Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 grudnia 2019 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce

Ustawa określa zasady funkcjonowania systemu szkolnictwa wyższego i nauki.

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Misją systemu szkolnictwa wyższego i nauki jest prowadzenie najwyższej jakości kształcenia

oraz działalności naukowej, kształtowanie postaw obywatelskich, a także uczestnictwo

w rozwoju społecznym oraz tworzeniu gospodarki opartej na innowacjach.

1.

Podstawą systemu szkolnictwa wyższego i nauki jest wolność nauczania, twórczości artystycznej,

badań naukowych i ogłaszania ich wyników oraz autonomia uczelni.

2.

System szkolnictwa wyższego i nauki funkcjonuje z poszanowaniem standardów międzynarodowych,

zasad etycznych i dobrych praktyk w zakresie kształcenia i działalności naukowej oraz

z uwzględnieniem szczególnego znaczenia społecznej odpowiedzialności nauki.

1.

Działalność naukowa obejmuje badania naukowe, prace rozwojowe oraz twórczość artystyczną.

2.

Badania naukowe są działalnością obejmującą

1)

badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające przede wszystkim

na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i obserwowalnych faktów bez nastawienia

na bezpośrednie zastosowanie komercyjne;

2)

badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy oraz

umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów lub usług lub

wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń.

3.

Prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie

dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych

lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych,

ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej

rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter

ulepszeń.

4.

Twórczość artystyczna jest działalnością obejmującą działania twórcze w sztuce, której

efektem jest stanowiące wkład w rozwój kultury dzieło artystyczne materialne lub niematerialne,

w tym także artystyczne wykonanie.

1.

Badania naukowe i prace rozwojowe prowadzi się w dziedzinach nauki i dyscyplinach

naukowych, a twórczość artystyczną - w dziedzinie sztuki i dyscyplinach artystycznych.

2.

Kształcenie prowadzi się w dziedzinach nauki i dyscyplinach naukowych lub dziedzinie

sztuki i dyscyplinach artystycznych.

3.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki określi, w drodze rozporządzenia,

klasyfikację dziedzin nauki i dyscyplin naukowych oraz dyscyplin artystycznych, mając

na uwadze systematykę dziedzin i dyscyplin przyjętą przez Organizację Współpracy Gospodarczej

i Rozwoju (OECD), bezpieczeństwo państwa, konieczność dochowania zobowiązań międzynarodowych

Rzeczypospolitej Polskiej oraz cele, których realizacji służy klasyfikacja.

1.

Rada Ministrów określa politykę naukową państwa.

2.

Polityka naukowa państwa jest dokumentem strategicznym wskazującym priorytety w zakresie

funkcjonowania systemu szkolnictwa wyższego i nauki.

3.

Realizacja polityki naukowej państwa podlega ewaluacji nie rzadziej niż raz na 5 lat.

1.

System szkolnictwa wyższego i nauki tworzą

1)

uczelnie;

2)

federacje podmiotów systemu szkolnictwa wyższego i nauki, zwane dalej „federacjami”;

3)

Polska Akademia Nauk, działająca na podstawie ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej Akademii Nauk

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1183, 1655 i 2227), zwana dalej „PAN”;

4)

instytuty naukowe PAN, działające na podstawie ustawy, o której mowa w pkt 3, zwane

dalej „instytutami PAN”;

5)

instytuty badawcze, działające na podstawie ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1350 i 2227);

6)

międzynarodowe instytuty naukowe utworzone na podstawie odrębnych ustaw działające

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwane dalej „instytutami międzynarodowymi”;

6a

Centrum Łukasiewicz, działające na podstawie ustawy z dnia 21 lutego 2019 r. o Sieci Badawczej Łukasiewicz

(Dz. U. poz. 534 i 2227);

6b

instytuty działające w ramach Sieci Badawczej Łukasiewicz, zwane dalej „instytutami

Sieci Łukasiewicz”;

7)

Polska Akademia Umiejętności, zwana dalej „PAU”;

8)

inne podmioty prowadzące głównie działalność naukową w sposób samodzielny i ciągły.

2.

Na rzecz systemu szkolnictwa wyższego i nauki działają

1)

Narodowa Agencja Wymiany Akademickiej, działająca na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. o Narodowej Agencji Wymiany Akademickiej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1582), zwana dalej „NAWA”;

2)

Narodowe Centrum Badań i Rozwoju, działające na podstawie ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1770 i 2020), zwane dalej „NCBiR”;

3)

Narodowe Centrum Nauki, działające na podstawie ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Nauki

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1384), zwane dalej „NCN”;

4

Agencja Badań Medycznych, działająca na podstawie ustawy z dnia 21 lutego 2019 r. o Agencji Badań Medycznych

(Dz. U. poz. 447).

1.

Przepisów działów II-IV, działu VI rozdziału 1 oraz działów VII-IX i XII-XIV nie stosuje

się do uczelni i wyższych seminariów duchownych prowadzonych przez kościoły i inne

związki wyznaniowe, z wyjątkiem Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II,

chyba że ustawa lub umowa między Radą Ministrów a władzami kościoła lub innego związku

wyznaniowego stanowi inaczej.

2.

Ustawy nie stosuje się do uczelni i filii utworzonych przez uczelnie zagraniczne,

z wyjątkiem art. 47.

1.

Uczelnia posiada osobowość prawną.

2.

Uczelnia jest autonomiczna na zasadach określonych w ustawie.

3.

Uczelnia prowadzi studia na co najmniej jednym kierunku.

4.

Uczelnia prowadzi działalność w swojej siedzibie, a w przypadku gdy siedziba znajduje

się na obszarze związku metropolitalnego - na tym obszarze. Uczelnia może prowadzić

działalność poza siedzibą albo tym obszarem - w swojej filii.

5.

Organy władzy publicznej mogą podejmować rozstrzygnięcia dotyczące uczelni tylko w

przypadkach przewidzianych w ustawach.

1.

Pracownicy uczelni, doktoranci i studenci stanowią wspólnotę uczelni.

2.

Członkowi wspólnoty uczelni przysługuje czynne prawo wyborcze w uczelni.

1.

Podstawowymi zadaniami uczelni są

1)

prowadzenie kształcenia na studiach;

2)

prowadzenie kształcenia na studiach podyplomowych lub innych form kształcenia;

3)

prowadzenie działalności naukowej, świadczenie usług badawczych oraz transfer wiedzy

i technologii do gospodarki;

4)

prowadzenie kształcenia doktorantów;

5)

kształcenie i promowanie kadr uczelni;

6)

stwarzanie osobom niepełnosprawnym warunków do pełnego udziału w

a)

procesie przyjmowania na uczelnię w celu odbywania kształcenia,

b)

kształceniu,

c)

prowadzeniu działalności naukowej;

7)

wychowywanie studentów w poczuciu odpowiedzialności za państwo polskie, tradycję narodową,

umacnianie zasad demokracji i poszanowanie praw człowieka;

8)

stwarzanie warunków do rozwoju kultury fizycznej studentów;

9)

upowszechnianie i pomnażanie osiągnięć nauki i kultury, w tym przez gromadzenie i

udostępnianie zbiorów bibliotecznych, informacyjnych i archiwalnych;

10)

działanie na rzecz społeczności lokalnych i regionalnych.

2.

Podstawowym zadaniem uczelni zawodowej jest również prowadzenie kształcenia specjalistycznego.

3.

Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 3, 4 i pkt 6 lit. c, nie są podstawowymi zadaniami

uczelni zawodowej.

4.

Zadaniem uczelni publicznej prowadzącej kształcenie w zakresie nauk medycznych lub

nauk o zdrowiu albo w zakresie nauk weterynaryjnych może być także uczestniczenie

w sprawowaniu opieki medycznej albo weterynaryjnej w zakresie i formach określonych

w przepisach o działalności leczniczej albo przepisach o zakładach leczniczych dla

zwierząt.

5.

Uczelnia może prowadzić domy studenckie i stołówki studenckie.

Do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Uczelnia może prowadzić działalność gospodarczą wyodrębnioną organizacyjnie i finansowo

od działalności polegającej na wykonywaniu zadań, o których mowa w art. 11, w zakresie

i formach określonych w statucie, w szczególności przez tworzenie spółek kapitałowych.

1.

Uczelnia jest

1)

uczelnią publiczną, jeżeli jest utworzona przez organ państwa;

2)

uczelnią niepubliczną, jeżeli jest utworzona przez osobę fizyczną albo osobę prawną

inną niż jednostka samorządu terytorialnego albo państwowa albo samorządowa osoba

prawna, zwaną dalej „założycielem”.

2.

Uczelnia jest uczelnią akademicką albo zawodową.

Tworzy się Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego.

1.

Ilekroć w ustawach zmienianych w art. 1-5 oraz art. 7-9 jest mowa o szkole doktorskiej,

należy przez to rozumieć, do dnia 31 grudnia 2023 r., również studia doktoranckie,

o których mowa w przepisach ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2183, z późn. zm..

2.

W okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia 31 grudnia 2023 r. doktorantom,

którzy rozpoczęli studia doktoranckie przed rokiem akademickim 2019/2020, wydaje się

zaświadczenia, o których mowa w art. 144 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy zmienianej w art.

1, na zasadach określonych w art. 148a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, z tym że w tych zaświadczeniach zawiera się informacje o dyscyplinie

naukowej albo artystycznej.

1

Uczelnia jest uczelnią akademicką, jeżeli prowadzi działalność naukową i posiada kategorię

naukową A+, A albo B+ w co najmniej 1 dyscyplinie naukowej albo artystycznej.

2.

Uczelnia akademicka prowadzi studia pierwszego stopnia oraz studia drugiego stopnia

lub jednolite studia magisterskie.

3.

Uczelnia akademicka może prowadzić kształcenie doktorantów.

4.

Uczelnia prowadząca kształcenie specjalistyczne, która stała się uczelnią akademicką,

prowadzi je na dotychczasowych zasadach, z tym że nie prowadzi przyjęć na to kształcenie.

Likwiduje się Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego w Warszawie utworzone na

podstawie przepisów dotychczasowych.

1.

Zatwierdzenia jednostek naukowych na podstawie art. 151 ust. 4 ustawy zmienianej w

art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, w drodze decyzji wydanych przez ministra właściwego

do spraw szkolnictwa wyższego i nauki przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

zachowują ważność na okresy określone w tych decyzjach.

2.

Do decyzji, o których mowa w ust. 1, przepisów o przedłużeniu okresu zatwierdzenia

jednostki naukowej nie stosuje się.

1

Uczelnia jest uczelnią zawodową, jeżeli prowadzi kształcenie uwzględniające potrzeby

otoczenia społeczno-gospodarczego oraz nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 14

ust. 1.

2.

Uczelnia zawodowa prowadzi kształcenie na studiach wyłącznie o profilu praktycznym.

3.

Uczelnia zawodowa prowadzi studia pierwszego stopnia.

4.

Uczelnia zawodowa może prowadzić

1)

studia drugiego stopnia;

2)

jednolite studia magisterskie;

3)

kształcenie specjalistyczne.

5

Uczelnia akademicka może złożyć do ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego

i nauki, zwanego dalej „ministrem”, wniosek o zakwalifikowanie jej do grupy uczelni

zawodowych.

6

W terminie 30 dni minister, w drodze decyzji administracyjnej, może zakwalifikować

uczelnię do grupy uczelni zawodowych.

7

Uczelnia akademicka, która w wyniku ewaluacji jakości działalności naukowej nie spełnia

warunku, o którym mowa w art. 14 ust. 1, staje się uczelnią zawodową w dniu, w którym

decyzje o przyznaniu tej uczelni kategorii naukowych stały się ostateczne.

8

Uczelnia, która stała się uczelnią zawodową, dostosowuje prowadzone kształcenie na

studiach do wymagania określonego w ust. 2, w terminie 12 miesięcy od dnia zaprzestania

spełniania warunku, o którym mowa w art. 14 ust. 1, albo doręczenia decyzji o zakwalifikowaniu

do grupy uczelni zawodowych.

9

Uczelnia prowadząca kształcenie doktorantów, która stała się uczelnią zawodową, zaprzestaje

kształcenia doktorantów z końcem roku akademickiego, w którym zaprzestała spełniać

warunek, o którym mowa w art. 14 ust. 1, albo doręczono jej decyzję o zakwalifikowaniu

do grupy uczelni zawodowych. Przepisy art. 206 stosuje się.

1.

Wyraz „akademia” jest zastrzeżony dla nazwy uczelni akademickiej.

2.

Wyraz „politechnika” jest zastrzeżony dla nazwy uczelni akademickiej posiadającej

kategorię naukową A+, A albo B+ w co najmniej 2 dyscyplinach w zakresie nauk inżynieryjnych

i technicznych.

3.

Wyraz „uniwersytet” jest zastrzeżony dla nazwy uczelni akademickiej posiadającej kategorię

naukową A+, A albo B+ w co najmniej 6 dyscyplinach naukowych lub artystycznych, zwanych

dalej „dyscyplinami”, zawierających się w co najmniej 3 dziedzinach nauki lub sztuki,

zwanych dalej „dziedzinami”.

4.

W przypadku uzyskania kategorii naukowej skutkującej koniecznością zmiany nazwy uczelni

na zasadach określonych w ust. 1-3, uczelnia może posługiwać się nazwą dotychczasową.

1.

W postępowaniach wszczętych w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do

dnia 1 października 2019 r., które zostaną zakończone do tego dnia, nie stosuje się

wymogu związanego z zatwierdzeniem jednostki prowadzącej studia na potrzeby przyjmowania

cudzoziemców w celu podjęcia lub kontynuacji studiów, o którym mowa w art. 64a ust.

1 lub art. 144 ust. 1 lub ust. 3 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

2.

W postępowaniach wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i w postępowaniach

wszczętych w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, które nie zostaną

zakończone do dnia 1 października 2019 r., stosuje się wymóg związany z zatwierdzeniem

jednostki prowadzącej studia na potrzeby przyjmowania cudzoziemców w celu podjęcia

lub kontynuacji studiów, o którym mowa w art. 64a ust. 1 lub art. 144 ust. 1 lub ust.

3 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

3.

Do mobilności studenta w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia

1 października 2019 r. nie stosuje się przepisu art. 149b ust. 1 pkt 5 ustawy zmienianej

w art. 1 w zakresie dotyczącym obowiązku posiadania przez jednostkę prowadzącą studia

zatwierdzenia na potrzeby przyjmowania cudzoziemców w celu podjęcia lub kontynuacji

studiów.

1.

Organami uczelni

1)

publicznej - są rada uczelni, rektor i senat;

2)

niepublicznej - są rektor i senat.

2.

Statut uczelni może przewidywać również inne organy uczelni.

„Do dnia poprzedzającego dzień wejścia w życie przepisów, o których mowa w art. 23

pkt 2

1.

Do zadań rady uczelni należy

1)

opiniowanie projektu strategii uczelni;

2)

opiniowanie projektu statutu;

3)

monitorowanie gospodarki finansowej uczelni;

4)

monitorowanie zarządzania uczelnią;

5)

wskazywanie kandydatów na rektora, po zaopiniowaniu przez senat;

6)

opiniowanie sprawozdania z realizacji strategii uczelni;

7)

wykonywanie innych zadań określonych w statucie.

2.

W ramach monitorowania gospodarki finansowej rada uczelni

1)

opiniuje plan rzeczowo-finansowy;

2)

zatwierdza sprawozdanie z wykonania planu rzeczowo-finansowego;

3)

zatwierdza sprawozdanie finansowe.

3.

W ramach wykonywania zadań rada uczelni może żądać wglądu do dokumentów uczelni.

4.

Wykonując czynności związane z zadaniami, o których mowa w ust. 1 i 2, członkowie

rady uczelni kierują się dobrem uczelni i działają na jej rzecz.

5.

Rada uczelni składa senatowi roczne sprawozdanie z działalności.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy

1)

pracownicy zatrudnieni w Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego w Warszawie utworzonym

na podstawie przepisów dotychczasowych stają się pracownikami Centrum Medycznego Kształcenia

Podyplomowego;

2)

regulaminy określające prawa i obowiązki stron stosunków pracy nawiązanych w Centrum

Medycznym Kształcenia Podyplomowego w Warszawie utworzonym na podstawie przepisów

dotychczasowych zachowują moc w Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego do czasu

ich zmiany w trybie określonym w przepisach prawa pracy;

3)

dyrektor Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego w Warszawie utworzonego na podstawie

przepisów dotychczasowych staje się dyrektorem Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego,

a zastępcy dyrektora Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego w Warszawie stają

się zastępcami dyrektora Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego;

4)

kwestor Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego w Warszawie utworzonego na podstawie

przepisów dotychczasowych staje się kwestorem Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego;

5)

doktoranci Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego w Warszawie utworzonego na

podstawie przepisów dotychczasowych stają się doktorantami Centrum Medycznego Kształcenia

Podyplomowego;

6)

osoby niebędące doktorantami, które wszczęły przewody doktorskie w Centrum Medycznym

Kształcenia Podyplomowego w Warszawie utworzonym na podstawie przepisów dotychczasowych,

kontynuują wszczęte przewody w Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego;

7)

słuchacze studiów podyplomowych i kursów dokształcających Centrum Medycznego Kształcenia

Podyplomowego w Warszawie utworzonego na podstawie przepisów dotychczasowych stają

się słuchaczami studiów podyplomowych i kursów dokształcających Centrum Medycznego

Kształcenia Podyplomowego;

8)

osoby, które rozpoczęły szkolenie specjalizacyjne w Centrum Medycznym Kształcenia

Podyplomowego w Warszawie utworzonym na podstawie przepisów dotychczasowych, kontynuują

wszczęte szkolenie specjalizacyjne w Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego;

9)

akty wewnętrzne wydane przez dyrektora Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego

w Warszawie utworzonego na podstawie przepisów dotychczasowych stają się aktami wewnętrznymi

Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego.

2.

Z dniem wejścia w życie ustawy jednostki organizacyjne Centrum Medycznego Kształcenia

Podyplomowego w Warszawie utworzonego na podstawie przepisów dotychczasowych stają

się jednostkami organizacyjnymi Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego.

3.

Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego zachowuje uprawnienia do prowadzenia studiów

doktoranckich i studiów podyplomowych, które przed dniem wejścia w życie ustawy przysługiwały

Centrum Medycznemu Kształcenia Podyplomowego w Warszawie utworzonemu na podstawie

przepisów dotychczasowych.

4.

Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego zachowuje uprawnienia do nadawania stopni

doktora i doktora habilitowanego, które przed dniem wejścia w życie ustawy przysługiwały

Centrum Medycznemu Kształcenia Podyplomowego w Warszawie utworzonemu na podstawie

przepisów dotychczasowych.

5.

Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego zachowuje kategorię naukową przyznaną Centrum

Medycznemu Kształcenia Podyplomowego w Warszawie utworzonemu na podstawie przepisów

dotychczasowych, przed dniem wejścia w życie ustawy, nie dłużej niż do czasu przyznania

kategorii naukowej w ramach najbliższej kompleksowej oceny jakości działalności naukowej

i badawczo-rozwojowej przeprowadzonej po dniu wejścia w życie ustawy.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców przekazuje Komendantowi Głównemu Straży Granicznej

i Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego zawiadomienia

1)

jednostki przyjmującej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej,

które wydało cudzoziemcowi dokument pobytowy, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a

rozporządzenia nr 1030/2002, wydany przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej

i zawierający adnotację „ICT” - o których mowa w art. 139n ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej

w art. 1,

2)

jednostki prowadzącej studia mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

- o których mowa w art. 149b ust. 1 pkt 5 ustawy zmienianej w art. 1,

3)

jednostki naukowej mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - o których

mowa w art. 156b ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1,

4)

jednostki naukowej mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - o których

mowa w art. 169a ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1

-

które wpłynęły przed dniem wejścia w życie przepisów, o których mowa w art. 23 pkt

2.

1.

W skład rady uczelni wchodzi

1)

6 albo 8 osób powoływanych przez senat;

2)

przewodniczący samorządu studenckiego.

2.

Osoby spoza wspólnoty uczelni stanowią co najmniej 50% osób, o których mowa w ust.

1 pkt 1.

„2. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 148a ust. 2 ustawy

zmienianej w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 148a ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, jednak nie dłużej niż przez

6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Członkiem rady uczelni może być osoba, która

1)

ma pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

korzysta z pełni praw publicznych;

3)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

4)

nie była karana karą dyscyplinarną;

5)

w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r. nie pracowała w organach

bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. z 2019 r. poz. 430, 399, 447, 534 i 1571), nie pełniła w nich służby ani nie współpracowała z tymi organami;

6)

posiada wykształcenie wyższe - w przypadku członków rady uczelni, o których mowa w

art. 19 ust. 1 pkt 1;

7)

nie ukończyła 67. roku życia do dnia rozpoczęcia kadencji.

2.

Do członków rad uczelni nie stosuje się przepisów art. 19 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1302, 1309, 1571 i 1655).

3.

Członkostwa w radzie uczelni nie można łączyć z pełnieniem funkcji organu tej lub

innej uczelni, członkostwem w radzie innej uczelni ani zatrudnieniem w administracji

publicznej.

4.

Członkostwo w radzie uczelni wygasa w przypadku śmierci, rezygnacji z członkostwa,

niezłożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów, zwanego dalej „oświadczeniem lustracyjnym”, informacji, o której mowa w art. 7 ust.

3a tej ustawy, zwanej dalej „informacją lustracyjną”, lub zaprzestania spełniania

wymagań określonych w ust. 1.

5.

Wygaśnięcie członkostwa w radzie uczelni stwierdza przewodniczący senatu.

6.

W przypadku ustania członkostwa w radzie uczelni, senat niezwłocznie powołuje nowego

członka na okres do końca kadencji.

1.

Kadencja rady uczelni trwa 4 lata i rozpoczyna się w dniu 1 stycznia roku następującego

po roku, w którym rozpoczęła się kadencja senatu.

2.

Ta sama osoba może być członkiem rady uczelni nie więcej niż przez 2 następujące po

sobie kadencje. Okresu, o którym mowa w art. 20 ust. 6, nie wlicza się do liczby tych

kadencji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r., z wyjątkiem art. 18 ust. 3, który

wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Przewodniczącym rady uczelni jest jej członek pochodzący spoza wspólnoty uczelni,

wybrany przez senat.

2.

Rada uczelni uchwala regulamin określający tryb jej funkcjonowania.

3.

Rada uczelni podejmuje uchwały na posiedzeniach w obecności co najmniej połowy statutowej

liczby członków.

4.

Członkowi rady uczelni, o którym mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1, przysługuje miesięczne

wynagrodzenie, którego wysokość nie może przekroczyć 67% minimalnego miesięcznego

wynagrodzenia zasadniczego dla profesora w uczelni publicznej określonego w przepisach

wydanych na podstawie art. 137 ust. 2, zwanego dalej „wynagrodzeniem profesora”. Wysokość

wynagrodzenia ustala senat.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1

1)

pkt 32 lit. e w zakresie art. 144 ust. 4-17, pkt 42 lit. e-i oraz pkt 52 w zakresie

art. 157a ust. 6-18 i art. 157g ust. 5-17, które wchodzą w życie po upływie 3 dni

od dnia ogłoszenia;

2)

pkt 4 w zakresie art. 22 ust. 1 pkt 8a lit. h i lit. i tiret piąte, pkt 27 lit. d

w zakresie art. 139n ust. 6-12, pkt 40 w zakresie art. 149b ust. 6-12, pkt 50 w zakresie

art. 156b ust. 6-12, pkt 62 w zakresie 169a ust. 6-12 oraz pkt 79 w zakresie art.

430 ust. 2 pkt 6b lit. c, które wchodzą w życie po upływie 90 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Do zadań rektora należą sprawy dotyczące uczelni, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych

przez ustawę lub statut do kompetencji innych organów uczelni.

2.

Do zadań rektora należy w szczególności

1)

reprezentowanie uczelni;

2)

zarządzanie uczelnią;

3)

przygotowywanie projektu statutu oraz projektu strategii uczelni;

4)

składanie sprawozdania z realizacji strategii uczelni;

5)

wykonywanie czynności z zakresu prawa pracy;

6)

powoływanie osób do pełnienia funkcji kierowniczych w uczelni i ich odwoływanie;

7)

prowadzenie polityki kadrowej w uczelni;

8)

tworzenie studiów na określonym kierunku, poziomie i profilu;

9)

tworzenie szkół doktorskich;

10)

prowadzenie gospodarki finansowej uczelni;

11)

zapewnianie wykonywania przepisów obowiązujących w uczelni.

3.

Rektor nadaje regulamin organizacyjny, który określa

1)

strukturę organizacyjną uczelni oraz podział zadań w ramach tej struktury;

2)

organizację oraz zasady działania administracji uczelni.

4.

Od decyzji administracyjnych wydawanych przez rektora służy wniosek o ponowne rozpatrzenie

sprawy.

5.

Powołanie osoby do pełnienia funkcji kierowniczej, do której zakresu obowiązków należą

sprawy studenckie lub sprawy doktorantów, wymaga uzgodnienia odpowiednio z samorządem

studenckim lub samorządem doktorantów. Niezajęcie stanowiska przez samorząd w terminie

wskazanym w statucie uważa się za wyrażenie zgody.

6.

Rektor ponosi odpowiedzialność za swoje działania na zasadach określonych w ustawie

oraz w przepisach odrębnych.

1.

Rektorem może być osoba, która spełnia wymagania określone w art. 20 ust. 1 pkt 1-6,

a w uczelni publicznej - która także posiada co najmniej stopień doktora oraz spełnia

wymaganie określone w art. 20 ust. 1 pkt 7. Statut może przewidywać dodatkowe wymagania

dla rektora.

2.

Rektora uczelni

1)

publicznej - wybiera kolegium elektorów;

2)

niepublicznej - powołuje założyciel albo wybiera senat albo inny określony w statucie

organ uczelni, o którym mowa w art. 17 ust. 2.

3.

Wybór rektora jest dokonywany bezwzględną większością głosów.

4.

O wynikach wyborów albo powołaniu rektora zawiadamia ministra w przypadku uczelni

1)

publicznej - przewodniczący kolegium elektorów;

2)

niepublicznej - założyciel, przewodniczący senatu albo inny organ, który dokonał wyboru.

5.

Do wygaśnięcia mandatu rektora stosuje się odpowiednio przepis art. 20 ust. 4.

6.

Wygaśnięcie mandatu rektora uczelni

1)

publicznej - stwierdza przewodniczący kolegium elektorów;

2)

niepublicznej - stwierdza założyciel.

7.

W przypadku wygaśnięcia mandatu rektora, nowego rektora na okres do końca kadencji

w uczelni

1)

publicznej - wybiera kolegium elektorów;

2)

niepublicznej - powołuje założyciel albo wybiera senat albo inny określony w statucie

organ uczelni, o którym mowa w art. 17 ust. 2.

8

W okresie od dnia stwierdzenia wygaśnięcia mandatu do dnia wyboru albo powołania rektora

obowiązki rektora pełni osoba wskazana w statucie uczelni, a w przypadku braku wskazania

takiej osoby najstarszy członek senatu posiadający co najmniej stopień doktora.

9.

Pierwszego rektora uczelni

1)

publicznej - powołuje minister na okres roku i nawiązuje z nim stosunek pracy oraz

wyznacza termin na zorganizowanie i przeprowadzenie wyborów do senatu;

2)

niepublicznej - powołuje założyciel.

10.

Osoba wybrana albo powołana do pełnienia funkcji rektora jest zatrudniana w uczelni

jako podstawowym miejscu pracy w rozumieniu ustawy nie później niż z dniem rozpoczęcia

kadencji. Do zatrudnienia tej osoby nie stosuje się przepisu art. 119 ust. 1.

1.

Skład kolegium elektorów w uczelni publicznej oraz tryb wyboru jego członków określa

statut, przy czym nie mniej niż 20% składu stanowią studenci i doktoranci. Liczbę

studentów i doktorantów ustala się proporcjonalnie do liczebności obu tych grup w

uczelni, z tym że każda z tych grup jest reprezentowana przez co najmniej jednego

przedstawiciela.

2.

Członkiem kolegium elektorów może być osoba, która spełnia wymagania określone w art.

20 ust. 1 pkt 1-5 i 7.

3.

Do członków kolegium elektorów przepisy art. 20 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

4.

Tryb powołania do kolegium elektorów studentów i doktorantów oraz czas trwania ich

członkostwa w kolegium elektorów określa odpowiednio regulamin samorządu studenckiego

oraz regulamin samorządu doktorantów.

5.

Kadencja kolegium elektorów trwa 4 lata.

1.

Kadencja rektora uczelni publicznej trwa 4 lata i rozpoczyna się w dniu 1 września

roku, w którym został wybrany.

2.

Ta sama osoba może być rektorem uczelni publicznej nie więcej niż przez 2 następujące

po sobie kadencje. Okresu, o którym mowa w art. 24 ust. 7 i ust. 9 pkt 1, nie wlicza

się do liczby tych kadencji.

3.

W przypadku niedokonania wyboru rektora przed dniem, o którym mowa w ust. 1, przepis

art. 24 ust. 8 stosuje się odpowiednio.

1.

Rektor uczelni publicznej może być odwołany przez kolegium elektorów większością co

najmniej 3/4 głosów w obecności co najmniej 2/3 jego statutowego składu.

2.

Wniosek o odwołanie rektora uczelni publicznej może być zgłoszony przez senat większością

co najmniej 1/2 głosów statutowego składu albo przez radę uczelni.

3.

Rektor uczelni niepublicznej może być odwołany przez założyciela.

4.

W przypadku odwołania rektora przepis art. 24 ust. 8 stosuje się odpowiednio.

1.

Do zadań senatu należy

1)

uchwalanie statutu;

2)

uchwalanie regulaminu studiów;

3)

uchwalanie strategii uczelni i zatwierdzanie sprawozdania z jej realizacji;

4)

powoływanie i odwoływanie członków rady uczelni;

5)

opiniowanie kandydatów na rektora;

6)

przeprowadzanie oceny funkcjonowania uczelni;

7)

formułowanie rekomendacji dla rady uczelni i rektora w zakresie wykonywanych przez

nich zadań;

8)

nadawanie stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki;

9)

nadawanie tytułu doktora honoris causa;

10)

ustalanie warunków, trybu oraz terminu rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji na studia

i na kształcenie specjalistyczne;

11)

ustalanie programów studiów, studiów podyplomowych i kształcenia specjalistycznego;

12)

ustalanie programów kształcenia w szkołach doktorskich;

13)

określanie sposobu potwierdzania efektów uczenia się;

14)

wskazywanie kandydatów do instytucji przedstawicielskich środowiska szkolnictwa wyższego

i nauki;

15)

wykonywanie zadań związanych z

a)

przypisywaniem poziomów Polskiej Ramy Kwalifikacji, zwanej dalej „PRK”, do kwalifikacji

nadawanych po ukończeniu studiów podyplomowych,

b)

włączeniem do Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji kwalifikacji nadawanych po ukończeniu

studiów podyplomowych i innych form kształcenia

-

zgodnie z ustawą z dnia 22 grudnia 2015 r. o Zintegrowanym Systemie Kwalifikacji

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2153 i 2245 oraz z 2019 r. poz. 534 i 1287);

16)

wykonywanie innych zadań określonych w statucie.

2.

Ustalenie programu studiów wymaga zasięgnięcia opinii samorządu studenckiego. W przypadku

bezskutecznego upływu terminu określonego w statucie, wymóg zasięgnięcia opinii uważa

się za spełniony.

3.

Jeżeli statut uczelni niepublicznej tak stanowi, statut może być nadany przez założyciela

albo inny określony w statucie organ uczelni, o którym mowa w art. 17 ust. 2.

4.

Zadanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 8, może być wykonywane przez inny określony w

statucie organ uczelni, o którym mowa w art. 17 ust. 2. Statut może określić tylko

jeden organ w zakresie danej dyscypliny, a w przypadku uczelni spełniającej warunek,

o którym mowa w art. 185 ust. 3 - w zakresie danej dziedziny.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 9 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 88, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 11, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 8, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.;

4)

art. 1 pkt 49-52 i 89, art. 2 pkt 10 i 12, art. 4, art. 9, art. 13 ust. 2 pkt 2 i

art. 14 ust. 2 pkt 1, które wchodzą w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia;

5)

art. 1 pkt 82 lit. a i b, art. 2 pkt 17 oraz art. 12, które wchodzą w życie z dniem

20 lutego 2021 r.;

6)

art. 1 pkt 12 w zakresie art. 26c § 5 pkt 2 lit. b oraz pkt 13 w zakresie art. 26ca

§ 3 pkt 2 lit. b, które wchodzą w życie po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia;

7)

art. 1 pkt 55, art. 2 pkt 16 lit. b, art. 13 ust. 2 pkt 4 oraz art. 14 ust. 2 pkt

3, które wchodzą w życie po upływie 24 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

W skład senatu wchodzą

1)

w publicznej uczelni akademickiej

a)

profesorowie i profesorowie uczelni, którzy stanowią nie mniej niż 50% składu senatu,

b)

studenci i doktoranci, którzy stanowią nie mniej niż 20% składu senatu,

c)

nauczyciele akademiccy zatrudnieni na stanowiskach innych niż określone w lit. a i

pracownicy niebędący nauczycielami akademickimi, którzy stanowią nie mniej niż 25%

składu senatu;

2)

w publicznej uczelni zawodowej

a)

nauczyciele akademiccy posiadający co najmniej stopień doktora, którzy stanowią nie

mniej niż 50% składu senatu,

b)

studenci, którzy stanowią nie mniej niż 20% składu senatu,

c)

nauczyciele akademiccy nieposiadający stopnia doktora i pracownicy niebędący nauczycielami

akademickimi, którzy stanowią nie mniej niż 25% składu senatu.

2.

Liczbę studentów i doktorantów ustala się proporcjonalnie do liczebności obu tych

grup w uczelni, z tym że każda z tych grup jest reprezentowana przez co najmniej jednego

przedstawiciela.

3.

Osoby należące do grup, o których mowa w ust. 1, wybierają członków senatu ze swojego

grona. Kandydata może zgłosić każdy członek wspólnoty uczelni. Wybory są tajne.

4.

Członkiem senatu może być osoba, która spełnia wymagania określone w art. 20 ust.

1 pkt 1-5 i 7.

5.

Do członków senatu przepisy art. 20 ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio.

1.

Kadencja senatu trwa 4 lata i rozpoczyna się w dniu 1 września.

2.

W uczelni publicznej ta sama osoba może być członkiem senatu nie więcej niż przez

2 następujące po sobie kadencje.

3.

Tryb wyboru do senatu studenta i doktoranta oraz czas trwania jego członkostwa w senacie

określa odpowiednio regulamin samorządu studenckiego oraz regulamin samorządu doktorantów.

1.

Przewodniczącym senatu jest rektor.

2.

Senat podejmuje uchwały na posiedzeniach w obecności co najmniej połowy statutowej

liczby członków.

3.

W posiedzeniach senatu uczestniczy z głosem doradczym przedstawiciel każdego związku

zawodowego działającego w uczelni.

4.

W głosowaniach w sprawach, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 8, biorą udział członkowie

senatu będący profesorami i profesorami uczelni. Uchwały są podejmowane w obecności

co najmniej połowy statutowej liczby tych członków.

1.

Do organów uczelni, o których mowa w art. 17 ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 20 ust. 1 pkt 1-6 i ust. 2-4, a w przypadku uczelni publicznej stosuje się odpowiednio

także przepis art. 20 ust. 1 pkt 7. Statut może przewidywać dodatkowe wymagania.

2.

Do osób powoływanych do pełnienia funkcji kierowniczych w uczelni, o których mowa

w art. 23 ust. 2 pkt 6, stosuje się odpowiednio przepisy art. 20 ust. 1 pkt 1-5 oraz

ust. 4.

Rozstrzygnięcia organów uczelni nie naruszają uprawnień związków zawodowych wynikających

z ustaw.

1.

Statut określa zasady organizacji i funkcjonowania uczelni, w szczególności

1)

sposób powoływania i odwoływania organów uczelni, w tym podmioty uprawnione do wskazywania

kandydatów na rektora, oraz sposób organizowania wyborów do organów uczelni;

2)

skład rady uczelni oraz senatu;

3)

zasady i tryb funkcjonowania rady uczelni, senatu i kolegium elektorów;

4)

zasady sprawowania wewnętrznego nadzoru nad aktami wydawanymi przez organy uczelni;

5)

typy jednostek organizacyjnych uczelni;

6)

funkcje kierownicze w uczelni;

7)

zasady powoływania osób do pełnienia funkcji kierowniczych w uczelni i ich odwoływania;

8)

tryb nadawania tytułu doktora honoris causa;

9)

zasady prowadzenia działalności gospodarczej przez uczelnię;

10)

zasady dysponowania mieniem uczelni;

11)

tryb nadawania regulaminu organizacyjnego;

12)

przepisy porządkowe dotyczące odbywania zgromadzeń.

2.

Statut uczelni publicznej uchwala senat bezwzględną większością głosów w obecności

co najmniej połowy statutowej liczby członków po zasięgnięciu opinii rady uczelni

wyrażonej większością głosów statutowej liczby członków oraz po zasięgnięciu opinii

związków zawodowych działających w uczelni. Związki zawodowe przedstawiają opinię

w terminie 30 dni od dnia otrzymania projektu statutu. W przypadku bezskutecznego

upływu tego terminu, wymóg zasięgnięcia opinii uważa się za spełniony.

3.

Statut uczelni niepublicznej wskazuje osobę fizyczną albo osobę prawną inną niż jednostka

samorządu terytorialnego albo państwowa albo samorządowa osoba prawna, która staje

się założycielem w przypadku jego śmierci albo utraty osobowości prawnej.

4.

Statut uczelni niepublicznej określa tryb likwidacji uczelni oraz przeznaczenie składników

mienia uczelni po zakończeniu likwidacji.

5.

Typami jednostek organizacyjnych uczelni, o których mowa w ust. 1 pkt 5, mogą być

w szczególności wydziały, instytuty, katedry, zakłady, centra i kolegia.

1.

Publiczną uczelnię akademicką tworzy się w drodze ustawy.

2.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki, w drodze rozporządzenia,

tworzy publiczną uczelnię zawodową lub zmienia jej nazwę.

3.

Uczelnia publiczna może być utworzona w wyniku połączenia uczelni publicznych, instytutów

badawczych lub instytutów PAN.

4.

Publiczną uczelnię akademicką włącza się do uczelni publicznej w drodze ustawy.

5

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki, w porozumieniu z ministrem

nadzorującym uczelnię lub instytut badawczy, po zasięgnięciu opinii dyrektora lub

rady naukowej instytutu badawczego, w drodze rozporządzenia, włącza publiczną uczelnię

zawodową lub instytut badawczy do uczelni publicznej.

6.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki, w drodze rozporządzenia,

na wniosek Prezesa PAN lub dyrektora instytutu PAN i po zasięgnięciu opinii wydziału

właściwego ze względu na specjalność naukową instytutu, włącza do uczelni publicznej

instytut PAN.

7.

W rozporządzeniu w sprawie utworzenia publicznej uczelni zawodowej określa się

1)

nazwę uczelni;

2)

siedzibę uczelni;

3)

składniki mienia, w które będzie wyposażona uczelnia.

8.

Pierwszy statut nadaje minister.

9.

Uczelnia publiczna, do której nastąpiło włączenie innej uczelni publicznej, instytutu

badawczego lub instytutu PAN, wstępuje w prawa i obowiązki tej uczelni lub tego instytutu,

w tym w prawa i obowiązki wynikające z decyzji administracyjnych.

9a

Wykreślenie z Krajowego Rejestru Sądowego instytutu badawczego włączonego do uczelni

publicznej następuje na wniosek rektora tej uczelni.

10.

W rozporządzeniu w sprawie włączenia publicznej uczelni zawodowej, instytutu badawczego

lub instytutu PAN do uczelni publicznej określa się skutki włączenia, w szczególności

1)

wygaśnięcie kadencji organów kolegialnych i jednoosobowych podmiotu włączanego;

2)

przeznaczenie mienia podmiotu włączanego;

3)

możliwość prowadzenia studiów utworzonych przez uczelnię włączaną;

4)

warunki kontynuacji kształcenia przez studentów uczelni włączanej;

5)

warunki kontynuacji stosunków pracy pracowników podmiotu włączanego.

11.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, 5 i 6, bierze się pod uwagę potrzeby

wynikające z polityki naukowej państwa oraz uwarunkowań społeczno-gospodarczych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2020 r.

1.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki, w drodze rozporządzenia,

likwiduje publiczną uczelnię zawodową.

2.

Likwidacja uczelni publicznej polega na zadysponowaniu składnikami materialnymi i

niematerialnymi jej majątku po zaspokojeniu lub zabezpieczeniu wierzycieli, w szczególności

pracowników, studentów i doktorantów, w celu zakończenia jej działalności.

3.

Likwidację prowadzi likwidator powołany przez ministra.

4.

Likwidatorowi przysługuje wynagrodzenie miesięczne ustalane przez ministra. Wynagrodzenie

nie może być wyższe niż wynagrodzenie zasadnicze rektora likwidowanej uczelni za miesiąc

poprzedzający dzień postawienia uczelni w stan likwidacji.

5.

W okresie likwidacji uczelnia używa nazwy z dodaniem oznaczenia „w likwidacji”.

6.

Likwidator ogłasza postawienie uczelni w stan likwidacji w Monitorze Sądowym i Gospodarczym.

7.

Likwidator, w terminie 3 miesięcy od dnia powołania, przedstawia do zatwierdzenia

ministrowi plan przychodów i kosztów związanych z likwidacją.

8.

Koszty likwidacji pokrywa się z mienia likwidowanej uczelni, a w przypadku braku wystarczających

środków - z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister, na podstawie

planu przychodów i kosztów związanych z likwidacją.

9.

Postawienie uczelni w stan likwidacji powoduje, że

1)

z dniem powołania likwidator przejmuje kompetencje organów uczelni;

2)

z dniem powołania likwidatora wygasa kadencja organów uczelni;

3)

uczelnia nie prowadzi przyjęć na studia, studia podyplomowe, kształcenie specjalistyczne

i inne formy kształcenia, a także do szkół doktorskich;

4)

uczelnia nie nadaje stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki;

5)

uczelnia traci prawo do otrzymywania środków finansowych, o których mowa w art. 365

pkt 1 lit. d, pkt 2 lit. e i f, pkt 4-7 i 9;

6)

środki finansowe, o których mowa w art. 365 pkt 1 lit. a-c, pkt 2 lit. a-d i pkt 3,

są przekazywane uczelni w niezbędnym zakresie.

10.

W uczelni postawionej w stan likwidacji

1)

prowadzone kształcenie może być kontynuowane nie dłużej niż do końca roku akademickiego,

2)

stosunki pracy nauczycieli akademickich wygasają z końcem roku akademickiego

-

w którym postawiono uczelnię w stan likwidacji.

11.

Likwidator zapewnia studentom oraz doktorantom możliwość kontynuowania kształcenia;

przepisy art. 82 i art. 206 stosuje się odpowiednio.

12.

Postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego lub stopnia w zakresie sztuki, wszczęte

i niezakończone do dnia postawienia uczelni w stan likwidacji, prowadzą podmioty wskazane

przez Radę Doskonałości Naukowej, zwaną dalej „RDN”.

13.

Likwidator, w terminie 30 dni od dnia zakończenia czynności likwidacyjnych, zawiadamia

ministra o zakończeniu likwidacji i przedstawia do zatwierdzenia sprawozdanie z jej

przebiegu.

14.

Uczelnia traci osobowość prawną z dniem ogłoszenia przez ministra o zakończeniu likwidacji

w Monitorze Sądowym i Gospodarczym.

15.

W rozporządzeniu w sprawie likwidacji uczelni zawodowej określa się

1)

tryb powołania i odwołania likwidatora;

2)

tryb likwidacji;

3)

sposób wykonywania czynności likwidacyjnych.

16.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, bierze się pod uwagę zmiany liczby

studentów w kontekście zapotrzebowania społeczno-gospodarczego na kształcenie w danej

uczelni, jej sytuację finansową, potrzeby wynikające z polityki naukowej państwa,

a także konieczność sprawnego przeprowadzenia likwidacji.

17.

W przypadku likwidacji uczelni jej mienie, po spłaceniu zobowiązań, staje się mieniem

Skarbu Państwa albo mieniem jednostki samorządu terytorialnego - odpowiednio do źródła

pochodzenia tego mienia. O przeznaczeniu mienia Skarbu Państwa decyduje minister.

18.

W przypadku likwidacji uczelni likwidator przekazuje dokumentację przebiegu studiów

na przechowanie podmiotowi wykonującemu działalność, o której mowa w art. 51a ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2019 r. poz. 553, 730 i 2020), zapewniając na ten cel środki finansowe. Do przechowywania dokumentacji stosuje

się przepisy tej ustawy.

1.

Uczelnia niepubliczna nabywa osobowość prawną z chwilą jej wpisu do ewidencji uczelni

niepublicznych, zwanej dalej „ewidencją”.

2.

Ewidencję prowadzi minister w systemie, o którym mowa w art. 342 ust. 1.

3.

Ewidencja obejmuje

1)

numer wpisu do ewidencji;

2)

datę wpisu;

3)

imię, nazwisko i miejsce zamieszkania albo nazwę, numer z Krajowego Rejestru Sądowego

lub innego właściwego rejestru i adres założyciela;

4)

nazwę i adres uczelni;

5)

imię i nazwisko oraz datę rozpoczęcia i zakończenia kadencji rektora;

6)

informację o ostatecznej decyzji w sprawie likwidacji uczelni;

7)

datę wykreślenia z ewidencji.

4.

Uczelnia niepubliczna albo założyciel, w terminie 14 dni, zawiadamia ministra o zmianie

danych, o których mowa w ust. 3 pkt 3-5.

5.

Minister dokonuje wpisu w ewidencji na wniosek uczelni niepublicznej lub założyciela

albo z urzędu.

6.

Wpisem w ewidencji jest wpis uczelni niepublicznej do ewidencji, zmiana wpisu w ewidencji

oraz wykreślenie uczelni niepublicznej z ewidencji.

7.

Wpis w ewidencji i odmowa wpisu następuje w drodze decyzji administracyjnej, z wyłączeniem

wpisu danych, o których mowa w ust. 3 pkt 5 i 6.

8.

Wpis polega na wprowadzeniu do systemu danych zawartych w ostatecznej decyzji.

9.

Ewidencja jest jawna.

1.

Założyciel występuje z wnioskiem o wpis uczelni niepublicznej do ewidencji oraz wnioskiem

o pozwolenie na utworzenie studiów na określonym kierunku, poziomie i profilu.

2.

Uzasadnienie wniosku o wpis do ewidencji zawiera strategię uczelni. Do wniosku dołącza

się projekt statutu uczelni oraz sporządzone w formie aktu notarialnego oświadczenie

założyciela o utworzeniu uczelni niepublicznej zawierające

1)

imię, nazwisko i adres zamieszkania albo nazwę, numer z Krajowego Rejestru Sądowego

lub innego właściwego rejestru i adres założyciela;

2)

nazwę uczelni;

3)

adres uczelni;

4)

wielkość środków finansowych, które założyciel zobowiązuje się przekazać uczelni na

jej funkcjonowanie;

5)

wykaz i wartość rzeczy przekazanych uczelni na własność oraz termin ich przekazania;

6)

sposób finansowania uczelni.

3.

Środki finansowe, o których mowa w ust. 2 pkt 4, nie mogą być mniejsze niż 3 000 000

zł. Przekazanie środków na rachunek bankowy uczelni następuje nie później niż 30 dni

od dnia wpisu do ewidencji.

1.

Minister, po zasięgnięciu opinii Polskiej Komisji Akredytacyjnej, zwanej dalej „PKA”,

w drodze decyzji administracyjnej, wpisuje uczelnię niepubliczną do ewidencji.

2.

PKA może zwracać się do założyciela o udzielenie wyjaśnień i informacji oraz przeprowadzać

wizytacje.

3.

Wpis do ewidencji jest ważny przez okres 6 lat.

4.

W decyzji o wpisie do ewidencji określa się

1)

imię, nazwisko i adres zamieszkania albo nazwę, numer z Krajowego Rejestru Sądowego

lub innego właściwego rejestru i adres założyciela;

2)

nazwę i adres uczelni.

5.

Decyzja o wpisie do ewidencji jest wydawana wraz z pozwoleniem na utworzenie studiów

na określonym kierunku, poziomie i profilu.

1.

Minister, w drodze decyzji administracyjnej, odmawia wpisu uczelni niepublicznej do

ewidencji, jeżeli

1)

założyciel został wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych Krajowego Rejestru

Sądowego;

2)

założyciel posiada wymagalne zobowiązania wobec Skarbu Państwa;

3)

założyciel został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne lub umyślne

przestępstwo skarbowe - w przypadku gdy jest osobą fizyczną;

4)

założyciel został postawiony w stan likwidacji albo upadłości - w przypadku gdy jest

osobą prawną;

5)

w stosunku do którejkolwiek z osób umocowanych do reprezentacji założyciela będącego

osobą prawną zachodzi przynajmniej jedna z przesłanek określonych w pkt 1-3;

6)

projekt statutu jest niezgodny z przepisami prawa;

7)

PKA wydała negatywną opinię w sprawie wpisu do ewidencji lub w sprawie pozwolenia

na utworzenie studiów na określonym kierunku, poziomie i profilu.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1-6, minister wydaje decyzję bez zasięgania

opinii PKA.

Tworzy się Agencję.

1.

Założyciel składa wniosek o przedłużenie ważności wpisu uczelni niepublicznej do ewidencji

nie wcześniej niż 12 miesięcy i nie później niż 6 miesięcy przed upływem jego ważności.

2.

W przypadku niezłożenia wniosku w terminie określonym w ust. 1, minister wszczyna

postępowanie w sprawie likwidacji uczelni w trybie określonym w art. 430.

3.

Minister, po zasięgnięciu opinii PKA, w drodze decyzji administracyjnej, przedłuża

ważność wpisu do ewidencji.

4.

Minister, w drodze decyzji administracyjnej, odmawia przedłużenia ważności wpisu do

ewidencji, jeżeli

1)

uczelnia lub założyciel rażąco narusza przepisy prawa;

2)

PKA wydała negatywną ocenę jakości kształcenia na co najmniej połowie prowadzonych

przez uczelnię kierunków studiów;

3)

zaistniała jedna z przesłanek, określonych w art. 40 ust. 1 pkt 1-5.

5.

Ważność wpisu do ewidencji przedłuża się na czas nieokreślony.

1.

Założyciel, w terminie 30 dni od dnia wpisu uczelni niepublicznej do ewidencji

1)

powołuje pierwszego rektora;

2)

nadaje pierwszy statut.

2.

Założyciel może rozstrzygać w sprawach dotyczących uczelni tylko w przypadkach określonych

w ustawie lub statucie.

3.

W przypadku śmierci założyciela albo utraty osobowości prawnej przez założyciela,

podmiot, o którym mowa w art. 34 ust. 3, staje się założycielem.

1.

Uczelnia niepubliczna może połączyć się z inną uczelnią niepubliczną, tworząc nową

uczelnię niepubliczną.

2.

Wniosek o wpis do ewidencji nowej uczelni niepublicznej składają rektorzy oraz założyciele

łączonych uczelni.

3.

Z chwilą wpisu do ewidencji nowej uczelni niepublicznej następuje wykreślenie łączonych

uczelni.

4.

Do wniosku o wpis do ewidencji nowej uczelni niepublicznej stosuje się odpowiednio

przepisy art. 38 ust. 2.

5.

Nowa uczelnia niepubliczna wstępuje w ogół praw i obowiązków łączonych uczelni, w

tym w prawa i obowiązki wynikające z decyzji administracyjnych.

1.

Uczelnia niepubliczna może być włączona do innej uczelni niepublicznej.

2.

Włączenie uczelni niepublicznej do innej uczelni niepublicznej następuje z dniem wykreślenia

włączanej uczelni niepublicznej z ewidencji.

3.

Wniosek o wykreślenie z ewidencji uczelni niepublicznej włączanej do innej uczelni

niepublicznej składają rektorzy oraz założyciele tych uczelni.

4.

Uczelnia niepubliczna, do której nastąpiło włączenie innej uczelni niepublicznej,

wstępuje w prawa i obowiązki tej uczelni, w tym w prawa i obowiązki wynikające z decyzji

administracyjnych.

1.

Założyciel może zlikwidować uczelnię niepubliczną po uzyskaniu zgody wydanej przez

ministra w drodze decyzji administracyjnej.

2.

Warunkiem wydania zgody jest zapewnienie studentom oraz doktorantom możliwości kontynuowania

kształcenia; przepisy art. 82 i art. 206 stosuje się odpowiednio.

3.

W terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia zgody założyciel składa ministrowi akt potwierdzający

postawienie uczelni w stan likwidacji.

4.

Uczelnia zostaje postawiona w stan likwidacji z dniem wskazanym w akcie, o którym

mowa w ust. 3. Z tym dniem

1)

założyciel przejmuje kompetencje organów uczelni;

2)

wygasa kadencja organów uczelni;

3)

uczelnia nie prowadzi przyjęć na studia, studia podyplomowe, kształcenie specjalistyczne

i inne formy kształcenia, a także do szkół doktorskich;

4)

uczelnia nie nadaje stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki; przepis art. 36 ust.

11 stosuje się odpowiednio;

5)

uczelnia traci prawo do otrzymywania środków finansowych, o których mowa w art. 365

pkt 2, 6, 7 i 9;

6)

środki finansowe, o których mowa w art. 365 pkt 3, są przekazywane uczelni w niezbędnym

zakresie.

5.

W uczelni postawionej w stan likwidacji

1)

prowadzone kształcenie może być kontynuowane nie dłużej niż do końca roku akademickiego,

2)

stosunki pracy nauczycieli akademickich wygasają z końcem roku akademickiego

-

w którym postawiono uczelnię w stan likwidacji.

6.

Uczelnia postawiona w stan likwidacji używa nazwy z dodaniem oznaczenia „w likwidacji”.

7.

Minister dokonuje zmiany wpisu w ewidencji przez dodanie do nazwy uczelni oznaczenia

„w likwidacji”.

8.

W przypadku niezłożenia aktu, o którym mowa w ust. 3, w terminie określonym w tym

przepisie, wykonanie obowiązku postawienia uczelni w stan likwidacji następuje w sposób

określony w przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1438, z późn. zm..

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Likwidacja uczelni niepublicznej ma na celu zakończenie jej działalności.

2.

Likwidację prowadzi założyciel.

3.

Założyciel przystępuje do likwidacji nie później niż w terminie 30 dni od dnia postawienia

uczelni w stan likwidacji.

4.

Założyciel niezwłocznie zawiadamia ministra o przystąpieniu do likwidacji.

5.

W przypadku nieprzystąpienia przez założyciela do likwidacji w terminie określonym

w ust. 3 lub nieprowadzenia likwidacji, wykonanie obowiązku przystąpienia do likwidacji,

jej prowadzenia lub zakończenia następuje w sposób określony w przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

6.

Założyciel niezwłocznie zawiadamia ministra o zakończeniu likwidacji.

7.

Minister, w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w

ust. 6, w drodze decyzji administracyjnej, wykreśla uczelnię z ewidencji.

8.

Z dniem wykreślenia z ewidencji uczelnia traci osobowość prawną.

9.

Przepis art. 36 ust. 17 stosuje się odpowiednio do mienia przekazanego uczelni w trybie

art. 423 ust. 1.

10.

Koszty likwidacji uczelni są pokrywane z jej majątku, z pierwszeństwem przed roszczeniami

wierzycieli.

11.

W przypadku gdy koszty likwidacji uczelni przekraczają wartość jej majątku, koszty

likwidacji są pokrywane z majątku założyciela.

12.

W przypadku likwidacji uczelni, założyciel przekazuje dokumentację przebiegu studiów

oraz dokumentację osobową i płacową na przechowanie podmiotowi wykonującemu działalność,

o której mowa w art. 51a ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach, zapewniając na ten cel środki finansowe. Do przechowywania dokumentacji stosuje

się przepisy tej ustawy.

13.

Materiały archiwalne uczelni są przekazywane przez założyciela w trybie przepisów

ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.

Uczelnia zagraniczna może tworzyć uczelnie lub filie z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej. Utworzenie uczelni lub filii wymaga

1)

pozwolenia ministra, wydanego po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw

zagranicznych i PKA;

2)

pozytywnej oceny agencji oceniającej jakość kształcenia uznawanej przez władze państwa,

w którym ma siedzibę ta uczelnia, albo agencji zarejestrowanej w Europejskim Rejestrze

Instytucji Działających na rzecz Zapewniania Jakości w Szkolnictwie Wyższym (EQAR)

lub agencji innego państwa, której oceny są uznawane przez PKA.

Do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 37 ust. 7, art. 41 ust. 3, art. 45

ust. 1, art. 46 ust. 7 i art. 47 pkt 1, nie stosuje się przepisów art. 35-37, art. 79a oraz art. 96a-96n ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania

administracyjnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), zwanej dalej „Kpa”.

1.

Uczelnia zapewnia warunki, w tym infrastrukturę, niezbędne do realizacji zadań, o

których mowa w art. 11.

2.

W uczelni działa system biblioteczno-informacyjny, którego podstawę stanowi biblioteka.

Uczelnia może przetwarzać określone w jej statucie dane osobowe osób korzystających

z tego systemu.

3.

W uczelni działa archiwum.

4.

W uczelni może działać akademickie biuro karier, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1482, 1622 i 1818).

1.

Rektor dba o utrzymanie porządku i bezpieczeństwa na terenie uczelni.

2.

Teren uczelni określa rektor w porozumieniu z właściwym organem samorządu terytorialnego.

3.

Służby państwowe odpowiedzialne za utrzymanie porządku publicznego i bezpieczeństwa

wewnętrznego mogą wkroczyć na teren uczelni

1)

na wezwanie rektora;

2)

bez wezwania rektora - w przypadku bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego

lub klęski żywiołowej.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, służby niezwłocznie zawiadamiają rektora

o wkroczeniu na teren uczelni.

5.

Rektor może zawrzeć porozumienie z właściwym organem służby określające inne przypadki

związane z utrzymaniem porządku i bezpieczeństwa uzasadniające przebywanie tej służby

na terenie uczelni.

6.

Służby są obowiązane opuścić teren uczelni niezwłocznie po ustaniu przyczyn, które

uzasadniały ich wkroczenie na teren uczelni, lub na żądanie rektora.

7.

Rektor niezwłocznie informuje o wystąpieniu okoliczności uniemożliwiających prawidłowe

funkcjonowanie uczelni, stanowiących zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia w

znacznych rozmiarach

1)

organy właściwe w sprawach bezpieczeństwa, ochrony ludności i zarządzania kryzysowego;

2)

ministra.

1.

Rektor zapewnia bezpieczne i higieniczne warunki pracy i kształcenia w szczególności

przez udostępnienie odpowiedniej infrastruktury oraz prowadzenie szkoleń.

2.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, sposób zapewnienia w uczelni

warunków, o których mowa w ust. 1, mając na uwadze specyfikę działalności uczelni

oraz standardy dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy.

1.

Członkowie wspólnoty uczelni mają prawo organizowania zgromadzeń na terenie uczelni.

Zorganizowanie zgromadzenia w lokalu uczelni wymaga zgody rektora.

2.

O zamiarze zorganizowania zgromadzenia organizatorzy zawiadamiają rektora co najmniej

na 24 godziny przed rozpoczęciem zgromadzenia. W przypadkach uzasadnionych nagłością

sprawy rektor może przyjąć zawiadomienie złożone w krótszym terminie.

3.

Rektor odmawia udzielenia zgody, o której mowa w ust. 1, lub zakazuje zgromadzenia,

jeżeli jego cel lub program naruszają przepisy prawa.

4.

Rektor może delegować na zgromadzenie swego przedstawiciela.

5.

Organizatorzy zgromadzeń odpowiadają przed organami uczelni za ich przebieg.

6.

Rektor albo jego przedstawiciel, po uprzedzeniu organizatorów, rozwiązuje zgromadzenie,

jeżeli przebiega ono z naruszeniem przepisów prawa.

1.

Uczelnia prowadzi kształcenie na studiach na określonym kierunku, poziomie i profilu.

Uczelnia przyporządkowuje kierunek do co najmniej 1 dyscypliny.

2.

W przypadku przyporządkowania kierunku studiów do więcej niż 1 dyscypliny, wskazuje

się dyscyplinę wiodącą, w ramach której będzie uzyskiwana ponad połowa efektów uczenia

się.

3.

Utworzenie studiów na określonym kierunku, poziomie i profilu wymaga pozwolenia ministra.

Przepisów art. 10, art. 35-37, art. 79a, art. 81 oraz art. 96a-96n Kpa nie stosuje

się.

4.

Uczelnia, która w dyscyplinie, o której mowa w ust. 1, albo dyscyplinie wiodącej posiada

kategorię naukową

1)

B - może uzyskać pozwolenie na utworzenie studiów na kierunku przyporządkowanym do

tej dyscypliny oraz na określonym poziomie i profilu;

2)

C albo nie posiada kategorii naukowej - może uzyskać pozwolenie na utworzenie studiów

na kierunku przyporządkowanym do tej dyscypliny oraz na określonym poziomie i profilu

praktycznym, z wyłączeniem pozwolenia na utworzenie studiów przygotowujących do wykonywania

zawodu nauczyciela.

5.

Uczelnia, o której mowa w ust. 4 pkt 2, może uzyskać pozwolenie na utworzenie studiów

przygotowujących do wykonywania zawodu nauczyciela, jeżeli zawarła porozumienie o

współpracy przy prowadzeniu tych studiów z uczelnią, o której mowa w ust. 7 pkt 1.

Uczelnia, o której mowa w ust. 7 pkt 1, może zawrzeć takie porozumienie w danej dyscyplinie

tylko z jedną uczelnią, o której mowa w ust. 4 pkt 2.

6.

Pozwolenie na utworzenie studiów na kierunkach lekarskim lub lekarsko-dentystycznym

może uzyskać uczelnia akademicka, która posiada kategorię naukową A+, A albo B+ w

dyscyplinie w zakresie nauk medycznych lub nauk o zdrowiu. Do utworzenia studiów na

tych kierunkach nie stosuje się przepisów ust. 7-9.

7.

Pozwolenia nie wymaga utworzenie studiów na kierunku przyporządkowanym do dyscypliny,

o której mowa w ust. 1, albo dyscypliny wiodącej

1)

w której uczelnia posiada kategorię naukową A+, A albo B+;

2)

zawierającej się w dziedzinie, o której mowa w art. 243 ust. 7, z wyłączeniem utworzenia

studiów przygotowujących do wykonywania zawodu nauczyciela.

8.

Uczelnia akademicka może utworzyć studia na kierunku, którego program określa efekty

uczenia się w ramach dyscyplin, w których uczelnia posiada kategorię naukową A+, A

albo B+, zawierających się w co najmniej 3 dziedzinach. Przepisu ust. 2 nie stosuje

się.

9

Uczelnia akademicka może utworzyć jednolite studia magisterskie na kierunku przyporządkowanym

do dyscypliny, o której mowa w ust. 1, albo dyscypliny wiodącej, w której posiada

kategorię naukową A+ albo A, lub dyscypliny zawierającej się w dziedzinie, o której

mowa w art. 243 ust. 7, z tym że w przypadku studiów przygotowujących do wykonywania

zawodów, o których mowa w art. 68 ust. 1 - jeżeli możliwość kształcenia na tym poziomie

wynika z przepisów wydanych na podstawie art. 68 ust. 3. Przepisów wydanych na podstawie

art. 81 w zakresie, o którym mowa w art. 81 pkt 2, nie stosuje się.

10.

Uczelnia, która utworzyła studia na określonym kierunku, poziomie i profilu albo uzyskała

pozwolenie na ich utworzenie, nie może utworzyć ani ubiegać się o pozwolenie na utworzenie

studiów na kierunku, poziomie i profilu o tej samej nazwie lub których programy określają

takie same efekty uczenia się, przyporządkowane do tej samej dyscypliny. Ograniczenie

to nie dotyczy ubiegania się o pozwolenie na utworzenie studiów w filii.

1.

Uczelnia występuje z wnioskiem o pozwolenie na utworzenie studiów na określonym kierunku,

poziomie i profilu. Wniosek składa się nie później niż 6 miesięcy przed planowanym

rozpoczęciem prowadzenia studiów.

2.

Minister wydaje pozwolenie po zasięgnięciu opinii

1)

PKA w sprawie spełnienia warunków prowadzenia studiów na określonym kierunku, poziomie

i profilu oraz związku studiów ze strategią uczelni;

2)

ministra nadzorującego uczelnię;

3)

ministra właściwego do spraw zdrowia - w przypadku studiów na kierunkach lekarskim,

lekarsko-dentystycznym i farmacja.

3

Minister wydaje pozwolenie, jeżeli uczelnia spełnia wymagania określone w przepisach

wydanych na podstawie art. 81.

4.

Pozwolenie na utworzenie studiów na kierunkach pielęgniarstwo lub położnictwo na określonym

poziomie może być wydane uczelni posiadającej akredytację udzieloną na podstawie art. 59 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 576, 577, 1490 i 1590).

1.

Minister odmawia wydania pozwolenia na utworzenie studiów na określonym kierunku,

poziomie i profilu, bez zasięgania opinii, o której mowa w art. 54 ust. 2 pkt 1, jeżeli

1)

według stanu na dzień złożenia wniosku

a)

rektor nie wprowadził do systemu, o którym mowa w art. 342 ust. 1, danych, o których

mowa w art. 343 ust. 1, art. 344 ust. 1 lub art. 345 ust. 1,

b)

uczelnia posiada zaległości podatkowe, z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne

lub zdrowotne, innych danin publicznych lub została wpisana do rejestru dłużników

niewypłacalnych Krajowego Rejestru Sądowego,

c)

uczelnia została postawiona w stan likwidacji,

d)

uczelnia posiada wymagalne zobowiązania wobec Skarbu Państwa z tytułu subwencji dla

podmiotów systemu szkolnictwa wyższego i nauki, o której mowa w art. 112 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 869, 1622, 1649 i 2020), zwanej dalej „subwencją”, lub dotacji,

e)

uczelnia publiczna jest objęta programem naprawczym, o którym mowa w art. 418 ust.

1, i brak jest ekonomicznego uzasadnienia dla wydania pozwolenia lub

f)

uczelnia nie realizuje wniosków lub zaleceń sporządzonych w wyniku kontroli, o której

mowa w art. 427 ust. 1;

2)

w okresie 2 lat przed złożeniem wniosku o wydanie pozwolenia minister cofnął uczelni

pozwolenie na utworzenie studiów na kierunku przyporządkowanym do tej samej dyscypliny.

2.

Minister może odmówić wydania pozwolenia, bez zasięgania opinii, o której mowa w art.

54 ust. 2 pkt 1, jeżeli według stanu na dzień złożenia wniosku kształcenie na studiach

na danym kierunku nie odpowiada potrzebom społeczno-gospodarczym.

1.

Minister może cofnąć pozwolenie na utworzenie studiów na określonym kierunku, poziomie

i profilu, jeżeli na tych studiach

1)

PKA wydała negatywną ocenę jakości kształcenia;

2)

nie rozpoczęto prowadzenia kształcenia w okresie 2 lat od dnia wydania pozwolenia;

3)

nie przyjęto w drodze rekrutacji żadnego studenta przez 2 następujące po sobie lata

akademickie;

4)

uczelnia nie spełnia warunków do ich prowadzenia albo przestała spełniać warunki,

o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 1, ust. 5 lub 6;

5)

minister właściwy do spraw zdrowia odmówił akredytacji albo cofnął akredytację udzieloną

na podstawie art. 59 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia zawiadamia ministra oraz PKA o nieudzieleniu albo

cofnięciu akredytacji udzielonej na podstawie art. 59 ustawy, o której mowa w ust.

1 pkt 5.

3.

W przypadku cofnięcia pozwolenia na utworzenie studiów na określonym kierunku, poziomie

i profilu, uczelnia zaprzestaje prowadzenia tych studiów, z tym że kształcenie może

być kontynuowane do końca semestru, w którym decyzja stała się ostateczna. Jeżeli

do końca semestru pozostało mniej niż 3 miesiące, uczelnia zaprzestaje prowadzenia

studiów z końcem kolejnego semestru.

1.

Utworzenie studiów na określonym kierunku, poziomie i profilu poza siedzibą wymaga

uzyskania pozwolenia ministra. Przepisy art. 54 i art. 55 stosuje się odpowiednio.

2.

Utworzenie studiów na określonym kierunku, poziomie i profilu za granicą wymaga pozwolenia

ministra, wydanego po uzyskaniu pozytywnej opinii ministra właściwego do spraw zagranicznych.

Przepisy art. 54 i art. 55 stosuje się odpowiednio.

Do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 57, nie stosuje się przepisów art.

35-37 oraz art. 96a-96n Kpa, a w przypadku postępowań w sprawach, o których mowa w

art. 56 ust. 1, nie stosuje się tych przepisów oraz art. 79a Kpa.

1.

Uczelnia akademicka posiadająca kategorię naukową A+ albo A w co najmniej 4 dyscyplinach

zawierających się w co najmniej 2 dziedzinach może prowadzić indywidualne studia międzydziedzinowe.

2.

Indywidualne studia międzydziedzinowe są sposobem organizacji studiów umożliwiającym

uzyskanie dyplomu ukończenia studiów na więcej niż 1 kierunku.

1.

Uczelnia może prowadzić studia wspólne z inną uczelnią, instytutem PAN, instytutem

badawczym, instytutem międzynarodowym, zagraniczną uczelnią lub instytucją naukową.

Zasady współpracy określa umowa zawarta w formie pisemnej, która w szczególności wskazuje

podmiot odpowiedzialny za wprowadzanie danych do systemu, o którym mowa w art. 342

ust. 1, i uprawniony do otrzymania środków finansowych na kształcenie studentów na

studiach stacjonarnych prowadzonych wspólnie.

2.

Uczelnia może prowadzić studia wspólne, jeżeli

1)

utworzyła studia na podstawie art. 53 ust. 7 albo

2)

uzyskała pozwolenie na utworzenie studiów

-

na kierunku, który ma być prowadzony wspólnie.

3.

W przypadku prowadzenia studiów wspólnych z zagraniczną uczelnią lub instytucją naukową

przez uczelnię, która utworzyła studia na podstawie art. 53 ust. 7, nie stosuje się

przepisów art. 73 ust. 2 oraz przepisów wydanych na podstawie art. 81 w zakresie,

o którym mowa w art. 81 pkt 1.

4.

Absolwent studiów wspólnych może otrzymać dyplom wspólny, spełniający wymagania określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 81 w zakresie, o którym mowa w art. 81 pkt

9.

1.

Uczelnia może prowadzić studia we współpracy z organem nadającym uprawnienie do wykonywania

zawodu, organem przeprowadzającym postępowanie egzaminacyjne w ramach uzyskiwania

uprawnień do wykonywania zawodu, organem samorządu zawodowego, organizacją gospodarczą

lub organem rejestrowym. Zasady współpracy przy prowadzeniu studiów określa umowa

zawarta w formie pisemnej.

2.

Umowa może określać udział podmiotu, o którym mowa w ust. 1, w opracowaniu programu

studiów oraz sposób realizacji praktyk zawodowych.

Uczelnia może prowadzić studia dualne, które są studiami o profilu praktycznym prowadzonymi

z udziałem pracodawcy. Organizację studiów określa umowa zawarta w formie pisemnej.

1.

Studia są prowadzone w formie

1)

studiów stacjonarnych, w ramach których co najmniej połowa punktów ECTS objętych programem

studiów jest uzyskiwana w ramach zajęć z bezpośrednim udziałem nauczycieli akademickich

lub innych osób prowadzących zajęcia i studentów;

2)

studiów niestacjonarnych wskazanych w uchwale senatu, w ramach których mniej niż połowa

punktów ECTS objętych programem studiów może być uzyskiwana z bezpośrednim udziałem

nauczycieli akademickich lub innych osób prowadzących zajęcia i studentów.

2.

Zajęcia na studiach stacjonarnych są prowadzone odrębnie od zajęć na studiach niestacjonarnych.

3.

W uczelni publicznej liczba studentów studiujących na studiach stacjonarnych nie może

być mniejsza od liczby studentów studiujących na studiach niestacjonarnych.

1.

Studia są prowadzone na poziomie

1)

studiów pierwszego stopnia;

2)

studiów drugiego stopnia;

3)

jednolitych studiów magisterskich.

2.

Studia są prowadzone na profilu

1)

praktycznym, na którym ponad połowa punktów ECTS jest przypisana zajęciom kształtującym

umiejętności praktyczne;

2)

ogólnoakademickim, na którym ponad połowa punktów ECTS jest przypisana zajęciom związanym

z prowadzoną w uczelni działalnością naukową.

1.

Studia stacjonarne pierwszego stopnia trwają co najmniej 6 semestrów, a jeżeli program

studiów obejmuje efekty uczenia się umożliwiające uzyskanie kompetencji inżynierskich

- co najmniej 7 semestrów.

2.

Studia stacjonarne drugiego stopnia trwają od 3 do 5 semestrów.

3.

Stacjonarne jednolite studia magisterskie trwają od 9 do 12 semestrów.

4.

Studia niestacjonarne mogą trwać dłużej niż odpowiednie studia stacjonarne.

Rok akademicki trwa od dnia 1 października do dnia 30 września i dzieli się na 2 semestry.

Statut uczelni może przewidywać szczegółowy podział roku akademickiego w ramach semestrów.

1.

Studia są prowadzone na określonym kierunku, poziomie i profilu na podstawie programu

studiów, który określa

1)

efekty uczenia się, o których mowa w ustawie z dnia 22 grudnia 2015 r. o Zintegrowanym Systemie Kwalifikacji, z uwzględnieniem uniwersalnych charakterystyk pierwszego stopnia określonych w tej

ustawie oraz charakterystyk drugiego stopnia określonych w przepisach wydanych na

podstawie art. 7 ust. 3 tej ustawy;

2)

opis procesu prowadzącego do uzyskania efektów uczenia się;

3)

liczbę punktów ECTS przypisanych do zajęć.

2.

Punkty ECTS stanowią miarę średniego nakładu pracy studenta niezbędnego do uzyskania

efektów uczenia się.

3.

Punkt ECTS odpowiada 25-30 godzinom pracy studenta obejmującym zajęcia organizowane

przez uczelnię oraz jego indywidualną pracę związaną z tymi zajęciami.

4.

Jeżeli pozwala na to specyfika kształcenia na studiach na określonym kierunku, część

efektów uczenia się objętych programem studiów może być uzyskana w ramach zajęć prowadzonych

z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość przy wykorzystaniu infrastruktury

i oprogramowania zapewniających synchroniczną i asynchroniczną interakcję między studentami

i osobami prowadzącymi zajęcia.

5.

Program studiów o profilu praktycznym przewiduje praktyki zawodowe w wymiarze co najmniej

1)

6 miesięcy - w przypadku studiów pierwszego stopnia i jednolitych studiów magisterskich;

2)

3 miesięcy - w przypadku studiów drugiego stopnia.

6.

Przepisu ust. 5 nie stosuje się do programów studiów przygotowujących do wykonywania

zawodów, o których mowa w art. 68 ust. 1.

1.

W programach studiów przygotowujących do wykonywania zawodów

1)

lekarza,

2)

lekarza dentysty,

3)

farmaceuty,

4)

pielęgniarki,

5)

położnej,

6)

diagnosty laboratoryjnego,

7)

fizjoterapeuty,

8)

ratownika medycznego,

9)

lekarza weterynarii,

10)

architekta,

11)

nauczyciela

-

uwzględnia się standardy kształcenia.

2.

Standard kształcenia jest zbiorem reguł i wymagań w zakresie kształcenia dotyczących

sposobu organizacji kształcenia, osób prowadzących to kształcenie, ogólnych i szczegółowych

efektów uczenia się, a także sposobu weryfikacji osiągniętych efektów uczenia się.

3.

Standardy kształcenia przygotowującego do wykonywania zawodów, o których mowa w ust.

1

1)

pkt 1-8 - określi, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw szkolnictwa

wyższego i nauki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia,

2)

pkt 9 - określi, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego

i nauki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa,

3)

pkt 10 - określi, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw szkolnictwa

wyższego i nauki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa, planowania

i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa,

4)

pkt 11 - określi, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw szkolnictwa

wyższego i nauki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania

-

mając na uwadze konieczność zapewnienia wysokiej jakości kształcenia i właściwego

doboru efektów uczenia się w celu odpowiedniego przygotowania do wykonywania zawodu

z uwzględnieniem jego specyfiki, a w przypadku kształcenia przygotowującego do wykonywania

zawodu nauczyciela - również czas trwania i właściwy dobór efektów uczenia się na

studiach podyplomowych.

1.

Przyjęcie na studia następuje przez

1)

rekrutację;

2)

potwierdzenie efektów uczenia się;

3)

przeniesienie z innej uczelni lub uczelni zagranicznej.

2.

Na studia pierwszego stopnia lub jednolite studia magisterskie może być przyjęta osoba,

która posiada

1)

świadectwo dojrzałości albo świadectwo dojrzałości i zaświadczenie o wynikach egzaminu

maturalnego z poszczególnych przedmiotów, o których mowa w przepisach o systemie oświaty;

2

świadectwo dojrzałości i dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe w zawodzie nauczanym

na poziomie technika, o których mowa w przepisach o systemie oświaty;

2a

świadectwo dojrzałości i dyplom zawodowy w zawodzie nauczanym na poziomie technika,

o których mowa w przepisach o systemie oświaty;

3

świadectwo dojrzałości i zaświadczenie o wynikach egzaminu maturalnego z poszczególnych

przedmiotów oraz dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe w zawodzie nauczanym

na poziomie technika, o których mowa w przepisach o systemie oświaty;

3a

świadectwo dojrzałości i zaświadczenie o wynikach egzaminu maturalnego z poszczególnych

przedmiotów oraz dyplom zawodowy w zawodzie nauczanym na poziomie technika, o których

mowa w przepisach o systemie oświaty;

4)

świadectwo lub inny dokument uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za dokument uprawniający

do ubiegania się o przyjęcie na studia zgodnie z art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1481, 1818 i 2197);

5)

świadectwo i inny dokument lub dyplom, o których mowa w art. 93 ust. 1 ustawy, o której

mowa w pkt 4;

6)

świadectwo lub dyplom uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za dokument uprawniający

do ubiegania się o przyjęcie na studia zgodnie z umową bilateralną o wzajemnym uznawaniu

wykształcenia;

7)

świadectwo lub inny dokument uznany za równorzędny polskiemu świadectwu dojrzałości

na podstawie przepisów obowiązujących do dnia 31 marca 2015 r.

3.

Na studia drugiego stopnia może być przyjęta osoba, która posiada dyplom ukończenia

studiów.

4.

Przypisanie studenta do określonego kierunku studiów może nastąpić nie później niż

od drugiego roku studiów.

1.

Uczelnia ustala warunki, tryb oraz termin rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji oraz

sposób jej przeprowadzenia. Uchwała senatu jest udostępniana nie później niż do dnia

30 czerwca roku poprzedzającego rok akademicki, w którym ma się odbyć rekrutacja,

a w przypadku utworzenia uczelni lub studiów na określonym kierunku, poziomie i profilu

- niezwłocznie.

2.

Uczelnia uwzględnia możliwość przeprowadzania rekrutacji uzupełniającej dla osób,

które ubiegały się o przyjęcie na studia pierwszego stopnia lub jednolite studia magisterskie

na danym kierunku studiów na rok akademicki, na który jest przeprowadzana rekrutacja,

oraz których wynik egzaminu maturalnego z danego przedmiotu lub przedmiotów został

podwyższony w wyniku weryfikacji sumy punktów lub odwołania, o których mowa w art. 44zzz ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty.

3

Podstawą przyjęcia na studia pierwszego stopnia lub jednolite studia magisterskie

są wyniki

1

egzaminu dojrzałości;

2

egzaminu maturalnego;

3

egzaminu dojrzałości lub egzaminu maturalnego i egzaminu lub egzaminów potwierdzających

kwalifikacje w zawodzie;

4

egzaminu dojrzałości lub egzaminu maturalnego i egzaminu lub egzaminów zawodowych.

Uczelnia ustala, jakie wyniki stanowią podstawę przyjęcia na studia, i podaje do wiadomości

publicznej w terminie, o którym mowa w ust. 1.

4

Uczelnia może przeprowadzić dodatkowo egzaminy wstępne tylko w przypadku konieczności

sprawdzenia uzdolnień artystycznych, sprawności fizycznej lub szczególnych predyspozycji

do podejmowania studiów niesprawdzanych w trybie egzaminu maturalnego, egzaminu zawodowego

albo egzaminu potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie. Egzaminy te nie mogą dotyczyć

przedmiotów objętych egzaminem maturalnym lub kwalifikacji objętej egzaminem zawodowym

lub egzaminem potwierdzającym kwalifikacje w zawodzie. Informacje o przeprowadzeniu

egzaminów wstępnych i ich zakresie uczelnia podaje do wiadomości publicznej w terminie,

o którym mowa w ust. 1. Wyniki egzaminu wstępnego sprawdzającego uzdolnienia artystyczne

lub sprawność fizyczną mogą stanowić do 100% łącznego wyniku możliwego do uzyskania

przez kandydata w toku rekrutacji.

4a

Uczelnia może przeprowadzić egzaminy wstępne dla osób ubiegających się o przyjęcie

na studia pierwszego stopnia lub jednolite studia magisterskie na podstawie świadectwa,

dyplomu lub innego dokumentu, o którym mowa w art. 69 ust. 2 pkt 4-7, w przypadku

konieczności sprawdzenia uzdolnień artystycznych, sprawności fizycznej lub szczególnych

predyspozycji do podejmowania studiów lub w zakresie nieobjętym wynikami egzaminu

zagranicznego lub wynikami kształcenia ujętymi na tym świadectwie, dyplomie lub dokumencie.

Informacje o przeprowadzeniu egzaminów wstępnych i ich zakresie uczelnia podaje do

wiadomości publicznej w terminie, o którym mowa w ust. 1. Wyniki egzaminu wstępnego

sprawdzającego uzdolnienia artystyczne lub sprawność fizyczną mogą stanowić do 100%

łącznego wyniku możliwego do uzyskania przez kandydata w toku rekrutacji.

5

Przepisy ust. 3 stosuje się odpowiednio do wyników egzaminu zagranicznego lub wyników

kształcenia, potwierdzonych świadectwem, dyplomem lub innym dokumentem, o którym mowa

w art. 69 ust. 2 pkt 4-7.

6.

Uczelnia publiczna

1)

określa zasady przyjmowania na studia laureatów oraz finalistów olimpiad stopnia centralnego,

2)

może określić zasady przyjmowania na studia laureatów konkursów międzynarodowych oraz

ogólnopolskich

-

i podaje je do wiadomości publicznej w terminie, o którym mowa w ust. 1, z wyprzedzeniem

co najmniej 4 lat.

1.

Uczelnia może potwierdzić efekty uczenia się uzyskane w procesie uczenia się poza

systemem studiów osobom ubiegającym się o przyjęcie na studia na określonym kierunku,

poziomie i profilu, jeżeli posiada

1)

pozytywną ocenę jakości kształcenia na tych studiach albo

2)

kategorię naukową A+, A albo B+ w zakresie dyscypliny, o której mowa w art. 53 ust.

1, albo dyscypliny wiodącej, do której przyporządkowany jest ten kierunek.

2.

Efekty uczenia się są potwierdzane w zakresie odpowiadającym efektom uczenia się określonym

w programie studiów.

3.

Efekty uczenia się nie są potwierdzane dla programów studiów, o których mowa w art.

68 ust. 1 pkt 1-10.

4.

Efekty uczenia się mogą zostać potwierdzone osobie posiadającej

1)

dokumenty, o których mowa w art. 69 ust. 2, i co najmniej 5 lat doświadczenia zawodowego

- w przypadku ubiegania się o przyjęcie na studia pierwszego stopnia lub jednolite

studia magisterskie;

2)

kwalifikację pełną na poziomie 5 PRK albo kwalifikację nadaną w ramach zagranicznego

systemu szkolnictwa wyższego odpowiadającą poziomowi 5 europejskich ram kwalifikacji,

o których mowa w załączniku II do zalecenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia

23 kwietnia 2008 r. w sprawie ustanowienia europejskich ram kwalifikacji dla uczenia

się przez całe życie (Dz. Urz. UE C 111 z 06.05.2008, str. 1) - w przypadku ubiegania

się o przyjęcie na studia pierwszego stopnia lub jednolite studia magisterskie;

3)

kwalifikację pełną na poziomie 6 PRK i co najmniej 3 lata doświadczenia zawodowego

po ukończeniu studiów pierwszego stopnia - w przypadku ubiegania się o przyjęcie na

studia drugiego stopnia;

4)

kwalifikację pełną na poziomie 7 PRK i co najmniej 2 lata doświadczenia zawodowego

po ukończeniu studiów drugiego stopnia albo jednolitych studiów magisterskich - w

przypadku ubiegania się o przyjęcie na kolejne studia pierwszego stopnia lub drugiego

stopnia lub jednolite studia magisterskie.

5.

W wyniku potwierdzenia efektów uczenia się można zaliczyć nie więcej niż 50% punktów

ECTS przypisanych do zajęć objętych programem studiów.

6.

O kolejności przyjęcia na studia decyduje wynik potwierdzenia efektów uczenia się.

7.

Liczba studentów, którzy zostali przyjęci na studia na podstawie potwierdzenia efektów

uczenia się, nie może być większa niż 20% ogólnej liczby studentów na danym kierunku,

poziomie i profilu.

1.

Postępowanie w sprawie przyjęcia na studia może prowadzić komisja.

2.

Przyjęcie na studia następuje w drodze wpisu na listę studentów.

3.

Odmowa przyjęcia na studia następuje w drodze decyzji administracyjnej. W przypadku,

o którym mowa w ust. 1, decyzję podpisuje przewodniczący komisji.

4.

Od decyzji komisji przysługuje odwołanie do rektora.

5.

Wyniki postępowania w sprawie przyjęcia na studia są jawne.

1.

Zajęcia są prowadzone przez nauczycieli akademickich zatrudnionych w danej uczelni

posiadających kompetencje i doświadczenie pozwalające na prawidłową realizację zajęć

oraz przez inne osoby, które posiadają takie kompetencje i doświadczenie.

2.

W ramach programu studiów o profilu

1)

praktycznym - co najmniej 50% godzin zajęć prowadzonych jest przez nauczycieli akademickich

zatrudnionych w tej uczelni jako podstawowym miejscu pracy;

2)

ogólnoakademickim - co najmniej 75% godzin zajęć prowadzonych jest przez nauczycieli

akademickich zatrudnionych w tej uczelni jako podstawowym miejscu pracy.

3.

Wykłady w uczelni są otwarte, jeżeli jej statut nie stanowi inaczej.

1.

Uczelnia dokumentuje przebieg studiów.

2.

Dokumentację przebiegu studiów stanowią

1)

album studentów;

2)

teczki akt osobowych studentów;

3)

księga dyplomów.

3.

Dokumentacja przebiegu studiów może być prowadzona w postaci elektronicznej.

4.

Uczelnia wydaje studentowi legitymację studencką.

5.

Uczelnia może wydać studentowi indeks.

1.

Organizację studiów oraz związane z nimi prawa i obowiązki studenta określa regulamin

studiów.

2.

Regulamin studiów jest uchwalany co najmniej na 5 miesięcy przed rozpoczęciem roku

akademickiego.

3.

Regulamin studiów wymaga uzgodnienia z samorządem studenckim. Jeżeli w ciągu 3 miesięcy

od uchwalenia regulaminu senat i samorząd studencki nie dojdą do porozumienia w sprawie

jego treści, regulamin wchodzi w życie na mocy ponownej uchwały senatu podjętej większością

co najmniej 2/3 głosów jego statutowego składu.

4.

Regulamin studiów wchodzi w życie z początkiem roku akademickiego.

5.

Do zmiany regulaminu studiów stosuje się odpowiednio przepisy ust. 2-4.

1.

Warunkiem ukończenia studiów i uzyskania dyplomu ukończenia studiów jest

1)

uzyskanie efektów uczenia się określonych w programie studiów, którym przypisano co

najmniej

a)

180 punktów ECTS - w przypadku studiów pierwszego stopnia,

b)

90 punktów ECTS - w przypadku studiów drugiego stopnia,

c)

300 punktów ECTS - w przypadku jednolitych studiów magisterskich trwających 9 albo

10 semestrów,

d)

360 punktów ECTS - w przypadku jednolitych studiów magisterskich trwających 11 albo

12 semestrów;

2)

złożenie egzaminu dyplomowego;

3)

pozytywna ocena pracy dyplomowej - w przypadku studiów drugiego stopnia i jednolitych

studiów magisterskich, a w przypadku studiów pierwszego stopnia, o ile przewiduje

to program studiów.

2.

Praca dyplomowa jest samodzielnym opracowaniem zagadnienia naukowego, artystycznego

lub praktycznego albo dokonaniem technicznym lub artystycznym, prezentującym ogólną

wiedzę i umiejętności studenta związane ze studiami na danym kierunku, poziomie i

profilu oraz umiejętności samodzielnego analizowania i wnioskowania.

3.

W przypadku studiów drugiego stopnia i jednolitych studiów magisterskich praca dyplomowa

jest przygotowywana pod kierunkiem osoby, która posiada co najmniej stopień doktora.

4.

Jeżeli praca dyplomowa jest pracą pisemną, uczelnia sprawdza ją przed egzaminem dyplomowym

z wykorzystaniem Jednolitego Systemu Antyplagiatowego, o którym mowa w art. 351 ust.

1.

5.

Recenzje pracy dyplomowej są jawne.

6.

Przepisu ust. 5 nie stosuje się w przypadku pracy dyplomowej, której przedmiot jest

objęty tajemnicą prawnie chronioną.

7.

Datą ukończenia studiów jest data złożenia egzaminu dyplomowego, w przypadku studiów

na kierunkach lekarskim, lekarsko-dentystycznym i weterynaria - data złożenia ostatniego

wymaganego programem studiów egzaminu, a w przypadku studiów na kierunkach farmacja

i fizjoterapia - data zaliczenia ostatniej wymaganej programem studiów praktyki.

1.

Absolwent studiów otrzymuje dyplom ukończenia studiów na określonym kierunku i profilu

potwierdzający wykształcenie wyższe oraz tytuł zawodowy

1)

licencjata, inżyniera albo równorzędny potwierdzający wykształcenie wyższe na tym

samym poziomie - w przypadku studiów pierwszego stopnia;

2)

magistra, magistra inżyniera albo równorzędny potwierdzający wykształcenie wyższe

na tym samym poziomie - w przypadku studiów drugiego stopnia i jednolitych studiów

magisterskich.

2.

W terminie 30 dni od dnia ukończenia studiów uczelnia wydaje absolwentowi dyplom ukończenia

studiów wraz z suplementem do dyplomu oraz ich 2 odpisy, w tym na wniosek absolwenta

- ich odpis w języku obcym.

3.

Wzór dyplomu zatwierdza senat.

4.

W przypadku zaistnienia przyczyn

1)

wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie nadania tytułu zawodowego - organem

właściwym do wznowienia postępowania jest rektor;

2)

stwierdzenia nieważności dyplomu - organem właściwym do stwierdzenia nieważności jest

rektor.

5.

W przypadku gdy w pracy dyplomowej stanowiącej podstawę nadania tytułu zawodowego

osoba ubiegająca się o ten tytuł przypisała sobie autorstwo istotnego fragmentu lub

innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego, rektor, w drodze decyzji

administracyjnej, stwierdza nieważność dyplomu.

1.

Dokumenty wydawane w związku z przebiegiem lub ukończeniem studiów, przeznaczone do

obrotu prawnego z zagranicą, są uwierzytelniane na wniosek zainteresowanego.

2.

Uwierzytelnienie polega na poświadczeniu autentyczności podpisu i funkcji osoby podpisującej

dokument lub tożsamości pieczęci urzędowej uczelni, którą jest opatrzony ten dokument.

3.

Dyrektor NAWA uwierzytelnia

1)

dyplomy ukończenia studiów oraz suplementy do dyplomów;

2)

odpisy dokumentów, o których mowa w pkt 1, w tym odpisy w języku obcym;

3)

duplikaty dokumentów, o których mowa w pkt 1;

4)

zaświadczenia o ukończeniu studiów.

4.

Dokumenty inne niż wymienione w ust. 3 uwierzytelnia uczelnia, która je wydała, a

w przypadku konieczności spełnienia wymagań określonych przez inne państwo lub w innych

uzasadnionych przypadkach - dyrektor NAWA.

5.

Za uwierzytelnienie pobiera się opłatę.

1.

Uczelnia publiczna może pobierać opłaty za usługi edukacyjne związane z

1)

kształceniem na studiach niestacjonarnych;

2)

powtarzaniem określonych zajęć na studiach stacjonarnych z powodu niezadowalających

wyników w nauce;

3)

kształceniem na studiach w języku obcym;

4)

prowadzeniem zajęć nieobjętych programem studiów;

5)

kształceniem cudzoziemców na studiach stacjonarnych w języku polskim.

2.

Uczelnia publiczna może pobierać opłaty również za

1)

przeprowadzenie rekrutacji;

2)

przeprowadzenie potwierdzania efektów uczenia się;

3)

wydanie indeksu i legitymacji studenckiej oraz duplikatów tych dokumentów;

4)

wydanie odpisu w języku obcym dyplomu ukończenia studiów i suplementu do dyplomu,

innych niż wydane na podstawie art. 77 ust. 2;

5)

wydanie duplikatu dyplomu ukończenia studiów i suplementu do dyplomu;

6)

korzystanie z domów studenckich i stołówek studenckich.

3.

Uczelnia publiczna ustala warunki i tryb zwalniania z opłat, o których mowa w ust.

1 i 2.

Ilekroć w przepisach odrębnych jest mowa o

1)

ośrodku pomocy społecznej, należy przez to rozumieć centrum usług społecznych,

2)

kierowniku ośrodka pomocy społecznej, należy przez to rozumieć dyrektora centrum usług

społecznych

-

jeżeli centrum usług społecznych powstało w wyniku przekształcenia ośrodka pomocy

społecznej.

1.

W uczelni wysokość opłat za usługi edukacyjne nie może przekraczać kosztów niezbędnych

do utworzenia i prowadzenia studiów oraz przygotowania i wdrażania strategii uczelni.

2.

Uczelnia przed rozpoczęciem rekrutacji ustala opłaty pobierane od studentów oraz ich

wysokość. Ustalenie opłat wymaga zasięgnięcia opinii samorządu studenckiego.

3.

Do czasu ukończenia studiów przez osoby przyjęte na studia na dany rok akademicki

uczelnia nie może zwiększyć wysokości ustalonych dla nich opłat ani wprowadzić nowych

opłat. Nie dotyczy to zwiększania wysokości opłat za prowadzenie zajęć nieobjętych

programem studiów oraz za korzystanie z domów studenckich i stołówek studenckich.

4.

Wysokość opłaty za przeprowadzenie potwierdzania efektów uczenia się nie może przekroczyć

jego kosztów o więcej niż 20%.

5.

Informację o wysokości opłat, o których mowa w ust. 2, uczelnia niezwłocznie udostępnia

w Biuletynie Informacji Publicznej, zwanym dalej „BIP”, na swojej stronie podmiotowej.

6.

Uczelnia nie pobiera opłat za czynności związane z weryfikacją efektów uczenia się

określonych w programie studiów oraz za wydanie dokumentów związanych z przebiegiem

studiów innych niż określone w art. 79 ust. 2 pkt 3-5.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania dotyczące programu studiów,

2)

kierunki studiów prowadzone jako jednolite studia magisterskie,

3)

zakres informacji zawartych we wniosku o pozwolenie na utworzenie studiów na określonym

kierunku, poziomie i profilu, dokumenty dołączane do wniosku oraz sposób składania

wniosku,

4)

wymagania dotyczące prowadzenia zajęć z wykorzystaniem metod i technik kształcenia

na odległość oraz maksymalną liczbę punktów ECTS, jaka może być uzyskana w ramach

tego kształcenia,

5)

sposób prowadzenia dokumentacji przebiegu studiów, sporządzania duplikatów i odpisów

dokumentów oraz dokonywania sprostowań i zmian danych osobowych w dokumentach,

6)

wzór legitymacji studenckiej oraz sposób wydawania legitymacji i potwierdzania jej

ważności,

7)

sposób postępowania z dokumentacją przebiegu studiów w przypadku likwidacji uczelni,

8)

sposób uwierzytelniania dokumentów, o których mowa w art. 78 ust. 1, przeznaczonych

do obrotu prawnego z zagranicą,

9)

niezbędne elementy dyplomu ukończenia studiów i dyplomu wspólnego,

10)

wzór suplementu do dyplomu,

11)

tytuły zawodowe równorzędne tytułom licencjata i inżyniera oraz tytułom magistra i

magistra inżyniera,

12)

wysokość i sposób pobierania opłat za uwierzytelnianie dokumentów przeznaczonych do

obrotu prawnego z zagranicą, za wydanie indeksu i legitymacji studenckiej oraz za

wydanie duplikatów tych dokumentów, a także za wydanie odpisów w językach obcych dyplomu

ukończenia studiów i suplementu do dyplomu lub duplikatu dyplomu ukończenia studiów

i suplementu do dyplomu,

13)

wysokość opłaty za przeprowadzenie rekrutacji

-

mając na uwadze konieczność zapewnienia wysokiej jakości kształcenia, właściwego przebiegu

kształcenia, doboru efektów uczenia się i sposobów ich weryfikacji z zachowaniem spójności

procesu ich uzyskiwania, racjonalnej organizacji kształcenia umożliwiającej najbardziej

skuteczne uzyskanie efektów uczenia się szczególnie istotnych z punktu widzenia przygotowania

zawodowego absolwentów, prawidłowości i rzetelności dokumentowania przebiegu studiów,

adekwatności wysokości opłat do kosztów, potrzebę poświadczenia statusu studenta,

a także tradycyjne nazewnictwo w zakresie tytułów zawodowych i szczególne znaczenie

dokumentów przeznaczonych do obrotu prawnego z zagranicą.

W przypadku zaprzestania prowadzenia studiów na określonym kierunku, poziomie i profilu

uczelnia zapewnia studentom możliwość kontynuowania studiów na tym samym poziomie

i profilu oraz takim samym albo innym kierunku studiów związanym z dyscypliną, do

której był przyporządkowany dotychczas prowadzony kierunek.

Osoba przyjęta na studia rozpoczyna studia i nabywa prawa studenta z chwilą złożenia

ślubowania.

1.

Student ma prawo do przeszkolenia w zakresie praw i obowiązków studenta.

2.

Szkolenia prowadzi samorząd studencki we współpracy z Parlamentem Studentów Rzeczypospolitej

Polskiej, zwanym dalej „PSRP”, który zapewnia przedstawicielom samorządów studenckich

przygotowanie do prowadzenia szkoleń oraz podejmuje działania promocyjne dotyczące

praw i obowiązków studenta.

1.

Student ma prawo do

1)

przenoszenia i uznawania punktów ECTS,

2)

odbywania studiów według indywidualnej organizacji studiów,

3)

usprawiedliwiania nieobecności na zajęciach, urlopów od zajęć oraz urlopów od zajęć

z możliwością przystąpienia do weryfikacji uzyskanych efektów uczenia się określonych

w programie studiów,

4)

zmiany kierunku studiów,

5)

przeniesienia na studia stacjonarne albo niestacjonarne,

6)

przystąpienia do egzaminu komisyjnego przy udziale wskazanego przez niego obserwatora,

7)

powtarzania określonych zajęć z powodu niezadowalających wyników w nauce

-

na zasadach określonych w regulaminie studiów.

2.

Studentce w ciąży i studentowi będącemu rodzicem nie można odmówić zgody na

1)

odbywanie studiów na określonym kierunku i poziomie według indywidualnej organizacji

studiów do czasu ich ukończenia - w przypadku studiów stacjonarnych;

2)

urlop, o którym mowa w ust. 1 pkt 3.

3.

Student będący rodzicem składa wniosek o urlop, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, w okresie

1 roku od dnia urodzenia dziecka.

4.

Urlopu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, dla

1)

studentki w ciąży udziela się na okres do dnia urodzenia dziecka,

2)

studenta będącego rodzicem udziela się na okres do 1 roku

-

z tym że jeżeli koniec urlopu przypada w trakcie semestru, urlop może być przedłużony

do końca tego semestru.

1.

Student może ubiegać się o

1)

stypendium socjalne;

2)

stypendium dla osób niepełnosprawnych;

3)

zapomogę;

4)

stypendium rektora;

5)

stypendium finansowane przez jednostkę samorządu terytorialnego;

6)

stypendium za wyniki w nauce lub w sporcie finansowane przez osobę fizyczną lub osobę

prawną niebędącą państwową ani samorządową osobą prawną.

2.

Przyznanie świadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-4, oraz odmowa jego przyznania

następują w drodze decyzji administracyjnej.

3.

Na wniosek samorządu studenckiego świadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, są

przyznawane przez komisję stypendialną i odwoławczą komisję stypendialną. Większość

członków komisji stanowią studenci. Decyzję podpisuje przewodniczący komisji albo

upoważniony przez niego wiceprzewodniczący komisji.

4.

Rektor, w drodze decyzji administracyjnej, uchyla decyzję komisji stypendialnej lub

odwoławczej komisji stypendialnej niezgodną z przepisami prawa.

1.

Stypendium socjalne może otrzymać student znajdujący się w trudnej sytuacji materialnej.

2.

Rektor w porozumieniu z samorządem studenckim ustala wysokość miesięcznego dochodu

na osobę w rodzinie studenta uprawniającą do ubiegania się o stypendium socjalne,

która nie może być

1)

mniejsza niż 1,30 kwoty określonej w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1507, 1622, 1690 i 1818);

2)

większa niż 1,30 sumy kwot określonych w art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach

rodzinnych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2220, z późn. zm..

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach student może otrzymać stypendium socjalne

w zwiększonej wysokości.

1.

Wysokość miesięcznego dochodu na osobę w rodzinie studenta ubiegającego się o stypendium

socjalne ustala się na zasadach określonych w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, z tym że przy jej ustalaniu

1)

uwzględnia się dochody osiągane przez

a)

studenta,

b)

małżonka studenta,

c)

rodziców, opiekunów prawnych lub faktycznych studenta,

d)

będące na utrzymaniu osób, o których mowa w lit. a-c, dzieci niepełnoletnie, dzieci

pobierające naukę do 26. roku życia, a jeżeli 26. rok życia przypada w ostatnim roku

studiów, do ich ukończenia, oraz dzieci niepełnosprawne bez względu na wiek;

2)

nie uwzględnia się

a)

świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1, art. 359 ust. 1 i art. 420 ust. 1,

b)

stypendiów otrzymywanych przez uczniów, studentów i doktorantów w ramach

-

funduszy strukturalnych Unii Europejskiej,

-

niepodlegających zwrotowi środków pochodzących z pomocy udzielanej przez państwa członkowskie

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA),

-

umów międzynarodowych lub programów wykonawczych, sporządzanych do tych umów, albo

międzynarodowych programów stypendialnych,

c)

świadczeń pomocy materialnej otrzymywanych przez uczniów na podstawie przepisów o

systemie oświaty,

d)

stypendiów o charakterze socjalnym przyznawanych przez podmioty, o których mowa w

art. 21 ust. 1 pkt 40b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób

fizycznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1387, z późn. zm..

2.

Student, który nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego z żadnym z rodziców, opiekunów

prawnych lub faktycznych, może ubiegać się o stypendium socjalne bez wykazywania dochodów

osiąganych przez te osoby oraz będące na ich utrzymaniu dzieci niepełnoletnie, dzieci

pobierające naukę do 26. roku życia, a jeżeli 26. rok życia przypada w ostatnim roku

studiów, do ich ukończenia, oraz dzieci niepełnosprawne bez względu na wiek, jeżeli

spełnia jeden z następujących warunków

1)

ukończył 26. rok życia;

2)

pozostaje w związku małżeńskim;

3)

ma na utrzymaniu dzieci, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. d;

4)

osiągnął pełnoletność, przebywając w pieczy zastępczej;

5)

posiada stałe źródło dochodów i jego przeciętny miesięczny dochód w poprzednim roku

podatkowym oraz w roku bieżącym w miesiącach poprzedzających miesiąc złożenia oświadczenia,

o którym mowa w ust. 3, jest wyższy lub równy 1,15 sumy kwot określonych w art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach

rodzinnych.

3.

Student, o którym mowa w ust. 2, składa oświadczenie, że nie prowadzi wspólnego gospodarstwa

domowego z żadnym z rodziców, opiekunów prawnych lub faktycznych.

4

Rektor albo komisja stypendialna lub odwoławcza komisja stypendialna odmawia przyznania

stypendium socjalnego studentowi, którego miesięczny dochód na osobę w rodzinie nie

przekracza kwoty określonej w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, jeżeli nie dołączy do wniosku o przyznanie stypendium socjalnego zaświadczenia z

ośrodka pomocy społecznej o sytuacji dochodowej i majątkowej swojej i rodziny.

4

Rektor albo komisja stypendialna lub odwoławcza komisja stypendialna odmawia przyznania

stypendium socjalnego studentowi, którego miesięczny dochód na osobę w rodzinie nie

przekracza kwoty określonej w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, jeżeli nie dołączy do wniosku o przyznanie stypendium socjalnego zaświadczenia z

ośrodka pomocy społecznej, a w przypadku przekształcenia ośrodka pomocy społecznej

w centrum usług społecznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług

społecznych

(Dz. U. poz. 1818) - z centrum usług społecznych, o sytuacji dochodowej i majątkowej swojej i rodziny.

5

Rektor albo komisja stypendialna lub odwoławcza komisja stypendialna może przyznać

studentowi stypendium socjalne w przypadku, o którym mowa w ust. 4, jeżeli przyczyny

niedołączenia do wniosku o przyznanie stypendium socjalnego zaświadczenia z ośrodka

pomocy społecznej o sytuacji dochodowej i majątkowej studenta i rodziny studenta były

uzasadnione oraz student udokumentował źródła utrzymania rodziny.

5

Rektor albo komisja stypendialna lub odwoławcza komisja stypendialna może przyznać

studentowi stypendium socjalne w przypadku, o którym mowa w ust. 4, jeżeli przyczyny

niedołączenia do wniosku o przyznanie stypendium socjalnego zaświadczenia z ośrodka

pomocy społecznej, a w przypadku przekształcenia ośrodka pomocy społecznej w centrum

usług społecznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług

społecznych - z centrum usług społecznych, o sytuacji dochodowej i majątkowej studenta i rodziny

studenta były uzasadnione oraz student udokumentował źródła utrzymania rodziny.

Traci moc ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1843).

Stypendium dla osób niepełnosprawnych może otrzymać student posiadający orzeczenie

o niepełnosprawności, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenie, o którym

mowa w art. 5 oraz art. 62 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i

społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1172, 1495, 1696 i 1818).

1.

Do postępowań o udzielenie zamówienia, o których mowa w ustawie uchylanej w art. 89,

wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2021 r. stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Do konkursów, o których mowa w ustawie uchylanej w art. 89, rozpoczętych i niezakończonych

przed dniem 1 stycznia 2021 r. stosuje się przepisy dotychczasowe.

Zapomogę może otrzymać student, który znalazł się przejściowo w trudnej sytuacji życiowej.

1.

Stypendium rektora może otrzymać student, który uzyskał wyróżniające wyniki w nauce,

osiągnięcia naukowe lub artystyczne, lub osiągnięcia sportowe we współzawodnictwie

co najmniej na poziomie krajowym.

2.

Stypendium rektora otrzymuje student przyjęty na pierwszy rok studiów w roku złożenia

egzaminu maturalnego, który jest

1)

laureatem olimpiady międzynarodowej albo laureatem lub finalistą olimpiady stopnia

centralnego, o których mowa w przepisach o systemie oświaty;

2)

medalistą co najmniej współzawodnictwa sportowego o tytuł Mistrza Polski w danym sporcie,

o którym mowa w przepisach o sporcie.

3.

Stypendium rektora przyznaje się nie więcej niż 10% studentów na określonym kierunku

studiów. Jeżeli liczba studentów jest mniejsza niż 10, stypendium rektora może być

przyznane 1 studentowi. Studentów, o których mowa w ust. 2, nie uwzględnia się przy

ustalaniu liczby studentów otrzymujących stypendium rektora, o której mowa w zdaniu

pierwszym.

1.

Stypendia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1, 2 i 4, są przyznawane na semestr

lub na rok akademicki i wypłacane co miesiąc przez okres do 10 miesięcy, a gdy kształcenie

trwa semestr - przez okres do 5 miesięcy.

2.

Zapomoga może być przyznana nie częściej niż 2 razy w roku akademickim.

3.

Łączna miesięczna kwota stypendiów, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1 i 4, dla

studenta nie może być wyższa niż 38% wynagrodzenia profesora.

1.

Student kształcący się równocześnie na kilku kierunkach studiów może otrzymywać świadczenia,

o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1, tylko na jednym, wskazanym

przez niego kierunku.

2.

Świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1

1)

przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych

studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat;

2)

nie przysługują studentowi posiadającemu tytuł zawodowy

a)

magistra, magistra inżyniera albo równorzędny,

b)

licencjata, inżyniera albo równorzędny, jeżeli ponownie podejmuje studia pierwszego

stopnia.

3.

Przepisy ust. 2 stosuje się do osób posiadających tytuły zawodowe uzyskane za granicą.

4.

W przypadku gdy niepełnosprawność powstała w trakcie studiów lub po uzyskaniu tytułu

zawodowego, student może otrzymać świadczenie, o którym mowa w art. 86 ust. 1 pkt

2, tylko na jednym kolejnym kierunku studiów, jednak nie dłużej niż przez okres 6

lat.

1.

Student ubiegający się o świadczenie, o którym mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1, 2 i 4,

albo otrzymujący takie świadczenie niezwłocznie powiadamia uczelnię o wystąpieniu

okoliczności powodującej utratę prawa do świadczenia na podstawie art. 93 ust. 2 i

3.

2.

Decyzja o przyznaniu świadczenia, o którym mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4, wygasa z

ostatnim dniem miesiąca, w którym student utracił prawo do świadczenia z powodu uzyskania

tytułu zawodowego, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 2 i ust. 3, został skreślony

z listy studentów na kierunku studiów, na którym otrzymywał świadczenie, albo upłynął

okres, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 i ust. 4.

1.

Regulamin świadczeń dla studentów określa

1)

wysokość świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4, lub sposób jej ustalania;

2)

szczegółowe kryteria i tryb przyznawania świadczeń, o których mowa w art. 86 ust.

1 pkt 1-4, oraz zakwaterowania i wyżywienia, o których mowa w art. 104, oraz sposób

wypłacania świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4;

3)

sposób dokumentowania sytuacji materialnej studenta;

4)

tryb powoływania oraz skład komisji stypendialnej i odwoławczej komisji stypendialnej.

2.

Regulamin świadczeń dla studentów ustala rektor w porozumieniu z samorządem studenckim.

W nowo utworzonej uczelni regulamin ustala na okres roku rektor.

1.

Stypendium może być przyznane studentowi przez jednostkę samorządu terytorialnego.

2.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa

1)

rodzaj stypendium;

2)

kryteria i sposób przyznawania stypendium;

3)

maksymalną wysokość stypendium, o którą może ubiegać się student;

4)

warunki wypłacania stypendium.

3.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może również określić warunki

zwrotu stypendium i odstąpienia od żądania jego zwrotu.

1.

Stypendium za wyniki w nauce lub w sporcie może być przyznane studentowi przez osobę

fizyczną lub osobę prawną niebędącą państwową ani samorządową osobą prawną.

2.

Na wniosek osoby przyznającej stypendium, o której mowa w ust. 1, minister zatwierdza

zasady jego przyznawania.

„1. Tworzy się Centrum Łukasiewicz.

1.

Student, który nie ukończył 30. roku życia oraz którego przeciętny miesięczny dochód

na osobę w rodzinie z roku poprzedzającego rok złożenia wniosku jest niższy lub równy

kwocie określonej na podstawie ust. 4, może otrzymać kredyt studencki. Wysokość dochodu

ustala się zgodnie z art. 88.

2.

Kredyt studencki jest udzielany przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową,

zwane dalej „instytucją kredytującą”, które zawarły z Bankiem Gospodarstwa Krajowego,

zwanym dalej „BGK”, umowę określającą zasady korzystania ze środków Funduszu Kredytów

Studenckich.

3.

Kredyt studencki nie jest kredytem w rozumieniu ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1083).

4.

Minister ogłasza w BIP na swojej stronie podmiotowej wysokość miesięcznego dochodu

na osobę w rodzinie osoby ubiegającej się o kredyt studencki uprawniającą do otrzymania

kredytu studenckiego w danym roku akademickim.

1.

Kredyt studencki jest udzielany na okres studiów tylko raz, nie dłużej niż na 6 lat.

2.

Na tym samym poziomie studiów kredyt studencki jest udzielany raz.

3.

Jeżeli w okresie 2 lat od ukończenia studiów pierwszego stopnia student rozpocznie

studia drugiego stopnia lub jednolite studia magisterskie, kredyt studencki może być

wypłacany na tych studiach bez konieczności ponownego składania wniosku o kredyt,

przy czym łączny okres otrzymywania kredytu studenckiego nie może przekroczyć 6 lat.

W terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy

1)

minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki dokona w Zintegrowanym Systemie

Informacji o Szkolnictwie Wyższym i Nauce POL-on, o którym mowa w art. 342 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, zmian związanych z przekształceniem instytutów badawczych, o których mowa w art.

98 ust. 2, w instytuty Sieci;

2)

dyrektor instytutu Sieci powstałego z przekształcenia spółki, o której mowa w art.

98 ust. 3, wprowadzi dane dotyczące tego instytutu do Zintegrowanego Systemu Informacji

o Szkolnictwie Wyższym i Nauce POL-on.

1.

Kredyt studencki jest wypłacany w miesięcznych transzach przez okres do 10 miesięcy

roku akademickiego, z wyłączeniem okresów urlopów od zajęć lub innych przerw udzielonych

zgodnie z regulaminem studiów.

2.

Instytucja kredytująca zaprzestaje wypłaty miesięcznych transz kredytu studenckiego

w przypadku

1)

skreślenia z listy studentów;

2)

urlopu od zajęć w uczelni lub innej przerwy zgodnej z regulaminem studiów;

3)

zawieszenia w prawach studenta;

4)

ukończenia studiów;

5)

ujawnienia zatajonych istotnych informacji mających wpływ na udzielenie kredytu studenckiego

lub jego wysokość.

3.

Kredytobiorca niezwłocznie powiadamia instytucję kredytującą o okolicznościach, o

których mowa w ust. 2 pkt 1-4.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 5, instytucja kredytująca wypowiada umowę

kredytu studenckiego i żąda jego spłaty z dniem upływu terminu wypowiedzenia.

1.

Spłata kredytu studenckiego jest dokonywana w równych miesięcznych ratach i rozpoczyna

się po upływie 2 lat od ukończenia studiów, chyba że kredytobiorca wystąpił z wnioskiem

o wcześniejsze rozpoczęcie spłaty.

2.

Liczba rat stanowi dwukrotność liczby wypłaconych transz kredytu studenckiego, chyba

że kredytobiorca wystąpił z wnioskiem o zmniejszenie liczby rat.

3.

Wysokość oprocentowania kredytu studenckiego wynosi 1,2 stopy redyskontowej Narodowego

Banku Polskiego.

4.

Wysokość oprocentowania spłacanego przez kredytobiorcę wynosi

1)

0,5 stopy redyskontowej Narodowego Banku Polskiego;

2)

0,75 stopy redyskontowej Narodowego Banku Polskiego - w przypadku gdy kredytobiorca

nie ukończył studiów lub upłynął okres spłaty ustalony zgodnie z ust. 2.

5.

W przypadku gdy informacje, na podstawie których udzielono kredytu studenckiego, zawieszono

jego spłatę lub go umorzono, okazały się nieprawdziwe, kredytobiorca spłaca kredyt

wraz z odsetkami nienależnie wypłaconymi ze środków Funduszu Kredytów Studenckich.

6.

Na wniosek kredytobiorcy wysokość miesięcznej raty może być zmniejszona do 20% jego

średniego miesięcznego dochodu.

1.

Na wniosek kredytobiorcy w przypadku trudnej sytuacji życiowej spłata kredytu studenckiego

wraz z odsetkami może być zawieszona na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy.

2.

Kredyt studencki może być umorzony

1)

częściowo - w przypadku

a)

wyróżniającego wyniku ukończenia studiów przez kredytobiorcę,

b)

szczególnie trudnej sytuacji życiowej kredytobiorcy;

2)

w całości - w przypadku

a)

trwałej utraty przez kredytobiorcę zdolności do spłaty zobowiązań,

b)

braku prawnych możliwości dochodzenia roszczeń od kredytobiorcy,

c)

śmierci kredytobiorcy.

3.

Kredyt studencki może być umorzony przez

1)

instytucję kredytującą - w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a oraz pkt

2 lit. b i c;

2)

ministra - w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 lit. a.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób ustalania wysokości miesięcznego dochodu na osobę w rodzinie osoby ubiegającej

się o kredyt studencki uprawniającej do otrzymania kredytu studenckiego,

2)

tryb składania wniosków o kredyt studencki,

3)

zakres informacji zawartych we wniosku o kredyt studencki oraz dokumenty dołączane

do wniosku,

4)

niezbędne elementy umowy kredytu studenckiego,

5)

termin zawarcia umowy kredytu studenckiego,

6)

wysokość miesięcznych transz kredytu studenckiego,

7)

szczegółowe warunki i tryb zawieszania spłaty i umarzania kredytu studenckiego,

8)

warunki i tryb rozliczeń z tytułu pokrywania odsetek należnych instytucjom kredytującym

od kredytów studenckich

-

mając na uwadze potrzebę zapewnienia przyznawania i wypłaty kredytów studenckich w

sposób sprawny i terminowy, należyty poziom ochrony kredytobiorcy, a także uwarunkowania

socjalno-bytowe studentów i absolwentów.

Student może ubiegać się o

1)

zakwaterowanie w domu studenckim uczelni lub wyżywienie w stołówce studenckiej uczelni;

2)

zakwaterowanie małżonka lub dziecka w domu studenckim uczelni.

Studentowi przysługuje prawo do korzystania z 50% ulgi w opłatach za przejazdy publicznymi

środkami komunikacji miejskiej.

„4. Zgody na wykonywanie dodatkowego zatrudnienia w ramach stosunku pracy w instytutach

badawczych, o których mowa w art. 98 ust. 2, udzielone

1)

nauczycielom akademickim,

2)

pracownikom jednostek naukowych Polskiej Akademii Nauk

-

zachowują ważność.

1.

W przypadku zaistnienia w uczelni sporu zbiorowego dotyczącego istotnych spraw studentów,

może w niej zostać przeprowadzona akcja protestacyjna lub strajk.

2.

Akcję protestacyjną lub strajk może podjąć samorząd studencki, PSRP lub stowarzyszenie

o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszające wyłącznie studentów.

3.

Uchwałę o akcji protestacyjnej i jej formie podejmuje bezwzględną większością głosów

organ samorządu studenckiego, PSRP lub stowarzyszenia, o którym mowa w ust. 2. O uchwale

właściwy organ zawiadamia rektora nie później niż 3 dni przed rozpoczęciem akcji protestacyjnej.

4.

W ramach akcji protestacyjnej są prowadzone negocjacje z rektorem.

5.

W przypadku gdy akcja protestacyjna nie doprowadziła do rozwiązania sporu, może być

podjęty strajk studencki polegający na powstrzymywaniu się od udziału w zajęciach

z możliwością pozostania w uczelni.

6.

Udział w akcji protestacyjnej lub strajku jest dobrowolny i nie stanowi naruszenia

obowiązków studenta.

7.

Podmiot, o którym mowa w ust. 2, zapewnia taki przebieg akcji protestacyjnej lub strajku,

aby nie zagrażały zdrowiu lub życiu ludzkiemu, mieniu uczelni lub innych osób ani

nie naruszały praw pracowników uczelni, a także studentów niebiorących w nich udziału.

1.

Student jest obowiązany postępować zgodnie z treścią ślubowania i przepisami obowiązującymi

w uczelni.

2.

Student jest obowiązany w szczególności do

1)

uczestniczenia w zajęciach zgodnie z regulaminem studiów;

2)

składania egzaminów, odbywania praktyk zawodowych i spełniania innych wymagań przewidzianych

w programie studiów.

1.

Studenta skreśla się z listy studentów w przypadku

1)

niepodjęcia studiów;

2)

rezygnacji ze studiów;

3)

niezłożenia w terminie pracy dyplomowej lub egzaminu dyplomowego;

4)

ukarania karą dyscyplinarną wydalenia z uczelni.

2.

Student może być skreślony z listy studentów w przypadku

1)

stwierdzenia braku udziału w obowiązkowych zajęciach;

2)

stwierdzenia braku postępów w nauce;

3)

nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie;

4)

niewniesienia opłat związanych z odbywaniem studiów.

3.

Skreślenie z listy studentów następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2021 r., z wyjątkiem

1)

art. 85 pkt 5, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 88, który wchodzi w życie z dniem 1 marca 2020 r.

Osoba, która ukończyła studia pierwszego stopnia, zachowuje prawa studenta do dnia

31 października roku, w którym ukończyła te studia, z wyłączeniem prawa do świadczeń,

o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy instytuty badawcze, o których mowa w art. 98 ust. 2, tracą uprawnienia do nadawania stopni naukowych doktora

i doktora habilitowanego.

2.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie

ustawy, wskaże inne podmioty uprawnione do nadawania stopnia naukowego doktora, w

których będą kontynuowane postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego doktora

wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy w instytutach badawczych, o których mowa w art. 98 ust. 2.

3.

Postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego wszczęte przed

dniem wejścia w życie ustawy w instytutach badawczych, o których mowa w art. 98 ust. 2, są kontynuowane przez powołane do ich przeprowadzenia

komisje habilitacyjne. W terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy Centralna

Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wskaże podmioty uprawnione do nadawania stopnia

naukowego doktora habilitowanego, które podejmą uchwały o nadaniu albo odmowie nadania

stopnia naukowego doktora habilitowanego, po przeprowadzeniu postępowań, o których

mowa w zdaniu pierwszym.

1.

Studenci w uczelni tworzą samorząd studencki.

2.

Samorząd studencki działa przez swoje organy, w tym

1)

przewodniczącego;

2)

organ uchwałodawczy.

3.

Samorząd studencki jest wyłącznym reprezentantem ogółu studentów uczelni.

4.

Samorząd studencki prowadzi w uczelni działalność w zakresie spraw studenckich, w

tym socjalno-bytowych i kulturalnych.

5.

Samorząd studencki decyduje w sprawach rozdziału środków finansowych przeznaczonych

przez uczelnię na sprawy studenckie. Samorząd studencki sporządza sprawozdanie z rozdziału

środków finansowych i rozliczenie tych środków nie rzadziej niż raz w roku akademickim

i udostępnia je w BIP na stronie podmiotowej uczelni.

6.

Organ uchwałodawczy samorządu studenckiego uchwala regulamin określający organizację

i sposób działania samorządu oraz sposób powoływania przedstawicieli do organów uczelni,

a w przypadku uczelni publicznej także do kolegium elektorów.

7.

Regulamin wchodzi w życie po stwierdzeniu przez rektora jego zgodności z ustawą i

statutem uczelni w terminie 30 dni od dnia jego przekazania. Pierwszy regulamin samorządu

studenckiego w nowo utworzonej uczelni uchwala senat.

8.

Rektor uchyla wydawane przez samorząd studencki akty niezgodne z przepisami prawa

powszechnie obowiązującego, statutem uczelni, regulaminem studiów lub regulaminem

samorządu. Na rozstrzygnięcie w sprawie uchylenia aktu służy, w terminie 30 dni od

dnia jego doręczenia, skarga do sądu administracyjnego. Przepisy o zaskarżaniu do

sądu administracyjnego decyzji administracyjnych stosuje się odpowiednio.

9.

Uczelnia zapewnia warunki niezbędne do funkcjonowania samorządu studenckiego, w tym

infrastrukturę i środki finansowe, którymi samorząd studencki dysponuje w ramach swojej

działalności.

1.

Studiów doktoranckich prowadzonych w dniu wejścia w życie ustawy w Instytucie Elektrotechniki

w Warszawie i w Instytucie Technologii Elektronowej w Warszawie po dniu wejścia w

życie ustawy nie prowadzi się.

2.

Do dnia 31 marca 2019 r. dyrektorzy instytutów badawczych, o których mowa w ust. 1,

w porozumieniu z rektorami uczelni zapewnią doktorantom tych instytutów możliwość

i warunki kontynuowania studiów doktoranckich w zakresie dyscyplin naukowych, w których

studia te były dotychczas prowadzone w instytutach.

3.

Przeniesienie na studia doktoranckie prowadzone w uczelni odbywa się za zgodą doktorantów

instytutów badawczych, o których mowa w ust. 1.

4.

Z dniem wejścia w życie ustawy wygasają umowy zawarte przez instytuty badawcze, o

których mowa w ust. 1, z doktorantami.

5.

W przypadku przeniesienia na studia doktoranckie prowadzone w uczelni doktoranci instytutów

badawczych, o których mowa w ust. 1, są zwolnieni z obowiązku

1)

uzupełniania praktyk zawodowych w formie prowadzenia zajęć dydaktycznych lub uczestniczenia

w ich prowadzeniu za lata studiów doktoranckich, które zostały im zaliczone w instytucie

badawczym;

2)

odbycia praktyk zawodowych w formie prowadzenia zajęć dydaktycznych lub uczestniczenia

w ich prowadzeniu w roku akademickim 2018/2019.

1.

Studenci mają prawo zrzeszania się w uczelnianych organizacjach studenckich.

2.

O powstaniu uczelnianej organizacji studenckiej jej organ niezwłocznie informuje rektora.

3.

Rektor uchyla akt organu uczelnianej organizacji studenckiej niezgodny z przepisami

prawa powszechnie obowiązującego, statutem uczelni, regulaminem studiów lub regulaminem

tej organizacji. Przepisy art. 110 ust. 8 zdanie drugie i trzecie stosuje się.

4.

Rektor, w drodze decyzji administracyjnej, rozwiązuje uczelnianą organizację studencką,

która rażąco lub uporczywie narusza przepisy prawa powszechnie obowiązującego, statut

uczelni, regulamin studiów lub regulamin tej organizacji.

5.

Uczelnia może przeznaczać środki na realizację działań uczelnianych organizacji studenckich

i działających w uczelni stowarzyszeń zrzeszających wyłącznie studentów lub studentów,

doktorantów i pracowników uczelni. Podmioty te przedstawiają uczelni sprawozdanie

z wykorzystania środków otrzymanych w danym roku akademickim.

Postępowania w sprawie przyznania kategorii naukowej instytutom badawczym, o których

mowa w art. 98 ust. 2, niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy ostateczną decyzją

administracyjną podlegają z tym dniem umorzeniu.

Pracownikami uczelni są nauczyciele akademiccy oraz pracownicy niebędący nauczycielami

akademickimi.

1.

W 2019 r. środki finansowe, o których mowa w art. 365 pkt 2 lit. a-d i g oraz art. 368 ust. 8 i 9 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r.

- Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce

1)

instytuty badawcze, o których mowa w art. 98 ust. 2,

2)

instytuty Sieci powstałe z przekształcenia instytutów badawczych, o których mowa w

art. 98 ust. 2

-

otrzymują na zasadach dotychczasowych i wykorzystują na realizację zadań, o których

mowa w art. 3 ust. 2.

2.

Wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy postępowania w sprawie

przyznania instytutom badawczym, o których mowa w art. 98 ust. 2, i spółce, o której

mowa w art. 98 ust. 3, środków finansowych

1)

na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju oraz ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Nauki, a także środków finansowych, o których mowa w art. 365 pkt 9 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce - toczą się na zasadach dotychczasowych;

2)

o których mowa w art. 365 pkt 4 lit. b, pkt 5 i 7 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie

wyższym i nauce - podlegają z dniem wejścia w życie ustawy umorzeniu.

Nauczycielem akademickim może być osoba, która

1)

posiada kwalifikacje określone w ustawie i statucie;

2)

nie została ukarana karą dyscyplinarną, o której mowa w art. 276 ust. 1 pkt 7 i 8;

3)

spełnia wymagania, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1-3.

Nauczycieli akademickich zatrudnia się w grupach pracowników

1)

dydaktycznych;

2)

badawczych;

3)

badawczo-dydaktycznych.

1.

Do podstawowych obowiązków nauczyciela akademickiego będącego pracownikiem

1)

dydaktycznym - należy kształcenie i wychowywanie studentów lub uczestniczenie w kształceniu

doktorantów;

2)

badawczym - należy prowadzenie działalności naukowej lub uczestniczenie w kształceniu

doktorantów;

3)

badawczo-dydaktycznym - należy prowadzenie działalności naukowej, kształcenie i wychowywanie

studentów lub uczestniczenie w kształceniu doktorantów.

2.

Nauczyciel akademicki jest obowiązany do uczestniczenia w pracach organizacyjnych

na rzecz uczelni oraz stałego podnoszenia kompetencji zawodowych.

1.

Nauczyciela akademickiego zatrudnia się na stanowisku

1)

profesora;

2)

profesora uczelni;

3)

adiunkta;

4)

asystenta.

2.

Na stanowisku

1)

profesora - może być zatrudniona osoba posiadająca tytuł profesora;

2)

profesora uczelni - może być zatrudniona osoba posiadająca co najmniej stopień doktora

oraz znaczące osiągnięcia

a)

dydaktyczne lub zawodowe - w przypadku pracowników dydaktycznych,

b)

naukowe lub artystyczne - w przypadku pracowników badawczych,

c)

naukowe, artystyczne lub dydaktyczne - w przypadku pracowników badawczo-dydaktycznych;

3)

adiunkta - może być zatrudniona osoba posiadająca co najmniej stopień doktora;

4)

asystenta - może być zatrudniona osoba posiadająca tytuł zawodowy magistra, magistra

inżyniera albo równorzędny.

3.

Osobę posiadającą tytuł profesora zatrudnia się na stanowisku profesora.

4.

Statut uczelni może określać

1)

również inne stanowiska dla nauczycieli akademickich niż określone w ust. 1 oraz wymagania

kwalifikacyjne niezbędne do ich zajmowania;

2)

dodatkowe wymagania kwalifikacyjne niezbędne do zajmowania stanowisk, o których mowa

w ust. 1, dla poszczególnych grup pracowników; wymagania te nie mogą dotyczyć posiadania

lub obowiązku uzyskania stopnia doktora, stopnia doktora habilitowanego lub tytułu

profesora.

5.

Szczegółowy zakres obowiązków nauczyciela akademickiego ustala rektor.

6.

Obowiązki nauczyciela akademickiego mogą być wykonywane również poza uczelnią na zasadach

oraz w jednostkach określonych w regulaminie pracy.

7.

Wykonywanie obowiązków nauczyciela akademickiego stanowi działalność twórczą o indywidualnym

charakterze, o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1231).

1.

Nawiązanie stosunku pracy z pracownikiem uczelni następuje na podstawie umowy o pracę.

2.

Pierwsza umowa o pracę z nauczycielem akademickim w danej uczelni jest zawierana na

czas

1)

nieokreślony albo

2)

określony na okres do 4 lat.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, po uzyskaniu przez nauczyciela akademickiego

pozytywnej oceny, o której mowa w art. 128, może być zawarta umowa o pracę na czas

nieokreślony bez przeprowadzenia konkursu, o którym mowa w art. 119.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, oraz w przypadku zatrudnienia na czas określony

nauczycieli akademickich

1)

dla których uczelnia nie jest podstawowym miejscem pracy,

2)

którzy pobierają świadczenie emerytalne

-

przepisów art. 25ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495) nie stosuje się.

1.

W uczelni nie może powstać stosunek bezpośredniej podległości służbowej między małżonkami

oraz osobami

1)

prowadzącymi wspólne gospodarstwo domowe;

2)

pozostającymi ze sobą w stosunku pokrewieństwa, powinowactwa do drugiego stopnia albo

w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do rektorów.

1.

Nawiązanie z nauczycielem akademickim pierwszego stosunku pracy w danej uczelni publicznej,

na czas nieokreślony lub określony dłuższy niż 3 miesiące, w wymiarze przekraczającym

połowę pełnego wymiaru czasu pracy, następuje po przeprowadzeniu otwartego konkursu.

Tryb i warunki przeprowadzania konkursu określa statut.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku zatrudnienia nauczyciela akademickiego

1

skierowanego do pracy w uczelni na podstawie umowy zawartej z Centrum Łukasiewicz,

instytutem Sieci Łukasiewicz albo zagraniczną instytucją naukową;

2)

będącego beneficjentem przedsięwzięcia, programu lub konkursu ogłoszonego przez NAWA,

NCBiR, NCN lub międzynarodowego konkursu na realizację projektu badawczego;

3)

na czas realizacji projektu badawczego lub dydaktycznego finansowanego

a)

ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej,

b)

przez inny podmiot przyznający grant.

3.

Informację o konkursie oraz jego wyniku wraz z uzasadnieniem udostępnia się w BIP

na stronach podmiotowych uczelni, ministra oraz ministra nadzorującego uczelnię w

terminie 30 dni odpowiednio przed konkursem i po jego zakończeniu.

4.

Informację o konkursie udostępnia się także w języku angielskim na stronach internetowych

Komisji Europejskiej w europejskim portalu dla mobilnych naukowców, przeznaczonym

do publikacji ofert pracy dla naukowców, w terminie 30 dni przed konkursem.

1.

W umowie o pracę z nauczycielem akademickim wskazuje się, czy uczelnia jest podstawowym

miejscem pracy.

2.

Warunkiem wskazania uczelni jako podstawowego miejsca pracy jest zatrudnienie w niej

w pełnym wymiarze czasu pracy. Nauczyciel akademicki może mieć jednocześnie tylko

jedno podstawowe miejsce pracy.

Czynności z zakresu prawa pracy w stosunku do rektora uczelni publicznej wykonuje

przewodniczący rady uczelni, a w uczelni niepublicznej - założyciel.

1.

Nie można rozwiązać umowy o pracę ani zmienić warunków pracy nauczyciela akademickiego,

będącego sędzią Trybunału Konstytucyjnego, Sądu Najwyższego lub Naczelnego Sądu Administracyjnego.

2.

Umowa o pracę nauczyciela akademickiego, o którym mowa w ust. 1, zawarta na czas określony

staje się, z dniem objęcia stanowiska sędziego, umową o pracę na czas nieokreślony.

3.

W przypadku nauczyciela akademickiego, o którym mowa w ust. 1, który utracił urząd

sędziego albo utracił uprawnienie do stanu spoczynku nie stosuje się ograniczenia,

o którym mowa w ust. 1.

4.

Umowa o pracę nauczyciela akademickiego, o którym mowa w ust. 1, który utracił urząd

sędziego albo utracił uprawnienie do stanu spoczynku wygasa, z wyłączeniem sytuacji

zrzeczenia się urzędu sędziego albo uprawnienia do stanu spoczynku.

1.

Rektor, na wniosek nauczyciela akademickiego, wydaje mu legitymację służbową.

2.

Uczelnia pobiera opłatę za wydanie legitymacji służbowej w wysokości nie większej

niż koszt jej wytworzenia.

3.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki określi, w drodze rozporządzenia,

wzór legitymacji służbowej oraz sposób potwierdzania jej ważności, mając na uwadze

potrzebę poświadczenia zatrudnienia nauczyciela akademickiego.

1.

Poza przypadkami określonymi w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy rektor może rozwiązać za wypowiedzeniem stosunek pracy z nauczycielem akademickim

w przypadku

1)

otrzymania oceny negatywnej, o której mowa w art. 128 ust. 1;

2)

podjęcia lub wykonywania dodatkowego zatrudnienia bez zgody rektora, o której mowa

w art. 125 ust. 1.

2.

Rektor rozwiązuje za wypowiedzeniem stosunek pracy z nauczycielem akademickim w przypadku

otrzymania dwóch kolejnych ocen negatywnych, o których mowa w art. 128 ust. 1.

3.

Rozwiązanie stosunku pracy za wypowiedzeniem następuje z końcem semestru, z zachowaniem

okresu wypowiedzenia.

Umowa o pracę z nauczycielem akademickim wygasa w przypadku

1)

zaprzestania spełniania wymagań, o których mowa w art. 113;

2)

stwierdzenia, że zawarcie umowy o pracę nastąpiło na podstawie fałszywych lub nieważnych

dokumentów;

3)

orzeczenia kary dyscyplinarnej, o której mowa w art. 276 ust. 1 pkt 6;

4)

orzeczenia środka karnego w postaci zakazu zajmowania określonego stanowiska, w przypadku

gdy orzeczenie to dotyczy wykonywania obowiązków nauczyciela akademickiego;

5)

orzeczenia kary pozbawienia wolności.

1.

Nauczyciel akademicki zatrudniony w uczelni publicznej, która jest jego podstawowym

miejscem pracy, może, za zgodą rektora, podjąć lub kontynuować dodatkowe zatrudnienie

tylko u jednego pracodawcy prowadzącego działalność dydaktyczną lub naukową.

2.

W terminie 2 miesięcy od dnia wystąpienia o zgodę rektor wyraża zgodę albo odmawia

jej wyrażenia. Odmowa wyrażenia zgody wymaga uzasadnienia.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do nauczycieli akademickich podejmujących zatrudnienie

1)

w podmiotach, z którymi uczelnia nawiązała współpracę na podstawie umowy lub porozumienia

albo dla których jest organem prowadzącym, założycielem albo udziałowcem;

2)

w urzędach, o których mowa w art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, 2 i 4a ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach

urzędów państwowych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1915 oraz z 2019 r. poz. 1043 i 1820);

3)

w instytucjach kultury;

4)

w jednostkach, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1148, z późn. zm..

4.

Wykonywanie dodatkowego zajęcia zarobkowego przez rektora uczelni publicznej wymaga

uzyskania zgody rady uczelni. Zgoda jest wydawana na okres kadencji.

5.

W przypadku pełnienia funkcji rektora kolejnej kadencji okres, którego dotyczy zgoda,

ulega przedłużeniu o 4 miesiące. W przypadku nieuzyskania zgody, rektor zaprzestaje

wykonywania dodatkowego zajęcia zarobkowego w terminie 4 miesięcy od dnia rozpoczęcia

kadencji.

6.

W przypadku wykonywania dodatkowego zajęcia zarobkowego bez zgody minister stwierdza

wygaśnięcie mandatu rektora. Wygaśnięcie mandatu następuje z dniem doręczenia tego

stwierdzenia.

7.

Nauczyciel akademicki prowadzący działalność gospodarczą informuje o tym rektora uczelni,

która jest jego podstawowym miejscem pracy.

8.

Przepisy ust. 1-7 stosuje się odpowiednio do nauczycieli akademickich i rektora uczelni

niepublicznej, jeżeli statut nie stanowi inaczej. Wygaśnięcie mandatu rektora stwierdza

organ powołujący rektora, a w przypadku braku takiego organu - założyciel.

1.

Uczelnia wprowadza regulamin pracy.

2.

Uczelnia publiczna ustala warunki wynagradzania za pracę w zakładowym układzie zbiorowym

pracy albo regulaminie wynagradzania.

3.

(uchylony)

1.

Nauczyciela akademickiego obowiązuje system zadaniowego czasu pracy.

2.

Roczny wymiar zajęć dydaktycznych wynosi

1)

do 240 godzin dydaktycznych - dla pracownika badawczo-dydaktycznego,

2)

do 180 godzin dydaktycznych - dla pracownika badawczo-dydaktycznego zatrudnionego

na stanowisku profesora,

3)

do 360 godzin dydaktycznych - dla pracownika dydaktycznego,

4)

do 540 godzin dydaktycznych - dla pracownika dydaktycznego zatrudnionego na stanowisku

lektora lub instruktora, jeżeli statut uczelni przewiduje takie stanowisko

-

przy czym 1 godzina dydaktyczna wynosi 45 minut.

3.

Do rocznego wymiaru zajęć dydaktycznych zalicza się czas przeznaczony na kształcenie

doktorantów.

4.

Zasady ustalania zakresu obowiązków nauczycieli akademickich dla poszczególnych grup

pracowników i rodzajów stanowisk, rodzaje zajęć dydaktycznych objętych zakresem tych

obowiązków, w tym wymiar zajęć dydaktycznych oraz innych obowiązków dla poszczególnych

stanowisk, oraz zasady obliczania godzin dydaktycznych określa regulamin pracy.

5.

Zajęcia dydaktyczne mogą być wykonywane również poza uczelnią na zasadach określonych

w regulaminie pracy.

6.

W szczególnych przypadkach, uzasadnionych koniecznością realizacji programu studiów,

nauczyciel akademicki może być obowiązany do prowadzenia zajęć dydaktycznych w godzinach

ponadwymiarowych, w wymiarze nieprzekraczającym

1)

1/4 rocznego wymiaru zajęć dydaktycznych - dla pracownika badawczo-dydaktycznego;

2)

1/2 rocznego wymiaru zajęć dydaktycznych - dla pracownika dydaktycznego.

7.

Nauczycielowi akademickiemu, za jego zgodą, może być powierzone prowadzenie zajęć

dydaktycznych w godzinach ponadwymiarowych w wymiarze nieprzekraczającym dwukrotności

rocznego wymiaru zajęć dydaktycznych.

8.

Nauczyciela akademickiego będącego w ciąży lub wychowującego dziecko do ukończenia

przez nie 4. roku życia nie można zatrudniać w godzinach ponadwymiarowych bez jego

zgody.

Wypłata wynagrodzeń dostosowanych w zakresie minimalnej wysokości miesięcznego wynagrodzenia

zasadniczego określonego w art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 137 ust. 2 tej ustawy, zgodnie z art.

248 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 95 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jest

dokonywana z wyrównaniem od dnia 1 stycznia 2019 r.

1.

Nauczyciel akademicki, z wyjątkiem rektora, podlega ocenie okresowej, w szczególności

w zakresie wykonywania obowiązków, o których mowa w art. 115, oraz przestrzegania

przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, a także o własności przemysłowej.

Ocena okresowa może być pozytywna albo negatywna.

2.

Ocena okresowa jest dokonywana nie rzadziej niż raz na 4 lata lub na wniosek rektora.

W przypadku nieobecności w pracy wynikającej z przebywania na urlopie macierzyńskim,

urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopie ojcowskim, urlopie rodzicielskim,

urlopie wychowawczym lub urlopie dla poratowania zdrowia oraz z odbywania służby wojskowej

lub służby zastępczej, termin dokonania oceny okresowej ulega przedłużeniu o czas

tej nieobecności.

3.

Kryteria oceny okresowej dla poszczególnych grup pracowników i rodzajów stanowisk

oraz tryb i podmiot dokonujący oceny okresowej określa rektor po zasięgnięciu opinii

senatu, związków zawodowych, samorządu studenckiego oraz samorządu doktorantów. Opinia

jest przedstawiana w terminie wskazanym we wniosku o jej wyrażenie, nie krótszym niż

30 dni. W przypadku bezskutecznego upływu tego terminu, wymóg zasięgnięcia opinii

uważa się za spełniony. Kryteria nie mogą dotyczyć obowiązku uzyskania stopnia doktora,

stopnia doktora habilitowanego lub tytułu profesora. Kryteria przedstawia się nauczycielowi

akademickiemu przed rozpoczęciem okresu podlegającego ocenie.

4.

Uczelnia umożliwia studentom i doktorantom dokonanie co najmniej raz w roku akademickim

oceny nauczyciela akademickiego w zakresie wypełniania przez niego obowiązków związanych

z kształceniem.

5.

Zasady dokonywania oceny, o której mowa w ust. 4, określa rektor.

6.

Przy dokonywaniu oceny okresowej uwzględnia się ocenę, o której mowa w ust. 4.

7.

Od wyniku oceny okresowej przysługuje odwołanie do rektora.

8.

W przypadku oceny negatywnej, kolejna ocena okresowa jest dokonywana nie wcześniej

niż po upływie 12 miesięcy od dnia zakończenia poprzedniej oceny.

Wterminie do dnia 1 lipca 2019 r. Prezes Centrum Łukasiewicz wskaże przedstawiciela

Sieci Badawczej Łukasiewicz do Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz przekaże

jej przewodniczącemu informację w tej sprawie.

1.

Nauczycielowi akademickiemu przysługuje prawo do urlopu wypoczynkowego w wymiarze

36 dni roboczych w roku.

2.

W przypadku niewykorzystania urlopu wypoczynkowego z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia

stosunku pracy, nauczycielowi akademickiemu przysługuje ekwiwalent pieniężny za okres

niewykorzystanego urlopu.

3.

Dni wolnych od pracy wynikających z rozkładu czasu pracy w pięciodniowym tygodniu

pracy nie wlicza się do urlopu wypoczynkowego.

4.

Szczegółowe zasady i tryb udzielania urlopu wypoczynkowego, a także urlopów, o których

mowa w art. 130 i art. 131 ust. 1, określa regulamin pracy.

Osoby, o których mowa w art. 343 ust. 11 ustawy zmienianej w art. 96, które przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nie złożyły oświadczenia zgodnie z tym przepisem

albo zgodnie z art. 219 ust. 12 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo

o szkolnictwie wyższym i nauce, nie składają tego oświadczenia.

Rektor może udzielić nauczycielowi akademickiemu

1)

posiadającemu co najmniej stopień doktora, w okresie 7 lat zatrudnienia w danej uczelni

- płatnych urlopów naukowych w łącznym wymiarze nieprzekraczającym roku w celu przeprowadzenia

badań;

2)

przygotowującemu rozprawę doktorską - płatnego urlopu naukowego w wymiarze nieprzekraczającym

3 miesięcy;

3)

płatnego urlopu w celu odbycia za granicą kształcenia, stażu naukowego albo dydaktycznego,

uczestnictwa w konferencji albo uczestnictwa we wspólnych badaniach naukowych prowadzonych

z podmiotem zagranicznym na podstawie umowy o współpracy naukowej;

4

płatnego urlopu w celu uczestnictwa we wspólnych badaniach naukowych prowadzonych

z Centrum Łukasiewicz lub instytutem Sieci Łukasiewicz.

W roku 2019 środki finansowe, o których mowa w art. 365 pkt 1 i 2 ustawy zmienianej

w art. 96, przyznane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przeznacza się

również na realizację inwestycji w obszarze działalności dydaktycznej i w obszarze

działalności badawczej.

1.

Nauczycielowi akademickiemu, który nie ukończył 65. roku życia, zatrudnionemu w pełnym

wymiarze czasu pracy, po co najmniej 10 latach zatrudnienia w uczelni przysługuje

prawo do płatnego urlopu dla poratowania zdrowia.

2.

Urlopu dla poratowania zdrowia udziela się w celu przeprowadzenia zaleconego leczenia,

jeżeli stan zdrowia wymaga powstrzymania się od pracy.

3.

Kolejny urlop dla poratowania zdrowia może być udzielony nie wcześniej niż po upływie

3 lat od dnia zakończenia poprzedniego urlopu. Łączny wymiar urlopu dla poratowania

zdrowia w okresie całego zatrudnienia nie może przekraczać roku.

4.

W czasie urlopu dla poratowania zdrowia nie można wykonywać zajęcia zarobkowego.

5.

Urlopu dla poratowania zdrowia udziela się na podstawie orzeczenia lekarskiego stwierdzającego,

że stan zdrowia wymaga powstrzymania się od pracy, oraz określającego zalecone leczenie

i czas potrzebny na jego przeprowadzenie.

6.

Orzeczenie lekarskie wydaje lekarz posiadający uprawnienia do wykonywania badań profilaktycznych

zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 229 § 8 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, wykonujący działalność w jednostce służby medycyny pracy, z którą uczelnia zawarła

umowę, o której mowa w art. 12 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1175).

7.

Lekarz przeprowadza badanie lekarskie na podstawie skierowania wydanego przez rektora

na wniosek nauczyciela akademickiego.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 402 pkt 1 i 2 ustawy zmienianej w art.

96 zachowują moc, jednak nie dłużej niż przez okres 3 miesięcy od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

1.

Nauczycielowi akademickiemu oraz uczelni przysługuje odwołanie od orzeczenia lekarskiego

do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy właściwego ze względu na jego miejsce zamieszkania.

W przypadku gdy orzeczenie lekarskie zostało wydane przez lekarza zatrudnionego w

wojewódzkim ośrodku medycyny pracy, odwołanie przysługuje do instytutu badawczego

działającego w zakresie medycyny pracy, położonego najbliżej miejsca zamieszkania

nauczyciela akademickiego.

2.

Odwołanie wraz z uzasadnieniem wnosi się na piśmie w terminie 14 dni od dnia otrzymania

orzeczenia lekarskiego, za pośrednictwem lekarza, który je wydał.

3.

Lekarz przekazuje odwołanie wraz z dokumentacją badań podmiotowi właściwemu do jego

rozpatrzenia w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania.

4.

Badanie lekarskie w trybie odwoławczym przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia

otrzymania odwołania przez podmiot właściwy do jego rozpatrzenia.

5.

Orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwoławczym jest ostateczne.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2019 r., z wyjątkiem

1)

art. 95, art. 96 pkt 3, 5, 9-11, pkt 14 lit. c, pkt 21 lit. a, pkt 25, 26 i 39, art.

111 ust. 2, art. 128 i art. 130, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu

ogłoszenia;

2)

art. 39, art. 41 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 pkt 1, art. 74 i art. 84 pkt 1 lit. c tiret

drugie, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2020 r.

Koszty badań lekarskich, o których mowa w art. 131 ust. 7 oraz w art. 132 ust. 4,

ponosi, nie częściej niż raz na 3 lata, uczelnia.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw szkolnictwa

wyższego i nauki określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres oraz tryb przeprowadzania badania lekarskiego mającego na celu stwierdzenie,

czy stan zdrowia nauczyciela akademickiego wymaga powstrzymania się od pracy, oraz

określenie zaleconego leczenia i czasu potrzebnego na jego przeprowadzenie,

2)

wzór skierowania na badanie lekarskie, o którym mowa w pkt 1,

3)

wzór orzeczenia lekarskiego wydawanego w wyniku badania lekarskiego, o którym mowa

w pkt 1

-

mając na uwadze konieczność obiektywnej oceny stanu zdrowia, a także zapewnienia jednolitości

stosowanych dokumentów.

1.

Nauczycielowi akademickiemu przysługuje w okresie urlopu wypoczynkowego wynagrodzenie,

jakie otrzymywałby, gdyby w tym czasie pracował. Zmienne składniki wynagrodzenia są

obliczane na podstawie jego średniego wynagrodzenia z okresu 12 miesięcy poprzedzających

miesiąc rozpoczęcia urlopu. Jeżeli zatrudnienie trwało krócej, średnie wynagrodzenie

oblicza się z całego okresu zatrudnienia z uwzględnieniem stawek wynagrodzenia obowiązujących

na dzień rozpoczęcia urlopu.

2.

Wynagrodzenie za czas płatnych urlopów, o których mowa w art. 130 i art. 131 ust.

1, oblicza się jak wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy.

3.

Okresy płatnych urlopów, o których mowa w art. 130 i art. 131 ust. 1, zalicza się

do okresów, od których zależą uprawnienia pracownicze.

4.

Ekwiwalent pieniężny za okres niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego ustala się,

stosując zasady obowiązujące przy obliczaniu wynagrodzenia za urlop wypoczynkowy.

1.

Wynagrodzenie pracownika uczelni publicznej składa się z

1)

wynagrodzenia zasadniczego,

2)

dodatku za staż pracy

-

które stanowią stałe składniki wynagrodzenia.

2.

Pracownik uczelni publicznej może otrzymywać

1)

dodatek funkcyjny,

2)

dodatek zadaniowy,

3)

wynagrodzenie za godziny ponadwymiarowe albo godziny nadliczbowe,

4)

dodatek za pracę w warunkach szkodliwych dla zdrowia lub uciążliwych,

5)

premię - w przypadku pracownika niebędącego nauczycielem akademickim,

6)

inne dodatki, jeżeli zostały określone w zakładowym układzie zbiorowym pracy albo

regulaminie wynagradzania

-

które stanowią zmienne składniki wynagrodzenia.

1.

Wysokość miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego w uczelni publicznej dla nauczyciela

akademickiego nie może być niższa niż 50% wynagrodzenia profesora, z tym że dla

1)

profesora uczelni - wynosi nie mniej niż 83%,

2)

adiunkta - wynosi nie mniej niż 73%

-

wynagrodzenia profesora.

2.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki określi, w drodze rozporządzenia,

wysokość wynagrodzenia profesora, mając na uwadze adekwatność wynagrodzenia do kwalifikacji

niezbędnych do zatrudnienia na tym stanowisku.

1.

Dodatek za staż pracy przysługuje w wysokości 1% wynagrodzenia zasadniczego za każdy

rok zatrudnienia. Dodatek jest wypłacany w okresach miesięcznych, poczynając od czwartego

roku zatrudnienia, z tym że wysokość tego dodatku nie może przekroczyć 20% wynagrodzenia

zasadniczego.

2.

Dodatek funkcyjny przysługuje z tytułu kierowania zespołem, w skład którego wchodzi

nie mniej niż 5 osób, w tym osoba kierująca. Wysokość dodatku funkcyjnego nie może

przekroczyć 67% wynagrodzenia profesora i jest uzależniona od liczby członków zespołu

oraz stopnia złożoności zadań.

3.

Dodatek zadaniowy może być przyznany z tytułu czasowego zwiększenia obowiązków służbowych

lub czasowego powierzenia dodatkowych zadań albo ze względu na charakter pracy lub

warunki jej wykonywania. Wysokość dodatku zadaniowego nie może przekroczyć 80% sumy

wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego pracownika.

4.

Dodatek funkcyjny i dodatek zadaniowy przysługuje w czasie usprawiedliwionej nieobecności

w pracy, nie dłużej jednak niż przez okres 3 miesięcy.

Wynagrodzenie, o którym mowa w art. 136 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 2, jest wypłacane

nauczycielowi akademickiemu miesięcznie z góry. Prawo to wygasa z ostatnim dniem miesiąca,

w którym ustał stosunek pracy, z tym że pracownik zachowuje wypłacone za ten miesiąc

wynagrodzenie.

1.

Wynagrodzenie zasadnicze i dodatek funkcyjny rektora uczelni publicznej ustala minister

na wniosek rady uczelni.

2.

Wynagrodzenie zasadnicze rektora uczelni publicznej nie może być wyższe niż 300% średniego

wynagrodzenia zasadniczego w uczelni osób zatrudnionych na stanowisku, na którym zatrudniony

jest rektor, obliczanego na podstawie średniego wynagrodzenia za rok kalendarzowy

poprzedzający rok wyboru rektora.

3.

Wysokość dodatku funkcyjnego rektora uczelni publicznej nie może przekroczyć 100%

wynagrodzenia profesora.

4.

Rada uczelni może przyznać rektorowi uczelni publicznej dodatek zadaniowy na zasadach,

o których mowa w art. 138 ust. 3.

5.

Wynagrodzenia rektora i głównego księgowego oraz osób pełniących funkcje organów w

uczelni publicznej są jawne.

1.

Pracownikowi uczelni publicznej przysługuje prawo do nagrody jubileuszowej z tytułu

wieloletniej pracy w wysokości

1)

75% wynagrodzenia miesięcznego - za 20 lat pracy;

2)

100% wynagrodzenia miesięcznego - za 25 lat pracy;

3)

150% wynagrodzenia miesięcznego - za 30 lat pracy;

4)

200% wynagrodzenia miesięcznego - za 35 lat pracy;

5)

300% wynagrodzenia miesięcznego - za 40 lat pracy;

6)

400% wynagrodzenia miesięcznego - za 45 lat pracy.

2.

Do okresu pracy uprawniającego pracownika do nagrody zalicza się wszystkie zakończone

okresy zatrudnienia oraz inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają

one zaliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.

3.

Pracownik nabywa prawo do nagrody w uczelni, w której jest zatrudniony w dniu upływu

okresu uprawniającego go do nagrody.

4.

Pracownikowi pozostającemu jednocześnie w więcej niż 1 stosunku pracy okresy uprawniające

do nagrody ustala się odrębnie dla każdego stosunku pracy.

5.

W przypadku rozwiązania stosunku pracy z powodu przejścia na emeryturę albo rentę

z tytułu niezdolności do pracy, nagroda przysługuje, jeżeli do nabycia prawa do nagrody

zgodnie z ust. 1 brakuje mniej niż 12 miesięcy.

1.

Podstawę do obliczenia wysokości nagrody jubileuszowej stanowi wynagrodzenie przysługujące

pracownikowi w dniu jej wypłaty, a jeżeli dla pracownika jest to korzystniejsze -

wynagrodzenie przysługujące w dniu nabycia prawa do nagrody, przy czym uwzględnia

się składniki wynagrodzenia i inne świadczenia ze stosunku pracy przyjmowane do obliczania

ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy.

2.

Jeżeli pracownik nabył prawo do nagrody, będąc zatrudnionym w innym wymiarze czasu

pracy niż w dniu jej wypłaty, podstawę do obliczenia wysokości nagrody stanowi wynagrodzenie

przysługujące pracownikowi w dniu nabycia prawa do nagrody.

Pracownikowi uczelni publicznej przysługuje dodatkowe wynagrodzenie roczne na zasadach

określonych w przepisach o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym pracowników jednostek

sfery budżetowej.

1.

Dla pracowników uczelni publicznej dokonuje się odpisu na zakładowy fundusz świadczeń

socjalnych w wysokości 6,5% planowanych przez uczelnię w roku poprzednim rocznych

wynagrodzeń osobowych. Wysokość odpisu może być zmniejszona po uzgodnieniu ze związkami

zawodowymi działającymi w uczelni.

2.

W uczelni publicznej mogą być tworzone pracownicze programy emerytalne wykorzystujące

zakładowy fundusz świadczeń socjalnych do wysokości 30%.

3.

Odpis na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych na jednego byłego pracownika uczelni

publicznej będącego emerytem lub rencistą wynosi za dany rok kalendarzowy 10% rocznej

sumy najniższej emerytury lub renty z roku poprzedniego, ustalonej zgodnie z art. 94 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1270, z późn. zm..

4.

Odpisy, o których mowa w ust. 1 i 3, stanowią w uczelni publicznej jeden fundusz.

5.

Z zakładowego żłobka i klubu dziecięcego może korzystać dziecko pracownika uczelni,

studenta lub doktoranta.

6.

Opłaty, o których mowa w art. 58 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat

3

(Dz. U. z 2019 r. poz. 409, 730 i 2020), zwiększają zakładowy fundusz świadczeń socjalnych.

7.

W sprawach nieuregulowanych w ust. 1, 3 i 4 stosuje się przepisy o zakładowym funduszu

świadczeń socjalnych.

1.

Nauczyciele akademiccy oraz pracownicy niebędący nauczycielami akademickimi mogą otrzymać

za osiągnięcia w pracy zawodowej nagrody rektora.

2.

Uczelnia publiczna nalicza środki na nagrody rektora w wysokości

1)

2% planowanych przez uczelnię rocznych środków na wynagrodzenia osobowe dla nauczycieli

akademickich;

2)

1% planowanych przez uczelnię rocznych środków na wynagrodzenia osobowe dla pracowników

niebędących nauczycielami akademickimi.

1.

Przepisy art. 69 ust. 2 pkt 2a i 3a oraz art. 70 ust. 3 pkt 3 i 4 i ust. 4 ustawy

zmienianej w art. 46, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy art. 69

ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy zmienianej w art. 46, stosuje się do uchwał senatów uczelni

ustalających warunki i tryb rekrutacji na studia, poczynając od uchwały dotyczącej

roku akademickiego 2022/2023.

2.

W ramach rekrutacji na studia na rok akademicki 2020/2021 i 2021/2022 uczelnia może

przeprowadzić dodatkowo egzaminy wstępne tylko w przypadku konieczności sprawdzenia

uzdolnień artystycznych, sprawności fizycznej lub szczególnych predyspozycji do podejmowania

studiów niesprawdzanych w trybie egzaminu maturalnego. Egzaminy te nie mogą dotyczyć

przedmiotów objętych egzaminem maturalnym. Przepisy art. 70 ust. 4 zdanie trzecie

i czwarte ustawy zmienianej w art. 46, w brzmieniu nadanym niniejszą, ustawą stosuje

się.

3.

Przepisy ust. 2 oraz art. 70 ust. 3 pkt 1 i 2 oraz zdanie drugie, ust. 4a i 5 ustawy

zmienianej w art. 46, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do uchwał

senatów uczelni ustalających warunki i tryb rekrutacji na studia, poczynając od uchwały

dotyczącej roku akademickiego 2020/2021.

1.

Nauczycielowi akademickiemu przechodzącemu na emeryturę albo rentę z tytułu niezdolności

do pracy przysługuje prawo do jednorazowej odprawy w uczelni stanowiącej jego podstawowe

miejsce pracy, w wysokości 300% wynagrodzenia zasadniczego otrzymanego za ostatni

pełny miesiąc zatrudnienia.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do pracownika niebędącego nauczycielem akademickim.

3.

Pracownik uczelni, który otrzymał odprawę, nie może ponownie nabyć do niej prawa.

1.

W sprawach dotyczących stosunku pracy pracowników uczelni, nieuregulowanych w ustawie,

stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

2.

Spory o roszczenia ze stosunku pracy pracownika uczelni rozpatrują sądy pracy.

1.

Uczelnie mogą prowadzić akademickie inkubatory przedsiębiorczości oraz centra transferu

technologii.

2.

Akademicki inkubator przedsiębiorczości tworzy się w celu wspierania działalności

gospodarczej pracowników uczelni, doktorantów i studentów.

3.

Akademicki inkubator przedsiębiorczości może być utworzony w formie jednostki ogólnouczelnianej

albo spółki kapitałowej. Inkubator w formie jednostki ogólnouczelnianej działa na

podstawie regulaminu zatwierdzonego przez senat.

4.

Centrum transferu technologii tworzy się w celu komercjalizacji bezpośredniej, polegającej

na sprzedaży wyników działalności naukowej lub know-how związanego z tymi wynikami

albo oddawaniu do używania tych wyników lub know-how, w szczególności na podstawie

umowy licencyjnej, najmu oraz dzierżawy.

5.

Centrum transferu technologii może być utworzone w formie jednostki ogólnouczelnianej

i działa na podstawie regulaminu zatwierdzonego przez senat.

6.

W akademickim inkubatorze przedsiębiorczości w formie jednostki ogólnouczelnianej

lub centrum transferu technologii tworzy się rady nadzorujące, których skład i kompetencje

określone są w ich regulaminach.

7.

Dyrektora akademickiego inkubatora przedsiębiorczości w formie jednostki ogólnouczelnianej

lub centrum transferu technologii zatrudnia rektor po zasięgnięciu opinii senatu spośród

kandydatów przedstawionych przez ich rady nadzorujące.

1.

Uczelnia, w celu komercjalizacji pośredniej, polegającej na obejmowaniu lub nabywaniu

udziałów lub akcji w spółkach lub obejmowaniu warrantów subskrypcyjnych uprawniających

do zapisu lub objęcia akcji w spółkach, w celu wdrożenia lub przygotowania do wdrożenia

wyników działalności naukowej lub know-how związanego z tymi wynikami, może tworzyć

wyłącznie jednoosobowe spółki kapitałowe, z zastrzeżeniem art. 150 ust. 1, zwane dalej

„spółkami celowymi”. Na pokrycie kapitału zakładowego spółki celowej uczelnia może

wnieść w całości albo w części wkład niepieniężny (aport) w postaci wyników działalności

naukowej oraz know-how związanego z tymi wynikami. Spółkę celową tworzy rektor za

zgodą senatu.

2.

Uczelnia, w drodze umowy, może powierzyć spółce celowej

1)

zarządzanie prawami do wyników lub do know-how, o których mowa w ust. 1, w zakresie

komercjalizacji bezpośredniej;

2)

zarządzanie infrastrukturą badawczą.

3.

Wypłaconą dywidendę spółki celowej uczelnia przeznacza na wykonywanie zadań, o których

mowa w art. 11.

4.

Spółka celowa może prowadzić, jako dodatkową, działalność gospodarczą wyodrębnioną

organizacyjnie i finansowo od działalności, o której mowa w ust. 1.

1.

Spółka celowa może zostać utworzona przez kilka uczelni publicznych albo kilka uczelni

niepublicznych. Uczelnia publiczna może przystąpić do spółki celowej utworzonej przez

inną uczelnię publiczną, a uczelnia niepubliczna może przystąpić do spółki celowej

utworzonej przez inną uczelnię niepubliczną. Wspólnikami lub akcjonariuszami spółki

celowej mogą być wyłącznie uczelnie.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, każda z uczelni może powierzyć spółce celowej

zadania, o których mowa w art. 149 ust. 2, w drodze odrębnej umowy.

Do wykonywania czynności w zakresie komercjalizacji oraz do wniesienia wkładu do spółki

celowej nie stosuje się przepisów art. 38-41 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym.

1.

Senat uchwala

1)

regulamin zarządzania prawami autorskimi, prawami pokrewnymi i prawami własności przemysłowej

oraz zasad komercjalizacji, który określa w szczególności

a)

prawa i obowiązki uczelni, pracowników, doktorantów i studentów w zakresie ochrony

i korzystania z praw autorskich, praw pokrewnych i praw własności przemysłowej,

b)

zasady wynagradzania twórców,

c)

zasady i procedury komercjalizacji,

d)

zasady korzystania z majątku uczelni, wykorzystywanego do komercjalizacji, oraz świadczenia

usług w zakresie działalności naukowej;

2)

regulamin korzystania z infrastruktury badawczej, który określa w szczególności

a)

prawa i obowiązki uczelni, pracowników, doktorantów i studentów w zakresie korzystania

z infrastruktury badawczej przy prowadzeniu działalności naukowej,

b)

zasady korzystania i ustalania opłat za korzystanie z infrastruktury badawczej do

prowadzenia działalności naukowej przez podmioty inne niż wskazane w lit. a.

2.

W regulaminie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, senat uczelni publicznej określa ponadto

1)

zasady podziału środków uzyskanych z komercjalizacji między twórcą będącym pracownikiem

uczelni publicznej a tą uczelnią;

2)

zasady i tryb przekazywania uczelni publicznej przez pracownika, doktoranta i studenta

informacji o wynikach działalności naukowej oraz o know-how związanym z tymi wynikami,

informacji o uzyskanych przez pracownika środkach z komercjalizacji oraz zasady i

tryb przekazywania przez pracownika przysługujących uczelni części środków uzyskanych

z komercjalizacji;

3)

zasady i tryb przekazywania pracownikowi przez uczelnię publiczną

a)

informacji o decyzjach, o których mowa w art. 154 ust. 1 i 3, oraz

b)

części przysługujących mu środków uzyskanych z komercjalizacji.

Do wyników

1)

badań naukowych będących wynalazkiem, wzorem użytkowym, wzorem przemysłowym lub topografią

układu scalonego, wyhodowaną albo odkrytą i wyprowadzoną odmianą rośliny,

2)

prac rozwojowych,

3)

twórczości artystycznej

-

powstałych w ramach wykonywania przez pracownika uczelni publicznej obowiązków ze

stosunku pracy oraz do know-how związanego z tymi wynikami stosuje się przepisy art.

154-157.

1.

Pracownik przekazuje uczelni publicznej informację o wynikach działalności naukowej

oraz o know-how związanym z tymi wynikami. W przypadku złożenia przez pracownika oświadczenia

o zainteresowaniu przeniesieniem praw do tych wyników i związanego z nimi know-how,

uczelnia w terminie 3 miesięcy podejmuje decyzję w sprawie ich komercjalizacji.

2.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, pracownik może złożyć w formie pisemnej w terminie

14 dni od dnia przekazania uczelni publicznej informacji o wynikach działalności naukowej

i związanym z nimi know-how. Termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia złożenia

oświadczenia.

3.

W przypadku podjęcia przez uczelnię publiczną decyzji o niedokonywaniu komercjalizacji

albo po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, uczelnia jest obowiązana,

w terminie 30 dni, do złożenia pracownikowi oferty zawarcia bezwarunkowej i odpłatnej

umowy o przeniesienie praw do wyników działalności naukowej oraz know-how związanego

z tymi wynikami, łącznie z informacjami, utworami wraz z własnością nośników, na których

utwory te utrwalono, i doświadczeniami technicznymi, przekazanymi zgodnie z ust. 6

pkt 2. Umowę zawiera się w formie pisemnej, pod rygorem nieważności. Wynagrodzenie

przysługujące uczelni za przeniesienie praw nie może być wyższe niż 5% przeciętnego

wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych.

4.

W przypadku nieprzyjęcia przez pracownika oferty zawarcia umowy, o której mowa w ust.

3, prawa do wyników działalności naukowej oraz know-how związanego z tymi wynikami,

łącznie z informacjami, utworami wraz z własnością nośników, na których utwory te

utrwalono, i doświadczeniami technicznymi, przekazanymi zgodnie z ust. 6 pkt 2, przysługują

uczelni publicznej.

5.

Przepisy ust. 1-4 oraz art. 157 nie dotyczą przypadków, gdy działalność naukowa była

prowadzona

1)

na podstawie umowy ze stroną finansującą lub współfinansującą tę działalność, przewidującej

zobowiązanie do przeniesienia praw do wyników działalności naukowej na rzecz tej strony

lub na rzecz innego podmiotu niż strona umowy;

2)

z wykorzystaniem środków finansowych, których zasady przyznawania lub wykorzystywania

określają inny niż w ustawie sposób dysponowania wynikami działalności naukowej oraz

know-how związanym z tymi wynikami.

6.

Pracownik uczelni publicznej jest obowiązany do

1)

zachowania poufności wyników działalności naukowej oraz know-how związanego z tymi

wynikami,

2)

przekazania uczelni wszystkich posiadanych przez niego informacji, utworów wraz z

własnością nośników, na których utwory te utrwalono, i doświadczeń technicznych potrzebnych

do komercjalizacji,

3)

powstrzymania się od prowadzenia jakichkolwiek działań zmierzających do wdrażania

wyników,

4)

współdziałania w procesie komercjalizacji, w tym w postępowaniach zmierzających do

uzyskania praw wyłącznych

-

nie dłużej niż przez okres przysługiwania praw uczelni.

1.

W przypadku komercjalizacji pracownikowi przysługuje od uczelni publicznej nie mniej

niż

1)

50% wartości środków uzyskanych przez uczelnię z komercjalizacji bezpośredniej, obniżonych

o nie więcej niż 25% kosztów bezpośrednio związanych z tą komercjalizacją, które zostały

poniesione przez uczelnię lub spółkę celową;

2)

50% wartości środków uzyskanych przez spółkę celową w następstwie danej komercjalizacji

pośredniej, obniżonych o nie więcej niż 25% kosztów bezpośrednio związanych z tą komercjalizacją,

które zostały poniesione przez uczelnię lub spółkę celową.

2.

W przypadku komercjalizacji dokonanej przez pracownika, uczelni publicznej przysługuje

25% wartości środków uzyskanych przez pracownika z komercjalizacji, obniżonych o nie

więcej niż 25% kosztów bezpośrednio związanych z tą komercjalizacją, które zostały

poniesione przez pracownika.

3.

Przez koszty związane bezpośrednio z komercjalizacją rozumie się koszty zewnętrzne,

w szczególności koszty ochrony prawnej, ekspertyz, wyceny wartości przedmiotu komercjalizacji

i opłat urzędowych. Do kosztów tych nie wlicza się kosztów poniesionych przed podjęciem

decyzji o komercjalizacji oraz wynagrodzenia, o którym mowa w art. 154 ust. 3.

1.

Przepisy art. 154 i art. 155 w zakresie dotyczącym odpowiednio wysokości wynagrodzenia

oraz udziału w środkach uzyskanych z komercjalizacji określają wysokość łącznego wynagrodzenia

oraz udziału w tych środkach, przysługujących

1)

pracownikom wchodzącym w skład zespołu badawczego - od uczelni publicznej;

2)

uczelni publicznej - od pracowników wchodzących w skład zespołu badawczego.

2.

Pracownik wchodzący w skład zespołu badawczego ma prawo dochodzić od uczelni publicznej

przysługującej mu części udziału w środkach z komercjalizacji, o których mowa w ust.

1 pkt 1.

3.

Pracownik wchodzący w skład zespołu badawczego odpowiada wobec uczelni publicznej

za zobowiązania, o których mowa w ust. 1 pkt 2, do wysokości przypadającego mu udziału

we współwłasności wyników działalności naukowej oraz know-how związanego z tymi wynikami.

Po otrzymaniu od pracownika informacji o wynikach działalności naukowej oraz o know-how

związanym z tymi wynikami, o których mowa w art. 153, uczelnia publiczna oraz pracownik

mogą, w sposób odmienny niż stanowi ustawa, określić w drodze umowy prawa do tych

wyników lub sposób komercjalizacji tych wyników.

W sprawach nieuregulowanych ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 776, z 2018 r. poz. 2302 oraz z 2019 r. poz. 501 i 2309) oraz ustawy z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin

(Dz. U. z 2018 r. poz. 432).

1

Uczelnia, w celu realizacji przedsięwzięć z zakresu infrastruktury badawczej lub zarządzania

nimi, może utworzyć spółki kapitałowe, a także przystępować do nich, wspólnie z innymi

uczelniami, instytutami badawczymi, instytutami PAN, Centrum Łukasiewicz, instytutami

Sieci Łukasiewicz lub innymi podmiotami.

2.

Decyzję o utworzeniu spółki, o której mowa w ust. 1, lub przystąpieniu do niej podejmuje

rektor za zgodą senatu.

3.

Uprzedniego zgłoszenia ministrowi wymaga

1

utworzenie przez uczelnię publiczną spółki, o której mowa w ust. 1, z podmiotem innym

niż uczelnia publiczna, instytut badawczy, instytut PAN, Centrum Łukasiewicz lub instytut

Sieci Łukasiewicz;

2

przystąpienie przez uczelnię publiczną do spółki, o której mowa w ust. 1, której wspólnikiem

lub akcjonariuszem jest podmiot inny niż uczelnia publiczna, instytut badawczy, instytut

PAN, Centrum Łukasiewicz lub instytut Sieci Łukasiewicz.

4.

Minister, w terminie 45 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może wnieść sprzeciw wobec

zamiaru dokonania czynności, o której mowa w ust. 3.

5.

Dokonanie czynności, o której mowa w ust. 3, może nastąpić, jeżeli minister nie wniósł

sprzeciwu w terminie. Zgłoszona czynność niedokonana w ciągu roku od dnia doręczenia

zgłoszenia wymaga nowego zgłoszenia.

6

Podmiot inny niż uczelnia publiczna, instytut badawczy, instytut PAN, Centrum Łukasiewicz

lub instytut Sieci Łukasiewicz może posiadać w spółce, o której mowa w ust. 1, której

wspólnikiem lub akcjonariuszem jest uczelnia publiczna, akcje lub udziały stanowiące

łącznie nie więcej niż 25% ogólnej liczby głosów lub kapitału zakładowego.

6

Podmiot inny niż uczelnia publiczna, instytut badawczy, instytut PAN, Centrum Łukasiewicz

lub instytut Sieci Łukasiewicz może posiadać w spółce, o której mowa w ust. 1, której

wspólnikiem lub akcjonariuszem jest uczelnia publiczna, akcje lub udziały stanowiące

łącznie nie więcej niż 25% kapitału zakładowego, a w przypadku prostej spółki akcyjnej

- 25% ogólnej liczby akcji lub ogólnej liczby głosów.

1.

Studia podyplomowe trwają nie krócej niż 2 semestry i umożliwiają uzyskanie kwalifikacji

cząstkowych na poziomie 6, 7 albo 8 PRK.

2.

Program studiów podyplomowych określa efekty uczenia się dla kwalifikacji cząstkowych

uwzględniające charakterystyki drugiego stopnia PRK na poziomie 6, 7 albo 8 PRK określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o Zintegrowanym Systemie Kwalifikacji oraz umożliwia uzyskanie co najmniej 30 punktów ECTS.

3.

Uczestnikiem studiów podyplomowych może być osoba, która posiada kwalifikację pełną

co najmniej na poziomie 6 uzyskaną w systemie szkolnictwa wyższego i nauki.

4.

Osoba, która ukończyła studia podyplomowe, otrzymuje świadectwo ukończenia tych studiów.

Wzór świadectwa określa podmiot prowadzący te studia.

1.

Kształcenie specjalistyczne trwa nie krócej niż 3 semestry i umożliwia uzyskanie kwalifikacji

pełnej na poziomie 5 PRK.

2.

Program kształcenia specjalistycznego określa efekty uczenia się z uwzględnieniem

uniwersalnych charakterystyk pierwszego stopnia określonych w ustawie z dnia 22 grudnia 2015 r. o Zintegrowanym Systemie Kwalifikacji oraz charakterystyk drugiego stopnia określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 7 ust. 2 tej ustawy. Program przewiduje zajęcia kształtujące umiejętności praktyczne.

3.

Warunkiem ukończenia kształcenia specjalistycznego jest uzyskanie efektów uczenia

się określonych w programie kształcenia specjalistycznego.

4.

Osoba, która ukończyła kształcenie specjalistyczne, otrzymuje świadectwo dyplomowanego

specjalisty albo świadectwo dyplomowanego specjalisty technologa. Wzory świadectw

określa uczelnia.

5.

Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się do kształcenia w zawodach, o których mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe, w zakresie których ministrem właściwym jest minister właściwy do spraw zdrowia.

Osoba, która ukończyła inną formę kształcenia, otrzymuje dokument potwierdzający ukończenie

tej formy kształcenia. Rodzaj i wzór dokumentu określa podmiot prowadzący tę formę

kształcenia.

1.

Studia podyplomowe lub inne formy kształcenia mogą być prowadzone przez uczelnię,

instytut badawczy oraz instytut PAN, a kształcenie specjalistyczne - przez uczelnię

zawodową.

2.

Za kształcenie na studiach podyplomowych, kształcenie specjalistyczne lub kształcenie

w innych formach można pobierać opłaty.

3.

Dokumenty wydawane w związku z przebiegiem lub ukończeniem studiów podyplomowych i

kształcenia specjalistycznego, przeznaczone do obrotu prawnego z zagranicą, są uwierzytelniane

na wniosek zainteresowanego. Przepis art. 78 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

4.

Dyrektor NAWA uwierzytelnia

1)

świadectwa ukończenia studiów podyplomowych;

2)

duplikaty dokumentów, o których mowa w pkt 1;

3)

zaświadczenia o ukończeniu studiów podyplomowych.

5.

Dokumenty inne niż wymienione w ust. 4 uwierzytelnia podmiot, który je wydał.

6.

Za uwierzytelnienie pobiera się opłatę.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki określi, w drodze rozporządzenia

1)

niezbędne elementy świadectwa ukończenia studiów podyplomowych, świadectwa dyplomowanego

specjalisty oraz świadectwa dyplomowanego specjalisty technologa,

2)

sposób uwierzytelniania dokumentów, o których mowa w art. 163 ust. 3, przeznaczonych

do obrotu prawnego z zagranicą,

3)

wysokość i sposób pobierania opłat za uwierzytelnianie dokumentów przeznaczonych do

obrotu prawnego z zagranicą

-

mając na uwadze konieczność zapewnienia kompletności informacji zawartych w tych dokumentach,

szczególne znaczenie dokumentów przeznaczonych do obrotu prawnego z zagranicą, a także

adekwatność wysokości opłat do kosztów.

1.

Federację mogą utworzyć

1)

publiczna uczelnia akademicka z publiczną uczelnią akademicką, instytutem badawczym,

instytutem PAN lub instytutem międzynarodowym;

2)

niepubliczna uczelnia akademicka z niepubliczną uczelnią akademicką.

2.

Federację tworzy się w celu wspólnej realizacji zadań podmiotów, o których mowa w

ust. 1, zwanych dalej „jednostkami uczestniczącymi”, w zakresie

1)

prowadzenia działalności naukowej;

2)

kształcenia doktorantów;

3)

nadawania stopni naukowych lub stopni w zakresie sztuki;

4)

komercjalizacji wyników działalności naukowej oraz know-how związanego z tymi wynikami.

3.

Jednostki uczestniczące mogą powierzyć federacji realizowanie innych zadań określonych

w statucie federacji, z wyłączeniem prowadzenia kształcenia na studiach.

4.

Jednostki uczestniczące zapewniają środki finansowe na realizację zadań, o których

mowa w ust. 2 i 3, oraz na pokrycie kosztów funkcjonowania federacji.

5.

W skład federacji wchodzą co najmniej 2 jednostki uczestniczące.

6.

Uczelnia, instytut badawczy, instytut PAN i instytut międzynarodowy mogą być jednostką

uczestniczącą tylko w jednej federacji.

7.

Jednostka uczestnicząca i federacja nie mogą prowadzić działalności konkurencyjnej.

1.

Federację tworzy się na wniosek jednostek uczestniczących.

2.

Projekt pierwszego statutu federacji podlega uzgodnieniu z ministrem, a w przypadku

gdy jednostka uczestnicząca jest nadzorowana przez inny organ - wymaga również uprzedniego

zasięgnięcia opinii tego organu.

3.

Utworzenie federacji wymaga zatwierdzenia jej statutu przez organy jednostek uczestniczących

właściwe do uchwalenia ich statutów.

4.

Statut federacji określa w szczególności

1)

nazwę i siedzibę federacji;

2)

jednostki uczestniczące;

3)

zadania federacji;

4)

sposób powoływania i odwoływania, zakres zadań i sposób działania organów federacji;

5)

liczbę członków zgromadzenia federacji;

6)

zasady korzystania z obiektów i urządzeń federacji lub jednostek uczestniczących;

7)

jednostkę uczestniczącą uprawnioną do otrzymania środków finansowych na kształcenie

w szkole doktorskiej;

8)

zasady udziału w pokrywaniu kosztów działalności federacji;

9)

obowiązki jednostek uczestniczących w przypadku likwidacji federacji, w tym udział

w kosztach likwidacji oraz zasady wstąpienia jednostek uczestniczących w prawa i obowiązki

federacji, w tym prawa i obowiązki wynikające z decyzji administracyjnych.

5.

Federację tworzy, likwiduje, zmienia jej skład lub nazwę minister, w drodze decyzji

administracyjnej.

1.

Federacja posiada osobowość prawną.

2.

W nazwie federacji mogą być użyte wyrazy, o których mowa w art. 16 ust. 1-3.

3.

Pracownicy jednostek uczestniczących pozostają ich pracownikami.

1.

Federacja nabywa osobowość prawną z chwilą wpisu do rejestru federacji, zwanego dalej

„rejestrem”.

2.

Rejestr prowadzi minister w systemie, o którym mowa w art. 342 ust. 1.

3.

Rejestr obejmuje

1)

numer wpisu do rejestru;

2)

datę wpisu;

3)

skład, nazwę i siedzibę federacji;

4)

datę wykreślenia z rejestru.

4.

Federacja, w terminie 14 dni, zawiadamia ministra o zmianie siedziby.

5.

Minister dokonuje wpisu danych do rejestru z urzędu.

6.

Wpis polega na wprowadzeniu do systemu danych zawartych w ostatecznej decyzji, o której

mowa w art. 166 ust. 5.

7.

Rejestr jest jawny.

1.

Organami federacji są prezydent oraz zgromadzenie federacji. Statut może przewidywać

również inne organy federacji.

2.

Do zadań prezydenta należą sprawy dotyczące federacji, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych

przez ustawę lub statut do kompetencji zgromadzenia federacji.

3.

Do zadań prezydenta należy w szczególności

1)

reprezentowanie federacji;

2)

zarządzanie federacją;

3)

wykonywanie czynności z zakresu prawa pracy w stosunku do pracowników federacji;

4)

prowadzenie gospodarki finansowej federacji;

5)

zapewnianie wykonywania przepisów obowiązujących w federacji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2019 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 20 lit. a, art. 4 pkt 2-5, art. 31 pkt 4, pkt 5 lit. e, pkt 10, pkt 15

lit. c i pkt 24, art. 41 pkt 2 i 3 oraz art. 89, które wchodzą w życie z dniem następującym

po dniu ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 25 lit. a, art. 2 pkt 75, pkt 101 lit. c i pkt 107, art. 6 pkt 2 lit. b

w zakresie art. 3 pkt 2b, pkt 5, 7-9, 16, 17 i 21 oraz art. 41 pkt 8, które wchodzą

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 1 pkt 17, 18, pkt 20 lit. b-e, pkt 23 w zakresie art. 46b, pkt 26 lit. a i b,

pkt 29, 30, pkt 34 lit. e, pkt 35 lit. b, pkt 36, pkt 37 lit. b i c, pkt 45, pkt 51

lit. f, pkt 58-73, pkt 77 lit. c i lit. j w zakresie art. 168 ust. 14 i 15, pkt 79

lit. c i pkt 80, art. 2 pkt 2 lit. f, pkt 4 lit. a, pkt 6 lit. b, pkt 8, 14, 15, pkt

16 lit. a, pkt 17-26, pkt 73 lit. a, b i lit. c w zakresie ust. 3a, art. 6 pkt 3,

pkt 11, pkt 18 lit. c, pkt 24 lit. a, art. 9, art. 10, art. 17, art. 23 pkt 1 w zakresie

art. 28 ust. 6 pkt 7, art. 23 pkt 2 w zakresie art. 28 ust. 6 pkt 8, art. 25 pkt 4

lit. a i pkt 4 lit. b w zakresie art. 22 ust. 5a i 5c, art. 25 pkt 11 i 12, art. 30

pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b i pkt 6-15, art. 31 pkt 13, 16-18, 20 i 22, art. 38, art.

41 pkt 1, 4-7, 9-11 i 21-23, art. 44 pkt 1 lit. e, pkt 2, 4-8, pkt 10 lit. a i b,

pkt 11-13, 15, 16, pkt 17 lit. a tiret pierwsze i tiret drugie w zakresie art. 35

ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 17 lit. a tiret trzecie, pkt 17 lit. c i d, pkt 18 lit. a

i lit. b tiret pierwsze i drugie, pkt 19-28 i pkt 34-36, art. 46 pkt 2 lit. a w zakresie

art. 70 ust. 3 pkt 1 i 2 oraz zdania drugiego i ust. 4, art. 46 pkt 2 lit. b i c,

art. 47-81, art. 90, art. 92, art. 93, art. 95, art. 97, art. 98, art. 100, art. 102-118,

art. 120, art. 121, art. 129, art. 132, art. 135, art. 137, art. 138, art. 140-142,

art. 143, art. 144, art. 146, art. 147, art. 150-152, art. 153, art. 155-159, art.

162 oraz art. 164-169, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.;

4)

art. 2 pkt 16 lit. b, art. 23 pkt 1 w zakresie art. 28 ust. 6 pkt 6, art. 23 pkt 2

w zakresie art. 28 ust. 6 pkt 9, art. 44 pkt 17 lit. a tiret drugie w zakresie art.

35 ust. 1 pkt 1 lit. a i aa, pkt 17 lit. b i pkt 18 lit. b tiret trzecie oraz art.

119, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.;

5)

(uchylony)

6)

art. 6 pkt 1 lit. b, pkt 2 lit. a, pkt 2 lit. b w zakresie art. 3 pkt 2a, pkt 2 lit.

c, pkt 6, pkt 10 i pkt 24 lit. c oraz art. 139, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2021 r.;

7)

art. 7, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2021 r.;

8)

art. 31 pkt 21 oraz art. 46 pkt 1 i pkt 2 lit. a w zakresie art. 70 ust. 3 pkt 3 i

4, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.;

9)

art. 1 pkt 40 lit. b i pkt 42, które wchodzą w życie z dniem 1 września 2022 r.

1.

Do zadań zgromadzenia federacji należy

1)

uchwalanie zmian statutu;

2)

monitorowanie gospodarki finansowej federacji;

3)

przeprowadzanie oceny funkcjonowania federacji;

4)

formułowanie rekomendacji dla prezydenta w zakresie wykonywanych przez niego zadań;

5)

nadawanie stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki;

6)

wykonywanie innych zadań określonych w statucie.

2.

W ramach monitorowania gospodarki finansowej federacji zgromadzenie federacji

1)

opiniuje plan rzeczowo-finansowy;

2)

zatwierdza sprawozdanie z wykonania planu rzeczowo-finansowego;

3)

zatwierdza sprawozdanie finansowe.

3.

Zadanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, może być wykonywane przez określony w statucie

inny organ federacji albo organ jednostki uczestniczącej. Statut może określić tylko

jeden organ dla danej dyscypliny.

4.

W ramach wykonywania zadań zgromadzenie federacji może żądać wglądu do dokumentów

federacji.

1.

Prezydentem i członkiem zgromadzenia federacji może być osoba, która spełnia wymagania

określone w art. 20 ust. 1.

2.

Osoba powołana na funkcję prezydenta jest zatrudniana w federacji.

3.

Pierwszego prezydenta powołuje minister, na wniosek jednostek uczestniczących, na

okres 6 miesięcy i nawiązuje z nim stosunek pracy.

4.

Do prezydenta i członka zgromadzenia federacji stosuje się odpowiednio przepis art.

20 ust. 4.

1.

Federacja może prowadzić działalność gospodarczą wyodrębnioną organizacyjnie i finansowo

od działalności, o której mowa w art. 165 ust. 2, w zakresie i formach określonych

w statucie, w szczególności przez tworzenie spółek kapitałowych.

2.

Federacja jest zwolniona z opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu

Państwa, z wyjątkiem opłat określonych w przepisach o gospodarowaniu nieruchomościami

rolnymi Skarbu Państwa.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 87 pkt 1, który wchodzi w życie po upływie 90 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 107 pkt 7 i 8, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2019 r.;

3)

art. 157 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 13 października 2019 r.

1.

W przypadku utworzenia federacji ewaluację jakości działalności naukowej przeprowadza

się wyłącznie dla federacji.

2.

Ewaluację przeprowadza się w ramach dyscypliny w federacji, której jednostki uczestniczące

zatrudniały łącznie według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedzającego rok przeprowadzenia

ewaluacji co najmniej 12 pracowników prowadzących działalność naukową w danej dyscyplinie,

w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy związanej z prowadzeniem działalności naukowej

w tej dyscyplinie.

3.

Pracownik jednostki uczestniczącej prowadzący działalność naukową składa oświadczenie

upoważniające federację do zaliczenia go do liczby pracowników, o których mowa w ust.

2. Oświadczenie można złożyć tylko w jednym podmiocie i w nie więcej niż 2 dyscyplinach,

o których mowa w art. 343 ust. 7 i 8.

4.

Kategorie naukowe, o których mowa w art. 269, przyznaje się federacji.

5.

Federacja jest podmiotem uprawnień związanych z posiadaniem kategorii naukowej w zakresie

1)

nadawania stopni naukowych lub stopni w zakresie sztuki;

2)

kształcenia doktorantów;

3)

przystępowania do konkursów, o których mowa w art. 387 ust. 1 i art. 396 ust. 1.

6.

Od dnia utworzenia federacji do dnia uzyskania przez nią kategorii naukowej, federacja

jest podmiotem uprawnień związanych z posiadaniem przez jednostki uczestniczące kategorii

naukowych w zakresie, o którym mowa w ust. 5. W przypadku gdy jednostki uczestniczące

posiadają kategorie naukowe w tych samych dyscyplinach, federacja jest podmiotem uprawnień

wynikających z najwyższej z tych kategorii.

7.

Jednostka uczestnicząca będąca uczelnią jest podmiotem uprawnień związanych z posiadaniem

przez federację kategorii naukowej w zakresie

1)

nazwy uczelni;

2)

uprawnień związanych z tworzeniem studiów oraz potwierdzaniem efektów uczenia się.

8.

Na potrzeby algorytmów, o których mowa w art. 368, przyjmuje się, że jednostka uczestnicząca

posiada kategorię naukową w danej dyscyplinie przyznaną federacji, o ile zatrudniała

łącznie według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedzającego rok, w którym dokonywany

jest podział środków finansowych, co najmniej 12 pracowników prowadzących działalność

naukową w tej dyscyplinie, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy związanej z

prowadzeniem działalności naukowej w tej dyscyplinie.

9.

W przypadku likwidacji federacji przed upływem 4 lat od dnia jej powstania, jednostka

uczestnicząca traci kategorię naukową w dyscyplinie, chyba że na dzień 31 grudnia

roku poprzedzającego rok likwidacji zatrudniała co najmniej 12 pracowników prowadzących

działalność naukową w tej dyscyplinie, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy

związanej z prowadzeniem działalności naukowej w tej dyscyplinie.

Minister likwiduje federację w przypadku nieuzyskania przez nią kategorii naukowej

A+, A albo B+ w co najmniej 1 dyscyplinie.

1.

Minister sprawuje nadzór nad federacjami.

2.

Minister może nałożyć na federację administracyjną karę pieniężną w wysokości do 50

000 zł w przypadku

1)

naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 119 ust. 3 i 4, art. 188, art. 222 oraz

art. 358;

2)

niewprowadzenia do systemu, o którym mowa w art. 342 ust. 1, danych, o których mowa

w art. 343 ust. 1, art. 345 ust. 1 lub w przepisach wydanych na podstawie art. 353,

a także w przypadku ich niezaktualizowania, niezarchiwizowania lub nieusunięcia z

tego systemu.

3.

Wpływy z kar, o których mowa w ust. 2, stanowią dochód budżetu państwa.

Do federacji stosuje się odpowiednio przepisy

1

art. 24 ust. 9, art. 177-180, art. 182-226, art. 259-262, art. 264, art. 266, art.

267 ust. 1, art. 268-270, art. 322, art. 343, art. 345, art. 346, art. 348-350, art.

351 ust. 4, art. 354, art. 355, art. 360-362, art. 408, art. 409 ust. 2-5, art. 410,

art. 411, art. 420, art. 423, art. 425-428, art. 432, art. 469a i art. 469b;

2)

art. 36, z tym że

a)

koszty likwidacji pokrywa się z majątku jednostek uczestniczących,

b)

dokumentację osobową i płacową przejmuje jednostka uczestnicząca wskazana w statucie,

c)

prawa i obowiązki federacji przejmuje jednostka uczestnicząca wskazana w statucie;

3)

art. 148-152, z tym że federacja może utworzyć tylko jedną spółkę celową, oraz art.

159;

4)

art. 387-399, z tym że środki finansowe otrzymane w ramach programów uczelnia przekazuje

federacji;

5)

wydane na podstawie art. 181, art. 263, art. 267 ust. 2, art. 353 i art. 363.

1.

W systemie szkolnictwa wyższego i nauki nadaje się

1)

stopnie naukowe i stopnie w zakresie sztuki

a)

stopień doktora,

b)

stopień doktora habilitowanego;

2)

tytuł profesora.

2.

Stopień naukowy nadaje się w dziedzinie nauki i dyscyplinie naukowej. Stopień naukowy

doktora może być nadany w dziedzinie.

3.

Stopień w zakresie sztuki nadaje się w dziedzinie sztuki i dyscyplinie artystycznej.

4.

Tytuł profesora nadaje się w dziedzinie albo w dziedzinie i dyscyplinie lub dyscyplinach.

5.

Jeżeli rozprawa doktorska albo osiągnięcia, o których mowa w art. 219 ust. 1 pkt 2,

obejmują zagadnienia naukowe z więcej niż jednej dyscypliny, wskazuje się dyscyplinę,

w której nadaje się stopień doktora albo stopień doktora habilitowanego.

6.

Jeżeli rozprawa doktorska obejmuje zagadnienia naukowe z więcej niż jednej dyscypliny

naukowej zawierającej się w danej dziedzinie nauki i nie jest możliwe wskazanie dyscypliny,

o której mowa w ust. 5, stopień doktora nadaje się w dziedzinie nauki.

1.

Stopień naukowy albo stopień w zakresie sztuki nadaje, w drodze decyzji administracyjnej

1)

w uczelni - senat lub inny organ uczelni, o którym mowa w art. 28 ust. 4;

2)

w instytucie PAN, w instytucie badawczym oraz w instytucie międzynarodowym - rada

naukowa.

2.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, podpisuje przewodniczący właściwego organu.

3.

W postępowaniach w sprawie nadania stopnia doktora oraz w sprawie nadania stopnia

doktora habilitowanego, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio

przepisy Kpa.

4.

Tytuł profesora nadaje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Osoba, której nadano stopień doktora albo stopień doktora habilitowanego, otrzymuje

odpowiednio dyplom doktorski albo dyplom habilitacyjny oraz odpis tego dyplomu. Na

wniosek tej osoby wydaje się odpisy dyplomu w języku obcym.

2.

W przypadku, o którym mowa w art. 185 ust. 2, osoba, której nadano stopień doktora,

otrzymuje wspólny dyplom doktorski wydany przez podmioty nadające stopień doktora

albo dyplom doktorski wydany przez jeden z podmiotów, wskazany w umowie.

1.

Dyplomy doktorskie i dyplomy habilitacyjne oraz ich duplikaty i odpisy, przeznaczone

do obrotu prawnego z zagranicą, są uwierzytelniane na wniosek zainteresowanego przez

1)

dyrektora NAWA - w przypadku stopni nadanych przez uczelnie;

2)

Prezesa PAN - w przypadku stopni nadanych przez instytuty PAN oraz przez instytuty

międzynarodowe;

3)

ministra nadzorującego instytut badawczy - w przypadku stopni nadanych przez instytuty

badawcze.

2.

Za uwierzytelnienie pobierana jest opłata.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki określi, w drodze rozporządzenia,

niezbędne elementy dyplomu doktorskiego oraz dyplomu habilitacyjnego, sposób sporządzania

duplikatów i odpisów dyplomów oraz dokonywania w nich sprostowań i zmian danych osobowych,

wzór legitymacji doktoranta, sposób potwierdzania jej ważności, sposób uwierzytelniania

dokumentów, o których mowa w art. 180 ust. 1, przeznaczonych do obrotu prawnego z

zagranicą, wysokość i sposób pobierania opłaty za uwierzytelnianie dokumentów oraz

wysokość opłaty za wydanie duplikatu dyplomu, a także za wydanie odpisu dyplomu, w

tym w języku obcym, mając na uwadze konieczność zapewnienia kompletności informacji

zawartych w dyplomach, potrzebę poświadczenia statusu doktoranta oraz zapewnienia

adekwatności wysokości opłat do kosztów, a także szczególne znaczenie dokumentów przeznaczonych

do obrotu prawnego z zagranicą.

1.

Osoba, która ubiega się o nadanie stopnia doktora, stopnia doktora habilitowanego

lub tytułu profesora, wnosi opłatę za przeprowadzenie postępowania w tej sprawie.

2.

Opłatę wnosi się na rzecz uczelni, instytutu PAN, instytutu badawczego, instytutu

międzynarodowego albo RDN.

3.

Wysokość opłaty nie może przekraczać kosztów postępowania, uwzględniających w szczególności

koszty wynagrodzeń promotora lub promotorów, promotora pomocniczego i recenzentów.

4.

Opłaty nie pobiera się w uczelni, instytucie PAN, instytucie badawczym, instytucie

międzynarodowym od osoby ubiegającej się o stopień doktora, która ukończyła kształcenie

w szkole doktorskiej.

5.

W uzasadnionych przypadkach rektor, dyrektor instytutu PAN, dyrektor instytutu badawczego

lub dyrektor instytutu międzynarodowego może zwolnić z opłaty w całości lub w części.

6.

W przypadku nauczyciela akademickiego albo pracownika naukowego, koszty postępowania

ponosi zatrudniająca go uczelnia, instytut PAN, instytut badawczy lub instytut międzynarodowy.

Nauczyciel akademicki oraz pracownik naukowy nie może bez uzasadnionej przyczyny uchylić

się od pełnienia funkcji promotora, promotora pomocniczego, recenzenta w postępowaniu

w sprawie nadania stopnia doktora, stopnia doktora habilitowanego lub tytułu profesora,

a także funkcji recenzenta, o którym mowa w art. 238 ust. 2.

1.

Promotorowi, promotorowi pomocniczemu i recenzentowi w postępowaniu w sprawie nadania

stopnia doktora, stopnia doktora habilitowanego lub tytułu profesora oraz członkowi

komisji habilitacyjnej przysługuje jednorazowe wynagrodzenie.

2.

Wynagrodzenie promotora wynosi 83%, a promotora pomocniczego - 50% wynagrodzenia profesora.

Wynagrodzenie wypłaca się po zakończeniu postępowania w sprawie nadania stopnia doktora,

w wyniku którego został on nadany.

3.

Wynagrodzenie recenzenta wynosi w postępowaniu w sprawie nadania

1)

stopnia doktora - 27%,

2)

stopnia doktora habilitowanego - 33%,

3)

tytułu profesora - 40%

-

wynagrodzenia profesora.

4.

Wynagrodzenie członka komisji habilitacyjnej wynosi 17% wynagrodzenia profesora, a

w przypadku gdy pełni on funkcję jej przewodniczącego lub sekretarza - 33% wynagrodzenia

profesora. Wynagrodzenie wypłaca się po zakończeniu postępowania w sprawie nadania

stopnia.

1.

Uprawnienie do nadawania stopnia doktora w dyscyplinie posiada uczelnia, instytut

PAN, instytut badawczy albo instytut międzynarodowy w dyscyplinie, w której posiada

kategorię naukową A+, A albo B+, zwane dalej „podmiotem doktoryzującym”.

2.

Stopień doktora może być nadany w dyscyplinie również wspólnie przez uczelnie, instytuty

PAN, instytuty badawcze lub instytuty międzynarodowe w dyscyplinie, w której każde

posiada kategorię naukową A+, A albo B+, w tym z udziałem podmiotów zagranicznych

posiadających uprawnienia do nadawania stopnia doktora w zakresie dyscypliny, w której

nadawany jest stopień. Zasady współpracy określa umowa zawarta w formie pisemnej,

która w szczególności wskazuje podmiot odpowiedzialny za wprowadzanie danych do systemu,

o którym mowa w art. 342 ust. 1.

3.

W przypadku, o którym mowa w art. 177 ust. 6, stopień doktora może być nadany w dziedzinie

nauki przez podmiot doktoryzujący, który posiada kategorię naukową A+, A albo B+ w

ponad połowie dyscyplin zawierających się w tej dziedzinie.

4.

W przypadku utraty uprawnienia do nadawania stopnia doktora w danej dyscyplinie albo

dziedzinie, podmiot doktoryzujący zapewnia możliwość kontynuowania postępowań w innym

podmiocie posiadającym uprawnienia do nadawania stopnia doktora w tej dyscyplinie

albo dziedzinie. W przypadku braku możliwości zapewnienia kontynuowania postępowań

w innym podmiocie, RDN wyznacza ten podmiot.

1.

Stopień doktora nadaje się osobie, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra, magistra inżyniera albo równorzędny lub posiada dyplom,

o którym mowa w art. 326 ust. 2 pkt 2 lub art. 327 ust. 2, dający prawo do ubiegania

się o nadanie stopnia doktora w państwie, w którego systemie szkolnictwa wyższego

działa uczelnia, która go wydała;

2)

uzyskała efekty uczenia się dla kwalifikacji na poziomie 8 PRK, przy czym efekty uczenia

się w zakresie znajomości nowożytnego języka obcego są potwierdzone certyfikatem lub

dyplomem ukończenia studiów, poświadczającymi znajomość tego języka na poziomie biegłości

językowej co najmniej B2;

3)

posiada w dorobku co najmniej

a)

1 artykuł naukowy opublikowany w czasopiśmie naukowym lub w recenzowanych materiałach

z konferencji międzynarodowej, które w roku opublikowania artykułu w ostatecznej formie

były ujęte w wykazie sporządzonym zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art.

267 ust. 2 pkt 2 lit. b, lub

b)

1 monografię naukową wydaną przez wydawnictwo, które w roku opublikowania monografii

w ostatecznej formie było ujęte w wykazie sporządzonym zgodnie z przepisami wydanymi

na podstawie art. 267 ust. 2 pkt 2 lit. a, albo rozdział w takiej monografii, lub

c)

dzieło artystyczne o istotnym znaczeniu;

4)

przedstawiła i obroniła rozprawę doktorską;

5)

spełniła inne wymagania określone przez podmiot doktoryzujący.

2.

W wyjątkowych przypadkach, uzasadnionych najwyższą jakością osiągnięć naukowych, stopień

doktora można nadać osobie niespełniającej wymagań określonych w ust. 1 pkt 1, będącej

absolwentem studiów pierwszego stopnia lub studentem, który ukończył trzeci rok jednolitych

studiów magisterskich.

3.

Osoba, o której mowa w ust. 2, po nadaniu stopnia doktora uzyskuje równocześnie wykształcenie

wyższe, o którym mowa w art. 77 ust. 1 pkt 2.

1.

Rozprawa doktorska prezentuje ogólną wiedzę teoretyczną kandydata w dyscyplinie albo

dyscyplinach oraz umiejętność samodzielnego prowadzenia pracy naukowej lub artystycznej.

2.

Przedmiotem rozprawy doktorskiej jest oryginalne rozwiązanie problemu naukowego, oryginalne

rozwiązanie w zakresie zastosowania wyników własnych badań naukowych w sferze gospodarczej

lub społecznej albo oryginalne dokonanie artystyczne.

3.

Rozprawę doktorską może stanowić praca pisemna, w tym monografia naukowa, zbiór opublikowanych

i powiązanych tematycznie artykułów naukowych, praca projektowa, konstrukcyjna, technologiczna,

wdrożeniowa lub artystyczna, a także samodzielna i wyodrębniona część pracy zbiorowej.

4.

Do rozprawy doktorskiej dołącza się streszczenie w języku angielskim, a do rozprawy

doktorskiej przygotowanej w języku obcym również streszczenie w języku polskim. W

przypadku gdy rozprawa doktorska nie jest pracą pisemną, dołącza się opis w językach

polskim i angielskim.

1.

Podmiot doktoryzujący, nie później niż 30 dni przed wyznaczonym dniem obrony rozprawy

doktorskiej, udostępnia w BIP na swojej stronie podmiotowej rozprawę doktorską będącą

pracą pisemną wraz z jej streszczeniem albo opis rozprawy doktorskiej niebędącej pracą

pisemną oraz recenzje.

2.

W przypadku rozprawy doktorskiej, której przedmiot jest objęty tajemnicą prawnie chronioną,

udostępnia się tylko recenzje z wyłączeniem treści objętych tą tajemnicą.

3.

Dokumenty, o których mowa w ust. 1, niezwłocznie po ich udostępnieniu zamieszcza się

w systemie, o którym mowa w art. 342 ust. 1.

4.

Jeżeli rozprawa doktorska jest pracą pisemną, podmiot doktoryzujący sprawdza ją przed

obroną z wykorzystaniem Jednolitego Systemu Antyplagiatowego, o którym mowa w art.

351 ust. 1.

Postępowanie w sprawie nadania stopnia doktora wszczyna się na wniosek osoby spełniającej

wymagania określone w art. 186 ust. 1 pkt 1-3 albo ust. 2. Do wniosku dołącza się

rozprawę doktorską wraz z pozytywną opinią promotora lub promotorów.

1.

Opieka naukowa nad przygotowaniem rozprawy doktorskiej jest sprawowana przez promotora

lub promotorów albo przez promotora i promotora pomocniczego.

2

W postępowaniu w sprawie nadania stopnia doktora wyznacza się 3 recenzentów spośród

osób niebędących pracownikami podmiotu doktoryzującego oraz uczelni, instytutu PAN,

instytutu badawczego, instytutu międzynarodowego, Centrum Łukasiewicz albo instytutu

Sieci Łukasiewicz, których pracownikiem jest osoba ubiegająca się o stopień doktora.

3.

Recenzenci sporządzają recenzje rozprawy doktorskiej w terminie 2 miesięcy od dnia

jej doręczenia.

4.

Promotorem i recenzentem może być osoba posiadająca stopień doktora habilitowanego

lub tytuł profesora, a promotorem pomocniczym - osoba posiadająca stopień doktora.

5.

Promotorem i recenzentem może być osoba niespełniająca warunków określonych w ust.

4, która jest pracownikiem zagranicznej uczelni lub instytucji naukowej, jeżeli organ,

o którym mowa w art. 178 ust. 1, uzna, że osoba ta posiada znaczące osiągnięcia w

zakresie zagadnień naukowych, których dotyczy rozprawa doktorska.

6.

Promotorem nie może zostać osoba, która w okresie ostatnich 5 lat

1)

była promotorem 4 doktorantów, którzy zostali skreśleni z listy doktorantów z powodu

negatywnego wyniku oceny śródokresowej, lub

2)

sprawowała opiekę nad przygotowaniem rozprawy przez co najmniej 2 osoby ubiegające

się o stopień doktora, które nie uzyskały pozytywnych recenzji, o których mowa w art.

191 ust. 1.

1.

Do obrony rozprawy doktorskiej może być dopuszczona osoba, która uzyskała pozytywne

recenzje od co najmniej 2 recenzentów oraz spełniła wymagania, o których mowa w art.

186 ust. 1 pkt 5.

2.

Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do obrony przysługuje zażalenie do RDN.

1.

Czynności w postępowaniu w sprawie nadania stopnia doktora może dokonywać komisja

powołana przez organ, o którym mowa w art. 178 ust. 1.

2.

Senat albo rada naukowa określi sposób postępowania w sprawie nadania stopnia doktora,

w szczególności

1)

sposób wyznaczania i zmiany promotora, promotorów lub promotora pomocniczego;

2)

zasady ustalania wysokości opłaty za postępowanie w sprawie nadania stopnia doktora

w trybie eksternistycznym oraz zwalniania z tej opłaty;

3)

tryb złożenia rozprawy doktorskiej;

4)

tryb powoływania oraz zakres czynności komisji, o której mowa w ust. 1;

5)

sposób wyznaczania recenzentów;

6)

sposób weryfikacji efektów uczenia się dla kwalifikacji na poziomie 8 PRK w przypadku

osób ubiegających się o nadanie stopnia doktora w trybie eksternistycznym;

7)

sposób weryfikacji spełnienia wymagania, o którym mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3 lit.

a i b, w przypadku publikacji wieloautorskich.

3.

Senat albo rada naukowa może określić wymagania, o których mowa w art. 186 ust. 1

pkt 5, lub dodatkowe warunki dopuszczenia do obrony.

1.

Od decyzji o odmowie nadania stopnia doktora przysługuje odwołanie do RDN.

2.

Termin na wniesienie odwołania wynosi 30 dni od dnia doręczenia decyzji.

3.

Organ, o którym mowa w art. 178 ust. 1, przekazuje odwołanie RDN wraz ze swoją opinią

i aktami sprawy w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia odwołania.

4.

Po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż 6 miesięcy, RDN utrzymuje w

mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla ją i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia

organowi, o którym mowa w art. 178 ust. 1, tego samego albo innego podmiotu doktoryzującego.

5.

W przypadku niedopuszczenia do obrony rozprawy doktorskiej albo wydania decyzji o

odmowie nadania stopnia doktora, ta sama rozprawa nie może być podstawą do ponownego

ubiegania się o nadanie stopnia doktora.

W przypadku zaistnienia określonych w Kpa przyczyn wznowienia postępowania administracyjnego

w sprawie nadania stopnia doktora albo rażącego naruszenia prawa przez podmiot doktoryzujący,

RDN wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania i wskazuje podmiot doktoryzujący,

który prowadzi postępowanie.

W przypadku gdy osoba ubiegająca się o stopień doktora przypisała sobie autorstwo

istotnego fragmentu lub innych elementów cudzego utworu lub ustalenia naukowego, podmiot

doktoryzujący stwierdza nieważność decyzji o nadaniu stopnia.

1.

Pracownikowi niebędącemu nauczycielem akademickim lub pracownikiem naukowym przysługuje,

na jego wniosek

1)

urlop na przygotowanie rozprawy doktorskiej lub na przygotowanie się do obrony rozprawy

doktorskiej, udzielany w terminie uzgodnionym z pracodawcą, w wymiarze 28 dni, które

w rozumieniu odrębnych przepisów są dla tego pracownika dniami pracy, oraz

2)

zwolnienie od pracy na obronę rozprawy doktorskiej.

2.

Za okres urlopu oraz zwolnienia od pracy pracownikowi przysługuje wynagrodzenie ustalane

jak za urlop wypoczynkowy.

Przygotowanie rozprawy doktorskiej odbywa się w trybie

1)

kształcenia doktorantów;

2)

eksternistycznym.

1.

Kształcenie doktorantów przygotowuje do uzyskania stopnia doktora i odbywa się w szkole

doktorskiej.

2.

Szkoła doktorska jest zorganizowaną formą kształcenia w co najmniej 2 dyscyplinach,

o których mowa w ust. 3 lub 5.

3.

Szkoła doktorska może być prowadzona przez uczelnię akademicką, instytut PAN, instytut

badawczy albo instytut międzynarodowy posiadające kategorię naukową A+, A albo B+

w co najmniej 2 dyscyplinach, zwane dalej „podmiotem prowadzącym szkołę doktorską”.

4.

Szkoła doktorska może być prowadzona przez uczelnię akademicką, która prowadzi działalność

naukową wyłącznie w 1 dyscyplinie, która jest dyscypliną w zakresie teologii albo

kultury fizycznej albo dyscypliną artystyczną, i posiada w niej kategorię naukową

A+, A albo B+.

5.

Szkoła doktorska może być prowadzona wspólnie przez uczelnie akademickie, instytuty

PAN, instytuty badawcze lub instytuty międzynarodowe, z których każde posiada kategorię

naukową A+, A albo B+ w co najmniej 1 dyscyplinie. Szczegółowy podział zadań związanych

z prowadzeniem szkoły doktorskiej oraz sposób ich finansowania określa umowa zawarta

w formie pisemnej, która wskazuje również podmiot odpowiedzialny za wprowadzanie danych

do systemu, o którym mowa w art. 342 ust. 1, i uprawniony do otrzymania środków finansowych

na wspólne kształcenie w szkole doktorskiej.

6.

Kształcenie doktorantów może być prowadzone we współpracy z innym podmiotem, w szczególności

przedsiębiorcą lub zagraniczną uczelnią lub instytucją naukową.

7.

Podmiot prowadzący szkołę doktorską może prowadzić nie więcej niż 3 szkoły doktorskie

w danej dyscyplinie.

8.

Za kształcenie doktorantów nie pobiera się opłat.

Podmiot prowadzący szkołę doktorską traci możliwość

1)

prowadzenia kształcenia doktorantów w ramach dyscypliny, w której uzyskał kategorię

naukową B albo C,

2)

prowadzenia szkoły doktorskiej w przypadku zaprzestania spełniania warunków określonych

w art. 198 ust. 3-5

-

i zaprzestaje kształcenia z końcem roku akademickiego, w którym wystąpiła ta okoliczność;

przepisy art. 206 stosuje się.

1.

Do szkoły doktorskiej może być przyjęta osoba, która posiada tytuł zawodowy magistra,

magistra inżyniera albo równorzędny, albo osoba, o której mowa w art. 186 ust. 2.

2.

Rekrutacja do szkoły doktorskiej odbywa się w drodze konkursu na zasadach określonych

przez senat albo radę naukową.

3.

Zasady, o których mowa w ust. 2, oraz program kształcenia, o którym mowa w art. 201

ust. 3, podmiot prowadzący szkołę doktorską udostępnia nie później niż 5 miesięcy

przed rozpoczęciem rekrutacji.

4.

Przyjęcie do szkoły doktorskiej następuje w drodze wpisu na listę doktorantów.

5.

Odmowa przyjęcia do szkoły doktorskiej następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Od decyzji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

6.

Wyniki konkursu są jawne.

7.

Jednocześnie można być doktorantem tylko w jednej szkole doktorskiej.

8.

Osoba przyjęta do szkoły doktorskiej rozpoczyna kształcenie i nabywa prawa doktoranta

z chwilą złożenia ślubowania.

1.

Kształcenie doktorantów trwa od 6 do 8 semestrów.

2.

W terminie 3 miesięcy od dnia podjęcia kształcenia doktorantowi wyznacza się promotora

lub promotorów.

3.

Kształcenie jest prowadzone na podstawie programu kształcenia oraz indywidualnego

planu badawczego.

4.

Program kształcenia ustala senat albo rada naukowa. Ustalenie programu wymaga zasięgnięcia

opinii samorządu doktorantów. W przypadku bezskutecznego upływu terminu określonego

w statucie, wymóg zasięgnięcia opinii uważa się za spełniony.

5.

Program kształcenia może przewidywać odbywanie praktyk zawodowych w formie prowadzenia

zajęć lub uczestniczenia w ich prowadzeniu, w wymiarze nieprzekraczającym 60 godzin

dydaktycznych rocznie.

1.

Doktorant, w uzgodnieniu z promotorem lub promotorami, opracowuje indywidualny plan

badawczy zawierający w szczególności harmonogram przygotowania rozprawy doktorskiej

i przedstawia go podmiotowi prowadzącemu szkołę doktorską w terminie 12 miesięcy od

dnia rozpoczęcia kształcenia. W przypadku wyznaczenia promotora pomocniczego plan

jest przedstawiany po zaopiniowaniu przez tego promotora.

2.

Realizacja planu podlega ocenie śródokresowej w połowie okresu kształcenia określonego

w programie kształcenia, a w przypadku kształcenia trwającego 6 semestrów - w trakcie

czwartego semestru.

3.

Ocena śródokresowa kończy się wynikiem pozytywnym albo negatywnym. Wynik oceny wraz

z uzasadnieniem jest jawny.

4.

Ocena śródokresowa jest przeprowadzana przez komisję, w skład której wchodzą 3 osoby,

w tym co najmniej 1 osoba posiadająca stopień doktora habilitowanego lub tytuł profesora

w dyscyplinie, w której przygotowywana jest rozprawa doktorska, zatrudniona poza podmiotem

prowadzącym szkołę doktorską. Promotor i promotor pomocniczy nie mogą być członkami

komisji.

5.

Osobie wchodzącej w skład komisji, zatrudnionej poza podmiotem prowadzącym szkołę

doktorską, przysługuje wynagrodzenie w wysokości 20% wynagrodzenia profesora.

1.

Doktoranta skreśla się z listy doktorantów w przypadku

1)

negatywnego wyniku oceny śródokresowej;

2)

niezłożenia rozprawy doktorskiej w terminie określonym w indywidualnym planie badawczym;

3)

rezygnacji z kształcenia.

2.

Doktorant może być skreślony z listy doktorantów w przypadku

1)

niezadowalającego postępu w przygotowaniu rozprawy doktorskiej;

2)

niewywiązywania się z obowiązków, o których mowa w art. 207.

3.

Skreślenie z listy doktorantów następuje w drodze decyzji administracyjnej. Od decyzji

przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

1.

Kształcenie doktoranta kończy się złożeniem rozprawy doktorskiej.

2.

Indywidualny plan badawczy określa termin złożenia rozprawy doktorskiej. Termin ten

może być przedłużony, nie dłużej jednak niż o 2 lata, na zasadach określonych w regulaminie

szkoły doktorskiej.

3.

Kształcenie, na wniosek doktoranta, jest zawieszane na okres odpowiadający czasowi

trwania urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu

ojcowskiego oraz urlopu rodzicielskiego, określonych w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

1.

Regulamin szkoły doktorskiej określa organizację kształcenia w zakresie nieuregulowanym

w ustawie, w szczególności

1)

sposób wyznaczania i zmiany promotora, promotorów lub promotora pomocniczego;

2)

sposób dokumentowania przebiegu kształcenia;

3)

sposób przeprowadzania oceny śródokresowej;

4)

warunki przedłużania terminu złożenia rozprawy doktorskiej.

2.

Regulamin uchwala senat albo rada naukowa co najmniej na 5 miesięcy przed rozpoczęciem

roku akademickiego, o którym mowa w art. 66.

3.

Regulamin wymaga uzgodnienia z samorządem doktorantów. Jeżeli w ciągu 3 miesięcy od

uchwalenia regulaminu senat albo rada naukowa i samorząd doktorantów nie dojdą do

porozumienia w sprawie jego treści, regulamin wchodzi w życie na mocy uchwały senatu

albo rady naukowej, podjętej większością co najmniej 2/3 głosów statutowego składu

tych organów.

4.

Regulamin wchodzi w życie z początkiem roku akademickiego.

5.

Do zmiany regulaminu stosuje się odpowiednio przepisy ust. 2 i 3.

1.

W przypadku zaprzestania kształcenia doktorantów w danej dyscyplinie, podmiot prowadzący

szkołę doktorską zapewnia doktorantom przygotowującym w tej dyscyplinie rozprawę doktorską

możliwość kontynuowania kształcenia w innej szkole doktorskiej w tej dyscyplinie.

2.

W przypadku braku szkoły doktorskiej prowadzącej kształcenie w danej dyscyplinie,

podmiot prowadzący szkołę doktorską, w której zaprzestano kształcenia, pokrywa osobom,

które utraciły możliwość ukończenia kształcenia, koszty postępowania w sprawie nadania

stopnia doktora w trybie eksternistycznym.

1.

Doktorant jest obowiązany postępować zgodnie z regulaminem szkoły doktorskiej.

2.

Doktorant jest obowiązany do realizacji programu kształcenia i indywidualnego planu

badawczego.

1.

Doktorantowi przysługuje prawo do przerw wypoczynkowych w wymiarze nieprzekraczającym

8 tygodni w roku.

2.

Doktorantowi, który uzyskał stopień doktora w wyniku ukończenia szkoły doktorskiej,

okres kształcenia w tej szkole, nie dłuższy niż 4 lata, zalicza się do okresu pracy,

od którego zależą uprawnienia pracownicze.

3.

Doktorantowi, który nie ukończył kształcenia w szkole doktorskiej z powodu

1)

podjęcia zatrudnienia w charakterze nauczyciela akademickiego lub pracownika naukowego,

2)

zaprzestania kształcenia doktorantów w danej dyscyplinie

-

okres kształcenia w tej szkole, nie dłuższy niż 4 lata, zalicza się do okresu pracy,

od którego zależą uprawnienia pracownicze, o ile uzyskał stopień doktora.

4.

Podmiot prowadzący szkołę doktorską wydaje doktorantowi legitymację doktoranta.

1.

Doktorant nieposiadający stopnia doktora otrzymuje stypendium doktoranckie.

2.

Łączny okres otrzymywania stypendium doktoranckiego w szkołach doktorskich nie może

przekroczyć 4 lat.

3.

Do okresu, o którym mowa w ust. 2, nie wlicza się okresu zawieszenia oraz okresu kształcenia

w szkole doktorskiej w przypadku, o którym mowa w art. 206 ust. 2.

4.

Wysokość miesięcznego stypendium doktoranckiego wynosi co najmniej

1)

37% wynagrodzenia profesora - do miesiąca, w którym została przeprowadzona ocena śródokresowa;

2)

57% wynagrodzenia profesora - po miesiącu, w którym została przeprowadzona ocena śródokresowa.

5.

Wysokość stypendium doktoranckiego może być uzależniona od osiągnięć doktoranta.

6.

W okresie zawieszenia kształcenia do ustalenia wysokości stypendium doktoranckiego

stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące ustalania zasiłku macierzyńskiego, z tym

że przez podstawę wymiaru zasiłku rozumie się wysokość miesięcznego stypendium doktoranckiego,

o której mowa w ust. 4, przysługującego w dniu złożenia wniosku o zawieszenie.

7.

Doktorant posiadający orzeczenie o niepełnosprawności, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności

albo orzeczenie, o którym mowa w art. 5 oraz art. 62 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i

społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, otrzymuje stypendium doktoranckie w wysokości zwiększonej o 30% kwoty wskazanej

w ust. 4 pkt 1.

8.

Doktorant, który złożył rozprawę doktorską w terminie wcześniejszym niż termin ukończenia

kształcenia przewidziany w programie kształcenia, otrzymuje stypendium doktoranckie

do dnia, w którym upływa termin ukończenia kształcenia, jednak nie dłużej niż przez

6 miesięcy. Przepis ust. 2 stosuje się.

9.

Stypendium doktoranckie wypłaca podmiot prowadzący szkołę doktorską.

10.

Doktorant nie może być zatrudniony jako nauczyciel akademicki ani pracownik naukowy.

Zakaz nie dotyczy zatrudnienia doktoranta

1)

w celu realizacji projektu badawczego, o którym mowa w art. 119 ust. 2 pkt 2 i 3;

2)

po ocenie śródokresowej zakończonej wynikiem pozytywnym, z tym że w przypadku zatrudnienia

w wymiarze przekraczającym połowę pełnego wymiaru czasu pracy, wysokość stypendium

wynosi 40% wysokości miesięcznego stypendium, o której mowa w ust. 4 pkt 2;

3)

któremu nie przysługuje stypendium doktoranckie.

Doktorant może ubiegać się o kredyt studencki. Przepisy o kredytach studenckich stosuje

się odpowiednio, z tym że

1)

kredyt może otrzymać doktorant, który nie ukończył 35. roku życia;

2)

kredyt jest udzielany na okres kształcenia w szkole doktorskiej tylko raz, nie dłużej

niż na 4 lata.

Doktorant może ubiegać się o

1)

zakwaterowanie w domu studenckim uczelni lub wyżywienie w stołówce studenckiej uczelni,

2)

zakwaterowanie małżonka lub dziecka w domu studenckim uczelni

-

na zasadach i w trybie określonych w regulaminie świadczeń dla studentów.

Stypendium może być przyznane doktorantowi przez jednostkę samorządu terytorialnego

na zasadach określonych zgodnie z art. 96 ust. 2 i 3.

Stypendium naukowe może być przyznane doktorantowi przez osobę fizyczną lub osobę

prawną niebędącą państwową ani samorządową osobą prawną na zasadach określonych w

art. 97 ust. 2.

Jednostka samorządu terytorialnego może przyznać doktorantom ulgi w opłatach za przejazdy

publicznymi środkami komunikacji miejskiej.

1.

Doktoranci w podmiocie prowadzącym szkołę doktorską tworzą samorząd doktorantów.

2.

Do samorządu doktorantów stosuje się odpowiednio przepisy art. 106 i art. 110 ust.

2-9.

1.

Doktoranci mają prawo zrzeszania się w organizacjach doktorantów w podmiocie prowadzącym

szkołę doktorską.

2.

Do organizacji doktorantów oraz stowarzyszeń, które nie zrzeszają innych członków

oprócz doktorantów, studentów i pracowników uczelni, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 111 ust. 2-5.

Osoba ubiegająca się o stopień doktora w trybie eksternistycznym przed wszczęciem

postępowania składa wniosek o wyznaczenie promotora lub promotorów.

Uprawnienie do nadawania stopnia doktora habilitowanego posiada uczelnia, instytut

PAN, instytut badawczy albo instytut międzynarodowy, w dyscyplinie, w której posiada

kategorię naukową A+, A albo B+, zwane dalej „podmiotem habilitującym”.

1.

Stopień doktora habilitowanego nadaje się osobie, która

1)

posiada stopień doktora;

2)

posiada w dorobku osiągnięcia naukowe albo artystyczne, stanowiące znaczny wkład w

rozwój określonej dyscypliny, w tym co najmniej

a)

1 monografię naukową wydaną przez wydawnictwo, które w roku opublikowania monografii

w ostatecznej formie było ujęte w wykazie sporządzonym zgodnie z przepisami wydanymi

na podstawie art. 267 ust. 2 pkt 2 lit. a, lub

b)

1 cykl powiązanych tematycznie artykułów naukowych opublikowanych w czasopismach naukowych

lub w recenzowanych materiałach z konferencji międzynarodowych, które w roku opublikowania

artykułu w ostatecznej formie były ujęte w wykazie sporządzonym zgodnie z przepisami

wydanymi na podstawie art. 267 ust. 2 pkt 2 lit. b, lub

c)

1 zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub

artystyczne;

3)

wykazuje się istotną aktywnością naukową albo artystyczną realizowaną w więcej niż

jednej uczelni, instytucji naukowej lub instytucji kultury, w szczególności zagranicznej.

2.

Osiągnięcie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, może stanowić część pracy zbiorowej, jeżeli

opracowanie wydzielonego zagadnienia jest indywidualnym wkładem osoby ubiegającej

się o stopień doktora habilitowanego.

3.

Obowiązek publikacji nie dotyczy osiągnięć, których przedmiot jest objęty ochroną

informacji niejawnych.

1.

Postępowanie w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego wszczyna się na wniosek

składany do podmiotu habilitującego za pośrednictwem RDN.

2.

Wniosek obejmuje

1)

opis kariery zawodowej;

2)

wykaz osiągnięć, o których mowa w art. 219 ust. 1 pkt 2;

3)

wskazanie podmiotu habilitującego wybranego do przeprowadzenia postępowania w sprawie

nadania stopnia doktora habilitowanego.

1.

RDN dokonuje oceny formalnej wniosku oraz przekazuje go podmiotowi habilitującemu

w terminie 4 tygodni od dnia jego otrzymania.

2.

W terminie 4 tygodni od dnia otrzymania wniosku przez podmiot habilitujący może on

nie wyrazić zgody na przeprowadzenie postępowania w sprawie nadania stopnia doktora

habilitowanego i zwrócić wniosek do RDN.

3.

W przypadku niewyrażenia zgody, RDN niezwłocznie wyznacza inny podmiot habilitujący

i przekazuje wniosek temu podmiotowi. Przepisu ust. 2 nie stosuje się.

4.

W terminie 12 tygodni od dnia otrzymania wniosku RDN wyznacza 4 członków komisji habilitacyjnej,

w tym przewodniczącego i 3 recenzentów, spośród osób posiadających stopień doktora

habilitowanego lub tytuł profesora oraz aktualny dorobek naukowy lub artystyczny i

uznaną renomę, w tym międzynarodową, niebędących pracownikami podmiotu habilitującego

ani uczelni, instytutu PAN, instytutu badawczego albo instytutu międzynarodowego,

których pracownikiem jest osoba ubiegająca się o stopień doktora habilitowanego.

5.

Podmiot habilitujący, w terminie 6 tygodni od dnia otrzymania informacji o członkach

komisji habilitacyjnej wyznaczonych przez RDN, powołuje komisję habilitacyjną. Komisja

składa się z

1)

4 członków wyznaczonych przez RDN;

2)

2 członków posiadających stopień doktora habilitowanego lub tytuł profesora, zatrudnionych

w podmiocie habilitującym, w tym sekretarza;

3)

recenzenta posiadającego stopień doktora habilitowanego lub tytuł profesora oraz aktualny

dorobek naukowy lub artystyczny i uznaną renomę, w tym międzynarodową, niebędącego

pracownikiem podmiotu habilitującego.

6.

Recenzentem może być osoba niespełniająca warunków określonych w ust. 4 i 5, która

jest pracownikiem zagranicznej uczelni lub instytucji naukowej, jeżeli RDN lub podmiot

habilitujący uzna, że osoba ta posiada znaczący dorobek w zakresie zagadnień związanych

z osiągnięciami osoby ubiegającej się o stopień doktora habilitowanego.

7.

Recenzentem nie może zostać osoba, która w okresie ostatnich 5 lat dwukrotnie nie

dochowała terminu, o którym mowa w ust. 8.

8.

Recenzenci, w terminie 8 tygodni od dnia doręczenia im wniosku, oceniają, czy osiągnięcia

naukowe osoby ubiegającej się o stopień doktora habilitowanego odpowiadają wymaganiom

określonym w art. 219 ust. 1 pkt 2, i przygotowują recenzje.

9.

Komisja habilitacyjna może przeprowadzić kolokwium habilitacyjne w zakresie osiągnięć

naukowych albo artystycznych osoby ubiegającej się o stopień doktora habilitowanego.

Kolokwium przeprowadza się w przypadku osiągnięć w zakresie nauk humanistycznych,

społecznych i teologicznych.

10.

Uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego podejmuje

komisja habilitacyjna w głosowaniu jawnym. Na wniosek osoby ubiegającej się o stopień

komisja podejmuje uchwałę w głosowaniu tajnym. Opinia nie może być pozytywna, jeżeli

co najmniej 2 recenzje są negatywne.

11.

Komisja habilitacyjna w terminie 6 tygodni od dnia otrzymania recenzji przekazuje

podmiotowi habilitującemu uchwałę, o której mowa w ust. 10, wraz z uzasadnieniem i

dokumentacją postępowania w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego.

12.

Na podstawie uchwały, o której mowa w ust. 10, podmiot habilitujący, w terminie miesiąca

od dnia jej otrzymania, nadaje stopień doktora habilitowanego albo odmawia jego nadania.

Podmiot habilitujący odmawia nadania stopnia, w przypadku gdy opinia, o której mowa

w ust. 10, jest negatywna.

13.

W przypadku wycofania wniosku po powołaniu komisji habilitacyjnej

1)

ten sam wniosek nie może być podstawą ubiegania się o nadanie stopnia doktora habilitowanego

w innym podmiocie habilitującym;

2)

wnioskodawca nie może ubiegać się o nadanie stopnia doktora habilitowanego przez okres

2 lat.

14.

Senat albo rada naukowa określi

1)

szczegółowy tryb postępowania w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego;

2)

zasady ustalania wysokości opłaty za postępowanie w sprawie nadania stopnia doktora

habilitowanego oraz zwalniania z tej opłaty;

3)

sposób wyznaczania członków komisji habilitacyjnej.

1.

Podmiot habilitujący udostępnia w BIP na swojej stronie podmiotowej wniosek osoby

ubiegającej się o stopień doktora habilitowanego, informację o składzie komisji habilitacyjnej,

recenzje, uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania stopnia wraz z uzasadnieniem

oraz decyzję o nadaniu stopnia albo odmowie jego nadania.

2.

Wniosek osoby ubiegającej się o stopień doktora habilitowanego, informację o składzie

komisji habilitacyjnej oraz recenzje niezwłocznie po ich udostępnieniu zamieszcza

się w systemie, o którym mowa w art. 342 ust. 1.

1.

Pracownikowi niebędącemu nauczycielem akademickim lub pracownikiem naukowym, na którego

wniosek zostało wszczęte postępowanie w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego,

przysługuje na jego wniosek zwolnienie od pracy na uczestnictwo w kolokwium habilitacyjnym.

2.

Za okres zwolnienia od pracy pracownikowi przysługuje wynagrodzenie ustalane jak za

urlop wypoczynkowy.

1.

Od decyzji o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego przysługuje odwołanie

do RDN. Przepisy art. 193 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

2.

W przypadku utrzymania w mocy decyzji, osoba ubiegająca się o stopień doktora habilitowanego

może wystąpić z ponownym wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie jego nadania

po upływie co najmniej 2 lat. Okres ten może zostać skrócony do 12 miesięcy w przypadku

znacznego zwiększenia dorobku naukowego lub artystycznego.

Do wznowienia postępowania w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego oraz do

stwierdzenia nieważności decyzji o nadaniu tego stopnia stosuje się odpowiednio przepisy

art. 194 i art. 195.

1.

Osoba, która uzyskała stopień doktora w Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą,

może nabyć uprawnienia równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora

habilitowanego w danej dyscyplinie, jeżeli podczas pracy w innym państwie przez co

najmniej 5 lat kierowała samodzielnie zespołami badawczymi, posiada znaczące osiągnięcia

naukowe oraz jest zatrudniona w podmiocie habilitującym posiadającym uprawnienia do

nadawania stopnia doktora habilitowanego w tej dyscyplinie na stanowisku profesora

uczelni albo profesora instytutu w instytucie PAN lub instytucie badawczym, albo profesora

w instytucie międzynarodowym.

2.

Decyzję w sprawie nabycia uprawnień wydaje w stosunku do osoby zatrudnionej w

1)

uczelni - rektor;

2)

instytucie PAN, instytucie badawczym albo instytucie międzynarodowym - dyrektor instytutu.

3.

Organ, o którym mowa w ust. 2, przekazuje RDN decyzję wraz z opisem kariery zawodowej

i wykazem osiągnięć danej osoby.

4.

Nabycie uprawnień następuje po upływie 4 miesięcy od dnia otrzymania przez RDN decyzji,

o której mowa w ust. 2, jeżeli w tym okresie RDN w drodze decyzji administracyjnej

nie wyrazi sprzeciwu i nie uchyli tej decyzji.

5.

Na decyzję RDN przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

6.

Osobie, która nabyła uprawnienia równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania

stopnia doktora habilitowanego, przysługują uprawnienia doktora habilitowanego wynikające

z tej ustawy.

1.

Tytuł profesora może być nadany osobie, która

1)

posiada stopień naukowy doktora habilitowanego oraz

a)

wybitne osiągnięcia naukowe krajowe lub zagraniczne,

b)

uczestniczyła w pracach zespołów badawczych realizujących projekty finansowane w drodze

konkursów krajowych lub zagranicznych lub odbyła staże naukowe w instytucjach naukowych,

w tym zagranicznych, lub prowadziła badania naukowe lub prace rozwojowe w uczelniach

lub instytucjach naukowych, w tym zagranicznych,

2)

posiada stopień doktora habilitowanego w zakresie sztuki oraz wybitne osiągnięcia

artystyczne

-

a także spełnia wymaganie, o którym mowa w art. 20 ust. 1 pkt 5.

2.

W wyjątkowych przypadkach, uzasadnionych najwyższą jakością osiągnięć naukowych albo

artystycznych, tytuł profesora może być nadany osobie posiadającej stopień doktora.

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio.

3.

Osiągnięcie, o którym mowa w ust. 1 lub 2, może stanowić zrealizowane oryginalne osiągnięcie

projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne.

1.

Postępowanie w sprawie nadania tytułu profesora wszczyna się na wniosek osoby, o której

mowa w art. 227 ust. 1 albo 2, zawierający uzasadnienie wskazujące na spełnienie wymagań,

o których mowa w art. 227, składany do RDN.

2.

RDN odmawia wszczęcia postępowania w sprawie nadania tytułu profesora, jeżeli wniosek

w sposób oczywisty nie spełnia przesłanek określonych w art. 227. Na postanowienie

o odmowie wszczęcia postępowania przysługuje zażalenie do RDN.

3.

RDN powołuje 5 recenzentów, którym zleca wydanie opinii w zakresie spełnienia wymagań,

o których mowa w art. 227 ust. 1 albo 2.

4.

Opinia jest wydawana w terminie 3 miesięcy od dnia zlecenia jej wydania.

5.

RDN, w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania opinii, w drodze decyzji administracyjnej

1)

występuje do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie wnioskodawcy tytułu profesora

albo

2)

odmawia wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie wnioskodawcy

tytułu profesora.

6.

Od decyzji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 3 miesięcy

od dnia doręczenia decyzji.

7.

RDN rozpatruje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 6 miesięcy od dnia

jego doręczenia.

8.

W postępowaniu w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy RDN może zasięgać opinii

recenzentów, o których mowa w ust. 3.

9.

W postępowaniach w sprawie nadania tytułu profesora, w zakresie nieuregulowanym w

ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy Kpa.

10.

Osoba ubiegająca się o tytuł profesora może wystąpić z ponownym wnioskiem o wszczęcie

postępowania w sprawie jego nadania po upływie co najmniej 5 lat w przypadku

1)

ostatecznego postanowienia, o którym mowa w ust. 2;

2)

ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 5 pkt 2.

1.

Recenzentem w postępowaniu w sprawie nadania tytułu profesora może być osoba posiadająca

1)

tytuł profesora w zakresie danej dziedziny lub

2)

co najmniej stopień doktora zatrudniona przez co najmniej 5 lat w zagranicznej uczelni

lub instytucji naukowej na stanowisku profesora, która

a)

przez okres co najmniej 5 lat kierowała samodzielnie zespołem badawczym oraz

b)

posiada znaczący dorobek w zakresie danej dziedziny.

2.

Recenzentem nie może zostać osoba, która w okresie ostatnich 5 lat dwukrotnie nie

dochowała terminu, o którym mowa w art. 228 ust. 4.

1.

RDN, w terminie 21 dni od dnia wydania decyzji, o której mowa w art. 228 ust. 5 pkt

1, składa do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej wniosek o nadanie tytułu profesora.

2.

Wniosek o nadanie tytułu profesora oraz opinie recenzentów, w terminie, o którym mowa

w ust. 1, zamieszcza się w systemie, o którym mowa w art. 342 ust. 1.

3.

W przypadku powzięcia wiadomości o możliwości naruszenia praw autorskich przez osobę,

której dotyczy wniosek, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej może zwrócić się do RDN

o dołączenie do wniosku opinii komisji do spraw etyki w nauce PAN.

4.

W przypadku wydania opinii potwierdzającej możliwość naruszenia praw autorskich, RDN

wznawia postępowanie w sprawie nadania tytułu profesora.

1.

Prawomocne orzeczenie sądu stwierdzające fakt złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia

lustracyjnego przez osobę, o której mowa w art. 227 ust. 1 albo 2, której nadano tytuł

profesora, skutkuje utratą tego tytułu.

2.

Orzeczenie sądu, o którym mowa w ust. 1, prezes sądu przesyła przewodniczącemu RDN.

1.

RDN działa na rzecz zapewnienia rozwoju kadry naukowej zgodnie z najwyższymi standardami

jakości działalności naukowej wymaganymi do uzyskania stopni naukowych, stopni w zakresie

sztuki i tytułu profesora.

2.

RDN w zakresie prowadzonych postępowań pełni funkcję centralnego organu administracji

rządowej.

3.

RDN podlega kontroli ministra w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 15 lipca 2011 r. o kontroli w administracji rządowej

(Dz. U. poz. 1092 oraz z 2019 r. poz. 730).

1.

Członkiem RDN może być osoba, która

1)

ma nieposzlakowaną opinię i przestrzega zasad etyki naukowej;

2)

nie popełniła czynu określonego w art. 115 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, stwierdzonego prawomocnym wyrokiem;

3)

posiada stopień doktora habilitowanego lub tytuł profesora;

4)

posiada w dorobku co najmniej

a)

1 monografię naukową wydaną przez wydawnictwo, które w roku opublikowania monografii

w ostatecznej formie było ujęte w wykazie sporządzonym zgodnie z przepisami wydanymi

na podstawie art. 267 ust. 2 pkt 2 lit. a, w okresie ostatnich 5 lat lub

b)

3 artykuły naukowe opublikowane w czasopismach naukowych lub w recenzowanych materiałach

z konferencji międzynarodowej, które w roku opublikowania artykułu w ostatecznej formie

były ujęte w wykazie sporządzonym zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art.

267 ust. 2 pkt 2 lit. b, w okresie ostatnich 5 lat, lub

c)

wybitne osiągnięcie w zakresie opracowania i wdrożenia oryginalnego rozwiązania projektowego,

konstrukcyjnego, technologicznego lub artystycznego, zrealizowane w okresie ostatnich

5 lat, lub

d)

wybitne dzieło artystyczne zrealizowane w okresie ostatnich 5 lat;

5)

nie ukończyła 70. roku życia do dnia rozpoczęcia kadencji RDN;

6)

spełnia wymagania, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1-6.

2.

Członkiem RDN nie może być

1)

członek Komisji Ewaluacji Nauki, zwanej dalej „KEN”;

2)

rektor;

3)

(uchylony)

4)

Prezes i wiceprezes PAN;

5)

dyrektor instytutu PAN;

6)

dyrektor instytutu badawczego;

7)

dyrektor instytutu międzynarodowego.

3.

Ta sama osoba może pełnić funkcję członka RDN nie dłużej niż przez 2 następujące po

sobie kadencje.

4.

W skład RDN wchodzi po 3 przedstawicieli każdej dyscypliny.

5.

Kandydata na członka RDN reprezentującego daną dyscyplinę może zgłosić uczelnia, instytut

PAN, instytut badawczy lub instytut międzynarodowy, które w tej dyscyplinie posiadają

kategorię naukową A+, A albo B+. Kandydat, który nie jest zatrudniony w podmiocie

zgłaszającym, składa do RDN oświadczenie o dyscyplinie, którą reprezentuje.

6.

Członek RDN jest wybierany przez osoby posiadające stopień doktora habilitowanego

lub tytuł profesora reprezentujące dyscyplinę, którą reprezentuje kandydat. Osoba,

która nie jest zatrudniona w podmiocie, o którym mowa w ust. 5, składa do RDN oświadczenie

o dyscyplinie, którą reprezentuje.

1.

Kadencja RDN trwa 4 lata i rozpoczyna się w dniu 1 stycznia.

2.

Przewodniczący RDN stwierdza wygaśnięcie mandatu członka RDN w przypadku

1)

śmierci;

2)

złożenia rezygnacji;

3)

niezłożenia oświadczenia lustracyjnego albo informacji lustracyjnej;

4)

niespełniania choćby jednego z wymagań określonych w art. 233 ust. 1 i 2;

5)

nieuczestniczenia w pracach RDN przez okres dłuższy niż 6 miesięcy.

3.

W przypadku wygaśnięcia mandatu członka RDN w skład jej wchodzą na okres do końca

kadencji osoby, które w poszczególnych dyscyplinach uzyskały kolejno największą liczbę

ważnych głosów w ostatnich wyborach. Przy równej liczbie głosów o kolejności rozstrzyga

losowanie przeprowadzone w sposób określony w statucie RDN. Okresu, o którym mowa

w zdaniu pierwszym, nie wlicza się do liczby kadencji, o której mowa w art. 233 ust.

3.

1.

RDN działa przez swoje organy.

2.

Organami RDN są

1)

przewodniczący;

2)

prezydium.

3.

W skład prezydium wchodzą

1)

przewodniczący;

2)

sekretarz RDN;

3)

przewodniczący zespołów, o których mowa w ust. 5.

4.

Przewodniczącego RDN powołuje spośród jej członków i odwołuje minister.

5.

RDN tworzy zespoły działające w ramach dziedzin, w skład których wchodzą członkowie

RDN.

1.

Statut RDN określa w szczególności

1)

organizację i sposób działania RDN;

2)

szczegółowy tryb przeprowadzenia wyborów do RDN;

3)

szczegółowy zakres zadań organów RDN;

4)

szczegółowy tryb wyznaczania recenzentów.

2.

Statut uchwala RDN na posiedzeniu plenarnym.

3.

Statut zatwierdza minister.

1.

Obsługę RDN zapewnia Biuro RDN.

2.

Biuro RDN jest państwową jednostką budżetową finansowaną ze środków ustalanych w części

budżetu państwa, której dysponentem jest minister.

3.

Biurem RDN kieruje dyrektor, którego powołuje i odwołuje przewodniczący RDN. Powołanie

dyrektora następuje po przeprowadzeniu konkursu. Pozostałych pracowników zatrudnia

dyrektor po przeprowadzeniu otwartego i konkurencyjnego naboru.

4.

Szczegółowy zakres działalności Biura RDN oraz jego organizację określa regulamin

organizacyjny nadany przez przewodniczącego RDN.

1.

Do zadań RDN należy

1)

podejmowanie czynności w postępowaniu w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego,

o których mowa w art. 221 ust. 1, 3 i 4;

2)

rozpatrywanie odwołań od decyzji o odmowie nadania stopnia doktora oraz zażaleń na

postanowienia o odmowie dopuszczenia do obrony;

3)

rozpatrywanie odwołań od decyzji o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego;

4)

ocena decyzji w sprawie nabycia uprawnień równoważnych, o których mowa w art. 226

ust. 1;

5)

podejmowanie czynności w postępowaniu w sprawie nadania tytułu profesora, o których

mowa w art. 228 i art. 230;

6)

sprawowanie nadzoru nad podmiotami doktoryzującymi i podmiotami habilitującymi w zakresie

zgodności z prawem

a)

uchwał w sprawach, o których mowa w art. 192 ust. 2 i 3 oraz art. 221 ust. 14,

b)

postępowań w sprawie nadania stopnia doktora lub doktora habilitowanego;

7)

wydawanie opinii w innych sprawach przedstawionych przez ministra.

2.

W sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4, RDN wydaje decyzje po zasięgnięciu opinii

co najmniej 2 recenzentów.

W ramach nadzoru, o którym mowa w art. 238 ust. 1 pkt 6, RDN może

1)

żądać informacji i wyjaśnień od podmiotów doktoryzujących i podmiotów habilitujących;

2)

stwierdzać nieważność uchwał w sprawach, o których mowa w art. 192 ust. 2 i 3 oraz

art. 221 ust. 14;

3)

wznawiać postępowania administracyjne w sprawach nadania stopnia doktora i doktora

habilitowanego.

1.

Zespół, o którym mowa w art. 235 ust. 5, wskazuje kandydatów na recenzentów w liczbie

stanowiącej co najmniej trzykrotność liczby recenzentów wyznaczanych przez RDN w danej

sprawie.

2.

Recenzenci są wyznaczani przez RDN po przeprowadzeniu losowania spośród kandydatów,

o których mowa w ust. 1.

1.

Jakość kształcenia na studiach podlega ewaluacji przeprowadzanej przez PKA.

2.

Ewaluacji dokonuje się w formie oceny programowej lub oceny kompleksowej.

1.

Ocena programowa polega na cyklicznej ocenie jakości kształcenia na kierunku studiów.

2.

Przeprowadzając ocenę programową, bierze się pod uwagę w szczególności

1)

programy studiów i standardy kształcenia;

2)

kadrę dydaktyczną i naukową;

3)

infrastrukturę wykorzystywaną do realizacji programu studiów;

4)

współpracę z otoczeniem społeczno-gospodarczym;

5)

umiędzynarodowienie;

6)

wsparcie studentów w procesie uczenia się.

3.

Ocenę programową przeprowadza się z inicjatywy PKA, na wniosek uczelni lub niezwłocznie

na wniosek ministra.

4.

Ocena programowa kończy się wydaniem oceny pozytywnej albo negatywnej.

5.

Pozytywna ocena programowa jest wydawana na okres do 6 lat.

6.

Jeżeli uczelnia uniemożliwia lub utrudnia przeprowadzenie oceny programowej, wydaje

się ocenę negatywną.

1.

Ocena kompleksowa polega na ocenie działań na rzecz zapewniania jakości kształcenia

w uczelni.

2.

Przeprowadzając ocenę kompleksową, bierze się pod uwagę w szczególności skuteczność

działań na rzecz zapewniania jakości kształcenia w uczelni we wszystkich dziedzinach,

w których prowadzone jest kształcenie.

3.

Ocenę kompleksową przeprowadza się na wniosek uczelni posiadającej wyłącznie pozytywne

oceny programowe albo pozytywną ocenę kompleksową.

4.

PKA podejmuje decyzję o przeprowadzeniu oceny kompleksowej albo odmowie jej przeprowadzenia

z uwzględnieniem wyników ocen programowych.

5.

Ocena kompleksowa kończy się wydaniem oceny pozytywnej albo odmową wydania oceny pozytywnej.

6.

Pozytywna ocena kompleksowa jest wydawana na okres od 3 do 8 lat.

7.

PKA, wydając pozytywną ocenę kompleksową, może wskazać dziedziny, w których jakość

kształcenia jest szczególnie wysoka. W okresie, o którym mowa w ust. 6, na kierunkach

studiów przyporządkowanych do dyscyplin w ramach tych dziedzin nie przeprowadza się

oceny programowej, chyba że z wnioskiem o jej przeprowadzenie wystąpi minister.

8.

W przypadku odmowy wydania pozytywnej oceny kompleksowej, uczelnia nie może wystąpić

o przeprowadzenie takiej oceny przez okres 5 lat, chyba że PKA wskaże krótszy termin.

Przeprowadzając ocenę programową albo ocenę kompleksową, PKA może

1)

wydać ocenę na podstawie oceny, akredytacji lub certyfikatu podmiotu dokonującego

ocen jakości kształcenia

a)

zarejestrowanego w Europejskim Rejestrze Instytucji Działających na rzecz Zapewniania

Jakości w Szkolnictwie Wyższym (EQAR) lub

b)

z którym PKA zawarła umowę o uznawalności ocen;

2)

uwzględnić ocenę, akredytację lub certyfikat międzynarodowego lub krajowego podmiotu

dokonującego ocen jakości kształcenia.

1.

Prezydium PKA podejmuje uchwały na podstawie opinii zespołu, o którym mowa w art.

254 ust. 1 pkt 1, sporządzonej na podstawie

1)

recenzji - w przypadku spraw, o których mowa w art. 258 ust. 1 pkt 1, 2 i 7;

2)

raportu zespołu oceniającego i stanowiska uczelni - w przypadku spraw, o których mowa

w art. 258 ust. 1 pkt 3 i 4.

2.

Prezydium podejmuje uchwały w sprawach, o których mowa w art. 258 ust. 1 pkt 1, 2

i 7, w terminie 2 miesięcy od dnia wpływu wniosku do PKA.

3.

Do członków PKA oraz ekspertów stosuje się odpowiednio przepisy art. 24 Kpa. Wyłączenia

eksperta dokonuje przewodniczący PKA.

4.

Strona niezadowolona z uchwały w sprawie, o której mowa w art. 258 ust. 1 pkt 1-4,

może zwrócić się, w terminie 14 dni od dnia doręczenia uchwały, z wnioskiem o ponowne

rozpatrzenie sprawy, informując o tym ministra.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 4, jest opiniowany przez zespół odwoławczy.

6.

Przewodniczący zespołu odwoławczego uczestniczy z prawem głosu w posiedzeniach prezydium,

na których są podejmowane uchwały w sprawach wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy.

7.

Prezydium podejmuje uchwałę w sprawie, o której mowa w ust. 4, w terminie 45 dni od

dnia wpływu wniosku do PKA.

8.

Opinie i uchwały PKA, o których mowa w art. 258 ust. 1 pkt 1-4 i 7, są przekazywane

ministrowi oraz ministrom nadzorującym uczelnie, w terminie 7 dni.

Jeżeli PKA wydała negatywną ocenę jakości kształcenia na kierunku studiów, uczelnia,

o której mowa w art. 53 ust. 7-9, zaprzestaje prowadzenia studiów na tym kierunku

z końcem semestru, w którym uchwała stała się ostateczna. Jeżeli do końca semestru

pozostało mniej niż 3 miesiące, uczelnia zaprzestaje prowadzenia studiów na tym kierunku

z końcem kolejnego semestru.

1.

Uchwałę dotyczącą oceny programowej lub oceny kompleksowej wraz z uzasadnieniem oraz

raport zespołu oceniającego wraz ze stanowiskiem uczelni PKA udostępnia w BIP na swojej

stronie podmiotowej, w terminie 14 dni od dnia, w którym uchwała stała się ostateczna.

2.

Uchwałę dotyczącą oceny wraz z uzasadnieniem uczelnia udostępnia w BIP na swojej stronie

podmiotowej.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki określi, w drodze rozporządzenia,

kryteria

1)

oceny programowej,

2

oceny kompleksowej

-

mając na uwadze międzynarodowe standardy w zakresie zapewniania jakości kształcenia

oraz potrzebę zapewnienia właściwych wzorców oceny.

1.

W przypadku studiów, o których mowa w art. 60 ust. 1, prowadzonych z zagraniczną uczelnią

lub instytucją naukową, ocena jakości kształcenia jest przeprowadzana przez PKA albo

inny podmiot zarejestrowany w Europejskim Rejestrze Instytucji Działających na rzecz

Zapewniania Jakości w Szkolnictwie Wyższym (EQAR), wskazany w umowie, o której mowa

w tym przepisie. Ocena jest przeprowadzana zgodnie z międzynarodowymi standardami

w zakresie zapewniania jakości kształcenia na studiach wspólnych.

2.

W przypadku pozytywnego wyniku oceny, o której mowa w ust. 1, w okresie, na który

przyznano tę ocenę, nie przeprowadza się oceny programowej, chyba że z wnioskiem o

jej przeprowadzenie wystąpi minister.

PKA może przyznawać certyfikaty stanowiące potwierdzenie osiągnięcia wyróżniającego

poziomu kształcenia w uczelni, na zasadach określonych w statucie.

1.

PKA jest instytucją działającą niezależnie na rzecz doskonalenia jakości kształcenia.

2.

W skład PKA wchodzi

1)

nie więcej niż 90 członków;

2)

przewodniczący PSRP.

3.

Członków PKA powołuje minister.

4.

Kandydatów na członków PKA mogą zgłosić uczelnie, Rada Główna Nauki i Szkolnictwa

Wyższego, zwana dalej „RGNiSW”, Konferencja Rektorów Akademickich Szkół Polskich,

Konferencja Rektorów Publicznych Uczelni Zawodowych, Konferencja Rektorów Zawodowych

Szkół Polskich, prezydium PKA, PSRP, ogólnokrajowe stowarzyszenia naukowe i organizacje

pracodawców.

5.

Członkiem PKA może być osoba, która

1)

ma nieposzlakowaną opinię i przestrzega zasad etyki naukowej;

2)

posiada co najmniej stopień doktora i osiągnięcia dydaktyczne, a w przypadku kandydata

zgłoszonego przez organizację pracodawców - wykształcenie wyższe;

3)

nie ukończyła 70. roku życia do dnia rozpoczęcia kadencji;

4

spełnia wymagania, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1-5.

6.

Członkiem PKA nie może być

1)

członek KEN;

2)

założyciel;

3)

rektor;

4)

członek rady uczelni;

5)

pracownik Biura PKA.

7.

Rektor, na wniosek członka PKA będącego nauczycielem akademickim, może zwolnić go

całkowicie lub częściowo z obowiązków dydaktycznych.

1.

Kadencja PKA trwa 4 lata i rozpoczyna się w dniu 1 stycznia.

2.

Przewodniczący PKA stwierdza wygaśnięcie mandatu członka PKA w przypadku

1)

śmierci;

2)

złożenia rezygnacji;

3)

niezłożenia oświadczenia lustracyjnego albo informacji lustracyjnej;

4)

niespełniania choćby jednego z wymagań określonych w art. 251 ust. 5 i 6;

5)

nieuczestniczenia w pracach PKA przez okres dłuższy niż 6 miesięcy.

3.

W przypadku wygaśnięcia mandatu członka PKA minister może powołać nowego członka,

który pełni funkcję do końca kadencji.

1.

PKA działa przez swoje organy.

2.

Organami PKA są

1)

przewodniczący;

2)

prezydium.

3.

W skład prezydium wchodzą

1)

przewodniczący;

2)

sekretarz PKA;

3)

przewodniczący zespołów, o których mowa w art. 254 ust. 1 pkt 1;

4)

przewodniczący PSRP;

5)

przedstawiciel organizacji pracodawców.

4.

Przewodniczącego PKA powołuje spośród członków PKA i odwołuje minister.

5.

Przewodniczący PKA i członek prezydium PKA nie mogą pełnić swoich funkcji dłużej niż

przez 2 następujące po sobie kadencje.

1.

W skład PKA wchodzą

1)

zespoły działające w ramach dziedzin i zespół do spraw kształcenia nauczycieli;

2)

zespół odwoławczy.

2.

W skład zespołu odwoławczego wchodzą członkowie PKA - co najmniej po 1 przedstawicielu

każdej dziedziny. Członkostwa w tym zespole nie można łączyć z członkostwem w zespole,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

1.

Przewodniczący PKA zwołuje posiedzenia PKA i im przewodniczy, reprezentuje ją na zewnątrz

oraz podpisuje uchwały PKA.

2.

W pracach PKA mogą uczestniczyć eksperci, a w pracach zespołu oceniającego także inna

osoba pełniąca funkcję sekretarza. Do ekspertów stosuje się odpowiednio przepisy art.

251 ust. 5 i 6, a do ekspertów będących studentami - art. 251 ust. 5 pkt 1 i 4.

3.

Kandydat na eksperta urodzony przed dniem 1 sierpnia 1972 r. składa przewodniczącemu

PKA oświadczenie dotyczące pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub

współpracy z tymi organami w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r.

1.

Statut PKA określa w szczególności

1)

organizację i sposób działania PKA;

2)

szczegółowe zadania organów PKA;

3)

szczegółowe kryteria i tryb dokonywania oceny programowej i oceny kompleksowej;

4)

zasady doboru kierunków studiów do oceny programowej w danym roku;

5)

zasady i tryb powoływania ekspertów;

6)

zasady przyznawania certyfikatów.

2.

Statut uchwala PKA na posiedzeniu plenarnym.

3.

Statut wchodzi w życie, jeżeli minister nie zgłosi, w terminie 30 dni od dnia jego

otrzymania, zastrzeżeń co do zgodności z prawem.

1.

Obsługę PKA zapewnia Biuro PKA.

2.

Biuro PKA jest państwową jednostką budżetową finansowaną ze środków ustalanych w części

budżetu państwa, której dysponentem jest minister.

3.

Biurem PKA kieruje dyrektor, którego powołuje i odwołuje przewodniczący PKA. Powołanie

dyrektora następuje po przeprowadzeniu konkursu. Pozostałych pracowników zatrudnia

dyrektor po przeprowadzeniu otwartego i konkurencyjnego naboru.

4.

Szczegółowy zakres działalności Biura PKA oraz jego organizację określa regulamin

organizacyjny nadany przez przewodniczącego PKA.

1.

Do zadań PKA należy

1)

wyrażanie opinii w sprawie wpisu uczelni niepublicznej do ewidencji;

2)

wyrażanie opinii w sprawie spełnienia warunków prowadzenia studiów na określonym kierunku,

poziomie i profilu oraz związku studiów ze strategią uczelni;

3)

przeprowadzanie oceny programowej;

4)

przeprowadzanie oceny kompleksowej;

5)

prowadzenie działalności analitycznej, szkoleniowej oraz upowszechnianie dobrych praktyk

w zakresie jakości kształcenia;

6)

współpraca z krajowymi i międzynarodowymi instytucjami i organizacjami działającymi

w obszarze szkolnictwa wyższego;

7)

wydawanie opinii w innych sprawach przedstawionych przez ministra.

2.

PKA może zwracać się do uczelni o udzielenie wyjaśnień i informacji oraz przeprowadzać

wizytacje uczelni.

3.

(uchylony)

1.

Jakość kształcenia w szkole doktorskiej podlega ewaluacji przeprowadzanej przez KEN.

2.

Ewaluacja odbywa się nie rzadziej niż co 6 lat według harmonogramu ustalonego przez

KEN.

3.

Ewaluacja może być przeprowadzona w innym terminie na wniosek ministra.

4.

Ewaluacji dokonują eksperci posiadający znaczący dorobek naukowy lub artystyczny powoływani

przez przewodniczącego KEN, w tym co najmniej jeden zatrudniony w zagranicznej uczelni

lub instytucji naukowej, oraz jeden doktorant powołany spośród kandydatów wskazanych

przez Krajową Reprezentację Doktorantów, zwaną dalej „KRD”.

Pierwszą ewaluację jakości kształcenia w szkole doktorskiej przeprowadza się po upływie

co najmniej 5 lat od dnia rozpoczęcia kształcenia w ramach tej szkoły. Na wniosek

ministra ewaluacja może być przeprowadzona przed upływem tego terminu.

Przy ewaluacji uwzględnia się następujące kryteria

1)

adekwatność programu kształcenia oraz indywidualnych planów badawczych do efektów

uczenia się dla kwalifikacji na poziomie 8 PRK oraz ich realizację;

2)

sposób weryfikacji efektów uczenia się dla kwalifikacji na poziomie 8 PRK;

3)

kwalifikacje nauczycieli akademickich lub pracowników naukowych prowadzących kształcenie

w szkole doktorskiej;

4)

jakość procesu rekrutacji;

5)

jakość opieki naukowej lub artystycznej i wsparcia w prowadzeniu działalności naukowej;

6)

rzetelność przeprowadzania oceny śródokresowej;

7)

umiędzynarodowienie;

8)

skuteczność kształcenia doktorantów.

1.

Wynikiem ewaluacji jest ocena dokonana przez zespół oceniający na podstawie raportu

samooceny, przygotowanego w językach polskim i angielskim przez podmiot prowadzący

szkołę doktorską, oraz wizytacji.

2.

KEN podejmuje uchwałę w sprawie oceny, o której mowa w ust. 1.

3.

Ocena może być pozytywna albo negatywna.

4.

Podmiot niezadowolony z oceny może zgłosić zastrzeżenia do tej oceny, w terminie 30

dni od dnia doręczenia uchwały w sprawie oceny.

5.

KEN rozpatruje zastrzeżenia do oceny. W rozpatrywaniu zastrzeżeń nie mogą brać udziału

eksperci, którzy uczestniczyli w przeprowadzaniu ewaluacji.

6.

Po rozpatrzeniu zastrzeżeń KEN podejmuje uchwałę, w której odnosi się do zastrzeżeń

oraz utrzymuje w mocy albo zmienia ocenę.

7.

Przewodniczący KEN przekazuje uchwałę, o której mowa w ust. 6, ministrowi oraz ministrowi

nadzorującemu podmiot, w którym została przeprowadzona ewaluacja.

8.

Minister oraz podmiot prowadzący szkołę doktorską udostępniają w BIP na swojej stronie

podmiotowej uchwałę, o której mowa w ust. 2 i 6.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe kryteria ewaluacji jakości kształcenia w szkole doktorskiej oraz sposób

jej przeprowadzania, mając na uwadze specyfikę kształcenia w szkole doktorskiej.

W przypadku oceny negatywnej uczelnia, instytut PAN, instytut badawczy oraz instytut

międzynarodowy traci możliwość prowadzenia szkoły doktorskiej, której dotyczy ocena,

z końcem roku akademickiego, w którym ta ocena stała się ostateczna. Przepisy art.

206 stosuje się.

1.

Ewaluacji podlega jakość działalności naukowej prowadzonej przez

1)

uczelnię akademicką, instytut PAN oraz instytut międzynarodowy;

2)

uczelnię zawodową, instytut badawczy oraz podmiot, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt

8, posiadający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Ewaluacja obejmuje osiągnięcia wszystkich pracowników prowadzących działalność naukową

w podmiotach, o których mowa w ust. 1.

3.

Ewaluację w stosunku do podmiotów, o których mowa w ust. 1 pkt 2, przeprowadza się

na wniosek.

4.

Ewaluację przeprowadza się w ramach dyscypliny w podmiocie zatrudniającym według stanu

na dzień 31 grudnia roku poprzedzającego rok przeprowadzenia ewaluacji co najmniej

12 pracowników prowadzących działalność naukową w danej dyscyplinie, w przeliczeniu

na pełny wymiar czasu pracy związanej z prowadzeniem działalności naukowej w tej dyscyplinie.

5.

Pracownik prowadzący działalność naukową, w terminie 14 dni od dnia zatrudnienia,

nie później niż do dnia 31 grudnia roku, w którym został zatrudniony, składa oświadczenie

upoważniające zatrudniający go podmiot do zaliczenia go do liczby pracowników, o których

mowa w ust. 4. W przypadku zmiany dyscypliny oświadczenie składa się niezwłocznie.

Oświadczenie można złożyć tylko w jednym podmiocie i w nie więcej niż 2 dyscyplinach,

o których mowa w art. 343 ust. 7 i 8.

6.

Ewaluacją obejmuje się osiągnięcia, które powstały w związku z zatrudnieniem lub odbywaniem

kształcenia w podmiocie.

7.

Ewaluacją obejmuje się także osiągnięcia artystyczne, które powstały bez związku z

zatrudnieniem lub odbywaniem kształcenia w podmiocie.

8.

W przypadku gdy ewaluacja jakości działalności naukowej obejmuje osiągnięcia związane

z prowadzeniem badań naukowych lub prac rozwojowych na rzecz obronności i bezpieczeństwa

państwa objętych ochroną informacji niejawnych, ewaluację w zakresie dotyczącym tych

osiągnięć przeprowadza się w sposób uwzględniający ich specyfikę.

9.

Osiągnięcie, o którym mowa w ust. 6, może stanowić w szczególności

1)

monografia naukowa wydana przez wydawnictwo publikujące recenzowane monografie naukowe;

2)

artykuł naukowy opublikowany w

a)

czasopiśmie naukowym publikującym recenzowane artykuły lub recenzowanych materiałach

z konferencji międzynarodowej, ujętych w międzynarodowych bazach czasopism naukowych

o największym zasięgu,

b)

czasopiśmie naukowym będącym przedmiotem projektów finansowanych w ramach programu

„Wsparcie dla czasopism naukowych”, o którym mowa w art. 401.

10.

Wydawnictwom, czasopismom i materiałom z konferencji, o których mowa w ust. 9, przypisuje

się punkty będące miarą ich renomy. Czasopismom i materiałom z konferencji przypisuje

się dyscypliny naukowe.

11.

Monografie naukowe i artykuły naukowe uwzględnia się w ewaluacji, jeżeli informacje

o nich są umieszczone w bazie danych dostępnej za pośrednictwem elektronicznego identyfikatora

naukowca zgodnego z międzynarodowymi standardami określonego na podstawie przepisów

wydanych na podstawie art. 353 pkt 1. Informacje wprowadzają do bazy danych osoby

prowadzące działalność naukową.

12.

Na potrzeby ewaluacji osiągnięcia jednej osoby mogą być wykazywane w ramach nie więcej

niż 2 dyscyplin, przy czym dane osiągnięcie może być wykazane przez osobę będącą jego

autorem tylko raz i tylko w ramach jednej dyscypliny.

13.

Osoba, której osiągnięcia są wykazywane na potrzeby ewaluacji, składa oświadczenie

upoważniające dany podmiot do wykazania tych osiągnięć w ramach poszczególnych dyscyplin,

o których mowa w art. 343 ust. 7 i 8, a w przypadku doktoranta

1)

w dyscyplinie, w której jest przygotowywana rozprawa doktorska, albo

2)

w jednej z dyscyplin zawierających się w dziedzinie, w której jest przygotowywana

rozprawa doktorska.

14.

Ewaluacji nie przeprowadza się w stosunku do pomocniczej jednostki naukowej PAN i

podmiotów niespełniających wymagań określonych w ust. 4.

1.

Ewaluację przeprowadza się co 4 lata.

2.

Ewaluacja obejmuje okres 4 lat poprzedzających rok jej przeprowadzenia.

1.

Podstawowymi kryteriami ewaluacji są

1)

poziom naukowy lub artystyczny prowadzonej działalności;

2)

efekty finansowe badań naukowych i prac rozwojowych;

3)

wpływ działalności naukowej na funkcjonowanie społeczeństwa i gospodarki.

2.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje osiągnięć naukowych i artystycznych uwzględnianych w ewaluacji jakości działalności

naukowej, definicje monografii naukowej i artykułu naukowego, szczegółowe kryteria

i sposób oceny osiągnięć, sposób określania kategorii naukowej, a także sposób przeprowadzania

ewaluacji, mając na uwadze specyfikę prowadzenia działalności naukowej w ramach dziedzin,

zwłaszcza w zakresie nauk społecznych, humanistycznych i teologicznych, oraz specyfikę

osiągnięć, o których mowa w art. 265 ust. 8, porównywalność wyników osiąganych przez

podmioty w ramach dyscyplin, a także rzetelność i przejrzystość ewaluacji;

2)

sposób sporządzania wykazów

a)

wydawnictw, o których mowa w art. 265 ust. 9 pkt 1, oraz sposób ustalania i przypisywania

im liczby punktów, mając na uwadze uznaną renomę wydawnictw oraz ich podział na grupy

odpowiadające ich randze,

b)

czasopism naukowych i recenzowanych materiałów z konferencji międzynarodowych, o których

mowa w art. 265 ust. 9 pkt 2, oraz sposób ustalania i przypisywania im liczby punktów,

mając na uwadze uznaną renomę czasopism i materiałów z konferencji.

3.

Wykazy, o których mowa w ust. 2 pkt 2, sporządza minister i udostępnia w BIP na swojej

stronie podmiotowej. Sporządzając wykaz, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 lit. b, minister

przypisuje czasopismom i materiałom z konferencji dyscypliny naukowe.

1.

KEN podejmuje uchwałę w sprawie proponowanych kategorii naukowych na podstawie wyników

ewaluacji.

2.

Przewodniczący KEN przekazuje ministrowi uchwałę, o której mowa w ust. 1, w terminie

7 dni od dnia jej podjęcia.

1.

Minister, biorąc pod uwagę uchwałę, o której mowa w art. 268 ust. 1, w drodze decyzji

administracyjnej, przyznaje kategorię naukową A+, A, B+, B albo C, przy czym kategoria

A+ jest kategorią najwyższą, a kategoria C - najniższą.

2.

Kategoria naukowa jest przyznawana na okres do dnia, w którym decyzja o przyznaniu

kategorii naukowej w ramach kolejnej ewaluacji stanie się ostateczna. W przypadku

gdy podmiot nie jest objęty kolejną ewaluacją w danej dyscyplinie, traci kategorię

naukową z końcem roku, w którym rozpoczęła się ta ewaluacja.

3.

Minister wydaje decyzję w sprawie przyznania kategorii naukowej w terminie do dnia

31 lipca roku następującego po ostatnim roku okresu objętego ewaluacją.

4.

Od decyzji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 30 dni od

dnia doręczenia decyzji.

5.

Wniosek jest opiniowany przez KEN w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania wniosku

przekazanego przez ministra.

6.

W przypadku połączenia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 i art. 43 ust. 1, oraz włączenia,

o którym mowa w art. 35 ust. 4-6 i art. 44 ust. 1, uczelnia utworzona w wyniku połączenia

oraz uczelnia, do której włączono inny podmiot, zachowuje kategorię naukową najwyższą

z posiadanych w danej dyscyplinie odpowiednio przez podmioty uczestniczące w połączeniu

oraz podmioty uczestniczące we włączeniu. Przepis stosuje się odpowiednio w przypadku

połączenia instytutów badawczych, instytutów PAN lub instytutów międzynarodowych oraz

włączenia do nich innego podmiotu.

Do postępowań w sprawie przyznania kategorii naukowej nie stosuje się przepisów art.

10, art. 35-37, art. 61 § 4, art. 79a, art. 81 oraz art. 96a-96n Kpa.

1.

KEN powołuje minister.

2.

W skład KEN wchodzą

1)

po 3 przedstawicieli poszczególnych dziedzin;

2)

7 osób z doświadczeniem w zakresie polityki naukowej.

3.

Członkowie KEN, o których mowa w ust. 2 pkt 1, są powoływani spośród osób, o których

mowa w ust. 4.

4.

Uczelnia, instytut PAN, instytut badawczy oraz instytut międzynarodowy mogą zgłosić

po jednym kandydacie w każdej dziedzinie, w ramach której prowadzą działalność naukową,

jeżeli

1)

co najmniej w 1 dyscyplinie w danej dziedzinie posiadają kategorię naukową A+, A albo

B+ oraz

2)

nie posiadają kategorii naukowej C.

5.

Kadencja KEN trwa 4 lata i rozpoczyna się w dniu 1 stycznia. Ta sama osoba może być

członkiem KEN nie dłużej niż przez 2 kolejne kadencje.

6.

Pracami KEN kieruje przewodniczący, wskazany przez ministra spośród członków KEN.

7.

Obsługę KEN zapewnia urząd obsługujący ministra.

1.

Członkiem KEN może być osoba, która

1)

ma nieposzlakowaną opinię i przestrzega zasad etyki naukowej;

2)

nie popełniła czynu określonego w art. 115 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, stwierdzonego prawomocnym wyrokiem;

3)

posiada co najmniej stopień doktora;

4)

aktywnie uczestniczy w realizacji badań naukowych i ma znaczące osiągnięcia w tym

zakresie;

5)

nie ukończyła 70. roku życia do dnia rozpoczęcia kadencji KEN;

6)

spełnia wymagania, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1-6.

2.

Członkiem KEN nie może być

1)

członek PKA;

2)

członek RDN;

3)

członek Komitetu Polityki Naukowej, zwanego dalej „KPN”;

4)

rektor;

5)

(uchylony)

6)

Prezes i wiceprezes PAN;

7)

przewodniczący lub wiceprzewodniczący RGNiSW;

8)

dyrektor instytutu PAN;

9)

dyrektor instytutu badawczego;

10)

dyrektor instytutu międzynarodowego.

1.

Przewodniczący KEN stwierdza wygaśnięcie mandatu członka KEN w przypadku

1)

śmierci;

2)

złożenia rezygnacji;

3)

niezłożenia oświadczenia lustracyjnego albo informacji lustracyjnej;

4)

niespełniania choćby jednego z wymagań określonych w art. 272 ust. 1 pkt 1-3 i 6 oraz

ust. 2;

5)

niewykonywania pracy w KEN przez okres dłuższy niż 6 miesięcy.

2.

W przypadku wygaśnięcia mandatu członka KEN minister może powołać nowego członka,

który pełni funkcję do końca kadencji.

1.

Do zadań KEN należy

1)

przeprowadzanie ewaluacji jakości działalności naukowej, o której mowa w art. 265;

2)

przygotowanie projektów wykazów, o których mowa w art. 267 ust. 2 pkt 2;

3)

przedstawianie ministrowi propozycji kategorii naukowych dla podmiotów poddanych ewaluacji;

4)

sporządzanie opinii i ocen w sprawach określonych przez ministra lub z własnej inicjatywy;

5)

ewaluacja jakości kształcenia w szkole doktorskiej;

6)

sporządzanie analiz w zakresie ewaluacji jakości działalności naukowej i jakości kształcenia

w szkołach doktorskich;

7)

współpraca z krajowymi i międzynarodowymi instytucjami zajmującymi się ewaluacją jakości

działalności naukowej.

2.

W pracach KEN mogą uczestniczyć eksperci. Do ekspertów stosuje się odpowiednio przepis

art. 272 ust. 1.

3.

Kandydat na eksperta urodzony przed dniem 1 sierpnia 1972 r. składa przewodniczącemu

KEN oświadczenie dotyczące pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub

współpracy z tymi organami w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r.

1.

Nauczyciel akademicki podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za przewinienie dyscyplinarne

stanowiące czyn uchybiający obowiązkom nauczyciela akademickiego lub godności zawodu

nauczyciela akademickiego.

2.

Ustanie zatrudnienia w uczelni nie wyłącza odpowiedzialności dyscyplinarnej za przewinienie

dyscyplinarne popełnione w trakcie tego zatrudnienia.

3.

Odpowiedzialność, o której mowa w niniejszym rozdziale, nie wyłącza odpowiedzialności

dyscyplinarnej lub zawodowej przewidzianej w odrębnych przepisach.

1.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

nagana z obniżeniem wynagrodzenia zasadniczego o 10%-25% na okres od miesiąca do 2

lat;

4)

pozbawienie prawa do wykonywania zadań promotora, recenzenta oraz członka komisji

w postępowaniach w sprawie nadania stopnia doktora, stopnia doktora habilitowanego

oraz tytułu profesora na okres od roku do 5 lat;

5)

pozbawienie prawa do pełnienia funkcji kierowniczych w uczelniach na okres od 6 miesięcy

do 5 lat;

6)

wydalenie z pracy w uczelni;

7)

wydalenie z pracy w uczelni z zakazem wykonywania pracy w uczelniach na okres od 6

miesięcy do 5 lat;

8)

pozbawienie prawa do wykonywania zawodu nauczyciela akademickiego na okres 10 lat.

2.

Za jedno przewinienie dyscyplinarne orzeka się jedną karę dyscyplinarną, a za kilka

przewinień orzeka się jedną karę, najsurowszą.

3.

Informację o prawomocnym orzeczeniu kary dyscyplinarnej, o której mowa w ust. 1 pkt

4-8, zamieszcza się w systemie, o którym mowa w art. 342 ust. 1.