Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 maja 2020 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych

Ustawa określa

1)

zasady rozwoju i funkcjonowania infrastruktury służącej do wykorzystania paliw alternatywnych

w transporcie, zwanej dalej „infrastrukturą paliw alternatywnych”, w tym wymagania

techniczne, jakie ma spełniać ta infrastruktura;

2)

obowiązki podmiotów publicznych w zakresie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych;

3)

obowiązki informacyjne w zakresie paliw alternatywnych;

4)

warunki funkcjonowania stref czystego transportu;

5)

Krajowe ramy polityki rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych oraz sposób ich

realizacji.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

autobus zeroemisyjny - autobus w rozumieniu art. 2 pkt 41 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2020 r. poz. 110, 284, 568 i 695), wykorzystujący do napędu energię elektryczną wytworzoną z wodoru w zainstalowanych

w nim ogniwach paliwowych lub wyłącznie silnik, którego cykl pracy nie prowadzi do

emisji gazów cieplarnianych lub innych substancji objętych systemem zarządzania emisjami

gazów cieplarnianych, o którym mowa w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych

i innych substancji

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1447 i 1501 oraz z 2020 r. poz. 284), oraz trolejbus w rozumieniu art. 2 pkt 83 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

2

bunkrowanie skroplonym gazem ziemnym (LNG) - napełnianie zbiorników jednostek pływających

skroplonym gazem ziemnym (LNG) służącym do napędu tych jednostek lub do napędu urządzeń

znajdujących się na tych jednostkach;

3)

infrastruktura ładowania drogowego transportu publicznego - punkty ładowania lub tankowania

wodoru wraz z niezbędną dla ich funkcjonowania infrastrukturą towarzyszącą, przeznaczone

do ładowania lub tankowania, w szczególności autobusów zeroemisyjnych, wykorzystywanych

w transporcie publicznym;

4)

jednostka pływająca - statek w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1568, 1901 i 2170 oraz z 2020 r. poz. 284) oraz statek morski w rozumieniu art. 2 § 1 ustawy z dnia 18 września 2001 r. - Kodeks morski

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2175);

5)

ładowanie - pobór energii elektrycznej przez

a)

pojazd elektryczny, pojazd hybrydowy, autobus zeroemisyjny,

b)

niebędący pojazdem elektrycznym pojazd silnikowy, motorower, rower lub wózek rowerowy,

w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

- na potrzeby napędu tego pojazdu;

6)

ogólnodostępna stacja ładowania - stację ładowania dostępną na zasadach równoprawnego

traktowania dla każdego posiadacza pojazdu elektrycznego i pojazdu hybrydowego;

7)

operator ogólnodostępnej stacji ładowania - podmiot odpowiedzialny za budowę, zarządzanie,

bezpieczeństwo funkcjonowania, eksploatację, konserwację i remonty ogólnodostępnej

stacji ładowania;

8)

operator stacji gazu ziemnego - podmiot świadczący usługę tankowania gazu ziemnego

w postaci sprężonego gazu ziemnego (CNG) lub skroplonego gazu ziemnego (LNG), w tym

pochodzącego z biometanu;

9)

operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego - operatora systemu dystrybucyjnego

w rozumieniu art. 3 pkt 25 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2019 r. poz. 755, z późn. zm., zajmującego się dystrybucją energii elektrycznej;

10)

operator systemu dystrybucyjnego gazowego - operatora systemu dystrybucyjnego w rozumieniu

art. 3 pkt 25 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, zajmującego się dystrybucją paliw gazowych;

11)

paliwa alternatywne - paliwa lub energię elektryczną wykorzystywane do napędu silników

pojazdów samochodowych lub jednostek pływających stanowiące substytut dla paliw pochodzących

z ropy naftowej lub otrzymywanych w procesach jej przetwórstwa, w szczególności energię

elektryczną, wodór, biopaliwa ciekłe, paliwa syntetyczne i parafinowe, sprężony gaz

ziemny (CNG), w tym pochodzący z biometanu, skroplony gaz ziemny (LNG), w tym pochodzący

z biometanu, lub gaz płynny (LPG);

12)

pojazd elektryczny - pojazd samochodowy w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, wykorzystujący do napędu wyłącznie energię elektryczną akumulowaną przez podłączenie

do zewnętrznego źródła zasilania;

13)

pojazd hybrydowy - pojazd samochodowy w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, o napędzie spalinowo-elektrycznym, w którym energia elektryczna jest akumulowana

przez podłączenie do zewnętrznego źródła zasilania;

14)

pojazd napędzany gazem ziemnym - pojazd samochodowy w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, wykorzystujący do napędu sprężony gaz ziemny (CNG) lub skroplony gaz ziemny (LNG),

w tym pochodzący z biometanu;

15)

pojazd napędzany wodorem - pojazd samochodowy w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, wykorzystujący do napędu energię elektryczną wytworzoną z wodoru w zainstalowanych

w nim ogniwach paliwowych;

16

punkt bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) - urządzenie lub zespół urządzeń

służących do zaopatrywania jednostek pływających w skroplony gaz ziemny (LNG), w tym

pochodzący z biometanu, ze zbiorników magazynowych lub zbiorników transportowych spełniających

wymogi odpowiednio umów i regulaminu wymienionych w art. 2 pkt 1-3 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 154) lub kodeksu IMDG, o którym mowa w art. 7 tej ustawy, lub z innych jednostek, przyłączy

lub urządzeń pływających do tego przystosowanych;

17)

punkt ładowania - urządzenie umożliwiające ładowanie pojedynczego pojazdu elektrycznego,

pojazdu hybrydowego i autobusu zeroemisyjnego oraz miejsce, w którym wymienia się

lub ładuje akumulator służący do napędu tego pojazdu;

18)

punkt ładowania o normalnej mocy - punkt ładowania o mocy mniejszej lub równej 22

kW, z wyłączeniem urządzeń o mocy mniejszej lub równej 3,7 kW zainstalowanych w miejscach

innych niż ogólnodostępne stacje ładowania, w szczególności w budynkach mieszkalnych;

19)

punkt ładowania o dużej mocy - punkt ładowania o mocy większej niż 22 kW;

20)

punkt tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG) - zespół urządzeń służących do zaopatrywania

pojazdów samochodowych w sprężony gaz ziemny (CNG), w tym pochodzący z biometanu,

w celu napędu silników tych pojazdów;

21)

punkt tankowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) - zespół urządzeń służących do zaopatrywania

pojazdów samochodowych w skroplony gaz ziemny (LNG), w tym pochodzący z biometanu,

w celu napędu silników tych pojazdów;

22)

punkt zasilania jednostek pływających energią elektryczną z lądu - zespół urządzeń

służących do zasilania energią elektryczną jednostek pływających w czasie postoju

w porcie, gdy silniki pomocnicze tych jednostek są wyłączone;

23)

sieć bazowa TEN-T - bazową transeuropejską sieć transportową, o której mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1315/2013 z dnia 11 grudnia

2013 r. w sprawie unijnych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci

transportowej i uchylającym decyzję nr 661/2010/UE

(Dz. Urz. UE L 348 z 20.12.2013, str. 1, z późn. zm.)

24)

skroplony gaz ziemny (LNG) - skroplony gaz ziemny w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 7a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i

kontrolowania jakości paliw

(Dz. U. z 2019 r. poz. 660 i 1527 oraz z 2020 r. poz. 284);

25)

sprężony gaz ziemny (CNG) - sprężony gaz ziemny w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania

jakości paliw;

26)

stacja gazu ziemnego - zespół urządzeń, w tym punkt tankowania sprężonego gazu ziemnego

(CNG) lub punkt tankowania skroplonego gazu ziemnego (LNG), przyłączonych do sieci

dystrybucyjnej gazowej lub terminalu przeznaczonego do sprowadzania, wyładunku i regazyfikacji

skroplonego gazu ziemnego (LNG) wraz z instalacjami pomocniczymi i zbiornikami magazynowymi

wykorzystywanymi w procesie regazyfikacji;

27)

stacja ładowania

a)

urządzenie budowlane obejmujące punkt ładowania o normalnej mocy lub punkt ładowania

o dużej mocy, związane z obiektem budowlanym, lub

b)

wolnostojący obiekt budowlany z zainstalowanym co najmniej jednym punktem ładowania

o normalnej mocy lub punktem ładowania o dużej mocy

- wyposażone w oprogramowanie umożliwiające świadczenie usług ładowania, wraz ze stanowiskiem

postojowym oraz, w przypadku gdy stacja ładowania jest podłączona do sieci dystrybucyjnej

w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, instalacją prowadzącą od punktu ładowania do przyłącza elektroenergetycznego;

28)

tankowanie gazu ziemnego - napełnianie zbiorników pojazdów samochodowych sprężonym

gazem ziemnym (CNG) lub skroplonym gazem ziemnym (LNG), w tym pochodzącym z biometanu,

służącym do napędu tych pojazdów.

1.

Operator ogólnodostępnej stacji ładowania

1)

zapewnia, aby

a)

w ogólnodostępnej stacji ładowania prowadził działalność co najmniej jeden dostawca

usługi ładowania,

b)

ogólnodostępna stacja ładowania spełniała wymagania techniczne, o których mowa w art.

13 oraz przepisach wydanych na podstawie art. 17;

2)

zapewnia przeprowadzenie przez Urząd Dozoru Technicznego, zwany dalej „UDT”, badań

ogólnodostępnej stacji ładowania;

3)

zapewnia bezpieczną eksploatację ogólnodostępnej stacji ładowania;

4)

wyposaża

a)

ogólnodostępną stację ładowania w oprogramowanie pozwalające na

-

podłączenie i ładowanie pojazdu elektrycznego i pojazdu hybrydowego,

-

przekazywanie danych do Ewidencji Infrastruktury Paliw Alternatywnych o dostępności

punktu ładowania i cenie za usługę ładowania,

b)

każdy punkt ładowania zainstalowany w ogólnodostępnej stacji ładowania, którą zarządza,

w system pomiarowy umożliwiający pomiar zużycia energii elektrycznej i przekazywanie

danych pomiarowych z tego systemu do systemu zarządzania stacji ładowania w czasie

zbliżonym do rzeczywistego;

5)

zawiera umowę o świadczenie usług dystrybucji energii elektrycznej, o której mowa

w art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, na potrzeby funkcjonowania stacji ładowania oraz świadczenia usług ładowania - jeżeli

stacja ładowania jest przyłączona do sieci dystrybucyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne;

6)

przekazuje operatorowi systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego, dostawcy usług

ładowania i sprzedawcy energii elektrycznej, który zawarł umowę sprzedaży energii

elektrycznej z dostawcą usług ładowania prowadzącym działalność na tej stacji, dane

dotyczące ilości zużytej energii elektrycznej odrębnie na świadczenie usług ładowania

oraz na potrzeby funkcjonowania stacji ładowania;

7)

zawiera umowę sprzedaży energii elektrycznej na potrzeby funkcjonowania stacji ładowania;

8)

rozlicza straty energii elektrycznej wynikające z funkcjonowania stacji ładowania;

9)

udostępnia w ogólnodostępnej stacji ładowania informacje dotyczące zasad korzystania

z tej stacji oraz instrukcję jej obsługi;

10)

zapewnia dostawcom usług ładowania, na zasadach równoprawnego traktowania, dostęp

do ogólnodostępnej stacji ładowania;

11)

uzgadnia z organem zarządzającym ruchem na drogach liczbę możliwych do wyznaczenia

stanowisk postojowych przy ogólnodostępnych stacjach ładowania w przypadkach, o których

mowa w art. 12b ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 470 i 471).

2.

Dostawca usługi ładowania

1)

zawiera ze sprzedawcą energii elektrycznej umowę sprzedaży energii elektrycznej, o

której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne;

2)

świadczy usługę ładowania obejmującą ładowanie oraz zapewnienie możliwości korzystania

z infrastruktury stacji ładowania, na potrzeby ładowania;

3)

udostępnia, na swojej stronie internetowej, informacje o cenie usługi ładowania i

warunkach jej świadczenia.

Dostawca usługi ładowania korzysta z ogólnodostępnej stacji ładowania na podstawie

umowy zawartej z operatorem ogólnodostępnej stacji ładowania.

Operator ogólnodostępnej stacji ładowania ponosi odpowiedzialność za szkody powstałe

w związku z niespełnieniem przez ogólnodostępną stację ładowania wymagań technicznych,

określonych w art. 13 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 17, lub w wyniku niezrealizowania

obowiązków, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 i 9, na zasadach określonych w art.

435 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 i 1495).

Operator ogólnodostępnej stacji ładowania może wykonywać zadania dostawcy usługi ładowania.

Dostawca usługi ładowania nie może uzależniać świadczenia usługi ładowania od uprzedniego

zawarcia przez użytkownika pojazdu elektrycznego lub pojazdu hybrydowego umowy w formie

pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej.

Operator ogólnodostępnej stacji ładowania zapewnia, aby energia elektryczna dostarczana

do ogólnodostępnej stacji ładowania była wykorzystywana wyłącznie w celu

1)

ładowania;

2)

ładowania lub wymiany akumulatora służącego do napędu pojazdu elektrycznego, pojazdu

hybrydowego, autobusu zeroemisyjnego lub pojazdu silnikowego, w rozumieniu art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, niebędącego pojazdem elektrycznym;

3)

zapewnienia funkcjonowania tej stacji.

1.

Dostawca usługi ładowania wskazuje operatorowi ogólnodostępnej stacji ładowania sprzedawcę

energii elektrycznej, z którym zawarł umowę sprzedaży energii elektrycznej, najpóźniej

w dniu rozpoczęcia świadczenia usług ładowania, oraz informuje operatora ogólnodostępnej

stacji ładowania o każdorazowej zmianie tego sprzedawcy.

2.

Operator ogólnodostępnej stacji ładowania przekazuje operatorowi systemu dystrybucyjnego

elektroenergetycznego informację o zmianie przez dostawcę usług ładowania sprzedawcy

energii elektrycznej, w terminie 7 dni od dnia otrzymania tej informacji.

3.

Przepis art. 4j ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli w pojeździe elektrycznym lub pojeździe hybrydowym zainstalowany jest układ

pomiarowo-rozliczeniowy, który umożliwia komunikację z systemem teleinformatycznym

ogólnodostępnej stacji ładowania oraz przekazanie do tego systemu informacji o warunkach,

na jakich użytkownik tego pojazdu dokonuje zakupu energii elektrycznej na podstawie

zawartej przez siebie umowy sprzedaży energii elektrycznej, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, dostawca usług ładowania zapewnia użytkownikowi tego pojazdu możliwość zapłaty za

energię elektryczną pobraną do ładowania pojazdu na warunkach określonych w tej umowie

sprzedaży.

2.

Jeżeli w pojeździe elektrycznym lub pojeździe hybrydowym zainstalowany jest układ

pomiarowo-rozliczeniowy, który umożliwia komunikację z układem pomiarowo-rozliczeniowym

służącym do pomiaru energii elektrycznej pobranej przez użytkownika pojazdu w budynku

mieszkalnym jednorodzinnym albo lokalu mieszkalnym znajdującym się w budynku mieszkalnym

wielorodzinnym, do którego posiada on tytuł prawny, sprzedawca energii elektrycznej

uwzględnia pobraną podczas ładowania energię elektryczną w fakturze za energię elektryczną

użytkownika tego pojazdu.

Budowa i utrzymanie infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego oraz

przedsięwzięcia niezbędne do przyłączania do sieci punktów ładowania stanowiących

element tej infrastruktury, polegające w szczególności na modernizacji, rozbudowie

albo budowie sieci, są celem publicznym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2020 r. poz. 65, 284, 471 i 782).

1.

Budynki użyteczności publicznej oraz budynki mieszkalne wielorodzinne, usytuowane

w gminach, o których mowa w art. 60 ust. 1, oraz związane z nimi wewnętrzne i zewnętrzne

stanowiska postojowe, projektuje się i buduje, zapewniając moc przyłączeniową pozwalającą

wyposażyć te stanowiska w punkty ładowania o mocy nie mniejszej niż 3,7 kW.

2

Minister właściwy do spraw energii określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania

minimalnej mocy przyłączeniowej, o której mowa w ust. 1, kierując się koniecznością

zapewnienia w budynkach, o których mowa w ust. 1, mocy przyłączeniowej pozwalającej

instalować punkty ładowania oraz koniecznością stopniowego zwiększania liczby punktów

ładowania i biorąc pod uwagę potrzebę zaspokojenia bieżącego zapotrzebowania na energię

elektryczną wynikającego z używania tych budynków.

Stacje ładowania, punkty ładowania stanowiące element infrastruktury ładowania drogowego

transportu publicznego oraz punkty zasilania jednostek pływających energią elektryczną

z lądu spełniają wymagania techniczne i eksploatacyjne określone w szczególności w

Polskich Normach, zapewniające ich bezpieczne używanie, w tym bezpieczeństwo pożarowe,

bezpieczne funkcjonowanie sieci elektroenergetycznych oraz dostęp do stacji ładowania

dla osób niepełnosprawnych.

1.

Eksploatację stacji ładowania, punktu ładowania stanowiącego element infrastruktury

ładowania drogowego transportu publicznego oraz punktu zasilania jednostek pływających

energią elektryczną z lądu prowadzi się zgodnie z ich przeznaczeniem oraz gdy ich

stan techniczny zapewnia bezpieczne korzystanie z nich.

2.

Stacje ładowania, punkty ładowania stanowiące element infrastruktury ładowania drogowego

transportu publicznego oraz punkty zasilania jednostek pływających energią elektryczną

z lądu posiadają dokumenty określające ich właściwości konstrukcyjne, techniczne i

eksploatacyjne.

1.

Przed przystąpieniem do budowy stacji ładowania można wystąpić z wnioskiem do Prezesa

Urzędu Dozoru Technicznego, zwanego dalej „Prezesem UDT”, o opinię w zakresie zgodności

dokumentacji technicznej projektowanej stacji z wymaganiami technicznymi określonymi

w art. 13 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 17.

2.

Prezes UDT wydaje opinię, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia złożenia

wniosku.

3.

Wydanie opinii, o której mowa w ust. 1, podlega opłacie, która stanowi przychód UDT.

1.

Stacje ładowania i punkty ładowania stanowiące element infrastruktury ładowania drogowego

transportu publicznego w zakresie ich bezpiecznej eksploatacji, naprawy i modernizacji

podlegają badaniom technicznym przeprowadzanym przez UDT.

2.

Badanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się

1)

przed oddaniem do eksploatacji stacji ładowania lub infrastruktury ładowania drogowego

transportu publicznego;

2)

każdorazowo w przypadku naprawy lub modernizacji takiej stacji lub infrastruktury,

w tym polegającej na zwiększeniu liczby punktów ładowania, lub zmiany miejsca zainstalowania

punktu ładowania w tej stacji lub infrastrukturze.

3.

Badanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się odpowiednio na wniosek operatora

ogólnodostępnej stacji ładowania lub podmiotu eksploatującego stację ładowania inną

niż ogólnodostępna stacja ładowania lub infrastrukturę ładowania drogowego transportu

publicznego.

4.

Prezes UDT wydaje decyzję o wstrzymaniu eksploatacji odpowiednio punktu ładowania

zainstalowanego na stacji ładowania lub stacji ładowania, lub punktu ładowania stanowiącego

element infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego, w przypadku stwierdzenia,

na podstawie wyników badań, o których mowa w ust. 1, niespełnienia odpowiednio przez

punkt ładowania zainstalowany na stacji ładowania lub stację ładowania, lub punkt

ładowania stanowiący element infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego

wymagań technicznych określonych w art. 13 lub w przepisach wydanych na podstawie

art. 17.

5.

Za przeprowadzenie badań, o których mowa w ust. 1, pobierane są opłaty, które stanowią

przychód UDT.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 25 ust. 3 ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 41 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 6, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy, i mogą być zmieniane w granicach określonych w art. 41

ust. 6 ustawy zmienianej w art. 6, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Minister właściwy do spraw energii określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania techniczne, inne niż w zakresie wymiany akumulatorów służących

do napędu pojazdów

a)

dotyczące bezpieczeństwa eksploatacji, naprawy i modernizacji stacji ładowania,

b)

dotyczące bezpieczeństwa eksploatacji, naprawy i modernizacji punktów ładowania stanowiących

element infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego,

c)

jakie muszą spełniać ogólnodostępne stacje ładowania i punkty ładowania stanowiące

element infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego w zakresie dotyczącym

gniazd wyjściowych lub złączy pojazdowych,

2)

rodzaje badań, jakim podlegają stacje ładowania i punkty ładowania stanowiące element

infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego, oraz sposób i terminy przeprowadzania

tych badań przez UDT,

3)

dokumenty dołączane do wniosku o przeprowadzenie badań,

4)

wysokość opłaty, o której mowa w art. 15 ust. 3 i art. 16 ust. 5

- biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia jednolitości rozwiązań technicznych, bezpieczeństwa

użytkowników, dostępu dla osób niepełnosprawnych, zakres badania przeprowadzanego

przez UDT oraz rodzaj przedmiotu tego badania.

2.

Minister właściwy do spraw energii może określić w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania techniczne dotyczące bezpieczeństwa eksploatacji, naprawy i

modernizacji punktów ładowania w zakresie wymiany akumulatorów służących do napędu

pojazdów elektrycznych lub pojazdów hybrydowych,

2)

sposób i terminy przeprowadzania przez UDT badań punktów ładowania, o których mowa

w pkt 1,

3)

dokumenty dołączane do wniosku o przeprowadzenie badań,

4)

wysokość opłaty, o której mowa w art. 16 ust. 5

- biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia jednolitości rozwiązań technicznych, bezpieczeństwa

podczas wymiany i przechowywania akumulatorów służących do napędu pojazdów, zakres

badania przeprowadzanego przez UDT oraz rodzaj przedmiotu badania.

1.

Punkty zasilania jednostek pływających energią elektryczną z lądu, w zakresie ich

bezpiecznej eksploatacji, naprawy i modernizacji, podlegają badaniom technicznym przeprowadzanym

przez Transportowy Dozór Techniczny, zwany dalej „TDT”.

2

Badanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się przed oddaniem do eksploatacji punktu

zasilania jednostek pływających energią elektryczną z lądu, każdorazowo w przypadku

naprawy lub modernizacji takiego punktu oraz każdorazowo w przypadku powzięcia informacji

o nieprawidłowościach w funkcjonowaniu punktu lub wypadku związanym z jego eksploatacją

przekazanych zgodnie z ust. 3a.

3.

Badanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się na wniosek podmiotu eksploatującego

punkt zasilania jednostek pływających energią elektryczną z lądu.

3a

Podmiot eksploatujący punkt zasilania jednostek pływających energią elektryczną z

lądu jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić TDT o każdej nieprawidłowości w funkcjonowaniu

tego punktu lub wypadku związanym z jego eksploatacją.

4.

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, zwany dalej „Dyrektorem TDT”, wydaje

decyzję o wstrzymaniu eksploatacji punktów zasilania jednostek pływających energią

elektryczną z lądu w przypadku stwierdzenia, na podstawie wyników badań, o których

mowa w ust. 1, niespełnienia przez punkt zasilania jednostek pływających energią elektryczną

z lądu wymagań technicznych określonych w art. 13 lub w przepisach wydanych na podstawie

art. 19.

5.

Za przeprowadzenie badań, o których mowa w ust. 1, pobierane są opłaty, które stanowią

przychód TDT.

1.

Przed przystąpieniem do budowy punktu zasilania jednostek pływających energią elektryczną

z lądu można wystąpić z wnioskiem do Dyrektora TDT o opinię w zakresie zgodności dokumentacji

technicznej projektowanego punktu zasilania jednostek pływających energią elektryczną

z lądu z wymaganiami technicznymi określonymi w art. 13 oraz w przepisach wydanych

na podstawie art. 19.

2.

Dyrektor TDT wydaje opinię, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia złożenia

wniosku.

3.

Wydanie opinii, o której mowa w ust. 1, podlega opłacie, która stanowi przychód TDT.

Minister właściwy do spraw energii, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki morskiej i ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej, określi, w

drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania techniczne, jakie muszą spełniać punkty zasilania jednostek

pływających energią elektryczną z lądu, w zakresie bezpieczeństwa eksploatacji, naprawy

i modernizacji tych punktów,

2)

rodzaje badań punktów zasilania jednostek pływających energią elektryczną z lądu przeprowadzanych

przez TDT oraz sposób i terminy ich przeprowadzania,

3)

wysokość opłaty, o której mowa w art. 18 ust. 5

- kierując się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa zasilania jednostek pływających,

jednolitości rozwiązań technicznych i bezpieczeństwa działania sieci, dostępu dla

osób niepełnosprawnych oraz biorąc pod uwagę zakres badania przeprowadzanego przez

TDT oraz rodzaj przedmiotu badania.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

12 w zakresie art. 25 ust. 5, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.

1.

Operator systemu dystrybucyjnego gazowego, o którym mowa w art. 9d ust. 1d ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, z wyłączeniem przedsiębiorstw, o których mowa w art. 9d ust. 7 pkt 3 i 4 tej ustawy,

opracowuje program budowy stacji gazu ziemnego oraz przedsięwzięć w zakresie modernizacji,

rozbudowy albo budowy sieci niezbędnych do przyłączenia tych stacji.

2.

Program, o którym mowa w ust. 1, stanowi wyodrębnioną część planu rozwoju w zakresie

zaspokojenia obecnego i przyszłego zapotrzebowania na paliwa gazowe, o którym mowa

w art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne.

3.

W programie, o którym mowa w ust. 1, operator systemu dystrybucyjnego gazowego uwzględnia

każdą gminę położoną na obszarze jego działania, która spełnia łącznie następujące

kryteria

1)

liczba mieszkańców tej gminy wynosi co najmniej 100 000 oraz

2)

zostało w tej gminie zarejestrowanych co najmniej 60 000 pojazdów samochodowych, oraz

3)

na 1000 mieszkańców tej gminy przypada co najmniej 400 pojazdów samochodowych.

4.

Program, o którym mowa w ust. 1, określa

1)

liczbę planowanych stacji gazu ziemnego;

2)

parametry techniczne oraz lokalizacje stacji gazu ziemnego planowanych do przyłączenia

do sieci;

3)

informację o dostępnych zdolnościach technicznych sieci gazowych, do których mają

zostać przyłączone stacje gazu ziemnego;

4)

informację o mocy przyłączeniowej dostępnej w punkcie wyjścia.

1.

Operator systemu dystrybucyjnego gazowego

1)

buduje stację gazu ziemnego zgodnie z programem, o którym mowa w art. 20, w tym punkty

tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG);

2)

dokonuje napraw i modernizacji stacji gazu ziemnego.

2.

Ponoszone przez operatora systemu dystrybucyjnego gazowego koszty budowy, napraw i

modernizacji stacji gazu ziemnego, o których mowa w ust. 1, z wyłączeniem kosztów,

o których mowa w art. 23 pkt 4, są zaliczane do jego kosztów uzasadnionych w rozumieniu

art. 3 pkt 21 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne.

1.

Operator systemu dystrybucyjnego gazowego wyłania operatora stacji gazu ziemnego w

drodze przetargu i zawiera z nim umowę na świadczenie usług tankowania i prowadzenie

stacji gazu ziemnego. Przepisy ustawy z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1528, 1655 i 2020) stosuje się odpowiednio.

2.

W przypadku braku możliwości wyłonienia operatora stacji gazu ziemnego zgodnie z ust. 1, funkcję operatora stacji gazu ziemnego pełni przedsiębiorstwo energetyczne

wykonujące działalność gospodarczą w zakresie obrotu paliwami gazowymi, do którego

wniesiono na pokrycie kapitału zakładowego wkład niepieniężny, o którym mowa w art.

5b.

Operator stacji gazu ziemnego

1)

odpowiada za stan techniczny i bezpieczną eksploatację stacji gazu ziemnego;

2)

zapewnia przeprowadzenie badań technicznych stacji gazu ziemnego, o których mowa w

art. 27;

3)

prowadzi stację gazu ziemnego zgodnie z umową, o której mowa w art. 22 ust. 1;

4)

pokrywa koszty napraw i remontów wynikających z eksploatacji stacji gazu ziemnego

prowadzonej w sposób niezgodny z warunkami umowy, o której mowa w art. 22 ust. 1;

5)

świadczy usługę tankowania sprężonym gazem ziemnym (CNG).

Podmiot zarządzający portem należącym do sieci bazowej TEN-T zapewnia, aby w tym porcie

był dostępny punkt bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG).

Stacje gazu ziemnego oraz punkty bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) są budowane,

eksploatowane, naprawiane i modernizowane w sposób zgodny z wymaganiami technicznymi

określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 29 oraz warunkami tankowania pojazdów

i bunkrowania jednostek pływających, zapewniającymi

1)

bezpieczeństwo użytkowników;

2)

prawidłowe funkcjonowanie sieci gazowej;

3)

bezpieczeństwo pożarowe;

4)

dostęp dla osób niepełnosprawnych;

5)

właściwy stan techniczny wykorzystywanej infrastruktury.

1.

Przed przystąpieniem do budowy stacji gazu ziemnego operator systemu dystrybucyjnego

gazowego może wystąpić z wnioskiem do UDT o opinię w zakresie zgodności dokumentacji

technicznej projektowanej stacji z wymaganiami technicznymi określonymi w art. 25

oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1.

2.

Prezes UDT wydaje opinię, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia otrzymania

wniosku.

3.

Wydanie opinii, o której mowa w ust. 1, podlega opłacie, która stanowi przychód UDT.

1.

Stacje gazu ziemnego, w zakresie ich bezpiecznej eksploatacji, naprawy i modernizacji,

podlegają badaniom technicznym przeprowadzanym przez UDT.

2.

Badanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się przed oddaniem do eksploatacji stacji

gazu ziemnego oraz każdorazowo w przypadku naprawy lub modernizacji takiej stacji.

3.

Badanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się na wniosek operatora stacji gazu

ziemnego.

4.

Prezes UDT wydaje decyzję o wstrzymaniu eksploatacji stacji gazu ziemnego w przypadku

stwierdzenia, na podstawie wyników badań, o których mowa w ust. 1, niespełnienia przez

stację gazu ziemnego wymagań określonych w art. 25 lub w przepisach wydanych na podstawie

art. 29 ust. 1.

5.

Za przeprowadzenie badań, o których mowa w ust. 1, pobierane są opłaty, które stanowią

przychód UDT.

1.

Punkt bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG), w zakresie jego bezpiecznej eksploatacji,

naprawy i modernizacji, podlega badaniom technicznym przeprowadzanym przez TDT.

2

Badanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się przed oddaniem do eksploatacji punktu

bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG), każdorazowo w przypadku naprawy lub modernizacji

takiego punktu, okresowo - co najmniej raz w roku oraz każdorazowo w przypadku powzięcia

informacji o nieprawidłowościach w funkcjonowaniu punktu lub wypadku związanym z jego

eksploatacją przekazanych zgodnie z ust. 3a.

3.

Badanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się na wniosek podmiotu eksploatującego

punkt bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG).

3a

Podmiot eksploatujący punkt bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) jest obowiązany

niezwłocznie zawiadomić TDT o każdej nieprawidłowości w funkcjonowaniu tego punktu

lub wypadku związanym z jego eksploatacją.

4.

Dyrektor TDT wydaje decyzję o wstrzymaniu eksploatacji punktu bunkrowania skroplonego

gazu ziemnego (LNG) w przypadku stwierdzenia, na podstawie wyników badań, o których

mowa w ust. 1, niespełnienia przez ten punkt wymagań technicznych określonych w art.

25 lub w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 2.

5.

Za przeprowadzenie badań, o których mowa w ust. 1, pobierane są opłaty, które stanowią

przychód TDT.

1.

Przed przystąpieniem do budowy punktu bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG)

można wystąpić z wnioskiem do Dyrektora TDT o opinię w zakresie zgodności dokumentacji

technicznej projektowanego punktu bunkrowania gazu ziemnego z wymaganiami technicznymi

określonymi w art. 25 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 2.

2.

Dyrektor TDT wydaje opinię, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia złożenia

wniosku.

3.

Wydanie opinii, o której mowa w ust. 1, podlega opłacie, która stanowi przychód TDT.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r., z wyjątkiem

1)

art. 28, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 24-26, 36, 37 i pkt 38 lit. b oraz e, art. 6 pkt 1, 3 i 4 oraz art. 7,

które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 3, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2020 r.

1.

Minister właściwy do spraw energii określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania techniczne dotyczące bezpiecznej eksploatacji, naprawy i modernizacji

stacji gazu ziemnego,

2)

rodzaje badań technicznych stacji gazu ziemnego przeprowadzanych przez UDT oraz sposób

i terminy ich przeprowadzania,

3)

wysokość opłat, o których mowa w art. 26 ust. 3 i art. 27 ust. 5

- kierując się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa funkcjonowania i korzystania

z tych stacji, jednolitości rozwiązań technicznych oraz biorąc pod uwagę zakres badania

przeprowadzanego przez UDT oraz rodzaj przedmiotu tego badania.

2.

Minister właściwy do spraw energii, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki morskiej oraz ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej określi,

w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania techniczne dotyczące bezpiecznej eksploatacji, naprawy i modernizacji

punktów bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG),

2)

rodzaje badań technicznych punktów bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) przeprowadzanych

przez TDT oraz sposób i terminy ich przeprowadzania,

3)

wysokość opłaty, o której mowa w art. 28 ust. 5

- kierując się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa funkcjonowania i korzystania

z tych punktów, jednolitości rozwiązań technicznych oraz biorąc pod uwagę zakres badania

przeprowadzanego przez TDT oraz rodzaj przedmiotu tego badania.

Podstawą ustalenia wysokości opłat, o których mowa w art. 15 ust. 3, art. 16 ust.

5, art. 18 ust. 5, art. 26 ust. 3, art. 27 ust. 5 i art. 28 ust. 5, jest przeciętne

miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszane przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski”, zgodnie z art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1352 i 1907 oraz z 2020 r. poz. 278), obowiązujące w dniu złożenia wniosku o przeprowadzenie badania technicznego lub

sporządzenie opinii.

1.

Do postępowań w sprawie wydania decyzji o wstrzymaniu eksploatacji, o których mowa

w art. 16 ust. 4, art. 18 ust. 4, art. 27 ust. 4 i art. 28 ust. 4, stosuje się przepisy

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2020 r. poz. 256 i 695).

2.

W przypadku odwołania od decyzji, o których mowa w art. 16 ust. 4, art. 18 ust. 4,

art. 27 ust. 4 i art. 28 ust. 4, organem wyższego stopnia w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego jest minister właściwy do spraw energii.

1.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad opracowuje plan lokalizacji ogólnodostępnych

stacji ładowania oraz stacji gazu ziemnego wzdłuż pozostających w jego zarządzie dróg

sieci bazowej TEN-T, na okres nie krótszy niż 5 lat.

2.

Plan, o którym mowa w ust. 1, określa liczbę i miejsce położenia ogólnodostępnych

stacji ładowania oraz stacji gazu ziemnego, z uwzględnieniem punktów tankowania sprężonego

gazu ziemnego (CNG) oraz punktów tankowania skroplonego gazu ziemnego (LNG), niezbędnych

do pokrycia zapotrzebowania na paliwa alternatywne w pojazdach poruszających się po

drogach sieci bazowej TEN-T.

3.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad konsultuje projekt planu, o którym mowa

w ust. 1, z właściwymi operatorami systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych

i gazowych oraz z podmiotami zarządzającymi miejscami obsługi podróżnych, o których

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm..

4.

Operatorzy systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych i gazowych oraz podmioty

zarządzające miejscami obsługi podróżnych, o których mowa w przepisach wydanych na

podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, przekazują stanowisko do projektu planu, o którym mowa w ust. 1, w terminie 2 miesięcy

od dnia otrzymania tego projektu. Stanowisko zawiera ocenę technicznych i ekonomicznych

warunków przyłączenia punktów ładowania oraz stacji gazu ziemnego w lokalizacjach

wskazanych w planie, o którym mowa w ust. 1.

5.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad publikuje plan, o którym mowa w ust.

1, wraz z wynikami konsultacji i stanowiskami operatorów systemów dystrybucyjnych

elektroenergetycznych i gazowych, na stronie internetowej obsługującego go urzędu.

6.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w planie, o którym mowa w ust. 1, może

ująć lokalizację punktów tankowania wodoru, czyli zespołów urządzeń służących do zaopatrywania

w wodór pojazdów napędzanych wodorem w celu napędu silników tych pojazdów, jeśli lokalizacja

takich punktów będzie uzasadniona potrzebami rozwoju rynku paliw alternatywnych. Przepisy

ust. 2-5 stosuje się odpowiednio.

1.

Podmiot zarządzający portem należącym do sieci bazowej TEN-T przygotowuje plan lokalizacji

punktów bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) lub możliwości bunkrowania za

pomocą bunkierek oraz punktów zasilania jednostek pływających energią elektryczną

z lądu, uwzględniając ocenę, o której mowa w art. 43 ust. 2 pkt 8.

2.

Plan, o którym mowa w ust. 1, określa liczbę i miejsce położenia punktów bunkrowania

skroplonego gazu ziemnego (LNG) oraz punktów zasilania jednostek pływających energią

elektryczną z lądu.

3.

Podmiot zarządzający portem należącym do sieci bazowej TEN-T konsultuje projekt planu,

o którym mowa w ust. 1, z właściwymi operatorami systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych

i gazowych.

4.

Operatorzy systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych i gazowych przekazują stanowisko

do projektu planu, o którym mowa w ust. 1, w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania

tego projektu. Stanowisko zawiera ocenę technicznych i ekonomicznych warunków przyłączenia

punktów bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) oraz punktów zasilania jednostek

pływających energią elektryczną z lądu.

5.

Podmiot zarządzający portem należącym do sieci bazowej TEN-T publikuje plan, o którym

mowa w ust. 1, wraz z wynikami konsultacji i stanowiskami operatorów systemów dystrybucyjnych

elektroenergetycznych i gazowych, na swojej stronie internetowej.

1.

Naczelne i centralne organy administracji państwowej zapewniają, aby udział pojazdów

elektrycznych we flocie użytkowanych pojazdów w obsługującym je urzędzie lub instytucji

gospodarki budżetowej lub innym podmiocie zapewniającym obsługę w zakresie transportu

osób wynosił co najmniej 50% liczby użytkowanych pojazdów.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do

1)

ministra właściwego do spraw zagranicznych w zakresie pojazdów wykorzystywanych w

placówkach zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 211 i 284);

2)

Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, Komendanta Głównego Policji, Głównego Inspektora

Transportu Drogowego, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu,

Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Szefa Służby Wywiadu Wojskowego, Szefa Centralnego

Biura Antykorupcyjnego, Komendanta Głównego Straży Granicznej i Komendanta Głównego

Państwowej Straży Pożarnej;

3)

Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w zakresie pojazdów używanych do celów specjalnych

w rozumieniu art. 2 pkt 37 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

4)

Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w zakresie pojazdów innych niż wykorzystywane

wyłącznie do przewozu osób;

5)

Służby Ochrony Państwa.

1.

Jednostka samorządu terytorialnego, z wyłączeniem gmin i powiatów, których liczba

mieszkańców nie przekracza 50 000, zapewnia, aby udział pojazdów elektrycznych we

flocie użytkowanych pojazdów w obsługującym ją urzędzie wynosił co najmniej 30% liczby

użytkowanych pojazdów.

2

Jednostka samorządu terytorialnego, z wyłączeniem gmin i powiatów, których liczba

mieszkańców nie przekracza 50 000

1)

wykonuje zadania publiczne określone w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

(Dz. U. z 2020 r. poz. 713), art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym

(Dz. U. z 2019 r. poz. 511, 1571 i 1815) albo art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa

(Dz. U. z 2019 r. poz. 512, 1571 i 1815), z wyłączeniem publicznego transportu zbiorowego, przy wykorzystaniu co najmniej

30% pojazdów elektrycznych lub pojazdów napędzanych gazem ziemnym lub

2)

zleca wykonywanie zadań publicznych, o których mowa w pkt 1, z wyłączeniem publicznego

transportu zbiorowego, podmiotowi, którego co najmniej 30% floty pojazdów użytkowanych

przy wykonywaniu tego zadania stanowią pojazdy elektryczne lub pojazdy napędzane gazem

ziemnym.

3

Przepisu ust. 2 pkt 2 nie stosuje się do zlecania wykonania zadania publicznego, którego

wartość nie przekracza równowartości kwoty 30 000 euro wyrażonej w złotych.

1.

Jednostka samorządu terytorialnego, z wyłączeniem gmin i powiatów, których liczba

mieszkańców nie przekracza 50 000, świadczy usługę lub zleca świadczenie usługi komunikacji

miejskiej w rozumieniu ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2475 i 2493 oraz z 2020 r. poz. 400 i 462) podmiotowi, którego udział autobusów zeroemisyjnych we flocie użytkowanych pojazdów

na obszarze tej jednostki samorządu terytorialnego wynosi co najmniej 30%.

2.

Jednostka samorządu terytorialnego, z wyłączeniem gmin i powiatów, których liczba

mieszkańców nie przekracza 50 000, świadczy usługę lub zleca świadczenie usługi komunikacji

miejskiej w rozumieniu ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym podmiotowi, którego udział jednostek pływających wykorzystujących do napędu wyłącznie

silnik, którego cykl pracy nie prowadzi do emisji gazów cieplarnianych lub innych

substancji objętych systemem zarządzania emisjami gazów cieplarnianych, o którym mowa

w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych

i innych substancji, we flocie użytkowanej na obszarze tej jednostki samorządu terytorialnego wynosi

co najmniej 30%.

1.

Jednostka samorządu terytorialnego, o której mowa w art. 36, sporządza, co 36 miesięcy,

analizę kosztów i korzyści związanych z wykorzystaniem, przy świadczeniu usług komunikacji

miejskiej, autobusów zeroemisyjnych oraz innych środków transportu, w których do napędu

wykorzystywane są wyłącznie silniki, których cykl pracy nie powoduje emisji gazów

cieplarnianych lub innych substancji objętych systemem zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych, o którym mowa w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych

i innych substancji.

2.

Analiza, o której mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności

1)

analizę finansowo-ekonomiczną;

2)

oszacowanie efektów środowiskowych związanych z emisją szkodliwych substancji dla

środowiska naturalnego i zdrowia ludzi;

3)

analizę społeczno-ekonomiczną uwzględniającą wycenę kosztów związanych z emisją szkodliwych

substancji.

3.

Jednostka samorządu terytorialnego, o której mowa w art. 36, zapewnia możliwość udziału

społeczeństwa w opracowaniu analizy, o której mowa w ust. 1, na zasadach określonych

w dziale III w rozdziałach 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu

informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska

oraz o ocenach oddziaływania na środowisko

(Dz. U. z 2020 r. poz. 283, 284, 322 i 471).

4

Analiza, o której mowa w ust. 1, niezwłocznie po jej sporządzeniu jest przekazywana

ministrowi właściwemu do spraw energii, ministrowi właściwemu do spraw gospodarki

i ministrowi właściwemu do spraw klimatu.

5.

Jeżeli wyniki analizy, o której mowa w ust. 2 pkt 3, wskazują na brak korzyści z wykorzystywania

autobusów zeroemisyjnych, jednostka samorządu terytorialnego, o której mowa w art.

36, może nie realizować obowiązku osiągnięcia poziomu udziału autobusów zeroemisyjnych.

Podmioty, o których mowa w art. 34-36, do dnia 31 stycznia każdego roku przekazują

ministrowi właściwemu do spraw energii oraz ministrowi właściwemu do spraw klimatu

informację o liczbie i udziale procentowym pojazdów elektrycznych lub pojazdów napędzanych

gazem ziemnym w użytkowanej flocie pojazdów, według stanu na dzień 31 grudnia roku

poprzedzającego przekazanie tej informacji.

1.

W celu zapobieżenia negatywnemu oddziaływaniu na zdrowie ludzi i środowisko w związku

z emisją zanieczyszczeń z transportu w gminie liczącej powyżej 100 000 mieszkańców

dla terenu śródmiejskiej zabudowy lub jej części, stanowiącej zgrupowanie intensywnej

zabudowy na obszarze śródmieścia, określonej w miejscowym planie zagospodarowania

przestrzennego, a w przypadku jego braku w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania

przestrzennego gminy, można ustanowić na obszarze obejmującym drogi, których zarządcą

jest gmina, strefę czystego transportu, do której ogranicza się wjazd pojazdów innych

niż

1)

elektryczne;

2)

napędzane wodorem;

3)

napędzane gazem ziemnym.

2.

Posiadacz pojazdu napędzanego gazem ziemnym może skorzystać z wyłączenia, o którym

mowa w ust. 1 pkt 3, jeżeli zapewni oznakowanie tego pojazdu na jego przedniej szybie

zgodne z przepisami wydanymi na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Oznakowanie to wydaje posiadaczowi pojazdu wójt, burmistrz albo prezydent miasta

właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedziby posiadacza pojazdu.

3.

Od ograniczenia, o którym mowa w ust. 1, są zwolnione

1)

pojazdy

a)

Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura

Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Służby Więziennej, Krajowej

Administracji Skarbowej, jednostek ochrony przeciwpożarowej, Morskiej Służby Poszukiwania

i Ratownictwa oraz służb ratowniczych,

b)

używane we flocie obsługującej Kancelarię Prezesa Rady Ministrów,

c)

zarządów dróg i realizujące zadania na rzecz zarządców dróg,

d)

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a także sił zbrojnych państw obcych, jeżeli

umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak stanowi,

da)

e)

o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t, których właścicielami, posiadaczami lub

użytkownikami są mieszkańcy strefy czystego transportu;

2)

specjalistyczne środki transportu sanitarnego, wykorzystywane przez zespoły ratownictwa

medycznego oraz zespoły transportu sanitarnego;

3)

autobusy zeroemisyjne;

4)

autobusy szkolne.

4.

Rada gminy, w uchwale ustanawiającej strefę czystego transportu, może ustanowić wyłączenia

od ograniczenia wjazdu do tej strefy inne niż określone w ust. 3.

4a.

Rada gminy, w uchwale ustanawiającej strefę czystego transportu, może dopuścić poruszanie

się po tej strefie, w okresie nie dłuższym niż 3 lata od dnia przyjęcia uchwały, pojazdów

innych niż określone w ust. 1 i 3-4 pod warunkiem uiszczenia opłaty.

4b.

Opłata za wjazd do strefy czystego transportu stanowi dochód gminy, który może być

wykorzystany wyłącznie na potrzeby

1)

oznakowania strefy czystego transportu;

2)

zakupu autobusów zeroemisyjnych;

3)

pokrycia kosztów wykonania analizy, o której mowa w art. 37 ust. 1.

4c.

Opłata za wjazd do strefy czystego transportu

1)

nie może być wyższa niż 2,50 zł za godzinę i może być pobierana jedynie za poruszanie

się po tej strefie pojazdów innych niż określone w ust. 1 i 3-4 w godzinach od 9

2)

może mieć formę opłaty abonamentowej lub zryczałtowanej.

4d.

Opłatę za wjazd do strefy czystego transportu pobiera wójt, burmistrz albo prezydent

miasta.

5.

Granice obszaru strefy czystego transportu oznacza się znakami drogowymi.

1.

Strefę czystego transportu ustanawia, w drodze uchwały, rada gminy.

2.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, określa

1)

granice obszaru strefy czystego transportu;

2)

sposób organizacji ograniczenia wjazdu do strefy czystego transportu;

3)

dodatkowe sposoby podania do publicznej wiadomości treści uchwały o ustanowieniu strefy

czystego transportu.

3.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, stanowi akt prawa miejscowego.

1.

Informacja o rodzaju paliwa alternatywnego wykorzystywanego do napędu pojazdu samochodowego

jest umieszczana

1)

w instrukcji obsługi tego pojazdu - przez producenta pojazdu samochodowego;

2)

na korkach wlewu paliwa lub gniazdach pojazdowych lub w pobliżu tych korków lub tych

gniazd - przez producenta pojazdu samochodowego;

3

na terenie placówki handlowej prowadzącej sprzedaż pojazdów silnikowych - przez przedsiębiorcę

wykonującego działalność gospodarczą w tym zakresie.

2.

Operator ogólnodostępnej stacji ładowania i operator stacji gazu ziemnego oznaczają

odpowiednio ogólnodostępną stację ładowania lub stację gazu ziemnego w sposób jednoznacznie

wskazujący na możliwość ładowania lub tankowania pojazdu gazem ziemnym.

2a

Podmiot świadczący usługę tankowania pojazdu samochodowego paliwem alternatywnym,

innym niż wymienione w ust. 2, oznacza miejsce tankowania pojazdu samochodowego w

sposób jednoznacznie wskazujący na możliwość tankowania pojazdu paliwem alternatywnym

danego rodzaju.

3.

Jeżeli na stacji paliw płynnych w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, pojazdy samochodowe mogą być ładowane lub tankowane paliwami alternatywnymi, właściciel

tej stacji umieszcza na tej stacji porównanie cen jednostkowych oferowanych na niej

paliw.

4.

Informacje, o których mowa w ust. 1-3, umieszcza się w widocznym i dostępnym miejscu.

5.

Kontrolę wykonania obowiązków informacyjnych, o których mowa w ust. 1-4, przeprowadza

Inspekcja Handlowa.

6

Minister właściwy do spraw energii określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób

1)

formułowania i udostępniania informacji, o których mowa w ust. 1,

2)

oznakowania miejsc tankowania lub ładowania pojazdu samochodowego paliwem alternatywnym,

w tym urządzeń służących do tankowania lub ładowania,

3)

porównywania cen paliw alternatywnych z cenami benzyny silnikowej oraz oleju napędowego,

o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania

jakości paliw

- biorąc pod uwagę konieczność udzielania użytkownikom pojazdów samochodowych kompletnych

informacji w zakresie poszczególnych rodzajów paliw alternatywnych oraz zapewnienia

przejrzystości danych porównywanych cen paliw, a w przypadku, gdy zostały wydane odpowiednie

Polskie Normy, także ich postanowienia.

1.

Ewidencja Infrastruktury Paliw Alternatywnych, zwana dalej „rejestrem”, jest rejestrem

publicznym prowadzonym dla zapewnienia użytkownikom pojazdów elektrycznych i pojazdów

napędzanych gazem ziemnym informacji ułatwiających korzystanie z tych pojazdów.

2.

Rejestr prowadzi Prezes UDT przy użyciu systemu teleinformatycznego.

3.

Rejestr zawiera informacje o

1)

współrzędnych stacji gazu ziemnego, zgodnie z państwowym systemem odniesień przestrzennych

w układzie współrzędnych płaskich prostokątnych;

2)

współrzędnych ogólnodostępnych stacji ładowania, zgodnie z państwowym systemem odniesień

przestrzennych w układzie współrzędnych płaskich prostokątnych;

3)

aktualnych cenach paliw alternatywnych w miejscach wskazanych w pkt 1 i 2;

4)

dostępności punktów ładowania zainstalowanych w ogólnodostępnych stacjach ładowania.

4.

W systemie teleinformatycznym, o którym mowa w ust. 2, udostępnia się

1)

usługi elektroniczne pozwalające na

a)

zgłoszenie do rejestru oraz aktualizację danych, dotyczących punktu tankowania sprężonego

gazu ziemnego (CNG), punktu tankowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) lub punktu

ładowania zainstalowanego w ogólnodostępnej stacji ładowania, przy użyciu formularza

elektronicznego,

b)

przesyłanie aktualnej informacji o dostępności punktu ładowania zainstalowanego w

ogólnodostępnej stacji ładowania i aktualnych cenach paliw alternatywnych, przy użyciu

udostępnionej usługi sieciowej;

2)

interaktywną mapę zawierającą informacje, o których mowa w ust. 3.

5.

Operator ogólnodostępnej stacji ładowania oraz operator stacji gazu ziemnego są obowiązani

do dokonania zgłoszenia do rejestru, przy użyciu formularza elektronicznego, o którym

mowa w ust. 4 pkt 1 lit. a, danych dotyczących

1)

oznaczenia firmy operatora ogólnodostępnej stacji ładowania lub operatora stacji gazu

ziemnego, adres jego siedziby oraz jego dane teleadresowe,

2)

określenia rodzaju infrastruktury obsługiwanej przez operatora,

3)

współrzędnych stacji gazu ziemnego lub ogólnodostępnej stacji ładowania, o których

mowa w ust. 3 pkt 1 i 2

- najpóźniej w dniu rozpoczęcia świadczenia usług ładowania lub usług tankowania gazu

ziemnego oraz każdorazowo w przypadku zmiany tych danych.

6.

Operator ogólnodostępnej stacji ładowania jest obowiązany do przekazywania, za pomocą

usługi sieciowej, o której mowa w ust. 4 pkt 1 lit. b, informacji o

1)

dostępności punktu ładowania zainstalowanego w ogólnodostępnej stacji ładowania -

natychmiast po zmianie stanu dostępności tego punktu, w czasie wynikającym ze sposobu

działania usługi sieciowej;

2)

aktualnych cenach usług ładowania - w ciągu godziny od zmiany tej ceny.

7.

Operator stacji gazu ziemnego przekazuje informacje o aktualnych cenach gazu ziemnego,

za pomocą usługi sieciowej, o której mowa w ust. 4 pkt 1 lit. b, w ciągu godziny od

zmiany tej ceny.

8.

Dane prezentowane na mapie, o której mowa w ust. 4 pkt 2, są aktualizowane w zakresie

informacji, o których mowa w

1)

ust. 3 pkt 3 - w ciągu godziny od zmiany ceny;

2)

ust. 3 pkt 4 - natychmiast po zmianie stanu dostępności, w czasie wynikającym ze sposobu

działania usługi sieciowej, o której mowa w ust. 4 pkt 1 lit. b.

9.

Szczegółowa specyfikacja usługi sieciowej, o której mowa w ust. 4 pkt 1 lit. b, zdefiniowana

językiem opisu usług sieciowych WSDL, jest udostępniana w Biuletynie Informacji Publicznej

na stronie podmiotowej UDT.

10.

System teleinformatyczny, o którym mowa w ust. 2, umożliwia udostępnianie zgromadzonych

w nim informacji, o których mowa w ust. 3, każdemu podmiotowi zainteresowanemu ich

przetwarzaniem w celu udostępnienia na mapie.

11.

Minister właściwy do spraw energii określi, w drodze rozporządzenia, wzór zgłoszenia,

o którym mowa w ust. 5, kierując się koniecznością ujednolicenia formy i sposobu przekazywania

informacji zawartych w zgłoszeniu.

1

Minister właściwy do spraw klimatu opracowuje Krajowe ramy polityki rozwoju infrastruktury

paliw alternatywnych, zwane dalej „Krajowymi ramami”.

2.

Krajowe ramy zawierają w szczególności

1)

ocenę istniejącego stanu i przyszłego rozwoju rynku paliw alternatywnych w sektorze

transportu;

2)

krajowy cel w zakresie liczby punktów ładowania zainstalowanych w ogólnodostępnych

stacjach ładowania w gminach, o których mowa w art. 60 ust. 1, w podziale na punkty

ładowania o normalnej mocy i punkty ładowania o dużej mocy;

3)

krajowy cel w zakresie liczby punktów tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG), punktów

tankowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) i punktów bunkrowania skroplonego gazu

ziemnego (LNG);

4)

działania niezbędne do zapewnienia osiągnięcia krajowych celów, o których mowa w pkt

2 i 3;

5)

działania służące wsparciu rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych w usługach

publicznego transportu zbiorowego;

6)

wykaz gmin i sieci transportowych, w których, przy uwzględnieniu potrzeb rynkowych,

mają zostać rozmieszczone punkty tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG);

7)

ocenę potrzeby instalowania punktów bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) w

portach morskich poza siecią bazową TEN-T;

8)

ocenę potrzeby instalowania w portach morskich punktów zasilania jednostek pływających

energią elektryczną z lądu;

9)

ocenę potrzeby instalowania w portach lotniczych urządzeń do zasilania energią elektryczną

samolotów podczas postoju.

3

Minister właściwy do spraw klimatu może określić w Krajowych ramach cele i działania

związane z rozwojem infrastruktury paliw alternatywnych w portach śródlądowych.

4

Rada Ministrów przyjmuje Krajowe ramy, w drodze uchwały, na wniosek ministra właściwego

do spraw klimatu.

5.

Krajowe ramy ogłasza się w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”.

6

Minister właściwy do spraw klimatu, niezwłocznie po przyjęciu przez Radę Ministrów

Krajowych ram, przekazuje je Komisji Europejskiej.

7.

Krajowe ramy aktualizuje się, biorąc pod uwagę ocenę ich funkcjonowania oraz wyniki

monitorowania, ocenę i sprawozdanie, o których mowa w art. 44 ust. 1. Do aktualizacji

Krajowych ram przepisy ust. 2-6 stosuje się odpowiednio.

1

Minister właściwy do spraw klimatu

1)

monitoruje poziom osiągnięcia celów określonych w Krajowych ramach, w szczególności

na podstawie danych zawartych w rejestrze oraz wyników badań statystycznych prowadzonych

zgodnie z programem badań statystycznych statystyki publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 443);

2)

dokonuje, corocznie, oceny poziomu osiągnięcia celów określonych w Krajowych ramach

i publikuje ją na stronie internetowej obsługującego go urzędu;

3)

na podstawie oceny, o której mowa w pkt 2, sporządza, co 3 lata, sprawozdanie z realizacji

Krajowych ram, które przedstawia do zatwierdzenia Radzie Ministrów w terminie do dnia

15 października trzeciego roku objętego sprawozdaniem;

4)

przekazuje Komisji Europejskiej zatwierdzone przez Radę Ministrów sprawozdanie, o

którym mowa w pkt 3, w terminie do dnia 18 listopada trzeciego roku objętego sprawozdaniem.

2.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, zawiera w szczególności

1)

omówienie poziomu realizacji celów, o których mowa w art. 43 ust. 2 pkt 2 i 3, oraz

informacje o działaniach podjętych dla ich realizacji;

2)

informacje o zastosowanych bezpośrednich instrumentach wsparcia, w szczególności o

instrumentach podatkowych oraz zachętach niefinansowych do nabywania pojazdów napędzanych

paliwami alternatywnymi lub budowy infrastruktury tych paliw;

3)

informacje o polityce stosowanej w zakresie zamówień publicznych w celu wspierania

wykorzystania paliw alternatywnych w transporcie;

4)

ocenę konieczności instalacji punktów tankowania paliwa lotniczego ze źródeł odnawialnych

w portach lotniczych należących do sieci bazowej TEN-T;

5)

informacje o procedurach i przepisach związanych z ułatwieniem obrotu paliwami alternatywnymi

w transporcie;

6)

informacje o rocznej wielkości środków publicznych przeznaczonych na

a)

rozwój infrastruktury paliw alternatywnych,

b)

wsparcie zakładów produkcyjnych w zakresie technologii związanych z paliwami alternatywnymi,

c)

wsparcie badań naukowych, rozwoju technologicznego i projektów pilotażowych związanych

z paliwami alternatywnymi

- w podziale na poszczególne paliwa alternatywne i rodzaje środków transportu;

7)

informacje o przewidywanej liczbie zarejestrowanych na terenie kraju pojazdów napędzanych

paliwami alternatywnymi w latach 2020, 2025 oraz 2030.

1.

Karze pieniężnej podlega przedsiębiorca, który

1)

nie przestrzega obowiązku zapewnienia dostawcom usługi ładowania dostępu, o którym

mowa w art. 3 ust. 1 pkt 10;

2)

uzależnia świadczenie usługi ładowania w ogólnodostępnej stacji ładowania od uprzedniego

zawarcia przez posiadacza pojazdu elektrycznego lub pojazdu hybrydowego umowy w formie

pisemnej lub elektronicznej;

3)

nie zapewnia w ogólnodostępnej stacji ładowania wykorzystania energii elektrycznej

w sposób wskazany w art. 8;

4)

nie zapewnia przeprowadzenia badań, o których mowa w art. 16 ust. 1 lub art. 27 ust.

1, lub eksploatuje ogólnodostępne stacje ładowania, punkty ładowania stanowiące element

infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego lub stacje gazu ziemnego

wbrew decyzji o wstrzymaniu eksploatacji, o której mowa w art. 16 ust. 4 i art. 27

ust. 4;

5)

nie przestrzega wymagań technicznych określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 17 lub art. 29 ust. 1;

6)

nie przestrzega wymagań technicznych określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 19 oraz art. 29 ust. 2;

7)

nie opracowuje programu, o którym mowa w art. 20 ust. 1;

8)

nie buduje stacji gazu ziemnego zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1;

9)

nie wypełnia obowiązku, o którym mowa w art. 24;

10)

nie przestrzega obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 41 ust. 1-4;

11)

nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w art. 42 ust. 5;

12)

nie buduje ogólnodostępnej stacji ładowania zgodnie z art. 64 ust. 1.

2.

Wysokość kary w przypadkach określonych w ust. 1 w

1)

pkt 1 wynosi od 5000 zł do 150 000 zł;

2)

pkt 2 wynosi od 1000 zł do 50 000 zł;

3)

pkt 3 wynosi od 5000 zł do 50 000 zł;

4)

pkt 4-6 wynosi od 1000 zł do 100 000 zł;

5)

w pkt 7 i 12 wynosi od 5000 zł do 500 000 zł;

6)

pkt 8 wynosi od 10 000 zł do 2 000 000 zł;

7)

pkt 9 wynosi 50 000 zł do 1 000 000 zł;

8)

pkt 10 wynosi od 500 zł do 2000 zł;

9)

pkt 11 wynosi od 500 zł do 10 000 zł.

3.

Wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, nie może przekroczyć 15% przychodu

ukaranego przedsiębiorcy, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym.

1.

Karę pieniężną, o której mowa w art. 45 ust. 1

1)

pkt 1-3, 7, 8 i 12 - wymierza Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, zwany dalej „Prezesem

URE”;

2)

pkt 4, 5 i 11 - wymierza Prezes UDT;

3)

pkt 6 - wymierza Dyrektor TDT;

4)

pkt 9 - wymierza właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego;

5)

pkt 10 - wymierza wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej.

2.

Prezes URE wymierza kary, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 1-3, 7, 8 i 12, w drodze

decyzji, od której przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - sądu ochrony

konkurencji i konsumentów. Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia, w

którym decyzja o jej nałożeniu stała się prawomocna.

3.

Wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej wymierza karę, o której mowa w art. 45 ust.

1 pkt 10, w drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie do Prezesa Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów.

4.

Dyrektor urzędu morskiego wymierza karę, o której mowa w art. 45 ust. 1 pkt 9, w drodze

decyzji, od której przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw gospodarki

morskiej.

5.

Prezes UDT wymierza karę, o której mowa w art. 45 ust. 1 pkt 4, 5 i 11, w drodze decyzji,

od której przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw energii.

6.

Dyrektor TDT wymierza karę, o której mowa w art. 45 ust. 1 pkt 6, w drodze decyzji,

od której przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw transportu.

Należności pieniężne z tytułu kar, o których mowa w art. 46

1)

ust. 2-4 - stanowią dochód budżetu państwa;

2)

ust. 5 - stanowią przychód UDT;

3)

ust. 6 - stanowią przychód TDT.

-59. (pominięte)

1.

Minimalna liczba punktów ładowania zainstalowanych do dnia 31 grudnia 2020 r. w ogólnodostępnych

stacjach ładowania, zlokalizowanych w gminach wynosi

1)

1000 - w gminach o liczbie mieszkańców wyższej niż 1 000 000, w których zostało zarejestrowanych

co najmniej 600 000 pojazdów samochodowych i na 1000 mieszkańców przypada co najmniej

700 pojazdów samochodowych;

2)

210 - w gminach o liczbie mieszkańców wyższej niż 300 000, w których zostało zarejestrowanych

co najmniej 200 000 pojazdów samochodowych i na 1000 mieszkańców przypada co najmniej

500 pojazdów samochodowych;

3)

100 - w gminach o liczbie mieszkańców wyższej niż 150 000, w których zostało zarejestrowanych

co najmniej 95 000 pojazdów samochodowych i na 1000 mieszkańców przypada co najmniej

400 pojazdów samochodowych;

4)

60 - w gminach o liczbie mieszkańców wyższej niż 100 000, w których zostało zarejestrowanych

co najmniej 60 000 pojazdów samochodowych i na 1000 mieszkańców przypada co najmniej

400 pojazdów samochodowych.

2.

Minimalna liczba punktów tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG) zlokalizowanych

w gminach do dnia 31 grudnia 2020 r. wynosi co najmniej

1)

6 - w gminach o liczbie mieszkańców wyższej niż 1 000 000, w których zostało zarejestrowanych

co najmniej 60 000 pojazdów samochodowych i na 1000 mieszkańców przypada co najmniej

700 pojazdów samochodowych;

2)

2 - w gminach o liczbie mieszkańców wyższej niż 100 000, w których zostało zarejestrowanych

co najmniej 60 000 pojazdów samochodowych i na 1000 mieszkańców przypada co najmniej

400 pojazdów samochodowych.

3.

W liczbie punktów ładowania zainstalowanych w ogólnodostępnych stacjach ładowania,

o której mowa w ust. 1, i w liczbie punktów tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG),

o której mowa w ust. 2, uwzględnia się odpowiednio punkty ładowania i punkty tankowania

sprężonego gazu ziemnego (CNG) zlokalizowane wzdłuż sieci bazowej TEN-T.

1.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta, na podstawie informacji zgromadzonych w Ewidencji

Infrastruktury Paliw Alternatywnych oraz informacji uzyskanych od właściwego organu

administracji architektoniczno-budowlanej, sporządza, w terminie do dnia 15 stycznia

2020 r., raport dotyczący punktów ładowania na obszarze gminy zainstalowanych w ogólnodostępnych

stacjach ładowania.

2.

Raport zawiera informację o

1)

liczbie i lokalizacji ogólnodostępnych stacji ładowania, z uwzględnieniem mocy punktów

ładowania zainstalowanych w tych stacjach;

2)

liczbie i lokalizacji planowanych do wybudowania do dnia 31 grudnia 2020 r. ogólnodostępnych

stacji ładowania, z uwzględnieniem mocy punktów ładowania planowanych do zainstalowania

w tych stacjach;

3)

liczbie punktów ładowania brakującej do osiągnięcia minimalnej liczby punktów ładowania

wskazanej w art. 60 ust. 1, na dzień 31 grudnia 2020 r., przy uwzględnieniu punktów

ładowania, o których mowa w pkt 2.

1.

W przypadku gdy z raportu, o którym mowa w art. 61, wynika, że nie została osiągnięta

minimalna liczba punktów ładowania wskazana w art. 60 ust. 1, wójt, burmistrz albo

prezydent miasta dla gminy

1)

której liczba mieszkańców wynosi co najmniej 100 000 oraz

2)

w której zostało zarejestrowanych co najmniej 60 000 pojazdów samochodowych, oraz

3)

w której co najmniej 400 pojazdów samochodowych przypada na 1000 mieszkańców

- sporządza plan budowy ogólnodostępnych stacji ładowania, zwany dalej „planem”.

2.

Plan określa

1)

liczbę i lokalizację planowanych ogólnodostępnych stacji ładowania z liczbą planowanych

do zainstalowania w nich punktów ładowania, z uwzględnieniem mocy każdego z tych punktów;

2)

proponowany harmonogram budowy ogólnodostępnych stacji ładowania.

3

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta opracowuje projekt planu w terminie do dnia

15 marca 2020 r. i konsultuje go z mieszkańcami gminy, zamieszczając go na stronie

internetowej obsługującego go urzędu i wyznaczając termin na zgłaszanie uwag. Termin

konsultacji nie może być krótszy niż 45 dni, przy czym koniec tego terminu nie może

przypadać później niż dnia 31 maja 2020 r.

4

Projekt planu wójt, burmistrz albo prezydent miasta przekazuje operatorom systemów

dystrybucyjnych elektroenergetycznych, na obszarze działania których planowane jest

rozmieszczenie ogólnodostępnych stacji ładowania, w celu uzgodnienia. Termin na uzgodnienie

projektu planu nie może być krótszy niż 30 dni od daty zakończenia konsultacji społecznych,

o których w ust. 3.

5.

Operatorzy uzgadniają projekt planu, biorąc pod uwagę moce przyłączeniowe istniejące

oraz przewidywane w planie rozwoju w zakresie zaspokojenia obecnego i przyszłego zapotrzebowania

na energię, o którym mowa w art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne.

6.

Operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego informuje o uzgodnieniu projektu

planu wójta, burmistrza albo prezydenta miasta oraz przekazuje mu opracowany program

przyłączania, o którym mowa w ust. 11.

7.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przekazuje projekt planu radzie gminy, niezwłocznie

po jego uzgodnieniu przez ostatniego operatora systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego.

8.

Rada gminy przyjmuje plan, w drodze uchwały, w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania.

9.

Plan nie jest aktem prawa miejscowego.

10.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przekazuje przyjęty plan operatorom systemów

dystrybucyjnych elektroenergetycznych, informuje o jego przyjęciu Prezesa URE oraz

publikuje ten plan na stronie internetowej obsługującego go urzędu.

11.

Na podstawie projektu planu przekazanego operatorowi systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego,

operator ten opracowuje program przyłączania do systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego

ogólnodostępnych stacji ładowania przewidzianych w projekcie planu. Wójt, burmistrz

albo prezydent miasta wyznacza termin na opracowanie tego programu, nie krótszy niż

30 dni, licząc od dnia przekazania temu operatorowi projektu planu.

12.

Program przyłączania, o którym mowa w ust. 11, określa techniczne i ekonomiczne warunki

przyłączenia ogólnodostępnych stacji ładowania wskazanych w projekcie planu wraz z

przewidywanymi terminami przyłączenia.

Zadanie dotyczące sporządzenia planu jest zadaniem zleconym z zakresu administracji

rządowej.

1.

Operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego, właściwy ze względu na lokalizację

ogólnodostępnej stacji ładowania wskazanej w planie, buduje taką stację.

2.

Ponoszone przez operatora systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego koszty budowy

ogólnodostępnych stacji ładowania, o których mowa w ust. 1, są zaliczane do kosztów

uzasadnionych w rozumieniu art. 3 pkt 21 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne.

1.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta składa wniosek do Prezesa URE o wyznaczenie

przedsiębiorstwa energetycznego, które będzie pełnić funkcję operatora ogólnodostępnej

stacji ładowania, która zostanie wybudowana zgodnie z planem, wykonującego zadania

w zakresie zarządzania, bezpieczeństwa funkcjonowania, eksploatacji, konserwacji i

remontów takiej stacji oraz dostawcy usług ładowania na takiej stacji.

2.

Prezes URE wyznacza, w drodze decyzji, do pełnienia funkcji operatora ogólnodostępnej

stacji ładowania oraz dostawcy usług ładowania, przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące

działalność gospodarczą w zakresie obrotu energią elektryczną, które dokonuje sprzedaży

energii elektrycznej do największej liczby odbiorców końcowych przyłączonych do sieci

dystrybucyjnej elektroenergetycznej na terenie gminy, w której ma pełnić funkcję operatora

ogólnodostępnej stacji ładowania.

3.

Operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego, który wybudował ogólnodostępną

stację ładowania, w terminie roku od dnia objęcia funkcji operatora tej stacji przez

przedsiębiorstwo energetyczne wyznaczone zgodnie z ust. 2, przeprowadza postępowanie w celu wyłonienia operatora ogólnodostępnej stacji

ładowania prowadzącego działalność w zakresie wskazanym w ust. 1. Przepisy ustawy

z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi stosuje się odpowiednio.

Skarb Państwa, gmina oraz gminna osoba prawna ustanawiają nieodpłatnie służebność

przesyłu na rzecz operatora systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego dla sieci

dostarczającej energię elektryczną do ogólnodostępnej stacji ładowania wybudowanej

przez tego operatora zgodnie z art. 64 ust. 1.

Budowa ogólnodostępnych stacji ładowania wskazanych w planie oraz realizacja przedsięwzięć

niezbędnych do przyłączania ich do sieci, w szczególności modernizacja, rozbudowa

albo budowa sieci, stanowią cel publiczny w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

1

Naczelny lub centralny organ administracji państwowej, o którym mowa w art. 34, zapewnia,

aby udział pojazdów elektrycznych we flocie użytkowanych pojazdów wynosił co najmniej

1)

10% - od dnia 1 stycznia 2022 r.;

2)

20% - od dnia 1 stycznia 2023 r.

2

Jednostka samorządu terytorialnego, o której mowa w art. 35 ust. 1, zapewnia, aby

udział pojazdów elektrycznych we flocie użytkowanych pojazdów, od dnia 1 stycznia

2022 r., wynosił co najmniej 10%.

3

Jednostka samorządu terytorialnego, o której mowa w art. 35 ust. 2, od dnia 1 stycznia

2022 r., wykonuje lub zleca wykonywanie zadań publicznych, o których mowa w art. 35

ust. 2 pkt 1, podmiotowi, którego udział pojazdów elektrycznych lub pojazdów napędzanych

gazem ziemnym we flocie pojazdów użytkowanych przy wykonywaniu tego zadania wynosi

co najmniej 10%.

4.

Jednostka samorządu terytorialnego, o której mowa w art. 36 ust. 1, zapewnia udział

autobusów zeroemisyjnych w użytkowanej flocie pojazdów co najmniej

1)

5% - od 1 stycznia 2021 r.;

2)

10% - od 1 stycznia 2023 r.;

3)

20% - od 1 stycznia 2025 r.

Tworzy się Ewidencję Infrastruktury Paliw Alternatywnych.

1.

Krajowe ramy polityki rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych przyjęte uchwałą

Rady Ministrów w dniu 29 marca 2017 r. stanowią Krajowe ramy polityki rozwoju infrastruktury

paliw alternatywnych, o których mowa w art. 43.

2.

Krajowe ramy polityki rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych, o których mowa

w ust. 1, ogłasza się w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”,

w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie ustawy.

Minister właściwy do spraw energii po raz pierwszy przekaże Komisji Europejskiej sprawozdanie,

o którym mowa w art. 44 ust. 1 pkt 3, w terminie do dnia 18 listopada 2019 r.

Jednostka samorządu terytorialnego po raz pierwszy sporządza analizę, o której mowa

w art. 37 ust. 1, w terminie do dnia 31 grudnia 2018 r.

Informację, o której mowa w art. 38, podmioty obowiązane do jej przekazania, po raz

pierwszy przekazują ministrowi właściwemu do spraw energii w terminie 3 miesięcy od

dnia wejścia w życie ustawy. Informacja obejmuje dane według stanu na dzień 31 grudnia

roku poprzedzającego rok przekazania tej informacji.

1.

Podmioty eksploatujące w dniu wejścia w życie ustawy stacje ładowania, punkty ładowania

wchodzące w skład infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego pojazdów,

punkty zasilania jednostek pływających energią elektryczną z lądu oraz stacje gazu

ziemnego i punkty bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG), w celu ich dalszej

eksploatacji są obowiązane w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie odpowiednio art. 17, art. 19 i art. 29, dostosować

je do wymagań określonych w niniejszej ustawie oraz w tych przepisach wykonawczych

a także złożyć, odpowiednio do UDT lub TDT, wniosek o przeprowadzenie badania zezwalającego

na ich dalszą eksploatację.

2.

Do podmiotów, które rozpoczęły eksploatację albo budowę stacji ładowania, punktów

ładowania wchodzących w skład infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego

pojazdów, punktów zasilania jednostek pływających energią elektryczną z lądu oraz

stacji gazu ziemnego i punktów bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) po dniu

wejścia w życie niniejszej ustawy, a przed dniem wejścia w życie przepisów wykonawczych,

wydanych na podstawie odpowiednio art. 17, art. 19 i art. 29, w celu rozpoczęcia lub

ich dalszej eksploatacji są obowiązane w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie

przepisów wykonawczych wydanych na podstawie odpowiednio art. 17, art. 19 i art. 29,

dostosować się do wymagań określonych w niniejszej ustawie oraz w tych przepisach

wykonawczych, a także złożyć, odpowiednio do UDT lub TDT, wniosek o przeprowadzenie

badania zezwalającego na rozpoczęcie lub ich dalszą eksploatację. Przepisu art. 16

nie stosuje się.

1

Przepisu art. 12 ust. 1 nie stosuje się do zamierzeń budowlanych, dla których przed

dniem 1 stycznia 2019 r. złożono wniosek o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę

albo odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego.

2

Przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 12 ust. 2 nie stosuje się do zamierzeń

budowlanych, dla których wniosek o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę albo odrębnej

decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego złożono przed dniem wejścia w życie tych

przepisów wykonawczych.

1.

Umowy zawarte przez naczelny i centralny organ administracji państwowej z podmiotem

zapewniającym obsługę gospodarczą w zakresie transportu wygasają z dniem 31 grudnia

2021 r., jeżeli nie zapewniają wykorzystania pojazdów elektrycznych na poziomie określonym

w art. 68 ust. 1.

2.

Umowy zawarte przez jednostki samorządu terytorialnego na wykonywanie zadań publicznych,

o których mowa w art. 35 ust. 2 pkt 1, z wyłączeniem publicznego transportu zbiorowego,

wygasają z dniem 31 grudnia 2021 r., jeżeli nie zapewniają wykorzystania pojazdów

elektrycznych lub pojazdów napędzanych gazem ziemnym na poziomie określonym w art.

68 ust. 3.

Do dnia wejścia w życie art. 65l ust. 4 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 55

1.

Jeżeli termin sporządzenia przez operatora systemu dystrybucyjnego gazowego aktualizacji

planu rozwoju w zakresie zaspokojenia obecnego i przyszłego zapotrzebowania na paliwa

gazowe, o którym mowa w art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, przypada po upływie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, operator

ten opracowuje program, o którym mowa w art. 20 ust. 1, w terminie 6 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy na okres obowiązywania planu rozwoju aktualnego

na dzień wejścia w życie niniejszej ustawy, i uzgadnia go z operatorem systemu przesyłowego

gazowego, a następnie z Prezesem URE.

2.

W programie, o którym mowa w art. 20 ust. 1, operator systemu dystrybucyjnego gazowego

określa liczbę planowanych punktów tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG), nie

mniejszą niż określona w art. 60 ust. 2.

3.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad przygotowuje po raz pierwszy plan lokalizacji

ogólnodostępnych stacji ładowania oraz stacji gazu ziemnego wzdłuż pozostających w

jego zarządzie dróg sieci bazowej TEN-T, o którym mowa w art. 32 ust. 1, oraz przekazuje

go do konsultacji z operatorami systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych i gazowych

oraz z podmiotami zarządzającymi miejscami obsługi podróżnych, w terminie 6 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

4.

Podmiot zarządzający portem należącym do sieci bazowej TEN-T przygotowuje po raz pierwszy

plan lokalizacji punktów bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) lub możliwości

bunkrowania za pomocą bunkierek oraz punktów zasilania jednostek pływających energią

elektryczną z lądu, o którym mowa w art. 33 ust. 1, oraz przekazuje go do konsultacji

z właściwymi operatorami systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych i gazowych,

w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Podmioty obowiązane do przekazywania informacji do rejestru po raz pierwszy przekazują

informacje, o których mowa w art. 42 ust. 3, do dnia 15 stycznia 2019 r., z wyłączeniem

podmiotów, o których mowa w art. 74, eksploatujących ogólnodostępne stacje ładowania

lub stacje gazu ziemnego, które przekazują te informacje po raz pierwszy w terminie

miesiąca od dnia przeprowadzenia badania zezwalającego na dalszą eksploatację tych

stacji.

Plan zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego, o którym mowa w art.

9 ustawy zmienianej w art. 59

Organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach realizuje obowiązek, o którym mowa

w art. 12b i art. 13b ust. 6 pkt 1a ustawy zmienianej w art. 49

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 46 ust. 3 ustawy zmienianej

w art. 54

1.

Maksymalny limit wydatków z budżetu państwa przeznaczonych na wykonywanie zadań naczelnych

i centralnych organów administracji państwowej wynikających z niniejszej ustawy wynosi

w roku

1)

2018 r. - 4 010 000 zł;

2)

2019 r. - 4 402 000 zł;

3)

2020 r. - 13 716 000 zł;

4)

2021 r. - 2 060 000 zł;

5)

2022 r. - 2 320 000 zł;

6)

2023 r. - 7 193 000 zł;

7)

2024 r. - 2 060 000 zł;

8)

2025 r. - 19 689 000 zł;

9)

2026 r. - 2 060 000 zł;

10)

2027 r. - 2 060 000 zł.

2.

W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy

limitu wydatków określonego w ust. 1 stosuje się mechanizm korygujący polegający na

ograniczeniu realizacji obowiązku zapewnienia udziału pojazdów elektrycznych we flocie

użytkowanych pojazdów, określonego w art. 34 i art. 35 ust. 1.

3.

Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o którym mowa w

ust. 1, jest minister właściwy do spraw energii.

4.

Naczelne i centralne organy administracji państwowej są odpowiedzialne za wdrożenie

mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 2.

Przepisy

1)

art. 66 niniejszej ustawy,

2)

art. 50a ustawy zmienianej w art. 49

- w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się od dnia ogłoszenia pozytywnej

decyzji Komisji Europejskiej o zgodności pomocy publicznej przewidzianej w tych przepisach

ze wspólnym rynkiem lub stwierdzenia przez Komisję Europejską, że przepisy te nie

stanowią pomocy publicznej.

1.

Przepisy art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 51

1)

od dnia ogłoszenia pozytywnej decyzji Komisji Europejskiej o zgodności pomocy publicznej

przewidzianej w tych przepisach ze wspólnym rynkiem lub stwierdzenia przez Komisję

Europejską, że przepisy te nie stanowią pomocy publicznej;

2)

w odniesieniu do pojazdów elektrycznych w rozumieniu niniejszej ustawy oddanych do

używania po dniu określonym zgodnie z pkt 1.

2.

Przepisy art. 109a oraz art. 163a ustawy zmienianej w art. 58

1)

od dnia ogłoszenia pozytywnej decyzji Komisji Europejskiej o zgodności pomocy publicznej

przewidzianej w tych przepisach ze wspólnym rynkiem lub stwierdzenia przez Komisję

Europejską, że przepisy te nie stanowią pomocy publicznej;

2)

do pojazdów elektrycznych, pojazdów hybrydowych i pojazdów napędzanych wodorem, w

rozumieniu niniejszej ustawy, w stosunku do których obowiązek podatkowy w akcyzie

powstał po dniu określonym zgodnie z pkt 1.

Przepis art. 3 ust. 1 pkt 10 stosuje się od dnia 1 stycznia 2023 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r., z wyjątkiem

1)

art. 67, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z mocą od dnia 27 lipca 2019 r.;

2)

art. 19 pkt 2 i 3 oraz art. 57, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu

ogłoszenia;

3)

art. 2 pkt 2 i 18-21, które wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia;

4)

art. 62 pkt 1, 4 i 5, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;

5)

art. 1 pkt 1-3, art. 55 oraz art. 70, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.;

6)

art. 33 pkt 2 i 4, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2020 r.;

7)

art. 62 pkt 6 lit. a tiret trzecie, lit. b i e i pkt 7 oraz art. 73 ust. 1-8, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.;

8)

art. 14

a)

pkt 1

-

lit. a i lit. b w zakresie uchylonego art. 4ba ust. 6,

-

lit. c w zakresie dodanego art. 4ba ust. 9,

b)

pkt 4

-

lit. a i lit. b w zakresie uchylonego art. 43d ust. 2,

-

lit. c w zakresie dodanego art. 43d ust. 6,

c)

pkt 5,

d)

pkt 6 w zakresie dodanego art. 43f ust. 1-3 i 5

- które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2021 r.;

9)

art. 63 pkt 1 lit. b i pkt 2 oraz art. 68, które wchodzą w życie z dniem wystąpienia

Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej bez zawarcia umowy, o której mowa w art.

50 ust. 2 zdanie drugie Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. poz. 864).

1.

Jeżeli termin na zgłaszanie uwag, o którym mowa w art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1124, 1495, 1527 i 1716 oraz z 2020 r. poz. 284), do projektów planów budowy ogólnodostępnych stacji ładowania zakończył się do dnia

15 marca 2020 r. włącznie, stosuje się przepis art. 62 ust. 3 tej ustawy w brzmieniu

dotychczasowym.

2.

Jeżeli termin na zgłaszanie uwag, o którym mowa w art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, do projektów planów budowy ogólnodostępnych stacji ładowania zakończył się po dniu

15 marca 2020 r., stosuje się przepis art. 62 ust. 3 tej ustawy w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

3.

Jeżeli plany budowy ogólnodostępnych stacji ładowania zostały przekazane, zgodnie

z art. 62 ust. 4 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, w celu uzgodnienia z operatorami systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych,

na obszarze działania których planowane jest rozmieszczenie ogólnodostępnych stacji

ładowania, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepis art. 62 ust. 4 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

1)

art. 3 ust. 1 pkt 8, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2018 r.;

2)

art. 24, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2026 r.;

3)

art. 34 i art. 35, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2025 r.;

4)

art. 36, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2028 r.;

5)

art. 39 ust. 2, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy;

6)

art. 41 ust. 1, który wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy;

7)

art. 42 i art. 69, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.;

8)

art. 49 pkt 6, który wchodzi w życie z dniem 3 listopada 2018 r.;

9)

art. 55

a)

pkt 1 w zakresie dodawanego art. 65l ust. 4 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1

lipca 2019 r.,

b)

pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.

1.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że sprawy te toczą się przed organami, które

przejęły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem art.

99.

2.

Organy, które przejęły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przejmują

związane z tymi zadaniami i kompetencjami prawa i obowiązki organów, które utraciły

te zadania i kompetencje, w tym także wynikające z umów i porozumień.

3.

Akta spraw, rejestry, ewidencje, listy i bazy danych, prowadzone przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy przez organy, które utraciły zadania i kompetencje na podstawie

niniejszej ustawy, przejmują organy, które przejęły od nich w tym zakresie zadania

i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy.

4.

Organy, które utraciły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przekazują

niezwłocznie organom, które przejęły od nich zadania i kompetencje na podstawie niniejszej

ustawy, dokumentację związaną z wykonywaniem przejętych zadań i kompetencji, w tym

także w postaci informatycznych nośników danych.

5.

Z czynności, o których mowa w ust. 3 i 4, sporządza się protokół.

Czynności dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przez organy, które

utraciły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, a także dokumenty sporządzone

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przez te organy albo przy ich udziale,

w szczególności uzgodnienia, zatwierdzenia, akceptacje, wezwania, wpisy do rejestrów,

zlecenia, wskazania, weryfikacje, notyfikacje, opinie i zaświadczenia, zachowują ważność,

przy czym dokumenty wydane na czas określony - zachowują ważność przez okres, na który

zostały wydane.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia

1)

z wyjątkiem

a)

art. 31, który wchodzi w życie z dniem 7 lipca 2020 r.,

b)

art. 8 pkt 4 w zakresie dodawanego art. 6 ust. 4 oraz art. 22 pkt 1-3, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.,

c)

art. 27 pkt 7 w zakresie zmienianego art. 406

2)

z tym że

a)

art. 1 pkt 14 w zakresie dodawanego art. 15h ust. 1 pkt 1 - z mocą od dnia 9 grudnia

2019 r.,

b)

art. 1 pkt 14 w zakresie dodawanego art. 15zb - z mocą od dnia 7 lutego 2020 r.,

c)

art. 1 pkt 17 w zakresie dodawanego art. 31x - z mocą od dnia 1 marca 2020 r.,

d)

art. 1 pkt 11, pkt 14 w zakresie dodawanych art. 15a-15d, art. 15h ust. 1 pkt 2, art.

15l i art. 15zc oraz pkt 17 w zakresie dodawanych art. 31e, art. 31f, art. 31j, art.

31m i art. 31zm - z mocą od dnia 8 marca 2020 r.,

e)

art. 1 pkt 14 w zakresie dodawanego art. 15f - z mocą od dnia 12 marca 2020 r.,

f)

art. 1 pkt 14 w zakresie dodawanego art. 15k - z mocą od dnia 13 marca 2020 r.,

g)

art. 89 - z mocą od dnia 15 marca 2020 r.,

h)

art. 1 pkt 3 lit. a-c oraz art. 66 - z mocą od dnia 26 marca 2020 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 106 ust.

4, art. 107 ust. 2 i art. 108 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem następującym po

dniu ogłoszenia.