Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 kwietnia 2020 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym

1.

Ustawa określa zasady współpracy podmiotu publicznego i partnera prywatnego w ramach

partnerstwa publiczno-prywatnego oraz organ właściwy w sprawach partnerstwa publiczno-prywatnego

uregulowanych w ustawie.

2.

Partnerstwo publiczno-prywatne polega na wspólnej realizacji przedsięwzięcia opartej

na podziale zadań i ryzyk pomiędzy podmiotem publicznym i partnerem prywatnym.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

podmiot publiczny

a)

jednostkę sektora finansów publicznych w rozumieniu przepisów o finansach publicznych,

b)

inną, niż określona w lit. a, osobę prawną, utworzoną w szczególnym celu zaspokajania

potrzeb o charakterze powszechnym niemających charakteru przemysłowego ani handlowego,

niedziałającą w zwykłych warunkach rynkowych, której celem nie jest wypracowanie zysku

oraz nieponoszącą strat wynikających z prowadzenia działalności, jeżeli podmioty,

o których mowa w tym przepisie oraz w lit. a, pojedynczo lub wspólnie, bezpośrednio

lub pośrednio przez inny podmiot

-

finansują ją w ponad 50% lub

-

posiadają ponad połowę udziałów albo akcji, lub

-

sprawują nadzór nad organem zarządzającym, lub

-

mają prawo do powoływania ponad połowy składu organu nadzorczego lub zarządzającego,

c)

związki podmiotów, o których mowa w lit. a i b;

2)

partner prywatny - przedsiębiorcę lub przedsiębiorcę zagranicznego;

3)

składnik majątkowy - nieruchomość, część składową nieruchomości, przedsiębiorstwo

w rozumieniu art. 55

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 i 1495), rzecz ruchomą oraz prawo majątkowe;

4)

przedsięwzięcie

a)

budowę lub remont obiektu budowlanego,

b)

świadczenie usług,

c)

wykonanie dzieła, w szczególności wyposażenie składnika majątkowego w urządzenia podwyższające

jego wartość lub użyteczność, lub

d)

inne świadczenie

- połączone z utrzymaniem lub zarządzaniem składnikiem majątkowym, który jest wykorzystywany

do realizacji przedsięwzięcia publiczno-prywatnego lub jest z nim związany;

5)

wkład własny - świadczenie podmiotu publicznego lub partnera prywatnego polegające

w szczególności na

a)

poniesieniu części wydatków na realizację przedsięwzięcia, w tym sfinansowaniu dopłat

do usług świadczonych przez partnera prywatnego w ramach przedsięwzięcia,

b)

wniesieniu składnika majątkowego.

(uchylony)

1.

Przed wszczęciem postępowania w sprawie wyboru partnera prywatnego podmiot publiczny

sporządza ocenę efektywności realizacji przedsięwzięcia w ramach partnerstwa publiczno-prywatnego

w porównaniu do efektywności jego realizacji w inny sposób, w szczególności przy wykorzystaniu

wyłącznie środków publicznych.

2.

Dokonując oceny, o której mowa w ust. 1, podmiot publiczny uwzględnia w szczególności

zakładany podział zadań i ryzyk pomiędzy podmiot publiczny i partnera prywatnego,

szacowane koszty cyklu życia przedsięwzięcia i czas niezbędny do jego realizacji oraz

wysokość opłat pobieranych od użytkowników, jeżeli takie opłaty są planowane, oraz

warunki ich zmiany.

1.

Podmiot publiczny może wystąpić do ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego

z wnioskiem o opinię na temat zasadności realizacji przedsięwzięcia w ramach partnerstwa

publiczno-prywatnego.

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się ocenę, o której mowa w art. 3a ust.

1.

3.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego opiniuje przedłożoną dokumentację

w zakresie poprawności i kompletności przeprowadzonych analiz poprzedzających realizację

przedsięwzięcia, przyjętego modelu prawno-organizacyjnego, mechanizmów wynagradzania

partnera prywatnego, w tym wysokości opłat pobieranych od użytkowników, jeżeli takie

opłaty są planowane, oraz warunków ich zmiany, oraz proponowanego podziału ryzyk w

przedsięwzięciu w terminie 60 dni od dnia otrzymania kompletnego wniosku, o którym

mowa w ust. 1.

4.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego może, wyznaczając odpowiedni termin,

zwrócić się do podmiotu publicznego o poprawienie, wyjaśnienie lub uzupełnienie wniosku,

o którym mowa w ust. 1.

5.

Opinii, o której mowa w ust. 1, nie ujawnia się osobom trzecim do chwili zawarcia

umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym, umowy koncesji na roboty budowlane lub usługi

lub umowy w sprawie zamówienia publicznego albo zakończenia postępowania w inny sposób

w zakresie inwestycji, będącej przedmiotem tej opinii. W przypadku gdy mimo wydania

opinii, o której mowa w ust. 1, nie wszczęto postępowania w sprawie wyboru partnera

prywatnego, opinia może zostać ujawniona nie wcześniej niż po upływie 2 lat od dnia

jej wydania.

6.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego nie ujawnia informacji pozyskanych

w związku z wydaniem opinii, o której mowa w ust. 1, jeżeli groziłoby to ujawnieniem

tajemnicy przedsiębiorstwa, jak również innych tajemnic ustawowo chronionych.

1

Do wyboru partnera prywatnego i umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym stosuje się

przepisy ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1843), w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie.

1

Do wyboru partnera prywatnego i umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym stosuje się

przepisy ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. poz. 2019 oraz z 2020 r. poz. 288), w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie.

2.

Jeżeli umowa o partnerstwie publiczno-prywatnym ma spełniać warunki określone w art. 3 ustawy z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane

lub usługi

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1528, 1655 i 2020), do wyboru partnera prywatnego i umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym stosuje

się przepisy tej ustawy albo ustawy, o której mowa w ust. 1, w zakresie nieuregulowanym

w niniejszej ustawie. W przypadku zastosowania do wyboru partnera prywatnego ustawy,

o której mowa w ust. 1, zastosowanie mają przepisy art. 6 oraz art. 45 ustawy z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty

budowlane lub usługi.

3

W przypadkach, w których nie ma zastosowania ustawa z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi ani ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych, wyboru partnera prywatnego dokonuje się w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej

i wolnej konkurencji oraz przestrzeganie zasad równego traktowania, przejrzystości

i proporcjonalności, przy odpowiednim uwzględnieniu przepisów niniejszej ustawy, a

w przypadku wniesienia przez podmiot publiczny wkładu własnego będącego nieruchomością,

także przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2020 r. poz. 65, 284 i 471).

3

W przypadkach, w których nie ma zastosowania ustawa z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi ani ustawa z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych, wyboru partnera prywatnego dokonuje się w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej

i wolnej konkurencji oraz przestrzeganie zasad równego traktowania, przejrzystości

i proporcjonalności, przy odpowiednim uwzględnieniu przepisów niniejszej ustawy, a

w przypadku wniesienia przez podmiot publiczny wkładu własnego będącego nieruchomością,

także przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2020 r. poz. 65, 284 i 471).

1.

Podmiot publiczny, po zamieszczeniu ogłoszenia w Biuletynie Zamówień Publicznych albo

opublikowaniu ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, o których mowa w

ustawach wymienionych w art. 4, dodatkowo zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej

informację o planowanym partnerstwie publiczno-prywatnym.

2.

W ogłoszeniu wszczynającym postępowanie w sprawie wyboru partnera prywatnego zamieszcza

się informację, że postępowanie ma na celu zawarcie umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym.

1.

Najkorzystniejszą jest oferta, która przedstawia najkorzystniejszy bilans wynagrodzenia

partnera prywatnego albo spółki, o której mowa w art. 14 ust. 1 albo 1a, lub kosztu

przedsięwzięcia ponoszonego przez podmiot publiczny i innych kryteriów odnoszących

się do przedsięwzięcia.

2.

(uchylony)

3.

Kryteriami oceny ofert mogą być w szczególności

1)

podział dochodów pochodzących z przedsięwzięcia pomiędzy podmiotem publicznym i partnerem

prywatnym, w tym dochodów w postaci udziału w zysku spółki, o której mowa w art. 14

ust. 1 albo 1a;

2)

stosunek wkładu własnego podmiotu publicznego do wkładu partnera prywatnego;

3)

efektywność realizacji przedsięwzięcia, w tym efektywność wykorzystania składników

majątkowych;

4)

kryteria odnoszące się bezpośrednio do przedmiotu przedsięwzięcia, w szczególności

jakość, funkcjonalność, parametry techniczne, poziom oferowanych technologii, koszt

utrzymania, serwis;

5)

podział zadań i ryzyk związanych z przedsięwzięciem pomiędzy podmiotem publicznym

i partnerem prywatnym;

6)

terminy i wysokość przewidywanych płatności lub innych świadczeń podmiotu publicznego,

jeżeli są one planowane.

1.

Przez umowę o partnerstwie publiczno-prywatnym partner prywatny zobowiązuje się do

realizacji przedsięwzięcia za wynagrodzeniem oraz poniesienia w całości albo w części

wydatków na jego realizację lub poniesienia ich przez osobę trzecią, a podmiot publiczny

zobowiązuje się do współdziałania w osiągnięciu celu przedsięwzięcia, w szczególności

poprzez wniesienie wkładu własnego.

2.

Wynagrodzenie partnera prywatnego zależy przede wszystkim od rzeczywistego wykorzystania

lub faktycznej dostępności przedmiotu przedsięwzięcia.

2a.

Umowa o partnerstwie publiczno-prywatnym może wyodrębniać w ramach wynagrodzenia partnera

prywatnego wysokość płatności ponoszonych przez podmiot publiczny na finansowanie

wytworzenia, nabycia lub ulepszenia środków trwałych albo nabycia wartości niematerialnych

i prawnych w ramach realizacji przedsięwzięcia, spełniających przesłanki wydatków

majątkowych w rozumieniu art. 124 ust. 4 albo art. 236 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 869, z późn. zm..

3.

Umowa o partnerstwie publiczno-prywatnym określa skutki nienależytego wykonania i

niewykonania zobowiązania, w szczególności kary umowne lub obniżenie wynagrodzenia

partnera prywatnego lub spółki, o której mowa w art. 14 ust. 1 albo 1a.

4

Do odpowiedzialności za wykonanie umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym i zabezpieczenia

należytego wykonania umowy przepisów art. 141, art. 150 i art. 151 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych nie stosuje się.

4

Do odpowiedzialności za wykonanie umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym i zabezpieczenia

należytego wykonania umowy przepisów art. 445 ust. 1, art. 452 i art. 453 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień

publicznych nie stosuje się.

5.

Jeżeli jest planowane pobieranie opłat od użytkowników przedsięwzięcia przez partnera

prywatnego, umowa o partnerstwie publiczno-prywatnym określa maksymalną wysokość tych

opłat oraz warunki ich zmiany.

6.

Po zawarciu umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym maksymalna wysokość opłat, o

których mowa w ust. 5, może być zmieniona wyłącznie w formie aneksu do umowy, chyba

że wysokość opłat i warunki ich zmiany są regulowane w innych przepisach.

1.

Podmiot publiczny może wyrazić zgodę na zawarcie i wykonanie umowy o partnerstwie

publiczno-prywatnym z zawiązaną po wyborze najkorzystniejszej oferty w celu realizacji

przedsięwzięcia jednoosobową spółką partnera prywatnego albo spółką kapitałową, której

jedynymi wspólnikami są partnerzy prywatni. Przepisy ustawy oraz przepisy odrębne

dotyczące partnera prywatnego, z wyjątkiem ust. 4 i art. 7b ust. 3 ustawy oraz art. 778

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, z późn. zm., z chwilą zawarcia umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym, stosuje się do spółki,

o której mowa w zdaniu pierwszym.

2

Warunki zgody podmiot publiczny określa w pierwszym dokumencie, który udostępnia w

postępowaniu o zawarcie umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym, w szczególności

w opisie potrzeb i wymagań zamawiającego, specyfikacji istotnych warunków zamówienia,

dokumentach koncesji albo innej dokumentacji postępowania w sprawie wyboru partnera

prywatnego.

2

Warunki zgody podmiot publiczny określa w pierwszym dokumencie, który udostępnia w

postępowaniu o zawarcie umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym, w szczególności

w dokumentach zamówienia, dokumentach koncesji albo innej dokumentacji postępowania

w sprawie wyboru partnera prywatnego.

3.

Jeżeli podmiot publiczny nie wyraża zgody, o której mowa w ust. 1, zamieszcza stosowną

informację w ogłoszeniu wszczynającym postępowanie w sprawie wyboru partnera prywatnego.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, partner prywatny odpowiada solidarnie ze spółką,

o której mowa w tym przepisie, za szkodę wyrządzoną podmiotowi publicznemu w skutek

nieudostępnienia spółce zasobów, które wskazał w ofercie, chyba że za nieudostępnienie

tych zasobów nie ponosi winy.

5

Jeżeli partner prywatny, w toku postępowania w sprawie wyboru partnera prywatnego,

polegał na zdolnościach technicznych lub zawodowych lub sytuacji finansowej lub ekonomicznej

innych podmiotów, podmioty te odpowiadają za szkodę wyrządzoną podmiotowi publicznemu

przez nieudostępnienie tych zasobów spółce, o której mowa w ust. 1, na zasadach określonych

w art. 22a ust. 5 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych albo art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane

lub usługi.

5

Jeżeli partner prywatny, w toku postępowania w sprawie wyboru partnera prywatnego,

polegał na zdolnościach technicznych lub zawodowych lub sytuacji finansowej lub ekonomicznej

innych podmiotów, podmioty te odpowiadają za szkodę wyrządzoną podmiotowi publicznemu

przez nieudostępnienie tych zasobów spółce, o której mowa w ust. 1, na zasadach określonych

w art. 120 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych albo art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane

lub usługi.

1.

Przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny dotyczących odpowiedzialności inwestora za wynagrodzenie należne podwykonawcy nie

stosuje się do podmiotu publicznego, jeżeli umowa o partnerstwie publiczno-prywatnym

tak stanowi. W przypadku gdy podmiot publiczny jest inwestorem, a nie stosuje się

do niego przepisów, o których mowa w zdaniu pierwszym, partner prywatny informuje

o tym podwykonawcę przed zawarciem z nim umowy.

2.

Jeżeli umowa o partnerstwie publiczno-prywatnym wyłącza odpowiedzialność podmiotu

publicznego za wynagrodzenie należne podwykonawcy, gdy według zasad ogólnych podmiot

publiczny ponosiłby taką odpowiedzialność, za wynagrodzenie należne podwykonawcy,

jak inwestor, odpowiada

1)

spółka, o której mowa w art. 14 ust. 1 albo 1a, albo

2)

partner prywatny, jeżeli przedsięwzięcie jest realizowane przez partnera prywatnego

albo spółkę, o której mowa w art. 7a ust. 1.

3.

Jeżeli egzekucja wynagrodzenia należnego podwykonawcy przeciwko spółce, o której mowa

w art. 7a ust. 1, okaże się bezskuteczna, podwykonawca może prowadzić egzekucję z

majątku partnera prywatnego. Podwykonawca może wnieść powództwo przeciwko partnerowi

prywatnemu, zanim egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna.

1.

Podmiot publiczny ma prawo do bieżącej kontroli realizacji przedsięwzięcia przez partnera

prywatnego oraz do kontroli składnika majątkowego wykorzystywanego przez partnera

prywatnego do realizacji przedsięwzięcia. Zasady i szczegółowy tryb przeprowadzania

kontroli określa umowa o partnerstwie publiczno-prywatnym.

2.

W przypadku gdy prowadzona kontrola wykaże, iż składnik majątkowy wykorzystywany przez

partnera prywatnego do realizacji przedsięwzięcia znajduje się w stanie technicznym

wskazującym na jego nieprawidłowe wykorzystywanie, podmiot publiczny wzywa partnera

prywatnego do podjęcia odpowiednich działań, w szczególności do poczynienia nakładów

mających na celu doprowadzenie składnika majątkowego do właściwego stanu technicznego.

Umowa o partnerstwie publiczno-prywatnym określa skutki niepodjęcia działań mających

na celu doprowadzenie składnika majątkowego do właściwego stanu technicznego.

3.

Partner prywatny ma obowiązek bieżącego raportowania podmiotowi publicznemu o stanie

realizacji przedsięwzięcia i stanie technicznym składnika majątkowego wykorzystywanego

przez partnera prywatnego do realizacji przedsięwzięcia. Zasady, szczegółowy tryb

oraz częstotliwość raportowania określa umowa o partnerstwie publiczno-prywatnym.

1.

Wniesienie wkładu własnego w postaci składnika majątkowego może nastąpić w szczególności

w drodze sprzedaży, użyczenia, użytkowania, najmu albo dzierżawy.

2.

Jeżeli składnik majątkowy wniesiony przez podmiot publiczny jest wykorzystywany przez

partnera prywatnego w sposób oczywiście sprzeczny z jego przeznaczeniem określonym

w umowie o partnerstwie publiczno-prywatnym, partner prywatny jest zobowiązany przekazać

ten składnik podmiotowi publicznemu na zasadach określonych w umowie o partnerstwie

publiczno-prywatnym.

3.

Jeżeli składnik majątkowy był własnością partnera prywatnego, partnerowi prywatnemu

przysługuje zwrot wartości składnika majątkowego według stanu z chwili przekazania.

W innym przypadku, partner prywatny może żądać zwrotu nakładów koniecznych o tyle,

o ile nie mają pokrycia w korzyściach, które uzyskał ze składnika majątkowego. Zwrotu

innych nakładów może żądać o tyle, o ile zwiększają wartość składnika w chwili przekazania

podmiotowi publicznemu. Jednakże gdy nakłady zostały dokonane po chwili, w której

podmiot publiczny na piśmie zażądał przekazania lub dowiedział się o wytoczeniu przeciwko

niemu powództwa o przekazanie, może on żądać zwrotu jedynie nakładów koniecznych.

4.

Jeżeli składnik majątkowy podmiotu publicznego stanowił wkład niepieniężny do spółki,

o której mowa w art. 14 ust. 1 albo 1a, jego przekazania w razie wykorzystania niezgodnie

z przeznaczeniem dokonuje się na zasadach określonych w umowie spółki albo statucie

spółki.

1.

Podmiot publiczny niezwłocznie po rozwiązaniu umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym

dokona wyboru nowego partnera prywatnego, chyba że przedsięwzięcie ma być realizowane

w inny sposób.

2

Jeżeli przed wyborem nowego partnera prywatnego podmiot publiczny zlecił wykonywanie

zadań z zakresu partnerstwa publiczno-prywatnego w trybie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych, umowa ta obowiązuje do czasu rozpoczęcia wykonywania umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym.

2

Jeżeli przed wyborem nowego partnera prywatnego podmiot publiczny zlecił wykonywanie

zadań z zakresu partnerstwa publiczno-prywatnego w trybie art. 214 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych, umowa ta obowiązuje do czasu rozpoczęcia wykonywania umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym.

1.

Podmiot publiczny może zawrzeć umowę z osobą trzecią finansującą przedsięwzięcie w

całości lub w części, na mocy której, w przypadku poważnego zagrożenia realizacji

przedsięwzięcia, będzie mógł przenieść na tę osobę trzecią całość lub część obowiązków

partnera prywatnego, wraz ze związanymi z nimi prawami.

2.

Osoba trzecia, o której mowa w ust. 1, może powierzyć realizację przedsięwzięcia innemu

podmiotowi lub podmiotom tylko za zgodą podmiotu publicznego.

3

Ogłoszenie o zamówieniu, specyfikacja istotnych warunków zamówienia, dokumenty koncesji

lub inna dokumentacja postępowania w sprawie wyboru partnera prywatnego zawiera warunki

stosowania ust. 1 i 2. Umowa o partnerstwie publiczno-prywatnym może uszczegóławiać

te warunki.

3

Ogłoszenie o zamówieniu, dokumenty zamówienia, dokumenty koncesji lub inna dokumentacja

postępowania w sprawie wyboru partnera prywatnego zawiera warunki stosowania ust.

1 i 2. Umowa o partnerstwie publiczno-prywatnym może uszczegóławiać te warunki.

4.

Postanowienia umów zawartych z osobą trzecią finansującą przedsięwzięcie w całości

lub części, przez podmiot publiczny, partnera prywatnego lub spółkę, o której mowa

w art. 14 ust. 1 albo 1a, sprzeczne z umową o partnerstwie publiczno-prywatnym są

nieważne.

1.

Po zakończeniu czasu trwania umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym, partner prywatny

lub spółka, o której mowa w art. 14 ust. 1 albo 1a, przekazuje podmiotowi publicznemu

składnik majątkowy, który był wykorzystywany do realizacji przedsięwzięcia, chyba

że umowa o partnerstwie publiczno-prywatnym stanowi inaczej lub podmiot publiczny

postanowi o pozostawieniu składnika majątkowego w majątku spółki.

1a.

Partner prywatny lub spółka, o której mowa w art. 14 ust. 1 albo 1a, przekazuje składnik

majątkowy podmiotowi publicznemu w stanie niepogorszonym, z uwzględnieniem jego zużycia

wskutek prawidłowego używania, chyba że umowa o partnerstwie publiczno-prywatnym stanowi

inaczej. Przepisy art. 9 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

2.

Umowa o partnerstwie publiczno-prywatnym może stanowić, że przekazanie składnika majątkowego

nastąpi na rzecz państwowej lub samorządowej osoby prawnej lub spółki handlowej z

większościowym udziałem jednostki samorządu terytorialnego albo Skarbu Państwa.

3.

Roszczenie podmiotu publicznego przeciwko partnerowi prywatnemu lub spółce, o której

mowa w art. 14 ust. 1 albo 1a, o przekazanie składnika majątkowego przedawnia się

z upływem lat dziesięciu od dnia zakończenia czasu trwania umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym.

1.

W razie sprzedaży przez podmiot publiczny albo spółkę, o której mowa w art. 14 ust.

1 albo 1a, nieruchomości będącej wkładem własnym, partnerowi prywatnemu przysługuje

prawo pierwokupu, które może być wykonane w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawiadomienia

go o treści umowy zawartej z osobą trzecią, chyba że umowa o partnerstwie publiczno-prywatnym

przewiduje dłuższy termin.

2.

Prawo pierwokupu, na warunkach określonych w ust. 1, przysługuje także ostatniemu

partnerowi prywatnemu przez rok od zakończenia czasu trwania umowy o partnerstwie

publiczno-prywatnym, chyba że

1)

w prawomocnym orzeczeniu sądu stwierdzono jego odpowiedzialność za nienależyte wykonanie

zobowiązania z umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym lub

2)

podmiot publiczny zawarł umowę o partnerstwie publiczno-prywatnym z nowym partnerem

prywatnym.

3.

Termin, o którym mowa w ust. 2, nie biegnie, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, na czas

postępowania sądowego w przedmiocie odpowiedzialności za nienależyte wykonanie przez

partnera prywatnego zobowiązania z umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym lub postępowania

w sprawie wyboru nowego partnera prywatnego.

(uchylony)

1.

Umowa o partnerstwie publiczno-prywatnym może przewidywać, że w celu jej wykonania

podmiot publiczny i partner prywatny zawiążą spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością

albo spółkę akcyjną.

1a.

Umowa o partnerstwie publiczno-prywatnym może przewidywać, że w celu jej wykonania

partner prywatny nabędzie udziały albo akcje spółki z udziałem podmiotu publicznego.

Nabycie może nastąpić w drodze objęcia udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym

albo akcji.

2.

Cel i przedmiot działalności spółki nie może wykraczać poza zakres określony umową

o partnerstwie publiczno-prywatnym.

3.

Prawa z należących do Skarbu Państwa udziałów lub akcji w spółce wykonuje organ administracji

rządowej, który zawiązał spółkę jako podmiot publiczny.

4.

Przepis art. 7a ust. 5 stosuje się do odpowiedzialności innych podmiotów, o których

mowa w tym przepisie, za szkody wyrządzone podmiotowi publicznemu wskutek nieudostępnienia

zasobów spółce, o której mowa w ust. 1 albo 1a.

1.

Spółkę, o której mowa w art. 14 ust. 1, zawiązuje się na czas oznaczony, niezbędny

do wykonania umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym oraz zakończenia jej spraw.

2.

Czas trwania spółki, o której mowa w art. 14 ust. 1, może być przedłużony na czas

nieoznaczony, jeżeli partner prywatny przed upływem terminu, o którym mowa w ust.

1, zbył udziały w tej spółce albo akcje tej spółki na rzecz podmiotu publicznego albo

zostały one umorzone.

1.

W przypadku spółki, o której mowa w art. 14 ust. 1 albo 1a, najpóźniej w terminie

roku od dnia zakończenia czasu trwania umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym, partner

prywatny zbywa udziały w tej spółce albo akcje tej spółki na rzecz podmiotu publicznego

albo podlegają one umorzeniu. Przepisu art. 361 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 505, z późn. zm. nie stosuje się.

2.

Statut albo umowa spółki stanowią, że w razie bezskutecznego upływu terminu, o którym

mowa w ust. 1, udziały albo akcje partnera prywatnego, z wyjątkiem udziałów albo akcji

należących do jednostek sektora finansów publicznych i spółek zależnych od podmiotu

publicznego, podlegają umorzeniu w trybie określonym, odpowiednio, w art. 199 § 4

albo art. 359 § 6 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych.

3.

Zbycie albo umorzenie udziałów albo akcji, o których mowa w ust. 1 i 2, może być nieodpłatne,

jeżeli statut albo umowa spółki tak stanowią.

Zgody wszystkich wspólników albo akcjonariuszy spółki, o której mowa w art. 14 ust.

1 oraz 1a, wymaga

1)

zbycie lub obciążenie

a)

nieruchomości,

b)

przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55;

2)

zawiązanie innej spółki;

3)

objęcie albo nabycie udziałów lub akcji innej spółki.

1.

Podmiotowi publicznemu przysługuje prawo pierwokupu akcji albo udziałów partnera prywatnego

w spółce, o której mowa w art. 14 ust. 1 albo 1a.

2.

Podmiot publiczny może wykonać prawo pierwokupu w ciągu trzech miesięcy od dnia zawiadomienia

go przez partnera prywatnego o treści umowy zawartej z osobą trzecią, chyba że umowa

o partnerstwie publiczno-prywatnym przewiduje dłuższy termin.

3.

Zbycie przez partnera prywatnego akcji albo udziałów z naruszeniem ust. 1 lub 2 jest

nieważne.

1.

Organem właściwym w sprawach partnerstwa publiczno-prywatnego w zakresie uregulowanym

w ustawie jest minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego.

2.

Do zadań ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego należy w szczególności

1)

wydawanie opinii, o których mowa w art. 3b ust. 1;

2)

wydawanie opinii, o których mowa w art. 133b ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych;

3)

upowszechnianie i promowanie dobrych praktyk z zakresu partnerstwa publiczno-prywatnego,

w szczególności dotyczących projektów hybrydowych, o których mowa w art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie

polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1431, z późn. zm.;

4)

przygotowywanie i upowszechnianie przykładowych wzorów umów o partnerstwie publiczno-prywatnym,

wytycznych oraz innych dokumentów stosowanych przy planowaniu i realizacji partnerstwa

publiczno-prywatnego;

5)

prowadzenie bazy partnerstw publiczno-prywatnych;

6)

wsparcie merytoryczne podmiotów publicznych realizujących przedsięwzięcia;

7)

dokonywanie analiz i ocen funkcjonowania partnerstwa publiczno-prywatnego, w tym stanu

i perspektyw finansowego zaangażowania sektora prywatnego.

3

Organ właściwy może, w drodze umowy, powierzyć Polskiemu Funduszowi Rozwoju Spółce

Akcyjnej, o którym mowa w art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o systemie instytucji rozwoju

(Dz. U. poz. 1572 oraz z 2020 r. poz. 569), wykonywanie zadań związanych z przygotowaniem lub realizacją przedsięwzięć w ramach

partnerstwa publiczno-prywatnego.

1.

Podmiot publiczny obowiązany jest przekazać ministrowi właściwemu do spraw rozwoju

regionalnego informacje dotyczące partnerstwa publiczno-prywatnego, w szczególności

informacje dotyczące

1)

wszczęcia postępowania w sprawie wyboru partnera prywatnego;

2)

zawarcia umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym, w tym

a)

nazwy przedsięwzięcia,

b)

trybu wyboru partnera prywatnego,

c)

daty podpisania umowy i okresu jej obowiązywania,

d)

daty rozpoczęcia, zawieszenia i zakończenia realizacji przedsięwzięcia,

e)

wartości inwestycji, z uwzględnieniem podatku od towarów i usług, rozumianej jako

nakłady inwestycyjne, które mają być poniesione na realizację przedsięwzięcia,

f)

wartości usług, z uwzględnieniem podatku od towarów i usług, które mają być świadczone

w ramach przedsięwzięcia,

g)

wartości umowy, z uwzględnieniem podatku od towarów i usług, rozumianej jako suma

przewidywanych wydatków koniecznych do poniesienia przy realizacji przedsięwzięcia,

h)

zastosowanych mechanizmów wynagradzania partnera prywatnego, w tym wysokości opłat

pobieranych od użytkowników, jeżeli takie opłaty są planowane, oraz warunków ich zmiany,

i)

zawarcia umów, o których mowa w art. 10a;

3)

zmiany umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym, powodującej zmianę danych, o których

mowa w pkt 2;

4)

zawiązania i wpisu do rejestru przedsiębiorców spółki, o której mowa w art. 7a ust.

1 albo art. 14 ust. 1 albo 1a, jej przedłużenia w trybie art. 14a ust. 2, a także

jej rozwiązania.

2.

Podmiot publiczny przekazuje informacje, o których mowa w ust. 1, ministrowi właściwemu

do spraw rozwoju regionalnego w terminie 30 dni od dnia wystąpienia zdarzenia, którego

dotyczą te informacje.

3.

W przypadku zmiany wartości umowy, która nie wynika ze zmiany zakresu świadczeń partnera

prywatnego albo spółki, o której mowa w art. 14 ust. 1 albo 1a, informacje, o których

mowa w ust. 1, mogą być przekazywane zbiorczo nie później niż trzy miesiące po zakończeniu

roku obrotowego.

4.

Na podstawie informacji, o których mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw rozwoju

regionalnego sporządza i publikuje informacje w bazie partnerstw publiczno-prywatnych,

udostępnianej na stronie internetowej prowadzonej przez urząd obsługujący tego ministra.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego, w celu realizacji zadań określonych

w niniejszym rozdziale, może, w każdym czasie, zwrócić się do podmiotu publicznego

z żądaniem udzielenia informacji dotyczących wykonywania umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym,

a podmiot publiczny jest obowiązany niezwłocznie takich informacji udzielić. Jeżeli

udzielenie informacji nie jest możliwe w terminie 30 dni od dnia otrzymania żądania,

podmiot publiczny zawiadamia o tym ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego,

podając przyczynę nieudzielenia informacji i wskazując dodatkowy termin ich udzielenia.

Łączną kwotę, do wysokości której organy administracji rządowej mogą w danym roku

zaciągać zobowiązania finansowe z tytułu umów o partnerstwie publiczno-prywatnym,

określa ustawa budżetowa.

1.

Sfinansowanie przedsięwzięcia z budżetu państwa w kwocie przekraczającej 100 000 000

zł wymaga zgody ministra właściwego do spraw finansów publicznych z wyłączeniem środków

przeznaczonych na finansowanie programów operacyjnych, o których mowa w ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1295 i 2020) oraz ustawie z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki

spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Udzielając zgody, minister właściwy do spraw finansów publicznych uwzględnia wpływ

planowanych wydatków z budżetu państwa na bezpieczeństwo finansów publicznych.

2.

Zgody, o której mowa w ust. 1, udziela się na wniosek podmiotu publicznego zawierający

1)

określenie podmiotu publicznego;

2)

określenie planowanego przedsięwzięcia;

3)

przewidywaną wysokość środków z budżetu państwa przeznaczonych w poszczególnych okresach

budżetowych na realizację przedsięwzięcia.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych wydaje zgodę albo odmawia wydania

zgody w terminie 6 tygodni od dnia otrzymania wniosku. Zgoda i odmowa zgody nie są

decyzją administracyjną.

4.

Podmiot publiczny może złożyć kolejny wniosek o wydanie zgody, o której mowa w ust.

1, na realizację tego samego przedsięwzięcia w przypadku zmiany danych określonych

w ust. 2 pkt 3. Do ponownego wniosku ust. 3 stosuje się.

5.

Zgoda, o której mowa w ust. 1, nie stanowi zabezpieczenia finansowania przedsięwzięcia

z budżetu państwa.

6.

Podmiot publiczny może unieważnić postępowanie w sprawie wyboru partnera prywatnego,

jeżeli minister właściwy do spraw finansów publicznych odmówi udzielenia zgody, o

której mowa w ust. 1, a możliwość unieważnienia postępowania na tej podstawie została

przewidziana w ogłoszeniu o zamówieniu, dokumentach koncesji lub innej dokumentacji

postępowania w sprawie wyboru partnera prywatnego.

1.

Zobowiązania wynikające z umów o partnerstwie publiczno-prywatnym nie wpływają na

poziom państwowego długu publicznego oraz deficyt sektora finansów publicznych w sytuacji,

gdy partner prywatny ponosi większość ryzyka budowy oraz większość ryzyka dostępności

lub ryzyka popytu - z uwzględnieniem wpływu na wymienione ryzyka czynników takich

jak gwarancje i finansowanie przez partnera publicznego oraz alokacja aktywów po zakończeniu

trwania umowy.

2.

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw finansów publicznych oraz po zasięgnięciu opinii Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego może określić, w drodze rozporządzenia, zakres poszczególnych rodzajów

ryzyka oraz czynniki uwzględniane przy ich ocenie, mając na względzie zapewnienie

przejrzystości poszczególnych rodzajów ryzyka.

(pominięte)

1.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Czynności dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie przepisów

dotychczasowych pozostają w mocy.

Traci moc ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym

(Dz. U. poz. 1420 oraz z 2008 r. poz. 1058).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 21 dni od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2021 r., z wyjątkiem

1)

art. 85 pkt 5, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 88, który wchodzi w życie z dniem 1 marca 2020 r.