Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 maja 2020 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym

W celu realizacji zadań państwa polegających na zapewnieniu pomocy każdej osobie znajdującej

się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego tworzy się system Państwowe Ratownictwo

Medyczne, zwany dalej „systemem”.

1.

Ustawa określa zasady organizacji, funkcjonowania i finansowania systemu oraz zasady

zapewnienia edukacji w zakresie udzielania pierwszej pomocy.

2.

W ramach systemu działają

1)

organy administracji rządowej właściwe w zakresie wykonywania zadań systemu;

2)

jednostki systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1;

3)

dyspozytornie medyczne.

3.

Z systemem współpracują jednostki, o których mowa w art. 15.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

dysponent jednostki - podmiot leczniczy w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej,

w którego skład wchodzi jednostka systemu, o której mowa w art. 32 ust. 1;

2)

kwalifikowana pierwsza pomoc - czynności podejmowane wobec osoby w stanie nagłego

zagrożenia zdrowotnego przez ratownika, o którym mowa w art. 13 ust. 1;

3)

lekarz systemu

a)

lekarza posiadającego specjalizację lub tytuł specjalisty w dziedzinie: anestezjologii

i intensywnej terapii, medycyny ratunkowej lub neurologii albo lekarza po drugim roku

specjalizacji w tej dziedzinie, który kontynuuje szkolenie specjalizacyjne, lub

b)

lekarza posiadającego specjalizację lub tytuł specjalisty w dziedzinie: chorób wewnętrznych,

kardiologii, chirurgii ogólnej, chirurgii dziecięcej, ortopedii i traumatologii narządu

ruchu, ortopedii i traumatologii lub pediatrii, lub

c)

lekarza, który w ramach szkolenia specjalizacyjnego ukończył moduł podstawowy w dziedzinie

chorób wewnętrznych, pediatrii lub chirurgii ogólnej i kontynuuje lub zakończył szkolenie

specjalizacyjne oraz uzyskał tytuł specjalisty

- z zastrzeżeniem art. 57;

4)

medyczne czynności ratunkowe - świadczenia opieki zdrowotnej w rozumieniu przepisów

o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, udzielane

przez jednostkę systemu, o której mowa w art. 32 ust. 1 pkt 2, w warunkach pozaszpitalnych,

w celu ratowania osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego;

5)

miejsce zdarzenia - miejsce, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące stan nagłego

zagrożenia zdrowotnego, i obszar, na który rozciągają się jego skutki;

6)

pielęgniarka systemu - pielęgniarkę posiadającą tytuł specjalisty lub specjalizującą

się w dziedzinie pielęgniarstwa ratunkowego, anestezjologii i intensywnej opieki,

chirurgii, kardiologii, pediatrii, a także pielęgniarkę posiadającą ukończony kurs

kwalifikacyjny w dziedzinie pielęgniarstwa ratunkowego, anestezjologii i intensywnej

opieki, chirurgii, kardiologii, pediatrii oraz posiadającą co najmniej 3-letni staż

pracy w oddziałach tych specjalności, oddziałach pomocy doraźnej, izbach przyjęć lub

pogotowiu ratunkowym;

7)

pierwsza pomoc - zespół czynności podejmowanych w celu ratowania osoby w stanie nagłego

zagrożenia zdrowotnego wykonywanych przez osobę znajdującą się w miejscu zdarzenia,

w tym również z wykorzystaniem wyrobów medycznych i wyposażenia wyrobów medycznych,

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 186), oraz produktów leczniczych wydawanych bez przepisu lekarza dopuszczonych do obrotu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

8)

stan nagłego zagrożenia zdrowotnego - stan polegający na nagłym lub przewidywanym

w krótkim czasie pojawieniu się objawów pogarszania zdrowia, którego bezpośrednim

następstwem może być poważne uszkodzenie funkcji organizmu lub uszkodzenie ciała lub

utrata życia, wymagający podjęcia natychmiastowych medycznych czynności ratunkowych

i leczenia;

9)

szpitalny oddział ratunkowy - komórkę organizacyjną szpitala w rozumieniu przepisów

o działalności leczniczej, stanowiącą jednostkę systemu, o której mowa w art. 32 ust.

1 pkt 1, udzielającą świadczeń opieki zdrowotnej osobom w stanie nagłego zagrożenia

zdrowotnego, spełniającą wymagania określone w ustawie;

10)

zespół ratownictwa medycznego - jednostkę systemu, o której mowa w art. 32 ust. 1

pkt 2, podejmującą medyczne czynności ratunkowe w warunkach pozaszpitalnych, spełniającą

wymagania określone w ustawie;

11)

centrum urazowe - wydzieloną funkcjonalnie część szpitala, w rozumieniu przepisów

o działalności leczniczej, w którym działa szpitalny oddział ratunkowy, w której to

części specjalistyczne oddziały są powiązane ze sobą organizacyjnie oraz zakresem

zadań, w sposób pozwalający na szybkie diagnozowanie i leczenie pacjenta urazowego,

spełniającą wymagania określone w ustawie;

11a)

centrum urazowe dla dzieci - wydzieloną funkcjonalnie część szpitala, w rozumieniu

przepisów o działalności leczniczej, w którym działa szpitalny oddział ratunkowy,

w której to części specjalistyczne oddziały są powiązane ze sobą organizacyjnie oraz

zakresem zadań, w sposób pozwalający na szybkie diagnozowanie i leczenie pacjenta

urazowego dziecięcego, spełniającą wymagania określone w ustawie;

12)

pacjent urazowy - osobę w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego spowodowanego działaniem

czynnika zewnętrznego, którego następstwem są ciężkie, mnogie lub wielonarządowe obrażenia

ciała;

12a)

pacjent urazowy dziecięcy - osobę do ukończenia 18. roku życia w stanie nagłego zagrożenia

zdrowotnego spowodowanego działaniem czynnika zewnętrznego, którego następstwem są

ciężkie, mnogie lub wielonarządowe obrażenia ciała;

13)

obszar działania - obszar działania zespołu ratownictwa medycznego, określony w sposób

zapewniający realizację parametrów czasów dotarcia, o których mowa w art. 24, w ramach

którego zespół ten będzie dysponowany na miejsce zdarzenia w pierwszej kolejności;

14)

rejon operacyjny - rejon działania dyspozytorni medycznej określony w wojewódzkim

planie działania systemu;

14a)

dyspozytornia medyczna - komórkę organizacyjną urzędu wojewódzkiego wskazaną w wojewódzkim

planie działania systemu, utworzoną w celu przyjmowania i obsługi zgłoszeń alarmowych

przekazywanych z centrów powiadamiania ratunkowego, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1077 oraz z 2020 r. poz. 568 i 695), przyjmowania powiadomień o zdarzeniach oraz wykonywania zadań przez dyspozytorów

medycznych;

14b)

segregacja medyczna - proces ustalenia kolejności udzielania świadczeń opieki zdrowotnej

w szpitalnych oddziałach ratunkowych oraz w zespołach ratownictwa medycznego, realizowany

wobec osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, uwzględniający stan zdrowia tych

osób;

15)

System Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa Medycznego - system teleinformatyczny

umożliwiający przyjmowanie zgłoszeń alarmowych z centrów powiadamiania ratunkowego,

o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego, oraz powiadomień o zdarzeniach, dysponowanie zespołów ratownictwa medycznego, rejestrowanie

zdarzeń medycznych, prezentację położenia geograficznego miejsca zdarzenia, pozycjonowanie

zespołów ratownictwa medycznego oraz wsparcie realizacji zadań przez zespoły ratownictwa

medycznego i wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego.

Kto zauważy osobę lub osoby znajdujące się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego

lub jest świadkiem zdarzenia powodującego taki stan, w miarę posiadanych możliwości

i umiejętności ma obowiązek niezwłocznego podjęcia działań zmierzających do skutecznego

powiadomienia o tym zdarzeniu podmiotów ustawowo powołanych do niesienia pomocy osobom

w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.

1.

Osoba udzielająca pierwszej pomocy albo kwalifikowanej pierwszej pomocy, osoba wchodząca

w skład zespołu ratownictwa medycznego, osoba udzielająca świadczeń zdrowotnych w

szpitalnym oddziale ratunkowym, dyspozytor medyczny podczas wykonywania swoich zadań

oraz wojewódzki koordynator ratownictwa medycznego wykonujący zadania, o których mowa

w art. 29 ust. 5, korzystają z ochrony przewidzianej w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1950 i 2128 oraz z 2020 r. poz. 568) dla funkcjonariuszy publicznych.

2.

Osoba, o której mowa w ust. 1, może poświęcić dobra osobiste innej osoby, inne niż

życie lub zdrowie, a także dobra majątkowe w zakresie, w jakim jest to niezbędne dla

ratowania życia lub zdrowia osoby znajdującej się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.

1.

Osobie, która poniosła szkodę na mieniu powstałą w następstwie udzielania przez nią

pierwszej pomocy, przysługuje roszczenie o naprawienie tej szkody od Skarbu Państwa

reprezentowanego przez wojewodę właściwego ze względu na miejsce powstania szkody.

2.

Naprawienie szkody, o którym mowa w ust. 1, obejmuje szkodę rzeczywistą.

3.

Naprawienie szkody, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje, jeżeli szkoda powstała

wyłącznie z winy osoby, o której mowa w ust. 1, lub osoby trzeciej, za którą Skarb

Państwa nie ponosi odpowiedzialności.

4.

W zakresie nieuregulowanym w ust. 1-3 do naprawienia szkody, o którym mowa w ust.

1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 i 1495).

(uchylony)

1.

Podstawa programowa, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1148, z późn. zm., uwzględnia edukację w zakresie udzielania pierwszej pomocy.

2.

Zajęcia edukacyjne w zakresie udzielania pierwszej pomocy są realizowane z udziałem

1)

lekarzy systemu,

2)

pielęgniarek systemu,

3)

ratowników medycznych

- którzy otrzymują wynagrodzenie według stawki godzinowej na podstawie umowy cywilnoprawnej.

3.

Wysokość stawki godzinowej dla lekarzy systemu, pielęgniarek systemu oraz ratowników

medycznych, biorących udział w zajęciach edukacyjnych w zakresie udzielania pierwszej

pomocy ustala dyrektor szkoły w ramach posiadanych środków finansowych, z tym że wysokość

tej stawki nie może być niższa niż wysokość stawki godzinowej dla nauczyciela posiadającego

stopień nauczyciela kontraktowego oraz tytuł zawodowy magistra z przygotowaniem pedagogicznym,

realizującego tygodniowy obowiązkowy wymiar godzin, określony w art. 42 ust. 3 lp. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2215) ustalonej na podstawie przepisów, o których mowa w art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela.

4.

Zajęcia edukacyjne w zakresie udzielania pierwszej pomocy mogą być realizowane przez

nauczycieli posiadających odpowiednie przygotowanie.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

oświaty i wychowania, określi, w drodze rozporządzenia, zakres wiedzy i umiejętności

niezbędnych do prowadzenia zajęć edukacyjnych w zakresie udzielania pierwszej pomocy,

tryb ich nabywania oraz wzór zaświadczenia potwierdzającego posiadanie przygotowania

do prowadzenia zajęć w zakresie udzielania pierwszej pomocy, mając na celu zapewnienie

właściwej ich realizacji.

Ustanawia się dzień 13 października Dniem Ratownictwa Medycznego.

1.

Zawód ratownika medycznego może wykonywać osoba, która

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie tego zawodu;

3)

wykazuje znajomość języka polskiego w stopniu wystarczającym do wykonywania tego zawodu

i złożyła oświadczenie o następującej treści: „Oświadczam, że władam językiem polskim

w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu ratownika medycznego”,

z zastrzeżeniem ust. 2;

4)

spełnia następujące wymagania

a)

rozpoczęła przed dniem 1 października 2019 r. studia wyższe na kierunku (specjalności)

ratownictwo medyczne i uzyskała tytuł zawodowy licencjata lub magistra na tym kierunku

(specjalności) lub

b)

rozpoczęła po roku akademickim 2018/2019 studia wyższe przygotowujące do wykonywania

zawodu ratownika medycznego, prowadzone zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie

art. 68 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

i nauce

(Dz. U. z 2020 r. poz. 85, 374 i 695), i uzyskała tytuł zawodowy licencjata oraz złożyła z wynikiem pozytywnym Państwowy

Egzamin z Ratownictwa Medycznego, zwany dalej „PERM”, lub

c)

rozpoczęła przed dniem 1 marca 2013 r. naukę w publicznej szkole policealnej lub niepublicznej

szkole policealnej o uprawnieniach szkoły publicznej i uzyskała dyplom potwierdzający

uzyskanie tytułu zawodowego ratownik medyczny albo dyplom potwierdzający kwalifikacje

zawodowe w zawodzie ratownik medyczny, lub

d)

posiada dyplom wydany w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej,

Konfederacja Szwajcarska lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym

Handlu (EFTA) - strona umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, uznany w Rzeczypospolitej

Polskiej za równoważny z dyplomem uzyskiwanym w Rzeczypospolitej Polskiej, potwierdzającym

tytuł zawodowy ratownik medyczny, i uzyskała prawo pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej zgodnie z odrębnymi przepisami, lub

e)

posiada kwalifikacje do wykonywania zawodu ratownika medycznego nabyte w państwie

członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym, uznane w Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych

w państwach członkowskich Unii Europejskiej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 220).

2.

Wymóg złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, nie dotyczy osoby, która

ukończyła studia wyższe na kierunku (specjalności) ratownictwo medyczne lub studia

w zakresie ratownictwa medycznego, prowadzone w języku polskim lub publiczną szkołę

policealną lub niepubliczną szkołę policealną o uprawnieniach szkoły publicznej, kształcącą

w języku polskim.

(uchylony)

1.

PERM organizuje i przeprowadza Centrum Egzaminów Medycznych, zwane dalej „CEM”. CEM

jest państwową jednostką budżetową podległą ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

2.

Do PERM może przystąpić osoba, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 4 lit. b i która

uzyskała dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku ratownictwo medyczne.

3.

Konto w Systemie Monitorowania Kształcenia Pracowników Medycznych, o którym mowa w

art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie

zdrowia

(Dz. U. z 2020 r. poz. 702), zwanym dalej „SMK”, zakłada w celu dokonywania czynności w tym systemie osoba, o

której mowa w ust. 2.

4.

Warunkiem dokonywania przez osoby określone w ust. 3 czynności za pomocą SMK jest

potwierdzenie tożsamości osoby, która konto założyła, i weryfikacja uprawnień tej

osoby.

5.

Potwierdzenia, o którym mowa w ust. 4, dokonuje się na podstawie wniosku o nadanie

uprawnień

1)

podpisanego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym lub podpisem

osobistym lub

2)

potwierdzonego przez właściwą uczelnię lub wojewodę właściwego ze względu na miejsce

zamieszkania, a w przypadku gdy nie jest możliwe ustalenie właściwego wojewody, Wojewodę

Mazowieckiego, w zakresie tożsamości osoby, która konto założyła.

6.

Weryfikacji uprawnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje właściwa uczelnia lub wojewoda

właściwy ze względu na miejsce zamieszkania, a w przypadku, gdy nie jest możliwe ustalenie

właściwego wojewody, Wojewoda Mazowiecki.

7.

Osoba zamierzająca przystępować do PERM składa do dyrektora CEM, za pomocą SMK, zgłoszenie

do PERM do dnia

1)

28 lutego roku kalendarzowego, w którym przeprowadzany jest dany egzamin - w przypadku

egzaminów wyznaczonych w okresie od dnia 1 kwietnia do dnia 15 maja;

2)

31 sierpnia roku kalendarzowego, w którym przeprowadzany jest dany egzamin - w przypadku

egzaminów wyznaczonych w okresie od dnia 2 listopada do dnia 15 grudnia.

8.

Do terminów, o których mowa w ust. 7, nie stosuje się przepisów art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2020 r. poz. 256 i 695). W przypadku awarii SMK trwającej dłużej niż godzinę, uniemożliwiającej dokonanie

zgłoszenia w okresie tygodnia przed upływem terminów, o których mowa w ust. 7, termin

ten przedłuża się o czas trwania awarii od momentu jej usunięcia. Przedłużenie następuje

z urzędu przez operatora systemu.

9.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 7, zawiera następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

datę urodzenia;

3)

miejsce urodzenia;

4)

numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

5)

obywatelstwo (obywatelstwa);

6)

adres do korespondencji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i adres poczty elektronicznej

oraz numer telefonu, jeżeli posiada;

7)

nazwę i adres ukończonej uczelni, numer i datę wydania dyplomu, o którym mowa w ust.

2.

10.

Zgłaszający się wnosi opłatę egzaminacyjną, która stanowi dochód budżetu państwa.

Opłata ta nie może być wyższa niż 10% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze

przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”, w drodze obwieszczenia, do dnia 15 stycznia każdego roku.

11.

Opłatę egzaminacyjną, o której mowa w ust. 10, pobiera dyrektor CEM. Opłata jest wnoszona

na rachunek bankowy wskazany przez CEM, podany za pomocą SMK w trakcie składania zgłoszenia,

o którym mowa w ust. 7. Opłata powinna być uiszczona niezwłocznie po dokonaniu zgłoszenia,

nie później niż w terminie 5 dni od upływu terminu składania zgłoszeń, o którym mowa

w ust. 7.

12.

W przypadku niewniesienia opłaty, o której mowa w ust. 10, albo wniesienia jej w wysokości

niższej niż należna, dyrektor CEM wzywa zgłaszającego się do uzupełnienia braków formalnych,

za pomocą SMK lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej pod adresem poczty

elektronicznej wskazanym przez zgłaszającego się w zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 9 pkt 6. Przepisu art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania

administracyjnego nie stosuje się. W przypadku nieuzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni od

skierowania wezwania dotknięte nim zgłoszenie do PERM traktuje się jako niezłożone.

O konsekwencji tej dyrektor CEM informuje w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych.

13.

Dyrektor CEM zawiadamia zgłaszającego się o miejscu i terminie PERM oraz nadanym numerze

kodowym. Zawiadomienie jest przekazywane za pomocą SMK lub środków komunikacji elektronicznej

pod adresem poczty elektronicznej wskazanym przez zgłaszającego się w zgłoszeniu,

o którym mowa w ust. 9 pkt 6, nie później niż w terminie 14 dni przed terminem danego

PERM.

1.

PERM składa się przed Komisją Egzaminacyjną.

2.

Członków Komisji Egzaminacyjnej powołuje i odwołuje dyrektor CEM. Kandydatów do Komisji

Egzaminacyjnej zgłaszają

1)

dyrektor CEM;

2)

konsultant krajowy w dziedzinie medycyny ratunkowej;

3)

rektorzy uczelni prowadzących kształcenie w zakresie ratownictwa medycznego;

4)

wojewodowie.

3.

Członkiem Komisji Egzaminacyjnej nie może być osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu

za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo

skarbowe.

4.

Przewodniczącym Komisji Egzaminacyjnej oraz przewodniczącym Zespołu Egzaminacyjnego

jest osoba wskazana przez dyrektora CEM.

5.

Dyrektor CEM odwołuje członka Komisji Egzaminacyjnej w przypadku

1)

złożenia rezygnacji;

2)

choroby uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji członka Komisji Egzaminacyjnej;

3)

niewykonywania lub nienależytego wykonywania obowiązków członka Komisji Egzaminacyjnej;

4)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub umyślne przestępstwo skarbowe;

5)

złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia, o którym mowa w ust. 9.

6.

W celu przeprowadzenia PERM w ustalonych terminach i miejscach dyrektor CEM spośród

członków Komisji Egzaminacyjnej wyznacza Zespoły Egzaminacyjne.

7.

Członkiem Zespołu Egzaminacyjnego nie może być osoba, w stosunku do której zdająca

PERM przed tym Zespołem Egzaminacyjnym jest

1)

jego małżonkiem;

2)

osobą pozostającą z nim w stosunku

a)

pokrewieństwa albo powinowactwa do drugiego stopnia,

b)

przysposobienia;

3)

osobą pozostającą z nim we wspólnym pożyciu;

4)

osobą pozostającą wobec niego w stosunku zależności służbowej.

8.

Powody wyłączenia określone w ust. 7 pkt 1 i 2 lit. b trwają pomimo ustania małżeństwa

albo przysposobienia.

9.

Członkowie Zespołu Egzaminacyjnego przed rozpoczęciem PERM składają dyrektorowi CEM

pisemne oświadczenie, że nie pozostają z żadnym ze zgłaszających się do PERM w tym

Zespole Egzaminacyjnym w stosunku, o którym mowa w ust. 7, oraz nie zostali skazani

prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub umyślne przestępstwo skarbowe.

10.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 9, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej

jak za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany do

zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

11.

Członkom Zespołu Egzaminacyjnego przysługuje

1)

wynagrodzenie za udział w pracach tego Zespołu, w wysokości nie wyższej niż 500 złotych

dla przewodniczącego oraz nie wyższej niż 300 złotych dla członka;

2)

zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 77ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495) przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju;

3)

zwolnienie od pracy w dniu wykonywania czynności Zespołu Egzaminacyjnego, bez zachowania

prawa do wynagrodzenia w przypadku organizowania PERM w dniu roboczym.

12.

Szczegółowy tryb wypłaty wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 11 pkt 1, oraz zwrotu

kosztów, o których mowa w ust. 11 pkt 2, określa, w drodze zarządzenia, dyrektor CEM.

1.

CEM organizuje PERM przy współpracy z konsultantem krajowym w dziedzinie medycyny

ratunkowej.

2.

Pytania testowe obejmują problematykę z zakresu ratownictwa medycznego, określoną

w przepisach wydanych na podstawie art. 10g.

3.

PERM przeprowadza się w formie egzaminu testowego, składającego się z 100 pytań zawierających

pięć odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Za każdą prawidłową odpowiedź

uzyskuje się 1 punkt. W przypadku braku odpowiedzi, zaznaczenia nieprawidłowej odpowiedzi

albo zaznaczenia więcej niż jednej odpowiedzi punkty nie są przyznawane.

4.

Test opracowuje i ustala CEM w porozumieniu z konsultantem krajowym w dziedzinie medycyny

ratunkowej.

5.

Testy i pytania testowe są opracowywane, przetwarzane, dystrybuowane i przechowywane

w sposób uniemożliwiający dostęp do nich przez osoby inne niż uczestniczące w ich

opracowywaniu, przetwarzaniu, dystrybuowaniu, przechowywaniu, przeprowadzające PERM

lub sprawujące nadzór nad ich prowadzeniem.

6.

Testy i pytania testowe nie podlegają udostępnianiu na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 oraz z 2020 r. poz. 695). Dyrektor CEM może udostępnić po egzaminie testy i pytania testowe osobie zdającej

dany PERM. Udostępnienie oraz jego dokumentowanie następuje na zasadach określonych

w zarządzeniu dyrektora CEM.

7.

PERM przeprowadza się zgodnie z regulaminem porządkowym, ustalonym przez dyrektora

CEM i zatwierdzonym przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

1.

Zgłaszający się do PERM przedstawia bezpośrednio przed egzaminem Zespołowi Egzaminacyjnemu,

o którym mowa w art. 10c ust. 6, dokument potwierdzający tożsamość. W przypadku braku

dokumentu potwierdzającego tożsamość zgłaszającego się, nie może on przystąpić do

egzaminu.

2.

Przebieg PERM może być dokumentowany za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk,

o czym zgłaszającego się do PERM informuje się w zawiadomieniu o egzaminie lub bezpośrednio

przed rozpoczęciem egzaminu.

3.

Test jest rozwiązywany przez osobę zdającą samodzielnie. Podczas zdawania PERM osoba

zdająca nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych i dydaktycznych, a także nie

może korzystać z urządzeń służących do kopiowania oraz przekazywania i odbioru informacji.

W celu weryfikacji, czy osoba zdająca posiada urządzenia służące do kopiowania oraz

przekazywania i odbioru informacji możliwe jest użycie wykrywaczy takich urządzeń.

Naruszenie tego zakazu stanowi podstawę zdyskwalifikowania osoby zdającej egzamin,

co jest równoznaczne z uzyskaniem przez nią wyniku negatywnego.

4.

W przypadku stwierdzenia w trakcie trwania egzaminu, naruszenia zakazów, o których

mowa w ust. 3, lub rozwiązywania testu niesamodzielnie Przewodniczący Zespołu Egzaminacyjnego,

o którym mowa w art. 10c ust. 4, dokonuje dyskwalifikacji i odnotowuje dyskwalifikację

wraz ze wskazaniem jej przyczyny oraz godziną przerwania egzaminu testowego w protokole

egzaminacyjnym.

5.

W przypadku stwierdzenia po zakończeniu egzaminu na podstawie analizy obrazów zarejestrowanych

za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk, o których mowa w ust. 2, że zdający

naruszył zakazy, o których mowa w ust. 3, lub rozwiązał test niesamodzielnie, przewodniczący

Komisji Egzaminacyjnej, o którym mowa w art. 10c ust. 4, dokonuje dyskwalifikacji

zdającego. Fakt zdyskwalifikowania wraz ze wskazaniem przyczyny dyskwalifikacji odnotowuje

się w protokole egzaminacyjnym.

6.

O dyskwalifikacji, o której mowa w ust. 5, dyrektor CEM zawiadamia na piśmie osobę

zdyskwalifikowaną. Informację o dyskwalifikacji dyrektor CEM zamieszcza również w

SMK. Osoba zdyskwalifikowana może złożyć, w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia,

wniosek o weryfikację rozstrzygnięcia o dyskwalifikacji.

7.

Dyrektor CEM rozstrzyga wniosek o weryfikację rozstrzygnięcia o dyskwalifikacji w

terminie 14 dni. Rozstrzygnięcie dyrektora CEM jest ostateczne.

8.

W przypadku utrzymania w mocy przez dyrektora CEM rozstrzygnięcia o dyskwalifikacji,

osoba zdyskwalifikowana nie może przystąpić do PERM w kolejnym najbliższym terminie

egzaminu od dnia dyskwalifikacji.

1.

Zdający PERM w danym terminie może wnieść, w trakcie egzaminu albo bezpośrednio po

jego zakończeniu, przed opuszczeniem sali egzaminacyjnej, merytoryczne zastrzeżenia

do pytania testowego wykorzystanego podczas tego PERM. Zastrzeżenia składa się do

dyrektora CEM na formularzu, którego wzór opracowuje CEM.

2.

Zastrzeżenia, o których mowa w ust. 1, rozpatruje, w terminie nie dłuższym niż 3 dni

od dnia, w którym odbywał się PERM, komisja powołana przez dyrektora CEM spośród osób,

których wiedza, doświadczenie i autorytet dają rękojmię prawidłowego rozpatrzenia

wniesionych zastrzeżeń. W przypadku uznania zastrzeżenia, pytanie testowe objęte zastrzeżeniem

zostaje unieważnione. Rozstrzygnięcie to powoduje obniżenie maksymalnej możliwej do

uzyskania liczby punktów z testu. Za unieważnione pytanie nie przyznaje się punktów.

3.

Pozytywny wynik z PERM otrzymuje zdający, który uzyskał co najmniej 56% maksymalnej

liczby punktów z testu. Wynik egzaminu nie stanowi decyzji w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

4.

Osoba, która nie przystąpiła do PERM w wyznaczonym terminie albo złożyła PERM z wynikiem

negatywnym, może przystąpić ponownie do egzaminu w innym terminie.

5.

Osobie, która złożyła PERM, dyrektor CEM wydaje świadectwo złożenia PERM w terminie

21 dni od dnia złożenia egzaminu. Podpis dyrektora CEM zamieszczony na świadectwie

może być odwzorowany mechanicznie. Wyniki egzaminu danej osoby są jej udostępniane

za pomocą SMK.

6.

Na wniosek tej osoby dyrektor CEM wydaje odpłatnie duplikat albo dokonuje korekty

świadectwa złożenia PERM. Opłata za te czynności wynosi 50 złotych. Opłaty nie wnosi

się, w przypadku gdy korekta wynika z błędu CEM.

7.

CEM ewidencjonuje wydane świadectwa, o których mowa w ust. 5.

8.

Wyniki PERM są udostępniane za pomocą SMK uczelniom, w zakresie studentów i ich absolwentów.

9.

W przypadku rażących uchybień dotyczących procedury przebiegu PERM lub nieprzewidzianych

sytuacji mających wpływ na przeprowadzenie PERM dyrektor CEM, po uzyskaniu zgody ministra

właściwego do spraw zdrowia, może wydać zarządzenie o unieważnieniu egzaminu dla poszczególnych

albo wszystkich zdających.

10.

W przypadku unieważnienia PERM, nie pobiera się opłaty egzaminacyjnej od osób zgłaszających

się do kolejnego PERM, które przystępowały do unieważnionego egzaminu.

11.

Dokumentacja dotycząca PERM, która nie jest gromadzona w SMK, jest przechowywana przez

właściwe podmioty zgodnie z przepisami art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2020 r. poz. 164).

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres problematyki uwzględnianej przy opracowywaniu pytań testowych PERM, uwzględniając

zakres wiedzy i umiejętności, które powinien posiadać ratownik medyczny,

2)

tryb powoływania członków Komisji Egzaminacyjnej, o której mowa w art. 10c ust. 2,

oraz wysokość wynagrodzenia dla przewodniczącego i członków Zespołów Egzaminacyjnych,

3)

wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 10c ust. 9,

4)

sposób i szczegółowy tryb przeprowadzania PERM, w tym okres, w którym powinny być

wyznaczone ich terminy

- uwzględniając konieczność sprawnego i efektywnego przeprowadzenia PERM, zachowania

bezstronności pracy Komisji Egzaminacyjnej i Zespołów Egzaminacyjnych, nakład pracy

przewodniczącego i członków Komisji Egzaminacyjnej;

5)

wysokość opłaty, o której mowa w art. 10b ust. 10, oraz sposób jej uiszczania, uwzględniając

koszty przeprowadzenia PERM oraz wydania dokumentu potwierdzającego złożenie PERM,

6)

szczegółowy tryb unieważniania PERM,

7)

szczegółowy sposób ustalania wyników PERM

- uwzględniając konieczność sprawnego i efektywnego przeprowadzenia PERM;

8)

wzór świadectwa złożenia PERM,

9)

tryb wydawania przez dyrektora CEM duplikatu albo odpisu świadectwa złożenia PERM

oraz sposób uiszczania opłaty, o której mowa w art. 10f ust. 6,

10)

tryb dokonywania przez dyrektora CEM korekty świadectwa złożenia PERM oraz sposób

uiszczania opłaty, o której mowa w art. 10f ust. 6

- uwzględniając konieczność prawidłowego i sprawnego wydania dokumentu potwierdzającego

złożenie PERM.

1.

Jeżeli ratownik medyczny spełniający warunki, o których mowa w art. 10, nie wykonuje

zawodu przez udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez okres dłuższy niż 5 lat

łącznie w okresie ostatnich 6 lat, a zamierza podjąć wykonywanie zawodu ratownika

medycznego polegające na udzielaniu tych świadczeń, jest obowiązany do odbycia przeszkolenia.

2.

Przeszkolenie trwa przez okres 6 miesięcy i jest realizowane w podmiocie leczniczym

będącym dysponentem jednostki, w pełnym wymiarze czasu pracy, przez udzielanie świadczeń

opieki zdrowotnej pod nadzorem innego ratownika medycznego lub lekarza systemu, lub

pielęgniarki systemu, posiadających co najmniej 5-letnie doświadczenie zawodowe.

1.

Wykonywanie zawodu ratownika medycznego polega na realizacji zadań zawodowych, w szczególności

na

1)

udzielaniu świadczeń zdrowotnych, w tym medycznych czynności ratunkowych udzielanych

samodzielnie lub na zlecenie lekarza;

2)

zabezpieczeniu osób znajdujących się w miejscu zdarzenia oraz podejmowaniu działań

zapobiegających zwiększeniu liczby osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego;

3)

transportowaniu osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego;

4)

udzielaniu wsparcia psychicznego w sytuacji powodującej stan nagłego zagrożenia zdrowotnego;

5)

edukacji zdrowotnej i promocji zdrowia.

2.

Ratownik medyczny postępuje zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej oraz

z należytą starannością.

3.

Ratownik medyczny wykonuje zadania zawodowe, o których mowa w ust. 1 pkt 1

1)

w podmiotach leczniczych, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej;

2)

w ramach ratownictwa górskiego i narciarskiego, o którym mowa w art. 2 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie

w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1084);

3)

w ramach ratownictwa wodnego, o którym mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających

na obszarach wodnych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 350);

4)

w ramach ratownictwa górniczego, o którym mowa w art. 122-124 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze

(Dz. U. z 2019 r. poz. 868, 1214 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 284);

5)

w ramach Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa, o której mowa w art. 116 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim

(Dz. U. z 2020 r. poz. 680);

6)

w jednostkach podległych Ministrowi Obrony Narodowej niebędących podmiotami leczniczymi;

6a)

(uchylony)

7)

w jednostkach ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w art. 15 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1372, 1518 i 1593 oraz z 2020 r. poz. 471), włączonych do krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego, podczas działań ratowniczo-gaśniczych,

ćwiczeń oraz szkoleń;

7a)

w ramach działań antyterrorystycznych realizowanych przez służby podległe lub nadzorowane

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych;

7b)

w wyodrębnionych oddziałach prewencji, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. z 2020 r. poz. 360), w Centralnym Pododdziale Kontrterrorystycznym Policji „BOA” oraz w samodzielnych

pododdziałach kontrterrorystycznych Policji, o których mowa w art. 5c ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji;

7c)

w ramach zadań Służby Ochrony Państwa, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa

(Dz. U. z 2020 r. poz. 384 i 695);

7d)

w ramach zadań Straży Granicznej, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1-2a, 4-5b, 5d, 10, 12-14 i ust. 2a ustawy z dnia 12 października

1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 305);

8)

na lotniskach w związku z zapewnieniem wymagań, o których mowa w przepisach wydanych

na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1580 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 284);

9)

w ramach podmiotu leczniczego wykonując zadania z zakresu zabezpieczenia medycznego

imprezy masowej, o której mowa w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2171);

10)

w ramach wykonywania transportu sanitarnego w rozumieniu art. 161ba ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1373, z późn. zm.;

11)

w izbach wytrzeźwień, wchodząc w skład zmiany, o której mowa w przepisach wydanych

na podstawie art. 42

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2277);

12)

na stanowisku dyspozytora medycznego.

4.

Za wykonywanie zawodu ratownika medycznego uważa się również

1)

nauczanie zawodu ratownika medycznego oraz wykonywanie pracy na rzecz doskonalenia

zawodowego ratowników medycznych i dyspozytorów medycznych;

2)

organizowanie i prowadzenie zajęć z zakresu pierwszej pomocy, kwalifikowanej pierwszej

pomocy oraz medycznych czynności ratunkowych;

3)

prowadzenie badań naukowych lub prac rozwojowych w zakresie ratownictwa medycznego;

4)

kierowanie i zarządzanie

a)

ratownikami medycznymi,

b)

dyspozytorami medycznymi;

5)

zatrudnienie lub pełnienie służby na stanowiskach administracyjnych, na których wykonuje

się czynności związane z przygotowywaniem, organizowaniem lub nadzorem nad udzielaniem

świadczeń zdrowotnych w zakresie ratownictwa medycznego.

5.

Ratownik medyczny ma prawo wglądu do dokumentacji medycznej oraz do uzyskania od lekarza,

felczera, pielęgniarki, położnej informacji o stanie zdrowia pacjenta, rozpoznaniu,

proponowanych metodach diagnostycznych, leczniczych, rehabilitacyjnych, zapobiegawczych

i dających się przewidzieć następstwach podejmowanych działań, w zakresie niezbędnym

do udzielanych przez siebie świadczeń zdrowotnych.

6.

Ratownik medyczny, w ramach udzielania świadczeń zdrowotnych innych niż medyczne czynności

ratunkowe, wykonuje zlecenia określone w dokumentacji medycznej.

7.

Ratownik medyczny dokumentuje świadczenia zdrowotne udzielane w ramach realizacji

zadań, o których mowa w ust. 3 pkt 2-10, w karcie indywidualnej ratownika medycznego.

Karta indywidualna ratownika medycznego zawiera dane, o których mowa w art. 25 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1127, 1128, 1590, 1655 i 1696).

8.

Do podmiotów, w których ratownik medyczny udziela świadczeń zdrowotnych, o których

mowa w ust. 3 pkt 2-10, stosuje się odpowiednio art. 23, art. 24 i art. 26-29 ustawy z dnia

6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

9.

Ratownik medyczny jest obowiązany

1)

informować pacjenta o jego prawach zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta;

2)

udzielić pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu albo osobie wskazanej przez

pacjenta informacji o stanie zdrowia pacjenta, w zakresie związanym z podejmowaniem

medycznych czynności ratunkowych w podstawowym zespole ratownictwa medycznego;

2a)

zgłosić Prezesowi Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów

Biobójczych lub podmiotowi odpowiedzialnemu za wprowadzenie produktu leczniczego do

obrotu działanie niepożądane produktu leczniczego zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2019 r. poz. 499, z późn. zm.;

3)

do zachowania tajemnicy zawodowej.

10.

Ratownik medyczny może, po dokonaniu oceny stanu pacjenta, nie podejmować lub odstąpić

od medycznych czynności ratunkowych albo udzielania świadczeń zdrowotnych, jeżeli

nie spowoduje to niebezpieczeństwa utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego

rozstroju zdrowia. Ratownik medyczny uzasadnia i odnotowuje w dokumentacji medycznej

przyczyny niepodjęcia lub odstąpienia od medycznych czynności ratunkowych albo udzielania

świadczeń zdrowotnych.

10a.

Ratownik medyczny w ramach realizacji zadań zawodowych, o których mowa w ust. 3 pkt

1-11, oraz pielęgniarka systemu wykonująca medyczne czynności ratunkowe mogą udzielić

świadczeń zdrowotnych bez zgody pacjenta, jeżeli wymaga on niezwłocznej pomocy, a

ze względu na stan zdrowia lub wiek nie może wyrazić zgody i nie ma możliwości porozumienia

się z jego przedstawicielem ustawowym lub opiekunem faktycznym w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku

Praw Pacjenta.

10b.

Decyzję o udzieleniu świadczeń zdrowotnych w okolicznościach, o których mowa w ust.

10a, ratownik medyczny lub pielęgniarka systemu są obowiązani, w miarę możliwości,

skonsultować z lekarzem wskazanym przez dysponenta zespołów ratownictwa medycznego.

10c.

Okoliczności, o których mowa w ust. 10a i 10b, ratownik medyczny albo pielęgniarka

systemu odnotowują odpowiednio w karcie indywidualnej ratownika medycznego albo dokumentacji

medycznej pacjenta.

11.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres

1)

medycznych czynności ratunkowych, które mogą być udzielane przez ratownika medycznego

samodzielnie lub na zlecenie lekarza,

2)

świadczeń zdrowotnych innych niż medyczne czynności ratunkowe, które mogą być udzielane

przez ratownika medycznego samodzielnie lub na zlecenie lekarza w jednostkach wymienionych

w ust. 3 pkt 1-5 i 8-12, z wyłączeniem podmiotów leczniczych będących jednostkami

budżetowymi i jednostkami wojskowymi, dla których podmiotem tworzącym jest Minister

Obrony Narodowej

- kierując się zakresem wiedzy i umiejętności nabytych w ramach kształcenia przed-

i podyplomowego.

12.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzór karty indywidualnej

ratownika medycznego, kierując się zakresem wiedzy i umiejętności nabytych przez ratownika

medycznego oraz uwzględniając konieczność zapewnienia realizacji prawa dostępu do

tej karty oraz rzetelnego jej prowadzenia.

1.

Ratownik medyczny wykonujący zadania zawodowe w podmiotach leczniczych będących jednostkami

budżetowymi i jednostkami wojskowymi, dla których podmiotem tworzącym jest Minister

Obrony Narodowej, oraz w jednostkach, o których mowa w art. 11 ust. 3 pkt 6, może

samodzielnie udzielać świadczeń zdrowotnych, o których mowa w przepisach wydanych

na podstawie ust. 10 pkt 2, po ukończeniu wojskowo-medycznego kursu kwalifikacyjnego.

2.

Wojskowo-medyczny kurs kwalifikacyjny ma na celu uzyskanie przez ratownika medycznego

dodatkowych umiejętności i kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w warunkach

sytuacji kryzysowych i przy zabezpieczeniu medycznym działań jednostek podległych

lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej.

3.

Zakres wojskowo-medycznego kursu kwalifikacyjnego uwzględnia wiedzę i umiejętności

praktyczne niezbędne do udzielania świadczeń zdrowotnych, o których mowa w przepisach

wydanych na podstawie ust. 10 pkt 2.

4.

Wojskowo-medyczny kurs kwalifikacyjny odbywa się na podstawie programu wojskowo-medycznego

kursu kwalifikacyjnego, który obejmuje

1)

założenia organizacyjno-programowe określające rodzaj i cel kształcenia, czas jego

trwania, sposób organizacji oraz sposób sprawdzania efektów kształcenia;

2)

plan nauczania;

3)

wykaz umiejętności wynikowych;

4)

treści nauczania;

5)

wskazówki metodyczne;

6)

standardy dotyczące kadry i bazy dydaktycznej.

5.

Program wojskowo-medycznego kursu kwalifikacyjnego opracowuje zespół ekspertów powołany

przez Ministra Obrony Narodowej spośród osób legitymujących się doświadczeniem zawodowym

i dorobkiem naukowym w zakresie medycyny ratunkowej i medycyny pola walki.

6.

Program wojskowo-medycznego kursu kwalifikacyjnego zatwierdza Minister Obrony Narodowej,

po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw zdrowia.

7.

Wojskowo-medyczny kurs kwalifikacyjny prowadzą jednostki podległe lub nadzorowane

przez Ministra Obrony Narodowej, które

1)

realizują program wojskowo-medycznego kursu kwalifikacyjnego;

2)

zapewniają kadrę dydaktyczną posiadającą odpowiednie kwalifikacje niezbędne do realizacji

programu wojskowo-medycznego kursu kwalifikacyjnego;

3)

zapewniają bazę dydaktyczną zgodną ze standardami, o których mowa w ust. 4 pkt 6,

niezbędną do realizacji programu wojskowo-medycznego kursu kwalifikacyjnego, w tym

do szkolenia praktycznego;

4)

posiadają wewnętrzny system oceny jakości kształcenia;

5)

prowadzą dokumentację związaną z organizacją i przebiegiem kształcenia, w szczególności

regulaminy organizacyjne kształcenia, protokoły postępowania kwalifikacyjnego oraz

przebiegu egzaminów;

6)

prowadzą ewidencję wydanych zaświadczeń o ukończeniu danego wojskowo-medycznego kursu

kwalifikacyjnego.

8.

Zaświadczenie o ukończeniu wojskowo-medycznego kursu kwalifikacyjnego, w zależności

od umiejętności wynikowych poszczególnych wojskowo-medycznych kursów kwalifikacyjnych,

jest ważne od 1 roku do 3 lat od dnia jego wydania.

9.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

ramowe programy wojskowo-medycznych kursów kwalifikacyjnych,

2)

kwalifikacje kadry dydaktycznej,

3)

szczegółowe wymogi dla podmiotów prowadzących wojskowo-medyczne kursy kwalifikacyjne,

4)

skład i tryb powoływania komisji egzaminacyjnej oraz sposób przeprowadzania egzaminów

kończących wojskowo-medyczny kurs kwalifikacyjny,

5)

okres ważności zaświadczeń o ukończeniu poszczególnych wojskowo-medycznych kursów

kwalifikacyjnych,

6)

wzór zaświadczenia o ukończeniu poszczególnych wojskowo-medycznych kursów kwalifikacyjnych

- uwzględniając zakres wiedzy i umiejętności niezbędnych do udzielania świadczeń zdrowotnych,

o których mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 10 pkt 2, oraz mając na uwadze

potrzebę przeszkolenia ratowników medycznych w liczbie niezbędnej do sprawnego funkcjonowania

jednostek podległych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej, a także zapewnienie

jednolitych standardów postępowania, przestrzegania obowiązujących procedur oraz przejrzystości

dokumentowania i zatwierdzania realizacji wojskowo-medycznego kursu kwalifikacyjnego.

10.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres świadczeń zdrowotnych udzielanych przez

ratownika medycznego, o którym mowa w ust. 1

1)

samodzielnie lub na zlecenie lekarza,

2)

samodzielnie, w warunkach sytuacji kryzysowych i przy zabezpieczeniu medycznym działań

jednostek, o których mowa w ust. 2

- kierując się zakresem wiedzy i umiejętności nabytych w ramach kształcenia przed-

i podyplomowego oraz uwzględniając specyfikę zagrożeń wynikających z charakteru służby.

1.

Ratownik medyczny wykonujący zadania zawodowe w podmiotach, o których mowa w art.

11 ust. 3 pkt 7-7d, może udzielać świadczeń zdrowotnych

1)

samodzielnie;

2)

samodzielnie - w przypadku realizacji zadań służbowych w warunkach zagrożenia wystąpieniem

zdarzenia o charakterze terrorystycznym, w obszarach katastrof, klęsk żywiołowych

i w strefie działań wojennych;

3)

pod nadzorem lub w porozumieniu z lekarzem.

2.

Medyczny kurs kwalifikacyjny ministra właściwego do spraw wewnętrznych ma na celu

uzyskanie przez ratownika medycznego dodatkowych umiejętności i kwalifikacji do udzielania

świadczeń w warunkach zagrożenia wystąpieniem zdarzenia o charakterze terrorystycznym,

w obszarach katastrof, klęsk żywiołowych i w strefie działań wojennych oraz uprawnia

do udzielania świadczeń zdrowotnych, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3.

3.

Zakres medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra właściwego do spraw wewnętrznych

obejmuje wiedzę i umiejętności praktyczne niezbędne do udzielania świadczeń zdrowotnych,

o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3.

4.

Medyczny kurs kwalifikacyjny ministra właściwego do spraw wewnętrznych odbywa się

na podstawie programu medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra właściwego do spraw

wewnętrznych, który obejmuje

1)

założenia organizacyjno-programowe określające rodzaj i cel kształcenia, czas jego

trwania, sposób organizacji oraz sposób sprawdzania efektów kształcenia;

2)

plan nauczania;

3)

wykaz umiejętności wynikowych;

4)

treści nauczania;

5)

wskazówki metodyczne;

6)

standardy dotyczące kadry i bazy dydaktycznej.

5.

Program medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra właściwego do spraw wewnętrznych

opracowuje zespół powołany przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych spośród

funkcjonariuszy legitymujących się kwalifikacjami w zakresie ratownictwa medycznego

i doświadczeniem zawodowym w zakresie ratownictwa medycznego oraz ekspertów legitymujących

się doświadczeniem zawodowym i dorobkiem naukowym w zakresie medycyny ratunkowej i

medycyny pola walki.

6.

Program medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra właściwego do spraw wewnętrznych

zatwierdza minister właściwy do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii ministra

właściwego do spraw zdrowia.

7.

Medyczny kurs kwalifikacyjny ministra właściwego do spraw wewnętrznych prowadzą podmioty,

które zapewniają

1)

realizację programu medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra właściwego do spraw

wewnętrznych;

2)

kadrę dydaktyczną posiadającą odpowiednie kwalifikacje;

3)

bazę dydaktyczną dostosowaną do programu medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra

właściwego do spraw wewnętrznych.

8.

Podmioty prowadzące medyczny kurs kwalifikacyjny ministra właściwego do spraw wewnętrznych

sporządzają dokumentację związaną z przebiegiem tego kursu i przebiegiem egzaminu

oraz prowadzą ewidencję wydanych zaświadczeń o ukończeniu medycznego kursu kwalifikacyjnego

ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

9.

Medyczny kurs kwalifikacyjny ministra właściwego do spraw wewnętrznych kończy się

egzaminem z zakresu wiedzy i umiejętności objętych programem tego kursu.

10.

Zaświadczenie o ukończeniu medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra właściwego do

spraw wewnętrznych jest ważne przez okres 3 lat od dnia uzyskania pozytywnego wyniku

z egzaminu.

11.

Odnowienie uprawnień wynikających z medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra właściwego

do spraw wewnętrznych polega na

1)

przystąpieniu do egzaminu z zakresu wiedzy i umiejętności objętych medycznym kursem

kwalifikacyjnym ministra właściwego do spraw wewnętrznych, a w przypadku nieuzyskania

pozytywnego wyniku z egzaminu - na odbyciu medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra

właściwego do spraw wewnętrznych;

2)

ponownym odbyciu medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra właściwego do spraw wewnętrznych

po upływie 6 lat od jego ukończenia i uzyskaniu pozytywnego wyniku z egzaminu z zakresu

wiedzy i umiejętności objętych programem medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra

właściwego do spraw wewnętrznych.

12.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz świadczeń zdrowotnych, które mogą

być udzielane przez ratownika medycznego w podmiotach, o których mowa w art. 11 ust.

3 pkt 7-7d

1)

samodzielnie - niezależnie od ukończenia medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra

właściwego do spraw wewnętrznych,

2)

samodzielnie - w przypadku realizacji zadań służbowych w warunkach zagrożenia wystąpieniem

zdarzenia o charakterze terrorystycznym, w obszarach katastrof, klęsk żywiołowych

i w strefie działań wojennych,

3)

pod nadzorem lub w porozumieniu z lekarzem

- kierując się zakresem wiedzy i umiejętności nabytych w ramach kształcenia przed-

i podyplomowego, uwzględniając specyfikę zagrożeń wynikających z charakteru służby

oraz zakresu zadań realizowanych przez te służby.

13.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

ramowy program medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

2)

kwalifikacje kadry dydaktycznej,

3)

szczegółowe wymogi dla podmiotów prowadzących medyczny kurs kwalifikacyjny ministra

właściwego do spraw wewnętrznych,

4)

skład i tryb powoływania komisji egzaminacyjnej oraz sposób przeprowadzania egzaminów

kończących medyczny kurs kwalifikacyjny ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

5)

wzór zaświadczenia o ukończeniu medycznego kursu kwalifikacyjnego ministra właściwego

do spraw wewnętrznych

- uwzględniając zakres wiedzy i umiejętności niezbędnych do udzielania świadczeń zdrowotnych,

o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, oraz mając na uwadze potrzebę przeszkolenia ratowników

medycznych w liczbie niezbędnej do sprawnego funkcjonowania służb podległych lub nadzorowanych

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, a także zapewnienie jednolitych standardów

postępowania, przestrzegania obowiązujących procedur oraz przejrzystości dokumentowania

i zatwierdzania realizacji kursu kwalifikacyjnego.

1.

Ratownik medyczny ma prawo i obowiązek stałego aktualizowania wiedzy i umiejętności

przez uczestnictwo w różnych rodzajach i formach doskonalenia zawodowego.

2.

Doskonalenie zawodowe w zawodzie ratownik medyczny może być realizowane przez

1)

kursy doskonalące;

2)

samokształcenie.

3.

Ratownik medyczny w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia zakończenia danego okresu

edukacyjnego przekazuje wojewodzie właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania ratownika

medycznego kartę doskonalenia zawodowego w celu potwierdzenia przez wojewodę dopełnienia

obowiązku doskonalenia zawodowego przez ratownika medycznego.

1.

Kurs doskonalący ma na celu pogłębienie i aktualizację wiedzy i umiejętności zawodowych,

w tym szkolenie praktyczne.

2.

Kurs doskonalący odbywa się na podstawie programu kursu doskonalącego, który zawiera

1)

założenia organizacyjno-programowe określające rodzaj i cel kształcenia, czas jego

trwania, sposób organizacji oraz sposób sprawdzania efektów kształcenia;

2)

plan nauczania;

3)

wykaz umiejętności wynikowych;

4)

treści nauczania;

5)

wskazówki metodyczne;

6)

standardy dotyczące kadry i bazy dydaktycznej.

3.

Program kursu doskonalącego aktualizuje, zgodnie z postępem wiedzy, zespół ekspertów,

o którym mowa w ust. 4. Program kursu doskonalącego redaguje Centrum Medyczne Kształcenia

Podyplomowego, zwanego dalej „CMKP”, i zatwierdza minister właściwy do spraw zdrowia.

4.

Dyrektor CMKP powołuje zespół ekspertów spośród osób legitymujących się doświadczeniem

zawodowym i dorobkiem naukowym w zakresie medycyny ratunkowej.

5.

CMKP redaguje i przedstawia do zatwierdzenia ministrowi właściwemu do spraw zdrowia

opracowany przez zespół ekspertów program kursu doskonalącego.

6.

Dyrektor CMKP podaje do publicznej wiadomości zatwierdzony program kursu doskonalącego

w formie publikacji oraz informacji na swojej stronie internetowej.

Prowadzenie kursów doskonalących przez przedsiębiorcę jest działalnością regulowaną

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 424).

1.

Kurs doskonalący mogą prowadzić podmioty, które

1)

realizują program kursu doskonalącego, o którym mowa w art. 12a;

2)

zapewniają kadrę dydaktyczną posiadającą kwalifikacje zgodne ze standardami, o których

mowa w art. 12a ust. 2 pkt 6;

3)

zapewniają bazę dydaktyczną zgodną ze standardami, o których mowa w art. 12a ust.

2 pkt 6, niezbędną do realizacji programu kursu, w tym do szkolenia praktycznego;

4)

posiadają wewnętrzny system oceny jakości kształcenia;

5)

prowadzą dokumentację związaną z organizacją i przebiegiem kształcenia, w szczególności

regulaminy organizacyjne kształcenia, protokoły postępowania kwalifikacyjnego oraz

przebiegu sprawdzianów lub innych form zaliczenia danego rodzaju kształcenia;

6)

prowadzą ewidencję wydanych zaświadczeń o ukończeniu danego rodzaju kształcenia, obejmującą

a)

dane osoby, która ukończyła kurs doskonalący

-

imię i nazwisko,

-

numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania,

-

adres miejsca zamieszkania,

b)

rodzaj i nazwę kształcenia,

c)

nazwę (firmę) organizatora kształcenia,

d)

datę wydania i numer zaświadczenia.

2.

Podmiot uprawniony do prowadzenia kursu doskonalącego, przed jego rozpoczęciem, jest

obowiązany uzyskać wpis na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego.

3.

Podmiot ubiegający się o uzyskanie wpisu na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia

kursu doskonalącego składa do wojewody właściwego ze względu na miejsce, w którym

ten podmiot będzie realizował kurs doskonalący, wniosek zgodny z wzorem, o którym

mowa w art. 12e pkt 4, do którego dołącza się

1)

dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3;

2)

oświadczenie o zgodności danych zawartych we wniosku oraz znajomości i spełnianiu

warunków wykonywania działalności w zakresie doskonalenia zawodowego ratowników medycznych,

określonych w ustawie.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3, zawiera

1)

oznaczenie podmiotu ubiegającego się o uzyskanie wpisu na listę podmiotów uprawnionych

do prowadzenia kursu doskonalącego;

2)

liczbę i kwalifikacje kadry dydaktycznej;

3)

opis bazy dydaktycznej, w której podmiot zamierza prowadzić kurs doskonalący;

4)

plan realizacji programu kursu doskonalącego.

5.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej jak za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany

do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

6.

Wojewoda dokonuje weryfikacji formalnej wniosku, o którym mowa w ust. 3, oraz załączonych

dokumentów i przekazuje je do CMKP w terminie 14 dni od złożenia wszystkich dokumentów

określonych ustawą.

7.

W przypadku stwierdzenia we wniosku braków formalnych wojewoda wzywa do ich uzupełnienia,

pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpoznania, w terminie 14 dni od dnia otrzymania

wniosku.

8.

Dyrektor CMKP, w celu uzyskania opinii o spełnieniu przez podmiot warunków, o których

mowa w ust. 1, powołuje zespół ekspertów, w składzie

1)

przedstawiciel stowarzyszenia będącego zgodnie z postanowieniami jego statutu towarzystwem

naukowym o zasięgu krajowym, zrzeszającym ratowników medycznych, zgłoszony przez zarząd

tego stowarzyszenia;

2)

dwóch ekspertów w zakresie ratownictwa medycznego, zgłoszonych przez konsultanta krajowego

w dziedzinie medycyny ratunkowej.

9.

Zespół ekspertów, o którym mowa w ust. 8, opiniuje wnioski w miarę potrzeby, nie rzadziej

niż raz na kwartał i przekazuje swoją opinię dyrektorowi CMKP niezwłocznie po jej

sporządzeniu, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia jej sporządzenia. Wnioski

mogą być opiniowane w trybie obiegowym, z użyciem dostępnych systemów teleinformatycznych

lub systemów łączności.

10.

Dyrektor CMKP dokonuje wpisu na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu

doskonalącego oraz prowadzi listę kursów doskonalących. Listy te zamieszcza się na

stronie internetowej CMKP.

10a.

Dyrektor CMKP wydaje z urzędu zaświadczenie o dokonaniu wpisu na listę.

11.

Dyrektor CMKP skreśla z listy podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego.

Skreślenie następuje w drodze decyzji administracyjnej w przypadku

1)

złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, niezgodnego ze stanem faktycznym;

2)

wydania prawomocnego orzeczenia zakazującego podmiotowi uprawnionemu do prowadzenia

kursu doskonalącego działalności objętej wpisem na listę podmiotów uprawnionych do

prowadzenia kursu doskonalącego;

3)

naruszenia warunków wymaganych do prowadzenia kursu doskonalącego;

4)

niezastosowania się do zaleceń pokontrolnych, będących wynikiem kontroli, o której

mowa w art. 31 ust. 1 pkt 4;

5)

złożenia przez podmiot uprawniony do prowadzenia kursu doskonalącego wniosku o wykreślenie

z listy podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego.

11a.

Decyzja administracyjna, o której mowa w ust. 11, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

11b.

Skreślenie z listy podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego następuje

także w przypadku uzyskania przez Dyrektora CMKP informacji z Centralnej Ewidencji

i Informacji o Działalności Gospodarczej albo Krajowego Rejestru Sądowego o wykreśleniu

przedsiębiorcy.

12.

Każda zmiana programu kursu doskonalącego oraz warunków realizacji programu powoduje

obowiązek ponownego uzyskania wpisu na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia

kursu doskonalącego.

12a.

W przypadku zmiany danych wpisanych na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia

kursu doskonalącego, podmiot uprawniony do prowadzenia kursu doskonalącego jest obowiązany

złożyć wniosek o zmianę wpisu w terminie 14 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana

tych danych.

12b.

Podmiot uprawniony do prowadzenia kursu doskonalącego, który został skreślony z listy

podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego z przyczyn wskazanych w

ust. 11 pkt 1, 3 i 4, może uzyskać ponowny wpis na listę nie wcześniej niż po upływie

3 lat od wydania decyzji administracyjnej o skreśleniu.

12c.

Przepis ust. 12b stosuje się odpowiednio do podmiotu, który wykonywał działalność

gospodarczą w zakresie prowadzenia kursów doskonalących bez wpisu na listę podmiotów

uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego.

13.

Lista podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego zawiera następujące

dane

1)

numer wpisu;

2)

nazwę (firmę);

3)

adres siedziby;

4)

adres do korespondencji;

5)

numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej, jeżeli posiada.

13a.

Dyrektor CMKP prostuje z urzędu wpis na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia

kursu doskonalącego zawierający oczywiste błędy lub niezgodności ze stanem faktycznym.

14.

Lista kursów doskonalących zawiera następujące dane

1)

nazwę (firmę) podmiotu uprawnionego do prowadzenia kursu doskonalącego;

2)

adres siedziby podmiotu uprawnionego do prowadzenia kursu doskonalącego;

3)

adres do korespondencji;

4)

numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej, jeżeli posiada;

5)

termin i miejsce prowadzenia kursu doskonalącego.

15.

Podmiot wpisany na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego

jest obowiązany zgłaszać właściwemu wojewodzie termin i miejsce prowadzenia danego

kursu, w terminie co najmniej 60 dni przed jego rozpoczęciem. Dyrektor CMKP zamieszcza

informacje o terminie kursu doskonalącego na liście, o której mowa w ust. 14.

16.

Wojewoda niezwłocznie przesyła informacje, o których mowa w ust. 15 i art. 31 ust.

1 pkt 4, do CMKP.

1.

Przebieg doskonalenia zawodowego ratownika medycznego dokumentuje się w karcie doskonalenia

zawodowego.

2.

Kartę doskonalenia zawodowego na wniosek ratownika medycznego wydaje wojewoda właściwy

ze względu na miejsce zamieszkania ratownika medycznego, a w przypadku gdy nie jest

możliwe ustalenie właściwego wojewody - Wojewoda Mazowiecki.

3.

Wniosek o wydanie karty doskonalenia zawodowego zawiera

1)

imię i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

4)

adres miejsca zamieszkania;

5)

adres do korespondencji;

6)

numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej, jeżeli posiada;

7)

datę wydania i numer dyplomu potwierdzającego uzyskanie tytułu zawodowego ratownik

medyczny albo dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe w zawodzie ratownik medyczny

lub datę wydania i numer dyplomu ukończenia studiów wyższych, lub datę i numer świadectwa

złożenia PERM, lub datę wydania i numer decyzji ministra właściwego do spraw zdrowia

o uznaniu kwalifikacji ratownika medycznego uzyskanych w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

lub datę wydania i numer zaświadczenia wydanego przez właściwą uczelnię na zakończenie

postępowania nostryfikacyjnego, lub datę i numer, jeżeli widnieją na dokumencie, zaświadczenia

wydanego przez właściwego kuratora oświaty na zakończenie postępowania w sprawie o

nostryfikację świadectwa.

4.

Karta doskonalenia zawodowego zawiera

1)

imię i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

4)

datę wydania i numer dyplomu potwierdzającego uzyskanie tytułu zawodowego ratownik

medyczny albo dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe w zawodzie ratownik medyczny

lub datę wydania i numer dyplomu ukończenia studiów wyższych, lub datę i numer świadectwa

złożenia PERM, lub datę wydania i numer decyzji ministra właściwego do spraw zdrowia

o uznaniu kwalifikacji ratownika medycznego uzyskanych w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

lub datę wydania i numer zaświadczenia wydanego przez właściwą uczelnię na zakończenie

postępowania nostryfikacyjnego, lub datę i numer, jeżeli widnieją na dokumencie, zaświadczenia

wydanego przez właściwego kuratora oświaty na zakończenie postępowania w sprawie o

nostryfikację świadectwa;

5)

nazwę i adres podmiotu, u którego ratownik medyczny wykonuje zawód;

6)

datę rozpoczęcia okresu edukacyjnego;

7)

informację o terminach i miejscach odbycia doskonalenia zawodowego;

8)

nazwę i adres podmiotu przeprowadzającego kurs doskonalący;

9)

informację o dopełnieniu obowiązku doskonalenia zawodowego.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

formy samokształcenia, o którym mowa w art. 12 ust. 2 pkt 2,

2)

sposób i tryb odbywania doskonalenia zawodowego przez ratowników medycznych,

3)

zakres doskonalenia zawodowego ratowników medycznych,

4)

wzór wniosku o wpis na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego,

5)

sposób potwierdzania zrealizowania przez ratownika medycznego poszczególnych form

doskonalenia zawodowego oraz potwierdzenia przez wojewodę dopełnienia obowiązku doskonalenia

zawodowego przez ratownika medycznego,

6)

wzór karty doskonalenia zawodowego

- uwzględniając zapewnienie jednolitości odbywania doskonalenia zawodowego, szybkości

i jednolitości postępowania oraz przejrzystości wniosku, dokumentowania oraz zatwierdzania

form doskonalenia zawodowego i karty doskonalenia zawodowego.

Koszty doskonalenia zawodowego ponosi ratownik medyczny lub podmiot, u którego ratownik

medyczny wykonuje zawód, lub jednostka prowadząca szkolenie.

Podmiot, u którego ratownik medyczny wykonuje zawód, jest obowiązany ułatwić ratownikowi

medycznemu aktualizowanie wiedzy i umiejętności przez uczestnictwo w różnych rodzajach

i formach doskonalenia zawodowego.

Ratownik medyczny przedstawia podmiotowi, u którego wykonuje zawód, dokumenty poświadczające

realizację obowiązku określonego w art. 12 ust. 1.

1.

Ratownikiem może być osoba

1)

posiadająca pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

(uchylony)

3)

posiadająca ważne zaświadczenie o ukończeniu kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej

pomocy, zwanego dalej „kursem”, i uzyskaniu tytułu ratownika;

4)

której stan zdrowia pozwala na udzielanie kwalifikowanej pierwszej pomocy.

1a.

Ratownik posiadający kwalifikacje wymagane dla ratownika medycznego, lekarza systemu

lub pielęgniarki systemu, realizujący doskonalenie zawodowe, posiada uprawnienia do

udzielania kwalifikowanej pierwszej pomocy bez obowiązku ukończenia kursu.

1b.

Ratownicy Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa, którzy ukończyli przeszkolenie

w zakresie udzielania pierwszej pomocy oraz przeszkolenie w zakresie sprawowania opieki

medycznej nad chorym zgodnie z programem, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 74 ust. 4 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim, i posiadają świadectwo o ukończeniu tego przeszkolenia, mają prawo udzielania kwalifikowanej

pierwszej pomocy w jednostkach współpracujących z systemem bez obowiązku ukończenia

kursu.

2.

Podmiot prowadzący kurs, przed jego rozpoczęciem, jest obowiązany uzyskać zatwierdzenie

programu kursu.

3.

Program kursu zatwierdza wojewoda właściwy ze względu na siedzibę podmiotu prowadzącego

kurs.

4.

Wojewoda zatwierdza program kursu po

1)

stwierdzeniu jego zgodności z ramowym programem, o którym mowa w przepisach wydanych

na podstawie ust. 8 pkt 1;

2)

przeprowadzeniu weryfikacji kwalifikacji kadry dydaktycznej w zakresie ich zgodności

z przepisami wydanymi na podstawie ust. 8 pkt 2.

5.

Wojewoda odmawia zatwierdzenia albo cofa zatwierdzenie programu kursu, jeżeli program

nie spełnia wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 8 pkt 1 lub

podmiot prowadzący kurs nie zapewnia kadry dydaktycznej o kwalifikacjach określonych

w przepisach wydanych na podstawie ust. 8 pkt 2.

6.

Odmowa zatwierdzenia oraz cofnięcie zatwierdzenia programu kursu następuje w drodze

decyzji administracyjnej.

7.

Każda zmiana programu kursu obejmująca zakres merytoryczny powoduje obowiązek ponownego

uzyskania zatwierdzenia programu.

8.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

ramowy program kursu obejmujący założenia organizacyjno-programowe, plan nauczania

zawierający rozkład zajęć, wykaz umiejętności wynikowych i treści nauczania, uwzględniając

w szczególności zakres wiedzy i umiejętności niezbędnych do udzielania kwalifikowanej

pierwszej pomocy;

2)

kwalifikacje kadry dydaktycznej prowadzącej kurs, mając na celu zapewnienie odpowiedniego

jej poziomu;

3)

sposób przeprowadzania egzaminu kończącego kurs, skład, tryb powoływania i odwoływania

komisji egzaminacyjnej, okres ważności oraz wzór zaświadczenia o ukończeniu kursu

i uzyskaniu tytułu ratownika, mając na celu uwzględnienie obiektywnych kryteriów weryfikacji

wiedzy i umiejętności zdobytych podczas kursu.

Zakres czynności wykonywanych przez ratownika w ramach kwalifikowanej pierwszej pomocy

obejmuje

1)

resuscytację krążeniowo-oddechową, bezprzyrządową i przyrządową, z podaniem tlenu

oraz zastosowaniem według wskazań defibrylatora zautomatyzowanego;

2)

tamowanie krwotoków zewnętrznych i opatrywanie ran;

3)

unieruchamianie złamań i podejrzeń złamań kości oraz zwichnięć;

4)

ochronę przed wychłodzeniem lub przegrzaniem;

5)

prowadzenie wstępnego postępowania przeciwwstrząsowego poprzez właściwe ułożenie osób

w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, ochronę termiczną osób w stanie nagłego zagrożenia

zdrowotnego;

6)

stosowanie tlenoterapii biernej;

7)

ewakuację z miejsca zdarzenia osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego;

8)

wsparcie psychiczne osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego;

9)

prowadzenie wstępnej segregacji medycznej w rozumieniu art. 43 ust. 2.

1.

Jednostkami współpracującymi z systemem są

1)

jednostki organizacyjne Państwowej Straży Pożarnej,

2)

jednostki ochrony przeciwpożarowej włączone do krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego,

3)

jednostki organizacyjne Policji i Straży Granicznej,

4)

jednostki podległe Ministrowi Obrony Narodowej,

5)

podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa górskiego na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych

terenach narciarskich,

6)

podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa wodnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach

wodnych,

7)

podmioty uprawnione do wykonywania ratownictwa górniczego na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze,

8)

jednostki organizacyjne Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa, o której mowa

w ustawie z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim,

9)

podmioty niewymienione w pkt 1-8 oraz społeczne organizacje, które w ramach swoich

zadań ustawowych lub statutowych są obowiązane do niesienia pomocy osobom w stanie

nagłego zagrożenia zdrowotnego

- które uzyskały wpis do rejestru jednostek współpracujących z systemem.

1a.

Jednostki, o których mowa w ust. 1 pkt 3-7 i 9, mogą być jednostkami współpracującymi

z systemem, pod warunkiem że

1)

osiągają gotowość operacyjną w czasie nie dłuższym niż 30 minut od przekazania powiadomienia

o zdarzeniu;

2)

dysponują ratownikami w liczbie niezbędnej do zapewnienia gotowości, o której mowa

w pkt 1;

3)

dysponują środkami łączności niezbędnymi do zapewnienia gotowości, o której mowa w

pkt 1.

2.

(uchylony)

3.

Jednostki współpracujące z systemem udzielają kwalifikowanej pierwszej pomocy osobom

znajdującym się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.

4.

W jednostkach współpracujących z systemem, o których mowa w ust. 1 pkt 1-8, osoba

będąca ratownikiem medycznym może udzielać w tych jednostkach świadczeń zdrowotnych

innych niż medyczne czynności ratunkowe, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 11 ust. 11 pkt 2, osobom znajdującym się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych oraz Minister Obrony Narodowej zapewniają

przeszkolenie pracowników podległych lub nadzorowanych przez nich służb, policjantów,

funkcjonariuszy, strażaków oraz żołnierzy w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy,

i uzyskanie przez nich tytułu ratownika oraz aktualizację wiedzy w tym zakresie.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych oraz Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określą, w drodze rozporządzenia, sposób i

organizację przeprowadzenia szkoleń, o których mowa w ust. 1, mając na względzie potrzebę

przeszkolenia osób wymienionych w tym przepisie w zakresie kwalifikowanej pierwszej

pomocy w liczbie niezbędnej do sprawnego funkcjonowania służb podległych lub nadzorowanych

przez tych ministrów.

1.

Wojewoda prowadzi w postaci elektronicznej rejestr jednostek współpracujących z systemem,

zwany dalej „rejestrem”.

1a.

W celu uzyskania wpisu do rejestru, dane, o których mowa w ust. 3, są przekazywane

wojewodzie właściwemu ze względu na miejsce stacjonowania jednostki współpracującej

z systemem, o której mowa w art. 15 ust. 1

1)

pkt 1 i 2 - przez komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej;

2)

pkt 8 - przez dyrektora Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa.

2.

Wojewoda właściwy ze względu na miejsce stacjonowania jednostki współpracującej z

systemem wpisuje do rejestru jednostkę współpracującą z systemem, o której mowa w

art. 15 ust. 1

1)

pkt 1, 2 i 8 - z urzędu;

2)

pkt 3-7 i 9 - na jej wniosek zawierający dane, o których mowa w ust. 3, w drodze decyzji

administracyjnej.

2a.

Wojewoda właściwy ze względu na miejsce stacjonowania jednostki współpracującej z

systemem zawiadamia jednostkę współpracującą z systemem, o której mowa w art. 15,

o dokonaniu wpisu do rejestru jednostek współpracujących z systemem.

3.

Rejestr obejmuje następujące dane

1)

nazwę, siedzibę i adres jednostki współpracującej z systemem;

2)

teren działania jednostki współpracującej z systemem;

3)

liczbę ratowników posiadających ważne zaświadczenia o ukończeniu kursu i uzyskaniu

tytułu ratownika, a w przypadku jednostek organizacyjnych Morskiej Służby Poszukiwania

i Ratownictwa - liczbę ratowników posiadających świadectwo, o którym mowa w art. 13

ust. 1b;

4)

wykaz wyposażenia niezbędnego do udzielania kwalifikowanej pierwszej pomocy, jakim

dysponuje jednostka współpracująca z systemem;

5)

maksymalny czas osiągnięcia gotowości operacyjnej, licząc od chwili przekazania powiadomienia

o zdarzeniu;

6)

numery telefonów kontaktowych;

7)

wskazanie rodzaju wykonywanych działań ratowniczych;

8)

współrzędne geograficzne miejsca stacjonowania jednostki współpracującej z systemem;

9)

czas pozostawania jednostki współpracującej z systemem w gotowości operacyjnej do

wykonywania działań ratowniczych w ciągu doby i w ciągu roku.

4.

Jednostka współpracująca z systemem jest obowiązana niezwłocznie informować wojewodę

o wszelkich zmianach dotyczących danych, o których mowa w ust. 3.

5.

Wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej

1)

odmawia jednostce współpracującej z systemem, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3-7

i 9, wpisu do rejestru,

2)

wykreśla z rejestru jednostkę współpracującą z systemem

- jeżeli jednostka ta nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 15 ust. 1a.

6.

Dane, o których mowa w ust. 3, wojewoda udostępnia dyspozytorom medycznym i wojewódzkiemu

koordynatorowi ratownictwa medycznego.

6a.

Wojewoda zawiadamia ministra właściwego do spraw wewnętrznych o wydaniu decyzji, o

których mowa w ust. 2 pkt 2 i ust. 5, w stosunku do podmiotów, o których mowa w art.

15 ust. 1 pkt 5 i 6.

7.

Administratorem rejestru, o którym mowa w ust. 1, jest jednostka podległa ministrowi

właściwemu do spraw zdrowia, właściwa w zakresie systemów informacyjnych ochrony zdrowia.

Organami administracji rządowej właściwymi w zakresie wykonywania zadań systemu są

1)

minister właściwy do spraw zdrowia;

2)

wojewoda.

W okresie od dnia ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii do

60 dni od dnia odwołania tego stanu ratownikiem w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(Dz. U. z 2019 r. poz. 993 i 1590 oraz z 2020 r. poz. 374) może być osoba

1)

która posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

która posiada ważne zaświadczenie o ukończeniu kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej

pomocy i uzyskaniu tytułu ratownika, lub zaświadczenie, którego termin upływa w okresie,

o którym mowa we wprowadzeniu;

3)

której stan zdrowia pozwala na udzielanie kwalifikowanej pierwszej pomocy.

1.

Nadzór nad systemem na terenie kraju sprawuje minister właściwy do spraw zdrowia.

2.

Planowanie, organizowanie, koordynowanie systemu oraz nadzór nad systemem na terenie

województwa jest zadaniem wojewody.

1.

W ramach nadzoru, o którym mowa w art. 19 ust. 1, minister właściwy do spraw zdrowia

1)

zatwierdza wojewódzki plan działania systemu i jego aktualizacje;

2)

może żądać od wojewody wszelkich informacji dotyczących funkcjonowania systemu na

terenie województwa;

3)

może żądać od wojewody dokonania czynności kontrolnych na podstawie art. 31;

4)

może przeprowadzać kontrolę dysponentów jednostek oraz dyspozytorni medycznej na zasadach

określonych w dziale VI ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.

2.

W ramach nadzoru, o którym mowa w art. 19 ust. 2, wojewoda może

1)

żądać informacji, wyjaśnień oraz dokumentów od dysponentów jednostek;

2)

przeprowadzać kontrolę, o której mowa w art. 31.

3.

Dysponenci jednostek są obowiązani, na żądanie wojewody, do umożliwienia realizacji

czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 2.

1.

System działa na obszarze województwa na podstawie wojewódzkiego planu działania systemu,

zwanego dalej „planem”, sporządzanego przez wojewodę.

2.

Plan w razie potrzeb podlega aktualizacji.

2a.

Plan, w zakresie, o którym mowa w ust. 3 pkt 10, jest aktualizowany co najmniej raz

w roku, nie później niż do dnia 30 marca, według danych za rok poprzedni.

3.

Plan obejmuje w szczególności

1)

(uchylony)

2)

liczbę i rozmieszczenie na obszarze województwa jednostek systemu, o których mowa

w art. 32 ust. 1;

3)

obszary działania i rejony operacyjne;

4)

sposób koordynowania działań jednostek systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1;

5)

kalkulację kosztów działalności zespołów ratownictwa medycznego;

6)

sposób współpracy z organami administracji publicznej i jednostkami systemu, o których

mowa w art. 32 ust. 1, z innych województw, zapewniający sprawne i skuteczne ratowanie

życia i zdrowia, bez względu na przebieg granic województw;

7)

sposób współpracy jednostek systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1, z jednostkami

współpracującymi z systemem, o których mowa w art. 15, ze szczególnym uwzględnieniem

sposobu powiadamiania, alarmowania i dysponowania jednostek, o których mowa w art.

15 oraz art. 32 ust. 1, organizacji działań ratowniczych na miejscu zdarzenia, analizy

działań ratowniczych oraz organizacji wspólnych ćwiczeń, w szczególności obejmujących

przypadki, o których mowa w art. 30 ust. 1;

8)

informacje o lokalizacji centrów powiadamiania ratunkowego w rozumieniu ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego;

9)

opis struktury systemu powiadamiania o stanach nagłego zagrożenia zdrowotnego w celu

dokonania przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych zestawienia koniecznych łączy

telekomunikacyjnych, zapewniających możliwość niezbędnych przekierowań połączeń z

centrum powiadamiania ratunkowego do właściwych jednostek organizacyjnych Policji,

Państwowej Straży Pożarnej i dysponenta zespołów ratownictwa medycznego;

10)

dane dotyczące

a)

dyspozytorni medycznej, obejmujące

-

lokalizację dyspozytorni medycznej,

-

liczbę stanowisk dyspozytorów medycznych w poszczególnych dyspozytorniach medycznych,

przyjmując za kryterium, że jedno stanowisko dyspozytora medycznego przypada na każde

rozpoczęte 200 tys. mieszkańców; do kryterium nie wlicza się stanowiska głównego dyspozytora

medycznego,

-

sposób współpracy między dyspozytorniami medycznymi,

-

liczbę i kwalifikacje zawodowe dyspozytorów medycznych,

b)

wyjazdów zespołów ratownictwa medycznego, obejmujące

-

medianę czasu dotarcia na miejsce zdarzenia,

-

maksymalny czas dotarcia na miejsce zdarzenia,

-

średni i maksymalny czas trwania akcji medycznej,

-

liczbę wyjazdów przekraczających maksymalny czas dotarcia na miejsce zdarzenia,

c)

liczby pacjentów szpitalnego oddziału ratunkowego oraz izby przyjęć szpitala,

d)

liczby pacjentów urazowych oraz liczby pacjentów urazowych dziecięcych,

e)

liczby osób wykonujących zawód medyczny w jednostkach systemu, o których mowa w art.

32 ust. 1;

11)

sposób organizacji i działania łączności radiowej, w tym z wykorzystaniem przydzielonych

numerów identyfikacyjnych zespołów ratownictwa medycznego i dyspozytorni medycznych,

zapewniający sprawną komunikację między zespołami ratownictwa medycznego, dyspozytorami

medycznymi, wojewódzkim koordynatorem ratownictwa medycznego a szpitalnymi oddziałami

ratunkowymi, izbami przyjęć szpitali, centrami urazowymi, centrami urazowymi dla dzieci,

jednostkami organizacyjnymi szpitali wyspecjalizowanymi w zakresie udzielania świadczeń

zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego oraz jednostkami współpracującymi

z systemem, o których mowa w art. 15.

3a.

(uchylony)

3b.

Po dokonaniu przez wojewodę analizy liczby, natężenia i czasu obsługi zgłoszeń jest

możliwe dostosowanie liczby stanowisk dyspozytorów medycznych, o której mowa w ust.

3 pkt 10 lit. a tiret drugie, do aktualnych potrzeb systemu.

3c.

Elementy planu, o których mowa w ust. 3 pkt 2-4 i 7-9, uwzględniają postanowienia

umów międzynarodowych dotyczących współpracy transgranicznej w zakresie ratownictwa

medycznego.

4.

W planie umieszcza się ponadto

1)

odpowiednią do potrzeb liczbę szpitalnych oddziałów ratunkowych i ich rozmieszczenie,

kierując się kryterium zapewnienia odpowiedniego czasu dotarcia z miejsca zdarzenia

do szpitalnego oddziału ratunkowego oraz liczbą zdarzeń;

2)

wykaz jednostek organizacyjnych szpitali wyspecjalizowanych w zakresie udzielania

świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego;

3)

informację o centrum urazowym oraz centrum urazowym dla dzieci wraz z informacją o

zakresie świadczeń opieki zdrowotnej, niezbędnych do realizacji jego zadań, jeżeli

centrum urazowe lub centrum urazowe dla dzieci znajduje się na obszarze danego województwa.

5.

Umieszczenie elementów planu

1)

o których mowa w ust. 4, wymaga uzgodnienia z dyrektorem właściwego wojewódzkiego

oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia;

2)

dotyczących sposobu współpracy jednostek systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1,

z jednostkami współpracującymi z systemem, o których mowa w art. 15, wymaga uzgodnienia

z właściwym

a)

komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej,

b)

komendantem wojewódzkim Policji,

c)

dyrektorem Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa,

d)

komendantem oddziału Straży Granicznej

- jeżeli jednostki podległe lub nadzorowane przez te organy zostały wpisane do rejestru.

6.

Projekt aktualizacji planu sporządza wojewoda i uzgadnia go z podmiotami, o których

mowa w ust. 5.

7.

Projekt aktualizacji planu uzgodniony z podmiotami, o których mowa w ust. 5, wojewoda

przekazuje do zaopiniowania właściwym powiatowym i wojewódzkim jednostkom samorządu

terytorialnego. Jednostki te przedstawiają opinię w terminie 14 dni od dnia otrzymania

projektu aktualizacji planu.

8.

Organy jednostek samorządu terytorialnego, podmioty lecznicze oraz inne podmioty są

obowiązane dostarczyć, na żądanie wojewody, wszelkich informacji niezbędnych do sporządzenia

projektu aktualizacji planu oraz do zaplanowania środków finansowych, o których mowa

w art. 46.

9.

Wojewoda przekazuje projekt aktualizacji planu, w postaci elektronicznej, ministrowi

właściwemu do spraw zdrowia w celu zatwierdzenia.

10.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w terminie 30 dni od dnia otrzymania projektu

aktualizacji planu

1)

może zgłosić zastrzeżenia do poszczególnych postanowień projektu aktualizacji planu;

2)

uzupełnia projekt aktualizacji planu o część dotyczącą lotniczych zespołów ratownictwa

medycznego.

11.

W przypadku, o którym mowa w ust. 10 pkt 1, minister właściwy do spraw zdrowia odmawia

zatwierdzenia projektu aktualizacji planu i zaleca wojewodzie dokonanie zmian, określając

termin wprowadzenia zmian nie dłuższy niż 7 dni.

12.

Wojewoda zmienia projekt aktualizacji planu zgodnie z zaleceniami ministra właściwego

do spraw zdrowia i przesyła go ministrowi w celu zatwierdzenia, chyba że w terminie

3 dni od dnia otrzymania tych zaleceń zgłosi do nich zastrzeżenia.

13.

W terminie 3 dni od dnia otrzymania zastrzeżeń minister właściwy do spraw zdrowia

rozpatruje je, w razie uwzględnienia - zatwierdza projekt aktualizacji planu albo

zaleca wojewodzie wprowadzenie zmian w terminie nie dłuższym niż 3 dni.

14.

W przypadku zalecenia wprowadzenia zmian, o których mowa w ust. 13, wojewoda zmienia

projekt aktualizacji planu zgodnie z zaleceniami ministra właściwego do spraw zdrowia.

15.

Plan zostaje zaktualizowany z chwilą zatwierdzenia projektu aktualizacji planu.

16.

Ujednolicony tekst planu, w wersji zaktualizowanej, zatwierdzonej przez ministra właściwego

do spraw zdrowia, wojewoda w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania podaje do publicznej

wiadomości, w szczególności przez zamieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej,

z wyłączeniem informacji, o których mowa w ust. 3 pkt 5-9, pkt 10 lit. a tiret pierwsze

i trzecie.

16a.

Informacje, o których mowa w ust. 3 pkt 5-9, pkt 10 lit. a tiret pierwsze i trzecie,

stanowią tajemnicę prawnie chronioną i nie podlegają udostępnieniu na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz nie podlegają udostępnieniu lub przekazywaniu w celu ponownego wykorzystania

na podstawie ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1446).

17.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres danych objętych planem,

2)

ramowy wzór planu,

3)

zakres danych podlegających upublicznieniu w Biuletynie Informacji Publicznej

- mając na względzie potrzebę zapewnienia sprawnego planowania i nadzoru nad systemem

oraz utrzymania przejrzystości i jednolitej konstrukcji planów tworzonych w poszczególnych

województwach.

1.

Wojewoda w porozumieniu z dyrektorem właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego

Funduszu Zdrowia, na wniosek świadczeniodawców udzielających świadczeń na terenie

tego oddziału, może ustalić harmonogram funkcjonowania jednostek organizacyjnych szpitali

wyspecjalizowanych w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa

medycznego, w warunkach zwiększonej gotowości do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej

na rzecz osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, uwzględniając konieczność właściwego

zabezpieczenia dostępu do tych świadczeń. W harmonogramie nie umieszcza się jednostek

organizacyjnych szpitali wyspecjalizowanych w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych

niezbędnych dla ratownictwa medycznego, w których są udzielane świadczenia zdrowotne

na rzecz pacjentów urazowych lub pacjentów urazowych dziecięcych.

2.

Harmonogram, o którym mowa w ust. 1, ogłasza się niezwłocznie w Biuletynie Informacji

Publicznej wojewody oraz właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia.

Wojewoda przekazuje harmonogram do wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego,

podmiotu leczniczego utworzonego przez ministra właściwego do spraw zdrowia w celu

realizacji zadań lotniczych zespołów ratownictwa medycznego i dysponentów zespołów

ratownictwa medycznego działających w województwie.

3.

Harmonogram, o którym mowa w ust. 1, dysponenci zespołów ratownictwa medycznego, niezwłocznie

po jego otrzymaniu, przekazują zespołom ratownictwa medycznego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 6 ust. 3, art. 10 ust. 2 pkt 3, art. 10a i art. 12 ust. 6 ustawy zmienianej w

art. 15, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, które wchodzą w życie z mocą od dnia

8 marca 2020 r.;

2)

art. 7 ust. 12 ustawy zmienianej w art. 15, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

który wchodzi w życie z mocą od dnia 14 marca 2020 r.;

3)

art. 7 ust. 1, 2 i 4-11 ustawy zmienianej w art. 15, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, który wchodzi w życie z mocą od dnia 25 marca 2020 r.

Zatwierdzony plan jest podstawą do zawierania przez dyrektorów oddziałów wojewódzkich

Narodowego Funduszu Zdrowia umów na wykonywanie medycznych czynności ratunkowych,

z zastrzeżeniem art. 49 ust. 2.

(uchylony)

1.

Wojewoda prowadzi ewidencję szpitalnych oddziałów ratunkowych, centrów urazowych,

centrów urazowych dla dzieci i jednostek organizacyjnych szpitali wyspecjalizowanych

w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego

na terenie województwa. Ewidencja jest prowadzona w systemie teleinformatycznym.

2.

Ewidencja, o której mowa w ust. 1, zawiera następujące dane

1)

numer kolejny wpisu do ewidencji;

2)

daty wpisu i wykreślenia z ewidencji;

3)

nazwę podmiotu leczniczego;

4)

numer REGON zakładu leczniczego podmiotu leczniczego, w strukturze którego działa

szpitalny oddział ratunkowy, centrum urazowe, centrum urazowe dla dzieci lub jednostka

organizacyjna szpitala wyspecjalizowana w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych

niezbędnych dla ratownictwa medycznego na terenie województwa;

5)

adres siedziby podmiotu leczniczego;

6)

adres szpitalnego oddziału ratunkowego, centrum urazowego, centrum urazowego dla dzieci

lub jednostki organizacyjnej szpitala wyspecjalizowanej w zakresie udzielania świadczeń

zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego na terenie województwa;

7)

całodobowy numer telefonu podmiotu leczniczego;

8)

całodobowy adres poczty elektronicznej podmiotu leczniczego;

9)

(uchylony)

10)

identyfikator terytorialny miejscowości lub dzielnicy oraz współrzędne geograficzne

lokalizacji szpitalnego oddziału ratunkowego, centrum urazowego, centrum urazowego

dla dzieci lub jednostek organizacyjnych szpitala wyspecjalizowanych w zakresie udzielania

świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego na terenie województwa;

11)

nazwę własną oddziału szpitalnego;

12)

specjalność zgodnie z VIII częścią kodu resortowego;

13)

datę rozpoczęcia, zmiany i zakończenia realizacji umów o udzielanie świadczeń opieki

zdrowotnej zawartych zgodnie z art. 47.

3.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, w terminie 30 dni od

dnia zawarcia umowy na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez jednostki, o których

mowa w ust. 1, przekazuje wojewodzie dane, o których mowa w ust. 2 pkt 3-8 i 10-13.

4.

Administratorem systemu teleinformatycznego ewidencji, o której mowa w ust. 1, jest

jednostka podległa ministrowi właściwemu do spraw zdrowia właściwa w zakresie systemów

informacyjnych w ochronie zdrowia.

Wojewoda przekazuje do systemu informacji w ochronie zdrowia, o którym mowa w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia dane, o których mowa w art. 17 i art. 23a.

1.

Wojewoda podejmuje działania organizacyjne zmierzające do zapewnienia następujących

parametrów czasu dotarcia na miejsce zdarzenia dla zespołu ratownictwa medycznego

od chwili przyjęcia zgłoszenia przez dyspozytora medycznego

1)

mediana czasu dotarcia - w skali każdego miesiąca - jest nie większa niż 8 minut w

mieście powyżej 10 tysięcy mieszkańców i 15 minut poza miastem powyżej 10 tysięcy

mieszkańców;

2)

trzeci kwartyl czasu dotarcia - w skali każdego miesiąca - jest nie większy niż 12

minut w mieście powyżej 10 tysięcy mieszkańców i 20 minut poza miastem powyżej 10

tysięcy mieszkańców;

3)

maksymalny czas dotarcia nie może być dłuższy niż 15 minut w mieście powyżej 10 tysięcy

mieszkańców i 20 minut poza miastem powyżej 10 tysięcy mieszkańców.

2.

Przyjmuje się, że 0,5% przypadków o najdłuższych czasach dotarcia w skali każdego

miesiąca nie bierze się pod uwagę w naliczaniu parametrów określonych w ust. 1, z

zastrzeżeniem, że przypadki te nie podlegają kumulacji pomiędzy miesiącami.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia

1)

nadzoruje System Wspomagania Dowodzenia Państwowego Ratownictwa Medycznego, zwany

dalej „SWD PRM”;

2)

określa kierunki rozwoju SWD PRM;

3)

jest administratorem SWD PRM;

4)

jest podmiotem odpowiedzialnym za rozbudowę i modyfikacje SWD PRM.

2.

Wojewoda zapewnia utrzymanie i funkcjonowanie SWD PRM na terenie województwa.

3.

Utrzymanie i funkcjonowanie SWD PRM jest finansowane z budżetu państwa, z części

1)

której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia;

2)

których dysponentami są właściwi wojewodowie.

4.

Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, minister właściwy do spraw zdrowia powierza

dysponentowi lotniczych zespołów ratownictwa medycznego będącemu jednostką nadzorowaną

przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia może powierzyć, w drodze porozumienia, ministrowi

właściwemu do spraw finansów publicznych lub Komendantowi Głównemu Policji wykonywanie

czynności związanych z utrzymaniem i funkcjonowaniem SWD PRM w zakresie zapewnienia

utrzymania powierzchni serwerowej.

6.

Realizacja zadania, o którym mowa w ust. 5, jest finansowana z budżetu państwa, z

części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw finansów publicznych lub

minister właściwy do spraw wewnętrznych.

7

Minister właściwy do spraw zdrowia dokonuje zakupu sprzętu przeznaczonego do obsługi

SWD PRM w specjalistycznych środkach transportu sanitarnego wykorzystywanych przez

zespoły ratownictwa medycznego, na stanowiskach pracy wojewódzkich koordynatorów ratownictwa

medycznego i na stanowiskach pracy dyspozytorów medycznych.

8

Sprzęt, o którym mowa w ust. 7, jest przekazywany przez ministra właściwego do spraw

zdrowia wojewodom. Sprzęt przeznaczony do obsługi SWD PRM w specjalistycznych środkach

transportu sanitarnego wykorzystywanych przez zespoły ratownictwa medycznego wojewodowie

przekazują dysponentom zespołów ratownictwa medycznego w terminie 14 dni od dnia otrzymania

tego sprzętu od ministra właściwego do spraw zdrowia.

1.

Dysponent lotniczych zespołów ratownictwa medycznego będący jednostką nadzorowaną

przez ministra właściwego do spraw zdrowia administruje SWD PRM, który umożliwia bezpieczne

przetwarzanie danych, w tym kontrolę dostępu użytkowników do danych, oraz dokumentuje

dokonywane przez nich zmiany, umożliwiając w szczególności odtworzenie historii każdego

zgłoszenia alarmowego i powiadomienia o zdarzeniu.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, wojewodowie, dysponent lotniczych zespołów ratownictwa

medycznego będący jednostką nadzorowaną przez ministra właściwego do spraw zdrowia

i dysponenci zespołów ratownictwa medycznego przetwarzają dane zarejestrowane w SWD

PRM, w tym nagrania rozmów, dane osobowe osoby zgłaszającej, dane innych osób wskazanych

w trakcie przyjmowania zgłoszenia, pozycje geograficzne, dane teleadresowe lub opis

zdarzenia, i udostępniają je na wniosek sądu, prokuratury, Policji, Rzecznika Praw

Pacjenta lub Narodowego Funduszu Zdrowia.

3.

Mechanizmy, w które jest wyposażony SWD PRM, zapewniają zachowanie ciągłości jego

funkcjonowania.

4.

SWD PRM zawiera rozwiązania techniczne przeznaczone do szkolenia dyspozytorów medycznych.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, wojewodowie, dysponent lotniczych zespołów ratownictwa

medycznego będący jednostką nadzorowaną przez ministra właściwego do spraw zdrowia

i dysponenci zespołów ratownictwa medycznego są współadministratorami danych w SWD

PRM oraz innych danych uzyskanych w związku z przyjmowaniem oraz obsługą zgłoszeń

alarmowych i powiadomień o zdarzeniach z wykorzystaniem SWD PRM.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia

1)

wydaje i cofa upoważnienia do przetwarzania danych osobowych w SWD PRM dla pracowników

urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw zdrowia oraz konsultantów krajowych

i wojewódzkich, o których mowa w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia

(Dz. U. z 2019 r. poz. 886) w zakresie, o którym mowa w pkt 2;

2)

określa zakres danych, które mogą być udostępniane konsultantom krajowym i wojewódzkim,

o których mowa w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia, oraz podmiotom, o których mowa w art. 39;

3)

określa uprawnienia w SWD PRM;

4)

przetwarza dane w SWD PRM niezbędne do realizacji zadań, o których mowa w art. 19

ust. 1 oraz art. 24a ust. 1;

5)

realizuje obowiązki wynikające z art. 19 i art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia

27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych

osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy

95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych)

(Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.)

3.

Wojewodowie

1)

wydają i cofają upoważnienia do przetwarzania danych osobowych w SWD PRM dla pracowników

urzędu wojewódzkiego;

2)

nadają i cofają uprawnienia w SWD PRM;

3)

przetwarzają dane w SWD PRM niezbędne do realizacji zadań, o których mowa w art. 19

ust. 2;

4)

realizują obowiązki wynikające z art. 15 i art. 16 rozporządzenia 2016/679 w zakresie

wprowadzonych przez nich danych do SWD PRM;

5)

realizują obowiązki wynikające z art. 19 i art. 34 rozporządzenia 2016/679.

4.

Dysponent lotniczych zespołów ratownictwa medycznego będący jednostką nadzorowaną

przez ministra właściwego do spraw zdrowia

1)

przetwarza w SWD PRM dane niezbędne do realizacji zadań, o których mowa w art. 27a

ust. 2 i art. 48;

2)

przetwarza dane w celu zapewnienia utrzymania, rozbudowy, modyfikacji i obsługi technicznej

SWD PRM;

3)

wydaje i cofa upoważnienia do przetwarzania danych osobowych w zakresie obejmującym

zadania wynikające z administrowania SWD PRM;

4)

nadaje i cofa uprawnienia w SWD PRM w ramach realizacji powierzonych zadań;

5)

może powierzyć przetwarzanie danych przetwarzanych w SWD PRM podmiotom wyspecjalizowanym

w zapewnianiu obsługi technicznej systemów teleinformatycznych, w zakresie niezbędnym

do prawidłowej realizacji zadań związanych z utrzymaniem i funkcjonowaniem, rozbudową

i modyfikacjami SWD PRM;

6)

realizuje obowiązki wynikające z art. 15 i art. 16 rozporządzenia 2016/679 w zakresie

wprowadzonych przez niego danych do SWD PRM;

7)

realizuje obowiązki wynikające z art. 19 i art. 34 rozporządzenia 2016/679.

5.

Dysponenci zespołów ratownictwa medycznego

1)

wydają i cofają upoważnienia do przetwarzania danych osobowych w SWD PRM dla pracowników;

2)

nadają i cofają uprawnienia w SWD PRM;

3)

przetwarzają dane w SWD PRM w celu i zakresie niezbędnym do prawidłowej realizacji

zadań wynikających z przepisów ustawy;

4)

realizują obowiązki wynikające z art. 15 i art. 16 rozporządzenia 2016/679 w zakresie

wprowadzonych przez nich danych do SWD PRM;

5)

realizują obowiązki wynikające z art. 19 i art. 34 rozporządzenia 2016/679.

6.

Dane osobowe, o których mowa w ust. 1, podlegają zabezpieczeniom zapobiegającym nadużyciom

lub niezgodnemu z prawem dostępowi lub przekazywaniu polegającym co najmniej na

1)

dopuszczeniu do przetwarzania danych osobowych wyłącznie osób posiadających pisemne

upoważnienie;

2)

pisemnym zobowiązaniu osób upoważnionych do przetwarzania danych osobowych do zachowania

ich w poufności.

7.

Podmioty, o których mowa w ust. 2-5, podejmują działania mające na celu

1)

zapewnienie ochrony przed nieuprawnionym dostępem do SWD PRM;

2)

zapewnienie integralności danych w SWD PRM;

3)

zapewnienie dostępności SWD PRM dla podmiotów przetwarzających dane w tym systemie;

4)

przeciwdziałanie uszkodzeniom SWD PRM;

5)

określenie zasad bezpieczeństwa przetwarzanych danych, w tym danych osobowych;

6)

określenie zasad zgłaszania naruszenia ochrony danych osobowych;

7)

zapewnienie rozliczalności w SWD PRM;

8)

zapewnienie poprawności danych przetwarzanych w SWD PRM.

8.

Podmioty wyspecjalizowane w zapewnieniu obsługi technicznej systemów teleinformatycznych,

którym powierzono przetwarzanie danych osobowych w SWD PRM, nie mogą powierzać przetwarzania

danych innym podmiotom ani udostępniać danych innym podmiotom niż upoważnionym na

podstawie przepisów prawa.

9.

W przypadku zaistnienia konieczności udostępnienia danych osobowych podmiotom upoważnionym

na podstawie przepisów prawa, podmiot wyspecjalizowany w zapewnieniu obsługi technicznej

systemów teleinformatycznych, który udostępnił dane, informuje o tym fakcie administratora

SWD PRM, nie później niż w terminie 3 dni od dnia zaistnienia tego faktu.

10.

W przypadku zaistnienia okoliczności skutkujących zaprzestaniem przetwarzania danych

przetwarzanych w SWD PRM przez podmioty wyspecjalizowane w zapewnianiu obsługi technicznej

systemów teleinformatycznych, podmioty te są obowiązane, w terminie 3 dni od dnia

zaistnienia okoliczności skutkujących zaprzestaniem przetwarzania danych, do przekazania

przetwarzanych danych administratorowi SWD PRM.

11.

Podmioty, o których mowa w ust. 2-5, realizują obowiązek, o którym mowa w art. 13

ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, w związku z przetwarzaniem danych osobowych w

SWD PRM, przez udostępnienie informacji w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej

stronie podmiotowej lub na swojej stronie internetowej.

12.

Osoba zwracająca się z żądaniem na podstawie art. 15 rozporządzenia 2016/679 obowiązana

jest do podania informacji o okolicznościach zdarzenia, którego to żądanie dotyczy,

w tym daty i miejsca zdarzenia oraz numeru telefonu, z którego zostało wykonane połączenie

dotyczące powiadomienia o zdarzeniu.

13.

Podmioty, o których mowa w ust. 2-5, udostępniają informację o ograniczeniach, o których

mowa w ust. 12, w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej lub

na swojej stronie internetowej.

14.

Podmioty, o których mowa w ust. 2-5, prowadzą ewidencję osób upoważnionych do przetwarzania

danych, którym wydały upoważnienia do przetwarzania danych osobowych w SWD PRM.

1.

SWD PRM uzyskuje za pośrednictwem centralnego punktu systemu powiadamiania ratunkowego,

o którym mowa w art. 78 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2460 oraz z 2020 r. poz. 374 i 695) informacje dotyczące lokalizacji zakończenia sieci, z którego zostało wykonane połączenie

do numeru alarmowego 112 albo innego numeru alarmowego, oraz dane dotyczące abonenta,

o których mowa w art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne.

2.

SWD PRM uzyskuje nieodpłatnie dostęp do danych przestrzennych i związanych z nimi

usług, udostępnianych za pośrednictwem systemu, o którym mowa w art. 40 ust. 3e ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne

(Dz. U. z 2020 r. poz. 276, 284 i 782).

1.

Dyspozytorzy medyczni, wojewódzcy koordynatorzy ratownictwa medycznego oraz zespoły

ratownictwa medycznego wykonują zadania z wykorzystaniem SWD PRM.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, wojewodowie, dysponent lotniczych zespołów ratownictwa

medycznego będący jednostką nadzorowaną przez ministra właściwego do spraw zdrowia

oraz dysponenci zespołów ratownictwa medycznego przy użyciu SWD PRM przetwarzają i

udostępniają dane

1)

dotyczące usługobiorców w rozumieniu art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia, w zakresie określonym w art. 4 ust. 3 tej ustawy;

2)

obejmujące dane osobowe osób wykonujących zadania wojewódzkich koordynatorów ratownictwa

medycznego;

3)

obejmujące dane osobowe osób wykonujących zadania dyspozytora medycznego;

4)

obejmujące dane osobowe osób wykonujących zadania członków zespołów ratownictwa medycznego;

5)

obejmujące dane osobowe osób wykonujących wyłącznie zadania kierowców, o których mowa

w art. 36 ust. 3;

6)

obejmujące dane osobowe osób wykonujących na podstawie danych z SWD PRM zadania polegające

na: zarządzaniu, kontroli, sporządzaniu raportów statystycznych i analiz;

7)

obejmujące dane osobowe osób dokonujących zgłoszenia na numer alarmowy, numery ich

telefonów oraz stopień pokrewieństwa z osobą w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego,

jeżeli dotyczy;

8)

umożliwiające wymianę dokumentów elektronicznych między usługodawcami oraz usługodawcami

a płatnikami w rozumieniu art. 2 pkt 9 lit. a i pkt 15 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji

w ochronie zdrowia.

3.

Dane, o których mowa w ust. 2 pkt 1-5, 7 i 8, są udostępniane

1)

Narodowemu Funduszowi Zdrowia;

2)

jednostce podległej ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, właściwej w zakresie systemów

informacyjnych ochrony zdrowia;

3)

konsultantom krajowym i wojewódzkim, o których mowa w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia, w zakresie, o którym mowa w art. 24c ust. 2 pkt 2;

4)

podmiotom, o których mowa w art. 39, w zakresie określonym w art. 24c ust. 2 pkt 2.

4.

(uchylony)

5.

SWD PRM przekazuje dane, o których mowa w ust. 2, do systemu informacji w ochronie

zdrowia, o którym mowa w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia.

6

W SWD PRM na potrzeby obsługi zgłoszeń alarmowych i powiadomień o zdarzeniach prowadzona

jest dokumentacja dyspozytorni medycznej.

7

Do dokumentacji, o której mowa w ust. 6, stosuje się przepisy art. 24 oraz art. 26 ust. 1, 2 i 3 pkt 2, 2a i 3 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r.

o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

8

Dokumentacja dyspozytorni medycznej jest przechowywana przez okres 20 lat, licząc

od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu.

9

Wojewoda po upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, niszczy dokumentację dyspozytorni

medycznej w sposób uniemożliwiający identyfikację pacjentów, których ta dokumentacja

dotyczyła.

10

Administrator SWD PRM po upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, niszczy elektroniczną

dokumentację dyspozytorni medycznej w SWD PRM w sposób uniemożliwiający identyfikację

pacjentów, których ta dokumentacja dotyczyła.

1.

W ramach SWD PRM zapewnia się rejestrowanie nagrań rozmów prowadzonych na stanowisku

dyspozytora medycznego oraz wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego, z wykorzystaniem

łączności telefonicznej, i ich przechowywanie przez okres co najmniej 3 lat, licząc

od dnia dokonania nagrania.

2.

Do nagrań, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 24 oraz art. 26 ust. 1, 2 i 3 pkt 2, 2a i 3 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r.

o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

3.

Administrator SWD PRM niszczy nagrania, o których mowa w ust. 1, po upływie terminu,

o którym mowa w ust. 1.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

minimalne funkcjonalności SWD PRM,

2)

sposób utrzymania SWD PRM,

3)

sposób zarządzania SWD PRM,

4)

sposób działania systemu w sytuacji awarii SWD PRM,

5)

minimalne wyposażenie stanowisk pracy SWD PRM w dyspozytorni medycznej, w miejscu

stacjonowania zespołów ratownictwa medycznego, w specjalistycznym środku transportu

sanitarnego wykorzystywanym przez zespół ratownictwa medycznego i na stanowisku wojewódzkiego

koordynatora ratownictwa medycznego

- mając na uwadze potrzebę zapewnienia sprawnego działania SWD PRM, realizacji zadań

przez dyspozytorów medycznych, zespoły ratownictwa medycznego, wojewódzkich koordynatorów

ratownictwa medycznego oraz współpracy SWD PRM z systemem teleinformatycznym w rozumieniu

art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje dokumentacji

dyspozytorni medycznej prowadzonej w SWD PRM, mając na uwadze potrzebę zapewnienia

sprawnej realizacji zadań przez dyspozytorów medycznych oraz współpracy SWD PRM z

systemem teleinformatycznym w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego.

(uchylony)

1

Wojewoda tworzy i prowadzi jedną dyspozytornię medyczną w województwie.

2

W województwie mazowieckim oraz w województwie śląskim wojewodowie mogą utworzyć i

prowadzić dwie dyspozytornie medyczne.

3.

Dyspozytornie medyczne działają w sposób zapewniający ich zastępowalność w przypadku

miejscowej awarii sieci teleinformatycznej na potrzeby obsługi numerów alarmowych

w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego albo jej przeciążenia, awarii SWD PRM, łączności radiowej lub telefonicznej.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia opracowuje wytyczne dotyczące sposobu i trybu zastępowalności

dyspozytorni medycznych i przekazuje je wojewodom. Wytyczne stanowią tajemnicę prawnie

chronioną i nie podlegają udostępnieniu na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu lub przekazywaniu w celu ponownego wykorzystania na

podstawie ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego.

5.

Dyspozytornie medyczne mają obowiązek stosowania wytycznych, o których mowa w ust.

4.

1.

Wojewoda zatrudnia na podstawie stosunku pracy osobę odpowiedzialną za funkcjonowanie

dyspozytorni medycznej, zwaną dalej „kierownikiem dyspozytorni”.

2.

Kierownikiem dyspozytorni może być osoba, która

1)

ukończyła co najmniej studia pierwszego stopnia na kierunku pielęgniarstwo i posiada

kwalifikacje wymagane dla pielęgniarki systemu lub uzyskała co najmniej tytuł zawodowy

licencjata wymagany dla ratownika medycznego, posiadająca co najmniej 5-letnie doświadczenie

w zakresie realizacji zadań na stanowisku dyspozytora medycznego;

2)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia

publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe.

3.

Do zadań kierownika dyspozytorni należy

1)

opracowanie szczegółowego sposobu funkcjonowania dyspozytorni medycznej, z uwzględnieniem

zapewnienia ciągłości jej funkcjonowania oraz organizacji pracy dyspozytorów medycznych;

2)

opracowanie planu postępowania w przypadku wystąpienia awarii uniemożliwiającej przyjmowanie

i obsługę powiadomień o zdarzeniach i zgłoszeń alarmowych na podstawie wytycznych,

o których mowa w art. 25a ust. 4;

3)

przygotowanie, weryfikacja i aktualizacja wykazów i opracowań niezbędnych podczas

realizacji zadań przez dyspozytorów medycznych;

4)

nadzór nad pracą dyspozytorów medycznych, ze szczególnym uwzględnieniem sposobu przeprowadzania

rozmów, decyzji podejmowanych w zakresie dysponowania oraz odmów zadysponowania zespołów

ratownictwa medycznego, obsługi zdarzeń, w tym zdarzeń z dużą liczbą poszkodowanych;

5)

dokonywanie oceny sposobu realizacji zadań przez dyspozytorów medycznych na podstawie

formularza oceny pracy dyspozytora medycznego, uwzględniającego kryteria oceny pracy

dyspozytora medycznego, o których mowa w art. 27a ust. 2 pkt 5.

4.

Wojewoda może zatrudnić na podstawie stosunku pracy zastępcę kierownika dyspozytorni,

którym może być osoba, która

1)

ukończyła co najmniej studia pierwszego stopnia na kierunku pielęgniarstwo i posiada

kwalifikacje wymagane dla pielęgniarki systemu lub uzyskała co najmniej tytuł zawodowy

licencjata wymagany dla ratownika medycznego, posiadająca co najmniej 3-letnie doświadczenie

w realizacji zadań na stanowisku dyspozytora medycznego;

2)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia

publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe.

5.

Dyspozytornie medyczne współpracują z innymi podmiotami, w szczególności z Policją,

Państwową Strażą Pożarną i centrami powiadamiania ratunkowego, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego, w celu podjęcia działań ratowniczych w związku z realizacją zadań dyspozytora medycznego,

przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego i sieci teleinformatycznej na potrzeby

obsługi numerów alarmowych w rozumieniu odpowiednio art. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego, na potrzeby przyjmowania i obsługi powiadomień o zdarzeniach oraz zgłoszeń alarmowych

przekazywanych z centrum powiadamiania ratunkowego przez dyspozytora medycznego.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, organizację,

sposób funkcjonowania oraz elementy techniczne dyspozytorni medycznej, biorąc pod

uwagę podział zadań między dyspozytorami medycznymi oraz zapewnienie możliwie najkrótszego

czasu oczekiwania na odbiór przez dyspozytora medycznego zgłoszenia alarmowego lub

powiadomienia o zdarzeniu.

1.

Wojewoda zapewnia rejestrowanie i przechowywanie przez okres co najmniej 3 lat, licząc

od dnia dokonania nagrania, nagrań rozmów prowadzonych na stanowisku

1)

dyspozytora medycznego,

2)

wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego

- z wykorzystaniem łączności radiowej.

2.

Do nagrań, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 24 oraz art. 26 ust. 1, 2 i 3 pkt 2, 2a i 3 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r.

o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

3.

Wojewoda niszczy nagrania, o których mowa w ust. 1, po upływie terminu, o którym mowa

w ust. 1.

1.

Dyspozytor medyczny wykonuje zadania w ramach stosunku pracy

1)

w podmiocie leczniczym utworzonym przez ministra właściwego do spraw zdrowia w celu

realizacji zadań lotniczych zespołów ratownictwa medycznego na stanowisku dyspozytora

medycznego związanym z dysponowaniem i koordynacją działalności lotniczych zespołów

ratownictwa medycznego oraz innych statków powietrznych będących na wyposażeniu podmiotu,

w tym lotniczego zespołu transportu sanitarnego;

2

na stanowisku dyspozytora medycznego w lokalizacji wskazanej w planie.

1a.

(uchylony)

2.

Dyspozytorem medycznym może być osoba, która

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

posiada wykształcenie wymagane dla pielęgniarki systemu lub ratownika medycznego;

3)

posiada co najmniej 5-letnie doświadczenie w realizacji zadań na stanowisku dyspozytora

medycznego lub w zespole ratownictwa medycznego, lotniczym zespole ratownictwa medycznego,

szpitalnym oddziale ratunkowym, oddziale anestezjologii i intensywnej terapii lub

w izbie przyjęć szpitala posiadającego oddział anestezjologii i intensywnej terapii,

oddział chorób wewnętrznych, oddział chirurgii ogólnej oraz oddział ortopedii lub

ortopedii i traumatologii;

4)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko zdrowiu lub życiu

ludzkiemu;

5

ukończyła kurs uprawniający do pracy na stanowisku dyspozytora medycznego, o którym

mowa w art. 27a ust. 2 pkt 7 lit. b, oraz realizuje obowiązek indywidualnego rozwoju

zawodowego.

2a.

W celu zabezpieczenia prawidłowego funkcjonowania dyspozytorni medycznej wojewoda

wyznacza spośród zatrudnionych dyspozytorów medycznych osoby zapewniające całodobową

obsadę stanowiska głównego dyspozytora medycznego oraz jego zastępcy.

2b.

Głównym dyspozytorem medycznym może być osoba, która

1)

spełnia co najmniej wymagania, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5;

2)

przez okres co najmniej 5 lat w okresie ostatnich 6 lat była zatrudniona na stanowisku

dyspozytora medycznego.

2c.

Zastępcą głównego dyspozytora medycznego może być osoba, która

1)

spełnia wymagania, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5;

2)

przez okres co najmniej 3 lat w okresie ostatnich 4 lat była zatrudniona na stanowisku

dyspozytora medycznego.

2d.

Do zadań głównego dyspozytora medycznego należy

1)

koordynowanie funkcjonowania dyspozytorni medycznej;

2)

współpraca z wojewódzkim koordynatorem ratownictwa medycznego;

3)

koordynacja współpracy dyspozytorów medycznych w przypadku zdarzeń z dużą liczbą poszkodowanych

w obrębie jednej dyspozytorni medycznej;

4)

bieżąca analiza zadań realizowanych przez dyspozytorów medycznych;

5)

bieżąca analiza optymalnego wykorzystania zespołów ratownictwa medycznego;

6)

udzielanie dyspozytorom medycznym niezbędnych informacji i merytorycznej pomocy;

7)

przygotowywanie raportu dobowego z pracy dyspozytorni medycznej.

2e.

Główny dyspozytor medyczny wykonuje zadania, o których mowa w ust. 2d, przy pomocy

zastępcy.

3

Dyspozytor medyczny ma prawo i obowiązek, doskonalenia zawodowego w różnych rodzajach

i formach kształcenia, w szczególności

1)

kursu doskonalącego;

2)

samokształcenia.

3

Dyspozytor medyczny ma prawo i obowiązek

1)

indywidualnego rozwoju zawodowego przez aktualizację wiedzy i umiejętności w ramach

kursu doskonalącego dla dyspozytora medycznego, o którym mowa w art. 27a ust. 2 pkt

7 lit. c;

2)

brać udział w szkoleniach, o których mowa w art. 26a ust. 4 pkt 3.

3a.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

formy samokształcenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 2,

2)

sposób i tryb odbywania doskonalenia zawodowego przez dyspozytorów medycznych,

3)

zakres doskonalenia zawodowego dyspozytorów medycznych,

4)

wzór wniosku o wpis na listę podmiotów uprawnionych do prowadzenia kursu doskonalącego,

5)

sposób potwierdzania dokumentowania i zatwierdzania poszczególnych form doskonalenia

zawodowego dyspozytorów medycznych,

6)

wzór karty doskonalenia zawodowego dyspozytorów medycznych

- uwzględniając zapewnienie jednolitości odbywania doskonalenia zawodowego, szybkości

i jednolitości postępowania oraz przejrzystości wniosku, dokumentowania i zatwierdzania

form doskonalenia zawodowego i karty doskonalenia zawodowego.

5.

(uchylony)

6

Informację o przebiegu indywidualnego rozwoju zawodowego dyspozytora medycznego Krajowe

Centrum Monitorowania Ratownictwa Medycznego, o którym mowa w art. 27a ust. 1, przekazuje

wojewodzie za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

7

Informacja, o której mowa w ust. 6, zawiera

1)

imię i nazwisko dyspozytora medycznego;

2)

oznaczenie urzędu wojewódzkiego;

3)

datę rozpoczęcia okresu edukacyjnego;

4)

dane dotyczące indywidualnego rozwoju zawodowego dyspozytora medycznego

a)

czas trwania kursu doskonalącego dla dyspozytora medycznego, o którym mowa w art.

27a ust. 2 pkt 7 lit. c, i jego temat,

b)

podpis organizatora kształcenia.

1.

Wojewoda zapewnia dostęp do wsparcia psychologicznego dyspozytorów medycznych udzielanego

przez psychologów zatrudnionych na podstawie stosunku pracy w urzędzie wojewódzkim.

2.

Wsparcia psychologicznego udziela dyspozytorowi medycznemu osoba, która spełnia następujące

wymagania

1)

ukończyła 5-letnie jednolite studia magisterskie na kierunku psychologia;

2)

posiada co najmniej 5-letnie doświadczenie zawodowe, w tym

a)

co najmniej 2 lata doświadczenia w interwencji kryzysowej lub w pracy polegającej

na udzielaniu wsparcia osobom wykonującym zawód medyczny lub

b)

co najmniej 3 lata doświadczenia w pracy w Policji, wojsku lub w Państwowej Straży

Pożarnej na stanowisku psychologa.

3.

Wsparcie psychologiczne udzielane dyspozytorowi medycznemu ma na celu

1)

zapobieganie konsekwencjom zdrowotnym stresu zawodowego;

2)

zwiększenie efektywności realizacji zadań przez dyspozytora medycznego.

4.

Zadania psychologa w ramach wsparcia psychologicznego obejmują

1)

udział w procedurze rekrutacji przez weryfikację umiejętności radzenia sobie ze stresem,

stabilności emocjonalnej, odporności psychicznej oraz innych niezbędnych z punktu

widzenia specyfiki pracy kompetencji psychologicznych osób ubiegających się o stanowisko

dyspozytora medycznego;

2)

prewencję skutków stresorów zawodowych;

3)

szkolenia doskonalące dla dyspozytorów medycznych oraz kierownika dyspozytorni medycznej

i zastępcy kierownika dyspozytorni medycznej, w zakresie kompetencji psychologicznych

zapobiegających stresowi na stanowisku pracy oraz służących wypracowaniu umiejętności

radzenia sobie ze stresem zawodowym;

4)

poradnictwo i pomoc psychologiczną w zakresie problemów psychologicznych wpływających

na dobrostan psychiczny dyspozytora medycznego;

5)

interwencje psychologiczne w sytuacjach kryzysowych.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres

zadań psychologa w ramach wsparcia psychologicznego, biorąc pod uwagę konieczność

zapobiegania skutkom psychicznym stresu zawodowego oraz traumatycznego, umożliwienie

sprawnego podejmowania decyzji przez dyspozytorów medycznych przez ograniczanie wpływu

stresu na proces decyzyjny, a także diagnozowanie i zapobieganie występowaniu objawów

wypalenia zawodowego wśród dyspozytorów medycznych.

1.

Pracodawcą dyspozytorów medycznych i psychologów, o których mowa odpowiednio w art.

26 i art. 26a ust. 1, jest urząd wojewódzki.

2.

Wojewoda wykonuje czynności pracodawcy w stosunku do dyspozytorów medycznych i psychologów,

o których mowa odpowiednio w art. 26 i art. 26a ust. 1.

1.

Do zadań dyspozytorów medycznych należy w szczególności

1)

przyjmowanie zgłoszeń alarmowych i powiadomień o zdarzeniach, ustalanie priorytetów

i niezwłoczne dysponowanie zespołów ratownictwa medycznego na miejsce zdarzenia, zgodnie

z przepisami wydanymi na podstawie ust. 5 oraz z uwzględnieniem algorytmu zbierania

wywiadu medycznego, o którym mowa w ust. 6;

2)

przekazywanie niezbędnych informacji osobom udzielającym pierwszej pomocy;

3)

przekazywanie kierującemu akcją medyczną niezbędnych informacji ułatwiających prowadzenie

medycznych czynności ratunkowych na miejscu zdarzenia;

4)

zbieranie aktualnych informacji o dostępnych w rejonie operacyjnym jednostkach systemu,

o których mowa w art. 32 ust. 1, i ich gotowości oraz przekazywanie tych informacji

wojewódzkiemu koordynatorowi ratownictwa medycznego;

5)

zbieranie i archiwizowanie bieżących informacji o zdarzeniach i prowadzonych medycznych

czynnościach ratunkowych;

6)

powiadamianie o zdarzeniu szpitalnych oddziałów ratunkowych lub, jeżeli wymaga tego

sytuacja na miejscu zdarzenia, centrów urazowych lub jednostek organizacyjnych szpitali

wyspecjalizowanych w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa

medycznego;

7)

powiadamianie o zdarzeniu jednostek współpracujących z systemem, o których mowa w

art. 15, jeżeli wymaga tego sytuacja na miejscu zdarzenia;

8)

współpraca oraz wymiana informacji z centrami zarządzania kryzysowego, o których mowa

w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1398 oraz z 2020 r. poz. 148, 284, 374 i 695).

1a.

Wykonywanie zadań dyspozytora medycznego, o których mowa w ust. 1, stanowi udzielanie

świadczeń zdrowotnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.

1b.

Zadania dyspozytora medycznego uwzględniają postanowienia umów międzynarodowych dotyczących

współpracy transgranicznej w zakresie ratownictwa medycznego.

1c.

Do dyspozytorów medycznych zatrudnionych w podmiocie leczniczym utworzonym przez ministra

właściwego do spraw zdrowia, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 1, nie stosuje się

ust. 1 pkt 2 i 4.

2.

W razie konieczności użycia jednostek systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1, spoza

rejonu operacyjnego dyspozytor medyczny powiadamia o tym fakcie wojewódzkiego koordynatora

ratownictwa medycznego.

3.

Wojewódzki koordynator ratownictwa medycznego w celu sprawnego podjęcia medycznych

czynności ratunkowych, ich prowadzenia i zapewnienia kierowania tymi czynnościami

1)

wyznacza dyspozytorów medycznych realizujących zadania określone w ust. 1 pkt 1-4,

6 i 7 dla całego rejonu, którego dotyczy sytuacja określona w ust. 2;

2)

koordynuje działania dysponentów jednostek.

4.

Dysponent jednostki ma obowiązek prowadzić dokumentację medycznych czynności ratunkowych

zgodnie z przepisami o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, ramowe procedury

1)

przyjmowania oraz obsługi zgłoszeń alarmowych i powiadomień o zdarzeniach przez dyspozytora

medycznego,

2)

dysponowania zespołami ratownictwa medycznego

- mając na względzie potrzebę jak najszybszego ustalenia istotnych elementów stanu

faktycznego w trakcie przyjmowania zgłoszenia alarmowego lub powiadomienia o zdarzeniu

oraz zapewnienia odpowiedniego sposobu obsługi tego zgłoszenia lub powiadomienia,

a także zapewnienie wysłania na miejsce zdarzenia właściwego zespołu ratownictwa medycznego.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii ekspertów właściwych w

zakresie medycyny ratunkowej i ratownictwa medycznego, ogłasza, w drodze obwieszczenia,

algorytm zbierania wywiadu medycznego przez dyspozytora medycznego, stanowiący zbiór

pytań kierowanych do osoby dokonującej zgłoszenia, opracowany z uwzględnieniem ramowych

procedur, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 5, zgodnie z aktualną

wiedzą w zakresie medycyny ratunkowej.

1.

Dysponent lotniczych zespołów ratownictwa medycznego będący jednostką nadzorowaną

przez ministra właściwego do spraw zdrowia tworzy komórkę organizacyjną pod nazwą

„Krajowe Centrum Monitorowania Ratownictwa Medycznego”, zwaną dalej „KCMRM”.

2.

Do zadań KCMRM należy

1)

realizowanie zadań powierzonych przez ministra właściwego do spraw zdrowia w zakresie

rozbudowy i modyfikacji SWD PRM;

2)

realizowanie zadań powierzonych przez ministra właściwego do spraw zdrowia w zakresie

administrowania SWD PRM;

3

opracowywanie na zlecenie ministra właściwego do spraw zdrowia opisów przedmiotu zamówienia

oraz specyfikacji istotnych warunków zamówienia do postępowań o udzielenie zamówienia

publicznego na zakup sprzętu do obsługi SWD PRM;

4

uczestniczenie w postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego na zakup sprzętu

do obsługi SWD PRM w specjalistycznych środkach transportu sanitarnego wykorzystywanych

przez zespoły ratownictwa medycznego, na stanowiskach pracy wojewódzkich koordynatorów

ratownictwa medycznego i na stanowiskach pracy dyspozytorów medycznych;

5

opracowanie kryteriów oceny pracy dyspozytora medycznego;

6

monitorowanie przebiegu akcji medycznej w zdarzeniu, którego skutki spowodowały stan

nagłego zagrożenia zdrowotnego znacznej liczby osób;

7

przygotowywanie i prowadzenie

a)

kursu uprawniającego do pracy na stanowisku wojewódzkiego koordynatora ratownictwa

medycznego,

b)

kursu uprawniającego do pracy na stanowisku dyspozytora medycznego,

c)

kursu doskonalącego dla dyspozytora medycznego, odbywanego w ramach rozwoju zawodowego

dyspozytora medycznego;

8

opracowywanie testów do wstępnej kwalifikacji kandydatów ubiegających się o zatrudnienie

na stanowiskach dyspozytorów medycznych i wojewódzkich koordynatorów ratownictwa medycznego.

3.

Finansowanie zadań KCMRM, o których mowa w ust. 2

1)

pkt 1,

2)

pkt 2,

3

pkt 3-5, 7 i 8,

4

pkt 6

- odbywa się z dotacji celowej, z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest

minister właściwy do spraw zdrowia, na podstawie umowy zawartej między ministrem właściwym

do spraw zdrowia a dysponentem lotniczych zespołów ratownictwa medycznego.

4.

Finansowanie wydatków inwestycyjnych związanych w szczególności z budową i wyposażeniem

KCMRM odbywa się z dotacji celowej, z budżetu państwa, z części, której dysponentem

jest minister właściwy do spraw zdrowia.

1.

Kursy, o których mowa w art. 27a ust. 2 pkt 7, odbywają się na podstawie programu,

który zawiera

1)

założenia organizacyjno-programowe określające rodzaj i cel kształcenia oraz czas

jego trwania;

2)

plan nauczania;

3)

wykaz umiejętności wynikowych;

4)

szczegółowy program kursów;

5)

wskazówki metodyczne.

2.

Ukończenie kursu uprawniającego do pracy na stanowisku dyspozytora medycznego ma na

celu uzyskanie umiejętności niezbędnych do realizacji przez dyspozytora medycznego

zadań, o których mowa w art. 27 ust. 1.

3.

Ukończenie kursu doskonalącego dla dyspozytora medycznego ma na celu aktualizację

i doskonalenie posiadanych umiejętności umożliwiających realizację przez dyspozytora

medycznego zadań, o których mowa w art. 27 ust. 1.

4.

Ukończenie kursu uprawniającego do pracy na stanowisku wojewódzkiego koordynatora

ratownictwa medycznego ma na celu uzyskanie niezbędnych umiejętności do realizacji

przez wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego zadań, o których mowa w art.

29 ust. 5.

5.

Programy kursów, o których mowa w art. 27a ust. 2 pkt 7, opracowuje i aktualizuje,

zgodnie z postępem wiedzy, zespół ekspertów powołany przez KCMRM spośród osób legitymujących

się doświadczeniem zawodowym w zakresie medycyny ratunkowej, ratownictwa medycznego

i powiadamiania ratunkowego.

6.

KCMRM przedstawia do zatwierdzenia ministrowi właściwemu do spraw zdrowia opracowane

lub zaktualizowane programy kursów, o których mowa w art. 27a ust. 2 pkt 7.

7.

KCMRM podaje do publicznej wiadomości zatwierdzone programy kursów, o których mowa

w art. 27a ust. 2 pkt 7, przez ich publikację na swojej stronie internetowej.

8.

Nadzór nad realizacją kursów, o których mowa w art. 27a ust. 2 pkt 7, sprawuje minister

właściwy do spraw zdrowia w zakresie

1)

zgodności realizacji zajęć z programami kursów;

2)

prawidłowości prowadzonej dokumentacji przebiegu kursów;

3)

zapewnienia odpowiedniej jakości kursów;

4)

osiągnięcia oczekiwanych wyników kształcenia;

5)

sposobu sprawdzania nabytej wiedzy i umiejętności praktycznych;

6)

określania praw i obowiązków uczestników kursów;

7)

ustalenia zakresu obowiązków kadry dydaktycznej;

8)

przeprowadzenia weryfikacji kwalifikacji kadry dydaktycznej;

9)

sposobu oceny organizacji i przebiegu kursów przez jego uczestników.

9.

Wojewoda, w terminie do dnia 15 października każdego roku, powiadamia KCMRM o liczbie

uczestników, którzy zostaną w roku następnym skierowani na kurs uprawniający do pracy

na stanowisku dyspozytora medycznego.

10.

Do dnia 20 listopada każdego roku KCMRM informuje wojewodę, o którym mowa w ust. 9,

o terminie kursu uprawniającego do pracy na stanowisku dyspozytora medycznego w roku

kolejnym.

11.

Wojewoda, o którym mowa w ust. 9, przekazuje KCMRM listę uczestników kursu uprawniającego

do pracy na stanowisku dyspozytora medycznego zawierającą

1)

imię i nazwisko uczestnika,

2)

numer telefonu kontaktowego uczestnika,

3)

adres poczty elektronicznej uczestnika

- nie później niż na 20 dni przed planowanym dniem rozpoczęcia tego kursu.

12.

Wojewoda, o którym mowa w ust. 9, przekazuje uczestnikowi kursu informację o terminie

i miejscu kursu uprawniającego do pracy na stanowisku dyspozytora medycznego.

13.

Informacje, o których mowa w ust. 9-12, są przekazywane za pomocą środków komunikacji

elektronicznej.

14.

Kurs uprawniający do pracy na stanowisku dyspozytora medycznego kończy się egzaminem

z zakresu wiedzy i umiejętności objętych programem kursu. W przypadku gdy osoba zdająca

nie zda egzaminu lub nie przystąpi do niego, z ważnych przyczyn losowych, może ona

przystąpić do egzaminu w następnym terminie, nie więcej jednak niż 1 raz.

15.

Do egzaminu, o którym mowa w ust. 14, może przystąpić osoba, która uczestniczyła we

wszystkich zajęciach teoretycznych i praktycznych objętych programem kursu uprawniającego

do pracy dyspozytora medycznego.

16.

Egzamin, o którym mowa w ust. 14, składa się z części teoretycznej i praktycznej.

17.

Miejsce i termin egzaminu, o którym mowa w ust. 14, ustala KCMRM.

18.

Egzamin, o którym mowa w ust. 14, jest przeprowadzany przez komisję składającą się

z

1)

konsultanta krajowego w dziedzinie medycyny ratunkowej lub wskazanego przez niego

lekarza systemu jako przewodniczącego;

2)

przedstawiciela KCMRM;

3)

jednej z osób prowadzących zajęcia na kursie uprawniającym do pracy na stanowisku

dyspozytora medycznego.

19.

Członków komisji, o której mowa w ust. 18, powołuje i odwołuje dysponent lotniczych

zespołów ratownictwa medycznego będący jednostką nadzorowaną przez ministra właściwego

do spraw zdrowia.

20.

Do składu komisji, o której mowa w ust. 18, nie może być powołana osoba, która jest

małżonkiem, krewnym lub powinowatym do drugiego stopnia włącznie osoby zdającej egzamin.

21.

Do kursu uprawniającego do pracy na stanowisku wojewódzkiego koordynatora ratownictwa

medycznego oraz kursu doskonalącego dla dyspozytora medycznego przepisy ust. 9-20

stosuje się odpowiednio.

22.

Dyspozytor medyczny i wojewódzki koordynator ratownictwa medycznego przedstawiają

wojewodzie, do wglądu, zaświadczenia o ukończeniu kursów, o których mowa w art. 27a

ust. 2 pkt 7, w terminie 30 dni od dnia wydania zaświadczenia.

23.

Zaświadczenia o ukończeniu kursów, o których mowa w art. 27a ust. 2 pkt 7, są przekazywane

osobom, które odbyły kursy i zdały egzamin z wynikiem pozytywnym, przez KCMRM w postaci

elektronicznej i są ważne przez okres 3 lat od dnia ich wydania.

24.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

ramowe programy kursów, o których mowa w art. 27a ust. 2 pkt 7,

2)

kwalifikacje kadry dydaktycznej,

3)

szczegółowy sposób przeprowadzania egzaminów kończących kursy, o których mowa w art.

27a ust. 2 pkt 7,

4)

wzory zaświadczeń o ukończeniu kursów, o których mowa w art. 27a ust. 2 pkt 7

- mając na uwadze zapewnienie odpowiedniego indywidualnego rozwoju zawodowego, jednolitości

odbywania kursów, szybkości i jednolitości postępowania oraz przygotowania do pracy

na stanowiskach dyspozytora medycznego i wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego,

a także jednolitych standardów postępowania dyspozytorów medycznych i wojewódzkich

koordynatorów ratownictwa medycznego, przestrzegania obowiązujących procedur oraz

przejrzystości dokumentowania i zatwierdzania realizacji obowiązku indywidualnego

rozwoju zawodowego.

(uchylony)

1.

W urzędzie wojewódzkim działają wojewódzcy koordynatorzy ratownictwa medycznego, zatrudnieni

przez wojewodę na podstawie stosunku pracy, w liczbie niezbędnej do zapewnienia całodobowej

realizacji zadań, o których mowa w ust. 5.

2.

Pracodawcą dla wojewódzkich koordynatorów ratownictwa medycznego jest urząd wojewódzki.

3.

Wojewoda wykonuje czynności pracodawcy w stosunku do wojewódzkich koordynatorów ratownictwa

medycznego.

4.

Działalność wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego jest finansowana z budżetu

państwa, z części, której dysponentem jest wojewoda.

5.

Do zadań wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego należy

1)

współpraca z głównym dyspozytorem medycznym i jego zastępcą;

2)

koordynacja współpracy dyspozytorów medycznych w przypadku zdarzeń wymagających użycia

jednostek systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1, spoza jednego rejonu operacyjnego;

3

rozstrzyganie sporów dotyczących przyjęcia osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego

przez szpital od jednostek systemu;

4)

udział w pracach wojewódzkiego zespołu zarządzania kryzysowego;

5)

współpraca z KCMRM oraz innymi wojewódzkimi koordynatorami ratownictwa medycznego;

6)

współpraca oraz wymiana informacji z centrami zarządzania kryzysowego, o których mowa

w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym.

6.

Wojewódzkim koordynatorem ratownictwa medycznego może być

1)

lekarz systemu lub

2)

ratownik medyczny lub pielęgniarka systemu, którzy ukończyli studia drugiego stopnia

i posiadają co najmniej 4-letnie doświadczenie w pracy na stanowisku dyspozytora medycznego

- posiadający ważne zaświadczenie o ukończeniu kursu uprawniającego do pracy na stanowisku

wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego.

7.

Zadania wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego, o których mowa w ust. 5,

uwzględniają postanowienia umów międzynarodowych dotyczących współpracy transgranicznej

w zakresie ratownictwa medycznego.

8.

Wojewódzki koordynator ratownictwa medycznego w celu realizacji zadań, o których mowa

w ust. 5, może żądać od kierownika podmiotu leczniczego lub osoby go zastępującej

informacji dotyczących funkcjonowania podmiotu leczniczego, w skład którego wchodzi

jednostka systemu, o której mowa w art. 32 ust. 1, oraz jednostka organizacyjna szpitala

wyspecjalizowana w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa

medycznego, o której mowa w art. 32 ust. 2.

9.

Kierownik podmiotu leczniczego lub osoby go zastępujące są obowiązane, bez zbędnej

zwłoki, udzielać, na żądanie wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego, informacji

dotyczących funkcjonowania podmiotu leczniczego.

10.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres

zadań wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego, kierując się koniecznością

zapewnienia realizacji zadań, o których mowa w ust. 5.

1.

W przypadku wystąpienia katastrof naturalnych i awarii technicznych w rozumieniu odpowiednio

art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1897) lub gdy w ocenie wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego skutki zdarzenia

mogą spowodować stan nagłego zagrożenia zdrowotnego znacznej liczby osób, koordynator

ten informuje niezwłocznie wojewodę o potrzebie postawienia w stan podwyższonej gotowości

wszystkich lub niektórych podmiotów wykonujących działalność leczniczą, działających

na obszarze danego województwa.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wojewoda może nałożyć, w drodze decyzji administracyjnej,

na podmioty wykonujące działalność leczniczą określone w ust. 1 obowiązek pozostawania

w stanie podwyższonej gotowości w celu przyjęcia osób znajdujących się w stanie nagłego

zagrożenia zdrowotnego.

3.

Decyzji, o której mowa w ust. 2, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

4.

Wojewoda może upoważnić wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego do wydawania

decyzji, o których mowa w ust. 2.

5.

Jeżeli świadczenia opieki zdrowotnej udzielane przez podmioty wykonujące działalność

leczniczą w ramach wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 2, nie są finansowane

przez Narodowy Fundusz Zdrowia na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej,

przepisy art. 19 ust. 2-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych stosuje się odpowiednio.

1.

W celu przeciwdziałania COVID-19 Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, dokonywać

przeniesienia planowanych wydatków budżetowych między częściami i działami budżetu

państwa uwzględniając wysokość oraz rodzaj koniecznego wsparcia i bieżące wykonanie

wydatków w poszczególnych częściach i działach budżetu państwa.

2.

Z budżetu państwa mogą być udzielane właściwym jednostkom samorządu terytorialnego

dotacje celowe na wsparcie realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19.

W przypadku wsparcia realizacji zadań własnych, przepisu art. 128 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nie stosuje się.

1.

Wojewoda jest uprawniony do przeprowadzania kontroli działalności

1)

jednostek współpracujących z systemem, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3-7 i 9,

pod względem spełniania wymagań określonych w art. 15 ust. 1a;

2)

dysponentów jednostek działających na obszarze województwa, pod względem medycznym

oraz zgodności z prawem;

3)

podmiotów prowadzących kursy, pod względem spełniania wymagań określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 13 ust. 8 pkt 1 i 3;

4)

podmiotów prowadzących kursy doskonalące ratowników medycznych, pod względem spełniania

wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 12e.

2.

Do przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 122 ust. 1-5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r.

o działalności leczniczej oraz przepisy wydane na podstawie art. 122 ust. 6 tej ustawy.

1.

Jednostkami systemu są

1)

szpitalne oddziały ratunkowe,

2)

zespoły ratownictwa medycznego, w tym lotnicze zespoły ratownictwa, wchodzące w skład

podmiotu leczniczego będącego samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej albo

jednostką budżetową, albo spółką kapitałową, w której co najmniej 51% udziałów albo

akcji należy do Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego

- zwane dalej „jednostkami systemu”, na których świadczenia zawarto umowy o udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej.

2.

Z systemem współpracują centra urazowe oraz jednostki organizacyjne szpitali wyspecjalizowane

w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego,

które zostały ujęte w planie.

Medyczne czynności ratunkowe są udzielane przez zespół ratownictwa medycznego w ramach

rodzaju działalności leczniczej zgodnego z rodzajem działalności wykonywanej przez

dysponenta jednostki, w którego skład wchodzi ten zespół ratownictwa medycznego.

1.

Szpitalny oddział ratunkowy, centrum urazowe, centrum urazowe dla dzieci oraz jednostka

organizacyjna szpitala wyspecjalizowana w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych

niezbędnych dla ratownictwa medycznego niezwłocznie udzielają niezbędnych świadczeń

opieki zdrowotnej pacjentowi urazowemu, pacjentowi urazowemu dziecięcemu albo osobie

w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.

2.

W razie konieczności szpital, w którym znajduje się szpitalny oddział ratunkowy, centrum

urazowe, centrum urazowe dla dzieci lub jednostka organizacyjna szpitala wyspecjalizowana

w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego

zapewnia niezwłoczny transport sanitarny pacjenta urazowego, pacjenta urazowego dziecięcego

albo osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego do najbliższego zakładu leczniczego

podmiotu leczniczego udzielającego świadczeń opieki zdrowotnej w odpowiednim zakresie.

1.

W szpitalnym oddziale ratunkowym jest prowadzona segregacja medyczna. Segregację medyczną

przeprowadza pielęgniarka systemu, ratownik medyczny lub lekarz systemu.

2

W wyniku przeprowadzonej segregacji medycznej osobie w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego

jest przydzielana jedna z kategorii w pięciostopniowej skali.

3

Informacja o czasie oczekiwania na udzielenie świadczeń zdrowotnych osobom, o których

mowa w ust. 2, jest podawana na wyświetlaczu zbiorczym umieszczonym w obszarze segregacji

medycznej, rejestracji i przyjęć.

4

Do prowadzenia segregacji medycznej wykorzystuje się system zarządzający trybami obsługi

pacjenta w szpitalnym oddziale ratunkowym, w którym są przetwarzane dane osobowe,

w tym dane dotyczące zdrowia pacjenta oraz dane o liczbie osób i czasie oczekiwania

na udzielenie świadczenia zdrowotnego w szpitalnym oddziale ratunkowym, zwany dalej

„TOPSOR”.

5

Administrator TOPSOR zapewnia bezpieczne przetwarzanie danych, w tym kontrolę dostępu

użytkowników TOPSOR do danych, oraz dokumentuje dokonywane przez nich zmiany.

6

Udostępnieniu publicznemu, w szczególności w siedzibie podmiotu leczniczego, na stronie

podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej lub na stronie internetowej podmiotu leczniczego,

podlegają wyłącznie dane o liczbie osób i czasie oczekiwania na udzielenie świadczenia

zdrowotnego w szpitalnym oddziale ratunkowym.

7

Administrator realizuje obowiązek, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia

2016/679, w związku z przetwarzaniem danych osobowych w TOPSOR przez udostępnienie

informacji w siedzibie podmiotu leczniczego, na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji

Publicznej lub na stronie internetowej podmiotu leczniczego.

8

Dane osobowe, o których mowa w ust. 4, podlegają zabezpieczeniom zapobiegającym nadużyciom

lub niezgodnemu z prawem dostępowi lub przekazywaniu polegającym co najmniej na

1)

dopuszczeniu do przetwarzania danych osobowych wyłącznie osób posiadających pisemne

upoważnienie wydane przez administratora;

2)

pisemnym zobowiązaniu osób upoważnionych do przetwarzania danych osobowych do zachowania

ich w tajemnicy.

9

Administrator jest uprawniony do przechowywania danych osobowych przez okres niezbędny

do realizacji zadań wynikających z ustawy, nie dłużej jednak niż przez okres 20 lat

od ich uzyskania. Po upływie tego terminu administrator niszczy przechowywane dane

osobowe w sposób uniemożliwiający ich odczyt.

10

Administrator podejmuje działania mające na celu

1)

zapewnienie ochrony przed nieuprawnionym dostępem do TOPSOR;

2)

zapewnienie integralności danych w TOPSOR;

3)

zapewnienie dostępności TOPSOR dla podmiotów przetwarzających dane w tym systemie;

4)

przeciwdziałanie uszkodzeniom TOPSOR;

5)

określenie zasad bezpieczeństwa przetwarzanych danych, w tym danych osobowych;

6)

określenie zasad zgłaszania naruszenia ochrony danych osobowych;

7)

zapewnienie rozliczalności w TOPSOR.

11

Administratorem danych przetwarzanych w TOPSOR jest Narodowy Fundusz Zdrowia.

12

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

minimalną funkcjonalność oraz minimalne wymagania techniczne, a także administrowanie

TOPSOR,

2)

warunki organizacyjno-techniczne gromadzenia, przetwarzania i pobierania danych zgromadzonych

w TOPSOR

- uwzględniając konieczność zapewnienia współpracy systemu informatycznego wykorzystywanego

przez dysponenta jednostki z TOPSOR oraz umożliwienia powszechnej dostępności danych,

przy zachowaniu odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa tych danych.

13

Zadania administratora, o którym mowa w ust. 11, mogą być finansowane w formie dotacji

celowej z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy do

spraw zdrowia, na podstawie umowy zawartej między ministrem właściwym do spraw zdrowia

a Narodowym Funduszem Zdrowia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 5 pkt 7 lit. a, c oraz d, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu

ogłoszenia, z mocą od dnia 31 lipca 2015 r.;

2)

art. 5 pkt 5 lit. b, pkt 21, pkt 22 lit. a, pkt 27 lit. b tiret pierwsze i pkt 28,

art. 9 pkt 7 lit. a oraz art. 27, które wchodzą w życie z dniem 30 września 2019 r.;

3)

art. 10 pkt 1 lit. a, który wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2019 r.;

4)

art. 1 pkt 2 w zakresie art. 45 ust. 2d, art. 4 pkt 4 lit. i, art. 5 pkt 15 lit. b,

pkt 24 lit. b, pkt 27 lit. b tiret drugie, art. 10 pkt 2 i pkt 4 lit. b, art. 11 pkt

1 i 2 oraz art. 16 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2020 r.;

5)

art. 4 pkt 1, pkt 2 lit. a tiret drugie oraz lit. b w zakresie art. 95b ust. 4, pkt

3 lit. a w zakresie art. 96 ust. 1 pkt 4, pkt 4 lit. a tiret pierwsze, lit. b, c oraz

k, pkt 6 lit. b, art. 5 pkt 9 lit. b, art. 9 pkt 5 lit. a tiret drugie w zakresie

art. 7 ust. 1 pkt 10 i lit. b, pkt 6 lit. a tiret drugie w zakresie art. 7a ust. 1

pkt 9 oraz pkt 11 lit. a tiret drugie w zakresie art. 12 ust. 1 pkt 3e, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zadania szpitalnych oddziałów ratunkowych,

1a)

szczegółowe warunki prowadzenia segregacji medycznej w szpitalnych oddziałach ratunkowych,

2)

szczegółowe wymagania dotyczące lokalizacji szpitalnych oddziałów ratunkowych w strukturze

szpitala oraz warunków technicznych,

3)

minimalne wyposażenie, organizację oraz minimalne zasoby kadrowe szpitalnych oddziałów

ratunkowych

- uwzględniając konieczność zapewnienia osobom w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego

odpowiednich świadczeń opieki zdrowotnej.

(uchylony)

1.

Zespoły ratownictwa medycznego dzielą się na

1)

zespoły specjalistyczne, w skład których wchodzą co najmniej trzy osoby uprawnione

do wykonywania medycznych czynności ratunkowych, w tym lekarz systemu oraz pielęgniarka

systemu lub ratownik medyczny;

2)

zespoły podstawowe, w skład których wchodzą co najmniej dwie osoby uprawnione do wykonywania

medycznych czynności ratunkowych, w tym pielęgniarka systemu lub ratownik medyczny.

2.

Zespół ratownictwa medycznego jest wyposażony w specjalistyczny środek transportu

sanitarnego, spełniający cechy techniczne i jakościowe określone w Polskich Normach

przenoszących europejskie normy zharmonizowane.

3.

W skład zespołów, o których mowa w ust. 1, wchodzi kierowca, w przypadku gdy żaden

z członków zespołów ratownictwa medycznego nie spełnia warunków, o których mowa w

art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami

(Dz. U. z 2019 r. poz. 341, 622, 1287 i 2020).

4.

Kierownikiem zespołu ratownictwa medycznego, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jest lekarz

systemu.

5

Kierownikiem zespołu ratownictwa medycznego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, może być

osoba wskazana przez dysponenta jednostki, będąca ratownikiem medycznym lub pielęgniarką

systemu, która posiada doświadczenie w udzielaniu świadczeń zdrowotnych w zespole

ratownictwa medycznego, lotniczym zespole ratownictwa medycznego lub szpitalnym oddziale

ratunkowym, w wymiarze co najmniej 5000 godzin w okresie ostatnich 5 lat.

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

1.

Lotniczy zespół ratownictwa medycznego składa się co najmniej z trzech osób, w tym

co najmniej z: jednego pilota zawodowego, lekarza systemu oraz ratownika medycznego

lub pielęgniarki systemu.

2.

Lotniczy zespół ratownictwa medycznego jest wyposażony w specjalistyczny środek transportu

sanitarnego, spełniający cechy techniczne i jakościowe określone w Polskich Normach

przenoszących europejskie normy zharmonizowane oraz wymogi określone w ustawie z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze.

1.

Oznaczenia systemu używają jednostki systemu, o których mowa w art. 32 ust. 1.

2.

(uchylony)

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór graficzny systemu, będący jego oznaczeniem,

2)

sposób oznakowania

a)

jednostek systemu,

b)

kierującego akcją medyczną, osób wykonujących medyczne czynności ratunkowe oraz ratowników

z jednostek współpracujących z systemem, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 9,

3)

wymagania w zakresie umundurowania członków zespołu ratownictwa medycznego

- uwzględniając zapewnienie możliwości rozpoznania rodzaju funkcji i zadań wykonywanych

w systemie przez oznaczone osoby i jednostki.

Z systemem współdziałają uczelnie medyczne, placówki kształcenia ustawicznego dorosłych,

stowarzyszenia lekarskie o zasięgu ogólnokrajowym prowadzące działalność w zakresie

medycyny ratunkowej - w zakresie edukacji i przygotowywania kadr systemu, opracowywania

zaleceń proceduralnych funkcjonowania systemu, inicjowania i realizacji zadań naukowo-badawczych

w zakresie medycyny ratunkowej, oceny jakości systemu oraz wytyczania kierunków jego

rozwoju.

W centrum urazowym świadczenia zdrowotne, o których mowa w art. 39c ust. 1, są udzielane

pacjentowi urazowemu przez zespół lekarzy posiadających tytuł specjalisty, zwany dalej

„zespołem urazowym”.

Centrum urazowe

1)

zabezpiecza, w zakresie świadczeń zdrowotnych, o których mowa w art. 39c ust. 1, populację

nie mniejszą niż 1 mln mieszkańców, zamieszkującą obszar pozwalający na dotarcie z

miejsca zdarzenia do centrum urazowego w ciągu 1,5 godziny;

2)

współpracuje z uczelnią medyczną w rozumieniu ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce lub inną uczelnią publiczną, która utworzyła lub prowadzi podmiot leczniczy prowadzący

szpital;

3)

zapewnia działanie w swojej strukturze specjalistycznych oddziałów zabiegowych i pracowni

diagnostycznych

a)

oddziału anestezjologii i intensywnej terapii, zapewniającego gotowość co najmniej

dwóch stanowisk intensywnej terapii do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentowi

urazowemu,

b)

bloku operacyjnego, zapewniającego stałą gotowość co najmniej jednej sali operacyjnej

do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentowi urazowemu,

c)

pracowni endoskopii diagnostycznej i zabiegowej, czynnej całą dobę,

d)

oddziałów, w szczególności

-

chirurgii ogólnej lub obrażeń wielonarządowych,

-

ortopedii i traumatologii narządu ruchu,

-

neurochirurgii lub chirurgii ogólnej z profilem neurotraumatologii,

-

chirurgii naczyń lub chirurgii ogólnej z profilem chirurgii naczyń;

4)

zapewnia dostęp do pracowni diagnostyki laboratoryjnej i obrazowej, czynnej całą dobę;

5)

zapewnia dostępność do świadczeń zdrowotnych udzielanych przez lekarza posiadającego

tytuł specjalisty w dziedzinie kardiochirurgii lub torakochirurgii w czasie nie dłuższym

niż 30 minut od chwili stwierdzenia okoliczności uzasadniających udzielanie takich

świadczeń;

6)

dysponuje lądowiskiem lub lotniskiem dla śmigłowca ratunkowego, zlokalizowanym w takiej

odległości, aby możliwe było przyjęcie pacjenta urazowego, bez pośrednictwa specjalistycznych

środków transportu sanitarnego.

1.

Centrum urazowe przyjmuje, kompleksowo diagnozuje i wielospecjalistycznie leczy pacjenta

urazowego, zgodnie z aktualną wiedzą medyczną w zakresie leczenia ciężkich, mnogich

lub wielonarządowych obrażeń ciała.

2.

Centrum urazowe, po zakończeniu udzielania świadczeń zdrowotnych, o których mowa w

ust. 1, kieruje pacjenta urazowego do innego oddziału szpitala, w którym znajduje

się centrum urazowe lub do zakładu leczniczego innego podmiotu leczniczego w celu

kontynuowania leczenia lub rehabilitacji.

3.

Zespół urazowy zaleca wskazania co do dalszego leczenia lub rehabilitacji pacjenta

urazowego w oddziale szpitala lub w zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego, o których

mowa w ust. 2, właściwych ze względu na jego stan zdrowia.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania organizacyjne centrum urazowego, w zakresie minimalnego wyposażenia

diagnostycznego oraz technicznego,

2)

minimalne zasoby kadrowe zespołu urazowego,

3)

kryteria kwalifikacji osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego do leczenia w

centrum urazowym,

4)

sposób postępowania z pacjentem urazowym

- uwzględniając konieczność zapewnienia pacjentowi urazowemu odpowiednich świadczeń

opieki zdrowotnej.

W centrum urazowym dla dzieci świadczenia zdrowotne, o których mowa w art. 39g ust.

1, są udzielane pacjentowi urazowemu dziecięcemu przez zespół lekarzy posiadających

tytuł specjalisty, zwany dalej „zespołem urazowym dziecięcym”, określony w przepisach

wydanych na podstawie art. 39h.

Centrum urazowe dla dzieci

1)

zabezpiecza, w zakresie świadczeń zdrowotnych, o których mowa w art. 39g ust. 1, populację

nie mniejszą niż 1 mln mieszkańców, zamieszkującą obszar pozwalający na dotarcie z

miejsca zdarzenia do centrum urazowego dla dzieci w ciągu 1,5 godziny;

2)

współpracuje z uczelnią medyczną w rozumieniu ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce lub inną uczelnią publiczną, która utworzyła lub prowadzi podmiot leczniczy prowadzący

szpital;

3)

zapewnia działanie w swojej strukturze specjalistycznych oddziałów zabiegowych

a)

oddziału anestezjologii i intensywnej terapii, zapewniającego gotowość co najmniej

dwóch stanowisk intensywnej terapii do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentowi

urazowemu dziecięcemu,

b)

bloku operacyjnego, zapewniającego stałą gotowość co najmniej jednej sali operacyjnej

do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentowi urazowemu dziecięcemu,

c)

oddziału chirurgii dziecięcej oraz oddziałów lub specjalistów neurochirurgii lub neurotraumatologii,

ortopedii i traumatologii narządu ruchu;

4)

zapewnia dostęp do pracowni diagnostyki laboratoryjnej i obrazowej, endoskopii diagnostycznej

i zabiegowej czynnej całą dobę;

5)

zapewnia dostępność do świadczeń zdrowotnych udzielanych przez lekarza posiadającego

specjalizację II stopnia lub tytuł specjalisty w dziedzinie kardiochirurgii lub chirurgii

klatki piersiowej w czasie nie dłuższym niż 30 minut od chwili stwierdzenia okoliczności

uzasadniających udzielanie takich świadczeń;

6)

zapewnia dostępność do świadczeń zdrowotnych udzielanych przez lekarza posiadającego

specjalizację II stopnia lub tytuł specjalisty w dziedzinie chirurgii szczękowo-twarzowej

w czasie nie dłuższym niż 12 godzin od chwili stwierdzenia okoliczności uzasadniających

udzielanie takich świadczeń;

7

dysponuje lądowiskiem lub lotniskiem dla śmigłowca ratunkowego, zlokalizowanym w takiej

odległości, aby możliwe było przyjęcie pacjenta urazowego dziecięcego, bez pośrednictwa

specjalistycznego środka transportu sanitarnego.

1.

Centrum urazowe dla dzieci przyjmuje, kompleksowo diagnozuje i wielospecjalistycznie

leczy pacjenta urazowego dziecięcego, zgodnie z aktualną wiedzą medyczną w zakresie

leczenia ciężkich, mnogich lub wielonarządowych obrażeń ciała.

2.

Centrum urazowe dla dzieci, po zakończeniu udzielania świadczeń zdrowotnych, o których

mowa w ust. 1, kieruje pacjenta urazowego dziecięcego do innego oddziału szpitala,

w którym znajduje się centrum urazowe dla dzieci, lub do zakładu leczniczego innego

podmiotu leczniczego w celu kontynuowania leczenia lub rehabilitacji.

3.

Zespół urazowy dziecięcy zaleca wskazania co do dalszego leczenia lub rehabilitacji

pacjenta urazowego dziecięcego w oddziale szpitala lub w zakładzie leczniczym podmiotu

leczniczego, o których mowa w ust. 2, właściwych ze względu na jego stan zdrowia.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania organizacyjne centrum urazowego dla dzieci, w zakresie minimalnego

wyposażenia diagnostycznego oraz technicznego,

2)

minimalne zasoby kadrowe zespołu urazowego dziecięcego,

3)

kryteria kwalifikacji osoby do ukończenia 18. roku życia będącej w stanie nagłego

zagrożenia zdrowotnego do leczenia w centrum urazowym dla dzieci,

4)

sposób postępowania z pacjentem urazowym dziecięcym

- uwzględniając konieczność zapewnienia pacjentowi urazowemu dziecięcemu odpowiednich

świadczeń opieki zdrowotnej.

1.

Akcja medyczna rozpoczyna się w momencie przyjęcia zgłoszenia alarmowego lub powiadomienia

o zdarzeniu przez dyspozytora medycznego.

2.

Zespół ratownictwa medycznego po przybyciu na miejsce zdarzenia niezwłocznie rozpoczyna

medyczne czynności ratunkowe.

1.

Kierującym akcją medyczną jest kierownik zespołu ratownictwa medycznego.

2.

W przypadku gdy do zdarzenia został zadysponowany więcej niż jeden zespół ratownictwa

medycznego, dyspozytor medyczny wyznacza kierującego akcją medyczną spośród kierowników

zespołów ratownictwa medycznego zadysponowanych na miejsce zdarzenia.

3.

Podczas prowadzenia medycznych czynności ratunkowych kierujący akcją medyczną pozostaje

w stałym kontakcie z dyspozytorem medycznym wskazanym przez głównego dyspozytora medycznego

lub z głównym dyspozytorem medycznym.

4.

Do zadań kierującego akcją medyczną należy

1)

w przypadku nieobecności na miejscu zdarzenia podmiotów krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego,

o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej, dokonanie weryfikacji warunków panujących na miejscu zdarzenia ze szczególnym uwzględnieniem

zagrożeń panujących na miejscu zdarzenia;

2)

koordynowanie działań realizowanych przez osoby wykonujące medyczne czynności ratunkowe

oraz udzielające kwalifikowanej pierwszej pomocy na miejscu zdarzenia;

3)

współpraca z dyspozytorem medycznym w zakresie ustalania kierunku transportu osób

w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego z miejsca zdarzenia oraz zapotrzebowania na

zespoły ratownictwa medycznego na miejscu zdarzenia;

4)

współpraca z kierującym działaniem ratowniczym, o którym mowa w art. 25 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej;

5)

współpraca z koordynatorem zabezpieczenia pod względem medycznym imprezy masowej,

o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych;

6)

współpraca z kierującym działaniami antyterrorystycznymi, o którym mowa w art. 18 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 796).

1.

Podczas zdarzeń, w których prowadzone są także działania w zakresie gaszenia pożarów,

ratownictwa chemicznego, ekologicznego lub technicznego, kierowanie jest prowadzone

przez kierującego działaniem ratowniczym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, kierujący akcją medyczną koordynuje medyczne

czynności ratunkowe i wspomaga kierującego działaniem ratowniczym.

2a.

W sytuacji wystąpienia zdarzeń o charakterze terrorystycznym w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych kierujący akcją medyczną koordynuje medyczne czynności ratunkowe i wspomaga kierującego

działaniami antyterrorystycznymi, o którym mowa w art. 41 ust. 4 pkt 6.

3.

Członkowie zespołów ratownictwa medycznego wskazanych do realizacji umów międzynarodowych

dotyczących współpracy transgranicznej w zakresie ratownictwa medycznego, zgodnie

z planem, o którym mowa w art. 21, są obowiązani do przestrzegania postanowień tych

umów.

4.

Do członków zespołów ratownictwa medycznego udzielających świadczeń czasowo i okazjonalnie

wyłącznie w ramach umów międzynarodowych zawartych z państwem członkowskim Unii Europejskiej

w celu współpracy transgranicznej w zakresie ratownictwa medycznego nie stosuje się

przepisów art. 31-38 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych

nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

oraz stowarzyszeń będących, zgodnie z postanowieniami ich statutów, towarzystwami

naukowo-lekarskimi albo towarzystwami naukowymi o zasięgu ogólnokrajowym wpisanymi

do Krajowego Rejestru Sądowego, ogłasza, w drodze obwieszczenia, standardy postępowania

zespołu ratownictwa medycznego i kierującego akcją medyczną, zgodnie z aktualną wiedzą

medyczną w zakresie medycyny ratunkowej.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia uwzględnia w obwieszczeniu, o którym mowa w ust.

1, konieczność ustalenia kolejności udzielania pomocy poszczególnym osobom w stanie

nagłego zagrożenia zdrowotnego (segregacji medycznej), ich transportu i udzielania

wsparcia psychicznego tym osobom.

1.

Zespół ratownictwa medycznego transportuje osobę w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego

do najbliższego, pod względem czasu dotarcia, szpitalnego oddziału ratunkowego lub

do szpitala wskazanego przez dyspozytora medycznego lub wojewódzkiego koordynatora

ratownictwa medycznego.

2.

(uchylony)

3.

Zespół ratownictwa medycznego nie transportuje osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego

do jednostki organizacyjnej szpitala wyspecjalizowanej w zakresie udzielania świadczeń

zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego, która zgodnie z harmonogramem,

o którym mowa w art. 21a ust. 1, nie udziela świadczeń w warunkach zwiększonej gotowości.

W przypadku gdy u osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego zostanie stwierdzony

stan, który wymaga transportu z miejsca zdarzenia bezpośrednio do szpitala, w którym

znajduje się centrum urazowe lub centrum urazowe dla dzieci, albo do jednostki organizacyjnej

szpitala wyspecjalizowanej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych

dla ratownictwa medycznego, lub gdy tak zadecyduje kierownik zespołu ratownictwa medycznego,

osobę w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego transportuje się bezpośrednio do szpitala,

w którym znajduje się odpowiednie centrum albo jednostka organizacyjna szpitala wyspecjalizowana

w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego,

wskazanego przez dyspozytora medycznego lub wojewódzkiego koordynatora ratownictwa

medycznego. W przypadku transportu poza obszar działania dyspozytorni medycznej transport

koordynuje wojewódzki koordynator ratownictwa medycznego.

Odmowa przyjęcia osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, pacjenta urazowego

albo pacjenta urazowego dziecięcego przez szpital od jednostek systemu skutkuje zastosowaniem

kary umownej określonej w umowie o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej lub niezwłocznym

rozwiązaniem tej umowy

1.

Zadania zespołów ratownictwa medycznego, z wyłączeniem lotniczych zespołów ratownictwa

medycznego, w tym wynikające z umów międzynarodowych, są finansowane z budżetu państwa

z części, których dysponentami są poszczególni wojewodowie.

2

W przypadku gdy dysponent jednostki zatrudnia dyspozytora medycznego albo zawiera

z nim umowę cywilnoprawną, koszt medycznych czynności ratunkowych wykonywanych przez

zespół ratownictwa medycznego uwzględnia koszty związane z funkcjonowaniem tego dyspozytora

medycznego.

2

Koszty funkcjonowania dyspozytorni medycznej oraz wsparcia psychologicznego dyspozytorów

medycznych są finansowane z budżetu państwa, z części, których dysponentami są poszczególni

wojewodowie.

2a.

Kalkulacji rocznych kosztów finansowania dyspozytorni medycznej dokonuje się z uwzględnieniem

kryterium, o którym mowa w art. 21 ust. 3 pkt 10 lit. a tiret drugie, z podziałem

na

1)

koszty osobowe;

2)

koszty eksploatacyjne;

3)

koszty administracyjno-gospodarcze;

4)

odpis amortyzacyjny z wyłączeniem amortyzacji dokonywanej od aktywów trwałych zakupionych

z budżetu ministra właściwego do spraw zdrowia.

3.

Wojewodowie, do dnia 15 marca roku poprzedzającego rok budżetowy, przedstawiają ministrowi

właściwemu do spraw zdrowia założenia dotyczące finansowania

1)

zespołów ratownictwa medycznego,

2)

wsparcia psychologicznego dyspozytorów medycznych,

3)

dyspozytorni medycznych

- z wyodrębnieniem środków na realizację umów międzynarodowych dotyczących współpracy

transgranicznej w zakresie ratownictwa medycznego - w przypadku realizowania przez

zespoły ratownictwa medycznego w danym województwie tych umów.

4.

Na podstawie założeń, o których mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw zdrowia,

do dnia 6 maja roku poprzedzającego rok budżetowy, przedstawia ministrowi właściwemu

do spraw finansów publicznych propozycję wysokości środków na finansowanie zadań,

o których mowa w ust. 1, wraz z podziałem tych środków między poszczególne województwa.

5.

W celu ustalenia propozycji wysokości środków na finansowanie zadań, o których mowa

w ust. 1, z uwzględnieniem podziału tych środków między poszczególne województwa,

minister właściwy do spraw zdrowia wydziela środki na realizację umów międzynarodowych,

a następnie kolejno oblicza

1)

dla każdego województwa - sumę

a)

iloczynu liczby zespołów podstawowych w tym województwie i wskaźnika kosztów całodobowego

utrzymania zespołu podstawowego stanowiącego 0,75 kosztów całodobowego utrzymania

zespołu specjalistycznego oraz

b)

liczby zespołów specjalistycznych

- zwaną dalej „unormowaną liczbą zespołów”;

2)

sumę unormowanej liczby zespołów łącznie dla wszystkich województw;

3)

dla każdego województwa - udział procentowy unormowanej liczby zespołów w sumie, o

której mowa w pkt 2.

6.

Liczby zespołów, o których mowa w ust. 5 pkt 1, ustala się na podstawie planów, uwzględniając

współczynniki stanowiące stosunek okresu funkcjonowania zespołu ratownictwa medycznego

w danym roku do całego roku.

7.

W terminie określonym w art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych, minister właściwy do spraw finansów publicznych przekazuje Prezesowi Narodowego

Funduszu Zdrowia informację o wysokości środków na finansowanie, o którym mowa w ust.

1, które będą ujęte w projekcie ustawy budżetowej.

8.

Wysokość środków na finansowanie zadań, o których mowa w ust. 1, dla danego województwa

stanowi sumę środków na realizację zadań zespołów ratownictwa medycznego wynikających

z umów międzynarodowych w tym województwie oraz iloczynu ogólnej kwoty środków planowanych

na zadania zespołów ratownictwa medycznego pomniejszonych o środki wydzielone zgodnie

z ust. 5 na realizację zadań wynikających z umów międzynarodowych i udziału procentowego,

o którym mowa w ust. 5 pkt 3.

1.

Świadczenia opieki zdrowotnej udzielane przez szpitalne oddziały ratunkowe oraz jednostki

organizacyjne szpitali wyspecjalizowane w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych

niezbędnych dla ratownictwa medycznego są finansowane na zasadach i w trybie określonych

w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych, w ramach środków określonych w planie finansowym Narodowego Funduszu Zdrowia.

2.

Finansowanie świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych pacjentowi urazowemu lub pacjentowi

urazowemu dziecięcemu odbywa się oddzielnie dla każdego zakresu tych świadczeń, na

zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych, w ramach środków określonych w planie finansowym Narodowego Funduszu Zdrowia.

1.

Działalność lotniczych zespołów ratownictwa medycznego jest finansowana w formie dotacji

podmiotowej z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy

do spraw zdrowia.

2.

Do zadań lotniczego zespołu ratownictwa medycznego należy wykonywanie medycznych czynności

ratunkowych.

3.

Warunkiem finansowania, o którym mowa w ust. 1, jest zapewnienie ciągłej gotowości

lotniczego zespołu ratownictwa medycznego do wykonywania medycznych czynności ratunkowych

w zakresie określonym w umowie, o której mowa w ust. 5.

4.

Kalkulacja kosztów działalności lotniczych zespołów ratownictwa medycznego dokonywana

jest z uwzględnieniem kosztów bezpośrednich i pośrednich, a w szczególności

1)

kosztów osobowych;

2)

kosztów eksploatacyjnych;

3)

kosztów administracyjno-gospodarczych;

4)

odpisu amortyzacyjnego z wyłączeniem amortyzacji dokonywanej od aktywów trwałych,

na które podmiot otrzymał dotację budżetową.

5.

Finansowanie, o którym mowa w ust. 1, odbywa się na podstawie umowy zawartej między

ministrem właściwym do spraw zdrowia a podmiotem leczniczym utworzonym przez ministra

właściwego do spraw zdrowia w celu realizacji zadań lotniczych zespołów ratownictwa

medycznego.

6.

(uchylony)

7.

(uchylony)

8.

(uchylony)

9.

Lotnicze zespoły ratownictwa medycznego mogą wykonywać zadania ratownicze w ramach

służby poszukiwania i ratownictwa lotniczego (ASAR).

10.

Zadania, o których mowa w ust. 9, są finansowane ze środków przeznaczonych na funkcjonowanie

ASAR.

1.

Wojewoda powierza przeprowadzenie postępowania o zawarcie umów z dysponentami zespołów

ratownictwa medycznego na wykonywanie zadań zespołów ratownictwa medycznego, zawieranie

i rozliczanie wykonania tych umów dyrektorowi właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego

Funduszu Zdrowia. Kontrolę realizacji umów wykonuje Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia

na zasadach określonych w dziale IIIA ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych.

2.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia zawiera umowy, o których

mowa w ust. 1, na rejony operacyjne, na podstawie planu oraz w ramach środków przewidzianych

w budżecie państwa, w części, której dysponentem jest wojewoda, ujętych w planie finansowym

Narodowego Funduszu Zdrowia.

3.

Środki na finansowanie umów, o których mowa w ust. 1, wojewoda przekazuje Narodowemu

Funduszowi Zdrowia w formie dotacji celowej w trybie i na zasadach określonych w przepisach

o finansach publicznych w celu zapewnienia finansowania zadań zespołów ratownictwa

medycznego na terenie właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia.

4.

Koszty medycznych czynności ratunkowych wykonanych w roku poprzednim mogą być pokrywane

ze środków finansowych przekazanych Narodowemu Funduszowi Zdrowia, w formie dotacji

celowej, w roku następnym.

5.

Do postępowania w sprawie zawarcia umów, o których mowa w ust. 1, ich zawierania,

rozliczania i kontroli stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych.

5a.

Dysponenci zespołów ratownictwa medycznego mogą wspólnie ubiegać się o zawarcie umowy

na wykonywanie zadań zespołów ratownictwa medycznego w rejonie operacyjnym.

6.

Dyrektor właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia informuje wojewodę

o wszelkich nieprawidłowościach związanych z wykonywaniem umów, o których mowa w ust.

1, przez zespoły ratownictwa medycznego.

7.

Dyrektor właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, działając

w porozumieniu z wojewodą, może rozwiązać umowę na wykonywanie medycznych czynności

ratunkowych w związku z niewywiązywaniem się lub nienależytym wywiązywaniem się zespołów

ratownictwa medycznego z obowiązków wynikających z zawartej umowy.

W przypadku stanu zagrożenia epidemicznego, stanu epidemii albo w razie niebezpieczeństwa

szerzenia się zakażenia lub choroby zakaźnej, które może stanowić zagrożenie dla zdrowia

publicznego, w szczególności wystąpienia choroby szczególnie niebezpiecznej lub wysoce

zakaźnej, o których mowa w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób

zakaźnych u ludzi, wojewoda może zawrzeć dodatkową umowę na finansowanie zadań zespołów

ratownictwa medycznego związanych z zabezpieczeniem wybranych miejsc lub dokonania

czynności wykraczających poza zadania określone w planie, z dysponentem zespołów ratownictwa

medycznego. Do tej umowy nie stosuje się przepisów o zamówieniach publicznych.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, inni właściwi ministrowie, podmiot tworzący podmiot

leczniczy, wojewodowie oraz jednostki samorządu terytorialnego mogą finansować lub

dofinansować nakłady na inwestycje związane z działalnością

1)

zespołów ratownictwa medycznego - w liczbie właściwej dla zapewnienia parametrów czasu

określonych w art. 24;

2)

szpitalnych oddziałów ratunkowych oraz centrów urazowych;

3)

stanowisk pracy dyspozytorów medycznych.

2.

Finansowanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, dokonywane jest także na podstawie

programów wieloletnich ustanawianych przez Radę Ministrów na zasadach określonych

w przepisach o finansach publicznych, dotyczących rozwoju ratownictwa medycznego,

w formie dotacji celowej z budżetu państwa na rzecz właściwego dysponenta jednostki.

(pominięte)

1.

W 2009 r. na podstawie założeń, o których mowa w art. 46 ust. 3, minister właściwy

do spraw zdrowia, do dnia 15 stycznia 2009 r., przedstawia ministrowi właściwemu do

spraw finansów publicznych wysokość środków na finansowanie zadań, o których mowa

w art. 46 ust. 1, wraz z podziałem tych środków pomiędzy poszczególne województwa.

2.

W celu ustalenia wysokości środków na finansowanie zespołów ratownictwa medycznego

pomiędzy poszczególne województwa należy kolejno obliczyć

1)

dla każdego województwa - sumę

a)

iloczynu liczby zespołów podstawowych w tym województwie i wskaźnika kosztów całodobowego

utrzymania zespołu podstawowego stanowiącego 0,75 kosztów całodobowego utrzymania

zespołu specjalistycznego oraz

b)

liczby zespołów specjalistycznych

- zwaną dalej „unormowaną liczbą zespołów”;

2)

sumę unormowanej liczby zespołów łącznie dla wszystkich województw;

3)

dla każdego województwa - udział procentowy unormowanej liczby zespołów w sumie, o

której mowa w pkt 2.

3.

Wysokość środków na finansowanie zespołów ratownictwa medycznego dla danego województwa

stanowi iloczyn środków ustalonych w ustawie budżetowej z przeznaczeniem na finansowanie

zadań zespołów ratownictwa medycznego i udziału procentowego, o którym mowa w ust.

2 pkt 3.

4.

Na rok 2009 liczby zespołów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, ustala się na podstawie

planów, o których mowa w art. 21, uwzględniając współczynniki stanowiące stosunek

okresu funkcjonowania zespołu ratownictwa medycznego w danym roku do całego roku.

1.

Do dnia 31 grudnia 2020 r. lekarzem systemu może być lekarz posiadający

1)

(uchylony)

2)

3000 godzin w wykonywaniu zawodu lekarza w szpitalnym oddziale ratunkowym, zespole

ratownictwa medycznego, lotniczym zespole ratownictwa medycznego lub izbie przyjęć

szpitala.

2.

Lekarz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jest obowiązany rozpocząć szkolenie specjalizacyjne

w dziedzinie medycyny ratunkowej do dnia 1 stycznia 2018 r.

3.

W przypadku niespełnienia wymogu, o którym mowa w ust. 2, lekarz przestaje być lekarzem

systemu, o którym mowa w ust. 1.

1.

Osoby, które przed dniem

1)

wejścia w życie ustawy uzyskały tytuł zawodowy

a)

„ratownik medyczny”,

b)

licencjata na kierunku (specjalności) ratownictwo medyczne,

2)

1 października 2008 r. rozpoczęły studia wyższe na kierunku innym niż ratownictwo

medyczne i uzyskały tytuł zawodowy licencjata w zakresie (specjalności) ratownictwa

medycznego

- stają się z dniem wejścia w życie ustawy ratownikami medycznymi w rozumieniu niniejszej

ustawy. Przepisy art. 12 stosuje się odpowiednio.

2.

Z dniem wejścia w życie ustawy ratownicy jednostek współpracujących z systemem, o

których mowa w art. 15, stają się ratownikami w rozumieniu niniejszej ustawy.

3.

Osoba zatrudniona na stanowisku dyspozytora medycznego w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy, niespełniająca wymagania określonego w art. 26 ust. 2 pkt 2 może pełnić tę

funkcję po tym dniu. Osoba ta ma obowiązek realizacji indywidualnego rozwoju zawodowego,

o którym mowa w art. 26 ust. 3.

(pominięty)

(pominięty)

(uchylony)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

(pominięty)

Tracą moc ustawy

1)

z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(Dz. U. poz. 1207, z późn. zm.;

2)

z dnia 6 grudnia 2002 r. o świadczeniu usług ratownictwa medycznego

(Dz. U. poz. 2073, z 2003 r. poz. 920 oraz z 2004 r. poz. 2135).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r., z wyjątkiem

1)

art. 64, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia

2)

art. 18-22, 49 i 60, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 8, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2009 r.;

4)

art. 52 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 2 stycznia 2008 r.