PL
Ustawa z dnia 15 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych oraz niektórych innych ustaw
Table of Provisions (59)
Statutory Text (59 Articles)
W ustawie z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów
cieplarnianych
(Dz. U. z 2021 r. poz. 332) wprowadza się następujące zmiany
1)
w odnośniku nr 1
a)
uchyla się pkt 5,
b)
uchyla się pkt 7,
c)
w pkt 10 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 11-17 w brzmieniu
„
11)
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842 z dnia 30 maja 2018 r.
w sprawie wiążących rocznych redukcji emisji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie
od 2021 r. do 2030 r. przyczyniających się do działań na rzecz klimatu w celu wywiązania
się z zobowiązań wynikających z Porozumienia paryskiego oraz zmieniającego rozporządzenie
(UE) nr 525/2013 (Dz. Urz. UE L 156 z 19.06.2018, str. 26);
12)
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999 z dnia 11 grudnia 2018 r.
w sprawie zarządzania unią energetyczną i działaniami w dziedzinie klimatu, zmiany
rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 663/2009 i (WE) nr 715/2009,
dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 94/22/WE, 98/70/WE, 2009/31/WE, 2009/73/WE,
2010/31/UE, 2012/27/UE i 2013/30/UE, dyrektyw Rady 2009/119/WE i (EU) 2015/652 oraz
uchylenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (Dz. Urz.
UE L 328 z 21.12.2018, str. 1, Dz. Urz. UE L 85I z 27.03.2019, str. 66 oraz Dz. Urz.
UE L 148 z 06.06.2019, str. 37);
13)
rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/2066 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie
monitorowania i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych na podstawie dyrektywy
2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz zmieniającego rozporządzenie Komisji
(UE) nr 601/2012 (Dz. Urz. UE L 334 z 31.12.2018, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 423 z
15.12.2020, str. 37);
14)
rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/1122 z dnia 12 marca 2019 r. uzupełniającego
dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do funkcjonowania
rejestru Unii (Dz. Urz. UE L 177 z 02.07.2019, str. 3 oraz Dz. Urz. UE L 177 z 02.07.2019,
str. 66);
15)
rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/1603 z dnia 18 lipca 2019 r. uzupełniającego
dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do środków przyjętych
przez Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do monitorowania,
raportowania i weryfikacji emisji lotniczych w celu wdrożenia globalnego środka rynkowego
(Dz. Urz. UE L 250 z 30.09.2019, str. 10);
16)
rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1842 z dnia 31 października 2019 r.
ustanawiającego zasady stosowania dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i
Rady w odniesieniu do dalszych ustaleń dotyczących dostosowań przydziału bezpłatnych
uprawnień do emisji ze względu na zmiany w poziomie działalności (Dz. Urz. UE L 282
z 04.11.2019, str. 20);
17)
rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1001 z dnia 9 lipca 2020 r. ustanawiającego
szczegółowe zasady stosowania dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
w odniesieniu do funkcjonowania funduszu modernizacyjnego wspierającego inwestycje
w modernizację systemów energetycznych oraz poprawę efektywności energetycznej niektórych
państw członkowskich (Dz. Urz. UE L 221 z 10.07.2020, str. 107).
”
;
2)
w art. 2 w pkt 3 w lit. j w tiret pierwszym po wyrazach „roku kalendarzowym” dodaje się wyrazy „, z zastrzeżeniem art. 95a,”;
3)
w art. 3
a)
pkt 1-3a otrzymują brzmienie
„
1)
biomasie - rozumie się przez to biomasę, o której mowa w art. 3 pkt 21 rozporządzenia
wykonawczego Komisji (UE) 2018/2066 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie monitorowania
i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych na podstawie dyrektywy 2003/87/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady oraz zmieniającego rozporządzenie Komisji (UE) nr
2012/601 (Dz. Urz. UE L 334 z 31.12.2018, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 423 z 15.12.2020,
str. 37), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2018/2066”;
2)
biopaliwie - rozumie się przez to biopaliwo, o którym mowa w art. 3 pkt 23 rozporządzenia
Komisji (UE) 2018/2066;
3)
biopłynie - rozumie się przez to biopłyn, o którym mowa w art. 3 pkt 22 rozporządzenia
Komisji (UE) 2018/2066;
3a)
eksploatacji instalacji - rozumie się przez to użytkowanie instalacji zarówno w normalnym
trybie działalności, jak i przy wydarzeniach nietypowych, o których mowa w art. 20
ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, a także utrzymywanie w sprawności tej
instalacji;
”
,
b)
pkt 8 otrzymuje brzmienie
„
8)
instalacji nowej - rozumie się przez to instalację, która po raz pierwszy uzyskała
zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych w okresie rozpoczynającym się 3 miesiące
przed terminem przedłożenia wykazu, o którym mowa w art. 26d ust. 3, i kończącym się
3 miesiące przed terminem przedłożenia kolejnego wykazu;
”
,
c)
pkt 13 otrzymuje brzmienie
„
13)
operacji lotniczej - rozumie się przez to lot statku powietrznego, który rozpoczyna
się lub kończy na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Europejskiego
Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym
lub Konfederacji Szwajcarskiej;
”
,
d)
uchyla się pkt 15,
e)
pkt 17 otrzymuje brzmienie
„
17)
rejestrze Unii - rozumie się przez to rejestr Unii, o którym mowa w art. 4 rozporządzenia
delegowanego Komisji (UE) 2019/1122 z dnia 12 marca 2019 r. uzupełniającego dyrektywę
2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do funkcjonowania rejestru
Unii (Dz. Urz. UE L 177 z 02.07.2019, str. 3 oraz Dz. Urz. UE L 177 z 02.07.2019,
str. 66), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2019/1122”;
”
,
f)
pkt 22 otrzymuje brzmienie
„
22)
uprawnieniu do emisji - rozumie się przez to uprawnienie do wprowadzania do powietrza
ekwiwalentu, w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów
cieplarnianych i innych substancji, dwutlenku węgla (CO2) utworzone w ramach
a)
systemu lub
b)
systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych Konfederacji Szwajcarskiej
- które służy do rozliczania wielkości emisji w ramach każdego z tych systemów i którym
można rozporządzać na zasadach określonych w ustawie;
”
,
g)
w pkt 23 część wspólna otrzymuje brzmienie
„
-
która przeprowadza weryfikację zgodnie z rozporządzeniem, o którym mowa w lit. a;
”
;
4)
w art. 4
a)
w pkt 1
-
lit. c oraz d otrzymują brzmienie
„
c)
rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066,
d)
rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1122,
”
,
-
w lit. e dodaje się przecinek i lit. f w brzmieniu
„
f)
rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/1603 z dnia 18 lipca 2019 r. uzupełniającego
dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do środków przyjętych
przez Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do monitorowania,
raportowania i weryfikacji emisji lotniczych w celu wdrożenia globalnego środka rynkowego
(Dz. Urz. UE L 250 z 30.09.2019, str. 10), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji
(UE) 2019/1603”
”
,
b)
pkt 3 otrzymuje brzmienie
„
3)
prowadzi koordynację, o której mowa w art. 10 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066.
”
;
5)
w art. 8 ust. 1-5 otrzymują brzmienie
„
1.
Rejestr Unii działa na zasadach określonych w rozporządzeniu Komisji (UE) 2019/1122.
2.
Krajowy ośrodek pełni obowiązki krajowego administratora w rozumieniu art. 3 pkt 2
rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1122 i zarządza zbiorem rachunków w rejestrze Unii
podlegających jurysdykcji Rzeczypospolitej Polskiej.
3.
Prowadzący instalację jest obowiązany do posiadania w rejestrze Unii rachunku posiadania
operatora, o którym mowa w art. 14 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1122.
4.
Operator statku powietrznego jest obowiązany do posiadania w rejestrze Unii rachunku
posiadania operatora statków powietrznych, o którym mowa w art. 15 rozporządzenia
Komisji (UE) 2019/1122.
5.
Krajowy ośrodek otwiera w rejestrze Unii rachunki, o których mowa w rozporządzeniu
Komisji (UE) 2019/1122, i zarządza nimi na zasadach określonych w tym rozporządzeniu
i ustawie.
”
;
6)
w art. 9
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie
„
1.
Wniosek o otwarcie rachunku w rejestrze Unii odpowiada wymaganiom określonym w art.
13-16 oraz w art. 21 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1122.
”
,
b)
w ust. 2 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie
„
Wniosek o otwarcie rachunku obrotowego w rejestrze Unii może złożyć
”
,
c)
ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie
„
3.
Przynajmniej jedna osoba wskazana we wniosku o otwarcie rachunku w rejestrze Unii
jako upoważniony przedstawiciel, o którym mowa w art. 20 rozporządzenia Komisji (UE)
2019/1122, jest obowiązana posiadać miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej.
4.
Do wniosku o otwarcie rachunku w rejestrze Unii, oprócz dokumentów i informacji określonych
w załącznikach III, IV i VI-VIII do rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1122, dołącza
się dowód wniesienia opłaty za otwarcie rachunku.
”
,
d)
uchyla się ust. 5,
e)
ust. 6 i 7 otrzymują brzmienie
„
6.
Wniosek o otwarcie i zamknięcie rachunku w rejestrze Unii składa się na piśmie utrwalonym
w postaci papierowej albo w postaci elektronicznej, opatrzonym kwalifikowanym podpisem
elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, na formularzu dostępnym
na stronie internetowej Krajowego ośrodka z zachowaniem wymagań, o których mowa w
rozporządzeniu Komisji (UE) 2019/1122.
7.
Wniosek o aktualizację danych dotyczących rachunku w rejestrze Unii składa się zgodnie
z wymaganiami określonymi w art. 22 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1122. Do wniosku
o aktualizację stosuje się odpowiednio przepisy ust. 1-3 i 6.
”
;
7)
w art. 10
a)
w ust. 1 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie
„
1)
odmowie dokonania czynności przez Krajowy ośrodek w zakresie otwierania rachunku,
aktualizacji danych dotyczących rachunku, zamykania rachunku w rejestrze Unii oraz
zatwierdzania upoważnionego przedstawiciela, o których mowa w art. 19 ust. 2, art.
21 ust. 5, art. 22 ust. 3, art. 25 ust. 2 oraz art. 26 ust. 2 rozporządzenia Komisji
(UE) 2019/1122;
2)
zawieszeniu dostępu upoważnionego przedstawiciela do rachunku w rejestrze Unii, o
którym mowa w art. 30 ust. 1-5 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1122 oraz w art. 92a.
”
,
b)
w ust. 2
-
pkt 2 otrzymuje brzmienie
„
2)
określenie rodzaju czynności, której dokonania odmówiono, ze wskazaniem jej podstawy
prawnej, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) 2019/1122;
”
,
-
pkt 4 otrzymuje brzmienie
„
4)
pouczenie o prawie i terminie wniesienia sprzeciwu od odmowy dokonania czynności,
zgodnie z art. 19 ust. 4, art. 21 ust. 6 i art. 22 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE)
2019/1122, przez Krajowy ośrodek.
”
,
c)
w ust. 3 pkt 3 otrzymuje brzmienie
„
3)
pouczenie o prawie i terminie wniesienia sprzeciwu od zawieszenia dostępu, o którym
mowa w art. 30 ust. 1-3 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1122, zgodnie z art. 30 ust.
7 tego rozporządzenia.
”
,
d)
ust. 6 otrzymuje brzmienie
„
6.
W przypadku gdy Krajowy ośrodek uzna sprzeciw w całości za uzasadniony, w terminie
14 dni od dnia jego otrzymania podejmuje czynność, której dokonania odmówił, albo
przywraca dostęp upoważnionego przedstawiciela do rachunku w rejestrze Unii lub do
procesów z tego rachunku.
”
;
8)
w art. 14 w ust. 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie
„
W przypadku niewniesienia opłaty rocznej stosuje się przepis art. 30 ust. 2 rozporządzenia
Komisji (UE) 2019/1122.
”
;
9)
w art. 17 ust. 1-4 otrzymują brzmienie
„
1.
Uprawnienia do emisji przydzielane instalacjom na podstawie przepisów niniejszej ustawy
są uprawnieniami do emisji ogólnych w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia Komisji
(UE) 2019/1122.
2.
Wykaz instalacji i liczba uprawnień do emisji przydzielanych na poszczególne okresy,
o których mowa w art. 2 pkt 15 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, są ustalane na
zasadach określonych w przepisach tego rozporządzenia i są ogłaszane na podstawie
art. 26e ust. 3, art. 59 ust. 5 i art. 70a ust. 5.
3.
Uprawnienia do emisji wydaje się w odniesieniu do każdej instalacji na dany rok w
liczbie określonej w informacji, o której mowa w art. 64b ust. 8.
4.
Uprawnienia do emisji wydaje się na rachunek posiadania operatora w rejestrze Unii
w terminie do dnia 28 lutego każdego roku. Prowadzącemu instalację, na którym spoczywa
obowiązek, o którym mowa w art. 64 ust. 1 lub 2a, uprawnienia do emisji wydaje się
po ogłoszeniu informacji, o której mowa w art. 64b ust. 8.
”
;
10)
w art. 18 ust. 1 otrzymuje brzmienie
„
1.
Uprawnienia do emisji wydane na rachunek posiadania operatora oraz rachunek posiadania
operatora statków powietrznych w rejestrze Unii w liczbie większej niż określona w
informacji, o której mowa w
1)
art. 64b ust. 8, lub wynikająca ze zmian tej informacji - w odniesieniu do prowadzącego
instalację albo
2)
art. 48 ust. 1 pkt 2 - w odniesieniu do operatora statków powietrznych
- zwane dalej „nadmiarowo wydanymi uprawnieniami do emisji”, podlegają zwrotowi.
”
;
11)
uchyla się rozdział 5;
12)
w art. 26c dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu
„
2.
Jeżeli wniosek o przydział uprawnień do emisji zawiera braki lub uchybienia, Krajowy
ośrodek wzywa prowadzącego instalację do ich usunięcia w terminie nie dłuższym niż
14 dni od dnia doręczenia wezwania.
”
;
13)
w art. 26d ust. 3 otrzymuje brzmienie
„
3.
Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje Komisji Europejskiej wykaz instalacji,
dla których jest planowany przydział uprawnień do emisji na produkcję inną niż produkcja
energii elektrycznej, nie później niż 15 miesięcy przed rozpoczęciem okresu, na który
są przydzielane uprawnienia.
”
;
14)
w art. 26f po ust. 11 dodaje się ust. 11a i 11b w brzmieniu
„
11a.
Decyzja zatwierdzająca plan metodyki monitorowania zawiera
1)
imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację oraz oznaczenie jego adresu miejsca
zamieszkania albo adresu siedziby;
2)
adres zakładu, na terenie którego jest położona instalacja;
3)
określenie rodzaju działania prowadzonego w instalacji;
4)
wskazanie zatwierdzonej wersji planu metodyki monitorowania zgodnie z pkt 1 lit. b
załącznika VI do rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331 i daty rozpoczęcia stosowania
zatwierdzanego planu.
11b.
Plan metodyki monitorowania stanowi załącznik do decyzji zatwierdzającej ten plan.
”
;
15)
w art. 26g
a)
ust. 4 otrzymuje brzmienie
„
4.
Zatwierdzenie istotnej zmiany planu metodyki monitorowania następuje w drodze zmiany
decyzji, o której mowa w art. 26f ust. 11 pkt 1. Przepisy art. 26f ust. 2 i 4-12 stosuje
się odpowiednio.
”
,
b)
dodaje się ust. 5 w brzmieniu
„
5.
Organ właściwy do wydania zezwolenia może, na wniosek prowadzącego instalację lub
z urzędu za jego zgodą, wydać nową decyzję zatwierdzającą plan metodyki monitorowania
w celu ujednolicenia tekstu obowiązującego planu, z uwzględnieniem wszystkich zmian
wprowadzonych do tego planu od dnia jego zatwierdzenia.
”
;
16)
w art. 45 wyrazy „nr 389/2013” zastępuje się wyrazami „2019/1122”;
17)
w art. 46 w ust. 4 pkt 2 otrzymuje brzmienie
„
2)
raport dotyczący tonokilometrów pochodzących z wykonywanych operacji lotniczych, o
którym mowa w art. 68 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, oraz sprawozdanie
z weryfikacji tego raportu.
”
;
18)
w art. 47 w ust. 7 pkt 3 otrzymuje brzmienie
„
3)
raport dotyczący tonokilometrów pochodzących z wykonywanych operacji lotniczych, o
którym mowa w art. 68 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, oraz sprawozdanie
z weryfikacji tego raportu.
”
;
19)
w art. 49
a)
po ust. 2c dodaje się ust. 2d w brzmieniu
„
2d.
Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji przekazuje się na
wyodrębniony rachunek bankowy Narodowego Funduszu w wysokości
1)
4 000 000 zł w roku 2021;
2)
6 000 000 zł w roku 2022;
3)
8 000 000 zł rocznie w latach 2023-2030.
”
,
b)
w ust. 6 pkt 10 otrzymuje brzmienie
„
10)
pokrywanie wydatków administracyjnych związanych z administrowaniem systemem przez
Krajowy ośrodek oraz wydatków administracyjnych związanych z wykonywaniem przez Narodowy
Fundusz zadań, o których mowa w art. 50e ust. 2.
”
;
20)
w art. 50 ust. 1 otrzymuje brzmienie
„
1.
Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów
publicznych przygotowuje corocznie sprawozdanie dotyczące wykorzystania w poprzedzającym
roku kalendarzowym środków przeznaczonych na cele lub polityki, o których mowa w art.
49 ust. 6 i 7, z zachowaniem wymagań określonych w art. 19 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) 2018/1999 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie zarządzania
unią energetyczną i działaniami w dziedzinie klimatu, zmiany rozporządzeń Parlamentu
Europejskiego i Rady (WE) nr 663/2009 i (WE) nr 715/2009, dyrektyw Parlamentu Europejskiego
i Rady 94/22/WE, 98/70/WE, 2009/31/WE, 2009/73/WE, 2010/31/UE, 2012/27/UE i 2013/30/UE,
dyrektyw Rady 2009/119/WE i (EU) 2015/652 oraz uchylenia rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (Dz. Urz. UE L 328 z 21.12.2018, str. 1, Dz.
Urz. UE L 85I z 27.03.2019, str. 66 oraz Dz. Urz. UE L 148 z 06.06.2019, str. 37).
”
;
21)
po rozdziale 8 dodaje się rozdział 8a w brzmieniu
„
Rozdział 8a
Krajowy system wdrażania Funduszu Modernizacyjnego
Art. 50a.
1.
W ramach Krajowego systemu wdrażania Funduszu Modernizacyjnego przeznacza się środki
uzyskane z funduszu modernizacyjnego, o którym mowa w art. 10d dyrektywy 2003/87/WE,
zwanego dalej „Funduszem Modernizacyjnym”, na dofinansowanie realizacji na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej inwestycji mających na celu modernizację krajowego systemu
energetycznego oraz poprawę efektywności energetycznej przez
1)
wspieranie inwestycji w wytwarzanie i wykorzystywanie energii elektrycznej ze źródeł
odnawialnych lub
2)
wspieranie inwestycji w magazynowanie energii i modernizację sieci energetycznych,
w tym rurociągów należących do systemów ciepłowniczych lub sieci przesyłu energii
elektrycznej, oraz zwiększanie połączeń międzysystemowych między państwami członkowskimi
Unii Europejskiej, lub
3)
wspieranie, we współpracy z partnerami społecznymi w regionach uzależnionych od stałych
paliw kopalnych, sprawiedliwych przemian mających na celu ułatwienie pracownikom zmiany
miejsca zatrudnienia oraz zdobywanie nowych i specjalistycznych umiejętności, wspieranie
edukacji oraz inicjatyw zatrudnieniowych, a także nowych inicjatyw gospodarczych działających
na zasadzie startup, lub
4)
wspieranie inwestycji w efektywność energetyczną, w tym w sektorach transportu, budownictwa,
rolnictwa i odpadów.
2.
Środki, o których mowa w ust. 1, mogą być również przeznaczane na dofinansowanie realizacji
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej inwestycji innych niż wymienione w ust. 1,
mających na celu modernizację krajowego systemu energetycznego oraz poprawę efektywności
energetycznej.
3.
Co najmniej 70% środków, o których mowa w ust. 1, przeznacza się na realizację inwestycji,
o których mowa w ust. 1.
4.
Środków, o których mowa w ust. 1, nie przeznacza się na dofinansowanie inwestycji
związanych z wytwarzaniem energii przy wykorzystaniu stałych paliw kopalnych.
Art. 50b.
Środki, o których mowa w art. 50a ust. 1, są przekazywane na wyodrębniony rachunek
bankowy Narodowego Funduszu, zwany dalej „rachunkiem Funduszu Modernizacyjnego”.
Art. 50c.
1.
Inwestycje, o których mowa w art. 50a ust. 1 i 2, są realizowane w ramach programów
priorytetowych Narodowego Funduszu.
2.
Inwestycje, o których mowa w art. 50a ust. 1, mogą uzyskać dofinansowanie ze środków
zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego w wysokości do 100% kosztów realizacji
inwestycji kwalifikujących się do dofinansowania, określonych w programach priorytetowych,
o których mowa w ust. 1.
3.
Inwestycje, o których mowa w art. 50a ust. 2, mogą uzyskać dofinansowanie ze środków
zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego w wysokości do 70% kosztów realizacji
inwestycji kwalifikujących się do dofinansowania, określonych w programach priorytetowych,
o których mowa w ust. 1. Pozostałe koszty tych inwestycji nie mogą być finansowane
ze środków publicznych.
Art. 50d.
1.
Organem doradczym ministra właściwego do spraw klimatu w zakresie funkcjonowania Krajowego
systemu wdrażania Funduszu Modernizacyjnego jest Rada Konsultacyjna Funduszu Modernizacyjnego.
2.
Do zakresu działania Rady Konsultacyjnej Funduszu Modernizacyjnego należy wyrażanie
stanowiska wobec przedkładanych ministrowi właściwemu do spraw klimatu projektów programów
priorytetowych, o których mowa w art. 50c ust. 1. Rada Konsultacyjna wyraża stanowisko
w formie uchwały.
3.
W skład Rady Konsultacyjnej Funduszu Modernizacyjnego wchodzi po jednym przedstawicielu
wyznaczonym przez
1)
ministra właściwego do spraw aktywów państwowych;
2)
ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego
oraz mieszkalnictwa;
3)
ministra właściwego do spraw energii;
4)
ministra właściwego do spraw finansów publicznych;
5)
ministra właściwego do spraw gospodarki;
6)
ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej;
7)
ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej;
8)
ministra właściwego do spraw klimatu;
9)
ministra właściwego do spraw pracy;
10)
ministra właściwego do spraw rolnictwa;
11)
ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego;
12)
ministra właściwego do spraw środowiska;
13)
ministra właściwego do spraw transportu;
14)
ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej;
15)
Pełnomocnika Rządu do spraw Strategicznej Infrastruktury Energetycznej.
4.
W pracach Rady Konsultacyjnej Funduszu Modernizacyjnego bierze udział, w charakterze
obserwatora, bez prawa głosu, przedstawiciel Krajowego operatora Funduszu Modernizacyjnego,
zwanego dalej „Operatorem Funduszu”.
5.
Minister, który kieruje więcej niż jednym działem administracji rządowej wymienionym
w ust. 3, wyznacza do udziału w pracach Rady Konsultacyjnej Funduszu Modernizacyjnego
jednego przedstawiciela.
6.
Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze zarządzenia, organizację i tryb
działania Rady Konsultacyjnej Funduszu Modernizacyjnego.
7.
Wydatki związane z obsługą Rady Konsultacyjnej Funduszu Modernizacyjnego są finansowane
ze środków budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy do
spraw klimatu.
Art. 50e.
1.
Krajowym systemem wdrażania Funduszu Modernizacyjnego zarządza Operator Funduszu.
2.
Wykonywanie zadań Operatora Funduszu powierza się Narodowemu Funduszowi.
3.
Do zadań Operatora Funduszu działającego przez Radę Nadzorczą Narodowego Funduszu
należy
1)
zatwierdzanie list programów priorytetowych, o których mowa w art. 50c ust. 1;
2)
ustalanie kryteriów wyboru inwestycji dofinansowywanych ze środków zgromadzonych na
rachunku Funduszu Modernizacyjnego;
3)
ustalanie zasad udzielania i umarzania pożyczek oraz trybu i zasad udzielania i rozliczania
dotacji, przyznanych ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego.
4.
Do zadań Operatora Funduszu działającego przez Zarząd Narodowego Funduszu należy
1)
przedkładanie ministrowi właściwemu do spraw klimatu wykazu, o którym mowa w art.
50p ust. 1;
2)
sporządzanie list programów priorytetowych, o których mowa w art. 50c ust. 1, oraz
przedstawianie tych list w celu uzgodnienia ministrowi właściwemu do spraw klimatu;
3)
opracowywanie, przedkładanie ministrowi właściwemu do spraw klimatu w celu uzgodnienia
oraz przyjmowanie programów priorytetowych, o których mowa w art. 50c ust. 1;
4)
zatwierdzanie regulaminów naboru wniosków o dofinansowanie inwestycji ze środków zgromadzonych
na rachunku Funduszu Modernizacyjnego;
5)
przedstawianie Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu i komitetowi inwestycyjnemu, o
którym mowa w art. 10d ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, zwanemu dalej „Komitetem Inwestycyjnym”,
programów priorytetowych, o których mowa w art. 50c ust. 1;
6)
składanie do Europejskiego Banku Inwestycyjnego wniosków o wypłatę środków z Funduszu
Modernizacyjnego na dofinansowanie realizacji inwestycji.
5.
Do zadań Operatora Funduszu działającego przez Biuro Narodowego Funduszu należy konsultowanie
i wdrażanie programów priorytetowych, o których mowa w art. 50c ust. 1, a także prowadzenie
działalności promocyjnej i informacyjnej oraz monitorowanie inwestycji w ramach Krajowego
systemu wdrażania Funduszu Modernizacyjnego, w szczególności przez
1)
opracowywanie regulaminu naboru wniosków o dofinansowanie inwestycji ze środków zgromadzonych
na rachunku Funduszu Modernizacyjnego oraz organizowanie naboru i oceny tych wniosków;
2)
podejmowanie czynności prowadzących do zawarcia umów o dofinansowanie realizacji inwestycji
ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego;
3)
nadzorowanie wdrażania i realizacji inwestycji, dokonywanie oceny uzyskanych w wyniku
ich realizacji efektów ekologicznych oraz sprawowanie kontroli nad wykorzystaniem
środków Funduszu Modernizacyjnego przez podmioty, które zawarły umowę o dofinansowanie
realizacji inwestycji ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego,
zwane dalej „beneficjentami”;
4)
opracowywanie i przedkładanie ministrowi właściwemu do spraw klimatu projektu sprawozdania,
o którym mowa w art. 50m ust. 1;
5)
organizowanie pomocy technicznej dla podmiotów zainteresowanych uzyskaniem dofinansowania
ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego;
6)
prowadzenie działalności promocyjnej i informacyjnej o Krajowym systemie wdrażania
Funduszu Modernizacyjnego;
7)
monitorowanie
a)
osiągniętych efektów związanych z uniknięciem lub redukcją emisji gazów cieplarnianych
w ramach Krajowego systemu wdrażania Funduszu Modernizacyjnego,
b)
wydatkowania przez beneficjentów środków uzyskanych z rachunku Funduszu Modernizacyjnego
oraz postępów w realizacji inwestycji dofinansowanych z tych środków;
8)
prowadzenie wykazu inwestycji dofinansowanych ze środków zgromadzonych na rachunku
Funduszu Modernizacyjnego;
9)
przeprowadzanie konsultacji społecznych w sprawie projektów programów priorytetowych,
o których mowa w art. 50c ust. 1;
10)
występowanie do Europejskiego Banku Inwestycyjnego o udzielenie informacji na temat
kwoty środków uzyskanych z Funduszu Modernizacyjnego zapisanej na rachunku Europejskiego
Banku Inwestycyjnego na dofinansowanie realizacji inwestycji na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej;
11)
przekazywanie Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu informacji lub dokumentów, o których
mowa w załączniku I do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1001 z dnia 9
lipca 2020 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady w odniesieniu do funkcjonowania funduszu modernizacyjnego wspierającego
inwestycje w modernizację systemów energetycznych oraz poprawę efektywności energetycznej
niektórych państw członkowskich (Dz. Urz. UE L 221 z 10.07.2020, str. 107), zwanego
dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2020/1001”, niezbędnych do oceny inwestycji, o
których mowa w art. 50a ust. 1 i 2;
12)
przedstawianie odpowiednio Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu oraz Komitetowi Inwestycyjnemu
dowodów, oświadczeń oraz informacji dotyczących spełnienia warunków, o których mowa
w art. 6 ust. 7 i art. 7 ust. 7 rozporządzenia Komisji (UE) 2020/1001;
13)
informowanie Komisji Europejskiej o wstrzymanej inwestycji, o której mowa w art. 10
ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2020/1001, i występowanie o zmianę decyzji o wypłacie
środków na podstawie art. 10 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) 2020/1001;
14)
przechowywanie dokumentów i informacji, o których mowa w art. 16 ust. 5 rozporządzenia
Komisji (UE) 2020/1001.
6.
Monitorowaniem, o którym mowa w ust. 5 pkt 7 lit. a, obejmuje się okres do 5 lat kalendarzowych
następujących po roku, w którym zakończono realizację inwestycji, albo po roku, w
którym dokonano ostatniej płatności w odniesieniu do inwestycji, w przypadku gdy płatność
ta została dokonana po jej zakończeniu.
Art. 50f.
Minister właściwy do spraw klimatu sprawuje nadzór nad wykonywaniem zadań przez Operatora
Funduszu.
Art. 50g.
1.
Dofinansowania realizacji inwestycji, o których mowa w art. 50a ust. 1 i 2, ze środków
zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego dokonuje się w formach określonych
w art. 411 ust. 1 pkt 1 lub 2, ust. 10 lub 10f ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo
ochrony środowiska lub w sposób określony w art. 410c tej ustawy.
2.
W zakresie, w jakim dofinansowanie stanowi pomoc publiczną w rozumieniu art. 107 ust.
1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zastosowanie mają szczegółowe warunki
udzielania tej pomocy lub pomocy de minimis .
Art. 50h.
1.
Operator Funduszu organizuje i prowadzi w trybie konkursowym lub ciągłym nabór wniosków
o dofinansowanie inwestycji ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego
w ramach Krajowego systemu wdrażania Funduszu Modernizacyjnego.
2.
Ogłoszenie o naborze wniosków o dofinansowanie inwestycji ze środków zgromadzonych
na rachunku Funduszu Modernizacyjnego i jego warunkach Operator Funduszu zamieszcza
na swojej stronie internetowej.
3.
Operator Funduszu ustala regulamin naboru wniosków o dofinansowanie inwestycji ze
środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego i podaje go do publicznej
wiadomości na swojej stronie internetowej.
4.
Regulamin naboru wniosków o dofinansowanie inwestycji ze środków zgromadzonych na
rachunku Funduszu Modernizacyjnego zawiera
1)
określenie rodzajów podmiotów mogących ubiegać się o udzielenie dofinansowania;
2)
wskazanie, czy nabór jest prowadzony w trybie konkursowym czy ciągłym;
3)
procedurę lub procedury wyboru i kryteria oceny wniosków;
4)
terminy składania i oceny wniosków;
5)
określenie limitu środków przeznaczonych na dofinansowanie;
6)
wzory formularzy wniosków;
7)
określenie zasad powtórnej oceny wniosków.
5.
Operator Funduszu może zmieniać regulamin naboru wniosków o dofinansowanie inwestycji
ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego, jeżeli zmiany nie
spowodują pogorszenia warunków naboru lub jeżeli konieczność ich wprowadzenia wynika
ze zmian przepisów prawa powszechnie obowiązującego.
Art. 50i.
1.
Operator Funduszu przedstawia Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu i Komitetowi Inwestycyjnemu
programy priorytetowe, o których mowa w art. 50c ust. 1, dotyczące inwestycji, o których
mowa w art. 50a ust. 1, w trybie i na zasadach określonych w art. 4 rozporządzenia
Komisji (UE) 2020/1001, w celu zatwierdzenia tych programów.
2.
W przypadku zatwierdzenia przez Europejski Bank Inwestycyjny programu priorytetowego,
o którym mowa w art. 50c ust. 1, dotyczącego inwestycji, o których mowa w art. 50a
ust. 1, Operator Funduszu przystępuje do realizacji zadań określonych w art. 50e ust.
5 pkt 1, 5 i 6, dotyczących tego programu.
Art. 50j.
1.
Operator Funduszu przedstawia Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu i Komitetowi Inwestycyjnemu
programy priorytetowe, o których mowa w art. 50c ust. 1, dotyczące inwestycji, o których
mowa w art. 50a ust. 2, w trybie i na zasadach określonych w art. 4 rozporządzenia
Komisji (UE) 2020/1001, w celu dokonania oceny tych programów i wydania przez Komitet
Inwestycyjny zalecenia dofinansowania.
2.
W przypadku wydania przez Komitet Inwestycyjny zalecenia dofinansowania inwestycji,
o których mowa w art. 50a ust. 2, objętych programem priorytetowym, o którym mowa
w art. 50c ust. 1, Operator Funduszu przystępuje do realizacji zadań określonych w
art. 50e ust. 5 pkt 1, 5 i 6, dotyczących tego programu.
Art. 50k.
Po podjęciu przez Komisję Europejską decyzji dotyczącej wypłaty środków z Funduszu
Modernizacyjnego na realizację programów priorytetowych, o których mowa w art. 50c
ust. 1, Operator Funduszu podejmuje czynności prowadzące do zawarcia umów o dofinansowanie
realizacji inwestycji ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego,
objętych tymi programami.
Art. 50l.
1.
Podstawę dofinansowania realizacji inwestycji stanowi umowa o dofinansowanie realizacji
inwestycji ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego.
2.
Operator Funduszu umieszcza na swojej stronie internetowej
1)
wzór umowy, o której mowa w ust. 1;
2)
informację o wdrażanych programach priorytetowych, o których mowa w art. 50c ust.
1;
3)
informacje o inwestycjach dofinansowanych ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu
Modernizacyjnego, obejmujące numer wniosku o dofinansowanie realizacji inwestycji
ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego, nazwę inwestycji i
kwotę udzielonego dofinansowania.
Art. 50m.
1.
Operator Funduszu opracowuje i przedkłada ministrowi właściwemu do spraw klimatu w
terminie do dnia 15 lutego każdego roku projekt sprawozdania z realizacji inwestycji
dofinansowanych ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego oraz
osiąganych efektów rzeczowych i ekologicznych w roku poprzednim.
2.
Projekt sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje i dokumenty, o których
mowa w art. 13 rozporządzenia Komisji (UE) 2020/1001.
3.
Minister właściwy do spraw klimatu zatwierdza sprawozdanie z realizacji inwestycji
dofinansowanych ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego oraz
osiąganych efektów rzeczowych i ekologicznych.
4.
Minister właściwy do spraw klimatu przedkłada sprawozdanie, o którym mowa w ust. 3,
Komisji Europejskiej w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia Komisji
(UE) 2020/1001.
5.
Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 3, jest ogłaszane w Biuletynie Informacji Publicznej
na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw klimatu oraz
na stronie internetowej Operatora Funduszu.
Art. 50n.
1.
Beneficjent jest obowiązany do niezwłocznego zwrotu całości albo części środków wypłaconych
ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego, jeżeli wykorzystał
je niezgodnie z warunkami określonymi w umowie, o której mowa w art. 50l ust. 1, w
tym pobranych przez niego nienależnie lub w nadmiernej wysokości.
2.
Zwrot środków następuje na żądanie Operatora Funduszu na rachunek Funduszu Modernizacyjnego.
3.
W przypadku wskazanym w ust. 1 Operator Funduszu zawiesza kolejne wypłaty środków
wynikające z umowy, o której mowa w art. 50l ust. 1.
4.
Warunki zawieszenia wypłaty środków, o którym mowa w ust. 3, określa umowa, o której
mowa w art. 50l ust. 1.
5.
Do zwrotu środków, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego
(Dz. U. z 2020 r. poz. 1575, 1578 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 11).
Art. 50o.
Koszty związane z wykonywaniem zadań Operatora Funduszu, w tym koszty ponoszone przez
wojewódzkie fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej na wykonywanie czynności
składających się na realizację zadań, o których mowa w art. 50e ust. 5, są pokrywane
ze środków zgromadzonych na rachunku bankowym, o którym mowa w art. 49 ust. 2d, a
w przypadku gdy koszty te nie znajdują pokrycia z tych środków, są pokrywane w ramach
zobowiązania, o którym mowa w art. 401c ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.
Art. 50p.
1.
Operator Funduszu przedkłada ministrowi właściwemu do spraw klimatu w terminie do
dnia 30 września każdego roku wykaz planowanych programów priorytetowych przeznaczonych
do dofinansowania ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego,
obejmujący dwa następne lata kalendarzowe, a także aktualne informacje dotyczące planowanych
programów priorytetowych objętych wykazem przedłożonym w roku poprzednim.
2.
Wykaz, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje, o których mowa w art. 3 ust. 2
rozporządzenia Komisji (UE) 2020/1001.
3.
Minister właściwy do spraw klimatu, w terminie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia
Komisji (UE) 2020/1001, przedkłada Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu i Komitetowi
Inwestycyjnemu wykaz, o którym mowa w ust. 1.
Art. 50q.
Minister właściwy do spraw klimatu wskazuje przedstawiciela Rzeczypospolitej Polskiej
do udziału w pracach Komitetu Inwestycyjnego.
”
;
22)
w art. 53
a)
w ust. 2 pkt 3 i 4 otrzymują brzmienie
„
3)
plan monitorowania wielkości emisji, o którym mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji
(UE) 2018/2066, zwany dalej „planem monitorowania wielkości emisji”, wraz z dokumentami
uzupełniającymi i informacjami, o których mowa w tym przepisie, na piśmie utrwalonym
w postaci papierowej i w postaci elektronicznej;
4)
plan poboru próbek w przypadku, o którym mowa w art. 33 rozporządzenia Komisji (UE)
2018/2066.
”
,
b)
w ust. 3
-
wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie
„
W przypadku instalacji o niskim poziomie emisji, o której mowa w art. 47 ust. 2 rozporządzenia
Komisji (UE) 2018/2066, do wniosku o wydanie zezwolenia dołącza się
”
,
-
pkt 2 otrzymuje brzmienie
„
2)
dokumenty potwierdzające spełnianie co najmniej jednego z warunków, o których mowa
w art. 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066;
”
;
23)
w art. 54
a)
w ust. 1 pkt 6 otrzymuje brzmienie
„
6)
datę, od której ma zastosowanie plan monitorowania wielkości emisji, nie wcześniejszą
niż data złożenia wniosku o wydanie zezwolenia, a w przypadkach, o których mowa w
art. 16 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066 - datę ustaloną
na podstawie okoliczności, o których mowa w tym przepisie.
”
,
b)
w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie
„
2)
plan poboru próbek w przypadku, o którym mowa w art. 33 rozporządzenia Komisji (UE)
2018/2066.
”
,
c)
w ust. 8 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie
„
W przypadku zmiany planu monitorowania wielkości emisji z powodu zmian niebędących
istotnymi zmianami w rozumieniu art. 15 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066,
a także w przypadku zmian, o których mowa w art. 55 ust. 1 pkt 2 i 3, Krajowy ośrodek
nie wydaje opinii, o której mowa w ust. 2.
”
;
24)
w art. 55
a)
w ust. 1
-
pkt 1 otrzymuje brzmienie
„
1)
zmiany w instalacji skutkującej zmianą charakteru lub sposobu funkcjonowania instalacji;
”
,
-
pkt 5 otrzymuje brzmienie
„
5)
zaistnienia zdarzenia powodującego konieczność zmiany planu monitorowania wielkości
emisji, jeżeli zmiana ta ma charakter zmiany istotnej w rozumieniu art. 15 ust. 3
rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066.
”
,
b)
ust. 2 otrzymuje brzmienie
„
2.
W przypadku zmian lub zdarzeń, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, prowadzący instalację
jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia w terminie nie dłuższym niż
30 dni od dnia wystąpienia tych zmian lub zdarzeń. W przypadku zdarzenia, o którym
mowa w ust. 1 pkt 5, prowadzący instalację jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o
zmianę zezwolenia przed wprowadzeniem planowanych zmian, a jeżeli zmian tych nie dało
się zaplanować - niezwłocznie po ich wprowadzeniu.
”
,
c)
uchyla się ust. 2a;
25)
w art. 56
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie
„
1.
W przypadku zmiany pozwolenia zintegrowanego lub pozwolenia na wprowadzanie gazów
lub pyłów do powietrza organ właściwy do wydania zezwolenia dokonuje analizy tego
zezwolenia.
”
,
b)
ust. 4 otrzymuje brzmienie
„
4.
Krajowy ośrodek dokonuje analizy planu monitorowania wielkości emisji lub planu poboru
próbek oraz informuje organ właściwy do wydania zezwolenia o stwierdzonych nieprawidłowościach
i przypadkach niezgodności z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066.
”
,
c)
w ust. 5 zdanie drugie otrzymuje brzmienie
„
Przepisy ust. 3 oraz art. 54 ust. 2-6 stosuje się odpowiednio.
”
;
26)
art. 57 otrzymuje brzmienie
„
Art. 57.
W przypadku zmiany, cofnięcia albo wygaśnięcia pozwolenia zintegrowanego lub pozwolenia
na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza organ właściwy do wydania zezwolenia
dokonuje analizy tego zezwolenia i jeżeli w wyniku dokonanych ustaleń stwierdzi ustanie
przesłanek uczestnictwa instalacji w systemie, wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie
wygaśnięcia zezwolenia.
”
;
27)
w art. 58
a)
w ust. 3 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu
„
W dniu, w którym zezwolenie stało się bezprzedmiotowe, wygasa decyzja, o której mowa
w art. 26f ust. 11 pkt 1.
”
,
b)
ust. 5 otrzymuje brzmienie
„
5.
W przypadku wygaśnięcia zezwolenia nie wydaje się uprawnień do emisji przydzielonych
na kolejne lata okresu, na który są one przydzielane, w rozumieniu art. 2 pkt 15 rozporządzenia
Komisji (UE) 2019/331.
”
;
28)
w art. 60 ust. 1 otrzymuje brzmienie
„
1.
Jeżeli prowadzący instalację powstałą w wyniku podziału albo łączenia nie jest następcą
prawnym prowadzącego instalację ulegającą podziałowi albo łączeniu, prowadzący instalację
ulegającą podziałowi albo łączeniu jest obowiązany do przekazania prowadzącemu instalację
powstałą w wyniku podziału albo łączenia wszelkich informacji i dokumentów niezbędnych
do sporządzenia raportu, o którym mowa w art. 80 ust. 3, oraz raportu, o którym mowa
w art. 64 ust. 1 pkt 1.
”
;
29)
w art. 61 ust. 4 otrzymuje brzmienie
„
4.
Zbywca tytułu prawnego do instalacji jest obowiązany do przekazania nabywcy tego tytułu
prawnego wszelkich informacji i dokumentów niezbędnych do sporządzenia raportu, o
którym mowa w art. 80 ust. 3, oraz raportów sporządzanych w przypadkach, o których
mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 i ust. 2a.
”
;
30)
w art. 62 ust. 1 otrzymuje brzmienie
„
1.
Organ właściwy do wydania zezwolenia przekazuje Krajowemu ośrodkowi i organowi Inspekcji
kopie zezwolenia, zmiany zezwolenia, decyzji w sprawie uchylenia zezwolenia lub stwierdzającej
wygaśnięcie zezwolenia w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna,
a także, w postaci elektronicznej, zatwierdzony plan monitorowania wielkości emisji
oraz plan poboru próbek.
”
;
31)
w art. 64
a)
ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie
„
1.
Prowadzący instalację, której przydzielono uprawnienia do emisji na zasadach określonych
w przepisach rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, przedkłada Krajowemu ośrodkowi
w terminie do dnia 31 marca każdego roku
1)
raport dotyczący poziomu działalności zawierający informacje na temat poziomu działalności
każdej podinstalacji w poprzednim roku kalendarzowym, zgodnie z art. 3 rozporządzenia
wykonawczego Komisji (UE) 2019/1842 z dnia 31 października 2019 r. ustanawiającego
zasady stosowania dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu
do dalszych ustaleń dotyczących dostosowań przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji
ze względu na zmiany w poziomie działalności (Dz. Urz. UE L 282 z 04.11.2019, str.
20), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2019/1842”, oraz
2)
sprawozdanie z weryfikacji raportu dotyczącego poziomu działalności, zgodnie z przepisami
rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067.
2.
Raport i sprawozdanie, o których mowa w ust. 1, przedkłada także prowadzący instalację,
która powstała w wyniku podziału albo łączenia instalacji, na zasadach określonych
w art. 25 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331.
”
,
b)
po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu
„
2a.
Prowadzący instalację nową przedkłada Krajowemu ośrodkowi raport i sprawozdanie, o
których mowa w ust. 1, po upływie roku kalendarzowego następującego po pierwszym dniu
działalności. Raport i sprawozdanie, wraz z planem metodyki monitorowania, stanowią
wniosek prowadzącego instalację nową o przydział uprawnień do emisji, o którym mowa
w art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331.
2b.
Prowadzący instalację nową, która funkcjonowała przez okres krótszy niż rok kalendarzowy,
może przedłożyć raport i sprawozdanie, o których mowa w ust. 1, w terminie wskazanym
w tym przepisie.
”
,
c)
ust. 3 otrzymuje brzmienie
„
3.
Raport, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wprowadza się do Krajowej bazy o emisjach gazów
cieplarnianych i innych substancji, o której mowa w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami
gazów cieplarnianych i innych substancji, zwanej dalej „Krajową bazą”, przy użyciu dostępnych w niej formularzy, w sposób
przewidziany dla raportu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 tej ustawy, wskazany w przepisach
wydanych na podstawie art. 7 ust. 7 tej ustawy, oraz dołącza się sprawozdanie, o którym
mowa w ust. 1 pkt 2.
”
,
d)
po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu
„
3a.
Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, sporządza się na piśmie utrwalonym w postaci
elektronicznej umożliwiającej przetwarzanie zawartych w nim danych, opatrzonym kwalifikowanym
podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym weryfikatora, na
formularzu dostępnym na stronie internetowej Krajowego ośrodka.
”
,
e)
uchyla się ust. 5;
32)
po art. 64 dodaje się art. 64a i art. 64b w brzmieniu
„
Art. 64a.
1.
Krajowy ośrodek ocenia raport, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, zgodnie z przepisami
art. 7-12 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331.
2.
Krajowy ośrodek dokonuje zachowawczego oszacowania wartości parametrów, o których
mowa w art. 3 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1842, w przypadkach wskazanych
w tym przepisie. Do czynności zachowawczego oszacowania wartości parametrów nie stosuje
się przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami
administracyjnymi
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z 2020 r. poz. 2299 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 54 i 159).
3.
Podczas dokonywania oszacowania wartości parametrów, o których mowa w art. 3 ust.
4 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1842, Krajowy ośrodek może wezwać
1)
prowadzącego instalację do
a)
złożenia wyjaśnień lub
b)
przedstawienia informacji i danych potrzebnych do oszacowania parametru, który zgodnie
z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1842 powinien zawierać raport dotyczący
poziomu działalności,
2)
weryfikatora do przedłożenia wewnętrznej dokumentacji z weryfikacji, o której mowa
w art. 26 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067
- w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.
4.
Dokonując oszacowania, o którym mowa w ust. 2, Krajowy ośrodek może wziąć pod uwagę
dane będące w jego posiadaniu, w szczególności zawarte w
1)
zezwoleniu;
2)
raporcie, o którym mowa w art. 80 ust. 3;
3)
sprawozdaniu z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1;
4)
raporcie, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych
i innych substancji.
5.
Krajowy ośrodek informuje ministra właściwego do spraw klimatu o instalacjach, w odniesieniu
do których trwają czynności zmierzające do oszacowania, o którym mowa w ust. 2.
6.
Krajowy ośrodek wprowadza do Krajowej bazy oszacowane wartości parametrów, o których
mowa w art. 3 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1842.
7.
Krajowy ośrodek informuje prowadzącego instalację o oszacowanych wartościach parametrów.
8.
Wezwania Krajowego ośrodka, czynności prowadzącego instalację oraz informowanie prowadzącego
instalację o oszacowanych wartościach parametrów są dokonywane za pośrednictwem Krajowej
bazy.
Art. 64b.
1.
Krajowy ośrodek określa średni poziom działalności każdej podinstalacji zgodnie z
art. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1842.
2.
Krajowy ośrodek każdego roku dokonuje porównania średniego poziomu działalności każdej
podinstalacji z historycznym poziomem działalności, o którym mowa w art. 5 ust. 1
rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1842, a w przypadkach, o których mowa w art. 5 lub
art. 6 tego rozporządzenia - dokonuje dostosowania przydziału uprawnień do emisji
w sposób wskazany w tych przepisach oraz zgodnie z art. 3 ust. 4 tego rozporządzenia.
3.
Krajowy ośrodek może wezwać prowadzącego instalację do złożenia wyjaśnień lub przekazania
informacji dotyczących przesłanek dokonywania dostosowań, o których mowa w ust. 2,
w terminie nie dłuższym niż 7 dni od dnia doręczenia wezwania.
4.
Jeżeli z wyjaśnień, o których mowa w ust. 3, wynika, że raport, o którym mowa w art.
64 ust. 1 pkt 1, zawiera błędy, Krajowy ośrodek wzywa prowadzącego instalację do jego
poprawienia w terminie nie dłuższym niż 7 dni od dnia doręczenia wezwania.
5.
Wezwania Krajowego ośrodka oraz czynności prowadzącego instalację, o których mowa
w ust. 3 i 4, są dokonywane za pośrednictwem Krajowej bazy.
6.
Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu w odniesieniu do
każdej instalacji informację o
1)
ostatecznej rocznej liczbie uprawnień do emisji przydzielonej instalacji albo
2)
dostosowanej ostatecznej rocznej liczbie uprawnień do emisji dla instalacji ustalonej
w następstwie dostosowania przydziału uprawnień do emisji, o którym mowa w ust. 2,
albo
3)
ostatecznej albo dostosowanej ostatecznej rocznej liczbie uprawnień do emisji dla
instalacji wynikającej z oszacowania parametrów, o których mowa w art. 3 ust. 4 rozporządzenia
Komisji (UE) 2019/1842, albo
4)
instalacji, w odniesieniu do której nie zakończono czynności szacowania, o której
mowa w art. 64a ust. 2.
7.
Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje Komisji Europejskiej informacje, o których
mowa w ust. 6 pkt 1-3.
8.
Minister właściwy do spraw klimatu ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie
podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra, w odniesieniu do każdej instalacji,
informację o
1)
ostatecznej rocznej liczbie uprawnień do emisji przydzielonej instalacji albo
2)
dostosowanej ostatecznej rocznej liczbie uprawnień do emisji dla instalacji ustalonej
w następstwie dostosowania przydziału uprawnień do emisji, o którym mowa w ust. 2,
albo
3)
ostatecznej albo dostosowanej ostatecznej rocznej liczbie uprawnień do emisji dla
instalacji wynikającej z oszacowania parametrów, o których mowa w art. 3 ust. 4 rozporządzenia
Komisji (UE) 2019/1842, albo
4)
wstrzymaniu wydania ostatecznej albo dostosowanej ostatecznej rocznej liczby uprawnień
do emisji dla instalacji, w odniesieniu do której nie zakończono czynności szacowania,
o której mowa w art. 64a ust. 2.
9.
W przypadku zakończenia czynności szacowania, o której mowa w art. 64a ust. 2, w odniesieniu
do instalacji, wobec której wstrzymano wydanie ostatecznej rocznej liczby uprawnień
do emisji albo dostosowanej ostatecznej rocznej liczby uprawnień do emisji, przepisy
ust. 1, 2 i 6-8 stosuje się.
10.
Jeżeli z raportu lub sprawozdania, o których mowa w art. 64 ust. 1, wynika, że informacja,
o której mowa w ust. 6 pkt 1, 2 lub 3, została ustalona na podstawie niepoprawnych
danych, w wyniku czego liczba uprawnień do emisji wydanych w odniesieniu do instalacji
na dany rok była nieprawidłowa, Krajowy ośrodek dokonuje zmiany tej informacji. Przepisy
ust. 1-9 i art. 64a stosuje się.
”
;
33)
uchyla się art. 65 i art. 66;
34)
w art. 67 dodaje się ust. 4 w brzmieniu
„
4.
Prowadzący instalację nową przedkłada Krajowemu ośrodkowi wniosek o przydział uprawnień
do emisji, o którym mowa w art. 64 ust. 2a, na zasadach i w trybie określonych w tym
przepisie oraz zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331. Przepis art.
26c stosuje się odpowiednio.
”
;
35)
uchyla się art. 68-70;
36)
po rozdziale 10 dodaje się rozdział 10a w brzmieniu
„
Rozdział 10a
Zmiana przydzielonej liczby uprawnień do emisji
Art. 70a.
1.
Prowadzący instalację informuje Krajowy ośrodek o
1)
wszelkich zmianach związanych z działaniem instalacji, które mają wpływ na liczbę
przydzielonych uprawnień do emisji dla instalacji, dołączając informacje i dane uzasadniające
zmianę tego przydziału - w terminie do dnia 31 marca roku następującego po wystąpieniu
tych zmian,
2)
zrzeczeniu się przydzielonych uprawnień do emisji w odniesieniu do wszystkich lub
niektórych podinstalacji, ze wskazaniem ich liczby oraz okresu, na który zostały przydzielone,
zgodnie z art. 24 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331
- za pośrednictwem elektronicznego formularza udostępnionego na stronie internetowej
Krajowego ośrodka.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, Krajowy ośrodek może wezwać prowadzącego
instalację do złożenia wyjaśnień lub przedstawienia informacji i danych uzasadniających
zmianę liczby przydzielonych uprawnień do emisji.
3.
Po dokonaniu oceny, o której mowa w art. 23 ust. 2 lub art. 24 ust. 2 rozporządzenia
Komisji (UE) 2019/331, Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu
informację o zmienionej ostatecznej rocznej liczbie uprawnień do emisji.
4.
Minister właściwy do spraw klimatu informuje Komisję Europejską o zmienionej ostatecznej
rocznej liczbie uprawnień do emisji.
5.
Po wydaniu przez Komisję Europejską decyzji, o której mowa w art. 23 ust. 4 lub art.
24 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, minister właściwy do spraw klimatu
ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego
tego ministra informację o zmienionej ostatecznej rocznej liczbie przydzielonych uprawnień
do emisji.
6.
Jeżeli z informacji, o której mowa w ust. 5, wynika, że zachodzą przesłanki do zmiany
liczby uprawnień do emisji wydanych w odniesieniu do instalacji w latach przed jej
ogłoszeniem, Krajowy ośrodek występuje do prowadzącego instalację o przedłożenie raportu
i sprawozdania, o których mowa w art. 64 ust. 1, za lata, do których ma zastosowanie
informacja o zmienionej ostatecznej rocznej liczbie przydzielonych uprawnień do emisji.
Przepisy art. 64a i art. 64b stosuje się.
Art. 70b.
1.
Jeżeli z raportu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, wynika, że w instalacji zawieszono
działalność, Krajowy ośrodek wzywa prowadzącego instalację do złożenia wyjaśnień w
terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania.
2.
Jeżeli prowadzący instalację nie wykaże, że w instalacji wznowiono działalność, Krajowy
ośrodek zawiadamia o tym ministra właściwego do spraw klimatu.
3.
Minister właściwy do spraw klimatu, w drodze decyzji, wstrzymuje wydanie uprawnień
do emisji w odniesieniu do instalacji, w której zawieszono działalność. Decyzji nadaje
się rygor natychmiastowej wykonalności.
4.
Kopię decyzji, o której mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw klimatu przekazuje
Krajowemu ośrodkowi.
5.
Jeżeli z raportu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, wynika, że w instalacji wznowiono
działalność, decyzja, o której mowa w ust. 3, wygasa z dniem, w którym minister właściwy
do spraw klimatu ogłosi informację o ostatecznej rocznej liczbie uprawnień do emisji
przydzielonej instalacji albo dostosowanej ostatecznej rocznej liczbie uprawnień do
emisji dla tej instalacji. Przepis art. 64b stosuje się.
6.
W odniesieniu do instalacji, w której wznowiono działalność, wydaje się uprawnienia
do emisji, począwszy od roku następującego po roku, w którym instalacja wznowiła działalność.
”
;
37)
uchyla się rozdział 11;
38)
art. 74 otrzymuje brzmienie
„
Art. 74.
1.
Operator statku powietrznego, z wyjątkiem operatora statku powietrznego wymienionego
w ust. 2, sporządza plan monitorowania w zakresie emisji z operacji lotniczych, o
którym mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, zwany dalej „planem monitorowania
emisji z operacji lotniczych”, wraz z dokumentami uzupełniającymi i informacjami,
o których mowa w tym przepisie.
2.
Operator statku powietrznego spełniający warunki określone w art. 55 ust. 1 rozporządzenia
Komisji (UE) 2018/2066 sporządza plan monitorowania w zakresie emisji z operacji lotniczych
w sposób uproszczony określony w art. 55 ust. 3 tego rozporządzenia, bez zachowania
wymogu przedkładania dokumentów uzupełniających, o których mowa w art. 12 tego rozporządzenia,
zwany dalej „uproszczonym planem monitorowania emisji z operacji lotniczych”.
3.
W przypadku ubiegania się przez operatora statku powietrznego, o którym mowa w ust.
1 i 2, o przydział uprawnień do emisji operator statku powietrznego sporządza również
plan monitorowania odnoszący się do monitorowania i raportowania w zakresie danych
dotyczących tonokilometrów, o którym mowa w art. 52 ust. 2 rozporządzenia Komisji
(UE) 2018/2066, zwany dalej „planem monitorowania tonokilometrów”.
”
;
39)
w art. 75
a)
w ust. 3
-
w pkt 1 lit. b otrzymuje brzmienie
„
b)
dokumenty uzupełniające i informacje, o których mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji
(UE) 2018/2066;
”
,
-
w pkt 2 lit. b otrzymuje brzmienie
„
b)
dokumenty potwierdzające, że operator statku powietrznego spełnia przesłanki, o których
mowa w art. 55 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066;
”
,
b)
ust. 4 otrzymuje brzmienie
„
4.
Plany monitorowania, zmiany tych planów oraz dokumenty uzupełniające i informacje,
o których mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, sporządza się przy
użyciu elektronicznego formularza udostępnionego na stronie internetowej Krajowego
ośrodka, opracowanego na podstawie formularzy i wytycznych ogłaszanych przez Komisję
Europejską.
”
;
40)
w art. 76 ust. 2 otrzymuje brzmienie
„
2.
Jeżeli zmiana planu monitorowania emisji z operacji lotniczych, uproszczonego planu
monitorowania emisji z operacji lotniczych lub planu monitorowania tonokilometrów
ma charakter zmiany istotnej w rozumieniu art. 15 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE)
2018/2066, operator statku powietrznego składa do ministra właściwego do spraw klimatu
wniosek o zatwierdzenie tej zmiany, przy czym przepis art. 75 stosuje się.
”
;
41)
w art. 77 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie
„
2)
zmianę planu monitorowania emisji z operacji lotniczych, uproszczonego planu monitorowania
emisji z operacji lotniczych i planu monitorowania tonokilometrów - jeżeli zmiana
ta ma charakter zmiany istotnej w rozumieniu art. 15 ust. 4 rozporządzenia Komisji
(UE) 2018/2066.
”
;
42)
art. 78 otrzymuje brzmienie
„
Art. 78.
1.
Prowadzący instalację, z wyjątkiem prowadzącego instalację o niskim poziomie emisji,
o której mowa w art. 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, sporządza plan
monitorowania wielkości emisji, wraz z wymaganymi dokumentami uzupełniającymi i informacjami,
o których mowa w art. 12 tego rozporządzenia, oraz plan poboru próbek.
2.
Prowadzący instalację o niskim poziomie emisji, o której mowa w art. 47 ust. 2 rozporządzenia
Komisji (UE) 2018/2066, sporządza plan monitorowania wielkości emisji z uwzględnieniem
odstępstw, o których mowa w art. 47 ust. 3-8 tego rozporządzenia, a także plan poboru
próbek.
3.
Plany monitorowania wielkości emisji, zmiany tych planów, dokumenty uzupełniające
i informacje, o których mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, oraz
plany poboru próbek sporządza się przy użyciu elektronicznego formularza udostępnionego
na stronie internetowej Krajowego ośrodka, opracowanego na podstawie formularzy i
wytycznych ogłaszanych przez Komisję Europejską.
4.
Prowadzący instalację, o którym mowa w ust. 1 i 2, jest obowiązany do zgłoszenia organowi
właściwemu do wydania zezwolenia wszelkich propozycji zmian planu monitorowania wielkości
emisji oraz zmian planu poboru próbek.
”
;
43)
w art. 79 w ust. 1 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie
„
1)
raport w zakresie udoskonaleń w metodyce monitorowania, zgodnie z wymaganiami określonymi
w art. 69 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066,
2)
raport w zakresie udoskonaleń w metodyce monitorowania, o którym mowa w art. 69 ust.
4 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066
”
;
44)
art. 83 otrzymuje brzmienie
„
Art. 83.
Sposób monitorowania wielkości emisji pochodzących z instalacji i z operacji lotniczych
oraz sposób monitorowania liczby tonokilometrów pochodzących z wykonywanych operacji
lotniczych określają przepisy rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066.
”
;
45)
w art. 86
a)
w ust. 1 zdanie trzecie otrzymuje brzmienie
„
W tym samym terminie prowadzący instalację albo operator statku powietrznego przekazuje
kopię raportu i kopię sprawozdania odpowiednio organowi właściwemu do wydania zezwolenia
albo ministrowi właściwemu do spraw klimatu.
”
,
b)
ust. 5 otrzymuje brzmienie
„
5.
Krajowy ośrodek przeprowadza ocenę raportu na temat wielkości emisji w zakresie kompletności
zawartych w nim danych, poprawności przeprowadzonych obliczeń oraz zgodności zawartych
w nim ustaleń z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066 i z zatwierdzonym
odpowiednim planem monitorowania emisji z operacji lotniczych albo uproszczonym planem
monitorowania emisji z operacji lotniczych, albo planem monitorowania wielkości emisji,
z uwzględnieniem sprawozdania z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1.
”
;
46)
w art. 91 w ust. 4 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie
„
Wprowadzone do rejestru Unii zatwierdzone wielkości emisji z danej instalacji albo
z operacji lotniczych w odniesieniu do danego operatora statku powietrznego sumuje
się oraz stosuje się do nich czynnik korekty zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia
Komisji (UE) 2019/1122.
”
;
47)
w art. 92 dodaje się ust. 8 w brzmieniu
„
8.
Operator statku powietrznego dokonuje umorzenia uprawnień do emisji na poczet emisji
z operacji lotniczych rozpoczynających się na terytorium Konfederacji Szwajcarskiej
przed dokonaniem umorzenia uprawnień do emisji na poczet emisji z pozostałych operacji
lotniczych, z zachowaniem zasady wskazanej w ust. 7.
”
;
48)
po art. 92 dodaje się art. 92a w brzmieniu
„
Art. 92a.
1.
Krajowy ośrodek zawiesza upoważnionym przedstawicielom dostęp do rachunku posiadania
operatora lub rachunku posiadania operatora statków powietrznych w rejestrze Unii,
jeżeli na tym rachunku pozostaje nierozliczona wielkość emisji, która powinna zostać
rozliczona zgodnie z art. 92 ust. 1 lub 5.
2.
W trakcie zawieszenia, o którym mowa w ust. 1, prowadzący instalację lub operator
statku powietrznego w celu dokonania umorzenia uprawnień do emisji przedkłada Krajowemu
ośrodkowi wniosek, o którym mowa w art. 30 ust. 10 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1122.
3.
Krajowy ośrodek niezwłocznie przywraca dostęp do rachunku posiadania operatora lub
rachunku posiadania operatora statków powietrznych w rejestrze Unii upoważnionym przedstawicielom,
jeżeli nastąpiło rozliczenie wielkości emisji, o którym mowa w art. 92 ust. 1 lub
5.
”
;
49)
uchyla się art. 93;
50)
w art. 95 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie
„
1.
Minister właściwy do spraw klimatu sporządza wykaz operatorów statków powietrznych,
którzy nie posiadają zatwierdzonego planu monitorowania emisji z operacji lotniczych
albo uproszczonego planu monitorowania emisji z operacji lotniczych, zgodnego z przepisami
rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066.
2.
Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje wykaz, o którym mowa w ust. 1, organom
Inspekcji oraz Krajowemu ośrodkowi w terminie do dnia 15 kwietnia każdego roku.
”
;
51)
po art. 95 dodaje się art. 95a w brzmieniu
„
Art. 95a.
Do operatorów statków powietrznych, o których mowa w art. 1 ust. 1 lub art. 2 ust.
2 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1603, w zakresie lotów statków powietrznych wskazanych
w art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia, stosuje się przepisy art. 74-77, art. 79, art.
80 ust. 1 i 3, art. 82-84, art. 86-90, art. 94 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 oraz art. 95.
”
;
52)
uchyla się rozdział 13;
53)
w art. 103
a)
ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie
„
1.
Administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 50 000 zł podlega
1)
operator statku powietrznego,
2)
operator statku powietrznego, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lub art. 2 ust. 2 rozporządzenia
Komisji (UE) 2019/1603, w zakresie lotów statków powietrznych wskazanych w art. 2
ust. 1 tego rozporządzenia
- który prowadzi operacje lotnicze bez zatwierdzonych planów monitorowania, o których
mowa w art. 74.
2.
Administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 10 000 zł podlega
1)
operator statku powietrznego,
2)
operator statku powietrznego, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lub art. 2 ust. 2 rozporządzenia
Komisji (UE) 2019/1603, w zakresie lotów statków powietrznych wskazanych w art. 2
ust. 1 tego rozporządzenia
- który nie wystąpił z wnioskiem, o którym mowa w art. 76 ust. 2.
”
,
b)
ust. 4 otrzymuje brzmienie
„
4.
Na wniosek prowadzącego instalację, operatora statku powietrznego albo operatora statku
powietrznego, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lub art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji
(UE) 2019/1603, w zakresie lotów statków powietrznych wskazanych w art. 2 ust. 1 tego
rozporządzenia, organ Inspekcji może odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej,
jeżeli toczy się postępowanie odpowiednio w sprawie zmiany zezwolenia w zakresie zatwierdzenia
zmiany planu monitorowania wielkości emisji albo zatwierdzenia planu monitorowania
emisji z operacji lotniczych albo uproszczonego planu monitorowania emisji z operacji
lotniczych lub zatwierdzenia istotnych zmian tych planów, a w przypadku planu monitorowania
tonokilometrów - zatwierdzenia istotnej zmiany planu monitorowania tonokilometrów.
”
;
54)
w art. 105
a)
ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie
„
1.
Administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 50 000 zł podlega
1)
prowadzący instalację,
2)
operator statku powietrznego,
3)
operator statku powietrznego, o którym mowa w art. 1 ust. 1 lub art. 2 ust. 2 rozporządzenia
Komisji (UE) 2019/1603, w zakresie lotów statków powietrznych wskazanych w art. 2
ust. 1 tego rozporządzenia
- który nie dostarczył w terminie określonym w art. 86 ust. 1 Krajowemu ośrodkowi
raportu, o którym mowa w art. 80 ust. 3, lub sprawozdania z weryfikacji, o którym
mowa w art. 84 ust. 1.
2.
W przypadku dostarczenia Krajowemu ośrodkowi raportu, o którym mowa w art. 80 ust.
3, i sprawozdania z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1, w terminie do dnia
15 kwietnia administracyjną karę pieniężną wymierza się w wysokości 10% kary, o której
mowa w ust. 1.
”
,
b)
uchyla się ust. 3;
55)
w art. 106 ust. 3 otrzymuje brzmienie
„
3.
Organ Inspekcji stwierdza naruszenie, o którym mowa w art. 105 ust. 4, na podstawie
informacji przekazanej przez Krajowy ośrodek.
”
;
56)
w art. 141 po ust. 1a dodaje się ust. 1b-1d w brzmieniu
„
1b.
Przepisu ust. 1a nie stosuje się do lotów statków powietrznych rozpoczynających się
lub kończących się na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Europejskiego
Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym
lub Konfederacji Szwajcarskiej, wykonywanych do i z lotnisk znajdujących się na terytorium
Konfederacji Szwajcarskiej w okresie od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31 grudnia
2023 r.
1c.
Przepisów rozdziału 12 w zakresie raportowania wielkości emisji, o których mowa w
art. 86, oraz rozliczania wielkości emisji, o którym mowa w art. 92, nie stosuje się
do lotów statków powietrznych rozpoczynających się lub kończących się na lotniskach
znajdujących się na terytorium Konfederacji Szwajcarskiej, wykonywanych do lub z lotnisk
znajdujących się na terytorium innych państw spoza Europejskiego Obszaru Gospodarczego
lub lotnisk znajdujących się w regionie najbardziej oddalonym w rozumieniu art. 349
Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w okresie od dnia 1 stycznia 2020 r. do
dnia 31 grudnia 2023 r.
1d.
Przepisu ust. 1a w zakresie wyłączenia obowiązku raportowania wielkości emisji, o
którym mowa w art. 86, nie stosuje się do operatorów statków powietrznych, o których
mowa w art. 1 ust. 1 lub art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1603, w zakresie
lotów statków powietrznych wskazanych w art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia.
”
.
W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska
(Dz. U. z 2020 r. poz. 1219, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 152 w ust. 3 wyrazy „art. 64 ust. 2” zastępuje się wyrazami „art. 64 § 2”;
2)
w art. 213 w ust. 1 wyrazy „art. 206 ust. 1” zastępuje się wyrazami „art. 206”;
3)
w art. 286 w ust. 3 pkt 2 otrzymuje brzmienie
„
2)
informacji, o której mowa w art. 64b ust. 8 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do
emisji gazów cieplarnianych, z uwzględnieniem zmian tej informacji, lub informacji, o której mowa w art. 48 ust.
1 pkt 2 tej ustawy, lub
”
;
4)
w art. 400b
a)
ust. 3-5 otrzymują brzmienie
„
3.
Narodowy Fundusz wykonuje zadania Krajowego operatora systemu zielonych inwestycji
określone w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych
i innych substancji oraz Krajowego operatora Funduszu Modernizacyjnego określone w ustawie z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów
cieplarnianych.
4.
Krajowy operator systemu zielonych inwestycji oraz Krajowy operator Funduszu Modernizacyjnego
mogą powierzać wojewódzkim funduszom, na podstawie porozumień, wykonywanie czynności
składających się na realizację zadań, o których mowa odpowiednio w art. 25 ust. 2 pkt 7a i 9 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami
gazów cieplarnianych i innych substancji oraz w art. 50e ust. 5 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do
emisji gazów cieplarnianych, ponosząc odpowiedzialność za ich czynności jak za swoje własne.
5.
Porozumienia, o których mowa w ust. 4, określają w szczególności zakres czynności
wykonywanych przez wojewódzkie fundusze oraz sposób pokrywania przez Krajowego operatora
systemu zielonych inwestycji oraz Krajowego operatora Funduszu Modernizacyjnego kosztów
ponoszonych przez wojewódzkie fundusze na wykonywanie tych czynności.
”
,
b)
dodaje się ust. 10 w brzmieniu
„
10.
Narodowy Fundusz może pełnić rolę podmiotu wdrażającego środki finansowe Unii Europejskiej
metodą zarządzania pośredniego, o której mowa w art. 62 ust. 1 akapit pierwszy lit.
c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18
lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego
Unii, zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013,
(UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr
283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylającego rozporządzenie (UE, Euratom)
nr 966/2012 (Dz. Urz. UE L 193 z 30.07.2018, str. 1), w tym poza granicami Rzeczypospolitej
Polskiej, po powierzeniu mu przez Komisję Europejską zadań związanych z wdrażaniem
tych środków.
”
;
5)
w art. 401c w ust. 5 w pkt 8 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 10 w
brzmieniu
„
10)
wykonywania zadań Krajowego operatora Funduszu Modernizacyjnego określonych w ustawie z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów
cieplarnianych przez pokrywanie kosztów związanych z tymi zadaniami, w przypadku gdy koszty te nie
znajdują pokrycia ze środków zgromadzonych na rachunku bankowym, o którym mowa w art.
49 ust. 2d tej ustawy.
”
;
6)
po art. 401d dodaje się art. 401e w brzmieniu
„
Art. 401e.
1.
Przychodami Narodowego Funduszu są także środki uzyskane
1)
z Funduszu Modernizacyjnego, o których mowa w art. 50a ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do
emisji gazów cieplarnianych;
2)
ze sprzedaży uprawnień do emisji, o których mowa w art. 49 ust. 2d ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do
emisji gazów cieplarnianych.
2.
Środki uzyskane z Funduszu Modernizacyjnego, o których mowa w art. 50a ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do
emisji gazów cieplarnianych, przeznacza się na dofinansowanie realizacji inwestycji, o których mowa w art. 50a
ust. 1 i 2 tej ustawy.
3.
Środki uzyskane ze sprzedaży uprawnień do emisji, o których mowa w art. 49 ust. 2d ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do
emisji gazów cieplarnianych, przeznacza się na finansowanie kosztów związanych z wykonywaniem zadań Krajowego
operatora Funduszu Modernizacyjnego.
”
;
7)
w art. 410e dodaje się ust. 4 w brzmieniu
„
4.
Za zgodą ministra właściwego do spraw klimatu Narodowy Fundusz może pełnić funkcję
wykonawczą, zarządzającą lub wspomagającą przy międzynarodowej organizacji, instytucji,
programie lub funduszu, zapewniających funkcjonowanie mechanizmów finansowych służących
realizacji celów Konwencji Klimatycznej, w tym funkcję podmiotu akredytowanego przy
Zielonym Funduszu Klimatycznym.
”
.
W ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych
i innych substancji
(Dz. U. z 2020 r. poz. 1077 i 2320) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 2 pkt 14a otrzymuje brzmienie
„
14a)
jednostce rocznych limitów emisji - rozumie się przez to jednostkę rocznych limitów
emisji w rozumieniu art. 3 pkt 24 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/1122
z dnia 12 marca 2019 r. uzupełniającego dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego
i Rady w odniesieniu do funkcjonowania rejestru Unii (Dz. Urz. UE L 177 z 02.07.2019,
str. 3 oraz Dz. Urz. UE L 177 z 02.07.2019, str. 66);
”
;
2)
w art. 3
a)
w ust. 2 w pkt 10
-
lit. a otrzymuje brzmienie
„
a)
prowadzenie, w postaci elektronicznej, bazy danych zawierającej informacje o instalacjach,
z których emisja gazów cieplarnianych jest objęta systemem handlu uprawnieniami do
emisji gazów cieplarnianych, niezbędne do opracowania projektu wykazu, o którym mowa
w art. 26d ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do
emisji gazów cieplarnianych, oraz opracowania informacji, o których mowa w art. 64b ust. 6 i art. 70a ust. 3
tej ustawy, a także monitorowanie sposobu wywiązania się przez prowadzących instalacje
z obowiązków związanych z systemem,
”
,
-
lit. m otrzymuje brzmienie
„
m)
przeprowadzanie oceny raportów na temat wielkości emisji w zakresie kompletności zawartych
w nich danych, poprawności przeprowadzonych obliczeń oraz zgodności zawartych w nich
ustaleń z przepisami rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/2066 z dnia 19
grudnia 2018 r. w sprawie monitorowania i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych
na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz zmieniającego
rozporządzenie Komisji (UE) nr 601/2012 (Dz. Urz. UE L 334 z 31.12.2018, str. 1 oraz
Dz. Urz. UE L 423 z 15.12.2020, str. 37) i z zatwierdzonym planem monitorowania,
”
,
b)
w ust. 3 uchyla się pkt 4;
3)
w art. 5 uchyla się ust. 5;
4)
w art. 6 w ust. 2 pkt 11 otrzymuje brzmienie
„
11)
poziomach działalności każdej podinstalacji w instalacji oraz inne dane zawarte w
raportach dotyczących poziomu działalności, o których mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia
wykonawczego Komisji (UE) 2019/1842 z dnia 31 października 2019 r. ustanawiającego
zasady stosowania dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu
do dalszych ustaleń dotyczących dostosowań przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji
ze względu na zmiany w poziomie działalności (Dz. Urz. UE L 282 z 04.11.2019, str.
20), oraz w sprawozdaniach z weryfikacji tych raportów sporządzonych zgodnie z przepisami
rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/2067 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie
weryfikacji danych oraz akredytacji weryfikatorów na podstawie dyrektywy 2003/87/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 334 z 31.12.2018, str. 94 oraz Dz.
Urz. UE L 423 z 15.12.2020, str. 23);
”
;
5)
art. 6a otrzymuje brzmienie
„
Art. 6a.
Informacje jednostkowe zawarte w
1)
raporcie, o którym mowa w art. 7 ust. 1,
2)
raporcie, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami
do emisji gazów cieplarnianych, oraz w sprawozdaniu z weryfikacji tego raportu,
3)
raporcie, o którym mowa w art. 5 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/331
z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego
przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na podstawie art. 10a dyrektywy
2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 59 z 27.02.2019, str. 8),
oraz w sprawozdaniu z weryfikacji tego raportu,
4)
zestawieniach informacji i raportach, o których mowa w art. 3 ust. 3-5
- nie są informacjami publicznymi w rozumieniu przepisów o dostępie do informacji
publicznej.
”
;
6)
w art. 7
a)
po ust. 1a dodaje się ust. 1b w brzmieniu
„
1b.
Podmiot korzystający ze środowiska, prowadzący działania ratownicze nie wprowadza
do raportu, o którym mowa w ust. 1, informacji dotyczących podjętych działań ratowniczych.
”
,
b)
po ust. 2c dodaje się ust. 2d i 2e w brzmieniu
„
2d.
W okresie, o którym mowa w ust. 2c, podmiot korzystający ze środowiska ma bezpośredni
dostęp do informacji zawartych w raporcie. Dostęp do informacji jest realizowany w
trybie bezpośredniego połączenia z systemem Krajowej bazy.
2e.
Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2c, informacje i dane wprowadzone do raportu,
o którym mowa w ust. 1, przez podmiot korzystający ze środowiska są udostępniane temu
podmiotowi na jego pisemny wniosek skierowany do Krajowego ośrodka. We wniosku wskazuje
się raport, którego wniosek dotyczy, oraz zakres informacji i danych, które mają zostać
udostępnione.
”
;
7)
w art. 7a
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie
„
1.
Informacje i dane zawarte w raportach, o których mowa w art. 7 ust. 1, udostępnia
się
1)
Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska;
2)
wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska właściwemu ze względu na miejsce korzystania
ze środowiska;
3)
marszałkowi województwa właściwemu ze względu na miejsce korzystania ze środowiska
przez podmioty korzystające ze środowiska lub marszałkowi województwa właściwemu ze
względu na miejsce rejestracji podmiotu - w zakresie informacji dotyczących eksploatacji
urządzeń.
”
,
b)
po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu
„
1a.
W okresie, o którym mowa w art. 7 ust. 2c, informacje i dane zawarte w raportach,
o których mowa w art. 7 ust. 1, udostępnia się organom, o których mowa w ust. 1, w
trybie bezpośredniego połączenia z systemem Krajowej bazy, po zalogowaniu się przez
nie do konta w Krajowej bazie za pomocą identyfikatora i hasła dostępu.
”
,
c)
ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie
„
2.
Identyfikator i hasło dostępu są nadawane przez Krajowy ośrodek na wniosek organów,
o których mowa w ust. 1.
3.
Realizacja dostępu, o którym mowa w ust. 1a, następuje z wykorzystaniem bezpiecznej
transmisji danych w sposób gwarantujący ich nienaruszalność.
”
;
8)
w art. 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie
„
1.
Krajowy ośrodek przeprowadza analizę informacji zawartych w raportach, o których mowa
w art. 7 ust. 1, wprowadzonych przez podmiot korzystający ze środowiska do Krajowej
bazy.
”
;
9)
w art. 9
a)
w ust. 1 w pkt 18 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 19 i 20 w brzmieniu
„
19)
gospodarki odpadami;
20)
gospodarki wodno-ściekowej.
”
,
b)
w ust. 1e po wyrazach „prognoz wielkości emisji” dodaje się wyrazy „lub pochłaniania”,
c)
w ust. 5 pkt 4 otrzymuje brzmienie
„
4)
w przypadku braku informacji i danych dla roku odniesienia dopuszcza się wykorzystanie
informacji i danych dla roku poprzedzającego rok odniesienia, a w razie ich braku
- najpóźniejszego roku, dla którego dostępne są te informacje i dane, pod warunkiem
zamieszczenia w prognozie informacji o roku, którego dotyczą te dane.
”
;
10)
uchyla się art. 11a;
11)
w art. 11b
a)
ust. 1-2 otrzymują brzmienie
„
1.
Krajowy ośrodek przygotowuje projekty raportów w zakresie wypełniania zobowiązań dotyczących
ochrony klimatu lub powietrza wynikających z prawa Unii Europejskiej lub prawa międzynarodowego
zgodnie z wymogami zawartymi w wytycznych określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej
lub umowach międzynarodowych.
1a.
Krajowy ośrodek przygotowuje i przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu projekty
raportów w zakresie wypełniania zobowiązań dotyczących ochrony klimatu na 60 dni przed
terminami wynikającymi z przepisów
1)
prawa Unii Europejskiej - w zakresie raportów dotyczących polityk i środków lub grup
środków;
2)
umów międzynarodowych - w zakresie raportów rządowych i raportów dwuletnich, o których
mowa w Konwencji Klimatycznej oraz odpowiednich decyzjach Konferencji Stron Konwencji
Klimatycznej, Protokołu z Kioto lub Porozumienia paryskiego.
1b.
Krajowy ośrodek przygotowuje i przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu,
na 30 dni przed terminami wskazanymi w załączniku nr 2 do ustawy, raport metodyczny
IIR w zakresie wypełniania zobowiązań dotyczących ochrony powietrza zgodnie z wymaganiami
określonymi w tym załączniku.
2.
Sporządzając projekty raportów w przypadkach, o których mowa w ust. 1-1b, Krajowy
ośrodek może posłużyć się w szczególności informacjami, danymi i analizami przekazywanymi
przez organy administracji publicznej, informacjami i danymi zawartymi w Krajowej
bazie, informacjami zawartymi w prognozach, o których mowa w art. 9 ust. 1 i 1b, oraz
innymi informacjami i danymi udostępnianymi przez organizacje samorządu gospodarczego
i organizacje pracodawców, a także fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej.
”
,
b)
ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie
„
4.
Organy administracji publicznej przekazują na wniosek Krajowego ośrodka dane, informacje
lub analizy niezbędne do sporządzenia projektów raportów w przypadkach, o których
mowa w ust. 1-1b.
5.
Krajowy ośrodek może występować do organizacji samorządu gospodarczego, organizacji
pracodawców lub funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej o udostępnienie danych,
informacji lub analiz niezbędnych do sporządzenia projektów raportów w przypadkach,
o których mowa w ust. 1-1b.
”
,
c)
dodaje się ust. 6 w brzmieniu
„
6.
Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje właściwym organom raporty w przypadkach,
o których mowa w ust. 1-1b, w terminach określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej
lub umów międzynarodowych.
”
;
12)
w art. 12
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie
„
1.
Krajowy ośrodek opracowuje prognozy wielkości emisji i pochłaniania w celu realizacji
zadań wynikających z przepisów prawa Unii Europejskiej lub umów międzynarodowych z
zakresu ochrony środowiska oraz polityki ekologicznej państwa i przekazuje je ministrowi
właściwemu do spraw klimatu na 60 dni przed wymaganym terminem.
”
,
b)
w ust. 2 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie
„
Przy opracowywaniu prognoz wielkości emisji i pochłaniania pod uwagę bierze się w
szczególności
”
,
c)
ust. 3 otrzymuje brzmienie
„
3.
Prognozy wielkości emisji i pochłaniania obejmują okres 20 lat i są aktualizowane
po upływie 5 lat.
”
;
13)
w art. 16e w ust. 1
a)
po pkt 4 dodaje się pkt 4a w brzmieniu
„
4a)
gospodarki złożami kopalin,
”
,
b)
po pkt 5 dodaje się pkt 5a w brzmieniu
„
5a)
środowiska,
”
;
14)
art. 21a i art. 21b otrzymują brzmienie
„
Art. 21a.
1.
Minister właściwy do spraw klimatu realizuje uprawnienia i obowiązki państwa członkowskiego,
o których mowa w art. 5, art. 7, art. 8 i art. 11 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) 2018/842 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie wiążących rocznych redukcji
emisji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie od 2021 r. do 2030 r. przyczyniających
się do działań na rzecz klimatu w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z
Porozumienia paryskiego oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (Dz. Urz.
UE L 156 z 19.06.2018, str. 26), zwanego dalej „rozporządzeniem (UE) 2018/842”, kierując
się strategią zarządzania krajowym limitem emisji gazów cieplarnianych.
2.
Strategia zarządzania krajowym limitem emisji gazów cieplarnianych zawiera w szczególności
założenia i wytyczne metodyki rozliczania i prognozowania emisji gazów cieplarnianych
nieobjętych systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, z uwzględnieniem
1)
rzeczywistych emisji gazów cieplarnianych nieobjętych systemem handlu uprawnieniami
do emisji gazów cieplarnianych w danym roku w Rzeczypospolitej Polskiej i innych państwach
członkowskich Unii Europejskiej;
2)
prognozowanych w kolejnych latach krajowych emisji gazów cieplarnianych nieobjętych
systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Rzeczypospolitej Polskiej
i innych państwach członkowskich Unii Europejskiej;
3)
ceny jednostek rocznych limitów emisji, o ile będzie ona znana;
4)
wielkości popytu i podaży jednostek rocznych limitów emisji na rynku unijnym;
5)
tendencji w zakresie przemieszczania emisji gazów cieplarnianych objętych systemem
handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych poza ten system.
3.
Strategię zarządzania krajowym limitem emisji gazów cieplarnianych opracowuje minister
właściwy do spraw klimatu i uzgadnia ją z członkami Rady Ministrów.
4.
Rada Ministrów przyjmuje strategię zarządzania krajowym limitem emisji gazów cieplarnianych
w drodze uchwały.
5.
Do strategii zarządzania krajowym limitem emisji gazów cieplarnianych nie stosuje
się przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1295 i 2020 oraz z 2020 r. poz. 1378 i 2327).
6.
Rozliczanie emisji gazów cieplarnianych nieobjętych systemem handlu uprawnieniami
do emisji gazów cieplarnianych polega na równoważeniu krajowej rocznej emisji gazów
cieplarnianych nieobjętych tym systemem jednostkami rocznych limitów emisji, jednostkami,
o których mowa w art. 21b, lub jednostkami, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 4.
Art. 21b.
Minister właściwy do spraw klimatu może nabyć jednostki rocznych limitów emisji od
innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, z uwzględnieniem ograniczeń, o których
mowa w art. 5 rozporządzenia (UE) 2018/842, kierując się ważnym gospodarczym interesem
państwa.
”
;
15)
uchyla się art. 21c i art. 21d;
16)
w art. 21e
a)
ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie
„
1.
Wpływy ze zbycia jednostek rocznych limitów emisji stanowią dochód budżetu państwa.
2.
Nabycie jednostek rocznych limitów emisji następuje ze środków budżetu państwa.
”
,
b)
uchyla się ust. 3;
17)
w art. 21f
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie
„
1.
Minister właściwy do spraw klimatu w terminie 7 dni od dnia otrzymania informacji
Komisji Europejskiej na temat braku wystarczających postępów w wypełnianiu obowiązków,
o którym mowa w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2018/842, poleca Krajowemu ośrodkowi
opracowanie planu działań korygujących, o którym mowa w tym przepisie.
”
,
b)
uchyla się ust. 2,
c)
uchyla się ust. 7,
d)
w ust. 8 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie
„
Krajowy ośrodek opracowuje projekt planu działań korygujących w terminie 2 miesięcy
od dnia wydania polecenia, o którym mowa w ust. 1, i przekazuje go ministrowi właściwemu
do spraw klimatu.
”
,
e)
ust. 9 otrzymuje brzmienie
„
9.
Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw klimatu, przyjmuje plan działań
korygujących w drodze uchwały.
”
,
f)
dodaje się ust. 10 w brzmieniu
„
10.
Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje plan działań korygujących Komisji Europejskiej
w terminie wynikającym z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2018/842.
”
.
W ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów
energochłonnych
(Dz. U. z 2020 r. poz. 2228) w art. 7 w ust. 2 w objaśnieniu do wzoru wskaźnika efektywności zużycia energii elektrycznej
symbol Ep otrzymuje brzmienie
„
Ep - stosunek odpowiednich emisji pośrednich określanych dla każdego z produktów w
roku kalendarzowym, za który przyznawane są rekompensaty, do sumy wszystkich emisji
bezpośrednich i odpowiednich emisji pośrednich obliczonych zgodnie z przepisami rozporządzenia
delegowanego Komisji (UE) 2019/331 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie ustanowienia
przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień
do emisji w całej Unii na podstawie art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego
i Rady (Dz. Urz. UE L 59 z 27.02.2019, str. 8);
”
.
Do uprawnień do emisji na okres rozliczeniowy trwający od dnia 1 stycznia 2013 r.
do dnia 31 grudnia 2020 r. i postępowań dotyczących tego okresu stosuje się przepisy
rozdziałów 5 i 11 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.
1.
Do uprawnień do emisji dla instalacji nowej w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy zmienianej
w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym na okres rozliczeniowy trwający od dnia 1 stycznia
2013 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. stosuje się przepisy rozdziału 10 ustawy zmienianej
w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.
2.
Do przekazanej Komisji Europejskiej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy
informacji o wstępnej całkowitej rocznej liczbie uprawnień do emisji, o której mowa
w art. 70 ust. 8 ustawy zmienianej w art. 1, stosuje się przepisy art. 70 ust. 10-12
ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.
Informacje jednostkowe zawarte w
1)
raporcie, o którym mowa w art. 7 ust. 1,
2)
raporcie, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami
do emisji gazów cieplarnianych, oraz w sprawozdaniu z weryfikacji tego raportu,
3)
raporcie, o którym mowa w art. 5 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/331
z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego
przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na podstawie art. 10a dyrektywy
2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 59 z 27.02.2019, str. 8),
oraz w sprawozdaniu z weryfikacji tego raportu,
4)
zestawieniach informacji i raportach, o których mowa w art. 3 ust. 3-5
- nie są informacjami publicznymi w rozumieniu przepisów o dostępie do informacji
publicznej.
Do postępowań dotyczących wniosków o otwarcie rachunku w rejestrze Unii, o których
mowa w art. 9 ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem
wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy art. 9 i art. 10 ustawy zmienianej
w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
W roku 2021 uprawnienia do emisji wydaje się na zasadach określonych w art. 17 ust.
4 zdanie drugie ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, po
zatwierdzeniu przez Komisję Europejską wykazu, o którym mowa w art. 26d ust. 3 ustawy
zmienianej w art. 1, przekazanego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
1.
Uprawnienia do emisji wydane na rachunek posiadania operatora w rejestrze Unii w okresie
rozliczeniowym trwającym od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. w liczbie
większej niż ustalona w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 ustawy zmienianej
w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym albo stosownie do informacji, o której mowa w
art. 26 ust. 4, art. 59 ust. 5, art. 70 ust. 12 lub art. 71 ust. 11 albo w art. 73
ust. 10 tej ustawy, podlegają zwrotowi.
2.
Krajowy ośrodek bilansowania i zarządzania emisjami występuje z wnioskiem o zwrot
uprawnień do emisji, o których mowa w ust. 1, do prowadzącego instalację. Prowadzący
instalację zwraca uprawnienia do emisji, o których mowa w ust. 1, w terminie 30 dni
od dnia otrzymania wniosku o ich zwrot.
3.
Jeżeli prowadzący instalację nie dokona zwrotu w terminie, o którym mowa w ust. 2,
Krajowy ośrodek bilansowania i zarządzania emisjami przekazuje ministrowi właściwemu
do spraw klimatu informację o prowadzącym instalację, który nie dopełnił tego obowiązku.
4.
Informacja, o której mowa w ust. 3, zawiera
1)
imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację, adres miejsca zamieszkania albo
adres siedziby;
2)
liczbę uprawnień do emisji, o których mowa w ust. 1, które nie zostały zwrócone.
5.
Minister właściwy do spraw klimatu wydaje decyzję w sprawie zwrotu równowartości uprawnień
do emisji, o których mowa w ust. 1, określając kwotę podlegającą zwrotowi oraz termin
jej uiszczenia.
6.
Przy obliczaniu kwoty podlegającej zwrotowi przyjmuje się jednostkową cenę uprawnienia
do emisji, która odpowiada średniej cenie uprawnienia do emisji notowanej na giełdach
ICE/ECX i EEX na rynku wtórnym spot w ostatnim dniu, w którym był realizowany obrót
uprawnieniami do emisji, poprzedzającym dzień wydania decyzji, w przeliczeniu na złote
według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w dniu poprzedzającym
dzień wydania decyzji.
7.
Do kwoty, o której mowa w ust. 5, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa
(Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, z późn. zm..
8.
Kwota, o której mowa w ust. 5, podlega egzekucji administracyjnej w trybie przepisów
ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji
(Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, z późn. zm..
9.
Należności wnoszone w związku z obowiązkiem zwrotu kwoty, o której mowa w ust. 5,
stanowią dochód budżetu państwa.
Do spraw o wydanie i o zmianę decyzji zezwalającej na emisję gazów cieplarnianych
z instalacji wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w
życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy art. 53-58 ustawy zmienianej w art. 1
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
1.
Do wykazów, o których mowa w art. 286 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 ustawy zmienianej
w art. 2, sporządzanych i przedkładanych za rok 2020 stosuje się przepis art. 286
ust. 3 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym.
2.
Do wykazów, o których mowa w art. 286 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 ustawy zmienianej
w art. 2, w zakresie wydanych uprawnień do emisji na okres rozliczeniowy trwający
od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. stosuje się przepis art. 286
ust. 3 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym.
Do raportu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 3, składanego za
rok 2020 przez podmiot korzystający ze środowiska prowadzący działania ratownicze
nie stosuje się przepisu art. 7 ust. 1b tej ustawy.
Do rozliczeń emisji objętych krajowym limitem emisji gazów cieplarnianych za okres
rozliczeniowy trwający od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. stosuje
się przepisy art. 11a i art. 21a-21f ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu dotychczasowym.
1.
Raport i sprawozdanie, o których mowa w art. 3 ust. 1 i 3 rozporządzenia wykonawczego
Komisji (UE) 2019/1842 z dnia 31 października 2019 r. ustanawiającego zasady stosowania
dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do dalszych ustaleń
dotyczących dostosowań przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji ze względu na zmiany
w poziomie działalności (Dz. Urz. UE L 282 z 04.11.2019, str. 20), złożone do Krajowego
ośrodka bilansowania i zarządzania emisjami lub ministra właściwego do spraw klimatu
do dnia 31 marca 2021 r. uznaje się za raport i sprawozdanie, o których mowa w art.
64 ust. 1 i 2b ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
2.
Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje Krajowemu ośrodkowi bilansowania i zarządzania
emisjami raporty i sprawozdania, o których mowa w art. 3 ust. 1 i 3 rozporządzenia,
o którym mowa w ust. 1.
1.
Raport i sprawozdanie, o których mowa w art. 5 ust. 2 rozporządzenia delegowanego
Komisji (UE) 2019/331 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie ustanowienia przejściowych
zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej
Unii na podstawie art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.
Urz. UE L 59 z 27.02.2019, str. 8), złożone do Krajowego ośrodka bilansowania i zarządzania
emisjami lub ministra właściwego do spraw klimatu do dnia 31 marca 2021 r. uznaje
się za raport i sprawozdanie, o których mowa w art. 64 ust. 2a ustawy zmienianej w
art. 1.
2.
Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje Krajowemu ośrodkowi bilansowania i zarządzania
emisjami raporty i sprawozdania, o których mowa w art. 5 ust. 2 rozporządzenia, o
którym mowa w ust. 1.
1.
Decyzje zatwierdzające plany metodyki monitorowania, o których mowa w art. 26f ust.
11 ustawy zmienianej w art. 1, lub decyzje dotyczące zmiany tych planów, o której
mowa w art. 26g tej ustawy, wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują
moc.
2.
Do spraw o zatwierdzenie planu metodyki monitorowania lub jego zmiany wszczętych i
niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje
się przepisy art. 26f i art. 26g ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą
ustawą.
1.
Złożone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przez operatora statku powietrznego,
o którym mowa w art. 2 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/1603 z
dnia 18 lipca 2019 r. uzupełniającego dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego
i Rady w odniesieniu do środków przyjętych przez Organizację Międzynarodowego Lotnictwa
Cywilnego w odniesieniu do monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji lotniczych
w celu wdrożenia globalnego środka rynkowego (Dz. Urz. UE L 250 z 30.09.2019, str.
10), w zakresie lotów statków powietrznych wskazanych w art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia
1)
plan monitorowania emisji z operacji lotniczych, uproszczony plan monitorowania emisji
z operacji lotniczych lub plan monitorowania tonokilometrów i zmiany tych planów,
2)
raport na temat wielkości emisji i sprawozdanie z weryfikacji tego raportu
- uznaje się za złożone zgodnie z art. 95a ustawy zmienianej w art. 1.
2.
Decyzje zatwierdzające plany, o których mowa w ust. 1 pkt 1, i zmiany tych planów,
wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują moc.
3.
Operator statku powietrznego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 rozporządzenia delegowanego
Komisji (UE) 2019/1603 z dnia 18 lipca 2019 r. uzupełniającego dyrektywę 2003/87/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do środków przyjętych przez Organizację
Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do monitorowania, raportowania
i weryfikacji emisji lotniczych w celu wdrożenia globalnego środka rynkowego, w zakresie
lotów statków powietrznych wskazanych w art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia, który nie
złożył planu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, lub raportu lub sprawozdania, o których
mowa w ust. 1 pkt 2, składa
1)
plan monitorowania emisji z operacji lotniczych lub uproszczony plan monitorowania
emisji z operacji lotniczych - w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej
ustawy;
2)
raport na temat wielkości emisji i sprawozdanie z weryfikacji tego raportu za rok
2019 i rok 2020 - w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca plan,
o którym mowa w pkt 1, stała się ostateczna.
1.
W terminie 4 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego przepisu prowadzący instalację,
w tym prowadzący instalację o niskim poziomie emisji, w stosunku do której zatwierdzono
plan monitorowania wielkości emisji lub plan poboru próbek zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012 z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie monitorowania
i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady
(Dz. Urz. UE L 181 z 12.07.2012, str. 30, z późn. zm.)
2.
Plan poboru próbek, o którym mowa w ust. 1, prowadzący instalację, w tym prowadzący
instalację o niskim poziomie emisji, dołącza do wniosku, o którym mowa w tym przepisie,
jeżeli taki obowiązek wynika z przepisów rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE)
2018/2066 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie monitorowania i raportowania w zakresie
emisji gazów cieplarnianych na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego
i Rady oraz zmieniającego rozporządzenie Komisji (UE) nr 601/2012.
3.
Organ właściwy do wydania decyzji zezwalającej na emisję gazów cieplarnianych z instalacji
zatwierdza w tej decyzji plan monitorowania wielkości emisji lub plan poboru próbek,
o których mowa w ust. 1, z mocą od dnia 1 stycznia 2021 r.
4.
Jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszego przepisu został złożony wniosek, o
którym mowa w ust. 1
1)
wniosek ten podlega rozpatrzeniu zgodnie z ust. 1-3;
2)
ostateczna decyzja zatwierdzająca plan monitorowania wielkości emisji lub plan poboru
próbek, w której nie został zatwierdzony plan monitorowania wielkości emisji lub plan
poboru próbek z mocą od dnia 1 stycznia 2021 r., podlega w tym zakresie zmianie z
urzędu, o ile została ona wydana.
5.
Do wniosków złożonych w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 4 pkt 1, stosuje się
przepisy art. 52 ustawy zmienianej w art. 1 oraz art. 53 i art. 54 ust. 2-6 ustawy
zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z tym że Krajowy ośrodek
bilansowania i zarządzania emisjami wydaje opinię, o której mowa w art. 54 ust. 4
ustawy zmienianej w art. 1, w terminie 60 dni od dnia otrzymania kompletnego wniosku,
o którym mowa w ust. 1 albo 4.
1.
W terminie 4 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego przepisu operator statku
powietrznego, w stosunku do którego zatwierdzono plan monitorowania emisji z operacji
lotniczych lub uproszczony plan monitorowania emisji z operacji lotniczych zgodnie
z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012 z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie monitorowania
i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady, składa do ministra właściwego do spraw klimatu wniosek o zatwierdzenie odpowiednio
planu monitorowania emisji z operacji lotniczych lub uproszczonego planu monitorowania
emisji z operacji lotniczych, opracowanych zgodnie z wymaganiami rozporządzenia wykonawczego
Komisji (UE) 2018/2066 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie monitorowania i raportowania
w zakresie emisji gazów cieplarnianych na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady oraz zmieniającego rozporządzenie Komisji (UE) nr 601/2012.
2.
Minister właściwy do spraw klimatu zatwierdza, w drodze decyzji, plan monitorowania
emisji z operacji lotniczych lub uproszczony plan monitorowania emisji z operacji
lotniczych z mocą od dnia 1 stycznia 2021 r.
3.
Jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszego przepisu został złożony wniosek, o
którym mowa w ust. 1
1)
wniosek ten podlega rozpatrzeniu zgodnie z ust. 1 i 2;
2)
ostateczna decyzja zatwierdzająca plan monitorowania emisji z operacji lotniczych
lub uproszczony plan monitorowania emisji z operacji lotniczych, w której nie został
zatwierdzony plan monitorowania emisji z operacji lotniczych lub uproszczony plan
monitorowania emisji z operacji lotniczych z mocą od dnia 1 stycznia 2021 r., podlega
w tym zakresie zmianie z urzędu, o ile została ona wydana.
4.
Do wniosków złożonych w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3 pkt 1, stosuje się
przepis art. 77 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Program, o którym mowa w art. 2 pkt 5 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1001
z dnia 9 lipca 2020 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania dyrektywy 2003/87/WE
Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do funkcjonowania funduszu modernizacyjnego
wspierającego inwestycje w modernizację systemów energetycznych oraz poprawę efektywności
energetycznej niektórych państw członkowskich (Dz. Urz. UE L 221 z 10.07.2020, str.
107), przedłożony przed dniem wejścia w życie przepisów rozdziału 8a ustawy zmienianej
w art. 1 przez Rzeczpospolitą Polską w trybie i na zasadach określonych w art. 4 tego
rozporządzenia, uznaje się za program priorytetowy, o którym mowa w art. 50c ust.
1 ustawy zmienianej w art. 1, przedstawiony zgodnie z art. 50i ust. 1 albo art. 50j
ust. 1 tej ustawy.
Uprawnienia do emisji utworzone w ramach systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów
cieplarnianych Konfederacji Szwajcarskiej, które przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy zostały umorzone w celu wykonania obowiązku rozliczenia wielkości emisji, zalicza
się na poczet rozliczenia emisji, o którym mowa w art. 92 ustawy zmienianej w art.
1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
1.
Minister właściwy do spraw klimatu realizuje uprawnienia i obowiązki państwa członkowskiego,
o których mowa w art. 5, art. 7, art. 8 i art. 11 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) 2018/842 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie wiążących rocznych redukcji
emisji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie od 2021 r. do 2030 r. przyczyniających
się do działań na rzecz klimatu w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z
Porozumienia paryskiego oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (Dz. Urz.
UE L 156 z 19.06.2018, str. 26), zwanego dalej „rozporządzeniem (UE) 2018/842”, kierując
się strategią zarządzania krajowym limitem emisji gazów cieplarnianych.
2.
Strategia zarządzania krajowym limitem emisji gazów cieplarnianych zawiera w szczególności
założenia i wytyczne metodyki rozliczania i prognozowania emisji gazów cieplarnianych
nieobjętych systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, z uwzględnieniem
1)
rzeczywistych emisji gazów cieplarnianych nieobjętych systemem handlu uprawnieniami
do emisji gazów cieplarnianych w danym roku w Rzeczypospolitej Polskiej i innych państwach
członkowskich Unii Europejskiej;
2)
prognozowanych w kolejnych latach krajowych emisji gazów cieplarnianych nieobjętych
systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Rzeczypospolitej Polskiej
i innych państwach członkowskich Unii Europejskiej;
3)
ceny jednostek rocznych limitów emisji, o ile będzie ona znana;
4)
wielkości popytu i podaży jednostek rocznych limitów emisji na rynku unijnym;
5)
tendencji w zakresie przemieszczania emisji gazów cieplarnianych objętych systemem
handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych poza ten system.
3.
Strategię zarządzania krajowym limitem emisji gazów cieplarnianych opracowuje minister
właściwy do spraw klimatu i uzgadnia ją z członkami Rady Ministrów.
4.
Rada Ministrów przyjmuje strategię zarządzania krajowym limitem emisji gazów cieplarnianych
w drodze uchwały.
5.
Do strategii zarządzania krajowym limitem emisji gazów cieplarnianych nie stosuje
się przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1295 i 2020 oraz z 2020 r. poz. 1378 i 2327).
6.
Rozliczanie emisji gazów cieplarnianych nieobjętych systemem handlu uprawnieniami
do emisji gazów cieplarnianych polega na równoważeniu krajowej rocznej emisji gazów
cieplarnianych nieobjętych tym systemem jednostkami rocznych limitów emisji, jednostkami,
o których mowa w art. 21b, lub jednostkami, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 4.
Minister właściwy do spraw klimatu może nabyć jednostki rocznych limitów emisji od
innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, z uwzględnieniem ograniczeń, o których
mowa w art. 5 rozporządzenia (UE) 2018/842, kierując się ważnym gospodarczym interesem
państwa.
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 21 ust. 5 ustawy zmienianej
w art. 1 zachowują moc do dnia 31 października 2021 r.
Do ustalania wysokości rekompensat, obliczanych za rok 2020, w przypadku gdy do produktu
wytwarzanego w instalacji ma zastosowanie jeden ze wskaźników efektywności zużycia
energii elektrycznej określonych w załączniku nr 2 do ustawy zmienianej w art. 4,
dla którego wartość wyrażona jest w megagramach dwutlenku węgla na megagramy (Mg CO2/Mg) produktu, stosuje się przepis art. 7 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 4 w brzmieniu
dotychczasowym.
Wykaz, o którym mowa w art. 95 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym
niniejszą ustawą, minister właściwy do spraw klimatu przekazuje po raz pierwszy w
roku 2022.
1.
Tworzy się Krajowy system wdrażania Funduszu Modernizacyjnego.
2.
Tworzy się Radę Konsultacyjną Funduszu Modernizacyjnego.
3.
W terminie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszego przepisu właściwi ministrowie
wyznaczą swoich przedstawicieli do udziału w pracach Rady Konsultacyjnej Funduszu
Modernizacyjnego.
Przedstawiciel Rzeczypospolitej Polskiej wskazany przez ministra właściwego do spraw
klimatu przed dniem wejścia w życie niniejszego przepisu do udziału w pracach komitetu
inwestycyjnego, o którym mowa w art. 10d ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego
i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji
gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz. Urz. UE
L 275 z 25.10.2003, str. 32, z późn. zm.
1.
W latach 2021-2030 maksymalny limit wydatków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska
i Gospodarki Wodnej przeznaczony na finansowanie zadań Krajowego Operatora Funduszu
Modernizacyjnego będący skutkiem finansowym wejścia w życie ustawy wynosi 187 600
000 zł, w tym w
1)
2021 r. - 18 760 000 zł;
2)
2022 r. - 18 760 000 zł;
3)
2023 r. - 18 760 000 zł;
4)
2024 r. - 18 760 000 zł;
5)
2025 r. - 18 760 000 zł;
6)
2026 r. - 18 760 000 zł;
7)
2027 r. - 18 760 000 zł;
8)
2028 r. - 18 760 000 zł;
9)
2029 r. - 18 760 000 zł;
10)
2030 r. - 18 760 000 zł.
2.
Minister właściwy do spraw klimatu monitoruje wykorzystanie limitu wydatków, o którym
mowa w ust. 1, oraz wdraża mechanizmy korygujące, o których mowa w ust. 3.
3.
W przypadku gdy wielkość wydatków po pierwszym półroczu danego roku budżetowego wyniesie
więcej niż 65% limitu wydatków przewidzianych na dany rok, obniża się wielkość środków
przeznaczonych na wydatki w drugim półroczu o kwotę stanowiącą różnicę między wielkością
tego limitu a kwotą przekroczenia wydatków.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem
1)
art. 1 pkt 3 lit. b i f, pkt 19, 21, 28 i 29, pkt 31 lit. a, b, d oraz e, pkt 32 w
zakresie art. 64a ust. 1-5 i 7 oraz art. 64b ust. 1-4 i 6-10 i pkt 33-37, art. 2 pkt
4-7, art. 5, art. 6, art. 14, art. 15, art. 18, art. 19, art. 21 oraz art. 25-27,
które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;
2)
art. 1 pkt 31 lit. c i pkt 32 w zakresie art. 64a ust. 6 i 8 oraz art. 64b ust. 5,
a także art. 3 pkt 7 lit. a w zakresie art. 7a ust. 1 pkt 3, które wchodzą w życie
z dniem 1 stycznia 2022 r.;
3)
art. 3 pkt 9, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2023 r.
1.
W ramach Krajowego systemu wdrażania Funduszu Modernizacyjnego przeznacza się środki
uzyskane z funduszu modernizacyjnego, o którym mowa w art. 10d dyrektywy 2003/87/WE,
zwanego dalej „Funduszem Modernizacyjnym”, na dofinansowanie realizacji na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej inwestycji mających na celu modernizację krajowego systemu
energetycznego oraz poprawę efektywności energetycznej przez
1)
wspieranie inwestycji w wytwarzanie i wykorzystywanie energii elektrycznej ze źródeł
odnawialnych lub
2)
wspieranie inwestycji w magazynowanie energii i modernizację sieci energetycznych,
w tym rurociągów należących do systemów ciepłowniczych lub sieci przesyłu energii
elektrycznej, oraz zwiększanie połączeń międzysystemowych między państwami członkowskimi
Unii Europejskiej, lub
3)
wspieranie, we współpracy z partnerami społecznymi w regionach uzależnionych od stałych
paliw kopalnych, sprawiedliwych przemian mających na celu ułatwienie pracownikom zmiany
miejsca zatrudnienia oraz zdobywanie nowych i specjalistycznych umiejętności, wspieranie
edukacji oraz inicjatyw zatrudnieniowych, a także nowych inicjatyw gospodarczych działających
na zasadzie startup, lub
4)
wspieranie inwestycji w efektywność energetyczną, w tym w sektorach transportu, budownictwa,
rolnictwa i odpadów.
2.
Środki, o których mowa w ust. 1, mogą być również przeznaczane na dofinansowanie realizacji
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej inwestycji innych niż wymienione w ust. 1,
mających na celu modernizację krajowego systemu energetycznego oraz poprawę efektywności
energetycznej.
3.
Co najmniej 70% środków, o których mowa w ust. 1, przeznacza się na realizację inwestycji,
o których mowa w ust. 1.
4.
Środków, o których mowa w ust. 1, nie przeznacza się na dofinansowanie inwestycji
związanych z wytwarzaniem energii przy wykorzystaniu stałych paliw kopalnych.
Środki, o których mowa w art. 50a ust. 1, są przekazywane na wyodrębniony rachunek
bankowy Narodowego Funduszu, zwany dalej „rachunkiem Funduszu Modernizacyjnego”.
1.
Inwestycje, o których mowa w art. 50a ust. 1 i 2, są realizowane w ramach programów
priorytetowych Narodowego Funduszu.
2.
Inwestycje, o których mowa w art. 50a ust. 1, mogą uzyskać dofinansowanie ze środków
zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego w wysokości do 100% kosztów realizacji
inwestycji kwalifikujących się do dofinansowania, określonych w programach priorytetowych,
o których mowa w ust. 1.
3.
Inwestycje, o których mowa w art. 50a ust. 2, mogą uzyskać dofinansowanie ze środków
zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego w wysokości do 70% kosztów realizacji
inwestycji kwalifikujących się do dofinansowania, określonych w programach priorytetowych,
o których mowa w ust. 1. Pozostałe koszty tych inwestycji nie mogą być finansowane
ze środków publicznych.
1.
Organem doradczym ministra właściwego do spraw klimatu w zakresie funkcjonowania Krajowego
systemu wdrażania Funduszu Modernizacyjnego jest Rada Konsultacyjna Funduszu Modernizacyjnego.
2.
Do zakresu działania Rady Konsultacyjnej Funduszu Modernizacyjnego należy wyrażanie
stanowiska wobec przedkładanych ministrowi właściwemu do spraw klimatu projektów programów
priorytetowych, o których mowa w art. 50c ust. 1. Rada Konsultacyjna wyraża stanowisko
w formie uchwały.
3.
W skład Rady Konsultacyjnej Funduszu Modernizacyjnego wchodzi po jednym przedstawicielu
wyznaczonym przez
1)
ministra właściwego do spraw aktywów państwowych;
2)
ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego
oraz mieszkalnictwa;
3)
ministra właściwego do spraw energii;
4)
ministra właściwego do spraw finansów publicznych;
5)
ministra właściwego do spraw gospodarki;
6)
ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej;
7)
ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej;
8)
ministra właściwego do spraw klimatu;
9)
ministra właściwego do spraw pracy;
10)
ministra właściwego do spraw rolnictwa;
11)
ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego;
12)
ministra właściwego do spraw środowiska;
13)
ministra właściwego do spraw transportu;
14)
ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej;
15)
Pełnomocnika Rządu do spraw Strategicznej Infrastruktury Energetycznej.
4.
W pracach Rady Konsultacyjnej Funduszu Modernizacyjnego bierze udział, w charakterze
obserwatora, bez prawa głosu, przedstawiciel Krajowego operatora Funduszu Modernizacyjnego,
zwanego dalej „Operatorem Funduszu”.
5.
Minister, który kieruje więcej niż jednym działem administracji rządowej wymienionym
w ust. 3, wyznacza do udziału w pracach Rady Konsultacyjnej Funduszu Modernizacyjnego
jednego przedstawiciela.
6.
Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze zarządzenia, organizację i tryb
działania Rady Konsultacyjnej Funduszu Modernizacyjnego.
7.
Wydatki związane z obsługą Rady Konsultacyjnej Funduszu Modernizacyjnego są finansowane
ze środków budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy do
spraw klimatu.
1.
Krajowym systemem wdrażania Funduszu Modernizacyjnego zarządza Operator Funduszu.
2.
Wykonywanie zadań Operatora Funduszu powierza się Narodowemu Funduszowi.
3.
Do zadań Operatora Funduszu działającego przez Radę Nadzorczą Narodowego Funduszu
należy
1)
zatwierdzanie list programów priorytetowych, o których mowa w art. 50c ust. 1;
2)
ustalanie kryteriów wyboru inwestycji dofinansowywanych ze środków zgromadzonych na
rachunku Funduszu Modernizacyjnego;
3)
ustalanie zasad udzielania i umarzania pożyczek oraz trybu i zasad udzielania i rozliczania
dotacji, przyznanych ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego.
4.
Do zadań Operatora Funduszu działającego przez Zarząd Narodowego Funduszu należy
1)
przedkładanie ministrowi właściwemu do spraw klimatu wykazu, o którym mowa w art.
50p ust. 1;
2)
sporządzanie list programów priorytetowych, o których mowa w art. 50c ust. 1, oraz
przedstawianie tych list w celu uzgodnienia ministrowi właściwemu do spraw klimatu;
3)
opracowywanie, przedkładanie ministrowi właściwemu do spraw klimatu w celu uzgodnienia
oraz przyjmowanie programów priorytetowych, o których mowa w art. 50c ust. 1;
4)
zatwierdzanie regulaminów naboru wniosków o dofinansowanie inwestycji ze środków zgromadzonych
na rachunku Funduszu Modernizacyjnego;
5)
przedstawianie Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu i komitetowi inwestycyjnemu, o
którym mowa w art. 10d ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, zwanemu dalej „Komitetem Inwestycyjnym”,
programów priorytetowych, o których mowa w art. 50c ust. 1;
6)
składanie do Europejskiego Banku Inwestycyjnego wniosków o wypłatę środków z Funduszu
Modernizacyjnego na dofinansowanie realizacji inwestycji.
5.
Do zadań Operatora Funduszu działającego przez Biuro Narodowego Funduszu należy konsultowanie
i wdrażanie programów priorytetowych, o których mowa w art. 50c ust. 1, a także prowadzenie
działalności promocyjnej i informacyjnej oraz monitorowanie inwestycji w ramach Krajowego
systemu wdrażania Funduszu Modernizacyjnego, w szczególności przez
1)
opracowywanie regulaminu naboru wniosków o dofinansowanie inwestycji ze środków zgromadzonych
na rachunku Funduszu Modernizacyjnego oraz organizowanie naboru i oceny tych wniosków;
2)
podejmowanie czynności prowadzących do zawarcia umów o dofinansowanie realizacji inwestycji
ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego;
3)
nadzorowanie wdrażania i realizacji inwestycji, dokonywanie oceny uzyskanych w wyniku
ich realizacji efektów ekologicznych oraz sprawowanie kontroli nad wykorzystaniem
środków Funduszu Modernizacyjnego przez podmioty, które zawarły umowę o dofinansowanie
realizacji inwestycji ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego,
zwane dalej „beneficjentami”;
4)
opracowywanie i przedkładanie ministrowi właściwemu do spraw klimatu projektu sprawozdania,
o którym mowa w art. 50m ust. 1;
5)
organizowanie pomocy technicznej dla podmiotów zainteresowanych uzyskaniem dofinansowania
ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego;
6)
prowadzenie działalności promocyjnej i informacyjnej o Krajowym systemie wdrażania
Funduszu Modernizacyjnego;
7)
monitorowanie
a)
osiągniętych efektów związanych z uniknięciem lub redukcją emisji gazów cieplarnianych
w ramach Krajowego systemu wdrażania Funduszu Modernizacyjnego,
b)
wydatkowania przez beneficjentów środków uzyskanych z rachunku Funduszu Modernizacyjnego
oraz postępów w realizacji inwestycji dofinansowanych z tych środków;
8)
prowadzenie wykazu inwestycji dofinansowanych ze środków zgromadzonych na rachunku
Funduszu Modernizacyjnego;
9)
przeprowadzanie konsultacji społecznych w sprawie projektów programów priorytetowych,
o których mowa w art. 50c ust. 1;
10)
występowanie do Europejskiego Banku Inwestycyjnego o udzielenie informacji na temat
kwoty środków uzyskanych z Funduszu Modernizacyjnego zapisanej na rachunku Europejskiego
Banku Inwestycyjnego na dofinansowanie realizacji inwestycji na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej;
11)
przekazywanie Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu informacji lub dokumentów, o których
mowa w załączniku I do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1001 z dnia 9
lipca 2020 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu
Europejskiego i Rady w odniesieniu do funkcjonowania funduszu modernizacyjnego wspierającego
inwestycje w modernizację systemów energetycznych oraz poprawę efektywności energetycznej
niektórych państw członkowskich (Dz. Urz. UE L 221 z 10.07.2020, str. 107), zwanego
dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2020/1001”, niezbędnych do oceny inwestycji, o
których mowa w art. 50a ust. 1 i 2;
12)
przedstawianie odpowiednio Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu oraz Komitetowi Inwestycyjnemu
dowodów, oświadczeń oraz informacji dotyczących spełnienia warunków, o których mowa
w art. 6 ust. 7 i art. 7 ust. 7 rozporządzenia Komisji (UE) 2020/1001;
13)
informowanie Komisji Europejskiej o wstrzymanej inwestycji, o której mowa w art. 10
ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2020/1001, i występowanie o zmianę decyzji o wypłacie
środków na podstawie art. 10 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) 2020/1001;
14)
przechowywanie dokumentów i informacji, o których mowa w art. 16 ust. 5 rozporządzenia
Komisji (UE) 2020/1001.
6.
Monitorowaniem, o którym mowa w ust. 5 pkt 7 lit. a, obejmuje się okres do 5 lat kalendarzowych
następujących po roku, w którym zakończono realizację inwestycji, albo po roku, w
którym dokonano ostatniej płatności w odniesieniu do inwestycji, w przypadku gdy płatność
ta została dokonana po jej zakończeniu.
Minister właściwy do spraw klimatu sprawuje nadzór nad wykonywaniem zadań przez Operatora
Funduszu.
1.
Dofinansowania realizacji inwestycji, o których mowa w art. 50a ust. 1 i 2, ze środków
zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego dokonuje się w formach określonych
w art. 411 ust. 1 pkt 1 lub 2, ust. 10 lub 10f ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo
ochrony środowiska lub w sposób określony w art. 410c tej ustawy.
2.
W zakresie, w jakim dofinansowanie stanowi pomoc publiczną w rozumieniu art. 107 ust.
1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zastosowanie mają szczegółowe warunki
udzielania tej pomocy lub pomocy de minimis .
1.
Operator Funduszu organizuje i prowadzi w trybie konkursowym lub ciągłym nabór wniosków
o dofinansowanie inwestycji ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego
w ramach Krajowego systemu wdrażania Funduszu Modernizacyjnego.
2.
Ogłoszenie o naborze wniosków o dofinansowanie inwestycji ze środków zgromadzonych
na rachunku Funduszu Modernizacyjnego i jego warunkach Operator Funduszu zamieszcza
na swojej stronie internetowej.
3.
Operator Funduszu ustala regulamin naboru wniosków o dofinansowanie inwestycji ze
środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego i podaje go do publicznej
wiadomości na swojej stronie internetowej.
4.
Regulamin naboru wniosków o dofinansowanie inwestycji ze środków zgromadzonych na
rachunku Funduszu Modernizacyjnego zawiera
1)
określenie rodzajów podmiotów mogących ubiegać się o udzielenie dofinansowania;
2)
wskazanie, czy nabór jest prowadzony w trybie konkursowym czy ciągłym;
3)
procedurę lub procedury wyboru i kryteria oceny wniosków;
4)
terminy składania i oceny wniosków;
5)
określenie limitu środków przeznaczonych na dofinansowanie;
6)
wzory formularzy wniosków;
7)
określenie zasad powtórnej oceny wniosków.
5.
Operator Funduszu może zmieniać regulamin naboru wniosków o dofinansowanie inwestycji
ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego, jeżeli zmiany nie
spowodują pogorszenia warunków naboru lub jeżeli konieczność ich wprowadzenia wynika
ze zmian przepisów prawa powszechnie obowiązującego.
1.
Operator Funduszu przedstawia Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu i Komitetowi Inwestycyjnemu
programy priorytetowe, o których mowa w art. 50c ust. 1, dotyczące inwestycji, o których
mowa w art. 50a ust. 1, w trybie i na zasadach określonych w art. 4 rozporządzenia
Komisji (UE) 2020/1001, w celu zatwierdzenia tych programów.
2.
W przypadku zatwierdzenia przez Europejski Bank Inwestycyjny programu priorytetowego,
o którym mowa w art. 50c ust. 1, dotyczącego inwestycji, o których mowa w art. 50a
ust. 1, Operator Funduszu przystępuje do realizacji zadań określonych w art. 50e ust.
5 pkt 1, 5 i 6, dotyczących tego programu.
1.
Operator Funduszu przedstawia Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu i Komitetowi Inwestycyjnemu
programy priorytetowe, o których mowa w art. 50c ust. 1, dotyczące inwestycji, o których
mowa w art. 50a ust. 2, w trybie i na zasadach określonych w art. 4 rozporządzenia
Komisji (UE) 2020/1001, w celu dokonania oceny tych programów i wydania przez Komitet
Inwestycyjny zalecenia dofinansowania.
2.
W przypadku wydania przez Komitet Inwestycyjny zalecenia dofinansowania inwestycji,
o których mowa w art. 50a ust. 2, objętych programem priorytetowym, o którym mowa
w art. 50c ust. 1, Operator Funduszu przystępuje do realizacji zadań określonych w
art. 50e ust. 5 pkt 1, 5 i 6, dotyczących tego programu.
Po podjęciu przez Komisję Europejską decyzji dotyczącej wypłaty środków z Funduszu
Modernizacyjnego na realizację programów priorytetowych, o których mowa w art. 50c
ust. 1, Operator Funduszu podejmuje czynności prowadzące do zawarcia umów o dofinansowanie
realizacji inwestycji ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego,
objętych tymi programami.
1.
Podstawę dofinansowania realizacji inwestycji stanowi umowa o dofinansowanie realizacji
inwestycji ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego.
2.
Operator Funduszu umieszcza na swojej stronie internetowej
1)
wzór umowy, o której mowa w ust. 1;
2)
informację o wdrażanych programach priorytetowych, o których mowa w art. 50c ust.
1;
3)
informacje o inwestycjach dofinansowanych ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu
Modernizacyjnego, obejmujące numer wniosku o dofinansowanie realizacji inwestycji
ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego, nazwę inwestycji i
kwotę udzielonego dofinansowania.
1.
Operator Funduszu opracowuje i przedkłada ministrowi właściwemu do spraw klimatu w
terminie do dnia 15 lutego każdego roku projekt sprawozdania z realizacji inwestycji
dofinansowanych ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego oraz
osiąganych efektów rzeczowych i ekologicznych w roku poprzednim.
2.
Projekt sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje i dokumenty, o których
mowa w art. 13 rozporządzenia Komisji (UE) 2020/1001.
3.
Minister właściwy do spraw klimatu zatwierdza sprawozdanie z realizacji inwestycji
dofinansowanych ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego oraz
osiąganych efektów rzeczowych i ekologicznych.
4.
Minister właściwy do spraw klimatu przedkłada sprawozdanie, o którym mowa w ust. 3,
Komisji Europejskiej w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia Komisji
(UE) 2020/1001.
5.
Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 3, jest ogłaszane w Biuletynie Informacji Publicznej
na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw klimatu oraz
na stronie internetowej Operatora Funduszu.
1.
Beneficjent jest obowiązany do niezwłocznego zwrotu całości albo części środków wypłaconych
ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego, jeżeli wykorzystał
je niezgodnie z warunkami określonymi w umowie, o której mowa w art. 50l ust. 1, w
tym pobranych przez niego nienależnie lub w nadmiernej wysokości.
2.
Zwrot środków następuje na żądanie Operatora Funduszu na rachunek Funduszu Modernizacyjnego.
3.
W przypadku wskazanym w ust. 1 Operator Funduszu zawiesza kolejne wypłaty środków
wynikające z umowy, o której mowa w art. 50l ust. 1.
4.
Warunki zawieszenia wypłaty środków, o którym mowa w ust. 3, określa umowa, o której
mowa w art. 50l ust. 1.
5.
Do zwrotu środków, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego
(Dz. U. z 2020 r. poz. 1575, 1578 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 11).
Koszty związane z wykonywaniem zadań Operatora Funduszu, w tym koszty ponoszone przez
wojewódzkie fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej na wykonywanie czynności
składających się na realizację zadań, o których mowa w art. 50e ust. 5, są pokrywane
ze środków zgromadzonych na rachunku bankowym, o którym mowa w art. 49 ust. 2d, a
w przypadku gdy koszty te nie znajdują pokrycia z tych środków, są pokrywane w ramach
zobowiązania, o którym mowa w art. 401c ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.
1.
Operator Funduszu przedkłada ministrowi właściwemu do spraw klimatu w terminie do
dnia 30 września każdego roku wykaz planowanych programów priorytetowych przeznaczonych
do dofinansowania ze środków zgromadzonych na rachunku Funduszu Modernizacyjnego,
obejmujący dwa następne lata kalendarzowe, a także aktualne informacje dotyczące planowanych
programów priorytetowych objętych wykazem przedłożonym w roku poprzednim.
2.
Wykaz, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje, o których mowa w art. 3 ust. 2
rozporządzenia Komisji (UE) 2020/1001.
3.
Minister właściwy do spraw klimatu, w terminie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia
Komisji (UE) 2020/1001, przedkłada Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu i Komitetowi
Inwestycyjnemu wykaz, o którym mowa w ust. 1.
Minister właściwy do spraw klimatu wskazuje przedstawiciela Rzeczypospolitej Polskiej
do udziału w pracach Komitetu Inwestycyjnego.
W przypadku zmiany, cofnięcia albo wygaśnięcia pozwolenia zintegrowanego lub pozwolenia
na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza organ właściwy do wydania zezwolenia
dokonuje analizy tego zezwolenia i jeżeli w wyniku dokonanych ustaleń stwierdzi ustanie
przesłanek uczestnictwa instalacji w systemie, wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie
wygaśnięcia zezwolenia.
1.
Krajowy ośrodek ocenia raport, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, zgodnie z przepisami
art. 7-12 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331.
2.
Krajowy ośrodek dokonuje zachowawczego oszacowania wartości parametrów, o których
mowa w art. 3 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1842, w przypadkach wskazanych
w tym przepisie. Do czynności zachowawczego oszacowania wartości parametrów nie stosuje
się przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami
administracyjnymi
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z 2020 r. poz. 2299 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 54 i 159).
3.
Podczas dokonywania oszacowania wartości parametrów, o których mowa w art. 3 ust.
4 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1842, Krajowy ośrodek może wezwać
1)
prowadzącego instalację do
a)
złożenia wyjaśnień lub
b)
przedstawienia informacji i danych potrzebnych do oszacowania parametru, który zgodnie
z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1842 powinien zawierać raport dotyczący
poziomu działalności,
2)
weryfikatora do przedłożenia wewnętrznej dokumentacji z weryfikacji, o której mowa
w art. 26 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067
- w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.
4.
Dokonując oszacowania, o którym mowa w ust. 2, Krajowy ośrodek może wziąć pod uwagę
dane będące w jego posiadaniu, w szczególności zawarte w
1)
zezwoleniu;
2)
raporcie, o którym mowa w art. 80 ust. 3;
3)
sprawozdaniu z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1;
4)
raporcie, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych
i innych substancji.
5.
Krajowy ośrodek informuje ministra właściwego do spraw klimatu o instalacjach, w odniesieniu
do których trwają czynności zmierzające do oszacowania, o którym mowa w ust. 2.
6.
Krajowy ośrodek wprowadza do Krajowej bazy oszacowane wartości parametrów, o których
mowa w art. 3 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1842.
7.
Krajowy ośrodek informuje prowadzącego instalację o oszacowanych wartościach parametrów.
8.
Wezwania Krajowego ośrodka, czynności prowadzącego instalację oraz informowanie prowadzącego
instalację o oszacowanych wartościach parametrów są dokonywane za pośrednictwem Krajowej
bazy.
1.
Krajowy ośrodek określa średni poziom działalności każdej podinstalacji zgodnie z
art. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1842.
2.
Krajowy ośrodek każdego roku dokonuje porównania średniego poziomu działalności każdej
podinstalacji z historycznym poziomem działalności, o którym mowa w art. 5 ust. 1
rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1842, a w przypadkach, o których mowa w art. 5 lub
art. 6 tego rozporządzenia - dokonuje dostosowania przydziału uprawnień do emisji
w sposób wskazany w tych przepisach oraz zgodnie z art. 3 ust. 4 tego rozporządzenia.
3.
Krajowy ośrodek może wezwać prowadzącego instalację do złożenia wyjaśnień lub przekazania
informacji dotyczących przesłanek dokonywania dostosowań, o których mowa w ust. 2,
w terminie nie dłuższym niż 7 dni od dnia doręczenia wezwania.
4.
Jeżeli z wyjaśnień, o których mowa w ust. 3, wynika, że raport, o którym mowa w art.
64 ust. 1 pkt 1, zawiera błędy, Krajowy ośrodek wzywa prowadzącego instalację do jego
poprawienia w terminie nie dłuższym niż 7 dni od dnia doręczenia wezwania.
5.
Wezwania Krajowego ośrodka oraz czynności prowadzącego instalację, o których mowa
w ust. 3 i 4, są dokonywane za pośrednictwem Krajowej bazy.
6.
Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu w odniesieniu do
każdej instalacji informację o
1)
ostatecznej rocznej liczbie uprawnień do emisji przydzielonej instalacji albo
2)
dostosowanej ostatecznej rocznej liczbie uprawnień do emisji dla instalacji ustalonej
w następstwie dostosowania przydziału uprawnień do emisji, o którym mowa w ust. 2,
albo
3)
ostatecznej albo dostosowanej ostatecznej rocznej liczbie uprawnień do emisji dla
instalacji wynikającej z oszacowania parametrów, o których mowa w art. 3 ust. 4 rozporządzenia
Komisji (UE) 2019/1842, albo
4)
instalacji, w odniesieniu do której nie zakończono czynności szacowania, o której
mowa w art. 64a ust. 2.
7.
Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje Komisji Europejskiej informacje, o których
mowa w ust. 6 pkt 1-3.
8.
Minister właściwy do spraw klimatu ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie
podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra, w odniesieniu do każdej instalacji,
informację o
1)
ostatecznej rocznej liczbie uprawnień do emisji przydzielonej instalacji albo
2)
dostosowanej ostatecznej rocznej liczbie uprawnień do emisji dla instalacji ustalonej
w następstwie dostosowania przydziału uprawnień do emisji, o którym mowa w ust. 2,
albo
3)
ostatecznej albo dostosowanej ostatecznej rocznej liczbie uprawnień do emisji dla
instalacji wynikającej z oszacowania parametrów, o których mowa w art. 3 ust. 4 rozporządzenia
Komisji (UE) 2019/1842, albo
4)
wstrzymaniu wydania ostatecznej albo dostosowanej ostatecznej rocznej liczby uprawnień
do emisji dla instalacji, w odniesieniu do której nie zakończono czynności szacowania,
o której mowa w art. 64a ust. 2.
9.
W przypadku zakończenia czynności szacowania, o której mowa w art. 64a ust. 2, w odniesieniu
do instalacji, wobec której wstrzymano wydanie ostatecznej rocznej liczby uprawnień
do emisji albo dostosowanej ostatecznej rocznej liczby uprawnień do emisji, przepisy
ust. 1, 2 i 6-8 stosuje się.
10.
Jeżeli z raportu lub sprawozdania, o których mowa w art. 64 ust. 1, wynika, że informacja,
o której mowa w ust. 6 pkt 1, 2 lub 3, została ustalona na podstawie niepoprawnych
danych, w wyniku czego liczba uprawnień do emisji wydanych w odniesieniu do instalacji
na dany rok była nieprawidłowa, Krajowy ośrodek dokonuje zmiany tej informacji. Przepisy
ust. 1-9 i art. 64a stosuje się.
1.
Prowadzący instalację informuje Krajowy ośrodek o
1)
wszelkich zmianach związanych z działaniem instalacji, które mają wpływ na liczbę
przydzielonych uprawnień do emisji dla instalacji, dołączając informacje i dane uzasadniające
zmianę tego przydziału - w terminie do dnia 31 marca roku następującego po wystąpieniu
tych zmian,
2)
zrzeczeniu się przydzielonych uprawnień do emisji w odniesieniu do wszystkich lub
niektórych podinstalacji, ze wskazaniem ich liczby oraz okresu, na który zostały przydzielone,
zgodnie z art. 24 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331
- za pośrednictwem elektronicznego formularza udostępnionego na stronie internetowej
Krajowego ośrodka.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, Krajowy ośrodek może wezwać prowadzącego
instalację do złożenia wyjaśnień lub przedstawienia informacji i danych uzasadniających
zmianę liczby przydzielonych uprawnień do emisji.
3.
Po dokonaniu oceny, o której mowa w art. 23 ust. 2 lub art. 24 ust. 2 rozporządzenia
Komisji (UE) 2019/331, Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu
informację o zmienionej ostatecznej rocznej liczbie uprawnień do emisji.
4.
Minister właściwy do spraw klimatu informuje Komisję Europejską o zmienionej ostatecznej
rocznej liczbie uprawnień do emisji.
5.
Po wydaniu przez Komisję Europejską decyzji, o której mowa w art. 23 ust. 4 lub art.
24 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, minister właściwy do spraw klimatu
ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego
tego ministra informację o zmienionej ostatecznej rocznej liczbie przydzielonych uprawnień
do emisji.
6.
Jeżeli z informacji, o której mowa w ust. 5, wynika, że zachodzą przesłanki do zmiany
liczby uprawnień do emisji wydanych w odniesieniu do instalacji w latach przed jej
ogłoszeniem, Krajowy ośrodek występuje do prowadzącego instalację o przedłożenie raportu
i sprawozdania, o których mowa w art. 64 ust. 1, za lata, do których ma zastosowanie
informacja o zmienionej ostatecznej rocznej liczbie przydzielonych uprawnień do emisji.
Przepisy art. 64a i art. 64b stosuje się.
1.
Jeżeli z raportu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, wynika, że w instalacji zawieszono
działalność, Krajowy ośrodek wzywa prowadzącego instalację do złożenia wyjaśnień w
terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania.
2.
Jeżeli prowadzący instalację nie wykaże, że w instalacji wznowiono działalność, Krajowy
ośrodek zawiadamia o tym ministra właściwego do spraw klimatu.
3.
Minister właściwy do spraw klimatu, w drodze decyzji, wstrzymuje wydanie uprawnień
do emisji w odniesieniu do instalacji, w której zawieszono działalność. Decyzji nadaje
się rygor natychmiastowej wykonalności.
4.
Kopię decyzji, o której mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw klimatu przekazuje
Krajowemu ośrodkowi.
5.
Jeżeli z raportu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, wynika, że w instalacji wznowiono
działalność, decyzja, o której mowa w ust. 3, wygasa z dniem, w którym minister właściwy
do spraw klimatu ogłosi informację o ostatecznej rocznej liczbie uprawnień do emisji
przydzielonej instalacji albo dostosowanej ostatecznej rocznej liczbie uprawnień do
emisji dla tej instalacji. Przepis art. 64b stosuje się.
6.
W odniesieniu do instalacji, w której wznowiono działalność, wydaje się uprawnienia
do emisji, począwszy od roku następującego po roku, w którym instalacja wznowiła działalność.
1.
Operator statku powietrznego, z wyjątkiem operatora statku powietrznego wymienionego
w ust. 2, sporządza plan monitorowania w zakresie emisji z operacji lotniczych, o
którym mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, zwany dalej „planem monitorowania
emisji z operacji lotniczych”, wraz z dokumentami uzupełniającymi i informacjami,
o których mowa w tym przepisie.
2.
Operator statku powietrznego spełniający warunki określone w art. 55 ust. 1 rozporządzenia
Komisji (UE) 2018/2066 sporządza plan monitorowania w zakresie emisji z operacji lotniczych
w sposób uproszczony określony w art. 55 ust. 3 tego rozporządzenia, bez zachowania
wymogu przedkładania dokumentów uzupełniających, o których mowa w art. 12 tego rozporządzenia,
zwany dalej „uproszczonym planem monitorowania emisji z operacji lotniczych”.
3.
W przypadku ubiegania się przez operatora statku powietrznego, o którym mowa w ust.
1 i 2, o przydział uprawnień do emisji operator statku powietrznego sporządza również
plan monitorowania odnoszący się do monitorowania i raportowania w zakresie danych
dotyczących tonokilometrów, o którym mowa w art. 52 ust. 2 rozporządzenia Komisji
(UE) 2018/2066, zwany dalej „planem monitorowania tonokilometrów”.
1.
Prowadzący instalację, z wyjątkiem prowadzącego instalację o niskim poziomie emisji,
o której mowa w art. 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, sporządza plan
monitorowania wielkości emisji, wraz z wymaganymi dokumentami uzupełniającymi i informacjami,
o których mowa w art. 12 tego rozporządzenia, oraz plan poboru próbek.
2.
Prowadzący instalację o niskim poziomie emisji, o której mowa w art. 47 ust. 2 rozporządzenia
Komisji (UE) 2018/2066, sporządza plan monitorowania wielkości emisji z uwzględnieniem
odstępstw, o których mowa w art. 47 ust. 3-8 tego rozporządzenia, a także plan poboru
próbek.
3.
Plany monitorowania wielkości emisji, zmiany tych planów, dokumenty uzupełniające
i informacje, o których mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066, oraz
plany poboru próbek sporządza się przy użyciu elektronicznego formularza udostępnionego
na stronie internetowej Krajowego ośrodka, opracowanego na podstawie formularzy i
wytycznych ogłaszanych przez Komisję Europejską.
4.
Prowadzący instalację, o którym mowa w ust. 1 i 2, jest obowiązany do zgłoszenia organowi
właściwemu do wydania zezwolenia wszelkich propozycji zmian planu monitorowania wielkości
emisji oraz zmian planu poboru próbek.
Sposób monitorowania wielkości emisji pochodzących z instalacji i z operacji lotniczych
oraz sposób monitorowania liczby tonokilometrów pochodzących z wykonywanych operacji
lotniczych określają przepisy rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2066.
1.
Krajowy ośrodek zawiesza upoważnionym przedstawicielom dostęp do rachunku posiadania
operatora lub rachunku posiadania operatora statków powietrznych w rejestrze Unii,
jeżeli na tym rachunku pozostaje nierozliczona wielkość emisji, która powinna zostać
rozliczona zgodnie z art. 92 ust. 1 lub 5.
2.
W trakcie zawieszenia, o którym mowa w ust. 1, prowadzący instalację lub operator
statku powietrznego w celu dokonania umorzenia uprawnień do emisji przedkłada Krajowemu
ośrodkowi wniosek, o którym mowa w art. 30 ust. 10 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1122.
3.
Krajowy ośrodek niezwłocznie przywraca dostęp do rachunku posiadania operatora lub
rachunku posiadania operatora statków powietrznych w rejestrze Unii upoważnionym przedstawicielom,
jeżeli nastąpiło rozliczenie wielkości emisji, o którym mowa w art. 92 ust. 1 lub
5.
Do operatorów statków powietrznych, o których mowa w art. 1 ust. 1 lub art. 2 ust.
2 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/1603, w zakresie lotów statków powietrznych wskazanych
w art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia, stosuje się przepisy art. 74-77, art. 79, art.
80 ust. 1 i 3, art. 82-84, art. 86-90, art. 94 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 oraz art. 95.
1.
Przychodami Narodowego Funduszu są także środki uzyskane
1)
z Funduszu Modernizacyjnego, o których mowa w art. 50a ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do
emisji gazów cieplarnianych;
2)
ze sprzedaży uprawnień do emisji, o których mowa w art. 49 ust. 2d ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do
emisji gazów cieplarnianych.
2.
Środki uzyskane z Funduszu Modernizacyjnego, o których mowa w art. 50a ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do
emisji gazów cieplarnianych, przeznacza się na dofinansowanie realizacji inwestycji, o których mowa w art. 50a
ust. 1 i 2 tej ustawy.
3.
Środki uzyskane ze sprzedaży uprawnień do emisji, o których mowa w art. 49 ust. 2d ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do
emisji gazów cieplarnianych, przeznacza się na finansowanie kosztów związanych z wykonywaniem zadań Krajowego
operatora Funduszu Modernizacyjnego.