Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 listopada 2019 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy

Ustawa reguluje zasady, zakres i tryb ochrony roszczeń pracowniczych w razie niemożności

ich zaspokojenia z powodu niewypłacalności pracodawcy.

1.

Przepisy ustawy stosuje się w przypadku niewypłacalności pracodawcy będącego przedsiębiorcą,

o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495), położonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddziałem banku zagranicznego

w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2187, z późn. zm., a także przedsiębiorcą zagranicznym pochodzącym z państw członkowskich Unii Europejskiej

lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron

umowy o Europejskim Porozumieniu Gospodarczym, który utworzył na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oddział lub przedstawicielstwo, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych

i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1079, 1214, 1495 i 1655), o ile

Przepisy ustawy stosuje się w przypadku niewypłacalności pracodawcy będącego przedsiębiorcą,

o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495), położonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddziałem banku zagranicznego

w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2187, z późn. zm., a także przedsiębiorcą zagranicznym pochodzącym z państw członkowskich Unii Europejskiej,

państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy

o Europejskim Porozumieniu Gospodarczym lub ze Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii

i Irlandii Północnej, który utworzył na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddział

lub przedstawicielstwo, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych

i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1079, 1214, 1495 i 1655), o ile

-

w przypadku przedsiębiorców zagranicznych z państw członkowskich Unii Europejskiej,

z wyłączeniem Danii - może być wobec nich wszczęte postępowanie upadłościowe w rozumieniu

art. 2 lit. a lub lit. c rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania

upadłościowego

-

ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe

(Dz. U. z 2019 r. poz. 498, 912, 1495, 1655, 1802 i 2089) dotyczących międzynarodowego postępowania upadłościowego,

-

w przypadku przedsiębiorców zagranicznych z Danii, państw członkowskich Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej - może być wobec

nich uznane główne zagraniczne postępowanie upadłościowe, o którym mowa w przepisach

ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe

(Dz. U. z 2019 r. poz. 498, 912, 1495, 1655, 1802 i 2089), dotyczące międzynarodowego postępowania upadłościowego,

-

w przypadku przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, a także oddziałów banków zagranicznych - odrębne przepisy nie wyłączają

możliwości ogłoszenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej upadłości oraz wszczęcia

postępowania restrukturyzacyjnego takiego pracodawcy,

-

-

w przypadku przedsiębiorców zagranicznych z państw członkowskich Unii Europejskiej,

państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii

i Irlandii Północnej, działających na terenie Rzeczypospolitej Polskiej jako oddział

instytucji kredytowej lub zakładu ubezpieczeń - może zostać wszczęte wobec instytucji

kredytowej lub zakładu ubezpieczeń postępowanie upadłościowe, postępowanie restrukturyzacyjne

lub inne podobne postępowanie,

i jednocześnie zatrudnia, zgodnie z przepisami polskiego prawa, co najmniej jedną

osobę fizyczną w związku z prowadzoną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalnością

gospodarczą lub działalnością przedstawicielstwa.

2.

Niewypłacalność pracodawcy, o której mowa w ust. 1, nie zachodzi w odniesieniu do

osób prawnych podlegających obowiązkowi wpisu do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji

społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki

zdrowotnej, o którym mowa w rozdziale 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1500, 1655 i 1798), wpisanych do rejestru przedsiębiorców z tytułu wykonywania działalności gospodarczej,

jednostek zaliczanych, na podstawie odrębnych przepisów, do sektora finansów publicznych,

a także osób fizycznych prowadzących gospodarstwo domowe zatrudniających osoby wykonujące

pracę zarobkową w tym gospodarstwie.

1.

Niewypłacalność pracodawcy, o której mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi, gdy sąd upadłościowy

lub restrukturyzacyjny, na podstawie przepisów Prawa upadłościowego lub Prawa restrukturyzacyjnego,

wyda postanowienie o

1)

ogłoszeniu upadłości pracodawcy lub wszczęciu wobec niego wtórnego postępowania upadłościowego;

2)

otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego, o którym mowa w art. 2 pkt 2-4 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne

(Dz. U. z 2019 r. poz. 243, 326, 912, 1655, 1802 i 2089);

3)

oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości pracodawcy, jeżeli jego majątek nie wystarcza

lub jedynie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania;

4)

oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości w przypadku stwierdzenia, że majątek dłużnika

jest obciążony hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką

morską w takim stopniu, że pozostały jego majątek nie wystarcza na zaspokojenie kosztów

postępowania.

2.

Datą niewypłacalności jest data wydania postanowienia sądu upadłościowego o ogłoszeniu

upadłości lub wszczęciu wtórnego postępowania upadłościowego pracodawcy, data wydania

postanowienia sądu restrukturyzacyjnego o otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego

pracodawcy, data postanowienia sądu upadłościowego o oddaleniu wniosku o ogłoszenie

upadłości pracodawcy w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4.

1

Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi również w przypadku

wszczęcia postępowania upadłościowego, postępowania układowego lub innego podobnego

postępowania w państwach członkowskich Unii Europejskiej lub w państwach członkowskich

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym wobec instytucji kredytowych i zakładów ubezpieczeń mających siedziby

w tych państwach.

1

Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi również w przypadku

wszczęcia postępowania upadłościowego, postępowania układowego lub innego podobnego

postępowania w państwach członkowskich Unii Europejskiej, państwach członkowskich

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym oraz w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

wobec instytucji kredytowych i zakładów ubezpieczeń mających siedziby w tych państwach.

2.

Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi również w przypadku,

gdy sąd zagraniczny wyda orzeczenie, zgodnie z którym nie zostaje wszczęte postępowanie

upadłościowe z uwagi na stwierdzenie definitywnego zamknięcia przedsiębiorstwa albo

z powodu niewystarczalności aktywów na zaspokojenie kosztów tego postępowania.

3.

Datą niewypłacalności jest data wydania przez sąd zagraniczny orzeczenia w przypadku,

o którym mowa w ust. 1 albo w ust. 2.

1

Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi również w przypadku

wydania, zgodnie z przepisami Prawa upadłościowego dotyczącymi międzynarodowego postępowania

upadłościowego, przez sąd upadłościowy postanowienia o uznaniu orzeczenia o wszczęciu

głównego zagranicznego postępowania upadłościowego wszczętego wobec przedsiębiorcy

zagranicznego z Danii lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym

Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

1

Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi również w przypadku

wydania, zgodnie z przepisami Prawa upadłościowego dotyczącymi międzynarodowego postępowania

upadłościowego, przez sąd upadłościowy postanowienia o uznaniu orzeczenia o wszczęciu

głównego zagranicznego postępowania upadłościowego wobec przedsiębiorcy zagranicznego

z Danii, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) -

stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz ze Zjednoczonego Królestwa Wielkiej

Brytanii i Irlandii Północnej.

2.

Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi także w przypadku,

gdy sąd zagraniczny wyda orzeczenie, zgodnie z którym nie zostaje wszczęte postępowanie

upadłościowe z uwagi na stwierdzenie definitywnego zamknięcia przedsiębiorstwa albo

z powodu niewystarczalności aktywów na zaspokojenie kosztów tego postępowania.

3.

Datą niewypłacalności jest data wydania przez sąd upadłościowy postanowienia o uznaniu

zagranicznego postępowania upadłościowego, o którym mowa w ust. 1, albo data wydania

przez sąd zagraniczny orzeczenia, o którym mowa w ust. 2.

1.

Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi również, gdy

1)

organ sądowy lub każdy inny właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

z wyłączeniem Danii, uprawniony do wszczęcia postępowania upadłościowego wyda, zgodnie

z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000, orzeczenie o wszczęciu wobec

przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznego postępowania upadłościowego, o którym

mowa w art. 2 lit. a lub c tego rozporządzenia, oraz powoła zarządcę albo

2)

organ sądowy lub każdy inny właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

z wyłączeniem Danii, uprawniony do wszczęcia postępowania upadłościowego wyda, zgodnie

z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000, orzeczenie, zgodnie z którym

nie zostaje wszczęte postępowanie upadłościowe z uwagi na stwierdzenie definitywnego

zamknięcia przedsiębiorstwa albo z powodu niewystarczalności aktywów na zaspokojenie

kosztów tego postępowania, albo

3)

sąd upadłościowy wyda, zgodnie z art. 3 ust. 2 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000,

orzeczenie o ogłoszeniu upadłości przedsiębiorcy zagranicznego, mające skutki ograniczone

do majątku dłużnika znajdującego się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Datą niewypłacalności jest data wydania orzeczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1,

data wydania orzeczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, albo data wydania przez sąd

upadłościowy postanowienia o ogłoszeniu upadłości przedsiębiorcy zagranicznego, o

którym mowa w ust. 1 pkt 3.

W przypadkach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1, zarządca, w rozumieniu art. 2

lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000, obwieszcza w Monitorze Sądowym i Gospodarczym

o wydaniu orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego, o wydaniu orzeczenia

o powołaniu zarządcy oraz dane o osobie zarządcy. Obwieszczenie zawiera istotną treść

orzeczenia o wszczęciu postępowania oraz orzeczenia o powołaniu zarządcy, informacje

o osobie zarządcy oraz informację, że właściwość sądu wynika z art. 3 ust. 1 rozporządzenia

Rady (WE) nr 1346/2000.

1.

Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi również, gdy w

postępowaniu krajowym w razie niezaspokojenia przez pracodawcę roszczeń pracowniczych

z powodu braku środków finansowych

1)

na podstawie przepisów Prawa upadłościowego sąd upadłościowy wyda postanowienie o

umorzeniu postępowania upadłościowego, jeżeli

a)

majątek pozostały po wyłączeniu z niego przedmiotów majątkowych dłużnika obciążonych

hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską nie

wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania,

b)

wierzyciele zobowiązani uchwałą zgromadzenia wierzycieli albo postanowieniem sędziego-komisarza

nie złożyli w wyznaczonym terminie zaliczki na koszty postępowania, a brak jest płynnych

funduszów na te koszty;

2)

organ założycielski podejmie decyzję o wdrożeniu postępowania likwidacyjnego wobec

przedsiębiorstwa państwowego, o ile likwidacja nie jest skutkiem przekształcenia,

łączenia lub podziału tego przedsiębiorstwa;

3)

sąd orzeknie rozwiązanie spółki handlowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 505, 1543, 1655 i 1798);

4)

minister właściwy do spraw gospodarki wyda, na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych

i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, decyzję o zakazie wykonywania działalności gospodarczej, wykonywanej na takich samych

zasadach jak przez przedsiębiorców polskich, przez przedsiębiorcę zagranicznego w

ramach utworzonego oddziału z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

minister właściwy do spraw gospodarki wyda, na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych

i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, decyzję o wykreśleniu przedstawicielstwa przedsiębiorcy zagranicznego z siedzibą

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z rejestru przedstawicielstw;

6)

zgodnie z przepisami art. 7-7i ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej

(Dz. U. poz. 1178, z późn. zm.Ewidencji Działalności Gospodarczej

7)

zgodnie z przepisami rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności

Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1291, 1495 i 1649) organ ewidencyjny wykreśli pracodawcę będącego osobą fizyczną z Centralnej Ewidencji

i Informacji o Działalności Gospodarczej w wyniku zawiadomienia o zaprzestaniu wykonywania

działalności gospodarczej lub stwierdzenia trwałego zaprzestania wykonywania przez

pracodawcę działalności gospodarczej.

1a.

Niewypłacalność pracodawcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1, zachodzi również w razie

niezaspokojenia przez pracodawcę roszczeń pracowniczych z powodu braku środków finansowych,

gdy na podstawie art. 20 ust. 1h ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym w rejestrze przedsiębiorców zamieszczony został wpis informacji o otwarciu likwidacji

przedsiębiorcy zagranicznego.

2.

Datą niewypłacalności jest data uprawomocnienia się postanowienia sądu upadłościowego

o umorzeniu postępowania upadłościowego w przypadku pracodawców, o których mowa w

ust. 1 pkt 1, data wydania decyzji w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 4

i 5, data uprawomocnienia się orzeczenia sądu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, data

dokonania wykreślenia w wyniku stwierdzenia trwałego zaprzestania wykonywania przez

pracodawcę działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 1 pkt 6 i 7, data zaprzestania

wykonywania działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 1 pkt 6 i 7, albo data

wpisu w rejestrze, o którym mowa w ust. 1a.

(uchylony)

Przedsiębiorca, o którym mowa w art. 2 ust. 1, prowadzący działalność gospodarczą

wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przedsiębiorca prowadzący działalność

gospodarczą również na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej lub

państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy

o Europejskim Obszarze Gospodarczym w odniesieniu do działalności prowadzonej na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, oddział banku zagranicznego, oddział instytucji kredytowej

lub oddział zagranicznego zakładu ubezpieczeń, a także oddział lub przedstawicielstwo

przedsiębiorcy zagranicznego, zwany dalej „pracodawcą”, jest obowiązany opłacać składki

za pracowników na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, zwany dalej „Funduszem”.

Przedsiębiorca, o którym mowa w art. 2 ust. 1, prowadzący działalność gospodarczą

wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przedsiębiorca prowadzący działalność

gospodarczą również na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej, państw

członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,

w odniesieniu do działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

oraz oddział banku zagranicznego, oddział instytucji kredytowej, oddział zagranicznego

zakładu ubezpieczeń, a także oddział lub przedstawicielstwo przedsiębiorcy zagranicznego,

zwany dalej „pracodawcą”, jest obowiązany opłacać składki za pracowników na Fundusz

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, zwany dalej „Funduszem”.

Pracodawca, o którym mowa w art. 9, nie opłaca składek na Fundusz za pracowników powracających

z urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu rodzicielskiego

lub urlopu wychowawczego w okresie 36 miesięcy począwszy od pierwszego miesiąca po

powrocie z urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu

rodzicielskiego lub urlopu wychowawczego.

1.

Pracodawca, o którym mowa w art. 9, nie opłaca składek na Fundusz przez okres 12 miesięcy,

począwszy od pierwszego miesiąca po zawarciu umowy o pracę, za osoby zatrudnione,

które ukończyły 50. rok życia i w okresie 30 dni przed zatrudnieniem pozostawały w

ewidencji bezrobotnych powiatowego urzędu pracy.

2.

Pracodawca, o którym mowa w art. 9, nie opłaca składek na Fundusz za pracowników,

którzy osiągnęli wiek wynoszący co najmniej 55 lat dla kobiet i co najmniej 60 lat

dla mężczyzn.

Pracodawca, o którym mowa w art. 9, nie opłaca składek na Fundusz przez okres 12 miesięcy,

począwszy od pierwszego miesiąca po zawarciu umowy o pracę, za skierowanych zatrudnionych

bezrobotnych, którzy nie ukończyli 30 roku życia.

Pracownikiem, o którym mowa w art. 9, jest osoba fizyczna, która zgodnie z przepisami

polskiego prawa pozostaje z pracodawcą w stosunku pracy lub jest zatrudniona na podstawie

umowy o pracę nakładczą albo wykonuje pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy

zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której, zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 i 1495), stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo wykonuje pracę zarobkową na podstawie

innej niż stosunek pracy na rzecz pracodawcy będącego rolniczą spółdzielnią produkcyjną,

spółdzielnią kółek rolniczych lub inną spółdzielnią zajmującą się produkcją rolną

- jeżeli z tego tytułu podlega obowiązkowi ubezpieczeń emerytalnego i rentowych, z

wyjątkiem pomocy domowej zatrudnionej przez osobę fizyczną.

W razie niewypłacalności pracodawcy są zaspokajane roszczenia pracowników, o których

mowa w art. 10, a także byłych pracowników oraz uprawnionych do renty rodzinnej członków

rodziny zmarłego pracownika lub zmarłego byłego pracownika.

1.

W razie niewypłacalności pracodawcy niezaspokojone roszczenia pracownicze, zwane dalej

„roszczeniami”, podlegają zaspokojeniu ze środków Funduszu.

2.

Zaspokojeniu ze środków Funduszu podlegają należności główne z tytułu

1)

wynagrodzenia za pracę;

2)

przysługujących pracownikowi na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa

pracy

a)

wynagrodzenia za czas niezawinionego przez pracownika przestoju, za czas niewykonywania

pracy (zwolnienia od pracy) i za czas innej usprawiedliwionej nieobecności w pracy,

b)

wynagrodzenia za czas niezdolności pracownika do pracy wskutek choroby, o którym mowa

w art. 92 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495),

c)

wynagrodzenia za czas urlopu wypoczynkowego,

d)

odprawy pieniężnej przysługującej na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania

z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,

e)

ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, o którym mowa w art. 171 § 1 Kodeksu pracy, przysługującego za rok kalendarzowy, w którym ustał stosunek pracy, oraz za rok

bezpośrednio go poprzedzający,

f)

odszkodowania, o którym mowa w art. 36,

g)

dodatku wyrównawczego, o którym mowa w art. 230 i 231 Kodeksu pracy;

3)

składek na ubezpieczenia społeczne należnych od pracodawców na podstawie przepisów

o systemie ubezpieczeń społecznych, przysługujących od świadczeń wypłaconych ze środków

Funduszu.

3.

Roszczenia z tytułów wymienionych w ust. 2 pkt 1, pkt 2 lit. a-c i lit. g podlegają

zaspokojeniu za okres nie dłuższy niż 3 miesiące bezpośrednio poprzedzające datę wystąpienia

niewypłacalności pracodawcy albo za okres nie dłuższy niż 3 miesiące bezpośrednio

poprzedzające ustanie stosunku pracy, jeżeli ustanie stosunku pracy przypada w okresie

nie dłuższym niż 12 miesięcy poprzedzających datę wystąpienia niewypłacalności pracodawcy,

a w przypadku oddalenia przez sąd wniosku o ogłoszenie upadłości z przyczyn, o których

mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 i 4, również w okresie nie dłuższym niż 4 miesiące następujące

po dacie wystąpienia niewypłacalności.

4.

(uchylony)

5.

Roszczenia z tytułów wymienionych w ust. 2 pkt 2 lit. d-f podlegają zaspokojeniu,

jeżeli ustanie stosunku pracy nastąpiło w okresie nie dłuższym niż 12 miesięcy poprzedzających

datę wystąpienia niewypłacalności pracodawcy lub w okresie nie dłuższym niż 4 miesiące

następujące po tej dacie.

6.

Roszczenia z tytułów wymienionych w ust. 2 podlegają zaspokojeniu także w przypadku,

gdy uprawnienie do nich powstanie w dniu stanowiącym datę wystąpienia niewypłacalności

pracodawcy lub w dniu ustania stosunku pracy.

1.

Marszałek województwa wypłaca, na wniosek pracownika, zaliczkę na poczet niezaspokojonych

przez pracodawcę roszczeń z powodu braku środków finansowych w związku z faktycznym

zaprzestaniem działalności przez pracodawcę. Wysokość zaliczki stanowi kwotę niezaspokojonych

roszczeń, o których mowa w art. 12 ust. 2, nie wyższą jednak niż wysokość minimalnego

wynagrodzenia za pracę, ustalonego na podstawie odrębnych przepisów, obowiązującego

w dniu złożenia wniosku o wypłatę zaliczki.

2.

Faktyczne zaprzestanie działalności przez pracodawcę, o którym mowa w ust. 1, zachodzi,

jeżeli w okresie trwającym dłużej niż 2 miesiące spełnione zostały łącznie następujące

warunki

1)

pracodawca nie prowadził działalności gospodarczej i nie uzyskiwał z tego tytułu przychodów,

z wyłączeniem zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej ujawnionej we właściwych

rejestrach albo Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej;

2)

pracodawca nie przebywał w siedzibie albo w miejscach wykonywania działalności pomimo

wpisu we właściwych rejestrach albo Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności

Gospodarczej lub siedziba pracodawcy została z urzędu wykreślona z właściwych rejestrów;

3)

pracodawca nie realizował wobec pracowników, Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, organów

podatkowych i rejestrowych obowiązków związanych z uprawnieniami pracowniczymi wynikających

z powszechnie obowiązujących przepisów.

3.

Datą faktycznego zaprzestania działalności przez pracodawcę jest dzień następujący

po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2.

4.

Postępowania w sprawie wypłaty świadczeń, o których mowa w ust. 1, prowadzi marszałek

województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się marszałkowi województwa, o którym mowa

w art. 15 ust. 3. Wniosek zawiera

1)

nazwisko, imię (imiona), numer PESEL, a w razie gdy nie nadano numeru PESEL - rodzaj,

serię i numer dokumentu potwierdzającego tożsamość, datę urodzenia, nazwisko rodowe,

obywatelstwo i płeć, adres zameldowania na pobyt stały, adres zamieszkania, jeżeli

jest inny niż adres zameldowania na pobyt stały, adres do korespondencji, jeżeli jest

inny niż adres zameldowania na pobyt stały i adres zamieszkania, nazwę i kod oddziału

wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, nazwę i adres właściwego urzędu skarbowego,

informację o posiadanym stopniu niepełnosprawności, informację o posiadaniu ustalonego

prawa do emerytury lub renty oraz informację o sposobie dokonania wypłaty świadczenia;

2)

oświadczenie o zatrudnieniu u pracodawcy oraz rodzaju i wysokości niezaspokojonych

roszczeń;

3)

oświadczenie o osiągnięciu lub nieosiągnięciu kwoty ograniczenia rocznej podstawy

wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe na dany rok kalendarzowy, ogłoszonej

na podstawie art. 19 ust. 10 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 300, z późn. zm., z uwzględnieniem wnioskowanej kwoty świadczenia;

4)

oświadczenie o ciążących na pracowniku potrąceniach z tytułu świadczeń alimentacyjnych.

6.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, pracownik dołącza informacje lub dokumenty uprawdopodobniające

fakt zaprzestania działalności przez pracodawcę.

7.

Oświadczenia, o których mowa w ust. 5 pkt 2-4, pracownik składa pod rygorem odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Składający oświadczenie jest obowiązany

do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia”. Klauzula ta zastępuje pouczenie o odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.

8.

Wypłata pozostałych świadczeń może nastąpić na podstawie wniosku, o którym mowa w

art. 16 ust. 1, złożonego do marszałka województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3,

po zaistnieniu niewypłacalności pracodawcy, o której mowa w art. 3-6 i art. 8.

W przypadku ponownego zaistnienia niewypłacalności, o której mowa w art. 3-6 i art.

8, w odniesieniu do danego pracodawcy przepisy dotyczące zaspokajania roszczeń ze

środków Funduszu nie mogą mieć powtórnie zastosowania do tych samych pracowników w

zakresie takich samych roszczeń.

1.

W przypadku wypłaty świadczeń z tytułu roszczeń określonych w art. 12 ust. 2 pkt 1

i pkt 2 lit. a-c i lit. g łączna kwota świadczeń za okres jednego miesiąca nie może

przekraczać przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia zbiorczego

wykazu, o którym mowa w art. 15 ust. 1, lub wykazu uzupełniającego, o którym mowa

w art. 15 ust. 2, albo na dzień złożenia wniosku, o którym mowa w art. 16 ust. 1.

2.

W przypadku wypłaty świadczenia z tytułu roszczeń określonych w art. 12 ust. 2 pkt

2 lit. e łączna kwota świadczenia nie może przekraczać kwoty przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1.

3.

W przypadku wypłaty świadczenia z tytułu roszczenia określonego w art. 12 ust. 2 pkt

2 lit. d lub lit. f świadczenie nie może przekraczać kwoty przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, lub jego wielokrotności, w przypadku gdy roszczenie

stanowi wielokrotność wynagrodzenia stanowiącego podstawę do jego ustalenia.

4.

W przypadku gdy sędzia-komisarz wyda, zgodnie z przepisami Prawa upadłościowego, postanowienie,

że określona część wynagrodzenia za pracę pracownika wykonującego zadania w zakresie

zarządu przedsiębiorstwem lub wynagrodzenie osoby świadczącej usługi związane z zarządem

przedsiębiorstwem upadłego, określone w umowie o pracę lub umowie o świadczenie usług

zawartej przed ogłoszeniem upadłości, lub określona część świadczeń przysługujących

w związku z rozwiązaniem stosunku pracy albo umowy o usługi związane z zarządem przedsiębiorstwem

jest bezskuteczna w stosunku do masy upadłości, a wysokości części w stosunku do niej

skutecznych są niższe niż przeciętne miesięczne wynagrodzenie, o którym mowa w ust.

1 - wysokość wypłacanych świadczeń nie może odpowiednio przekraczać wysokości roszczenia

skutecznego do masy upadłości.

(uchylony)

1.

W okresie miesiąca od daty niewypłacalności pracodawcy, pracodawca, zarządca, syndyk,

likwidator lub inna osoba sprawująca zarząd majątkiem pracodawcy sporządza i składa

marszałkowi województwa zbiorczy wykaz niezaspokojonych roszczeń, zwany dalej „zbiorczym

wykazem”, określając osoby uprawnione, o których mowa w art. 10, oraz tytuły i wysokość

roszczeń wnioskowanych do zaspokojenia ze środków Funduszu. Zbiorczy wykaz obejmuje

roszczenia z okresów poprzedzających datę niewypłacalności pracodawcy.

2.

Jeżeli zaspokojeniu podlegają roszczenia z okresów następujących po dacie niewypłacalności

pracodawcy, podmiot określony w ust. 1 sporządza i składa marszałkowi województwa

niezwłocznie po ustaniu stosunku pracy osób uprawnionych wykazy uzupełniające; wykazy

obejmują wskazanie tych osób oraz tytuły i wysokość roszczeń.

3.

Zbiorczy wykaz i wykazy uzupełniające, zawierające dane pracowników: nazwisko, imię,

numer PESEL, a w razie gdy nie nadano numeru PESEL - rodzaj, serię i numer dokumentu

potwierdzającego tożsamość, adres zamieszkania, składa się marszałkowi województwa

właściwemu ze względu na siedzibę pracodawcy, a w przypadku osób fizycznych prowadzących

działalność gospodarczą - właściwemu ze względu na adres głównego miejsca wykonywania

działalności.

3a.

Do wykazów, o których mowa w ust. 3, dołącza się odpowiednio

1)

oświadczenie o przysługiwaniu zwalnianym pracownikom odpraw pieniężnych, o których

mowa w art. 8 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1969), oraz o ich wysokości;

2)

oświadczenie o potrąceniach z tytułu świadczeń alimentacyjnych, dokonywanych z wynagrodzeń

pracowników;

3)

dokumenty potwierdzające uprawnienie do świadczeń.

3b.

Do oświadczeń, o których mowa w ust. 3a pkt 1 i 2, przepis art. 12a ust. 7 stosuje

się odpowiednio.

4.

Marszałek województwa, o którym mowa w ust. 3, po stwierdzeniu zgodności zbiorczego

wykazu lub wykazu uzupełniającego z przepisami ustawy, przekazuje niezwłocznie odpowiednie

środki finansowe Funduszu podmiotowi określonemu w ust. 1, który wypłaca uprawnionym

osobom świadczenia z tytułu roszczeń określonych w ustawie. W przypadku gdy przekazanie

tych środków podmiotowi, o którym mowa w ust. 1, nastąpiło po śmierci pracodawcy,

kwoty przekazane tytułem świadczeń marszałek województwa zalicza do kosztów Funduszu.

1.

W okresie od dnia złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości pracodawcy spełniającego

wymogi określone w art. 22-25 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe do dnia wydania przez sąd postanowienia w sprawie ogłoszenia upadłości pracodawca

może złożyć do marszałka województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3, wniosek o wypłatę

zaliczek na poczet niezaspokojonych przez pracodawcę roszczeń, o których mowa w art.

12 ust. 2, w kwocie należnych uprawnionemu pracownikowi świadczeń, nie wyższej jednak

niż wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalonego na podstawie odrębnych

przepisów, obowiązującego w dniu złożenia wniosku o wypłatę zaliczek.

2.

Do wniosku o wypłatę zaliczek, o którym mowa w ust. 1, pracodawca dołącza zbiorczy

wykaz, kopię wniosku o ogłoszenie upadłości z dołączonymi do niego dokumentami wraz

z potwierdzeniem jego złożenia w sądzie oraz oświadczenia podpisane przez pracowników

zawierające dane, o których mowa w art. 12a ust. 5 pkt 1 i 3.

3.

Do oświadczeń, o których mowa w ust. 2, przepis art. 12a ust. 7 stosuje się odpowiednio.

4.

Zaliczki, o których mowa w ust. 1, są wypłacane bezpośrednio pracownikowi.

1.

Wypłata świadczeń może nastąpić także na podstawie wniosku pracownika, byłego pracownika

lub uprawnionych do renty rodzinnej członków rodziny zmarłego pracownika lub zmarłego

byłego pracownika.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się marszałkowi województwa, o którym mowa

w art. 15 ust. 3, nie wcześniej niż po upływie dwóch tygodni od terminów przewidzianych

do złożenia wykazu lub wykazu uzupełniającego, o których mowa w art. 15 ust. 1 i 2.

2a.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera dane i oświadczenia, o których mowa w art.

12a ust. 5 pkt 1, 3 i 4. Do wniosku dołącza się dokumenty potwierdzające kwotę niezaspokojonych

roszczeń oraz dokumenty potwierdzające uprawnienie do świadczeń osoby, o której mowa

w ust. 1.

2b.

Do oświadczeń, o których mowa w ust. 2a, przepis art. 12a ust. 7 stosuje się odpowiednio.

3.

Marszałek województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3, dokonuje wypłaty świadczeń

niezwłocznie po stwierdzeniu, że wniosek, o którym mowa w ust. 1, obejmuje roszczenia

podlegające zaspokojeniu ze środków Funduszu, oraz niezwłocznie powiadamia o tym pracodawcę,

nadzorcę sądowego lub zarządcę, syndyka, likwidatora lub inną osobę sprawującą zarząd

majątkiem pracodawcy. W przypadku gdy wypłata świadczeń nastąpiła po śmierci pracodawcy,

marszałek województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3, kwotę wypłaconych świadczeń

zalicza do kosztów Funduszu.

1.

Przepisu art. 15 ust. 1 nie stosuje się w razie niewypłacalności pracodawcy, która

zachodzi w przypadku

1

wydania przez sąd upadłościowy postanowienia o uznaniu głównego zagranicznego postępowania

upadłościowego wszczętego wobec przedsiębiorcy zagranicznego z Danii lub z państw

członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym;

1

wydania przez sąd upadłościowy postanowienia o uznaniu głównego zagranicznego postępowania

upadłościowego wszczętego wobec przedsiębiorcy zagranicznego z Danii, państw członkowskich

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym lub ze Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej;

2)

wydania, zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000, przez organ

sądowy lub każdy inny właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej, z wyłączeniem

Danii, uprawniony do wszczęcia postępowania upadłościowego przedsiębiorcy zagranicznego

z tych państw, orzeczenia o wszczęciu wobec przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznego

postępowania upadłościowego, o którym mowa w art. 2 lit. a lub c tego rozporządzenia,

oraz powołaniu zarządcy;

3

wydania przez sąd zagraniczny orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego,

postępowania układowego lub innego podobnego postępowania, w państwach członkowskich

Unii Europejskiej lub w państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym

Handlu (EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, wobec instytucji

kredytowych i zakładów ubezpieczeń mających siedziby w tych państwach;

3

wydania przez sąd zagraniczny orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego,

postępowania układowego lub innego podobnego postępowania w państwach członkowskich

Unii Europejskiej, państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w Zjednoczonym Królestwie

Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, wobec instytucji kredytowych i zakładów ubezpieczeń

mających siedziby w tych państwach;

4

wydania w państwach członkowskich Unii Europejskiej lub w państwach członkowskich

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym, przez organ sądowy lub każdy inny właściwy organ lub sąd zagraniczny

orzeczenia, zgodnie z którym nie zostaje wszczęte postępowanie upadłościowe z uwagi

na stwierdzenie definitywnego zamknięcia przedsiębiorstwa albo z powodu niewystarczalności

aktywów na zaspokojenie kosztów tego postępowania w odniesieniu do przedsiębiorcy

zagranicznego, instytucji kredytowej lub zagranicznego zakładu ubezpieczeń.

4

wydania w państwach członkowskich Unii Europejskiej, państwach członkowskich Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

lub w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przez organ sądowy

lub każdy inny właściwy organ lub sąd zagraniczny orzeczenia, zgodnie z którym nie

zostaje wszczęte postępowanie upadłościowe z uwagi na stwierdzenie definitywnego zamknięcia

przedsiębiorstwa albo z powodu niewystarczalności aktywów na zaspokojenie kosztów

tego postępowania w odniesieniu do przedsiębiorcy zagranicznego, instytucji kredytowej

lub zagranicznego zakładu ubezpieczeń.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 wypłata świadczeń może nastąpić wyłącznie na podstawie

wniosku, o którym mowa w art. 16 ust. 1, złożonego marszałkowi województwa, o którym

mowa w art. 15 ust. 3.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 4, osoba upoważniona w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych

i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego w oddziale albo w przedstawicielstwie

lub odpowiednio osoba reprezentująca instytucję kredytową albo zagraniczny zakład

ubezpieczeń, w razie niezaspokojenia przez pracodawcę roszczeń pracowniczych z powodu

braku środków finansowych

1)

przekazuje marszałkowi województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3

a)

odpis orzeczenia wydanego przez organ sądowy lub każdy inny właściwy organ uprawniony

do wszczęcia postępowania upadłościowego,

b)

uwierzytelnione tłumaczenie orzeczenia na język polski,

c)

informację sporządzoną w języku polskim o istotnej treści wydanego orzeczenia, dacie

jego wydania oraz oddziale lub przedstawicielstwie, w tym dane dotyczące wpisu do

Krajowego Rejestru Sądowego lub do rejestru przedstawicielstw przedsiębiorców zagranicznych,

o którym mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych

i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

informuje osoby wymienione w ust. 2 o przekazaniu dokumentów, o których mowa w pkt

1.

4.

W przypadkach określonych w ust. 1 marszałek województwa, o którym mowa w art. 15

ust. 3, dokonuje wypłaty świadczeń niezwłocznie po stwierdzeniu

1

w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 - wydania, zgodnie z przepisami Prawa

upadłościowego dotyczącymi międzynarodowego postępowania upadłościowego, przez sąd

upadłościowy postanowienia o uznaniu orzeczenia o wszczęciu głównego zagranicznego

postępowania upadłościowego wszczętego wobec przedsiębiorcy zagranicznego z Danii

lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym albo

1

w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 - wydania, zgodnie z przepisami Prawa

upadłościowego dotyczącymi międzynarodowego postępowania upadłościowego, przez sąd

upadłościowy postanowienia o uznaniu orzeczenia o wszczęciu głównego zagranicznego

postępowania upadłościowego wobec przedsiębiorcy zagranicznego z Danii, państw członkowskich

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym lub ze Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

albo

2)

w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 - ukazania się w Monitorze Sądowym i

Gospodarczym obwieszczenia, o którym mowa w art. 7, albo

3

w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3 - opublikowania w Dzienniku Urzędowym

Unii Europejskiej orzeczenia sądu zagranicznego o wszczęciu postępowania upadłościowego,

postępowania układowego lub innego podobnego postępowania wobec instytucji kredytowych

lub zagranicznych zakładów ubezpieczeń, albo

3

w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3 - opublikowania w Dzienniku Urzędowym

Unii Europejskiej albo we właściwym dzienniku urzędowym Zjednoczonego Królestwa Wielkiej

Brytanii i Irlandii Północnej orzeczenia sądu zagranicznego o wszczęciu postępowania

upadłościowego, postępowania układowego lub innego podobnego postępowania wobec instytucji

kredytowych lub zagranicznych zakładów ubezpieczeń, albo

4)

w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 4, uzyskania dokumentów, o których mowa

w ust. 3, od osoby upoważnionej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych

i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego w oddziale albo w przedstawicielstwie

lub od osoby reprezentującej instytucję kredytową lub zagraniczny zakład ubezpieczeń

oraz

5)

że wniosek złożyła osoba, o której mowa w ust. 2, uprawniona do świadczeń z powodu

niewypłacalności pracodawcy określonej w ust. 1 i

6)

że wniosek dotyczy niezaspokojonych roszczeń podlegających zaspokojeniu ze środków

Funduszu.

W postępowaniu, o którym mowa w art. 12a i art. 15-17, stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730 i 1133), z wyjątkiem przepisów dotyczących wydawania decyzji i postanowień.

1.

W razie wypłaty świadczeń w przypadkach określonych w art. 17 ust. 4 o zakresie ochrony

roszczeń oraz o kwocie wypłaconych świadczeń

1)

marszałek województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3, powiadamia dysponenta Funduszu;

2)

dysponent Funduszu powiadamia odpowiednią instytucję gwarancyjną.

2.

W razie wypłaty świadczeń w przypadku ogłoszenia przez sąd upadłościowy upadłości

pracodawcy lub wydania przez sąd upadłościowy orzeczenia o oddaleniu z przyczyn, o

których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 i 4, wniosku o ogłoszenie upadłości pracodawcy,

prowadzącego działalność również na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej

lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

1)

marszałek województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3, powiadamia dysponenta Funduszu;

2)

dysponent Funduszu udziela informacji instytucjom gwarancyjnym państw, w których upadły

pracodawca prowadził działalność.

3.

Dysponent Funduszu porozumiewa się i współpracuje z właściwymi instytucjami państw

członkowskich Unii Europejskiej oraz państw członkowskich Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym również w

innych sprawach dotyczących zaspokajania roszczeń w razie niewypłacalności pracodawcy.

1.

O odmowie wypłaty świadczenia w całości lub w części, zgłoszonego w trybie określonym

w art. 15 i art. 16-19, oraz zaliczek, o których mowa w art. 12a i art. 15a, marszałek

województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3, zawiadamia niezwłocznie na piśmie zainteresowaną

osobę, podając uzasadnienie tej odmowy.

2.

Spory powstałe w związku z odmową wypłaty świadczeń, o których mowa w ust. 1, rozstrzyga

sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy.

3.

O rozstrzygnięcie sporu wnosi się do sądu właściwego ze względu na siedzibę marszałka

województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3, w terminie 30 dni od daty doręczenia

zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1.

1.

Środki finansowe Funduszu przekazane na wypłatę świadczeń mogą podlegać egzekucji

prowadzonej jedynie na rzecz osób, dla których zostały przekazane.

2.

Ze świadczeń wypłacanych z Funduszu mogą być potrącane zaliczki na podatek dochodowy

od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne finansowane ze środków ubezpieczonego,

składki na ubezpieczenie zdrowotne, a także należności alimentacyjne na zasadach przewidzianych

w Kodeksie pracy do potrącenia tych należności z wynagrodzenia za pracę.

Ze środków Funduszu mogą być wypłacane także inne świadczenia na zasadach określonych

w odrębnych ustawach, o ile Fundusz otrzyma dodatkowe środki finansowe przewidziane

na ich wypłatę.

Minister właściwy do spraw pracy w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zbiorczego wykazu, wzór wykazu

uzupełniającego, wzór wniosku, o którym mowa w art. 16 ust. 1, tryb ich składania,

rodzaje dokumentów wymaganych do wypłaty świadczeń, a także tryb przekazywania środków

finansowych Funduszu na wypłaty świadczeń i dokonywania wypłat świadczeń, mając na

uwadze racjonalne gospodarowanie środkami Funduszu oraz prawidłowe zabezpieczenie

roszczeń.

Minister właściwy do spraw pracy w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku pracownika o wypłatę zaliczki,

o którym mowa w art. 12a ust. 1, oraz wzór wniosku pracodawcy o wypłatę zaliczek,

o którym mowa w art. 15a ust. 1, tryb ich składania oraz rodzaje dokumentów wymaganych

do wypłaty zaliczek, a także tryb przekazywania środków finansowych Funduszu na wypłatę

zaliczek i dokonywania wypłat zaliczek, mając na uwadze racjonalne gospodarowanie

środkami Funduszu oraz prawidłowe zabezpieczenie roszczeń.

Marszałek województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3, w prowadzonych postępowaniach

o wypłatę świadczeń, o których mowa w art. 12a, art. 14 i art. 15a, a także przy dochodzeniu

zwrotu wypłaconych świadczeń, ma prawo do

1)

uzyskiwania pisemnych informacji i dokumentów dotyczących składania deklaracji i opłacania

należnych podatków, na wniosek składany do urzędu skarbowego,

2)

uzyskiwania pisemnych informacji i dokumentów dotyczących ustaleń dokonanych w ramach

przeprowadzonych u pracodawcy kontroli, na wniosek składany do Państwowej Inspekcji

Pracy,

3)

uzyskiwania danych zgromadzonych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych na kontach płatników

składek i kontach ubezpieczonych, na wniosek zawierający dane identyfikacyjne płatnika

składek lub ubezpieczonego, określone w art. 50 ust. 7 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych,

4)

wglądu do akt sądowych w postępowaniach w przedmiocie ogłoszenia upadłości pracodawcy,

postępowaniach upadłościowych i postępowaniach restrukturyzacyjnych na wniosek składany

do sądu upadłościowego lub restrukturyzacyjnego,

5)

wglądu do akt egzekucyjnych dotyczących prowadzonych przeciwko pracodawcy postępowań

egzekucyjnych na wniosek składany do organów egzekucyjnych

- w zakresie niezbędnym do prowadzonych postępowań.

1.

Przekazanie środków finansowych Funduszu na wypłatę świadczeń, a także wypłata świadczeń

ze środków Funduszu powoduje z mocy prawa przejście na marszałka województwa, działającego

w imieniu dysponenta Funduszu, roszczenia wobec pracodawcy albo innej osoby zarządzającej

majątkiem pracodawcy, w szczególności likwidatora albo członka zarządu, albo roszczenia

do masy upadłości o zwrot wypłaconych świadczeń.

2.

Przy dochodzeniu zwrotu wypłaconych świadczeń roszczenia na rzecz Funduszu korzystają

z takiej samej ochrony prawnej, jaką odrębne przepisy przewidują dla należności za

pracę.

3.

Dysponent Funduszu może określić warunki zwrotu należności, w szczególności rozłożyć

na raty, odroczyć termin spłaty należności lub odstąpić w całości lub w części od

dochodzenia zwrotu należności, lub umorzyć w całości lub w części należności, gdy

dochodzi zwrotu należności lub prowadzi postępowanie egzekucyjne w stosunku do osób

fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej albo przedsiębiorców, którzy

trwale zaprzestali prowadzenia działalności gospodarczej z uwagi na pozostawanie w

stanie likwidacji lub upadłości, jeżeli podjęcie takiej decyzji przez dysponenta Funduszu

1)

prowadzi do odzyskania zwrotu wyższej kwoty, niż gdyby takiej decyzji nie podjęto,

lub

2)

dochodzenie zwrotu jest związane z poniesieniem kosztów znacznie przewyższających

wysokość dochodzonej kwoty, lub

3)

w przypadku osób fizycznych - gdy osoba ta wykaże, że ze względu na stan majątkowy

i sytuację rodzinną, w tym uzyskiwanie dochodu uniemożliwiającego spłacenie należności

do Funduszu, nie jest w stanie spłacić należności jednorazowo lub w całości, ponieważ

spowodowałoby to zbyt dotkliwe skutki dla niej i jej rodziny, w szczególności pozbawiłoby

tę osobę i jej rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych.

4.

Dysponent Funduszu może określić warunki zwrotu należności, w szczególności rozłożyć

na raty, odroczyć termin spłaty należności, gdy dochodzi zwrotu należności lub prowadzi

postępowanie egzekucyjne w stosunku do przedsiębiorców, w taki sposób aby nie stanowiło

to pomocy publicznej w rozumieniu przepisów o pomocy publicznej.

5.

Dysponent Funduszu może określić warunki zwrotu należności, w szczególności rozłożyć

na raty, odroczyć termin spłaty należności lub odstąpić w całości lub w części od

dochodzenia zwrotu należności, lub umorzyć w całości lub w części należności, gdy

dochodzi zwrotu należności lub prowadzi postępowanie egzekucyjne w stosunku do przedsiębiorców,

zgodnie z zasadami udzielania pomocy de minimis , określonymi we właściwych przepisach prawa Unii Europejskiej, dotyczących pomocy

de minimis .

6.

Dysponent Funduszu może umorzyć należność w całości lub w części w przypadkach całkowitej

jej nieściągalności, gdy

1)

zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się

kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji należności, lub

2)

osoba fizyczna zmarła, nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawiła ruchomości

niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów i jednocześnie nie ma spadkobierców

innych niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego albo osoba fizyczna

zmarła i nie ma możliwości dochodzenia należności pomimo przejścia odpowiedzialności

na osoby trzecie, lub

3)

osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której

odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, została wykreślona z właściwego rejestru,

przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność

nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie, lub

4)

sąd upadłościowy wydał postanowienie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 lub 4 lub

art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. a.

7.

Całkowita nieściągalność zachodzi również w przypadku, gdy osoba prawna lub jednostka

organizacyjna, o których mowa w ust. 6 pkt 3, pomimo niewykreślenia z właściwego rejestru

faktycznie nie istnieje.

8.

Dysponent Funduszu może umorzyć należność w całości lub w części, gdy postępowanie

egzekucyjne w stosunku do osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej

albo przedsiębiorców, którzy trwale zaprzestali prowadzenia działalności gospodarczej,

zostało umorzone w całości z urzędu.

8a

W przypadku gdy sąd upadłościowy, organ sądowy lub każdy inny właściwy organ państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, z wyłączeniem Danii, uprawniony do wszczęcia i prowadzenia

postępowania upadłościowego w stosun

ku do osoby fizycznej, wyda orzeczenie o umorzeniu zobowiązań upadłego, kwotę umorzonego

zobowiązania w części stanowiącej wierzytelność Funduszu marszałek województwa, o

którym mowa w art. 15 ust. 3, zalicza w koszty Funduszu, o czym niezwłocznie zawiadamia

dysponenta Funduszu.

8a

W przypadku gdy sąd upadłościowy, organ sądowy lub każdy inny właściwy organ Zjednoczonego

Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

z wyłączeniem Danii, uprawniony do wszczęcia i prowadzenia postępowania upadłościowego

w stosunku do osoby fizycznej wyda orzeczenie o umorzeniu zobowiązań upadłego, kwotę

umorzonego zobowiązania w części stanowiącej wierzytelność Funduszu marszałek województwa,

o którym mowa w art. 15 ust. 3, zalicza w koszty Funduszu, o czym niezwłocznie zawiadamia

dysponenta Funduszu.

9.

Marszałek województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3, może wystąpić do dysponenta

Funduszu z wnioskiem o odstąpienie w całości lub w części od dochodzenia zwrotu należności

lub umorzenie w całości lub w części należności.

9a.

Dłużnik Funduszu może wystąpić do dysponenta Funduszu za pośrednictwem marszałka województwa,

o którym mowa w art. 15 ust. 3, z wnioskiem w sprawie określenia warunków zwrotu należności,

w szczególności rozłożenia na raty, odroczenia terminu spłaty należności lub odstąpienia

w całości lub w części od dochodzenia zwrotu należności lub umorzenia w całości lub

w części należności. Dłużnik jest obowiązany dołączyć do wniosku dokumenty potwierdzające

okoliczności wskazane we wniosku oraz oświadczenie o stanie majątkowym, a w przypadku

dłużnika Funduszu będącego osobą fizyczną, także o sytuacji rodzinnej, dochodach i

kosztach utrzymania.

9b.

Jeżeli dysponent Funduszu, rozpatrując wniosek, o którym mowa w ust. 9 i 9a, uzna,

że informacje lub dokumenty dołączone do wniosku nie są wystarczające do jego rozpatrzenia,

występuje do marszałka województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3, o ich uzupełnienie,

wskazując termin na dokonanie tej czynności.

9c.

Do oświadczeń, o których mowa w ust. 9a, przepis art. 12a ust. 7 stosuje się odpowiednio.

10.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do wypłaty świadczeń w przypadkach, o których mowa

w art. 17 ust. 1.

11.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje dokumentów

i informacji wymaganych do rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w ust. 9 i 9a oraz

w art. 23a ust. 1 i 3, mając na uwadze umożliwienie dłużnikom Funduszu uregulowania

zobowiązań powstałych w związku z wypłatą ze środków Funduszu świadczeń na rzecz ochrony

roszczeń pracowniczych w związku z niewypłacalnością pracodawcy oraz racjonalne gospodarowanie

środkami Funduszu.

1.

Dłużnik Funduszu, wobec którego prowadzone jest postępowanie restrukturyzacyjne, może

złożyć do dysponenta Funduszu za pośrednictwem marszałka województwa, o którym mowa

w art. 15 ust. 3, wniosek o wyrażenie zgody na objęcie układem wierzytelności Funduszu.

W zależności od rodzaju wnioskowanej pomocy, dłużnik Funduszu dołącza wskazane przez

marszałka województwa dokumenty, o których mowa w art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, a także oświadczenie o wielkości udzielonej - w roku, w którym ubiega się o pomoc,

oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat obrotowych - i wnioskowanej pomocy publicznej

oraz pomocy de minimis lub pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Marszałek województwa przekazuje dysponentowi Funduszu

wniosek dłużnika wraz z załączonymi dokumentami oraz swoim stanowiskiem dotyczącym

wnioskowanych przez dłużnika warunków zwrotu należności Funduszu.

2.

Dysponent Funduszu może wyrazić zgodę na objęcie układem wierzytelności Funduszu,

o której mowa w art. 151 ust. 2 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, jeżeli prowadzi to do zwrotu należności Funduszu w całości.

3.

Dłużnik Funduszu, który zawarł układ z wierzycielami w postępowaniu restrukturyzacyjnym,

może złożyć do dysponenta Funduszu, za pośrednictwem marszałka województwa, o którym

mowa w art. 15 ust. 3, wniosek o zawarcie porozumienia w przedmiocie określenia warunków

zwrotu należności, w szczególności o rozłożenie na raty lub odroczenie terminu spłaty

należności, wraz z zawartym z wierzycielami układem, prawomocnym postanowieniem o

jego zatwierdzeniu oraz oświadczeniem o wielkości udzielonej - w roku, w którym ubiega

się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat obrotowych - i wnioskowanej pomocy

publicznej oraz pomocy de minimis lub pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Marszałek województwa przekazuje dysponentowi Funduszu

wniosek dłużnika wraz ze swoim stanowiskiem dotyczącym wnioskowanych przez dłużnika

warunków zwrotu należności Funduszu.

4.

Dysponent Funduszu może wyrazić zgodę na zawarcie porozumienia, o którym mowa w ust.

3, jeżeli prowadzi to do zwrotu należności Funduszu w całości.

5.

Jeżeli dokumenty lub oświadczenia dołączone do wniosku, o którym mowa w ust. 1 i 3,

nie są wystarczające do rozpatrzenia wniosku, dysponent Funduszu występuje do marszałka

województwa, o którym mowa w art. 15 ust. 3, o ich uzupełnienie, wskazując termin

na dokonanie tej czynności.

6.

Jeżeli warunki zwrotu należności określone w układzie, o którym mowa w ust. 1, albo

w porozumieniu, o którym mowa w ust. 3, stanowią wsparcie określone w art. 141 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, układ albo porozumienie może zostać zawarte zgodnie z przepisami tej ustawy.

7.

Do oświadczeń, o których mowa w ust. 1 i 3, przepis art. 12a ust. 7 stosuje się odpowiednio.

1.

Fundusz jest państwowym funduszem celowym.

2.

Dysponentem Funduszu jest minister właściwy do spraw pracy.

3.

Dysponent Funduszu

1)

może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, z zastrzeżeniem art. 26, pozywać i być

pozywany;

2)

prowadzi sprawy i występuje w obrocie prawnym pod nazwą Fundusz Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych.

4.

Prawo reprezentacji Funduszu przysługuje dysponentowi Funduszu oraz działającym w

jego imieniu, w oparciu i w zakresie udzielonego pełnomocnictwa pełnomocnikom dysponenta

tego Funduszu.

5.

Dysponent Funduszu może dokonywać czynności prawnych w zakresie rozporządzania składnikami

mienia Funduszu zaewidencjonowanego w księgach, a w szczególności może je zbywać,

wydzierżawiać lub wynajmować osobom fizycznym lub prawnym na zasadach określonych

w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, mając na uwadze zasadę efektywności

wykorzystania mienia.

6.

Dysponent Funduszu może również przekazać mienie Funduszu w zarząd polegający na gospodarowaniu

wydzieloną częścią tego mienia w imieniu dysponenta Funduszu, na podstawie umowy na

czas oznaczony nieodpłatnie lub za wynagrodzeniem lub w użytkowanie na czas oznaczony

nieodpłatnie lub za wynagrodzeniem na rzecz Funduszu.

7.

Przekazanie nieruchomości w nieodpłatne użytkowanie możliwe jest, pod warunkiem że

całość użytkowanej nieruchomości przeznaczona jest wyłącznie na cele związane z realizacją

zadań Funduszu.

1.

Dochodami Funduszu są

1)

składki płacone przez pracodawców;

2)

odsetki od wolnych środków przekazanych w zarządzanie zgodnie z przepisami o finansach

publicznych;

3)

zapisy i darowizny;

4)

dobrowolne wpłaty pracodawców;

5)

odsetki ustawowe za opóźnienie od należności powstałych z tytułu wypłaconych świadczeń,

zwróconych po terminie;

6)

dodatnia różnica wartości ze sprzedaży nieruchomości i praw z nią związanych i jej

równowartości, o której mowa w ust. 2;

7)

dotacja budżetowa;

8)

dochody z tytułu zbycia akcji i udziałów objętych przez Fundusz przed dniem 1 stycznia

2002 r.;

9)

środki pochodzące z funduszy celowych;

10)

inne dochody.

2.

Przychodami Funduszu są

1)

zwroty należności powstałych z tytułu wypłaconych świadczeń oraz równowartość w nieruchomościach

i związanych z nimi prawach przejętych przez dysponenta Funduszu za niespłacone w

terminie wierzytelności z tytułu wypłaconych świadczeń oraz ustanowionych zabezpieczeń;

2)

należności z tytułu najmu i dzierżawy mienia;

3)

inne przychody określone w odrębnych przepisach.

3.

Wymienione w ust. 1 i 2 dochody i przychody są przekazywane na rachunek bankowy Funduszu.

Dysponent Funduszu może, za zgodą ministra właściwego do spraw finansów publicznych,

zaciągać kredyty i pożyczki na zaspokajanie roszczeń, o których mowa w art. 12.

Dysponent Funduszu może podejmować działania związane z realizacją ustawowych zadań

z wykorzystaniem środków zagranicznych.

1.

Środki Funduszu przeznacza się na finansowanie świadczeń, o których mowa w art. 12a,

art. 14 i art. 15a, a także, z zastrzeżeniem art. 35 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 785, z późn. zm., na pokrycie kosztów dochodzenia ich zwrotu i egzekucji należności Funduszu oraz

kosztów powstałych w postępowaniach sądowych, w związku z odmową wypłaty świadczeń.

Środki Funduszu przeznacza się również na pokrycie kosztów, o których mowa w art.

31 ust. 3.

1a.

Środki Funduszu przeznacza się również na finansowanie zadań wynikających z innych

ustaw. Dysponent Funduszu może dokonywać przesunięć przewidzianych w planie Funduszu

kwot na finansowanie poszczególnych zadań oraz na finansowanie nowych, nieprzewidzianych

w planie zadań w przypadku ich wprowadzenia ustawą, z tym jednak że łączna kwota środków

na finansowanie zadań wynikających z ochrony roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności

pracodawcy nie powinna zostać zmniejszona w celu jej przeznaczenia na inne cele.

2.

(uchylony)

3.

Środki Funduszu na realizację zadań związanych z zaspokojeniem roszczeń, a także dochodzeniem

ich zwrotu w zakresie i na zasadach określonych w ustawie oraz środki na wydatki i

zakupy inwestycyjne dysponent Funduszu przekazuje na wyodrębniony w wojewódzkim urzędzie

pracy rachunek Funduszu, natomiast środki Funduszu, o których mowa w art. 31 ust.

3, dysponent Funduszu przekazuje na wskazany przez marszałka, o którym mowa w art.

15 ust. 3, rachunek bankowy samorządu województwa albo wojewódzkiego urzędu pracy.

4.

Środki Funduszu przekazywane na wskazane w ust. 3 rachunki bankowe mogą być wykorzystywane

wyłącznie na zadania określone w ust. 3.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji

dotyczących gospodarki środkami Funduszu, przekazywanych przez marszałków województw

dysponentowi Funduszu, oraz terminy ich przekazywania, mając na uwadze konieczność

zapewnienia prawidłowej gospodarki środkami Funduszu.

1.

Składki na Fundusz, o których mowa w art. 9, obciążają koszty działalności pracodawców.

2.

Pracodawca po dacie jego niewypłacalności nie ma obowiązku opłacania składek na Fundusz.

1.

Składkę na Fundusz ustala się od wypłat stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia

emerytalne i rentowe bez stosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

2.

Wysokość składki na Fundusz określa ustawa budżetowa.

3.

(uchylony)

1

Poboru składek na Fundusz dokonuje Zakład Ubezpieczeń Społecznych i przekazuje na

rachunek bankowy Funduszu niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 3 dni roboczych

od ich rozliczenia.

2.

W zakresie poboru składek na Fundusz, egzekucji tych składek, wymierzania odsetek

za zwłokę oraz dodatkowej opłaty i grzywny z tytułu nieopłacenia składek w terminie

stosuje się przepisy dotyczące składek na ubezpieczenia społeczne.

3

Koszty poboru składek, o których mowa w ust. 1, obciążają rachunek bankowy Funduszu

i są potrącane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w wysokości 0,5% kwoty pobranych

składek.

4.

W przypadku nieprzekazania składek na rachunek bankowy Funduszu w terminach, o których

mowa w ust. 1, od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych należne są odsetki ustawowe za opóźnienie.

1.

Określone w ustawie zadania z zakresu ochrony roszczeń pracowniczych realizują minister

właściwy do spraw pracy oraz marszałkowie województw przy pomocy wojewódzkich urzędów

pracy.

2.

Marszałkowie województw sporządzają corocznie, w terminach określonych przez dysponenta

Funduszu, wkłady do planów finansowych.

3.

Środki na wynagrodzenia pracowników wykonujących zadania w zakresie ochrony roszczeń

pracowniczych oraz na pozostałe koszty obsługi marszałkowie województw otrzymują na

podstawie limitów określonych przez dysponenta Funduszu w planie finansowym Funduszu.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Organem opiniodawczo-doradczym dysponenta Funduszu w sprawach Funduszu jest Rada Rynku

Pracy, powołana na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku

pracy.

2.

Do zadań Rady w sprawach, o których mowa w ust. 1, należy w szczególności

1)

opiniowanie rocznych projektów planów finansowych Funduszu oraz sprawozdań z wykonania

tych planów;

2)

wyrażanie opinii w sprawach zaciągania kredytów i pożyczek, o których mowa w art.

26.

3)

(uchylony)

4)

(uchylony)

1.

Dysponent Funduszu może przeprowadzać u marszałka województwa kontrole w zakresie

1)

wydatkowania środków Funduszu zgodnie z przeznaczeniem;

2)

przestrzegania zasad i trybu wydatkowania środków Funduszu;

3)

właściwego dokumentowania oraz rozliczania otrzymanych i wydatkowanych środków Funduszu;

4)

prawidłowości dochodzenia roszczeń na rzecz Funduszu;

5)

prawidłowości wykonania planu finansowego.

2.

Kontrolowany jest obowiązany udostępnić wszelkie dokumenty i udzielać wyjaśnień w

sprawach objętych zakresem kontroli.

1.

Czynności, o których mowa w art. 39a, w imieniu i z upoważnienia dysponenta Funduszu,

przeprowadza pracownik urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw pracy, zwany

dalej „kontrolerem”.

2.

Kontroler, przeprowadzając czynności, o których mowa w art. 39a, jest obowiązany do

okazania legitymacji służbowej oraz imiennego upoważnienia wskazującego marszałka

województwa, którego czynności te dotyczą.

1.

Dysponent Funduszu w wyniku przeprowadzonych przez kontrolera czynności, o których

mowa w art. 39a, może przekazać marszałkowi województwa zalecenia.

2.

Marszałek województwa, u którego przeprowadzono czynności kontrolne, może, w terminie

7 dni od dnia otrzymania zaleceń, zgłosić do nich zastrzeżenia.

3.

Dysponent Funduszu ustosunkowuje się do zastrzeżeń w terminie 14 dni od dnia ich doręczenia.

4.

W przypadku nieuwzględnienia przez dysponenta Funduszu zastrzeżeń marszałek województwa,

w terminie 30 dni od dnia otrzymania informacji o nieuwzględnieniu zastrzeżeń, jest

obowiązany do powiadomienia dysponenta Funduszu o realizacji zaleceń.

5.

W przypadku uwzględnienia przez dysponenta Funduszu zastrzeżeń marszałek województwa,

w terminie 30 dni, jest obowiązany do powiadomienia dysponenta Funduszu o realizacji

zaleceń, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem zmian wynikających z zastrzeżeń.

1.

Dysponent Funduszu może nałożyć na marszałka województwa odpowiedzialnego za nierealizowanie

zaleceń, o których mowa w art. 39c, lub nieudostępnienie dokumentów lub nieudzielanie

wyjaśnień, o których mowa w art. 39a ust. 2, karę pieniężną w wysokości do trzykrotnego

miesięcznego jego wynagrodzenia, wyliczonego na podstawie wynagrodzenia za ostatnie

3 miesiące poprzedzające miesiąc, w którym nałożono karę, niezależnie od innych środków

przewidzianych przepisami prawa.

2.

Karę pieniężną wymierza dysponent Funduszu w drodze decyzji administracyjnej, biorąc

pod uwagę rozmiar, stopień i społeczną szkodliwość stwierdzonych uchybień.

3.

Od kary pieniężnej nieuiszczonej w terminie pobiera się odsetki ustawowe za opóźnienie.

4.

Egzekucja kary pieniężnej wraz z odsetkami, o których mowa w ust. 3, następuje w trybie

ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1438, z późn. zm..

(pominięte)

1.

Osoby będące byłymi pracownikami lub członkami rodzin zmarłych pracowników lub zmarłych

byłych pracowników, uprawnionymi do renty rodzinnej, których roszczenia pracownicze

nie zostały zaspokojone przez syndyka, likwidatora lub byłego niewypłacalnego pracodawcę,

pomimo prawomocnego wyroku sądu przeciwko tym podmiotom, mogą w terminie do dnia 30

czerwca 2007 r. wystąpić z pisemnym wnioskiem do kierownika Biura Terenowego Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych o wypłatę świadczeń ze środków Funduszu z tytułu

niezaspokojonych roszczeń, w zakresie zgodnym z art. 6 i 6a ustawy, o której mowa

w art. 50 pkt 1 w brzmieniu obowiązującym w okresie, za który roszczenia nie zostały

zaspokojone.

2.

Przepis ust. 1 ma zastosowanie do roszczeń pracowniczych, do których uprawnienie powstało

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a z tytułu których świadczenia ze środków

Funduszu nie mogły być wypłacone z powodu niezłożenia wniosku do Funduszu, o którym

mowa w ust. 1, niespełnienia wymogów dotyczących okresów, o których mowa w art. 6

lub terminów, o których mowa w art. 7 ustawy, o której mowa w art. 50 pkt 1 w brzmieniu

obowiązującym w okresie, za który roszczenia nie zostały zaspokojone.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 mają również zastosowanie, z wyłączeniem warunku prawomocnego

wyroku sądu przeciwko syndykowi, likwidatorowi lub byłemu niewypłacalnemu pracodawcy,

w przypadkach, gdy świadczenia ze środków Funduszu nie mogły być wypłacone w związku

z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności

publicznoprawnych od przedsiębiorców

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2042).

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać określenie syndyka, likwidatora

lub niewypłacalnego pracodawcy oraz wskazanie tytułów roszczeń, o których mowa w ust.

1, oraz ich wysokości. Do wniosku należy dołączyć prawomocne orzeczenie sądu, o którym

mowa w ust. 1, oraz dokumenty potwierdzające bezskuteczność przeprowadzonej egzekucji

lub bezskuteczność ich dochodzenia w postępowaniu likwidacyjnym lub upadłościowym

prowadzonym wobec niewypłacalnego pracodawcy, z zastrzeżeniem ust. 5.

5.

W przypadkach, o których mowa w ust. 3, orzeczenie sądu nie jest wymagane.

6.

Zaspokojeniu ze środków Funduszu podlegają należności główne.

7.

Do wypłaty świadczeń, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się odpowiednio art. 7

ust. 3 i 4, art. 8, art. 9 ust. 1 i art. 10 ustawy, o której mowa w art. 50 pkt 1 w brzmieniu obowiązującym w okresie, za który roszczenia nie zostały

zaspokojone, oraz art. 291 § 5 Kodeksu pracy.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy pracownicy zatrudnieni dotychczas w Krajowym Biurze

Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz w Biurach Terenowych Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych stają się pracownikami odpowiednio Krajowego

Biura Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Biur Terenowych Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

Dyrektor Krajowego Biura Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i kierownicy

Biur, o których mowa w art. 12 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 50 pkt 1, powołani

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują dotychczasowe warunki pracy

i płacy.

Z dniem wejścia w życie ustawy środki pieniężne, aktywa trwałe i inne składniki majątkowe,

należności i zobowiązania Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych utworzonego

na podstawie ustawy wymienionej w art. 50 pkt 1 stają się środkami pieniężnymi, aktywami

trwałymi i innymi składnikami majątkowymi, należnościami i zobowiązaniami Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w rozumieniu niniejszej ustawy.

1.

W sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje

się przepisy dotychczasowe.

2.

Do wykazów uzupełniających złożonych po dniu wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy

dotychczasowe, jeżeli przed tym dniem był złożony wykaz zbiorczy, o którym mowa w

art. 7 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 50 pkt 1.

3.

Z dniem wejścia w życie ustawy stronami umów zawartych przez

1)

Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych reprezentowany przez Dyrektora Krajowego

Biura Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o którym mowa w art. 12 ust.

5 ustawy, o której mowa w art. 50 pkt 1, staje się Fundusz Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych reprezentowany przez Dyrektora Krajowego Biura Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych, o którym mowa w art. 31 ust. 2 niniejszej ustawy;

2)

Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych reprezentowany przez kierowników Biur

Terenowych Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o których mowa w art.

12 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 50 pkt 1, staje się odpowiednio Fundusz Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych reprezentowany przez kierowników Biur Terenowych Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o których mowa w art. 31 ust. 3 niniejszej

ustawy;

3)

Dyrektora Krajowego Biura Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub przez

kierowników Biur Terenowych Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o których

mowa w art. 12 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 50 pkt 1, stają się odpowiednio

Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych reprezentowany przez Dyrektora Krajowego

Biura Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych reprezentowany przez kierowników Biur Terenowych Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych, o których mowa w art. 31 ust. 2 i 3 niniejszej ustawy;

4)

Krajowe Biuro Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Biura Terenowe Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o których mowa w art. 12 ust. 4 ustawy, o

której mowa w art. 50 pkt 1, stają się odpowiednio Fundusz Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych reprezentowany przez Dyrektora Krajowego Biura Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych lub odpowiednio Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

reprezentowany przez kierowników Biur Terenowych Funduszu Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych, o których mowa w art. 31 ust. 2 i 3 niniejszej ustawy.

4.

W toczących się postępowaniach administracyjnych i sądowych, których stronami są kierownicy

Biur, o których mowa w art. 12 ust. 5 ustawy, o której mowa w art. 50 pkt 1, stronami

stają się z dniem wejścia w życie ustawy odpowiednio kierownicy Biur, o których mowa

w art. 31 ust. 3 niniejszej ustawy.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 11 i art. 12 ust. 7 ustawy, o której

mowa w art. 50 pkt 1, zachowują moc do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie

niniejszej ustawy.

1.

Ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o przepisach lub ustawie wymienionej w art.

50 pkt 1, należy przez to rozumieć odpowiednio przepisy niniejszej ustawy lub niniejszą

ustawę.

2.

Ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,

należy przez to rozumieć Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w rozumieniu

niniejszej ustawy.

(pominięty)

Traci moc

1)

ustawa z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności

pracodawcy

(Dz. U. z 2002 r. poz. 85, z późn. zm.;

2)

ustawa z dnia 28 czerwca 1995 r. o zaspokajaniu ze środków Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych niektórych świadczeń przysługujących emerytom i rencistom

(Dz. U. poz. 436 oraz z 1996 r. poz. 267).

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu ogłoszenia

1.

Przepisy art. 42 stosuje się przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

Wypłata świadczeń na rzecz pracownika zatrudnionego u pracodawcy ze Zjednoczonego

Królestwa będącego przedsiębiorcą w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy zmienianej w art.

42 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą może być dokonywana również po terminie, o

którym mowa w ust. 1, jednak pod warunkiem, że niewypłacalność tego pracodawcy nastąpiła

w okresie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Minister właściwy do spraw członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej

ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”, dzień wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej bez zawarcia

umowy, o której mowa w art. 50 ust. 2 zdanie drugie Traktatu o Unii Europejskiej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej

bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 50 ust. 2 zdanie drugie Traktatu o Unii Europejskiej.