Umowa międzynarodowa Decyzja Rady Unii Europejskiej nr 2020/2053/UE, Euratom, z dnia 14 grudnia 2020 r. w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej oraz uchylająca decyzję Rady Unii Europejskiej nr 2014/335/UE, Euratom, z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej

W niniejszej decyzji ustanawia się zasady przydziału zasobów własnych Unii w celu

zapewnienia finansowania rocznego budżetu Unii.

1.

Na zasoby własne zapisane w budżecie Unii składają się dochody pochodzące z następujących

źródeł

a)

tradycyjne zasoby własne składające się z opłat, składek, kwot dodatkowych lub wyrównawczych,

kwot lub czynników dodatkowych, ceł pobieranych na podstawie wspólnej taryfy celnej

i innych ceł, które zostały lub zostaną ustanowione przez instytucje Unii w odniesieniu

do handlu z państwami trzecimi, ceł na produkty objęte nieobowiązującym już Traktatem

ustanawiającym Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, a także wkładów i innych opłat

przewidzianych w ramach wspólnej organizacji rynków cukru;

b)

zastosowanie jednolitej stawki poboru w wysokości 0,30 % dla wszystkich państw członkowskich do całkowitej kwoty wpływów z VAT pobranych w

odniesieniu do wszystkich dostaw podlegających opodatkowaniu podzielonej przez średnią

ważoną stawkę VAT obliczoną dla odnośnego roku kalendarzowego, jak przewidziano w

rozporządzeniu Rady (EWG, Euratom) nr 1553/89 % DNB;

c)

zastosowanie jednolitej stawki poboru do masy odpadów opakowaniowych z tworzyw sztucznych

wytworzonych w poszczególnych państwach członkowskich, która nie została poddana recyklingowi.

Jednolita stawka poboru wynosi 0,80 EUR za kilogram. W odniesieniu do niektórych państw

członkowskich stosuje się roczną obniżkę ryczałtową, jak określono w ust. 2 akapit

trzeci;

d)

zastosowanie jednolitej stawki poboru, którą należy określić zgodnie z procedurą budżetową

z uwzględnieniem łącznej kwoty wszystkich innych dochodów, do sumy DNB wszystkich

państw członkowskich.

2.

Do celów ust. 1 lit. c) niniejszego artykułu „tworzywa sztuczne” oznaczają polimer

w rozumieniu art. 3 pkt 5 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego

i Rady

Masę odpadów opakowaniowych z tworzyw sztucznych, które nie są poddawane recyklingowi,

oblicza się jako różnicę między masą odpadów opakowaniowych z tworzyw sztucznych wytwarzanych

w państwie członkowskim w danym roku a masą odpadów opakowaniowych z tworzyw sztucznych,

które są poddawane recyklingowi w danym roku, określoną zgodnie z dyrektywą 94/62/WE.

Następujące państwa członkowskie mają prawo do rocznej obniżki ryczałtowej, wyrażonej

w cenach bieżących, która ma być stosowana odpowiednio do ich wkładu, o którym mowa

w ust. 1 lit. c), w kwotach: 22 mln EUR dla Bułgarii, 32,1876 mln EUR dla Czech, 4

mln EUR dla Estonii, 33 mln EUR dla Grecji, 142 mln EUR dla Hiszpanii, 13 mln EUR

dla Chorwacji, 184,0480 mln EUR dla Włoch, 3 mln EUR dla Cypru, 6 mln EUR dla Łotwy,

9 mln EUR dla Litwy, 30 mln EUR dla Węgier, 1,4159 mln EUR dla Malty, 117 mln EUR

dla Polski, 31,3220 mln EUR dla Portugalii, 60 mln EUR dla Rumunii, 6,2797 mln EUR

dla Słowenii i 17 mln EUR dla Słowacji.

3.

Do celów ust. 1 lit. d) jednolita stawka poboru ma zastosowanie do DNB każdego państwa

członkowskiego.

DNB, o którym mowa w ust. 1 lit. d), oznacza DNB za dany rok w cenach rynkowych, podany

przez Komisję w ramach stosowania rozporządzenia (UE) nr 549/2013.

4.

W okresie 2021-2027 następujące państwa członkowskie korzystają z obniżki brutto swoich

rocznych wkładów opartych na DNB zgodnie z ust. 1 lit. d) w kwotach: 565 mln EUR dla

Austrii, 377 mln EUR dla Danii, 3 671 mln EUR dla Niemiec, 1 921 mln EUR dla Niderlandów

i 1 069 mln EUR dla Szwecji. Powyższe kwoty są mierzone w cenach z 2020 r. i dostosowywane

do cen bieżących przez zastosowanie najbardziej aktualnego deflatora produktu krajowego

brutto dla Unii wyrażonego w euro, podanego przez Komisję, który jest dostępny w chwili

opracowywania projektu budżetu. Te obniżki brutto są finansowane przez wszystkie państwa

członkowskie.

5.

Jeżeli na początku roku budżetowego budżet Unii nie został jeszcze przyjęty, do czasu

wejścia w życie nowych stawek nadal stosuje się poprzednie jednolite stawki poboru

zasobów opartych na DNB.

1.

Łączna kwota zasobów własnych przydzielonych Unii na pokrycie rocznych środków na

płatności nic może przekroczyć 1,40 % sumy DNB wszystkich państw członkowskich.

2.

Łączna kwota rocznych środków na zobowiązania zapisana w budżecie Unii nie może przekroczyć

1,46 % sumy DNB wszystkich państw członkowskich.

3.

Zachowuje się odpowiedni stosunek środków na zobowiązania do środków na płatności

dla zagwarantowania ich kompatybilności i umożliwienia przestrzegania w kolejnych

latach pułapu określonego w ust. 1.

4.

W przypadku gdy zmiany w rozporządzeniu (UE) nr 549/2013 powodują istotne zmiany poziomu

DNB, Komisja przelicza pułapy ustalone w ust. 1 i 2, tymczasowo zwiększone zgodnie

z art. 6, według następującego wzoru

\(

x\% (y\% ) \times {{GNI_{t - 2} + GNI_{t - 1} + GNI_t ESAbiezacy} \over {GNI_{t

- 2} + GNI_{t - 1} + GNI_t ESAzmieniony}}

\)

gdzie

-

„x” oznacza pułap zasobów własnych na środki na płatności;

-

„y” - pułap zasobów własnych na środki na zobowiązania;

-

„t” oznacza ostatni pełny rok, za który dostępne są dane określone w rozporządzeniu

Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/516

-

„ESA” oznacza europejski system rachunków narodowych i regionalnych w Unii.

Unia nie wykorzystuje środków finansowych pożyczonych na rynkach kapitałowych do finansowania

wydatków operacyjnych.

1.

Wyłącznie w celu zaradzenia skutkom kryzysu związanego z COVID-19 poprzez zastosowanie

rozporządzenia Rady ustanawiającego Instrument Unii Europejskiej na rzecz Odbudowy

i zawartych w nim przepisów sektorowych

a)

Komisja jest uprawniona do zaciągnięcia w imieniu Unii pożyczek na rynkach kapitałowych

do wysokości 750 000 mln EUR w cenach z 2018 r. Operacje zaciągania pożyczek przeprowadzane

są w euro;

b)

maksymalnie 360 000 mln EUR w cenach z 2018 r. pożyczonych środków finansowych może

być wykorzystane na udzielanie pożyczek oraz, w drodze odstępstwa od art. 4, maksymalnie

390 000 mln EUR w cenach z 2018 r. pożyczonych środków finansowych może być wykorzystane

na wydatki.

Kwota, o której mowa w akapicie pierwszym lit. a), jest dostosowywana na podstawie

stałego deflatora w wysokości 2 % rocznie. Każdego roku Komisja informuje Parlament Europejski i Radę o wysokości dostosowanej

kwoty.

Komisja zarządza zaciągniętymi pożyczkami, o których mowa w ust. 1 lit. a) akapit

pierwszy, w taki sposób, by po 2026 r. nie zaciągać już nowych pożyczek netto.

2.

Spłata kwoty głównej środków finansowych pożyczonych do wykorzystania na wydatki,

o których mowa w ust. 1 lit. b) akapit pierwszy niniejszego artykułu, oraz odnośnych

należnych odsetek jest pokrywana z budżetu Unii. Zgodnie z art. 112 ust. 2 rozporządzenia

Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 2018/1046 te zobowiązania budżetowe

można rozbić na kilka rocznych rat

Spłata środków finansowych, o których mowa w ust. 1 lit. a) akapit pierwszy niniejszego

artykułu, musi być zaplanowana w czasie, zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami,

tak aby zapewnić stałą i przewidywalną redukcję zobowiązań. Spłaty kwoty głównej środków

finansowych muszą rozpocząć się przed końcem okresu WRF 2021-2027, w kwocie minimalnej,

w zakresie, w jakim pozwalają na to kwoty niewykorzystane do płatności z tytułu odsetek

należnych z tytułu pożyczek, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, z należytym

uwzględnieniem procedury określonej w art. 314 TFUE. Wszystkie zobowiązania zaciągnięte

w wyniku wyjątkowego i tymczasowego uprawnienia Komisji do zaciągania pożyczek, o

którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, powinny zostać w pełni spłacone najpóźniej

do dnia 31 grudnia 2058 r.

Kwoty należne w danym roku od Unii z tytułu spłaty kwoty głównej środków finansowych,

o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, nie mogą przekraczać 7,5 %

kwoty maksymalnej wykorzystywanej na wydatki, o której mowa w ust. 1 lit. b) akapit

pierwszy.

3.

Komisja dokonuje koniecznych ustaleń w zakresie zarządzania operacjami zaciągania

pożyczek. Komisja regularnie przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wyczerpujące

informacje na temat wszystkich aspektów swojej strategii zarządzania długiem. Komisja

opracuje harmonogram emisji zawierający przewidywane daty i wielkości emisji na kolejny

rok, a także plan określający przewidywane płatności z tytułu kwoty głównej i odsetek,

i przekaże go Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Komisja regularnie aktualizuje

ten harmonogram.

Każdy z pułapów określonych w art. 3 ust. 1 i 2 zostaje tymczasowo podwyższony o 0,6

punktu procentowego wyłącznie w celu pokrycia wszystkich zobowiązań Unii wynikających

z zaciągniętych pożyczek, o których mowa w art. 5, aż do momentu wygaśnięcia wszystkich

takich zobowiązań, a najpóźniej do dnia 31 grudnia 2058 r.

Zwiększenie pułapów zasobów własnych nie może być wykorzystywane do pokrycia żadnych

innych zobowiązań Unii.

Dochody, o których mowa w art. 2, wykorzystywane są, bez rozróżniania, na finansowanie

wszystkich wydatków zapisanych w rocznym budżecie Unii.

Wszelkie nadwyżki dochodów Unii w stosunku do całkowitych rzeczywistych wydatków podczas

roku budżetowego przenosi się na kolejny rok budżetowy.

1.

Zasoby własne, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. a), pobierane są przez państwa

członkowskie zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi.

Państwa członkowskie dostosowują te przepisy w stosownych przypadkach tak, by spełniały

one wymagania określone w przepisach unijnych. Komisja analizuje odpowiednie przepisy

krajowe przekazywane jej przez państwa członkowskie, przekazuje państwom członkowskim

dostosowania, które uważa za niezbędne w celu zapewnienia zgodności tych przepisów

z przepisami unijnymi, oraz - w razie potrzeby - składa sprawozdania Parlamentowi

Europejskiemu i Radzie.

2.

Państwa członkowskie zatrzymują - na poczet kosztów poboru - 25 % kwot, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. a).

3.

Państwa członkowskie udostępniają Komisji zasoby własne przewidziane w art. 2 ust.

1 niniejszej decyzji zgodnie z rozporządzeniami przyjętymi na mocy art. 322 ust. 2

TFUE.

4.

Bez uszczerbku dla art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 609/2014

5.

Z zastrzeżeniem art. 14 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (UE, Euratom) nr 609/2014

Komisja może wezwać państwa członkowskie, by tymczasowo zapewniły kwotę stanowiącą

różnicę między ogółem aktywów a potrzebami gotówkowymi, proporcjonalnie do szacowanych

dochodów budżetu uzyskanych od każdego z nich. Komisja informuje państwa członkowskie

o takich wezwaniach z należytym wyprzedzeniem. Komisja ustanowi zorganizowany dialog

na temat harmonogramów emisji i spłat z krajowymi organami odpowiedzialnymi za zarządzanie

długiem i zasobami finansowymi Skarbu Państwa. W przypadku gdy państwo członkowskie

w określonym terminie nie zastosuje się do wezwania, w całości lub w części, lub poinformuje

Komisję, że nie będzie w stanie się do niego zastosować, aby pokryć część przypadającą

na to państwo członkowskie Komisja jest uprawniona, na zasadzie tymczasowej, do wystąpienia

do pozostałych państw członkowskich z dodatkowymi wezwaniami. Takie wezwania muszą

być proporcjonalne do szacowanych dochodów budżetu uzyskanych od każdego z tych pozostałych

państw członkowskich. Państwo członkowskie, które nie zastosowało się do wezwania,

nadal pozostaje zobowiązane do zastosowania się do niego.

6.

Maksymalna łączna roczna kwota zasobów pieniężnych, o którą można wystąpić z wezwaniem

do poszczególnych państw członkowskich na mocy ust. 5, nie może w żadnym przypadku

przekroczyć odpowiedniego udziału tego państwa opartego na DNB w nadzwyczajnym i tymczasowym

zwiększeniu pułapu zasobów własnych, o którym mowa w art. 6. W tym celu względny udział

oparty na DNB oblicza się jako udział w łącznym DNB Unii, wynikający z odpowiedniej

kolumny w części dotyczącej dochodów w ostatnim przyjętym rocznym budżecie Unii.

7.

Wszelkie zasoby pieniężne zapewnione na podstawie ust. 5 i 6 są niezwłocznie rekompensowane

zgodnie z mającymi zastosowanie ramami prawnymi dotyczącymi budżetu Unii.

8.

Wydatki pokryte z kwot zasobów pieniężnych udostępnionych tymczasowo przez państwa

członkowskie zgodnie z ust. 5 niezwłocznie zapisuje się w budżecie Unii, aby zapewnić,

by związany z tym dochód został uwzględniony na jak najwcześniejszym etapie we wpłacie

zasobów własnych na rachunek przez państwa członkowskie zgodnie ze stosownymi przepisami

rozporządzenia (UE, Euratom) nr 609/2014.

9.

W ujęciu rocznym stosowanie ust. 5 nie może prowadzić do wezwań do udostępnienia zasobów

pieniężnych powyżej pułapów zasobów własnych, o których mowa w art. 3, zwiększonych

zgodnie z art. 6.

Rada„ ustanawia środki wykonawcze zgodnie z procedurą określoną w art. 311 akapit

czwarty TFUE w odniesieniu do następujących elementów systemu zasobów własnych Unii

a)

procedury obliczania i zapisywania w budżecie rocznego salda budżetowego zgodnie z

art. 8;

b)

przepisów i ustaleń koniecznych do kontrolowania i nadzorowania poboru zasobów własnych,

o których mowa w art. 2 ust. 1 oraz wszelkich odpowiednich wymogów sprawozdawczych.

1.

Z zastrzeżeniem ust. 2 traci moc decyzja 2014/335/UE, Euratom. Wszelkie odesłania

do decyzji Rady 70/243/EWWiS, EWG, Euratom

2.

Art. 2, 4 i 5 decyzji 94/728/WE, Euratom, art. 2, 4 i 5 decyzji 2000/597/WE, Euratom,

art. 2, 4 i 5 decyzji 2007/436/ WE, Euratom i art. 2, 4 i 5 decyzji 2014/335/UE, Euratom

stosuje się nadal do obliczania i dostosowywania dochodów pochodzących ze stosowania

stawki poboru do podstawy VAT określanej w sposób jednolity i mieszczącej się w przedziale

od 50 % do 55 % PNB lub DNB każdego państwa członkowskiego, zależnie od danego roku,

do obliczania korekt przyznanych Zjednoczonemu Królestwu z tytułu zakłóceń równowagi

budżetowej w latach 1995-2020 i do obliczania finansowania przez inne państwa członkowskie

korekt przyznanych Zjednoczonemu Królestwu.

3.

Państwa członkowskie zatrzymują nadal na poczet kosztów poboru 10 % kwot, o których

mowa w art. 2 ust. 1 lit. a) i które powinny były zostać udostępnione przez państwa

członkowskie przed dniem 28 lutego 2001 r., zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami

unijnymi.

4.

Państwa członkowskie zatrzymują nadal na poczet kosztów poboru 25 % kwot, o których

mowa w art. 2 ust. 1 lit. a) i które powinny były zostać udostępnione przez państwa

członkowskie między dniem 1 marca 2001 r. a dniem 28 lutego 2014 r., zgodnie z mającymi

zastosowanie przepisami unijnymi.

5.

Państwa członkowskie zatrzymują nadal na poczet kosztów poboru 20 % kwot, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. a) i które powinny były zostać udostępnione

przez państwa członkowskie między dniem 1 marca 2014 r. a dniem 28 lutego 2021 r.,

zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami unijnymi.

6.

Na potrzeby niniejszej decyzji wszystkie kwoty pieniężne muszą być wyrażone w euro.

Sekretarz Generalny Rady powiadamia o niniejszej decyzji państwa członkowskie.

Państwa członkowskie bezzwłocznie powiadamiają Sekretarza Generalnego Rady o zakończeniu

procedur związanych z przyjęciem niniejszej decyzji zgodnie z ich odpowiednimi wymogami

konstytucyjnymi.

Niniejsza decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego

po otrzymaniu ostatniego z powiadomień, o których mowa w akapicie drugim.

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2021 r.

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 14 grudnia 2020 r.

W imieniu Rady

M. ROTH

Przewodniczący

Dnia 14 grudnia 2020 r. została przyjęta decyzja Rady (UE, Euratom) 2020/2053 w sprawie

systemu zasobów własnych Unii Europejskiej oraz uchylająca decyzję 2014/335/UE, Euratom,

w następującym brzmieniu