenia na realizację uzgodnionych środków zgodnie z Zasadami,

chyba że Państwa biorące udział w konsultacjach, w tym Państwo Koordynujące, zgadzają

się aby inne Państwo-Strona wydało te pozwolenia;

(c)

może przeprowadzić wszelkie niezbędne badania przygotowawcze podwodnego dziedzictwa

kulturowego oraz wyda wszelkie niezbędne dla ich przeprowadzenia pozwolenia, a także

bezzwłocznie poinformuje o wynikach Dyrektora Generalnego, który z kolei bez zwłoki

udostępni te informacje innym Państwom-Stronom.

6.

Koordynując konsultacje, podejmując środki, prowadząc badania przygotowawcze i/lub

wydając pozwolenia stosownie do niniejszego artykułu, Państwo Koordynujące będzie

działać w imieniu Państw-Stron jako całości, nie zaś we własnym interesie. Żadne takie

działanie nie może samo w sobie stanowić podstawy do roszczenia sobie specjalnych

lub jurysdykcyjny praw, niewynikających z prawa międzynarodowego, w tym z Konwencji

Narodów Zjednoczonych o prawie morza.

7.

Z zastrzeżeniem postanowień ustępów 2 i 4 niniejszego artykułu, żadne działania nakierowane

na państwowe statki i samoloty nie będą prowadzone bez zgody Państwa bandery oraz

współpracy z Państwem Koordynującym.

1.

Państwa-Strony są odpowiedzialne za ochronę podwodnego dziedzictwa kulturowego w Obszarze

zgodnie z niniejszą Konwencją oraz artykułem 149 Konwencji Narodów Zjednoczonych o

prawie morza. Stosownie do tego, kiedy obywatel lub statek pod banderą Państwa-Strony

odkryje w Obszarze podwodne dziedzictwo kulturowe lub ma zamiar podjęcia działań nakierowanych

na to dziedzictwo, Państwo-Strona będzie wymagać, aby jego obywatel lub kapitan statku

zgłosił mu takie odkrycie lub działanie.

2.

Państwa-Strony będą powiadamiać Dyrektora Generalnego oraz Sekretarza Generalnego

Międzynarodowej Organizacji Dna Morskiego o zgłoszonych im odkryciach lub działaniach.

3.

Dyrektor Generalny bezzwłocznie udostępni wszystkim Państwom-Stronom wszelkie takie

informacje otrzymane od Państw-Stron.

4.

Każde Państwo-Strona może oświadczyć Dyrektorowi Generalnemu o swoim zainteresowaniu

udziałem w konsultacjach w sprawie zapewnienia efektywnej ochrony temu podwodnemu

dziedzictwu kulturowemu. Takie oświadczenie musi być oparte na dającym się potwierdzić

związku z danym podwodnym dziedzictwem kulturowym, mając w szczególności na uwadze

specjalne prawa Państw jego kulturalnego, historycznego lub archeologicznego pochodzenia.

1.

Pozwolenia na działania nakierowane na podwodne dziedzictwo kulturowe znajdujące się

w Obszarze nie będą wydawane inaczej, niż zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu.

2.

Dyrektor Generalny zaprasza wszystkie Państwa-Strony, które zgodnie z artykułem 11

ustęp 4 oświadczyły o swoim zainteresowaniu udziałem, do konsultacji w sprawie zapewnienia

najlepszej ochrony podwodnemu dziedzictwu kulturowemu oraz aby wyznaczyć Państwo-Stronę,

które będzie koordynować takie konsultacje jako „Państwo Koordynujące”. Do udziału

w konsultacjach Dyrektor Generalny zaprasza także Międzynarodową Organizację Dna Morskiego.

3.

Wszystkie Państwa-Strony mogą podjąć wszelkie możliwe do zastosowania środki zgodne

z niniejszą Konwencją, jeśli to konieczne przed odbyciem konsultacji, aby zapobiec

bezpośredniemu zagrożeniu podwodnego dziedzictwa kulturowego, czy to wynikającemu

z działalności ludzkiej, czy będącemu skutkiem innych przyczyn, w tym rabunku.

4.

Państwo Koordynujące

(a)

podejmuje środki ochronne, które były uzgodnione przez Państwa biorące udział w konsultacjach,

w tym Państwo Koordynujące, chyba że Państwa biorące udział w konsultacjach, w tym

Państwo Koordynujące, zgadzają się aby inne Państwo-Strona podjęło te środki; oraz

(b)

wyda wszelkie niezbędne pozwolenia na realizację uzgodnionych środków zgodnie z niniejszą

Konwencją, chyba że Państwa biorące udział w konsultacjach, w tym Państwo Koordynujące,

zgadzają się aby inne Państwo-Strona wydało te pozwolenia.

5.

Państwo Koordynujące może przeprowadzić wszelkie niezbędne badania przygotowawcze

podwodnego dziedzictwa kulturowego oraz wyda wszelkie niezbędne dla ich przeprowadzenia

pozwolenia, a także bezzwłocznie poinformuje o ich wynikach Dyrektora Generalnego,

który z kolei bez zwłoki udostępni te informacje innym Państwom-Stronom.

6.

Koordynując konsultacje, podejmując środki, prowadząc badania przygotowawcze i/lub

wydając pozwolenia na podstawie niniejszego artykułu, Państwo Koordynujące będzie

działać dla dobra całej ludzkości, w imieniu wszystkich Państw-Stron. W odniesieniu

do danego podwodnego dziedzictwa kulturowego, w szczególności będzie się mieć na uwadze

specjalne prawa Państw jego kulturalnego, historycznego lub archeologicznego pochodzenia.

7.

Żadne Państwo-Strona nie podejmie ani nie zezwoli na działania nakierowane na statki

lub samoloty państwowe w Obszarze bez zgody Państwa bandery.

Okręty wojenne oraz inne państwowe okręty i samoloty wojskowe, którym przysługuje

immunitet, eksploatowane w celach niekomercyjnych, realizujące swe rutynowe działania

i nieuczestniczące w działaniach nakierowanych na podwodne dziedzictwo kulturowe,

nie są zobowiązane do zgłaszania odkryć obiektów podwodnego dziedzictwa kulturowego

w myśl artykułów 9, 10, 11 i 12 niniejszej Konwencji. Państwa-Strony zapewnią jednakże,

przez podjęcie odpowiednich środków, nieszkodzących działaniom oraz potencjałowi operacyjnemu

okrętów lub innych państwowych okrętów lub samolotów wojskowych, którym przysługuje

immunitet, i eksploatowanych w celach niekomercyjnych, w zakresie w jakim będzie to

uzasadnione i możliwe do zastosowania, że będą one zgodne z artykułami 9, 10, 11 i

12 niniejszej Konwencji.

Państwa-Strony podejmą środki zapobiegające wwozowi na ich terytorium, handlowi lub

posiadaniu obiektów podwodnego dziedzictwa kulturowego, nielegalnie wywiezionych lub/i

wydobytych, jeśli wydobycie to było sprzeczne z niniejszą Konwencją.

Państwa-Strony podejmą środki zakazujące korzystania z ich terytorium, w tym z ich

portów morskich, a także sztucznych wysp, instalacji i budowli podlegających ich wyłącznej

jurysdykcji lub kontroli, w celu prowadzania jakichkolwiek działań nakierowanych na

podwodne dziedzictwo kulturowe niezgodnie z niniejszą Konwencją.

Państwa-Strony podejmą wszelkie możliwe do zastosowania środki w celu zapewnienia,

że ich obywatele oraz statki pływające pod ich banderą nie będą brać udziału w jakichkolwiek

działaniach nakierowanych na podwodne dziedzictwo kulturowe w sposób niezgodny z niniejszą

Konwencją.

1.

Każde Państwo-Strona wprowadzi sankcje za naruszenia odnoszące się do środków, które

podjęło w celu realizacji postanowień niniejszej Konwencji.

2.

Sankcje stosowane za te naruszenia powinny być odpowiednio surowe, aby zapewnić skuteczność

niniejszej Konwencji i przeciwdziałać naruszeniom bez względu na miejsce ich występowania,

oraz aby pozbawić sprawców korzyści z nielegalnego działania.

3.

Państwa-Strony będą współpracować w celu zapewnienia stosowania sankcji, nałożonych

na podstawie niniejszego artykułu.

1.

Każde Państwo-Strona podejmie środki umożliwiające konfiskatę na jego terytorium podwodnego

dziedzictwa kulturowego, wydobytego w sposób niezgodny z niniejszą Konwencją.

2.

Każde Państwo-Strona będzie dokumentować, chronić oraz podejmować wszelkie uzasadnione

środki w celu zabezpieczenia podwodnego dziedzictwa kulturowego skonfiskowanego na

podstawie niniejszej Konwencji.

3.

Każde Państwo-Strona powiadomi Dyrektora Generalnego oraz inne Państwo mające dający

się potwierdzić związek z danym podwodnym dziedzictwem kulturowym, szczególnie

związek o charakterze historycznym, kulturowym lub archeologicznym, o każdej konfiskacie

podwodnego dziedzictwa kulturowego, dokonanej na podstawie niniejszej Konwencji.

4.

Państwo Strona, które dokonało konfiskaty podwodnego dziedzictwa kulturowego zapewni

dysponowanie nim dla dobra publicznego, biorąc pod uwagę potrzebę jego konserwacji

i badania; potrzebę przywrócenia integralności rozproszonej kolekcji: potrzebę zapewnienia

publicznego dostępu, ekspozycji i edukacji; oraz interesy każdego Państwa mającego

dający się potwierdzić związek z danym podwodnym dziedzictwem kulturowym, szczególnie

związek o charakterze historycznym, kulturowym lub archeologicznym.

1.

Państwa-Strony będą współpracować i pomagać sobie wzajemnie w ochronie i zarządzaniu

podwodnym dziedzictwem kulturowym zgodnie z niniejszą Konwencją, w tym, gdzie to możliwe

do zastosowania, współdziałać w poszukiwaniach, wykopaliskach, dokumentowaniu, konserwacji,

badaniach oraz prezentacji tego dziedzictwa.

2.

W zakresie zgodnym z celami niniejszej Konwencji, każde Państwo-Strona będzie przekazywać

innym Państwom-Stronom informacje dotyczące podwodnego dziedzictwa kulturowego, w

tym jego odkryć i miejsca położenia, dziedzictwa wykopanego lub wydobytego z naruszeniem

niniejszej Konwencji lub w inny sposób sprzeczny z prawem międzynarodowym, a także

o odpowiednich metodologiach naukowych, technologiach i zmianach prawnych dotyczących

takiego dziedzictwa.

3.

Informacje przekazywane między Państwami-Stronami lub między UNESCO a Państwami-Stronami

dotyczące odkrycia lub miejsca położenia podwodnego dziedzictwa kulturowego będą,

w zakresie zgodnym z ich prawodawstwem, poufne i udostępniane wyłącznie właściwym

władzom Państw-Stron tak długo, jak ujawnienie takich informacji może zagrozić lub

w inny sposób stworzyć ryzyko dla zachowania takiego podwodnego dziedzictwa kulturowego.

4.

Każde Państwo-Strona podejmie wszelkie możliwe do zastosowania środki w celu rozpowszechnienia

informacji, w tym, o ile to możliwe, za pośrednictwem odpowiednich międzynarodowych

baz danych o podwodnym dziedzictwie kulturowym wykopanym lub wydobytym z naruszeniem

niniejszej Konwencji lub w inny sposób sprzeczny z prawem międzynarodowym.

Każde Państwo-Strona podejmie wszelkie możliwe do zastosowania środki służące podniesieniu

świadomości społecznej w zakresie wartości oraz znaczenia podwodnego dziedzictwa kulturowego

oraz doniosłości jego ochrony w myśl niniejszej Konwencji.

Państwa-Strony będą współpracować w celu organizowania szkoleń w zakresie archeologii

podwodnej, technik konserwacji podwodnego dziedzictwa kulturowego oraz, na uzgodnionych

warunkach, transferu technologii dotyczących podwodnego dziedzictwa kulturowego.

1.

W celu zapewnienia właściwej realizacji postanowień niniejszej Konwencji, Państwa-Strony

ustanowią właściwe władze lub, w odpowiednich przypadkach, rozszerzą kompetencje władz

już istniejących, których zadaniem będzie utworzenie, prowadzenie i aktualizacja rejestrów

podwodnego dziedzictwa kulturowego, skuteczna ochrona, konserwacja, prezentacja i

zarządzanie tym dziedzictwem, a także badania i edukacja.

2.

Państwa-Strony przekażą Dyrektorowi Generalnemu nazwy i adresy ich właściwych władz

do spraw podwodnego dziedzictwa kulturowego.

1.

Dyrektor Generalny zwoła Zgromadzenie Państw-Stron przed upływem jednego roku od dnia

wejścia w życie niniejszej Konwencji, a następnie będzie je zwoływać przynajmniej

raz na dwa lata. Na wniosek większości Państw-Stron Dyrektor Generalny będzie zwoływać

Nadzwyczajne Zgromadzenie Państw-Stron.

2.

Zgromadzenie Państw-Stron decyduje o swoich funkcjach i zakresie obowiązków.

3.

Zgromadzenie Państw-Stron przyjmie swój Regulamin.

4.

Zgromadzenie Państw-Stron może powołać Organ Doradczy do spraw Naukowych i Technicznych

złożony z ekspertów wyznaczonych przez Państwa-Strony, z uwzględnieniem zasady sprawiedliwej

reprezentacji geograficznej oraz zrównoważonej reprezentacji płci.

5.

Organ Doradczy do spraw Naukowych i Technicznych, w razie potrzeby, będzie wspomagać

Zgromadzenie Państw-Stron w sprawach naukowych i technicznych dotyczących stosowania

Zasad.

1.

Za funkcjonowanie Sekretariatu niniejszej Konwencji odpowiada Dyrektor Generalny.

2.

Do zadań Sekretariatu należy

(a)

organizowanie Zgromadzeń Państw-Stron na podstawie artykułu 23, ustęp 1; oraz

(b)

pomoc Państwom-Stronom we wprowadzaniu w życie decyzji Zgromadzenia Państw-Stron.

1.

Wszelkie spory między dwoma lub więcej Państwami-Stronami dotyczące interpretacji

lub stosowania niniejszej Konwencji będą rozstrzygane w drodze negocjacji prowadzonych

w dobrej wierze lub za pomocą innych pokojowych środków, przez nie wybranych.

2.

Jeżeli te negocjacje nie doprowadzą do rozstrzygnięcia sporu w rozsądnym terminie,

może on, za zgodą zainteresowanych Państw-Stron, zostać przekazany UNESCO do mediacji.

3.

Jeżeli mediacja nie zostanie podjęta lub nie doprowadzi do rozstrzygnięcia sporu,

wówczas do sporu między Państwami-Stronami niniejszej Konwencji dotyczącego

interpretacji i stosowania niniejszej Konwencji znajdą zastosowanie mutatis mutandis postanowienia o rozstrzyganiu sporów zawarte w części XV Konwencji Narodów Zjednoczonych

o prawie morza, niezależnie od tego, czy Państwa te są jednocześnie stronami Konwencji

Narodów Zjednoczonych o prawie morza.

4.

Każda procedura wybrana przez Państwo-Stronę niniejszej Konwencji i Konwencji Narodów

Zjednoczonych o prawie morza zgodnie z artykułem 287 tej ostatniej, będzie stosowana

do rozstrzygania sporów w trybie niniejszego artykułu, chyba że Państwo-Strona ratyfikując,

przyjmując, zatwierdzając lub przystępując do niniejszej Konwencji, lub w jakimkolwiek

terminie późniejszym, wybierze inną procedurę zgodnie z artykułem 287 w celu rozstrzygania

sporów wynikających z realizacji postanowień niniejszej Konwencji.

5.

Państwo-Strona niniejszej Konwencji, które nie jest stroną Konwencji Narodów Zjednoczonych

o prawie morza, ratyfikując, przyjmując, zatwierdzając lub przystępując do niniejszej

Konwencji, lub w jakimkolwiek terminie późniejszym, może wybrać, przez złożenie pisemnego

oświadczenia, jedną lub więcej procedur, określonych w artykule 287, ustęp 1 Konwencji

Narodów Zjednoczonych o prawie morza, do rozstrzygnięcia sporu w trybie niniejszego

artykułu. Artykuł 287 znajdzie zastosowanie do takiego oświadczenia, a także do każdego

sporu, w którym takie Państwo jest stroną, i którego nie dotyczy oświadczenie pozostające

w mocy. Dla celów postępowania koncyliacyjnego i arbitrażowego, zgodnie z Aneksami

V i VII Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, takie Państwo może wyznaczyć

komisarzy lub arbitrów do rozstrzygnięcia sporów wynikających z realizacji postanowień

niniejszej Konwencji, którzy zostaną umieszczeni na listach, o których mowa w Aneksie

V, artykuł 2 oraz Aneksie VII, artykuł 2.

1.

Konwencja niniejsza podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu przez Państwa

Członkowskie UNESCO.

2.

Do niniejszej Konwencji mogą przystąpić

(a)

Państwa niebędące członkami UNESCO, lecz będące członkami Organizacji Narodów Zjednoczonych

lub wyspecjalizowanej agencji w ramach systemu Narodów Zjednoczonych lub Międzynarodowej

Agencji Energii Atomowej, a także Państwa-Strony Statutu Międzynarodowego Trybunału

Sprawiedliwości oraz każde inne Państwo, które Konferencja Generalna UNESCO zaprosi

do przystąpienia do niniejszej Konwencji;

(b)

terytoria korzystające z pełni wewnętrznych praw samorządowych, uznanych przez Narody

Zjednoczone, które nie uzyskały pełnej niezależności w myśl Rezolucji 1514 (XV) Zgromadzenia

Ogólnego, a które są władne decydować w sprawach regulowanych mniejszą Konwencją,

w tym mogą przystępować do traktatów dotyczących tych spraw.

3.

Dokumenty ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia należy złożyć

Dyrektorowi Generalnemu.

Konwencja niniejsza wejdzie w życie po upływie trzech miesięcy od daty złożenia dwudziestego

dokumentu, o którym mowa w artykule 26, ale jedynie w odniesieniu do Państw i terytoriów,

które te dokumenty złożyły. W odniesieniu do każdego innego Państwa lub

terytorium wejdzie ona w życie po upływie trzech miesięcy od daty złożenia przez to

Państwo lub terytorium jego dokumentów.

Ratyfikując, przyjmując, zatwierdzając lub przystępując do niniejszej Konwencji, lub

w jakimkolwiek późniejszym terminie, Państwo i terytorium może złożyć deklarację,

że będzie stosować Zasady do wód śródlądowych, niebędących wodami morskimi.

Ratyfikując, przyjmując, zatwierdzając lub przystępując do niniejszej Konwencji, Państwo

lub terytorium może złożyć deklarację depozytariuszowi niniejszej Konwencji, że nie

będzie ona stosowana do określonych części jego terytorium, wód wewnętrznych, wód

archipelagowych lub morza terytorialnego, określając w niej przyczyny złożenia takiej

deklaracji. Państwo takie, w zakresie możliwym do zastosowania i tak szybko jak to

możliwe, będzie starać się tworzyć warunki dla stosowania niniejszej Konwencji na

obszarach wskazanych w deklaracji, i jak tylko to zostanie osiągnięte, wycofa swoją

deklarację w całości lub części.

Z wyjątkiem postanowień artykułu 29, jakiekolwiek inne zastrzeżenia do niniejszej

Konwencji są niedopuszczalne.

1.

Państwo-Strona może złożyć pisemną propozycję Dyrektorowi Generalnemu, wprowadzenia

poprawek do niniejszej Konwencji. Dyrektor Generalny przekaże taką propozycję wszystkim

Państwom-Stronom. Jeżeli w okresie sześciu miesięcy od daty przekazania propozycji,

nie mniej niż połowa Państw-Stron odpowie pozytywnie na tą propozycję, to Dyrektor

Generalny przedstawi taką propozycję na następnym Zgromadzeniu Państw-Stron do dyskusji

i ewentualnego przyjęcia.

2.

Poprawki przyjmowane są przez większość dwóch trzecich Państw-Stron obecnych i głosujących.

3.

W przypadku przyjęcia, poprawki do niniejszej Konwencji podlegają ratyfikacji, przyjęciu,

zatwierdzeniu lub przystąpieniu do nich przez Państwa-Strony.

4.

Poprawki wejdą w życie po upływie trzech miesięcy od daty złożenia depozytariuszowi

przez dwie trzecie Państw-Stron dokumentów, stosownie do ustępu 3 niniejszego artykułu,

ale jedynie w odniesieniu do Państw-Stron, które je ratyfikowały, przyjęły, zatwierdziły

lub przystąpiły do nich. Następnie, poprawki wejdą w życie w stosunku do każdego Państwa

lub terytorium, które ratyfikuje, przyjmie, zatwierdzi lub przystąpi do nich, po upływie

trzech miesięcy od daty złożenia przez tę Stronę depozytariuszowi dokumentu ratyfikacji,

przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia.

5.

Państwo lub terytorium, które staje się Stroną niniejszej Konwencji po wejściu w życie

poprawek zgodnie z ustępem 4 niniejszego artykułu, o ile nie wyrazi innego zamiaru,

uważane jest za

(a)

Stronę niniejszej Konwencji wraz z poprawkami; oraz

(b)

Stronę niniejszej Konwencji bez poprawek w stosunku do Państw-Stron, które tymi poprawkami

się nie związały.

1.

Państwo-Strona może, w drodze pisemnej notyfikacji skierowanej do Dyrektora Generalnego,

wypowiedzieć niniejszą Konwencję.

2.

Wypowiedzenie będzie skuteczne po upływie dwunastu miesięcy od daty otrzymania tej

notyfikacji, o ile nie określono w niej daty późniejszej.

3.

Wypowiedzenie niniejszej Konwencji nie wpłynie w żaden sposób na obowiązek jakiegokolwiek

Państwa-Strony wypełnienia zawartych w niej zobowiązań, które wiążą je na podstawie

prawa międzynarodowego niezależnie od niniejszej Konwencji.

Zasady zawarte w Załączniku do niniejszej Konwencji stanowią jej integralną część

i, o ile wyraźnie nie postanowiono inaczej, wszelkie odwołanie do Konwencji stanowi

jednocześnie odwołanie do Zasad.

Zgodnie z artykułem 102 Karty Narodów Zjednoczonych, niniejsza Konwencja zostanie

zarejestrowana w Sekretariacie Narodów Zjednoczonych na wniosek Dyrektora Generalnego.

Konwencję niniejszą sporządzono w językach angielskim, arabskim, chińskim, francuskim,

hiszpańskim i rosyjskim, przy czym wszystkie wersje językowe są jednakowo autentyczne.