Umowa międzynarodowa Umowa o wzmocnionym partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kazachstanu, z drugiej strony, sporządzona w Astanie dnia 21 grudnia 2015 r.

Poszanowanie zasad demokracji i praw człowieka, określonych w Powszechnej deklaracji

praw człowieka, Akcie końcowym KBWE z Helsinek i Paryskiej karcie dla nowej Europy

oraz innych odpowiednich międzynarodowych aktach prawnych dotyczących praw człowieka,

a także zasady praworządności, stanowi fundament polityki wewnętrznej i międzynarodowej

obu Stron oraz zasadniczy element niniejszej Umowy.

Strony ponawiają swoje zaangażowanie na rzecz zasad gospodarki wolnorynkowej, wspierania

zrównoważonego rozwoju i wzrostu gospodarczego.

Wykonanie niniejszej Umowy opiera się na zasadach dialogu, wzajemnego zaufania i poszanowania,

partnerstwa na zasadach równości i wzajemnych korzyści oraz pełnego poszanowania zasad

i wartości zapisanych w Karcie Narodów Zjednoczonych.

Celem niniejszego załącznika jest ułatwienie znalezienia wspólnie uzgodnionego rozwiązania

w drodze kompleksowego i szybkiego postępowania z udziałem mediatora.

Do celów niniejszego protokołu

a)

„prawodawstwo celne” oznacza przepisy ustawowe lub wykonawcze mające zastosowanie

na terytoriach Stron, regulujące przywóz, wywóz i tranzyt towarów oraz poddawanie

ich jakimkolwiek innym systemom lub procedurom celnym, łącznie ze środkami ich zakazu,

ograniczenia i kontroli;

b)

„organ występujący z wnioskiem” oznacza właściwy organ administracyjny, który występuje

z wnioskiem o pomoc na podstawie niniejszego protokołu, wyznaczony w tym celu przez

Strony

c)

„organ, do którego kierowany jest wniosek”, oznacza właściwy organ administracyjny,

który otrzymuje wniosek o pomoc na podstawie niniejszego protokołu, wyznaczony w tym

celu przez Strony;

d)

„dane osobowe” oznaczają wszelkie informacje dotyczące osoby zidentyfikowanej lub

dającej się zidentyfikować;

e)

„działalność naruszająca prawodawstwo celne” oznacza wszelkie naruszenie lub próbę

naruszenia prawodawstwa celnego.

1.

Niniejsza Umowa ustanawia wzmocnione partnerstwo i współpracę między Stronami, w granicach

ich odpowiednich kompetencji, oparte na wspólnych interesach oraz pogłębieniu stosunków

we wszystkich obszarach jej stosowania.

2.

Współpraca ta jest procesem między Stronami, który przyczynia się do pokoju i stabilności

w skali międzynarodowej i regionalnej oraz do rozwoju gospodarczego, i jest budowana

wokół zasad, które Strony potwierdzają również poprzez swoje zobowiązania międzynarodowe,

zwłaszcza na forum ONZ i OBWE.

1.

Przed rozpoczęciem postępowania mediacyjnego Strona może w każdej chwili złożyć pisemny

wniosek o udzielenie informacji dotyczących środka negatywnie wpływającego na handel

lub inwestycje między Stronami. Strona, której przedstawiono taki wniosek, w ciągu

20 dni od otrzymania wniosku przekazuje pisemną odpowiedź zawierającą jej uwagi do

informacji w nim zawartych.

2.

Jeżeli Strona odpowiadająca uzna, że nie będzie w stanie udzielić odpowiedzi w ciągu

20 dni od otrzymania wniosku, niezwłocznie powiadamia o tym Stronę wnioskującą, wskazując

przyczyny opóźnienia oraz określając przewidywany najkrótszy czas, w którym będzie

w stanie przedstawić swoją odpowiedź.

1.

Strony pomagają sobie nawzajem w zakresie swoich kompetencji, w sposób i na warunkach

określonych w niniejszym protokole, aby zapewnić prawidłowe stosowanie ich prawodawstwa

celnego poprzez zapobieganie, wykrywanie i zwalczanie działalności naruszającej to

prawodawstwo.

2.

Pomoc w sprawach celnych, przewidziana w niniejszym protokole, stosuje się do wszelkich

organów administracyjnych Stron, które są właściwe pod względem stosowania niniejszego

protokołu. Pozostaje to bez uszczerbku dla przepisów regulujących wzajemną pomoc w

sprawach karnych i nie obejmuje to wymiany informacji uzyskanych przy wykonywaniu

uprawnień na wniosek organu sądowego, chyba że organ ten zezwolił na przekazanie tych

informacji.

3.

Niniejszy protokół nie obejmuje pomocy w zakresie odzyskiwania ceł, podatków lub grzywien.

Strony zgodnie postanawiają współpracować i wymieniać poglądy w ramach regionalnych

i międzynarodowych forów i organizacji.

1.

Strona może w każdej chwili zażądać wszczęcia postępowania mediacyjnego w drodze pisemnego

wniosku doręczonego drugiej Stronie. Wniosek musi być wystarczająco szczegółowy, aby

przedstawić zastrzeżenia Strony wnioskującej oraz

a)

określa konkretny środek stanowiący przedmiot postępowania;

b)

zawiera zestawienie domniemanych negatywnych skutków, które według Strony wnioskującej

taki środek powoduje lub będzie powodował w odniesieniu do handlu lub inwestycji między

Stronami; oraz

c)

wyjaśnia, w jaki sposób według Strony wnioskującej takie skutki dla handlu są związane

z danym środkiem.

2.

Postępowanie mediacyjne można wszcząć wyłącznie za obopólnym porozumieniem Stron.

W przypadku złożenia wniosku zgodnie z ust. 1 Strona, do której wniosek jest skierowany,

przychylnie go rozważa oraz uznaje lub odrzuca wniosek w ciągu dziesięciu dni od jego

otrzymania, informując o tym Stronę wnioskującą na piśmie.

1.

Na wniosek organu występującego z wnioskiem organ, do którego kierowany jest wniosek,

dostarcza temu pierwszemu organowi wszystkich stosownych informacji umożliwiających

mu właściwe stosowanie prawodawstwa celnego, włącznie z informacjami dotyczącymi ujawnionych

lub planowanych działań, które stanowią lub mogłyby stanowić działalność naruszającą

prawodawstwo celne.

2.

Na wniosek organu występującego z wnioskiem organ, do którego kierowany jest wniosek,

informuje ten pierwszy organ o

a)

okolicznościach (faktach i warunkach) wywozu towarów z terytorium jednej Strony oraz

ich przywozu na terytorium drugiej Strony, określając, w stosownych przypadkach, procedurę

celną zastosowaną wobec towarów;

b)

okolicznościach (faktach i warunkach) przywozu towarów na terytorium jednej z Stron

i ich wywozu z terytorium drugiej Strony, określając, w razie potrzeby, procedurę

celną zastosowaną wobec towarów.

3.

Na wniosek organu występującego z wnioskiem, organ, do którego kierowany jest wniosek,

podejmuje w ramach obowiązujących go przepisów ustawowych i wykonawczych działania

niezbędne do zapewnienia specjalnego nadzoru dotyczącego

a)

osób fizycznych lub prawnych, wobec których istnieją uzasadnione podstawy, by przypuszczać,

że uczestniczą lub uczestniczyły w działalności naruszającej prawodawstwo celne;

b)

miejsc składowania towarów, w odniesieniu do których istnieją uzasadnione podstawy,

by przypuszczać, że prowadzona jest w nich działalność naruszająca prawodawstwo celne;

c)

przewożonych towarów lub towarów przeznaczonych do przewozu, w odniesieniu do których

istnieją uzasadnione podstawy, by przypuszczać, że prowadzona jest w związku z nimi

działalność naruszająca prawodawstwo celne;

d)

środków transportu przewożących towary, w odniesieniu do których istnieją uzasadnione

podstawy, by przypuszczać, że prowadzona jest w nich działalność naruszająca prawodawstwo

celne.

Strony dalej rozwijają i wzmacniają skuteczny dialog polityczny we wszystkich obszarach

będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, w celu wspierania międzynarodowego

pokoju i bezpieczeństwa oraz międzynarodowej stabilności, w tym na kontynencie euroazjatyckim,

w oparciu o prawo międzynarodowe, skuteczną współpracę na forum wielostronnych instytucji

i wspólne wartości.

Strony współpracują na rzecz wzmacniania roli ONZ i OBWE oraz poprawy skuteczności

odpowiednich organizacji międzynarodowych i regionalnych.

Strony pogłębiają współpracę i dialog w kwestiach międzynarodowego bezpieczeństwa

i zarządzania kryzysowego w celu rozwiązywania aktualnych światowych i regionalnych

problemów i głównych zagrożeń.

Strony zobowiązują się do zwiększenia współpracy we wszystkich kwestiach będących

przedmiotem wspólnego zainteresowania, a w szczególności przestrzegania prawa międzynarodowego,

większego poszanowania zasad demokracji, praworządności, praw człowieka i dobrych

rządów. Strony zgodnie postanawiają pracować na rzecz poprawy warunków dalszej współpracy

regionalnej, zwłaszcza w odniesieniu do Azji Środkowej i poza nią.

1.

Strony dokładają starań, aby wyznaczyć mediatora w ciągu 15 dni od doręczenia pisma,

o którym mowa w art. 3 ust. 2 niniejszego załącznika.

2.

Jeżeli Strony nie są w stanie wyznaczyć mediatora w terminie określonym w ust. 1 niniejszego

artykułu, każda ze Stron może zwrócić się do przewodniczącego Komitetu Współpracy

lub do osoby przez niego upoważnionej z wnioskiem o wybranie mediatora w drodze losowania

z listy sporządzonej na podstawie art. 196 ust. 1 niniejszej Umowy. Przedstawiciele

obu Stron są zapraszani do uczestnictwa w losowaniu z odpowiednim wyprzedzeniem. W

każdym wypadku losowanie przeprowadza się w obecności Strony lub Stron.

3.

Przewodniczący Komitetu Współpracy lub osoba przez niego upoważniona wyznacza mediatora

w ciągu pięciu dni od złożenia przez Stronę wniosku na podstawie ust. 2.

4.

Jeżeli lista, o której mowa w art. 196 ust. 1 niniejszej Umowy, nie zostanie sporządzona

do czasu złożenia wniosku na podstawie art. 3 niniejszego załącznika, mediator zostanie

wybrany w drodze losowania spośród osób formalnie zaproponowanych przez jedną ze Stron

lub obie Strony.

5.

O ile Strony nie uzgodnią inaczej, mediator nie może być obywatelem żadnej ze Stron.

6.

Mediator w bezstronny i przejrzysty sposób pomaga Stronom w osiągnięciu jasności w

odniesieniu do środka i jego możliwych skutków dla handlu oraz w opracowaniu wspólnie

uzgodnionego rozwiązania.

7.

Kodeks postępowania członków organów arbitrażowych i mediatorów określony w załączniku

VI do niniejszej Umowy stosuje się odpowiednio do mediatorów.

8.

Stosuje się także odpowiednio pkt 3-7 (Powiadomienia) oraz 42-46 (Tłumaczenie pisemne

i ustne) regulaminu postępowania arbitrażowego określonego w załączniku V do niniejszej

Umowy.

Strony pomagają sobie wzajemnie, z własnej inicjatywy i zgodnie ze stosowanymi przez

nie przepisami ustawowymi lub wykonawczymi, jeżeli uznają to za niezbędne w celu prawidłowego

stosowania prawodawstwa celnego, w szczególności poprzez dostarczanie informacji odnoszących

się do

a)

działań, które są lub wydają się być działalnością naruszającą prawodawswto celne

i które mogą zainteresować drugą Stronę;

b)

nowych środków lub metod wykorzystywanych do prowadzenia działalności naruszającej

prawodawstwo celne;

c)

towarów, o których wiadomo, że są przedmiotem działalności naruszającej prawodawstwo

celne;

d)

osób fizycznych lub prawnych, wobec których istnieją uzasadnione podstawy, by przypuszczać,

że uczestniczą lub uczestniczyły w działalności naruszającej prawodawstwo celne;

e)

środków transportu, wobec których istnieje uzasadnione podejrzenie że były, są lub

mogą być wykorzystane w działalności naruszającej prawodawstwo celne.

Strony zgodnie postanawiają współpracować w zakresie promowania i skutecznej ochrony

praw człowieka i praworządności, w tym również za pomocą odpowiednich międzynarodowych

aktów prawnych dotyczących praw człowieka.

Współpraca taka jest realizowana poprzez działania wspólnie uzgodnione przez Strony,

w tym poprzez wzmocnienie poszanowania zasad praworządności, wzmocnienie istniejącego

dialogu dotyczącego praw człowieka, dalszy rozwój instytucji demokratycznych, promowanie

świadomości w zakresie praw człowieka oraz zwiększenie współpracy w ramach organów

zajmujących się prawami człowieka w ramach ONZ i OBWE.

1.

W ciągu dziesięciu dni od dnia wyznaczenia mediatora Strona, która wszczęła postępowanie

mediacyjne, doręcza mediatorowi i drugiej Stronie na piśmie szczegółowy opis zastrzeżeń,

a zwłaszcza opis stosowania środka stanowiącego przedmiot postępowania i jego skutków

dla handlu. W ciągu 20 dni od dnia otrzymania takiego opisu druga Strona może przedstawić

swoje pisemne uwagi do niego. W opisie lub w uwagach każda ze Stron może zawrzeć wszelkie

informacje, które uzna za istotne.

2.

Mediator może podjąć decyzję w sprawie najwłaściwszego sposobu osiągnięcia jasności

w odniesieniu do środka i jego możliwych skutków dla handlu. Mediator może w szczególności

organizować spotkania między Stronami, konsultować się ze Stronami wspólnie lub indywidualnie,

zwrócić się o pomoc do odpowiednich ekspertów i zainteresowanych stron lub konsultować

się z nimi oraz zapewnić dodatkowe wsparcie, o które wystąpią Strony. Mediator przeprowadza

konsultacje ze Stronami zanim zwróci się o pomoc do odpowiednich ekspertów i zainteresowanych

stron lub skonsultuje się z nimi.

3.

Mediator nie doradza ani nie przedstawia uwag w sprawie zgodności środka stanowiącego

przedmiot postępowania z niniejszą Umową. Mediator może zaoferować doradztwo i zaproponować

rozwiązanie do rozważenia przez Strony. Strony mogą zaakceptować lub odrzucić proponowane

rozwiązanie lub porozumieć się co do innego rozwiązania.

4.

Postępowanie mediacyjne jest przeprowadzane na terytorium Strony, do której skierowany

był wniosek, lub w innym wspólnie uzgodnionym miejscu lub w każdy inny wspólnie uzgodniony

sposób.

5.

Strony dokładają starań, aby osiągnąć wspólnie uzgodnione rozwiązanie w ciągu 60 dni

od dnia wyznaczenia mediatora. W oczekiwaniu na ostateczne porozumienie Strony mogą

rozważyć potencjalne rozwiązania tymczasowe.

6.

Wspólnie uzgodnione rozwiązanie lub rozwiązanie tymczasowe może zostać przyjęte w

drodze decyzji Komitetu Współpracy. Wspólnie uzgodnione rozwiązania są udostępniane

publicznie. Wersja dostępna publicznie nie może zawierać informacji oznaczonych jako

poufne przez jedną ze Stron.

7.

Na wniosek Stron mediator przedstawia projekt sprawozdania merytorycznego zawierającego

krótki opis: (i) środka stanowiącego przedmiot postępowania; (ii) przeprowadzonego

postępowania; oraz (iii) wszelkich uzgodnionych rozwiązań, w tym ewentualnych rozwiązań

tymczasowych. Mediator daje Stronom 15 dni na przedstawienie uwag do projektu sprawozdania.

Po rozpatrzeniu uwag Stron otrzymanych w wyznaczonym terminie mediator doręcza Stronom

w ciągu 15 dni ostateczne sprawozdanie merytoryczne. Sprawozdanie merytoryczne nie

zawiera jakiejkolwiek interpretacji postanowień niniejszej Umowy.

8.

Postępowanie zostaje zakończone

a)

poprzez przyjęcie przez Strony wspólnie uzgodnionego rozwiązania, w dniu jego przyjęcia;

b)

za obopólną zgodą Stron w jakiejkolwiek fazie postępowania, z dniem zawarcia takiego

porozumienia;

c)

poprzez wydanie przez mediatora po konsultacji ze Stronami pisemnego oświadczenia

stwierdzającego, że dalsze próby mediacji byłyby bezskuteczne, z dniem wydania oświadczenia;

lub

d)

poprzez wydanie przez Stronę pisemnego oświadczenia po przeanalizowaniu wspólnie uzgodnionych

rozwiązań w ramach postępowania mediacyjnego oraz po rozważeniu wszelkich opinii doradczych

i rozwiązań proponowanych przez mediatora, z dniem wydania oświadczenia.

Na wniosek organu występującego z wnioskiem organ, do którego kierowany jest wniosek,

podejmuje w ramach obowiązujących go przepisów ustawowych i wykonawczych wszystkie

środki niezbędne do przekazania każdego dokumentu lub powiadomienia o wszelkich decyzjach,

pochodzących od organu wnioskującego i wchodzących w zakres stosowania niniejszego

protokołu, adresatowi zamieszkującemu lub mającemu swoją siedzibę na terytorium organu,

do którego kierowany jest wniosek.

Wniosek o przekazanie dokumentów lub powiadomienie o decyzji składa się w formie pisemnej

w języku urzędowym organu, do którego kierowany jest wniosek, lub w języku dopuszczonym

przez ten organ.

Strony intensyfikują dialog i współpracę w obszarze polityki zagranicznej i bezpieczeństwa,

a w szczególności zajmują się kwestiami zapobiegania konfliktom i zarządzania kryzysowego,

stabilizacji regionalnej, nierozprzestrzeniania broni, rozbrojenia i kontroli zbrojeń,

bezpieczeństwa jądrowego oraz kontroli wywozu broni i produktów podwójnego zastosowania.

Współpraca opiera się na wspólnych wartościach i wspólnych interesach, zmierzając

do zwiększenia skuteczności i zbliżenia polityki oraz do wykorzystywania forów dwustronnych,

międzynarodowych i regionalnych.

Strony potwierdzają swoje zobowiązanie do poszanowania zasad integralności terytorialnej,

nienaruszalności granic, suwerenności i niezależności, określonych w Karcie Narodów

Zjednoczonych i Akcie końcowym KBWE z Helsinek, oraz swoje zaangażowanie na rzecz

propagowania tych zasad w stosunkach dwustronnych i wielostronnych.

1.

Jeżeli Strony uzgodniły rozwiązanie, każda ze Stron podejmuje wszelkie działania niezbędne

do wdrożenia takiego wspólnie uzgodnionego rozwiązania w uzgodnionym terminie.

2.

Wdrażająca Strona powiadamia drugą Stronę w formie pisemnej o wszelkich krokach lub

działaniach podjętych w celu wdrożenia wspólnie uzgodnionego rozwiązania.

1.

Wnioski przedstawiane na podstawie niniejszego protokołu sporządza się w formie pisemnej.

Do wniosków dołącza się dokumenty niezbędne do ich rozpatrzenia. W sytuacjach pilnych

dopuszcza się przyjęcie ustnego wniosku, ale musi on zostać niezwłocznie potwierdzony

w formie pisemnej.

2.

Wnioski składane zgodnie z ust. 1 zawierją następujące informacje

a)

organ występujący z wnioskiem;

b)

przedmiot i powód wystąpienia z wnioskiem;

c)

środek, którego dotyczy wniosek;

d)

przepisy ustawowe lub wykonawcze oraz pozostałe aspekty prawne;

e)

możliwie dokładne i pełne informacje na temat osób fizycznych lub prawnych będących

przedmiotem dochodzeń;

f)

streszczenie istotnych faktów oraz już przeprowadzonych dochodzeń;

g)

wszelkie inne istotne informacje, które są niezbędne do wykonania wniosku.

3.

Wnioski przedkłada się w języku urzędowym organu, do którego kierowany jest wniosek,

lub w języku dopuszczonym przez ten organ. Wymóg ten nie ma zastosowania do dokumentów

towarzyszących wnioskowi, określonych w ust. 1.

4.

Jeżeli wniosek nie spełnia wymogów formalnych określonych w ust. 1-3, można zażądać

skorygowania lub uzupełnienia wniosku; jednocześnie można zarządzić zastosowanie środków

ostrożności.

Strony promują zwiększenie bezpieczeństwa, ochrony i zrównoważonego charakteru wszystkich

działań dotyczących przestrzeni kosmicznej oraz zgodnie postanawiają współpracować

na szczeblu dwustronnym, regionalnym i międzynarodowym w celu zagwarantowania pokojowego

wykorzystania przestrzeni kosmicznej. Obie Strony dostrzegają znaczenie zapobiegania

wyścigowi zbrojeń w przestrzeni kosmicznej.

1.

O ile Strony nie postanowią inaczej oraz bez uszczerbku dla art. 5 ust. 6 niniejszego

załącznika, wszystkie etapy postępowania, w tym doradztwo lub zaproponowane rozwiązanie,

są poufne. Każda Strona może jednak podać do wiadomości publicznej informację o toczącej

się mediacji.

2.

Postępowanie mediacyjne pozostaje bez uszczerbku dla praw i obowiązków Stron wynikających

z rozdziału 14 (Rozstrzyganie sporów) tytułu III (Handel i działalność gospodarcza)

niniejszej Umowy lub z jakiegokolwiek innego porozumienia.

3.

Konsultacje na podstawie rozdziału 14 (Rozstrzyganie sporów) tytułu III (Handel i

działalność gospodarcza) niniejszej Umowy nie są wymagane przed wszczęciem postępowania

mediacyjnego. Jednak przed wszczęciem postępowania mediacyjnego Strona z reguły powinna

skorzystać z innych odpowiednich postanowień dotyczących współpracy lub konsultacji

przewidzianych w niniejszej Umowie.

4.

W ramach innych postępowań mających na celu rozstrzygnięcie sporu na mocy niniejszej

Umowy lub jakiegokolwiek innego porozumienia Strona nie przedstawia jako dowodu ani

nie opiera się, a organ nie bierze pod uwagę żadnej z następujących kwestii

a)

stanowiskach zajętych przez drugą Stronę w ramach postępowania mediacyjnego lub informacjach

zgromadzonych na podstawie art. 5 ust. 2 niniejszego załącznika;

b)

fakcie, że druga Strona wykazała gotowość do akceptacji rozwiązania w odniesieniu

do środka objętego mediacją; lub

c)

radach udzielonych lub propozycjach złożonych przez mediatora.

5.

Mediator nie może być członkiem organu w postępowaniu mającym na celu rozstrzygnięcie

sporu na mocy niniejszej Umowy lub innego porozumienia WTO obejmującego ten sam przedmiot,

w sprawie którego był on mediatorem.

1.

W celu wykonania wniosku o przyznanie pomocy, organ, do którego kierowany jest wniosek,

podejmuje działania w granicach swoich uprawnień i dostępnych zasobów - tak jakby

działał z własnej inicjatywy lub na wniosek innych organów tej samej Strony - dostarczając

informacje posiadane już przez organ, prowadząc odpowiednie dochodzenie wyjaśniające

lub inicjując jego przeprowadzenie. Ma to również zastosowanie do wszelkich innych

organów, którym wniosek został przekazany przez organ, do którego kierowany jest wniosek,

jeżeli organ ten nie może działać samodzielnie.

2.

Wnioski o pomoc są wykonywane zgodnie z przepisami ustawowymi lub wykonawczymi Strony,

do której zostały skierowane. Jeżeli wniosek nie może zostać wykonany, niezwłocznie

informuje się o tym Stronę, która go złożyła.

3.

Należycie upoważnieni urzędnicy Strony mogą, za zgodą drugiej Strony i z zastrzeżeniem

określonych przez nią warunków, przebywać w biurach organów, do których kierowany

jest wniosek, lub wszelkich innych organów, których to dotyczy zgodnie z ust. 1, celem

uzyskania informacji o działalności naruszającej lub mogącej mogącej naruszać prawodawstwo

celne, których to informacji organ występujący z wnioskiem potrzebuje do celów niniejszego

protokołu.

4.

Należycie upoważnieni urzędnicy Strony mogą, za zgodą drugiej Strony i z zastrzeżeniem

określonych przez nią warunków, być obecni przy dochodzeniach prowadzonych na terytorium

drugiej Strony.

Strony potwierdzają, że najcięższe przestępstwa wzbudzające niepokój całej społeczności

międzynarodowej nie powinny pozostawać bezkarne oraz że należy zapewnić ich ściganie

poprzez podejmowanie środków na poziomie krajowym lub międzynarodowym, w tym przez

Międzynarodowy Trybunał Karny.

Przy należytym poszanowaniu integralności Statutu rzymskiego, Strony zgodnie postanawiają

prowadzić dialog na jego temat i dążyć do podjęcia kroków na rzecz jego powszechnego

przestrzegania zgodnie ze swoimi odpowiednimi przepisami, w tym także poprzez udzielanie

wsparcia w budowaniu zdolności.

Każdy termin, o którym mowa w niniejszym załączniku, może zostać zmieniony za obopólnym

porozumieniem Stron.

1.

Organ, do którego kierowany jest wniosek, przekazuje organowi występującemu z wnioskiem,

w formie pisemnej, wyniki dochodzeń wraz ze wszystkimi odnośnymi dokumentami, uwierzytelnionymi

odpisami lub innymi elementami.

2.

Informacje te mogą przyjąć formę elektroniczną.

3.

Oryginały dokumentów przekazuje się tylko na wniosek, w przypadku gdy uwierzytelnione

odpisy okażą się niewystarczające. Oryginały te zwraca się w możliwie najkrótszym

czasie.

Strony wzmacniają współpracę w zakresie zapobiegania konfliktom, rozwiązywania konfliktów

regionalnych i zarządzania kryzysowego w celu stworzenia pokojowych i stabilnych warunków.

1.

Każda ze Stron ponosi własne wydatki wynikające z udziału w postępowaniu mediacyjnym.

2.

Strony dzielą między siebie na równych zasadach wydatki wynikające z kwestii organizacyjnych,

w tym koszty wynagrodzenia i wydatki mediatora. Wynagrodzenie mediatora musi być zgodne

z postanowieniami dotyczącymi przewodniczącego organu arbitrażowego zgodnie z pkt

8 lit. e) regulaminu wewnętrznego określonego w załączniku V do niniejszej Umowy.

1.

Można odmówić udzielenia pomocy lub uzależnić jej udzielenie od spełnienia określonych

warunków lub wymogów, w przypadkach gdy Strona uzna, że udzielenie pomocy zgodnie

z niniejszym protokołem

a)

może grozić naruszeniem suwerenności Republiki Kazachstanu lub państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, do którego skierowano wniosek o udzielenie pomocy zgodnie z niniejszym

protokołem; lub

b)

może grozić naruszeniem porządku publicznego, bezpieczeństwa lub innych podstawowych

interesów, w szczególności w przypadkach, o których mowa w art. 10 ust. 2 niniejszego

protokołu; lub

c)

naruszałoby tajemnice przemysłowe, handlowe bądź zawodowe.

2.

Organ, do którego kierowany jest wniosek, może odroczyć udzielenie pomocy, jeżeli

kolidowałoby to z trwającym dochodzeniem, śledztwem lub postępowaniem. W takim przypadku

organ, do którego kierowany jest wniosek, konsultuje się z organem występującym z

wnioskiem, aby ustalić, czy pomocy można udzielić z zastrzeżeniem warunków wymaganych

przez organ, do którego kierowany jest wniosek.

3.

W przypadku gdy organ występujący z wnioskiem zwraca się o pomoc, której sam nie byłby

w stanie udzielić, gdyby został o to poproszony, powinien zwrócić uwagę na ten fakt

w swoim wniosku. Decyzja co do sposobu rozpatrzenia takiego wniosku należy następnie

do organu, do którego kierowany jest wniosek.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, decyzja organu, do którego kierowany jest

wniosek, oraz jej uzasadnienie muszą być niezwłocznie podane do wiadomości organu

występującego z wnioskiem.

Strony zwiększają wspólne wysiłki na rzecz wspierania stabilności i bezpieczeństwa

w Azji Środkowej, a także poprawy warunków dla dalszej współpracy regionalnej w oparciu

o zasady ustanowione przez Kartę Narodów Zjednoczonych, Akt końcowy KBWE z Helsinek

i inne odpowiednie dokumenty wielostronne, w których obie Strony uczestniczą.

1.

Każda informacja przekazywana zgodnie z niniejszym protokołem, niezależnie od formy,

ma charakter poufny lub zastrzeżony, w zależności od zasad mających zastosowanie w

przypadku każdej ze Stron. Jest ona objęta obowiązkiem zachowania tajemnicy urzędowej

i korzysta z ochrony, jaką objęte są podobne informacje na podstawie odpowiednich

przepisów Strony, która je otrzymała, oraz odpowiednich przepisów mających zastosowanie

do instytucji Unii Europejskiej.

2.

Dane osobowe mogą być przedmiotem wymiany tylko w przypadku, gdy Strona mająca je

otrzymać zobowiąże się do zapewnienia ochrony tych danych w sposób, który zostanie

uznany za odpowiedni przez Stronę mającą przekazać informacje.

3.

Wykorzystanie informacji uzyskanych na mocy niniejszego protokołu w postępowaniu administracyjnym

lub sądowym dotyczącym działalności naruszającej prawodawstwo celne uznaje się za

dokonane do celów niniejszego protokołu. Dlatego Strony mogą, w swoich aktach dowodowych,

sprawozdaniach i zeznaniach, jak również w postępowaniach sądowych i zarzutach podnoszonych

przed sądami, wykorzystać jako dowód informacje, które uzyskały, i dokumenty, z którymi

zapoznały się zgodnie z postanowieniami niniejszego protokołu. Właściwy organ, który

dostarczył te informacje lub udostępnił dokumenty, jest powiadamiany o wykorzystaniu

ich w ten sposób.

4.

Informacje uzyskane na mocy niniejszego protokołu są wykorzystywane wyłącznie do celów

określonych w niniejszym protokole. W przypadku gdy jedna ze Stron chce wykorzystać

te informacje do innych celów, musi wcześniej uzyskać na to pisemną zgodę organu,

który je dostarczył. Wówczas takie wykorzystanie tych informacji odbywa się z zastrzeżeniem

wszelkich ograniczeń ustanowionych przez ten organ.

Strony uznają, że rozprzestrzenianie broni masowego rażenia i systemów jej przenoszenia

zarówno wśród państw, jak i podmiotów niepaństwowych, stanowi jedno z najpoważniejszych

zagrożeń dla stabilności i bezpieczeństwa na świecie.

Strony współpracują i przyczyniają się do zapobiegania rozprzestrzeniania broni masowego

rażenia i systemów jej przenoszenia poprzez pełne przestrzeganie swoich zobowiązań

wynikających z traktatów i innych odpowiednich zobowiązań międzynarodowych w obszarze

rozbrojenia i nierozprzestrzeniania broni. Strony zgodnie postanawiają, że niniejsze

postanowienie stanowi zasadniczy element niniejszej Umowy.

Współpraca w tym zakresie polega między innymi na

a)

dalszym rozwoju systemów kontroli wywozu w odniesieniu do produktów i technologii

wojskowych i podwójnego zastosowania;

b)

ustanowieniu regularnego dialogu politycznego odnośnie do kwestii objętych niniejszym

artykułem.

Urzędnik reprezentujący organ, do którego kierowany jest wniosek, może zostać upoważniony

do stawienia się, w ramach przyznanego upoważnienia, jako biegły lub świadek w postępowaniu

administracyjnym lub sądowym, dotyczącym spraw objętych niniejszym protokołem oraz

może przedstawić potrzebne w tym postępowaniu przedmioty, dokumenty lub ich uwierzytelnione

odpisy. Wniosek skierowany do urzędnika składa organ występujący z wnioskiem i musi

on wskazywać wyraźnie, przed jakim organem administracyjnym lub sądowym będzie musiał

stawić się urzędnik, w jakiej sprawie oraz z jakiego tytułu lub kwalifikacji prawnej.

Strony współpracują oraz zapewniają koordynację, komplementarność i synergię swoich

wysiłków podejmowanych na wszystkich odpowiednich poziomach w celu zwalczania nielegalnego

handlu bronią strzelecką i lekką, w tym amunicją do niej, oraz zgodnie postanawiają

kontynuować regularny dialog polityczny, w tym również w ramach wielostronnych.

Strony prowadzą tę współpracę w pełnej zgodności z obowiązującymi umowami międzynarodowymi

oraz rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ, jak również ze swoimi zobowiązaniami w ramach

innych międzynarodowych aktów prawnych mających zastosowanie w tej dziedzinie, w których

Strony uczestniczą. Obie Strony są przekonane w tym zakresie o wartości Traktatu o

handlu bronią.

Strony zrzekają się wszystkich wzajemnych roszczeń dotyczących zwrotu wydatków poniesionych

w związku z wykonaniem niniejszego protokołu, z wyjątkiem - w stosowanych przypadkach

- wydatków poniesionych na rzecz biegłych i świadków oraz tłumaczy ustnych i pisemnych

niebędących pracownikami administracji publicznej.

Strony zgodnie postanawiają współpracować na szczeblu dwustronnym, regionalnym i międzynarodowym

w celu zapobiegania terroryzmowi i zwalczania go przy pełnym poszanowaniu zasady praworządności,

prawa międzynarodowego, międzynarodowych standardów w zakresie praw człowieka, prawa

humanitarnego i odpowiednich decyzji ONZ, w tym globalnej strategii zwalczania terroryzmu

przyjętej przez ONZ.

Celem współpracy między Stronami jest

a)

wdrażanie, w stosownych przypadkach, rezolucji ONZ, globalnej strategii zwalczania

terroryzmu przyjętej przez ONZ oraz zobowiązań wynikających z innych międzynarodowych

konwencji i aktów dotyczących zwalczania terroryzmu;

b)

wymiana informacji na temat planowanych i popełnionych aktów terrorystycznych, form

i metod ich dokonywania oraz grup terrorystycznych, które planują, popełniają lub

popełniły przestępstwa na terytorium drugiej Strony, zgodnie z prawem międzynarodowym

i prawodawstwem krajowym;

c)

wymiana doświadczeń w zakresie zwalczania wszelkich form terroryzmu, w tym publicznego

nawoływania w internecie do popełnienia przestępstwa terrorystycznego, a także doświadczeń

w zakresie środków i metod zwalczania terroryzmu, doświadczeń w dziedzinie techniki

oraz szkolenia, prowadzone lub finansowane przez instytucje, organy i agencje Unii

Europejskiej;

d)

zwiększanie wspólnych wysiłków na rzecz przeciwdziałania finansowaniu terroryzmu oraz

wymiana poglądów na temat procesów radykalizacji i rekrutacji; oraz

e)

wymiana najlepszych praktyk w zakresie ochrony praw człowieka w walce z terroryzmem.

1.

Wykonanie niniejszego protokołu powierza się odpowiednio, z jednej strony organom

celnym Republiki Kazachstanu, a z drugiej strony, właściwym służbom Komisji Europejskiej

i organom celnym państw członkowskich Unii Europejskiej. Decydują one w sprawach związanych

ze wszystkimi środkami praktycznymi i uzgodnieniami niezbędnymi do stosowania niniejszego

protokołu, z uwzględnieniem obowiązujących przepisów, zwłaszcza w dziedzinie ochrony

danych.

2.

Strony konsultują się wzajemnie, a następnie na bieżąco przekazują sobie informacje

na temat szczegółowych przepisów wykonawczych przyjętych zgodnie z postanowieniami

niniejszego protokołu.

1.

Każda ze Stron przyznaje towarom drugiej Strony traktowanie zgodne z zasadą największego

uprzywilejowania zgodnie z art. I Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu

1994 (zwanego dalej „GATT z 1994 r.”), włącznie z jego uwagami interpretacyjnymi,

które zostają włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część, z uwzględnieniem

niezbędnych zmian.

2.

Ust. 1 nie ma zastosowania do traktowania preferencyjnego udzielanego przez którąkolwiek

ze Stron w stosunku do towarów innego kraju zgodnie z GATT z 1994 r.

1.

Uwzględniając odpowiednie kompetencje Unii Europejskiej i państw członkowskich Unii

Europejskiej, postanowienia niniejszego protokołu

a)

nie wpływają na zobowiązania Stron wynikające z jakiejkolwiek innej umowy lub konwencji

międzynarodowej;

b)

są uznawane za uzupełniające w stosunku do umów o wzajemnej pomocy, które zostały

lub mogą zostać zawarte pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi Unii Europejskiej

a Republiką Kazachstanu; oraz

c)

nie mają wpływu na przepisy Unii Europejskiej regulujące przekazywanie między właściwymi

służbami Komisji Europejskiej i organami celnymi państw członkowskich Unii Europejskiej

jakichkolwiek informacji otrzymanych na podstawie niniejszego protokołu, które mogłyby

być przedmiotem zainteresowania Unii Europejskiej oraz państw członkowskich Unii Europejskiej.

2.

Niezależnie od ust. 1 niniejszego artykułu, postanowienia niniejszego protokołu mają

pierwszeństwo przed postanowieniami jakiejkolwiek umowy dwustronnej w sprawie wzajemnej

pomocy, która została lub może zostać zawarta między poszczególnymi państwami członkowskimi

Unii Europejskiej i Republiką Kazachstanu w zakresie, w jakim postanowienia takiej

umowy dwustronnej są sprzeczne z postanowieniami niniejszego protokołu.

3.

W sprawach związanych ze stosowaniem niniejszego protokołu Strony konsultują się wzajemnie

w celu rozstrzygnięcia sprawy w ramach regularnego dialogu pomiędzy Stronami dotyczącego

spraw celnych.

Każda ze Stron przyznaje towarom drugiej Strony traktowanie narodowe zgodnie z art.

III GATT z 1994 r., włącznie z jego uwagami interpretacyjnymi, które zostają włączone

do niniejszej Umowy i stanowią jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

Każda ze Stron stosuje cła przywozowe i wywozowe zgodnie ze zobowiązaniami taryfowymi

WTO.

Żadna ze Stron nie nakłada ani nie utrzymuje jakichkolwiek zakazów ani ograniczeń

innych niż cła, podatki lub inne opłaty, wprowadzonych za pomocą kontyngentów, licencji

importowych lub eksportowych lub innych środków, na przywóz towarów drugiej Strony

lub na wywóz lub sprzedaż eksportową jakichkolwiek towarów z przeznaczeniem na terytorium

drugiej Strony, zgodnie z art. XI GATT z 1994 r., włącznie z jego uwagami interpretacyjnymi,

które zostają włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część, z uwzględnieniem

niezbędnych zmian.

Każda ze Stron udziela drugiej Stronie zwolnień z opłat przywozowych i ceł na towary

odprawiane czasowo w okolicznościach i zgodnie z procedurami, które określono w każdej

konwencji międzynarodowej dotyczącej odprawy czasowej towarów wiążącej Stronę. Zwolnienie

to jest stosowane zgodnie z przepisami Strony udzielającej zwolnienia.

Strony zgodnie postanawiają, że zasada swobodnego tranzytu towarów jest zasadniczym

warunkiem realizacji celów niniejszej Umowy. W związku z powyższym, każda ze Stron

zapewnia swobodny tranzyt przez swoje terytorium towarów wysyłanych z obszaru celnego

drugiej ze Stron lub przeznaczonych na obszar celny drugiej ze Stron zgodnie z art.

V GATT z 1994 r., włącznie z jego uwagami interpretacyjnymi, które zostają włączone

do niniejszej Umowy i stanowią jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie narusza praw i obowiązków którejkolwiek ze

Stron w ramach art. XIX GATT z 1994 r. i Porozumienia WTO w sprawie środków ochronnych,

ani nie ma na nie wpływu.

Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie narusza praw i obowiązków którejkolwiek ze

Stron w ramach art. 5 (specjalne środki ochronne) Porozumienia WTO w sprawie rolnictwa,

ani nie ma na nie wpłwu.

1.

Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie narusza praw i obowiązków którejkolwiek ze

Stron w ramach art. VI GATT z 1994 r., Porozumienia WTO o stosowaniu artykułu VI GATT

z 1994 r. oraz Porozumienia WTO w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych (zwane

dalej „Porozumieniem w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych”), ani nie ma na

nie wpływu.

2.

Przed podjęciem ostatecznej decyzji Strony zapewniają ujawnienie wszystkich zasadniczych

faktów, które stanowią podstawę decyzji o zastosowaniu środków, bez uszczerbku dla

art. 6 ust. 5 Porozumienia WTO o stosowaniu artykułu VI GATT z 1994 r. i art. 12 ust.

4 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych. Ujawnienie pozostawia

zainteresowanym stronom odpowiedni czas na przedstawienie uwag.

3.

O ile nie powoduje to niepotrzebnego opóźnienia w zakresie prowadzonego dochodzenia,

każdej zainteresowanej stronie zapewnia się możliwość bycia wysłuchaną i wyrażenia

swoich opinii podczas dochodzeń antydumpingowych lub dochodzeń w sprawie środków wyrównawczych.

4.

Postanowienia niniejszego artykułu nie podlegają postanowieniom dotyczącym rozstrzygania

sporów zawartym w niniejszej Umowie.

Każda ze Stron zapewnia, aby przedsiębiorstwa lub podmioty, którym przyznaje prawa

specjalne lub wyłączne, lub które są przez nią kontrolowane, a które sprzedają towary

na rynku krajowym, jak również wywożą ten sam produkt, prowadziły oddzielne rachunki,

tak aby możliwe było jasne określenie

a)

kosztów i przychodów związanych z działalnością krajową i międzynarodową; oraz

b)

pełnych danych dotyczących metod, według których koszty i przychody są przypisywane

lub rozliczane w ramach działalności krajowej lub międzynarodowej.

Te oddzielne rachunki opierają się na zasadach rachunkowości związku przyczynowo-skutkowego,

obiektywizmu, przejrzystości i spójności, zgodnie z uznanymi na szczeblu międzynarodowym

metodami rachunkowości, oraz oparte są na danych poddanych audytowi.

1.

Strony potwierdzają, że ich istniejące prawa i obowiązki w ramach art. XX GATT z 1994 r.

i jego uwag interpretacyjnych mają zastosowanie do handlu towarami objętego niniejszą

Umową, z uwzględnieniem niezbędnych zmian. W tym celu art. XX GATT z 1994 r. oraz

jego uwagi interpretacyjne zostają włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część,

z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

2.

Strony przyjmują do wiadomości, że przed podjęciem jakichkolwiek środków przewidzianych

w art. XX lit. i) i j) GATT z 1994 r. Strona zamierzająca podjąć takie środki przedstawia

drugiej Stronie wszystkie odpowiednie informacje w celu znalezienia rozwiązania możliwego

do przyjęcia przez Strony. Strony mogą uzgodnić wszelkie środki niezbędne do zaradzenia

problemom. Jeżeli w ciągu 30 dni od przekazania takich informacji nie zostanie osiągnięte

porozumienie, Strona może zastosować środki na mocy niniejszego artykułu względem

danego towaru. W przypadku gdy wyjątkowe i krytyczne okoliczności wymagające natychmiastowego

działania uniemożliwiają wcześniejsze dostarczenie informacji lub zbadanie sprawy,

Strona zamierzająca podjąć środki może bezzwłocznie zastosować środki zabezpieczające

niezbędne do zaradzenia sytuacji oraz niezwłocznie informuje o tym drugą Stronę.

3.

Republika Kazachstanu może utrzymać pewne środki niezgodne z art. 14, 15 i 17 niniejszej

Umowy, określone w Protokole w sprawie przystąpienia Republiki Kazachstanu do WTO,

do czasu wygaśnięcia okresów przejściowych przewidzianych w odniesieniu do tych środków

w tym protokole.

1.

Strony wzmacniają współpracę w obszarze ceł, aby zapewnić przejrzyste środowisko handlowe,

ułatwiać handel, zwiększyć bezpieczeństwo łańcucha dostaw, promować bezpieczeństwo

konsumentów, hamować napływ towarów naruszających prawa własności intelektualnej oraz

zwalczać nadużycia finansowe i przemyt.

2.

Aby zrealizować te cele, Strony - w ramach dostępnych zasobów - współpracują między

innymi na rzecz

a)

poprawy przepisów celnych, harmonizacji i uproszczenia procedur celnych, zgodnie z

konwencjami międzynarodowymi i normami mającymi zastosowanie w obszarze ceł i ułatwień

handlowych, w tym także opracowanych przez Unię Europejską (obejmujących strategię

celną), Światową Organizację Handlu i Światową Organizację Celną (w szczególności

zmienioną konwencję z Kioto);

b)

opracowania nowoczesnych systemów celnych, w tym nowoczesnych technologii w zakresie

odprawy celnej, przepisów dotyczących upoważnionych przedsiębiorców, zautomatyzowanej

analizy i kontroli ryzyka, uproszczonych procedur dopuszczania towarów, kontroli po

odprawie celnej, przejrzystego ustalania wartości celnej, oraz przepisów dotyczących

partnerstw biznesowo-celnych;

c)

zachęcania do stosowania najwyższych norm etycznych w obszarze ceł, w szczególności

na granicy, poprzez wykorzystanie środków odzwierciedlających zasady określone w deklaracji

z Aruszy Światowej Organizacji Celnej;

d)

wymiany najlepszych praktyk oraz zapewnienia szkoleń i pomocy technicznej w dziedzinie

planowania i budowania zdolności oraz zapewnienia najwyższych norm etycznych;

e)

wymiany, w stosownych przypadkach, stosownych informacji i danych, przy jednoczesnym

poszanowaniu zasad Stron dotyczących poufności danych szczególnie chronionych i ochrony

danych osobowych;

f)

podjęcia skoordynowanych działań celnych między organami celnymi Stron;

g)

ustanowienia, stosownie do potrzeb, wzajemnego uznawania programów dotyczących upoważnionych

przedsiębiorców i kontroli celnych, w tym równoważnych środków ułatwiających handel;

h)

podejmowania działań, stosownie do potrzeb, zmierzających do wzajemnego połączenia

swoich systemów tranzytu celnego.

3.

Rada Współpracy ustanawia Podkomitet ds. Współpracy Celnej.

4.

Kwestie objęte niniejszym rozdziałem omawia się w ramach regularnego dialogu. Komitet

Współpracy może ustanawiać zasady prowadzenia takiego dialogu.

Bez uszczerbku dla innych form współpracy przewidzianych w niniejszej Umowie, w szczególności

w art. 25, Strony udzielają sobie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych

zgodnie z protokołem do niniejszej Umowy dotyczącym wzajemnej pomocy administracyjnej

w sprawach celnych.

Ustalanie wartości celnej towarów w wymianie handlowej między Stronami reguluje Porozumienie

w sprawie stosowania art. VII GATT z 1994 r. Jego postanowienia zostają niniejszym

włączone do niniejszej Umowy i stanowią jej część, z uwzględnieniem niezbędnych zmian.

Strony potwierdzają, że w swoich stosunkach będą przestrzegać praw i obowiązków wynikających

z Porozumienia WTO w sprawie barier technicznych w handlu (zwanego dalej „Porozumieniem

TBT”), które zostaje włączone do niniejszej Umowy i stanowi jej część, z uwzględnieniem

niezbędnych zmian.

1.

Strony zgodnie postanawiają

a)

zmniejszać różnice istniejące między nimi w obszarze przepisów technicznych, normalizacji,

metrologii prawnej, akredytacji, nadzoru rynku i oceny zgodności, w tym poprzez zachęcanie

do korzystania z przyjętych w tym zakresie międzynarodowych aktów prawnych;

b)

promować wykorzystanie akredytacji zgodnie z międzynarodowymi zasadami, wspierając

organy oceny zgodności i ich działalność; oraz

c)

promować uczestnictwo, a w miarę możliwości członkostwo, Republiki Kazachstanu i jej

właściwych organów w europejskich organizacjach, których działalność dotyczy normalizacji,

metrologii, oceny zgodności i powiązanych funkcji.

2.

Strony dążą do wszczęcia i utrzymania procesu, za pomocą którego zostanie osiągnięte

stopniowe dostosowywanie ich przepisów technicznych, norm i procedur oceny zgodności.

3.

W obszarach, w których osiągnięto dostosowanie, Strony mogą rozważyć negocjowanie

umów dotyczących oceny zgodności i zatwierdzania wyrobów przemysłowych.

1.

Bez uszczerbku dla postanowień rozdziału 13 (Przejrzystość) niniejszego tytułu, każda

ze Stron zapewnia, aby jej procedury opracowywania przepisów technicznych i procedury

oceny zgodności przewidywały przeprowadzanie konsultacji społecznych z zainteresowanymi

stronami na odpowiednio wczesnym etapie, kiedy uwagi przesłane w ramach konsultacji

publicznych można jeszcze wprowadzić i uwzględnić, z wyjątkiem przypadków, gdy nie

jest to możliwe z powodu sytuacji nadzwyczajnej lub w przypadku zagrożenia wystąpieniem

sytuacji nadzwyczajnej dotyczącej bezpieczeństwa, zdrowia, ochrony środowiska lub

bezpieczeństwa narodowego.

2.

Zgodnie z art. 2 ust. 9 porozumienia TBT, każda ze Stron pozostawia czas na przedstawienie

uwag na odpowiednio wczesnym etapie, po zgłoszeniu projektu przepisów technicznych

lub procedur oceny zgodności. W przypadku gdy proces konsultacji dotyczący proponowanych

projektów przepisów technicznych lub procedur oceny zgodności ma charakter otwarty,

każda ze Stron zezwala drugiej Stronie, lub osobom fizycznym lub prawnym mającym miejsce

zamieszkania lub siedzibę na terytorium drugiej Strony, na udział na warunkach nie

mniej korzystnych niż przyznane osobom fizycznym lub prawnym mającym miejsce zamieszkania

lub siedzibę na terytorium tej Strony.

3.

Każda ze Stron zapewnia, aby przyjęte przez nią przepisy techniczne i procedury oceny

zgodności były publicznie dostępne.

Celem niniejszego rozdziału jest określenie zasad mających zastosowanie do środków

sanitarnych i fitosanitarnych (zwanych dalej „środkami SPS”) oraz kwestii dotyczących

dobrostanu zwierząt w handlu między Stronami. Strony stosują te zasady w sposób, który

jeszcze bardziej ułatwia handel, przy równoczesnym zachowaniu stosowanego przez każdą

ze Stron poziomu ochrony życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin.

1.

Strony zapewniają, aby środki SPS były opracowywane i realizowane w oparciu o zasadę

proporcjonalności, przejrzystości, niedyskryminacji i naukowego uzasadnienia.

2.

Strona zapewnia, aby jej środki SPS nie powodowały arbitralnej lub nieuzasadnionej

dyskryminacji między jej własnym terytorium a terytorium drugiej Strony w zakresie,

w jakim panują identyczne lub podobne warunki. Środki SPS nie mogą być stosowane w

sposób, który stanowiłby ukryte ograniczenie w handlu.

3.

Strony zapewniają, aby środki, procedury lub kontrole SPS były wdrażane, a wnioski

o udzielenie informacji były kierowane przez właściwe organy każdej ze Stron bez zbędnej

zwłoki i w sposób nie mniej korzystny w odniesieniu do produktów przywożonych, niż

do podobnych produktów krajowych.

1.

Wymogi dotyczące przywozu Strony dokonującej przywozu mają zastosowanie do całego

terytorium Strony dokonującej wywozu, z zastrzeżeniem art. 35 niniejszego rozdziału.

Wymogi dotyczące przywozu określone w świadectwie są oparte na zasadach Komisji Kodeksu

Żywnościowego, Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE) i Międzynarodowej konwencji

ochrony roślin (IPPC), chyba że wymogi dotyczące przywozu są uzasadnione naukową oceną

ryzyka przeprowadzoną zgodnie z mającymi zastosowanie zasadami międzynarodowymi, jak

przewidziano w Porozumieniu WTO w sprawie stosowania środków sanitarnych i fitosanitarnych

(zwane dalej „Porozumieniem SPS”).

2.

Wymogi określone w pozwoleniach na przywóz nie mogą zawierać bardziej rygorystycznych

warunków sanitarnych i weterynaryjnych niż warunki ustanowione w świadectwach zgodnie

z ust. 1 niniejszego artykułu.

Na wniosek Strony dokonującej wywozu oraz z zastrzeżeniem zadowalającej oceny przez

Stronę dokonującą przywozu, Strony uznają równoważność, zgodnie z odpowiednimi międzynarodowymi

procedurami, w odniesieniu do indywidualnego środka lub grup środków lub systemów

mających zastosowanie ogólnie lub do sektora lub części sektora.

1.

Strony uznają pojęcie obszarów wolnych od chorób i szkodników oraz obszarów niewielkiego

rozpowszechnienia chorób i szkodników, zgodnie z Porozumieniem SPS, odpowiednimi normami,

wytycznymi lub zaleceniami Komisji Kodeksu Żywnościowego, OIE i IPPC.

2.

Określając obszary wolne od chorób i szkodników oraz obszary niewielkiego rozpowszechnienia

chorób i szkodników Strony uwzględniają takie czynniki jak umiejscowienie geograficzne,

ekosystemy, nadzór epidemiologiczny oraz skuteczność kontroli sanitarnych i fitosanitarnych

na takich obszarach.

1.

Strony opracowują i stosują narzędzia ułatwiające handel na podstawie uznania przez

Stronę dokonującą przywozu systemów inspekcji i certyfikacji Strony dokonującej wywozu.

2.

Takie narzędzia ułatwiające handel mają na celu unikanie kontrolowania przez Stronę

dokonującą przywozu każdej przesyłki lub każdego zakładu dokonującego wywozu na terytorium

Strony dokonującej wywozu zgodnie z obowiązującymi przepisami. Mogą one obejmować

zatwierdzenie zakładu dokonującego wywozu oraz sporządzenie wykazów zakładów dokonujących

wywozu na terytorium Strony dokonującej wywozu w oparciu o gwarancje udzielone przez

Stronę dokonującą wywozu.

Kontrole i audyty prowadzone przez Stronę dokonującą przywozu na terytorium Strony

dokonującej wywozu w celu oceny jej systemów kontroli i certyfikacji są prowadzone

zgodnie z odpowiednimi międzynarodowymi normami, wytycznymi i zaleceniami. Koszty

kontroli i audytów ponosi Strona przeprowadzająca audyty i kontrole.

1.

Strony dyskutują i wymieniają informacje na temat istniejących środków SPS i środków

dotyczących dobrostanu zwierząt oraz opracowywania i wdrażania tych środków. Takie

dyskusje i wymiana informacji uwzględniają, w stosownych przypadkach, Porozumienie

SPS oraz normy, wytyczne lub zalecenia Komisji Kodeksu Żywnościowego, OIE oraz IPPC.

2.

Strony zgodnie postanawiają współpracować w zakresie dobrostanu zwierząt i roślin

poprzez wymianę informacji, wiedzy fachowej i doświadczeń w celu tworzenia zdolności

w tej dziedzinie. Taka współpraca odnosi się do konkretnych potrzeb Strony i jest

prowadzona w celu wspierania każdej ze Stron w dostosowaniu się do ram prawnych drugiej

Strony.

3.

Strony w odpowiednim czasie nawiązują dialog w kwestiach sanitarnych i fitosanitarnych

na wniosek jednej ze Stron w celu rozważenia zagadnień sanitarnych i fitosanitarnych

oraz innych pilnych kwestii objętych niniejszym rozdziałem. Komitet Współpracy może

przyjąć zasady prowadzenia takich dialogów.

4.

Strony wskazują i regularnie aktualizują punkty kontaktowe na użytek porozumiewania

się w sprawach objętych niniejszym rozdziałem.

1.

Strony, potwierdzając swoje zobowiązania w ramach Porozumienia WTO, ustanawiają niniejszym

niezbędne uzgodnienia w celu poprawy wzajemnych warunków handlu usługami i prowadzenia

przedsiębiorstw.

2.

Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie może być interpretowane jako nakładające

jakiekolwiek zobowiązania w odniesieniu do zamówień publicznych, z zastrzeżeniem postanowień

rozdziału 8 (Zamówienia publiczne) niniejszego tytułu.

3.

Postanowienia niniejszego rozdziału nie mają zastosowania do dotacji przyznawanych

przez Strony.

4.

Zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy każda ze Stron zachowuje prawo do regulowania

i wprowadzania nowych przepisów w celu osiągnięcia uzasadnionych celów politycznych.

5.

Niniejszy rozdział nie ma zastosowania do środków, które mają wpływ na osoby fizyczne

starające się o dostęp do rynku pracy Unii Europejskiej lub Republiki Kazachstanu,

ani do środków dotyczących obywatelstwa, pobytu stałego lub stałego zatrudnienia.

6.

Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie uniemożliwia Stronom stosowania środków

regulujących wjazd lub pobyt czasowy osób fizycznych na ich terytorium, łącznie ze

środkami niezbędnymi dla ochrony integralności granic oraz zapewnienia zorganizowanego

przemieszczania się osób fizycznych przez ich granice, pod warunkiem że środki takie

nie są stosowane w sposób niweczący lub naruszający korzyści przypadające którejkolwiek

ze Stron zgodnie z postanowieniami niniejszego rozdziału (

7.

Niniejszy rozdział nie ma zastosowania do środków przyjętych lub utrzymywanych przez

Strony, które mają wpływ na handel usługami i prowadzenie przedsiębiorstwa w branży

audiowizualnej.

Do celów niniejszego rozdziału

a)

„środek” oznacza każdy środek Strony, w formie ustawy, rozporządzenia, zasady, procedury,

decyzji, działania administracyjnego lub w jakiejkolwiek innej formie;

b)

„środki przyjęte lub utrzymywane przez Stronę” oznaczają środki podjęte przez

(i)

administrację lub władze szczebla centralnego, regionalnego lub lokalnego Strony;

oraz

(ii)

organy pozarządowe Strony wykonujące uprawnienia delegowane przez administrację lub

organy szczebla centralnego, regionalnego lub lokalnego Strony;

c)

„osoba fizyczna z Unii Europejskiej” lub „osoba fizyczna z Republiki Kazachstanu”

oznacza obywatela jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej lub Republiki Kazachstanu

zgodnie z ich odpowiednimi przepisami;

d)

„osoba prawna” oznacza każdy podmiot prawny właściwie ustanowiony lub w inny sposób

utworzony na podstawie właściwego prawa, dla celów komercyjnych lub innych, prywatny

lub rządowy, włączając w to spółkę kapitałową, fundusz powierniczy, spółkę osobową,

wspólne przedsięwzięcie, firmę jednoosobową lub stowarzyszenie;

e)

„osoba prawna Strony” oznacza osobę prawną z Unii Europejskiej lub z Republiki Kazachstanu

ustanowioną zgodnie z przepisami, odpowiednio, jednego z państw członkowskich Unii

Europejskiej lub Republiki Kazachstanu, i mającą siedzibę statutową, zarząd lub główne

miejsce prowadzenia działalności, odpowiednio, na terytorium, na którym zastosowanie

ma Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej lub na terytorium Republiki Kazachstanu.

Jeżeli osoba prawna ustanowiona zgodnie z przepisami państwa członkowskiego Unii Europejskiej

lub Republiki Kazachstanu ma jedynie swoją siedzibę statutową lub zarząd, odpowiednio,

na terytorium, do którego zastosowanie ma Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

lub na terytorium Republiki Kazachstanu, nie jest ona uznawana, odpowiednio, za osobę

prawną z Unii Europejskiej ani za osobę prawną z Republiki Kazachstanu, chyba że prowadzi

znaczącą działalność gospodarczą, odpowiednio, na terytorium, do którego zastosowanie

ma Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej lub na terytorium Republiki Kazachstanu;

f)

niezależnie od lit. e), w odniesieniu do międzynarodowego transportu morskiego, włącznie

z operacjami intermo-dalnymi z wykorzystaniem drogi morskiej, przedsiębiorstwa żeglugowe

ustanowione poza Unią Europejską lub Republiką Kazachstanu i kontrolowane, odpowiednio,

przez obywateli państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Republiki Kazachstanu,

są także objęte postanowieniami niniejszego rozdziału, jeżeli ich statki są zarejestrowane

zgodnie z odpowiednimi przepisami w tym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub

w Republice Kazachstanu i pływają one pod banderą państwa członkowskiego Unii Europejskiej

lub Republiki Kazachstanu;

g)

„umowa o integracji gospodarczej” oznacza umowę istotnie liberalizującą handel usługami,

w tym prowadzenie przedsiębiorstwa, zgodnie z Układem ogólnym w sprawie handlu usługami

(zwanym dalej „GATS”), w szczególności art. V i Vbis GATS, lub zawierającą postanowienia

istotnie liberalizujące prowadzenie przedsiębiorstwa w innych rodzajach działalności

gospodarczej spełniających, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, kryteria art. V i

Vbis GATS w odniesieniu do takich działalności;

h)

„działalność gospodarcza” obejmuje działalność o charakterze gospodarczym, z wyjątkiem

działalności gospodarczej prowadzonej w ramach wykonywania władzy publicznej;

i)

„działalność gospodarcza prowadzona w ramach wykonywania władzy publicznej” oznacza

działalność, która nie jest wykonywana na zasadach handlowych ani w ramach konkurencji

z jednym podmiotem gospodarczym lub większą ich liczbą;

j)

„działalność” oznacza prowadzenie i utrzymywanie działalności gospodarczej;

k)

„jednostka zależna” osoby prawnej oznacza osobę prawną, która jest faktycznie kontrolowana

przez inną osobę prawną tej Strony (

l)

„oddział” osoby prawnej oznacza placówkę nieposiadającą osobowości prawnej, o charakterze

stałym, powstałą na przykład w wyniku rozszerzenia podmiotu macierzystego, posiadającą

zarząd i wyposażone materialnie w celu prowadzenia negocjacji handlowych z osobami

trzecimi tak, aby te osoby trzecie, wiedząc, że - w razie konieczności - istnieje

związek prawny z podmiotem macierzystym, którego siedziba zarządu znajduje się za

granicą, nie były zobowiązane negocjować bezpośrednio z takim podmiotem macierzystym,

lecz mogły dokonywać transakcji handlowych w placówce stanowiącej rozszerzenie;

m)

„prowadzenie przedsiębiorstwa” oznacza każdy rodzaj gospodarczej działalności lub

obecności handlowej, w tym

(i)

ustanowienie, nabycie lub utrzymywanie osoby prawnej (

(ii)

tworzenie lub utrzymywanie oddziału lub przedstawicielstwa (

n)

„inwestor” jednej ze Stron oznacza osobę fizyczną lub prawną, która zamierza prowadzić

lub prowadzi działalność gospodarczą poprzez prowadzenie przedsiębiorstwa;

o)

„usługi” obejmują wszelkie usługi (

p)

„usługa świadczona w ramach wykonywania władzy publicznej” oznacza każdą usługę, która

nie jest świadczona ani na zasadach handlowych, ani w ramach konkurencji z jednym

lub większą liczbą usługodawców;

q)

„usługodawca” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która świadczy usługi;

r)

„świadczenie usługi” obejmuje produkcję, dystrybucję, marketing, sprzedaż i dostarczanie

usługi.

1.

Niniejsza podsekcja ma zastosowanie do środków Stron wpływających na prowadzenie wszystkich

rodzajów działalności gospodarczej i transgraniczne świadczenie usług.

2.

Strony potwierdzają swoje odpowiednie prawa i obowiązki wynikające ze zobowiązań w

ramach GATS.

Dla większej pewności, w odniesieniu do usług, wykaz szczegółowych zobowiązań Stron

w ramach GATS (

1.

Posiedzenie Komitetu Współpracy w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu

kieruje zalecenia do Stron w celu dalszej liberalizacji warunków prowadzenia przedsiębiorstwa

w kontekście niniejszej Umowy.

2.

Strony dokładają starań w celu uniknięcia przyjmowania jakichkolwiek środków powodujących,

że warunki prowadzenia przedsiębiorstwa stają się bardziej restrykcyjne niż w sytuacji

istniejącej w dniu poprzedzającym dzień podpisania niniejszej Umowy.

1.

Strony w pełni uznają znaczenie liberalizacji transgranicznego świadczenia usług między

Stronami.

2.

Posiedzenie Komitetu Współpracy w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu

kieruje zalecenia do Stron w celu dalszej liberalizacji warunków transgranicznego

świadczenia usług w kontekście niniejszej Umowy.

Niniejsza podsekcja ma zastosowanie do środków Stron wpływających na prowadzenie wszystkich

rodzajów działalności gospodarczej innych niż usługi.

1.

Każda Strona przyznaje osobom prawnym drugiej Strony traktowanie nie mniej korzystne

niż traktowanie przyznawane osobom prawnym z jakiegokolwiek państwa trzeciego w odniesieniu

do prowadzenia przedsiębiorstwa.

2.

Każda Strona przyznaje osobom prawnym drugiej Strony traktowanie nie mniej korzystne

niż traktowanie przyznawane osobom prawnym z jakiegokolwiek państwa trzeciego w odniesieniu

do funkcjonowania osób prawnych drugiej Strony ustanowionych na terytorium pierwszej

Strony.

3.

Jakakolwiek korzyść, udogodnienie, przywilej lub zwolnienie, przyznane - w związku

z wymogami dotyczącymi lokalnego pochodzenia - przez Republikę Kazachstanu osobom

prawnym z państwa będącego członkiem WTO, ustanowionym w Republice Kazachstanu w formie

osoby prawnej, są przyznawane niezwłocznie i bezwarunkowo osobom prawnym z Unii Europejskiej

ustanowionym w Republice Kazachstanu w formie osoby prawnej.

4.

Traktowanie przyznane zgodnie z ust. 1 i 2 nie ma zastosowania do traktowania przyznanego

przez Stronę na mocy umów o integracji gospodarczej, umów o wolnym handlu, umowy w

sprawie unikania podwójnego opodatkowania i umów dotyczących głównie kwestii podatkowych

ani nie może być interpretowane w taki sposób, aby objąć ochronę inwestycji, inną

niż traktowanie wynikające z art. 46, w tym rozstrzyganie sporów między inwestorem

a państwem.

5.

Niezależnie od ust. 4, w odniesieniu do strategicznych zasobów i obiektów, Republika

Kazachstanu nie przyznaje w żadnym przypadku jednostkom zależnym osób prawnych z Unii

Europejskiej ustanowionym w Republice Kazachstanu w formie osoby prawnej, traktowania

mniej korzystnego niż to przyznawane po dniu rozpoczęcia stosowania niniejszego tytułu,

w odniesieniu do jednostek zależnych osób prawnych jakiegokolwiek państwa trzeciego

ustanowionych w Republice Kazachstanu w formie osoby prawnej.

Z uwzględnieniem zastrzeżeń Stron określonych w załączniku I,

a)

każda ze Stron przyznaje jednostkom zależnym osób prawnych drugiej Strony ustanowionych

na terytorium pierwszej Strony traktowanie nie mniej korzystne niż traktowanie przyznawane

własnym osobom prawnym w odniesieniu do ich działalności;

b)

Republika Kazachstanu przyznaje osobom prawnym i oddziałom z Unii Europejskiej traktowanie

nie mniej korzystne niż traktowanie przyznawane, odpowiednio, osobom prawnym i oddziałom

z Republiki Kazachstanu, w odniesieniu do prowadzenia przedsiębiorstwa oraz działalności

gospodarczej innej niż usługi. Traktowanie narodowe przyznane przez Republikę Kazachstanu

pozostaje bez uszczerbku dla warunków Protokołu w sprawie przystąpienia Republiki

Kazachstanu do WTO.

1.

Niniejsza sekcja ma zastosowanie do środków podejmowanych przez Strony dotyczących

wjazdu oraz pobytu czasowego na ich terytorium osób odbywających wizyty służbowe do

celów prowadzenia przedsiębiorstwa, osób przeniesionych wewnątrz przedsiębiorstwa

i usługodawców kontraktowych zgodnie z art. 39 ust. 5 i 6.

2.

Do celów niniejszej sekcji

a)

„osoby odbywające wizyty służbowe do celów prowadzenia przedsiębiorstwa” oznaczają

osoby fizyczne zatrudnione na wyższych stanowiskach przez osobę prawną Strony, które

są odpowiedzialne za założenie przedsiębiorstwa na terytorium drugiej Strony. Nie

oferują one ani nie świadczą usług, ani nie prowadzą żadnej działalności gospodarczej

innej niż działalność wymagana do celów prowadzenia przedsiębiorstwa. Nie otrzymują

one wynagrodzenia ze źródła znajdującego się na terytorium Strony przyjmującej;

b)

„osoby przeniesione wewnątrz przedsiębiorstwa” oznaczają osoby fizyczne, które zostały

zatrudnione przez osobę prawną Strony lub są jej partnerami (

Dana osoba fizyczna musi należeć do jednej z kategorii określonych w wykazie szczegółowych

zobowiązań Stron w ramach GATS, który do celów niniejszej sekcji ma zastosowanie do

wszystkich rodzajów działalności gospodarczej;

c)

„usługodawca kontraktowy” oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez osobę prawną jednej

ze Stron, która nie jest agencją zajmującą się rekrutacją i pośrednictwem w zatrudnieniu

pracowników ani nie działa za pośrednictwem takiej agencji, nie prowadzi przedsiębiorstwa

na terytorium drugiej Strony i która zawarła umowę w dobrej wierze (

d)

„kwalifikacje” oznaczają dyplomy, świadectwa i inne dowody formalnych kwalifikacji

wydane przez organ wyznaczony zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi,

poświadczające pomyślne ukończenie szkolenia zawodowego.

1.

W odniesieniu do usług, Strony potwierdzają swoje odpowiednie obowiązki wynikające

ze zobowiązań w ramach GATS w odniesieniu do wjazdu i pobytu czasowego osób przeniesionych

wewnątrz przedsiębiorstwa lub osób odbywających wizyty służbowe do celów prowadzenia

przedsiębiorstwa. Zastosowanie mają wymienione tam zastrzeżenia (

2.

W odniesieniu do działalności gospodarczej innej niż usługi i podlegającej zastrzeżeniom

określonym w załączniku II

a)

każda ze Stron umożliwia inwestorom zaangażowanym w produkcję towarów na terytorium

drugiej Strony przenoszenie osób przeniesionych wewnątrz przedsiębiorstwa zgodnie

z definicją zawartą art. 47 ust. 2 lit. b), oraz osób odbywających wizyty służbowe

do celów prowadzenia przedsiębiorstwa zgodnie z definicją zawartą w art. 47 ust. 2

lit. a). Wjazd i pobyt czasowy jest dozwolony na okres maksymalnie trzech lat w przypadku

osób przeniesionych wewnątrz przedsiębiorstwa oraz 90 dni w każdym dwunastomiesięcznym

okresie dla osób odbywających wizyty służbowe do celów prowadzenia przedsiębiorstwa;

b)

żadna ze Stron nie utrzymuje ani nie przyjmuje środków określanych jako ograniczenia

całkowitej liczby osób fizycznych, które inwestor może przenieść jako pracowników

przeniesionych wewnątrz przedsiębiorstwa lub osób odbywających wizyty służbowe do

celów prowadzenia przedsiębiorstwa, w formie kwot liczbowych lub wymogu testu potrzeb

ekonomicznych oraz jako ograniczenia dyskryminujące.

1.

Republika Kazachstanu zezwala na świadczenie usług na swoim terytorium przez osoby

prawne z Unii Europejskiej poprzez obecność osób fizycznych, które są obywatelami

państw członkowskich Unii Europejskiej, na następujących warunkach

a)

osoby fizyczne wjeżdżające na terytorium Republiki Kazachstanu posiadają

(i)

wyższe wykształcenie lub zaawansowane kwalifikacje techniczne wykazujące posiadanie

wiedzy na równoważnym poziomie; oraz

(ii)

kwalifikacje zawodowe, jeżeli jest to wymagane do prowadzenia działalności w danym

sektorze zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi lub wymogami Republiki Kazachstanu;

b)

osoby fizyczne, w trakcie swojego pobytu w Republice Kazachstanu, nie otrzymują wynagrodzenia

za świadczenie usług innego niż wynagrodzenie wypłacane przez osobę prawną z Unii

Europejskiej;

c)

osoby fizyczne wjeżdżające na terytorium Republiki Kazachstanu są zatrudnione przez

osobę prawną z Unii Europejskiej przez co najmniej rok poprzedzający datę złożenia

wniosku o wjazd na terytorium Republiki Kazachstanu. Ponadto osoby fizyczne posiadają,

w momencie złożenia wniosku o wjazd na terytorium Republiki Kazachstanu, przynajmniej

pięcioletnie doświadczenie zawodowe w sektorze działalności, który jest przedmiotem

umowy;

d)

Republika Kazachstanu może zastosować test potrzeb ekonomicznych oraz roczną kwotę

zezwoleń na pracę przeznaczonych dla usługodawców kontraktowych z Unii Europejskiej

uzyskujących dostęp do rynku usług Republiki Kazachstanu. Całkowita liczba usługodawców

kontraktowych z Unii Europejskiej wchodzących na rynek usług Republiki Kazachstanu

nie przekracza 800 osób rocznie;

e)

po upływie pięcioletniego okresu po przystąpieniu Republiki Kazachstanu do WTO nie

stosuje się testu potrzeb ekonomicznych (

2.

Republika Kazachstanu zezwala na świadczenie usług na swoim terytorium przez osoby

prawne z Unii Europejskiej poprzez obecność osób fizycznych, jeżeli umowa o świadczenie

usług spełnia następujące warunki

a)

umowa o świadczenie usług

(i)

została zawarta bezpośrednio między osobą prawną z Unii Europejskiej a konsumentem

końcowym, który jest osobą prawną z Republiki Kazachstanu;

(ii)

wymaga czasowej obecności pracowników tej osoby prawnej na terytorium Republiki Kazachstanu

w celu świadczenia usług; oraz

(iii)

jest zgodna z przepisami ustawowymi i wykonawczymi oraz wymogami Republiki Kazachstanu;

b)

umowa o świadczenie usług jest zawarta w jednym z następujących sektorów działalności,

uwzględnionych i zdefiniowanych w wykazie zobowiązań Republiki Kazachstanu w ramach

GATS

(i)

usługi prawne

(ii)

usługi rachunkowo-księgowe

(iii)

usługi podatkowe

(iv)

usługi architektoniczne

(v)

usługi inżynierskie

(vi)

zintegrowane usługi inżynieryjne

(vii)

usługi urbanistyczne i architektury krajobrazu

(viii)

usługi informatyczne

(ix)

usługi reklamowe

(x)

usługi badania rynku

(xi)

usługi konsultingu w zakresie zarządzania

(xii)

usługi związane z usługami konsultingowymi w zakresie zarządzania

(xiii)

usługi w zakresie badań i analiz technicznych

(xiv)

usługi w zakresie doradztwa i konsultingu związane z górnictwem

(xv)

powiązane z nimi usługi w zakresie konsultacji naukowych i technicznych

(xvi)

usługi tłumaczeń pisemnych i ustnych

(xvii)

konserwacja i naprawa sprzętu, włącznie ze sprzętem transportowym, w kontekście umowy

dotyczącej usług posprzedażnych

(xviii)

usługi w zakresie ochrony środowiska;

c)

dostęp przyznany na mocy niniejszego ustępu odnosi się wyłącznie do działalności usługowej,

która jest przedmiotem umowy; nie uprawnia do posługiwania się tytułem zawodowym na

terytorium Republiki Kazachstanu.

3.

Unia Europejska potwierdza swoje odpowiednie obowiązki wynikające z zobowiązań w ramach

GATS w odniesieniu do wjazdu i pobytu czasowego usługodawców kontraktowych. Zastosowanie

mają wymienione tam zastrzeżenia (

1.

Traktowanie przyznane przez Unię Europejską usługodawcom kontraktowym z Republiki

Kazachstanu jest nie mniej korzystne niż traktowanie przyznane usługodawcom kontraktowym

z jakiegokolwiek państwa trzeciego.

2.

Traktowanie przyznane w ramach innych umów zawartych przez Unię Europejską z państwem

trzecim, które zostały zgłoszone na podstawie art. V GATS lub które są objęte zakresem

wykazu wyłączeń Unii Europejskiej w ramach GATS dotyczących zasady największego uprzywilejowania,

wyłącza się z zakresu ust. 1. Traktowanie wynikające z harmonizacji przepisów na podstawie

umów zawartych przez Unię Europejską, w których przewidziano wzajemne uznawanie zgodnie

z art. VII GATS, również wyłącza się z zakresu ust. 1.

3.

Jeżeli Republika Kazachstanu przyznaje traktowanie korzystniejsze niż przewidziane

w niniejszej Umowie usługodawcom kontraktowym jakiegokolwiek innego członka WTO, z

wyjątkiem państw Wspólnoty Niepodległych Państw oraz państw będących stronami umów

o integracji gospodarczej z Republiką Kazachstanu, ten sposób traktowania stosuje

się do usługodawców kontraktowych z Unii Europejskiej. Traktowanie wynikające z harmonizacji

przepisów na podstawie umów zawartych przez Republikę Kazachstanu, w których przewidziano

wzajemne uznawanie zgodnie z art. VII GATS, również wyłącza się z zakresu niniejszego

postanowienia.

Posiedzenie Komitetu Współpracy w składzie rozstrzygającym kwestie dotyczące handlu

kieruje zalecenia do Stron w celu dalszej liberalizacji warunków czasowej obecności

osób fizycznych w celach biznesowych.

1.

Ograniczenia określone w art. 53 mają zastosowanie do środków Stron dotyczących procedur

licencyjnych i kwalifikacyjnych wpływających na

a)

transgraniczne świadczenie usług;

b)

prowadzenie przedsiębiorstwa;

c)

świadczenie usług poprzez obecność osoby fizycznej na terytorium drugiej Strony zgodnie

z sekcją 3 niniejszego rozdziału.

2.

Ograniczenia określone w art. 53 mają zastosowanie do wszystkich rodzajów działalności

gospodarczej objętych zakresem niniejszego rozdziału. W przypadku usług, mają one

zastosowanie w zakresie szczegółowych zobowiązań danej Strony w ramach GATS (

1.

Każda Strona zapewnia, aby procedury licencyjne i kwalifikacyjne do celów uzyskania

zezwolenia na świadczenie danej usługi lub do prowadzenia przedsiębiorstwa były rozsądne,

jasne i odpowiednie do celów polityki leżących u ich podstaw, biorąc pod uwagę charakter

wymagań, jakie należy spełnić, oraz kryteriów, które zostaną poddane ocenie, i same

w sobie nie stanowiły ograniczenia w świadczeniu usług lub prowadzeniu przedsiębiorstwa.

2.

W przypadku gdy istnieją określone terminy na składanie wniosków, wnioskodawcy zapewnia

się rozsądny termin na złożenie wniosku. Właściwy organ przystępuje do rozpatrzenia

wniosku bez zbędnej zwłoki. W miarę możliwości wnioski powinny być przyjmowane w formacie

elektronicznym na tych samych warunkach w zakresie autentyczności co wnioski składane

w formie papierowej.

3.

W miarę możliwości uwierzytelnione kopie powinny być przyjmowane zamiast oryginalnych

dokumentów.

4.

Każda ze Stron zapewnia, aby rozpatrzenie wniosku, w tym podjęcie ostatecznej decyzji,

następowało w rozsądnym okresie określonym w jej przepisach, a w każdym razie bez

zbędnej zwłoki. Każda ze Stron stara się ustanowić zwykłe ramy czasowe dla rozpatrywania

wniosków. Każda ze Stron zapewnia, aby udzielona licencja lub zezwolenie wchodziły

w życie bez zbędnej zwłoki zgodnie z określonymi w nich warunkami.

5.

Każda ze Stron zapewnia, aby opłaty licencyjne (

6.

W przypadku gdy właściwy organ uzna, że wniosek jest niekompletny lub stwierdzi, że

potrzebuje dodatkowych informacji, w rozsądnym terminie

a)

informuje wnioskodawcę;

b)

w możliwym zakresie określa niezbędne informacje; oraz

c)

w możliwym zakresie zapewnia możliwość poprawienia niedociągnięć.

7.

W przypadku gdy właściwy organ odrzuci wniosek, informuje o tym wnioskodawcę bez zbędnej

zwłoki oraz, w miarę możliwości, w formie pisemnej. Właściwy organ powinien, na żądanie,

poinformować wnioskodawcę o powodach odrzucenia wniosku oraz, w miarę możliwości,

wszelkich stwierdzonych nieprawidłowościach. Właściwy organ powinien poinformować

wnioskodawcę o procedurach odwoławczych od decyzji zgodnie z odpowiednimi przepisami.

Właściwy organ powinien umożliwić wnioskodawcy złożenie nowego wniosku zgodnie z ustalonymi

procedurami właściwego organu, chyba że właściwy organ ogranicza liczbę licencji lub

ustaleń kwalifikacji.

8.

Każda ze Stron zapewnia, aby procedury stosowane przez właściwe organy i podejmowane

przez nie decyzje w ramach procedur udzielania licencji lub zezwolenia były bezstronne

w odniesieniu do wszystkich wnioskodawców. Właściwy organ powinien podejmować decyzje

w sposób niezależny i nie powinien być odpowiedzialny przed jakimkolwiek usługodawcą

lub inwestorem, dla których wymagana jest licencja lub zezwolenie.

1.

Niniejszy artykuł określa zasady dotyczące liberalizacji usług międzynarodowego transportu

morskiego. Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla praw i obowiązków wynikających

ze zobowiązań każdej ze Stron w ramach GATS.

2.

Do celów niniejszego artykułu „międzynarodowy transport morski” obejmuje transport

„od drzwi do drzwi” oraz transport multimodalny, wykorzystujący do transportu towarów

więcej niż jeden rodzaj środków transportu, obejmujący odcinek morski, odbywający

się w ramach jednolitego dokumentu przewozowego i obejmujący w tym celu prawo do bezpośredniego

zawierania umów przez podmioty świadczące usługi międzynarodowego transportu morskiego

z podmiotami świadczącymi usługi transportowe innego rodzaju.

3.

W odniesieniu do działalności, o której mowa w ust. 4, podejmowanej przez agencje

żeglugi morskiej w celu świadczenia usług w odniesieniu do międzynarodowego transportu

morskiego, każda ze Stron zezwala osobom prawnym drugiej Strony na ustanawianie na

jej terytorium jednostek zależnych lub oddziałów, na warunkach prowadzenia przedsiębiorstwa

i działalności nie mniej korzystnych niż te przyznane własnym jednostkom zależnym

lub oddziałom lub jednostkom zależnym lub oddziałom jakiegokolwiek państwa trzeciego,

w zależności od tego, które są korzystniejsze.

Niniejszy ustęp nie ma zastosowania do prowadzenia przedsiębiorstwa do celów obsługi

floty pod banderą krajową jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej lub Republiki

Kazachstanu.

4.

Działalność taka obejmuje, lecz nie ogranicza się do

a)

marketingu i sprzedaży usług w zakresie transportu morskiego i usług pokrewnych w

drodze bezpośredniego kontaktu z klientami, począwszy od podania ceny po fakturowanie,

niezależnie od tego czy usługi te są obsługiwane lub oferowane przez samego usługodawcę

czy przez usługodawcę, z którym sprzedawca usług posiada stałe umowy handlowe;

b)

zakupu i użytkowania, na własny rachunek lub na zlecenie klientów (oraz odsprzedaży

ich klientom), wszelkich usług transportowych i pokrewnych, włączając usługi transportowe

jakimkolwiek trybem śródlądowym, niezbędne do świadczenia usług intermodalnych;

c)

sporządzania dokumentacji dotyczącej dokumentów przewozowych, dokumentów celnych lub

innych dokumentów związanych z pochodzeniem i charakterem transportowanych towarów;

d)

dostarczania informacji handlowych jakimikolwiek środkami, w tym za pomocą skomputeryzowanych

systemów informacji i elektronicznej wymiany danych (z zastrzeżeniem wszelkich ograniczeń

antydyskryminacyjnych w zakresie telekomunikacji);

e)

zawierania jakichkolwiek porozumień handlowych z innymi agencjami spedycyjnymi, włączając

udział w kapitale spółki oraz wyznaczanie personelu rekrutowanego lokalnie (lub, w

przypadku pracowników zagranicznych, z zastrzeżeniem odnośnych postanowień niniejszej

Umowy), z jakimikolwiek lokalnymi agencjami spedycyjnymi;

f)

działanie w imieniu osób prawnych między innymi przy organizacji zawinięcia statku

do portu lub przejęcia ładunków w razie potrzeby.

5.

Mając na uwadze obecny poziom liberalizacji transgranicznego świadczenia usług między

Stronami w zakresie międzynarodowego transportu morskiego

a)

Strony skutecznie stosują zasadę nieograniczonego dostępu do międzynarodowego rynku

i handlu na zasadach handlowych i na zasadzie niedyskryminacji;

b)

każda ze Stron przyznaje statkom obsługiwanym przez usługodawców drugiej Strony traktowanie

nie mniej korzystne niż traktowanie przyznane jej własnym statkom lub statkom jakiegokolwiek

państwa trzeciego, zależnie od tego, które jest korzystniejsze, między innymi w zakresie

dostępu do portów, korzystania z infrastruktury i usług portowych oraz korzystania

z morskich usług pomocniczych, a także w zakresie związanych z tym prowizji i opłat,

infrastruktury celnej oraz wyznaczania miejsca do cumowania statku w porcie oraz sprzętu

do załadunku i rozładunku.

6.

Stosując zasady określone w ust. 5 Strony

a)

nie stosują, od chwili wejścia w życie niniejszej Umowy, jakichkolwiek postanowień

o podziale ładunku zawartych w umowach dwustronnych między którymkolwiek państwem

członkowskim Unii Europejskiej a Republiką Kazachstanu;

b)

nie wprowadzają w przyszłych umowach dwustronnych z państwami trzecimi klauzul o podziale

ładunku, innych niż dotyczących wyjątkowych okoliczności, w których towarzystwa żeglugi

liniowej z jednej lub drugiej Strony niniejszej Umowy nie miałyby innej efektywnej

możliwości udziału w handlu z lub do danego państwa trzeciego;

c)

zakazują wprowadzania porozumień o podziale ładunku w przyszłych umowach dwustronnych

dotyczących handlu sypkimi i płynnymi towarami masowymi;

d)

wraz z wejściem w życie niniejszej Umowy znoszą wszelkie jednostronne środki oraz

przeszkody administracyjne, techniczne i inne, które mogłyby stanowić ukryte ograniczenie

lub mieć dyskryminujący skutek w stosunku do swobodnego świadczenia usług w międzynarodowym

transporcie morskim, oraz wstrzymują się od wprowadzania takich środków i przeszkód.

7.

Osoby fizyczne i prawne z Unii Europejskiej świadczące usługi międzynarodowego transportu

morskiego mają swobodę świadczenia międzynarodowych usług morsko-rzecznych na śródlądowych

drogach wodnych Republiki Kazachstanu i odwrotnie.

8.

Strony udostępniają usługodawcom drugiej Strony świadczącym usługi międzynarodowego

transportu morskiego na rozsądnych i niedyskryminujących warunkach następujące usługi

w porcie: pilotaż, holowanie i pomoc holowniczą, zaopatrzenie, uzupełnianie paliwa

i wody, odbiór odpadów komunalnych i usuwanie wód balastowych, usługi kapitanatu portu,

pomoc nawigacyjną, usługi operacyjne na nabrzeżu niezbędne dla funkcjonowania statku,

włączając usługi komunikacyjne, dostawę wody i energii elektrycznej, usługi naprawcze

w przypadku nagłych awarii, kotwiczenie, cumowanie i usługi związane z cumowaniem.

9.

Jeżeli Republika Kazachstanu przyznaje w zakresie transportu morskiego traktowanie

korzystniejsze jakiemukolwiek innemu członkowi WTO, z wyjątkiem państw nadbrzeżnych

Morza Kaspijskiego i państw Wspólnoty Niepodległych Państw, warunki te stosuje się

do osób fizycznych i prawnych z Unii Europejskiej.

Aby zapewnić koordynację rozwoju transportu między Stronami, dostosowanego do ich

wzajemnych potrzeb handlowych, warunki wzajemnego dostępu do rynku w transporcie drogowym,

kolejowym i śródlądowym, a także - w stosownych przypadkach - w transporcie lotniczym,

mogą stanowić przedmiot ewentualnych umów szczegółowych negocjowanych między Stronami

po wejściu w życie niniejszej Umowy.

1.

Z zastrzeżeniem, że takie środki nie mogą być stosowane w sposób, który stanowiłby

środek arbitralnej lub nieuzasadnionej dyskryminacji między państwami, w przypadku

gdy obowiązują podobne warunki, lub ukryte ograniczenia dla prowadzenia przedsiębiorstwa,

w tym działalności, lub transgranicznego świadczenia usług, żadne z postanowień niniejszego

rozdziału nie może być interpretowane jako zapobiegające przyjmowaniu lub egzekwowaniu

przez którąś ze Stron środków

a)

niezbędnych do ochrony bezpieczeństwa publicznego lub moralności publicznej lub do

utrzymania porządku publicznego (

b)

niezbędnych do ochrony życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin;

c)

odnoszących się do zachowania wyczerpywalnych zasobów naturalnych, jeżeli środki te

stosowane są w połączeniu z ograniczeniami dotyczącymi krajowych inwestorów lub krajowej

podaży lub konsumpcji usług;

d)

niezbędnych do ochrony narodowych dóbr kultury o wartości artystycznej, historycznej

lub archeologicznej;

e)

niezbędnych dla zapewnienia przestrzegania przepisów ustawowych lub wykonawczych,

które nie są sprzeczne z niniejszym tytułem, łącznie z przepisami odnoszącymi się

do

(i)

zapobiegania działaniom o charakterze oszukańczym i podstępnym, lub niezbędnymi w

celu postępowania ze skutkami niewykonania umów;

(ii)

ochrony prywatności osób w odniesieniu do przetwarzania i rozpowszechniania danych

osobowych oraz ochrony poufności akt i rachunków osobistych;

(iii)

bezpieczeństwa;

f)

niezgodnych z art. 46, pod warunkiem że zróżnicowane traktowanie ma na celu zapewnienie

skutecznego lub sprawiedliwego opodatkowania lub poboru podatków bezpośrednich w odniesieniu

do działalności gospodarczej, inwestorów lub usługodawców drugiej Strony (

2.

Niniejszego rozdziału nie stosuje się do odpowiednich systemów zabezpieczenia społecznego

Stron lub do działań prowadzonych na terytorium każdej ze Stron, które związane są,

nawet tylko sporadycznie, z wykonywaniem władzy publicznej.

W celu zidentyfikowania wszelkich barier dla inwestycji Strony wspólnie dokonują przeglądu

inwestycyjnych ram prawnych nie później niż trzy lata po dniu rozpoczęcia stosowania

niniejszego tytułu. W oparciu o ten przegląd Strony rozważają możliwość rozpoczęcia

negocjacji mających na celu zajęcie się takimi barierami, z myślą o uzupełnieniu niniejszej

Umowy, w tym w odniesieniu do ogólnych zasad ochrony inwestycji.

Każda ze Stron zezwala, w stosownych przypadkach, na wszelkie płatności i transfery

na rachunku bieżącym w ramach bilansu płatniczego między Stronami, w walucie w pełni

wymienialnej oraz zgodnie z postanowieniami artykułów Statutu Międzynarodowego Funduszu

Walutowego (MFW).

1.

W odniesieniu do transakcji na rachunku kapitałowym i finansowym bilansu płatniczego

oraz bez uszczerbku dla innych postanowień niniejszej Umowy, Strony zobowiązują się

nie nakładać ograniczeń na swobodny przepływ kapitału w odniesieniu do inwestycji

bezpośrednich dokonywanych zgodnie z przepisami kraju przyjmującego, w odniesieniu

do działalności gospodarczej objętej rozdziałem 5 (Handel usługami i prowadzenie przedsiębiorstwa)

niniejszego tytułu oraz do likwidacji i repatriacji takiego zainwestowanego kapitału

oraz wszelkich zysków uzyskanych z niego.

(i)

mają zastosowanie do inwestorów i usługodawców, niebędących rezydentami, z uwzględnieniem

faktu, że obowiązek podatkowy nierezydentów określony jest na podstawie pozycji podlegających

opodatkowaniu pochodzących z terytorium Strony lub tam się znajdujących;

(ii)

mają zastosowanie do nierezydentów w celu zapewnienia opodatkowania lub poboru podatków

na terytorium Strony;

(iii)

mają zastosowanie do nierezydentów lub rezydentów w celu zapobiegania unikaniu zobowiązań

podatkowych i uchylaniu się od nich, łącznie ze środkami zgodności;

(iv)

mają zastosowanie do konsumentów usług dostarczonych na terytorium lub z terytorium

drugiej Strony w celu zapewnienia opodatkowania takich konsumentów lub poboru od nich

podatków pochodzących ze źródeł znajdujących się na terytorium Strony;

(v)

dokonują rozróżnienia między inwestorami i podmiotami świadczącymi usługi podlegającymi

zobowiązaniom podatkowym od pozycji opodatkowanych na poziomie światowym a innymi

inwestorami i podmiotami świadczącymi usługi ze względu na różnice w podstawie ich

opodatkowania; lub

(vi)

określają i przyznają dochody, zyski, korzyści, straty, odliczenia lub ulgi osobom

lub oddziałom będącym rezydentami, lub powiązanym osobom lub oddziałom należącym do

tej samej osoby w celu zagwarantowania podstawy opodatkowania obowiązującej na terytorium

Strony.

Terminologia podatkowa lub założenia systemu, o których mowa w lit. f), są określane

zgodnie z definicjami podatkowymi i założeniami systemowymi lub definicjami i założeniami

systemowymi równorzędnymi lub podobnymi, w ramach prawa krajowego Strony stosującej

dany środek.

2.

W odniesieniu do transakcji na rachunku kapitałowym i finansowym bilansu płatniczego

nieobjętych ust. 1 oraz bez uszczerbku dla innych postanowień niniejszej Umowy, każda

ze Stron zapewnia, zgodnie ze swoimi przepisami, swobodny przepływ kapitału odnoszący

się, między innymi, do

a)

kredytów związanych z transakcjami handlowymi, włącznie ze świadczeniem usług, w których

udział ma rezydent Strony;

b)

pożyczek finansowych i kredytów; lub

c)

udziału kapitałowego w osobach prawnych bez zamiaru prowadzenia przedsiębiorstwa lub

utrzymywania długotrwałego powiązania gospodarczego.

3.

Bez uszczerbku dla pozostałych postanowień niniejszej Umowy Strony nie wprowadzają

jakichkolwiek nowych ograniczeń w zakresie przepływu kapitału między rezydentami Stron

ani nie nadają obowiązującym regulacjom w tej dziedzinie bardziej restrykcyjnego charakteru.

4.

Strony mogą prowadzić konsultacje celem dalszego ułatwiania przepływu kapitału pomiędzy

nimi.

Z zastrzeżeniem wymogu, zgodnie z którym takie środki nie mogą być stosowane w sposób,

który stanowiłby środek arbitralnej lub nieuzasadnionej dyskryminacji między państwami,

w przypadku gdy obowiązują podobne warunki, lub ukryte ograniczenia dla przepływu

kapitału, żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie może być interpretowane jako

zapobiegające przyjmowaniu lub egzekwowaniu przez którąkolwiek ze Stron środków

a)

niezbędnych do ochrony bezpieczeństwa publicznego i moralności publicznej lub do utrzymania

porządku publicznego; lub

b)

niezbędnych dla zapewnienia przestrzegania przepisów ustawowych i wykonawczych, które

nie są sprzeczne z postanowieniami niniejszego tytułu, łącznie z przepisami odnoszącymi

się do

(i)

zapobiegania przestępstwom lub wykroczeniom, działaniom o charakterze oszukańczym

i podstępnym, lub niezbędnymi w celu postępowania ze skutkami niewykonania umów (upadłość,

niewypłacalność oraz ochrona praw kredytodawców);

(ii)

środków przyjętych lub utrzymywanych w celu zapewnienia integralności i stabilności

systemu finansowego Strony;

(iii)

wydawania, handlu lub obrotu papierami wartościowymi, opcjami, transakcjami typu futures

i innymi pochodnymi;

(iv)

sprawozdań finansowych lub przechowywania dokumentacji dotyczącej przelewów, w przypadku

gdy są one konieczne w celu wspierania egzekwowania prawa lub organów regulacyjnych

w dziedzinie finansów; lub

(v)

zapewnienia zgodności z nakazami lub orzeczeniami lub decyzjami wydanymi w postępowaniach

sądowych lub administracyjnych.

W wyjątkowych okolicznościach poważnych trudności w funkcjonowaniu polityki pieniężnej

lub polityki kursowej, w przypadku Republiki Kazachstanu, lub funkcjonowaniu unii

gospodarczej i walutowej, w przypadku Unii Europejskiej, lub w przypadku zagrożenia

wystąpieniem takich okoliczności, zainteresowana Strona może podjąć, w odniesieniu

do przepływu kapitału, płatności lub przelewów środki ochronne, które są absolutnie

niezbędne, na okres nieprzekraczający jednego roku. Strona, która utrzymuje lub przyjmuje

takie środki, niezwłocznie informuje o tym drugą Stronę oraz przedstawia, najszybciej

jak to możliwe, harmonogram ich znoszenia.

Celem niniejszego rozdziału jest

a)

ułatwianie produkcji i komercjalizacji produktów innowacyjnych i kreatywnych między

Stronami; oraz

b)

osiągnięcie odpowiedniego i skutecznego poziomu ochrony oraz egzekwowania praw własności

intelektualnej.

1.

Strony odwołują się do swojego obowiązku zapewniania odpowiedniego i skutecznego wykonania

umów międzynarodowych dotyczących własności intelektualnej, których są stronami, w

tym Porozumienia WTO w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (zwanego

dalej „Porozumieniem TRIPS”). Postanowienia niniejszego rozdziału uzupełniają i szczegółowo

określają prawa i obowiązki Stron zgodnie z Porozumieniem TRIPS i innymi umowami międzynarodowymi

w dziedzinie własności intelektualnej.

2.

Do celów niniejszej Umowy pojęcie „prawa własności intelektualnej” obejmuje między

innymi wszystkie rodzaje własności intelektualnej, o których mowa w art. 65-96.

3.

Ochrona własności intelektualnej obejmuje ochronę przed nieuczciwą konkurencją, o

której mowa w art. 10bis Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej z 1883 r.,

poddanej przeglądowi i zmienionej (zwanej dalej „Konwencją paryską”).

4.

Niniejszy rozdział nie uniemożliwia Stronom stosowania w swoim prawodawstwie przepisów

przewidujących wyższe standardy ochrony i egzekwowania praw własności intelektualnej,

pod warunkiem że przepisy te nie naruszają postanowień niniejszego rozdziału.

1.

Strony zgodnie postanawiają wymieniać poglądy i informacje na temat swojego prawodawstwa

i praktyk międzynarodowych w zakresie ochrony i egzekwowania praw własności intelektualnej,

mających wpływ na transfer technologii. Obejmuje to w szczególności wymianę na temat

środków ułatwiających przepływ informacji, partnerstwa biznesowe, dobrowolne zezwolenia

oraz podwykonawstwo. Szczególną uwagę należy zwrócić na warunki niezbędne dla stworzenia

odpowiedniego otoczenia, umożliwiającego transfer technologii w krajach przyjmujących,

łącznie z takimi kwestiami jak krajowe ramy prawne oraz rozwój kapitału ludzkiego.

2.

W przypadku podjęcia środków w odniesieniu do transferu technologii, chronione są

uzasadnione interesy posiadaczy praw własności intelektualnej.

Każda ze Stron stosuje krajowy lub regionalny (

Każda ze Stron przestrzega praw i obowiązków określonych w następujących umowach międzynarodowych

a)

Konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych (zwanej dalej „Konwencją

berneńską”);

b)

Międzynarodowej konwencji o ochronie wykonawców, producentów fonogramów oraz organizacji

nadawczych (zwanej dalej „Konwencją rzymską”);

c)

Traktacie o prawie autorskim Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (zwanej

dalej „WIPO”);

d)

Traktacie WIPO o artystycznych wykonaniach i fonogramach;

e)

Porozumieniu TRIPS.

Każda ze Stron, w odniesieniu do autorów, przewiduje wyłączne prawo do zezwolenia

lub zakazu

a)

bezpośredniego lub pośredniego, czasowego lub trwałego zwielokrotniania ich utworów,

w jakikolwiek sposób i w jakiejkolwiek formie, w całości lub w części;

b)

jakiejkolwiek formy publicznej dystrybucji poprzez sprzedaż lub w inny sposób oryginalnego

utworu lub jego kopii;

c)

jakiegokolwiek publicznego przekazu ich utworów, drogą przewodową lub bezprzewodową,

w tym publicznego udostępniania ich utworów w taki sposób, że osoby postronne mogą

mieć do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie.

Każda ze Stron, w odniesieniu do wykonawców, przewiduje wyłączne prawo do zezwolenia

lub zakazu

a)

utrwalenia (

b)

bezpośredniego lub pośredniego, czasowego lub trwałego zwielokrotniania ich wykonań,

w jakikolwiek sposób i w jakiejkolwiek formie, w całości lub w części;

c)

publicznej dystrybucji, poprzez sprzedaż lub w inny sposób, utrwalonych wykonań;

d)

publicznego udostępniania utrwalonych wykonań, drogą przewodową lub bezprzewodową,

w taki sposób, że osoby postronne mogą mieć do nich dostęp w wybranym przez siebie

miejscu i czasie;

e)

bezprzewodowego nadawania oraz publicznego przekazu ich wykonań artystycznych, z wyjątkiem

przypadków gdy wykonania te stanowią same w sobie nadawane wykonanie lub oparte są

na utrwaleniu.

Każda ze Stron, w odniesieniu do producentów fonogramów, przewiduje wyłączne prawo

do zezwolenia lub zakazu

a)

bezpośredniego lub pośredniego, czasowego lub trwałego zwielokrotniania ich fonogramów,

w jakikolwiek sposób i w jakiejkolwiek formie, w całości lub w części;

b)

publicznej dystrybucji, poprzez sprzedaż lub w inny sposób, fonogramów lub ich kopii;

c)

publicznego udostępniania ich fonogramów, drogą przewodową lub bezprzewodową, w taki

sposób, że osoby postronne mogą mieć do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu

i czasie.

Każda ze Stron, w odniesieniu do organizacji radiowych i telewizyjnych, przewiduje

wyłączne prawo do zezwolenia lub zakazu

a)

utrwalenia ich audycji;

b)

zwielokrotniania utrwalonych audycji;

c)

publicznego udostępniania utrwalonych audycji, drogą przewodową lub bezprzewodową,

w taki sposób, że osoby postronne mogą mieć do nich dostęp w wybranym przez siebie

miejscu i czasie; oraz

d)

bezprzewodowej retransmisji ich audycji oraz przekazu publicznego ich audycji, jeśli

ten przekaz następuje w miejscach dostępnych publicznie za opłatą wstępu.

Każda ze Stron przewiduje prawo w celu zapewnienia wypłaty jednorazowego godziwego

wynagrodzenia płatnego przez użytkownika, jeżeli fonogram opublikowany w celach handlowych

lub zwielokrotniony egzemplarz takiego fonogramu zostaną użyte do nadania drogą bezprzewodową

lub w jakikolwiek sposób zostaną odtworzone publicznie oraz w celu zapewnienia jego

podziału między odpowiednich wykonawców i producentów fonogramów. W przypadku braku

porozumienia w tej sprawie między wykonawcami i producentami fonogramów każda ze Stron

może określić warunki podziału wynagrodzenia między nimi.

1.

Prawa autora utworu literackiego lub artystycznego w rozumieniu art. 2 Konwencji berneńskiej

podlegają ochronie w okresie życia autora i przez okres przynajmniej 70 lat po jego

śmierci.

2.

W przypadku utworu współautorskiego, czas ochrony, o którym mowa w ust. 1, liczy się

od dnia śmierci ostatniego z autorów.

3.

Prawa artystów wykonawców wygasają po upływie przynajmniej 50 lat po dniu wykonania

utworu. Jednakże jeżeli w tym okresie utrwalenie wykonania zostanie zgodnie z prawem

opublikowane lub zgodnie z prawem publicznie udostępnione, prawa te wygasają po upływie

przynajmniej 50 lat po dniu pierwszego takiego opublikowania lub pierwszego takiego

publicznego udostępnienia, w zależności od tego, które z tych wydarzeń miało miejsce

wcześniej.

4.

Prawa producentów fonogramów wygasają po upływie przynajmniej 50 lat po dniu sporządzenia

utrwalenia. Jednakże jeżeli w tym okresie fonogram opublikowano zgodnie z prawem,

wspomniane prawa wygasają po upływie przynajmniej 50 lat po dniu pierwszej publikacji

dokonanej zgodnie z prawem. W przypadku braku publikacji dokonanej zgodnie z prawem

w okresie określonym w zdaniu pierwszym oraz w przypadku gdy fonogram został zgodnie

z prawem publicznie udostępniony w tym okresie, prawa te wygasają po upływie przynajmniej

50 lat po dniu pierwszego dokonanego zgodnie z prawem publicznego udostępnienia.

5.

Prawa organizacji radiowych i telewizyjnych wygasają po okresie przynajmniej 50 lat

po dniu pierwszej emisji audycji, niezależnie od tego, czy audycja emitowana jest

przewodowo lub bezprzewodowo, w tym za pośrednictwem przekazu kablowego lub satelitarnego.

6.

Okresy ochrony ustanowione w niniejszym artykule liczone są od dnia pierwszego stycznia

roku następującego po zdarzeniu, które powoduje rozpoczęcie biegu okresu ochrony

7.

Okresy ochrony mogą przekraczać okresy ustanowione w niniejszym artykule.

1.

Każda ze Stron zapewnia odpowiednią ochronę prawną zapobiegającą obchodzeniu wszelkich

skutecznych środków technicznych, którego dana osoba dokonuje wiedząc, lub mając uzasadnione

podstawy, by wiedzieć, że dąży do osiągnięcia tego celu.

2.

Każda ze Stron zapewnia odpowiednią ochronę prawną zapobiegającą wytwarzaniu, przywozowi,

dystrybucji, sprzedaży, wypożyczaniu, reklamowaniu sprzedaży lub wypożyczania lub

posiadaniu w celach handlowych urządzeń, produktów lub części składowych, lub świadczeniu

usług, które są nastawione na obejście jakichkolwiek skutecznych środków technicznych

lub umożliwiają ich obejście.

3.

Do celów niniejszej Umowy wyrażenie „środki techniczne” oznacza wszelkiego rodzaju

technologie, urządzenia lub części składowe, które, przy normalnym funkcjonowaniu,

są przeznaczone do udaremnienia lub ograniczenia czynności w odniesieniu do utworów

lub innych przedmiotów, które nie zostały dopuszczone przez posiadacza prawa autorskiego

lub praw pokrewnych prawu autorskiemu zgodnie z prawodawstwem krajowym. Środki techniczne

uważa się za „skuteczne” w przypadku, gdy korzystanie z utworu lub z innego przedmiotu

jest kontrolowane przez posiadaczy prawa poprzez zastosowanie kodu dostępu lub mechanizmu

zabezpieczenia, takiego jak szyfrowanie, kodowanie lub inna transformacja utworu lub

innego przedmiotu, lub mechanizmu kontroli kopiowania, które spełniają cel ochronny.

1.

Każda ze Stron zapewnia odpowiednią ochronę prawną zapobiegającą podejmowaniu przez

jakąkolwiek osobę bez odpowiedniego zezwolenia któregokolwiek z następujących działań

a)

usunięcia lub zmiany jakichkolwiek elektronicznych informacji o zarządzaniu prawami;

b)

dystrybucji, przywozu w celu dystrybucji, nadawania, przekazywania lub upublicznienia

utworów lub innych przedmiotów objętych ochroną zgodnie z niniejszą Umową, z których

usunięto lub zmieniono bez odpowiedniego zezwolenia elektroniczne informacje o zarządzaniu

prawami,

jeżeli taka osoba wie lub ma uzasadnione podstawy, by wiedzieć, że poprzez to powoduje,

umożliwia, ułatwia lub ukrywa naruszenie prawa autorskiego lub pokrewnego przewidziane

w prawie krajowym.

2.

Do celów niniejszego rozdziału wyrażenie „informacje o zarządzaniu prawami” oznacza

wszelkie informacje dostarczone przez posiadaczy prawa, które identyfikują utwór lub

inne przedmioty objęte ochroną przez prawa autorskie lub prawa pokrewne, autora lub

jakiegokolwiek innego posiadacza prawa, lub informacje na temat warunków dotyczących

korzystania z utworu lub innego przedmiotu objętego ochroną, oraz wszelkie numery

i kody, poprzez które takie informacje są wyrażane.

3.

Ust. 1 stosuje się w przypadku, gdy którekolwiek z informacji, o których mowa w ust.

2, są powiązane z kopią utworu lub innego przedmiotu objętego ochroną przez prawa

autorskie lub prawa pokrewne lub gdy informacje te pojawiają się w związku z ich publicznym

przekazem.

1.

Zgodnie z konwencjami i umowami międzynarodowymi, których są stronami, każda ze Stron

może przewidzieć ograniczenia lub wyjątki w odniesieniu do praw określonych w art.

66-70 tylko w pewnych szczególnych przypadkach, o ile nie stoi to w sprzeczności z

normalnym wykorzystaniem utworów lub innych przedmiotów i nie przynosi nieuzasadnionego

uszczerbku uzasadnionym interesom posiadaczy prawa.

2.

Każda ze Stron zapewnia, aby tymczasowe czynności zwielokrotniania, o których mowa

w art. 66-70, które mają charakter przejściowy lub przypadkowy, które stanowią integralną

i zasadniczą część procesu technologicznego, i których jedynym celem jest umożliwienie

a)

transmisji w sieci między stronami trzecimi przez pośrednika; lub

b)

zgodnego z prawem korzystania z utworu lub innego przedmiotu, oraz które nie mają

odrębnego znaczenia ekonomicznego, były wyłączone z prawa do zwielokrotniania określonego

w art. 66-69.

Każda ze Stron zapewnia, na rzecz autora oryginalnego dzieła sztuki, który jest obywatelem

drugiej Strony, oraz na rzecz jego następcy prawnego, prawo odsprzedaży, określone

jako niezbywalne prawo, którego nie można się zrzec, nawet z góry, do otrzymania opłaty

licencyjnej opartej na cenie sprzedaży uzyskanej z każdej odsprzedaży dzieła następującej

po pierwszym rozporządzeniu dziełem przez autora. Progi i stawki poboru opłat licencyjnych

są ustalane zgodnie z prawem krajowym Strony, na terytorium której ma miejsce odsprzedaż

(

Strony podejmują takie uzasadnione środki, jakie mogą być dostępne, aby ułatwić przyjęcie

uzgodnień pomiędzy ich odpowiednimi organizacjami zbiorowego zarządzania w celu zapewnienia

łatwiejszego wzajemnego dostępu i przekazywania utworów i innych przedmiotów objętych

ochroną między terytoriami Stron, jak również przekazywania między nimi opłat licencyjnych

za wykorzystanie takich utworów lub innych przedmiotów objętych ochroną. Strony podejmują

również takie uzasadnione środki, jakie mogą być dostępne, aby osiągnąć wysoki poziom

racjonalizacji i przejrzystości w odniesieniu do realizacji zadań ich odpowiednich

organizacji zbiorowego zarządzania.

ZNAKI TOWAROWE

Każda ze Stron

a)

przestrzega Protokołu do Porozumienia madryckiego o międzynarodowej rejestracji znaków

i Traktatu WIPO o znakach towarowych; oraz

b)

podejmuje wszelkie możliwe starania na rzecz przystąpienia do Traktatu singapurskiego

o prawie znaków towarowych.

1.

Każda ze Stron ustanawia system rejestracji znaków towarowych, w którym każda ostateczna

decyzja podjęta przez odpowiedni organ właściwy w obszarze znaków towarowych jest

należycie uzasadniona i przekazana na piśmie wnioskodawcy, który będzie miał możliwość

zakwestionowania jej przed organem właściwym w obszarze znaków towarowych i do odwołania

się od niej do sądu.

2.

Każda ze Stron zapewnia posiadaczom praw możliwość wniesienia sprzeciwu wobec wniosków

o znak towarowy lub rejestracje. Postępowanie w przypadku sprzeciwu ma charakter kontradyktoryjny.

3.

Każda ze Stron zapewnia publicznie dostępną elektroniczną bazę danych rejestracji

znaków towarowych.

Strony współpracują w celu zapewnienia skuteczności ochrony znaków towarowych powszechnie

znanych, o których mowa w art. 6bis Konwencji paryskiej i art. 16 ust. 2 i 3 Porozumienia

TRIPS.

Każda ze Stron przewiduje ograniczone wyjątki od praw związanych ze znakiem towarowym,

takich jak uczciwe używanie terminów opisowych, wykorzystywanie oznaczeń geograficznych,

lub inne ograniczone wyjątki, które uwzględniają uzasadnione interesy właściciela

znaku towarowego oraz stron trzecich.

OZNACZENIA GEOGRAFICZNE

Dla celów niniejszej Umowy, oznaczeniami geograficznymi są oznaczenia, które identyfikują

towar jako pochodzący z terytorium Strony lub regionu, lub miejsca na tym terytorium,

jeżeli pewna jakość, reputacja lub inna cecha towaru jest przypisywana zasadniczo

pochodzeniu geograficznemu tego towaru.

1.

Każda ze Stron zapewnia odpowiednią i nieograniczoną ochronę oznaczeń geograficznych,

w formie systemu ochrony sui generis i zgodnie z prawem krajowym, o ile oznaczenie geograficzne podlega ochronie prawnej

w kraju pochodzenia.

2.

W tym celu Strony współpracują w obszarze oznaczeń geograficznych w oparciu o niniejszy

artykuł, który stanowi uzupełnienie minimalnych standardów określonych w odpowiednich

postanowieniach Porozumienia TRIPS.

3.

Każda ze Stron zapewnia, aby jej system ochrony oznaczeń geograficznych był otwarty

dla rejestracji oznaczeń geograficznych drugiej Strony. Każda ze Stron zapewnia publicznie

dostępną elektroniczną bazę danych dotyczącą zarejestrowanych oznaczeń geograficznych.

4.

W odniesieniu do oznaczeń geograficznych chronionych na ich odpowiednim terytorium,

każda ze Stron

a)

zakazuje wszelkiego bezpośredniego lub pośredniego wykorzystywania zarejestrowanej

nazwy w odniesieniu do produktów nieobjętych rejestracją, oraz zapobiega takiemu wykorzystywaniu,

w zakresie, w jakim

(i)

produkty te są porównywalne do produktów chronionych o tej nazwie, lub

(ii)

takie użycie wykorzystuje renomę nazwy chronionej;

b)

zakazuje wszelkiego niewłaściwego stosowania, naśladowania lub przywołania zarejestrowanej

nazwy, nawet jeśli podane jest prawdziwe pochodzenie produktu lub chroniona nazwa

jest podana w tłumaczeniu, w formie transkrypcji, transliteracji lub z dodaniem takiego

określenia jak: „w stylu”, „typu”, „zgodnie z metodą”, „jak produkowane w”, „rodzaj”,

„imitacja” itp., oraz zapobiega takim działaniom;

c)

zakazuje wszelkich innych nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd określeń miejsca

pochodzenia lub wytwarzania, właściwości lub podstawowych cech produktu, znajdujących

się na opakowaniu zewnętrznym lub wewnętrznym, w materiale reklamowym lub w dokumentach

odnoszących się do danego produktu, jak również stosowania opakowań mogących stworzyć

fałszywe wrażenie co do jego pochodzenia, oraz zapobiega takim działaniom;

d)

zakazuje wszelkich innych praktyk, które mogłyby wprowadzać konsumenta w błąd co do

prawdziwego pochodzenia towaru, oraz zapobiega takim praktykom.

5.

Każda ze Stron egzekwuje ochronę przewidzianą w art. 81-83, w tym na wniosek zainteresowanej

strony, poprzez odpowiednią egzekucję administracyjną zgodnie z prawem krajowym.

6.

Każda ze Stron zapewnia, aby chronione oznaczenia geograficzne mogły być wykorzystywane

przez wszelkie podmioty gospodarcze wprowadzające do obrotu towar, który jest zgodny

z odpowiednią specyfikacją.

7.

Każda ze Stron zapewnia, aby nazwy, które są chronione zgodnie z prawem krajowym nie

mogły stać się nazwami rodzajowymi.

8.

Strony nie są zobowiązane do rejestrowania oznaczenia geograficznego, jeżeli - w świetle

renomy lub popularności znaku towarowego - rejestracja mogłaby wprowadzić konsumenta

w błąd co do prawdziwej tożsamości towaru.

9.

Bez uszczerbku dla niniejszego artykułu, każda ze Stron chroni oznaczenia geograficzne

również wtedy, gdy istnieje poprzedni znak towarowy. Przez „poprzedni znak towarowy”

rozumie się znak towarowy, którego wykorzystanie odpowiada jednej z sytuacji, o których

mowa w ust. 4, i w odniesieniu do którego złożono wniosek lub który został zarejestrowany

lub ustanowiony poprzez użycie, jeżeli prawo krajowe przewiduje tę możliwość, przed

datą złożenia wniosku o ochronę oznaczenia geograficznego we właściwym organie tej

Strony. Taki poprzedni znak towarowy może nadal być używany i wznawiany pomimo ochrony

oznaczenia geograficznego, pod warunkiem że w prawie dotyczącym znaków towarowych

Strony, u której znak ten jest zarejestrowany lub wykorzystywany, nie istnieje żaden

powód nieważności lub cofnięcia znaku towarowego.

Strony rozpoczynają negocjacje z myślą o zawarciu umowy dotyczącej ochrony oznaczeń

geograficznych na ich odpowiednich terytoriach nie później niż siedem lat po dniu

rozpoczęcia stosowania niniejszego tytułu.

WZORY

Unia Europejska potwierdza zobowiązania zawarte w Akcie genewskim Porozumienia haskiego

w sprawie międzynarodowej rejestracji wzorów przemysłowych z 1999 r. Republika Kazachstanu

podejmuje rozsądne wysiłki na rzecz przystąpienia do niego.

1.

Każda ze Stron zapewnia ochronę niezależnie stworzonym wzorom, które są nowe i oryginalne.

Ochronę tę zapewnia się w drodze rejestracji i przyznaje ona wyłączne prawa posiadaczowi

zarejestrowanych wzorów zgodnie z prawem krajowym. Do celu niniejszego artykułu Strona

może uznać, że wzór posiadający indywidualny charakter jest oryginalny.

2.

Wzór naniesiony na produkt lub zawarty w produkcie, który stanowi część składową produktu

złożonego, jest uważany za nowy i posiada indywidualny charakter tylko

a)

jeżeli dana część składowa po włączeniu do produktu złożonego pozostaje widoczna podczas

normalnego użytku tego produktu, wyłączając konserwację, obsługę i naprawę; oraz

b)

w zakresie, w jakim te widoczne cechy danej części składowej spełniają wymogi co do

nowości i indywidualnego charakteru.

Posiadacz zarejestrowanego wzoru ma wyłączne prawo do korzystania z niego i uniemożliwienia

wszelkim osobom trzecim nieposiadającym zgody posiadacza między innymi wytwarzania,

oferowania do sprzedaży, sprzedaży, przywozu, wywozu, przechowywania lub używania

produktów noszących lub reprezentujących chroniony wzór, jeżeli takie działania podejmowane

są w celach handlowych.

Republika Kazachstanu rozpoczyna, nie później niż siedem lat po dniu rozpoczęcia stosowania

niniejszego tytułu, skuteczne wprowadzanie ochrony prawnej przed kopiowaniem niezarejestrowanych

wzorów, pod warunkiem że Unia Europejska zapewniła, nie później niż dwa lata przed

upływem tego siedmioletniego okresu, odpowiednie szkolenia dla przedstawicieli upoważnionych

organów, organizacji i sędziów.

Okres przyznanej ochrony wynosi co najmniej dziesięć lat od dnia złożenia wniosku.

Każda ze Stron może przewidzieć, że posiadacz prawa może przedłużyć okres ochrony

na jeden lub więcej okresów pięcioletnich, do maksymalnego okresu ochrony ustanowionego

zgodnie z prawem krajowym.

1.

Każda ze Stron może ustanowić ograniczone wyjątki od ochrony wzorów, pod warunkiem

że takie wyjątki nie będą bezzasadnie sprzeczne z normalnym wykorzystaniem chronionych

wzorów i nie będą bezzasadnie naruszały uzasadnionych interesów właściciela chronionego

wzoru, biorąc pod uwagę uzasadnione interesy stron trzecich.

2.

Ochrona wzoru nie obejmuje cech wyglądu uzależnionych jedynie od funkcji technicznych

produktu ani cech wyglądu produktu, które są konieczne do zapewnienia interoperacyjności

z innymi produktami (

3.

Prawo do wzoru nie obejmuje wzoru sprzecznego z porządkiem publicznym lub przyjętymi

dobrymi obyczajami.

Wzór chroniony przez prawo do wzoru zarejestrowane na terytorium Strony może zostać

również objęty ochroną na mocy prawa autorskiego tej Strony od dnia stworzenia wzoru

lub jego utrwalenia w jakiejkolwiek formie. Zakres i warunki, zgodnie z którymi tego

rodzaju ochrona jest przyznawana, łącznie z wymaganym stopniem oryginalności, określa

każda ze Stron.

PATENTY

Każda ze Stron podejmuje wszelkie rozsądne starania w celu zastosowania się do art.

1-16 Traktatu o prawie patentowym.

1.

Strony uznają znaczenie Deklaracji w sprawie porozumienia TRIPS i zdrowia publicznego,

przyjętej przez konferencję ministerialną WTO w dniu 14 listopada 2001 r. Interpretując

i wdrażając prawa i obowiązki wynikające z niniejszego rozdziału, każda ze Stron zapewnia

zgodność z tą deklaracją.

2.

Każda ze Stron przestrzega decyzji Rady Generalnej WTO z dnia 30 sierpnia 2003 r.

w sprawie ust. 6 deklaracji, o której mowa w ust. 1.

1.

Strony uznają, że produkty lecznicze oraz środki ochrony roślin chronione patentami

na ich terytorium mogą podlegać administracyjnej procedurze wydawania pozwolenia przed

wprowadzeniem do obrotu. Strony uznają, że okres, który upływa między złożeniem wniosku

o patent a wydaniem zezwolenia na wprowadzenie produktu do obrotu, zdefiniowanego

w tym celu w stosownym prawie krajowym, może spowodować skrócenie okresu rzeczywistej

ochrony w ramach patentu.

2.

Każda ze Stron ustanawia dalszy okres ochrony produktu leczniczego lub środka ochrony

roślin, który jest chroniony patentem i podlega administracyjnej procedurze wydawania

pozwolenia, który to okres jest równy okresowi, o którym mowa w ust. 1 zdanie drugie,

skróconemu o okres pięciu lat.

3.

Niezależnie od ust. 2, dalszy okres ochrony nie może przekraczać pięciu lat.

1.

Każda ze Stron wdraża kompleksowy system gwarantujący poufność danych przedłożonych

w celu uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu farmaceutycznego, nieujawnianie

takich danych, a także niepowoływanie się na nie.

2.

Każda ze Stron zapewnia, aby wszelkie informacje przedkładane w celu uzyskania pozwolenia

na dopuszczenie do obrotu produktu farmaceutycznego, o którym mowa w art. 39 ust.

3 porozumienia TRIPS, nie były ujawniane osobom trzecim i były objęte ochroną przed

nieuczciwym wykorzystaniem w celach handlowych przez okres co najmniej sześciu lat,

począwszy od daty udzielenia pozwolenia na dopuszczenie do obrotu na terytorium którejkolwiek

ze Stron.

W tym celu,

a)

przez okres co najmniej sześciu lat, począwszy od daty udzielenia pozwolenia na dopuszczenie

do obrotu, żadna osoba ani podmiot, publiczny lub prywatny, inne niż osoba lub podmiot,

które przedłożyły te dane niejawne, nie mogą opierać się bezpośrednio lub pośrednio

na takich danych, bez wyraźnej zgody osoby lub podmiotu, który przedłożył te dane

na poparcie wniosku o wydanie pozwolenia na wprowadzenie produktu farmaceutycznego

do obrotu;

b)

przez okres co najmniej sześciu lat, począwszy od daty udzielenia pozwolenia na dopuszczenie

do obrotu, nie udziela się pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu farmaceutycznego

w przypadku jakichkolwiek kolejnych wniosków, chyba że wnioskodawca przedkłada własne

dane lub dane wykorzystywane z upoważnienia posiadacza pierwszego pozwolenia, spełniające

takie same wymogi, jak w przypadku pierwszego wnioskodawcy. W tym sześcioletnim okresie

produkty zarejestrowane bez przedkładania takich danych usuwa się z obrotu do czasu

spełnienia wymogów.

1.

Przed udzieleniem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin Strony

ustalają wymogi dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności.

2.

Każda ze Stron uznaje tymczasowe prawo do ochrony danych właściciela badania lub sprawozdania

z badania złożonego po raz pierwszy w celu uzyskania pozwolenia na dopuszczenie środka

ochrony roślin do obrotu.

W okresie obowiązywania prawa do ochrony danych sprawozdanie z testu lub z badania

nie może być wykorzystywane na korzyść jakichkolwiek innych osób ubiegających się

o uzyskanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu środka ochrony roślin, z wyjątkiem

przypadków, gdy właściciel wyraził na to wyraźną zgodę. Prawo to zwane jest dalej

„ochroną danych”.

3.

Sprawozdanie z testu lub z badania

a)

jest niezbędne do uzyskania pozwolenia lub zmiany pozwolenia w celu dopuszczenia stosowania

w odniesieniu do innej uprawy; oraz

b)

uzyskuje certyfikat zgodności z zasadami dobrej praktyki laboratoryjnej lub zasadami

dobrej praktyki doświadczalnej.

4.

Okres ochrony danych dotyczących środków ochrony roślin na terytorium Strony wynosi

dziesięć lat począwszy od dnia uzyskania pierwszego pozwolenia na terytorium tej Strony.

Każda ze Stron może przyznać dłuższe okresy ochrony w celu zachęcenia do wydawania

pozwoleń na przykład na środki ochrony roślin charakteryzujące się niskim poziomem

ryzyka lub na zastosowania małoobszarowe.

5.

Testy lub badania również podlegają ochronie, jeżeli jest to niezbędne do odnowienia

lub przeglądu pozwolenia.

6.

Strony ustanawiają zasady dotyczące unikania powtarzania badań na kręgowcach. Każdy

wnioskodawca zamierzający prowadzić testy i badania na kręgowcach podejmuje niezbędne

środkiw celu sprawdzenia, czy takie badania i testy nie zostały już przeprowadzone

lub rozpoczęte.

7.

Potencjalny wnioskodawca oraz posiadacz lub posiadacze odnośnych pozwoleń dokładają

wszelkich starań w celu zapewnienia wspólnego korzystania z testów i badań na kręgowcach.

Koszty wspólnego korzystania ze sprawozdań z testów i z badań określane są w sposób

sprawiedliwy, przejrzysty i niedyskryminacyjny. Potencjalny wnioskodawca zobowiązany

jest jedynie do częściowego pokrycia kosztów informacji, jakie ma przedłożyć w celu

spełnienia wymogów dotyczących pozwolenia.

8.

Jeżeli potencjalny wnioskodawca i posiadacz lub posiadacze odnośnych pozwoleń na środki

ochrony roślin nie mogą osiągnąć porozumienia w sprawie wspólnego korzystania ze sprawozdań

z testów i badań na kręgowcach, potencjalny wnioskodawca informuje o tym właściwy

organ Strony, której to dotyczy.

9.

Nieosiągnięcie porozumienia w sprawie wspólnego korzystania ze sprawozdań z testów

i badań na kręgowcach nie stanowi dla właściwego organu odnośnej Strony przeszkody

do wykorzystywania tych sprawozdań na potrzeby wniosku potencjalnego wnioskodawcy.

Posiadaczowi lub posiadaczom odnośnych pozwoleń przysługuje wobec potencjalnego wnioskodawcy

roszczenie o sprawiedliwy podział poniesionych przez nich kosztów. Strona może polecić

zaangażowanym stronom rozstrzygnięcie sprawy na drodze formalnego i wiążącego arbitrażu

regulowanego prawem krajowym.

Unia Europejska potwierdza swoje zaangażowanie w realizację Międzynarodowej konwencji

o ochronie nowych odmian roślin (zwanej dalej „Konwencją UPOV”), a Republika Kazachstanu

podejmuje rozsądne starania na rzecz przystąpienia do tej konwencji.

1.

Strony potwierdzają swoje zobowiązania wynikające z Porozumienia TRIPS, a w szczególności

z jego części III, oraz wprowadzają określone w niniejszej podsekcji środki uzupełniające,

procedury oraz środki zaradcze, niezbędne dla zapewnienia egzekwowania praw własności

intelektualnej (

2.

Te środki, procedury i środki zaradcze muszą być sprawiedliwe i słuszne, nie mogą

być nadmiernie skomplikowane czy kosztowne ani też pociągać za sobą nieuzasadnionych

ograniczeń czasowych czy nieuzasadnionych opóźnień. Muszą one również być skuteczne,

proporcjonalne i odstraszające oraz stosowane w taki sposób, aby uniknąć tworzenia

przeszkód dla legalnego handlu oraz zapewnić ochronę przed ich naruszeniem.

Każda ze Stron uznaje za osoby uprawnione do występowania o zastosowanie środków,

procedur i środków zaradczych, o których mowa w niniejszej sekcji oraz w części III

Porozumienia TRIPS

a)

posiadaczy praw własności intelektualnej zgodnie z przepisami prawa krajowego;

b)

wszystkie inne osoby uprawnione do korzystania z tych praw, w szczególności licencjobiorców,

w zakresie dozwolonym przez przepisy prawa krajowego i zgodnie z nimi;

c)

organizacje zbiorowego zarządzania prawami własności intelektualnej, które są prawnie

uznane za uprawnione do reprezentowania posiadaczy praw własności intelektualnej,

w zakresie dozwolonym przez przepisy prawa krajowego i zgodnie z nimi;

d)

profesjonalne organizacje zrzeszające pełnomocników, prawnie uznane za uprawnione

do reprezentowania posiadaczy praw własności intelektualnej, w zakresie dozwolonym

przez przepisy prawa krajowego i zgodnie z nimi.

1.

Jeżeli strona przedstawiła racjonalnie dostępne dowody wystarczające do poparcia jej

twierdzeń oraz na poparcie tych twierdzeń wyszczególniła dowody znajdujące się pod

kontrolą strony przeciwnej, organy sądowe każdej ze Stron mają prawo nakazać, aby

strona przeciwna przedstawiła te dowody, z zastrzeżeniem ochrony informacji poufnych.

2.

Na warunkach, o których mowa w ust. 1, każda ze Stron podejmuje niezbędne środki w

przypadku naruszenia prawa własności intelektualnej popełnionego na skalę handlową,

w celu umożliwienia właściwym organom sądowym nakazania - w stosownych przypadkach

i po otrzymaniu wniosku - przedstawienia dokumentów bankowych, finansowych lub handlowych

znajdujących się pod kontrolą strony przeciwnej, z zastrzeżeniem ochrony informacji

poufnych.

1.

Każda ze Stron zapewnia, aby nawet przed rozpoczęciem postępowania co do istoty sprawy,

na wniosek posiadacza prawa, który przedstawił racjonalnie dostępne dowody uzasadniające

zarzut naruszenia jego prawa własności intelektualnej lub zagrożenia naruszenia tego

prawa, właściwe organy sądowe mogły nakazać wprowadzenie natychmiastowych i skutecznych

środków tymczasowych w celu zabezpieczenia odnośnych dowodów dotyczących domniemanego

naruszenia, z zastrzeżeniem ochrony informacji poufnych.

2.

Środki takie mogą obejmować szczegółowy opis, z pobieraniem próbek lub bez pobierania

próbek, lub fizyczne zajęcie towarów, co do których istnieje domniemanie, że naruszają

prawo, a także, w stosownych przypadkach, materiałów i narzędzi użytych do produkcji

lub dystrybucji tych towarów oraz związanych z nimi dokumentów. W razie konieczności

środki tymczasowe podejmuje się bez wysłuchania drugiej strony, w szczególności w

przypadku gdy jakakolwiek zwłoka może spowodować dla posiadacza prawa nieodwracalną

szkodę lub gdy istnieje możliwe do wykazania ryzyko, że dowody zostaną zniszczone.

1.

Każda ze Stron zapewnia, aby w kontekście postępowania dotyczącego naruszenia prawa

własności intelektualnej oraz w odpowiedzi na uzasadnione i proporcjonalne żądanie

strony skarżącej, właściwe organy sądowe mogły nakazać przedstawienie informacji o

pochodzeniu i sieciach dystrybucji towarów lub usług naruszających prawo własności

intelektualnej przez naruszającego lub przez jakąkolwiek inną osobę, która

a)

znajdowała się w posiadaniu towarów naruszających prawo na skalę handlową;

b)

korzystała z usług naruszających prawo na skalę handlową;

c)

świadczyła na skalę handlową usługi wykorzystywane w działaniach naruszających prawo;

lub

d)

została wskazana przez osobę, o której mowa w lit. a), b) lub c), jako zaangażowana

w produkcję, wytwarzanie lub dystrybucję towarów lub świadczenie usług.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1, obejmują

a)

nazwy lub nazwiska oraz adresy producentów, wytwórców, dystrybutorów, dostawców oraz

innych poprzednich posiadaczy towarów lub usług, jak również przewidywanych hurtowników

i detalistów;

b)

informacje o produkowanych, wytworzonych, dostarczonych, otrzymanych lub zamówionych

ilościach, jak również o cenie uzyskanej za dane towary lub usługi.

3.

Ust. 1 i 2 stosuje się bez uszczerbku dla innych przepisów krajowych, które

a)

przyznają posiadaczowi prawa prawa do otrzymania bardziej szczegółowych informacji;

b)

regulują wykorzystanie informacji przekazanych na podstawie niniejszego artykułu w

postępowaniach cywilnych lub karnych;

c)

regulują odpowiedzialność za niewłaściwe korzystanie z prawa do informacji;

d)

przewidują możliwość odmowy przekazania informacji, które zmusiłyby osobę, o której

mowa w ust. 1, do przyznania się do udziału lub udziału jej bliskich krewnych w naruszeniu

prawa własności intelektualnej; lub

e)

regulują ochronę poufności źródeł informacji lub przetwarzania danych osobowych.

1.

Każda ze Stron zapewnia, aby organy sądowe mogły - na żądanie wnioskodawcy - wydać

przeciwko domniemanemu sprawcy naruszenia tymczasowy nakaz sądowy mający zapobiec

jakiemukolwiek nieuchronnemu zagrożeniu naruszenia prawa własności intelektualnej

lub zabronić, tymczasowo oraz, w stosownych przypadkach, pod rygorem okresowego uiszczania

kary pieniężnej - w przypadku gdy taka kara przewidziana jest w prawie krajowym -

dalszego domniemanego naruszania tego prawa, lub w przypadku jego kontynuowania nakazać

złożenie zabezpieczenia zapewniającego pokrycie strat poniesionych przez posiadacza

prawa. Tymczasowy nakaz sądowy może być także wydany na tych samych warunkach oraz

zgodnie z prawem krajowym przeciwko pośrednikowi, którego usługi są wykorzystywane

przez osobę trzecią do naruszania prawa własności intelektualnej.

2.

Tymczasowy nakaz sądowy może być także wydany w celu zajęcia lub przekazania towarów,

w stosunku do których istnieje podejrzenie, że naruszają prawo własności intelektualnej,

aby zapobiec wprowadzeniu ich do obrotu lub przepływowi w kanałach handlowych.

3.

W przypadku naruszeń dokonanych na skalę handlową każda ze Stron zapewnia, aby w przypadku

gdy wnioskodawca wskaże okoliczności, które mogłyby zagrozić naprawieniu szkód, organy

sądowe mogły zgodnie z prawem krajowym zarządzić tymczasowe zajęcie lub zatrzymanie

ruchomości lub nieruchomości domniemanego sprawcy naruszenia, łącznie z zablokowaniem

jego konta bankowego i innych aktywów. W tym celu organy sądowe mogą zażądać udostępnienia

dokumentów bankowych, finansowych lub handlowych lub zapewnienia stosownego dostępu

do odpowiednich informacji.

1.

Każda ze Stron zapewnia, aby właściwe organy sądowe mogły nakazać, na żądanie wnioskodawcy

oraz bez uszczerbku dla jakichkolwiek odszkodowań należnych uprawnionemu z tytułu

naruszenia oraz bez jakiegokolwiek rodzaju rekompensaty, wycofanie, ostateczne wycofanie

z kanałów handlowych lub zniszczenie towarów, w przypadku których stwierdzono naruszenie

prawa własności intelektualnej. W stosownych przypadkach właściwe organy sądowe mogą

również nakazać zniszczenie głównych materiałów i narzędzi wykorzystywanych w przeważającej

mierze do tworzenia lub produkcji tych towarów.

2.

Organy sądowe każdej ze Stron mogą nakazać, aby środki te były podejmowane na koszt

naruszającego, chyba że istnieją szczególne powody przemawiające za innym rozwiązaniem.

Każda ze Stron zapewnia, aby w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa własności intelektualnej

w orzeczeniu sądowym, organy sądowe mogły wydać przeciwko naruszającemu nakaz sądowy

zakazujący dalszego naruszania. W przypadku gdy stanowi tak prawo krajowe, nieprzestrzeganie

zakazu powoduje w stosownych przypadkach nałożenie okresowych kar pieniężnych w celu

zapewnienia przestrzegania zakazu. Każda ze Stron zapewnia również posiadaczom prawa

możliwość wnioskowania o wydanie zakazu w odniesieniu do pośredników, których usługi

są wykorzystywane przez osobę trzecią w celu naruszania praw własności intelektualnej.

Każda ze Stron może zgodnie z prawem krajowym postanowić, że w stosownych przypadkach

i na wniosek osoby podlegającej środkom określonym w art. 103 lub 104, właściwe organy

sądowe mogą nałożyć odszkodowanie pieniężne na rzecz strony poszkodowanej zamiast

stosowania środków przewidzianych w art. 103 i 104, jeżeli osoba ta działała nieumyślnie

i nie dopuściła się zaniedbania, jeżeli wykonanie odnośnych środków spowodowałoby

dla niej niewspółmierną szkodę i jeżeli odszkodowanie pieniężne na rzecz strony poszkodowanej

wydaje się być rozwiązaniem stosunkowo satysfakcjonującym.

1.

Każda ze Stron zapewnia, aby przy ustalaniu kwoty odszkodowania organy sądowe

a)

uwzględniały wszystkie odpowiednie kwestie, takie jak negatywne skutki gospodarcze,

łącznie z utraconymi zyskami, poniesione przez stronę poszkodowaną, wszelki nieuczciwy

zysk osiągnięty przez naruszającego oraz, w stosownych przypadkach, elementy inne

niż czynniki gospodarcze, w tym szkodę moralną, jaką uprawniony odniósł w związku

z naruszeniem; lub

b)

w stosownych przypadkach orzekały odszkodowanie w formie płatności ryczałtowej na

podstawie przynajmniej takich elementów, jak wysokość opłat licencyjnych lub opłat

należnych w przypadku złożenia przez naruszającego wniosku o upoważnienie do wykorzystywania

danych praw własności intelektualnej.

2.

W przypadku gdy naruszający nie zaangażował się w naruszającą działalność świadomie

lub mając racjonalne podstawy do posiadania takiej wiedzy, każda ze Stron może postanowić,

że organy sądowe mogą wydać - na korzyść strony poszkodowanej - nakaz zwrotu zysku

lub zapłaty odszkodowania, którego wysokość może być ustalona wcześniej.

Każda ze Stron zapewnia, aby rozsądne i proporcjonalne koszty sądowe oraz inne wydatki

poniesione przez stronę wygrywającą były co do zasady pokrywane przez stronę przegrywającą,

chyba że jest to sprzeczne z zasadą sprawiedliwości.

Każda ze Stron zapewnia, aby w ramach postępowania sądowego wszczętego w przypadku

naruszenia prawa własności intelektualnej organy sądowe mogły, na wniosek wnioskodawcy

a na koszt naruszającego, zarządzić odpowiednie środki w celu upowszechnienia informacji

dotyczącej orzeczenia, w tym również jego wyeksponowania i publikacji w całości lub

w części.

Do celów stosowania środków, procedur i środków zaradczych przewidzianych w niniejszej

sekcji, umieszczenie nazwiska autora na utworze w sposób zwyczajowo przyjęty wystarcza

autorowi utworu literackiego lub artystycznego, w przypadku braku dowodu przeciwnego,

do uznania go za autora tego utworu i w konsekwencji uprawnia go do wszczynania postępowania

w sprawie naruszenia. Ma to również zastosowanie odpowiednio do posiadaczy praw pokrewnych

prawu autorskiemu w odniesieniu do przedmiotów ich ochrony.

W zakresie, w jakim jakiekolwiek środki prawa cywilnego mogą być stosowane jako rezultat

procedur administracyjnych co do istoty sprawy, procedury te muszą być zgodne z zasadami

odpowiadającymi co do swej istoty tym, jakie zostały ustanowione w odpowiednich postanowieniach

niniejszej sekcji.

1.

Przy stosowaniu w ramach kontroli granicznej środków mających na celu egzekwowanie

praw własności intelektualnej każda ze Stron zapewnia zgodność ze swoimi zobowiązaniami

wynikającymi z GATT z 1994 r. oraz Porozumienia TRIPS.

2.

W celu zapewnienia ochrony praw własności intelektualnej w obszarze celnym każdej

ze Stron, organy celne, w granicach swoich uprawnień, przyjmują szereg rozwiązań w

celu wykrywania przesyłek zawierających towary mogące naruszać prawa własności intelektualnej,

o których mowa w ust. 3 i 4. Rozwiązania te obejmują techniki oceny ryzyka oparte,

między innymi, na informacjach przekazywanych przez posiadaczy prawa, danych wywiadowczych

oraz kontrolach ładunków.

3.

Organy celne mogą podjąć środki, na wniosek posiadacza prawa, w celu zatrzymania lub

zawieszenia zwolnienia towarów znajdujących się pod kontrolą celną, w przypadku których

podejrzewa się naruszenie znaków towarowych, prawa autorskiego i praw pokrewnych lub

oznaczeń geograficznych.

4.

Organy celne Republiki Kazachstanu są uprawnione, nie później niż trzy lata po dniu

rozpoczęcia stosowania niniejszego tytułu, do podejmowania środków, na wniosek posiadacza

prawa, w celu zatrzymania lub zawieszenia zwolnienia towarów znajdujących się pod

kontrolą celną, w przypadku których podejrzewa się naruszenie patentów, wzorów użytkowych,

wzorów przemysłowych, topografii układów scalonych lub praw do ochrony odmian roślin,

pod warunkiem że Unia Europejska zapewni, przed upływem drugiego roku tego trzyletniego

okresu, odpowiednie szkolenia dla przedstawicieli upoważnionych instytucji, takich

jak: funkcjonariuszy służb celnych, prokuratorów, sędziów i innych właściwych pracowników.

5.

Organy celne są uprawnione do podejmowania środków, z własnej inicjatywy, w celu zatrzymania

lub zawieszenia zwolnienia towarów znajdujących się pod kontrolą celną, w przypadku

których podejrzewa się naruszenie znaków towarowych, prawa autorskiego i praw pokrewnych

lub oznaczeń geograficznych.

6.

Organy celne Republiki Kazachstanu są uprawnione, nie później niż pięć lat po dniu

rozpoczęcia stosowania niniejszego tytułu, do podejmowania środków, z własnej inicjatywy,

w celu zatrzymania lub zawieszenia zwolnienia towarów znajdujących się pod kontrolą

celną, w przypadku których podejrzewa się naruszenie patentów, wzorów użytkowych,

wzorów przemysłowych, topografii układów scalonych lub praw do ochrony odmian roślin,

pod warunkiem że Unia Europejska zapewni, nie później niż dwa lata przed upływem tego

pięcioletniego okresu, odpowiednie szkolenia dla przedstawicieli upoważnionych instytucji,

takich jak funkcjonariuszy służb celnych, prokuratorów, sędziów i innych właściwych

pracowników.

7.

Niezależnie od ust. 3- 6, nie ma obowiązku stosowania środków mających na celu zatrzymanie

lub zawieszenie w odniesieniu do przywozu towarów, które zostały wprowadzone do obrotu

w innym kraju przez posiadacza prawa lub za jego zgodą.

8.

Strony zgodnie postanawiają dokonać skutecznego wdrożenia art. 69 Porozumienia TRIPS

w odniesieniu do międzynarodowego handlu towarami, w przypadku których podejrzewa

się naruszenie prawa własności intelektualnej. W tym celu każda ze Stron musi być

gotowa do ustanowienia punktu kontaktowego w swojej administracji celnej oraz powiadomienia

o tym drugiej Strony, z myślą o ułatwieniu współpracy. Współpraca taka może obejmować

wymianę informacji dotyczących mechanizmów uzyskiwania danych od posiadaczy prawa,

najlepszych praktyk i doświadczeń w zakresie strategii zarządzania ryzykiem, jak również

informacji pomagających w identyfikowaniu przesyłek zawierających towary, w przypadku

których podejrzewa się naruszenie prawa własności intelektualnej.

9.

Organy celne każdej ze Stron, na wniosek drugiej Strony lub z własnej inicjatywy,

muszą być gotowe do współpracy w zakresie przekazywania odpowiednich dostępnych informacji

organom celnym drugiej Strony, w szczególności na temat towarów przewożonych tranzytem

przez terytorium jednej Strony docelowo na terytorium drugiej Strony lub z terytorium

drugiej Strony.

10.

Bez uszczerbku dla innych form współpracy, Protokół dotyczący wzajemnej pomocy administracyjnej

w sprawach celnych ma zastosowanie w odniesieniu do ust. 8 i 9 niniejszego artykułu

w zakresie naruszeń przepisów celnych dotyczących praw własności intelektualnej.

11.

Bez uszczerbku dla uprawnień Rady Współpracy, Podkomitet ds. Współpracy Celnej, o

którym mowa w art. 25 ust. 3, jest odpowiedzialny za zapewnienie właściwego funkcjonowania

i wykonywania niniejszego artykułu. Podkomitet ds. Współpracy Celnej określa priorytety

i przewiduje odpowiednie procedury współpracy między właściwymi organami Stron.

Strony uznają, że usługi pośredników mogą być wykorzystywane przez osoby trzecie w

celu prowadzenia działalności naruszającej prawo. Aby zapewnić swobodny przepływ usług

informacyjnych, a jednocześnie zapewnić ochronę praw własności intelektualnej w środowisku

cyfrowym, każda ze Stron zapewnia wprowadzenie środków określonych w niniejszej sekcji

w odniesieniu do pośredniczących dostawców usług, w przypadku gdy dostawcy ci nie

są w żaden sposób związani z przekazywanymi informacjami.

1.

Każda ze Stron zapewnia, aby w przypadku świadczenia usługi społeczeństwa informacyjnego

polegającej na transmisji w sieci łączności informacji przekazanych przez usługobiorcę

lub na zapewnianiu dostępu do sieci łączności, dostawca usług nie był odpowiedzialny

za przekazywane informacje, pod warunkiem że

a)

nie jest inicjatorem transmisji;

b)

nie wybiera odbiorcy transmisji; oraz

c)

nie wybiera ani nie modyfikuje informacji zawartych w transmisji.

2.

Czynności polegające na transmisji oraz zapewnianiu dostępu, o których mowa w ust.

1, obejmują automatyczne, pośrednie i krótkotrwałe przechowywanie przekazywanych informacji

w zakresie, w jakim służy to wyłącznie wykonywaniu transmisji w sieci łączności, oraz

pod warunkiem że okres przechowywania nie przekracza czasu rozsądnie koniecznego do

transmisji.

3.

Niniejszy artykuł nie ma wpływu na możliwość wymagania od dostawcy usług przez sądy

lub organy administracyjne, zgodnie z prawem krajowym, żeby przerwał on naruszanie

prawa lub mu zapobiegł.

1.

Każda ze Stron zapewnia, aby w przypadku świadczenia usługi społeczeństwa informacyjnego

polegającej na transmisji w sieci łączności informacji przekazanych przez usługobiorcę,

dostawca usług nie był odpowiedzialny z tytułu automatycznego, pośredniego i krótkotrwałego

przechowywania tej informacji, dokonywanego wyłącznie w celu usprawnienia późniejszej

transmisji informacji na żądanie innych usługobiorców, pod warunkiem że

a)

dostawca nie modyfikuje informacji;

b)

dostawca przestrzega warunków dostępu do informacji;

c)

dostawca przestrzega zasad dotyczących aktualizowania informacji, określonych w sposób

szeroko uznany i używany w branży;

d)

dostawca nie zakłóca zgodnego z prawem posługiwania się technologią, szeroko uznaną

i używaną w branży w celu uzyskania danych o korzystaniu z informacji; oraz

e)

dostawca podejmuje bezzwłocznie odpowiednie działania w celu usunięcia przechowywanych

informacji lub uniemożliwienia dostępu do nich, gdy uzyska wiarygodną wiadomość, że

informacje zostały usunięte z początkowego źródła transmisji lub dostęp do nich został

uniemożliwiony lub gdy sąd lub organ administracyjny nakazał usunięcie informacji

lub uniemożliwienie dostępu do niej.

2.

Niniejszy artykuł nie ma wpływu na możliwość wymagania od dostawcy usług przez sądy

lub organy administracyjne, zgodnie z prawem krajowym, żeby przerwał on naruszanie

prawa lub mu zapobiegł.

1.

Każda ze Stron zapewnia, aby w przypadku świadczenia usługi społeczeństwa informacyjnego

polegającej na przechowywaniu informacji przekazanych przez usługobiorcę, dostawca

usług nie był odpowiedzialny za informacje przechowywane na żądanie usługobiorcy,

pod warunkiem że

a)

dostawca nie ma wiarygodnych wiadomości o bezprawnym charakterze czynów lub informacji,

a w odniesieniu do roszczeń odszkodowawczych - nie wie o stanie faktycznym lub okolicznościach,

które w sposób oczywisty świadczą o tej bezprawności; lub

b)

dostawca podejmuje bezzwłocznie odpowiednie działania w celu usunięcia lub uniemożliwienia

dostępu do informacji, gdy uzyska takie wiadomości lub zostanie o nich powiadomiony.

2.

Ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli usługobiorca działa z upoważnienia lub pod kontrolą

dostawcy.

3.

Niniejszy artykuł nie ma wpływu na możliwość wymagania od dostawcy usług przez sądy

lub organy administracyjne, zgodnie z prawem krajowym, żeby przerwał on naruszanie

prawa lub mu zapobiegł, ani nie ma wpływu na możliwość ustanowienia przez każdą ze

Stron procedur regulujących usuwanie lub uniemożliwianie dostępu do tych informacji.

1.

Strony nie nakładają na dostawców, gdy świadczą oni usługi objęte art. 113-115, ogólnego

obowiązku nadzorowania informacji, które przekazują lub przechowują, ani ogólnego

obowiązku aktywnego poszukiwania faktów i okoliczności wskazujących na czyny bezprawne.

2.

Strona może ustanowić w stosunku do dostawców świadczących usługi społeczeństwa informacyjnego

obowiązek niezwłocznego informowania właściwych organów publicznych o domniemanych

bezprawnych działaniach podjętych przez ich usługobiorców lub o przekazanych przez

nich informacjach. Strona może również ustanowić w stosunku do dostawców świadczących

usługi społeczeństwa informacyjnego obowiązek przekazywania właściwym organom, na

ich wniosek, informacji umożliwiających identyfikację usługobiorców, z którymi zawarli

umowy dotyczące przechowywania.

Republika Kazachstanu w pełni wykonuje zobowiązania określone w art. 112-116 w ciągu

pięciu lat od dnia rozpoczęcia stosowania niniejszego tytułu.

1.

Strony zachęcają do rozwijania współpracy między stowarzyszeniami lub organizacjami

handlowymi lub zawodowymi mającymi na celu ochronę i egzekwowanie praw własności intelektualnej.

2.

Strony zgodnie postanawiają współpracować w celu wspierania wdrażania zobowiązań podjętych

w ramach niniejszego rozdziału. W ramach tej współpracy podejmuje się między innymi

następujące działania

a)

wymianę informacji na temat ram prawnych w dziedzinie praw własności intelektualnej

oraz stosownych przepisów dotyczących ich ochrony i egzekwowania; wymianę doświadczeń

w zakresie postępów w pracach legislacyjnych w tych obszarach;

b)

wymianę doświadczeń w zakresie ochrony i egzekwowania praw własności intelektualnej;

c)

wymianę doświadczeń w zakresie ochrony i egzekwowania prawa przez organy celne, policję,

organy administracyjne i sądowe oraz zainteresowane organizacje; koordynację działań

w celu zapobiegania wywozowi podrobionych towarów;

d)

budowanie zdolności; oraz

e)

promowanie i rozpowszechnianie informacji i wiedzy na temat praw własności intelektualnej,

między innymi w środowisku przedsiębiorców i w społeczeństwie obywatelskim; podnoszenie

świadomości społecznej oraz wiedzy konsumentów i posiadaczy prawa.

Do celów niniejszego rozdziału

a)

„komercyjne towary lub usługi” oznaczają towary lub usługi zwykle sprzedawane lub

oferowane do sprzedaży na rynku komercyjnym nabywcom niepublicznym i przez takich

nabywców zwykle nabywane do celów niepublicznych;

b)

„usługa budowlana” oznacza usługę, której celem jest realizacja, za pomocą dowolnych

środków, robót budowlanych w zakresie budownictwa lub inżynierii lądowej i wodnej,

zgodnie z działem 51 tymczasowej Centralnej Klasyfikacji Produktów Organizacji Narodów

Zjednoczonych (zwanym dalej „CPCprov”);

c)

„dni” oznaczają dni kalendarzowe;

d)

„aukcja elektroniczna” oznacza powtarzalny proces obejmujący zastosowanie urządzenia

elektronicznego do przedstawiania nowych, obniżanych cen lub nowych wartości dotyczących

niektórych elementów ofert, realizowany po przeprowadzeniu wstępnej pełnej oceny ofert,

umożliwiającej ich klasyfikację za pomocą metod automatycznej oceny. W konsekwencji

niektóre zamówienia na usługi oraz niektóre zamówienia na roboty budowlane, których

przedmiotem są prace intelektualne, takie jak projektowanie robót budowlanych, nie

mogą być przedmiotem aukcji elektronicznych;

e)

„na piśmie” lub „pisemne” oznacza każdy przekaz słowny lub liczbowy, który można odczytać,

powielić, a następnie przekazać. Może on obejmować informacje przekazywane i przechowywane

za pomocą środków elektronicznych;

f)

„przetarg bezpośredni” oznacza metodę udzielania zamówienia, zgodnie z którą podmiot

zamawiający kontaktuje się z wybranym przez siebie dostawcą lub wybranymi przez siebie

dostawcami;

g)

„środek” oznacza wszelkie przepisy ustawowe, wykonawcze, procedury, wytyczne lub praktyki

administracyjne lub wszelkie działania podmiotu zamawiającego dotyczące zamówienia

objętego niniejszą Umową;

h)

„wykaz przeznaczony do wielokrotnego wykorzystania” oznacza wykaz dostawców uznanych

przez podmiot zamawiający za spełniających warunki uczestnictwa w tym wykazie i z

usług których podmiot zamawiający zamierza skorzystać więcej niż jeden raz;

i)

„ogłoszenie o zamiarze udzielenia zamówienia” oznacza ogłoszenie opublikowane przez

podmiot zamawiający, w którym zaprasza on zainteresowanych dostawców do złożenia wniosku

o dopuszczenie do udziału lub oferty, lub obu;

j)

„przetarg otwarty” oznacza metodę udzielania zamówienia, zgodnie z którą każdy zainteresowany

dostawca może złożyć ofertę;

k)

„osoba” oznacza osobę fizyczną lub osobę prawną;

l)

„podmiot zamawiający” oznacza podmiot objęty częściami 1-3 załącznika III;

m)

„kwalifikujący się dostawca” oznacza dostawcę uznanego przez podmiot zamawiający za

spełniającego warunki udziału;

n)

„przetarg selektywny” oznacza metodę udzielania zamówienia, zgodnie z którą podmiot

zamawiający zaprasza do składania ofert jedynie kwalifikujących się dostawców;

o)

„usługi” obejmują usługi budowlane, o ile nie określono inaczej;

p)

„norma” oznacza dokument zatwierdzony przez uznaną instytucję, ustalający - w celu

powszechnego i wielokrotnego stosowania - zasady, wytyczne lub cechy charakterystyczne

towarów lub usług bądź związanych z nimi procesów i metod produkcji, którego przestrzeganie

nie jest obowiązkowe. Może on również zawierać lub opisywać wyłącznie wymogi dotyczące

terminologii, symboli, opakowania, oznakowania lub etykietowania w odniesieniu do

towaru, usługi, procesu lub metody produkcji;

q)

„dostawca” oznacza osobę lub grupę osób, które dostarczają lub mogłyby dostarczać

towary lub usługi;

r)

„specyfikacja techniczna” oznacza wymóg procedury przetargowej, za pośrednictwem którego

(i)

określono cechy charakterystyczne towarów lub usług będących przedmiotem zamówienia,

w tym jakość, wydajność, bezpieczeństwo i wymiary, lub procesy i metody ich produkcji

lub realizacji; lub

(ii)

wskazano warunki dotyczące terminologii, symboli, opakowania, oznakowania lub etykietowania

w odniesieniu do towaru lub usługi.

Stosowanie niniejszego rozdziału

1.

Niniejszy rozdział ma zastosowanie do wszelkich środków dotyczących zamówień objętych

niniejszą Umową, bez względu na to, czy są dokonywane wyłącznie lub częściowo za pomocą

środków elektronicznych.

2.

Do celów niniejszego rozdziału „zamówienie objęte niniejszą Umową” oznacza zamówienie

udzielane do celów publicznych

a)

na towary, usługi lub ich dowolne połączenie

(i)

jak określono w załączniku III; oraz

(ii)

zamawiane do celów innych niż komercyjna sprzedaż lub odsprzedaż bądź wykorzystanie

do produkcji lub dostawy towarów lub usług przeznaczonych do komercyjnej sprzedaży

lub odsprzedaży;

b)

realizowane za pomocą wszelkich środków umownych, w tym: zakupu; dzierżawy; oraz najmu

lub sprzedaży ratalnej z opcją lub bez opcji wykupu;

c)

którego wartość w czasie publikacji ogłoszenia zgodnie z art. 124 jest równa lub wyższa

niż odpowiedni próg określony w załączniku III;

d)

złożone przez podmiot zamawiający; oraz

e)

które nie jest w inny sposób wyłączone z zakresu niniejszej Umowy na mocy ust. 3 niniejszego

artykułu lub załącznika III.

Jeżeli wartość zamówienia nie jest pewna, podlega ona oszacowaniu zgodnie z ust. 6-8.

3.

O ile załącznik III nie stanowi inaczej, niniejszy rozdział nie ma zastosowania do

a)

nabycia lub dzierżawy gruntów, istniejących budynków lub innych nieruchomości lub

praw do nich;

b)

porozumień pozaumownych lub wszelkich form wsparcia, które zapewnia Strona, w tym

porozumień o współpracy, dotacji, pożyczek, udziałów kapitałowych, gwarancji i ulg

podatkowych;

c)

zamówień lub zakupów dotyczących usług agencji fiskalnych lub instytucji depozytowych,

usług likwidacji i zarządzania na potrzeby regulowanych instytucji finansowych bądź

usług w zakresie sprzedaży, umorzenia i dystrybucji długu publicznego, łącznie z pożyczkami

i obligacjami państwowymi, wekslami i innymi papierami wartościowymi;

d)

umów o pracę w sektorze publicznym;

e)

zamówień udzielanych

(i)

w celu zapewnienia międzynarodowego wsparcia, w tym pomocy rozwojowej;

(ii)

zgodnie ze szczególną procedurą lub warunkami umowy międzynarodowej dotyczącej stacjonowania

wojsk lub wspólnej realizacji projektu przez państwa-sygnatariuszy; lub

(iii)

zgodnie ze szczególną procedurą lub warunkami organizacji międzynarodowej lub w ramach

finansowania poprzez międzynarodowe dotacje, pożyczki lub inny rodzaj wsparcia, jeżeli

mająca zastosowanie procedura lub warunki byłyby niezgodne z niniejszym rozdziałem.

4.

Załącznik III określa dla każdej ze Stron następujące informacje

a)

w części 1 - podmioty administracji centralnej, których zamówienia objęte są niniejszym

rozdziałem;

b)

w części 2 - podmioty administracji niższego szczebla, których zamówienia objęte są

niniejszym rozdziałem;

c)

w części 3 - wszelkie inne podmioty, których zamówienia objęte są niniejszym rozdziałem;

d)

w części 4 - towary objęte niniejszym rozdziałem;

e)

w części 5 - usługi, inne niż usługi budowlane, objęte niniejszym rozdziałem;

f)

w części 6 - usługi budowlane objęte niniejszym rozdziałem; oraz

g)

w części 7 - wszelkie uwagi ogólne.

5.

W przypadku gdy podmiot zamawiający w kontekście zamówienia objętego niniejszą Umową

wymaga, aby osoby nieobjęte załącznikiem III udzielały zamówień zgodnie z określonymi

wymogami, do tego rodzaju wymogów stosuje się odpowiednio art. 122.

Wycena

6.

Przy szacowaniu wartości zamówienia w celu ustalenia, czy jest to zamówienie objęte

niniejszą Umową, podmiot zamawiający

a)

nie dzieli zamówienia na oddzielne zamówienia, nie wybiera ani nie stosuje szczególnej

metody wyceny w celu oszacowania wartości zamówienia w taki sposób, aby zostało całkowicie

lub częściowo wyłączone z zakresu stosowania niniejszego rozdziału; oraz

b)

uwzględnia szacunkową maksymalną całkowitą wartość zamówienia dla całego okresu obowiązywania

umowy, bez względu na to, czy jest ono udzielane jednemu dostawcy czy większej liczbie

dostawców, biorąc pod uwagę wszystkie rodzaje wynagrodzenia, w tym

(i)

składki, opłaty, prowizje i odsetki; oraz

(ii)

jeżeli w zamówieniu przewidziano możliwość wykorzystania opcji - całkowitą wartość

takich opcji.

7.

W przypadku gdy dane zamówienie wymaga zawarcia więcej niż jednej umowy lub zawarcia

odrębnych umów na poszczególne części (zwanych dalej „powtarzającymi się umowami”),

podstawą obliczenia szacunkowej maksymalnej całkowitej wartości zamówienia jest

a)

wartość powtarzających się umów na podobnego typu towary lub usługi, zawartych w ciągu

poprzednich 12 miesięcy lub w poprzednim roku budżetowym podmiotu zamawiającego, dostosowana,

w miarę możliwości w sposób uwzględniający przewidywane zmiany w ilości lub w wartości

towarów lub usług zamawianych w okresie kolejnych 12 miesięcy; lub

b)

wartość powtarzających się umów na podobnego typu towary lub usługi, jakie mają zostać

zawarte w ciągu 12 miesięcy następujących po udzieleniu pierwszego zamówienia lub

w ciągu roku budżetowego podmiotu zamawiającego.

8.

W przypadku zamówień w postaci dzierżawy, najmu, lub sprzedaży ratalnej towarów lub

usług, lub zamówień, w przypadku których nie określono całkowitej ceny, podstawą wyceny

wartości jest

a)

w przypadku umów w sprawie zamówień na czas określony

(i)

jeżeli okres obowiązywania wynosi 12 miesięcy lub jest krótszy - szacunkowa całkowita

wartość zamówienia w okresie obowiązywania umowy; lub

(ii)

jeżeli okres obowiązywania przekracza 12 miesięcy - szacunkowa całkowita wartość zamówienia

łącznie z szacunkową wartością końcową;

b)

w przypadku umów w sprawie zamówień na czas nieokreślony - szacunkowa miesięczna opłata

pomnożona przez 48; oraz

c)

w przypadku gdy nie jest pewne, czy zamówienie będzie zamówieniem o ustalonym okresie

obowiązywania, stosuje się podstawę wyceny wartości określoną w lit. b).

Z zastrzeżeniem wymogu, że środki takie nie są stosowane w sposób stanowiący arbitralną

lub nieuzasadnioną dyskryminację pomiędzy Stronami lub prowadzący do ukrytego ograniczenia

handlu międzynarodowego, żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie może być interpretowane

jako uniemożliwiające Stronie wprowadzenie lub egzekwowanie środków

a)

niezbędnych do ochrony moralności, porządku lub bezpieczeństwa publicznego;

b)

niezbędnych do ochrony życia lub zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin;

c)

niezbędnych do ochrony własności intelektualnej; lub

d)

dotyczących towarów lub usług pochodzących z pracy osób niepełnosprawnych, instytucji

charytatywnych lub pracy więźniów.

Niedyskryminacja

1.

W odniesieniu do wszelkich środków dotyczących zamówień objętych niniejszą Umową każda

ze Stron, łącznie z jej podmiotami zamawiającymi, zapewnia bezwarunkowo traktowanie

towarów i usług drugiej Strony oraz dostawców drugiej Strony oferujących takie towary

lub usługi traktowanie nie mniej korzystne niż to, jakie Strona ta, łącznie z jej

podmiotami zamawiającymi, zapewnia swoim własnym towarom, usługom oraz miejscowym

dostawcom.

2.

W odniesieniu do wszelkich środków dotyczących zamówień objętych niniejszą Umową,

Strona, łącznie z jej podmiotami zamawiającymi, nie może

a)

traktować jednego miejscowego dostawcy mniej korzystnie niż innego miejscowego dostawcy

ze względu na wysokość zagranicznego udziału lub własności; lub

b)

dyskryminować miejscowego dostawcy w związku z tym, że towary lub usługi oferowane

przez tego dostawcę przy konkretnym zamówieniu są towarami lub usługami drugiej Strony

Wykorzystanie środków elektronicznych

3.

W przypadku udzielania zamówienia objętego niniejszą Umową za pomocą środków elektronicznych

podmiot zamawiający

a)

zapewnia, aby proces udzielania zamówienia został przeprowadzony z wykorzystaniem

takich systemów i programów informatycznych - w tym dotyczących uwierzytelniania i

kodowania informacji - które są powszechnie dostępne i interoperacyjne w połączeniu

z innymi powszechnie dostępnymi systemami i programami informatycznymi; oraz

b)

utrzymuje mechanizmy zapewniające integralność wniosków o dopuszczenie do udziału

oraz ofert, w tym określenie godziny wpływu, a także zapobieganie nieuprawnionemu

dostępowi.

Przeprowadzanie procesu udzielania zamówienia

4.

Podmiot zamawiający przeprowadza proces udzielania zamówień objętych niniejszą Umową

w sposób przejrzysty i bezstronny, pozwalający na

a)

zachowanie zgodności z niniejszym rozdziałem oraz stosowanie procedur przetargu otwartego,

selektywnego i bezpośredniego;

b)

uniknięcie konfliktu interesów; oraz

c)

zapobieganie praktykom korupcyjnym.

Reguły pochodzenia

5.

Na potrzeby zamówień objętych niniejszą Umową Strona nie może stosować w odniesieniu

do towarów lub usług przywiezionych lub dostarczonych z terytorium drugiej Strony

reguł pochodzenia różniących się od reguł pochodzenia, jakie Strona ta stosuje w tym

samym czasie w ramach zwykłej wymiany handlowej wobec przywozu lub dostaw tych samych

towarów lub usług pochodzących od tej samej Strony.

Środki niespecyficzne dla zamówień

6.

Ust. 1 i 2 nie stosuje się do: należności celnych oraz innych należności nakładanych

na przywóz lub w związku z nim; metod nakładania takich ceł i należności; innych przepisów

lub formalności związanych z przywozem oraz środków wpływających na handel usługami,

innych niż środki regulujące udzielanie zamówień objęte niniejszą Umową.

1.

Każda ze Stron

a)

niezwłocznie publikuje wszelkie przepisy ustawowe, wykonawcze, orzeczenia sądowe,

zarządzenia administracyjne o powszechnym zastosowaniu, standardowe klauzule umowne

ustanowione ustawą lub przepisem wykonawczym oraz uwzględniane poprzez odniesienie

w ogłoszeniach lub dokumentacji przetargowej, a także procedury dotyczące zamówień

objętych niniejszą Umową, jak również wszelkie ich modyfikacje, w urzędowo wyznaczonych

elektronicznych lub papierowych mediach, które są szeroko rozpowszechniane i łatwo

dostępne dla odbiorców; oraz

b)

na wniosek drugiej Strony, udziela jej na ich temat wszelkich wyjaśnień.

2.

Załącznik IV część 1 zawiera wykaz

a)

mediów elektronicznych lub papierowych, w których każda ze Stron publikuje informacje

opisane w ust. 1 niniejszego artykułu;

b)

mediów elektronicznych lub papierowych, w których każda ze Stron publikuje ogłoszenia

wymagane zgodnie z art. 124, art. 126 ust. 7 i art. 133 ust. 2; oraz

c)

adres strony internetowej lub adresy stron internetowych, na których każda ze Stron

publikuje swoje ogłoszenia dotyczące udzielonych zamówień zgodnie z art. 133 ust.

2.

3.

Każda ze Stron bezzwłocznie powiadamia Komitet Współpracy o wszelkich zmianach informacji

wymienionych w załączniku IV część 1. Komitet Współpracy regularnie przyjmuje decyzje

w celu odzwierciedlenia zmian w załączniku IV część 1.

Ogłoszenie o zamiarze udzielenia zamówienia

1.

W przypadku każdego zamówienia objętego niniejszą Umową podmiot zamawiający publikuje

ogłoszenie o zamiarze udzielenia zamówienia w odpowiednim papierowym lub elektronicznym

medium wskazanym w załączniku IV część 2, z wyjątkiem okoliczności opisanych w art.

130. Tego rodzaju medium musi być szeroko rozpowszechnione, a ogłoszenia takie muszą

być łatwo dostępne dla odbiorców, co najmniej do upływu terminu wskazanego w ogłoszeniu.

W przypadku podmiotów zamawiających objętych postanowieniami załącznika III części

1, 2 lub 3 ogłoszenia muszą być dostępne drogą elektroniczną nieodpłatnie i za pośrednictwem

jednego punktu dostępu co najmniej przez minimalny okres określony w załączniku IV

część 2.

2.

O ile w niniejszym rozdziale nie przewidziano inaczej, każde ogłoszenie o zamiarze

udzielenia zamówienia zawiera następujące informacje

a)

nazwę i adres podmiotu zamawiającego oraz inne informacje niezbędne do skontaktowania

się z podmiotem zamawiającym oraz uzyskania wszelkich istotnych dokumentów związanych

z zamówieniem, a także ewentualne związane z nimi koszty i warunki płatności;

b)

opis zamówienia, w tym charakter i ilość towarów lub usług, których dotyczy zamówienie,

lub - w przypadkach, gdy ilość nie jest znana - ilość szacunkową;

c)

w przypadku powtarzających się umów, w miarę możliwości, szacunkowy harmonogram kolejnych

ogłoszeń o planowanych zamówieniach;

d)

opis wszelkich opcji;

e)

harmonogram dostawy towarów lub usług bądź czas trwania umowy;

f)

metodę udzielania zamówienia, która zostanie zastosowana, oraz informację, czy będzie

ona obejmowała przeprowadzenie negocjacji lub aukcji elektronicznej;

g)

w stosownych przypadkach, adres i wszelkie ostateczne terminy składania wniosków o

dopuszczenie do udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia;

h)

adres i ostateczny termin składania ofert;

i)

język lub języki, w których mogą być składane oferty lub wnioski o dopuszczenie do

udziału, jeśli mogą być one składane w języku innym niż język urzędowy Strony podmiotu

zamawiającego;

j)

wykaz i krótki opis wszelkich warunków udziału dostawców, w tym wszelkie wymagania

dotyczące szczególnych dokumentów lub zaświadczeń, które mają zostać dostarczone przez

dostawców, o ile wymogi takie nie zostały zawarte w dokumentacji przetargowej udostępnianej

wszystkim zainteresowanym dostawcom równocześnie z ogłoszeniem o zamiarze udzielenia

zamówienia; oraz

k)

w przypadku gdy, zgodnie z art. 126, podmiot zamawiający zamierza wybrać ograniczoną

liczbę kwalifikujących się dostawców, którzy zostaną zaproszeni do składania ofert,

kryteria stosowane w celu dokonania tego wyboru oraz, o ile ma to zastosowanie, wszelkie

ograniczenia liczby dostawców, którzy zostaną dopuszczeni do składania ofert.

Skrócone ogłoszenie

3.

W każdym przypadku gdy podmiot zamawiający ma zamiar udzielić zamówienia, równocześnie

z publikacją ogłoszenia o zamiarze udzielenia zamówienia publikuje on łatwo dostępne

skrócone ogłoszenie w języku angielskim lub francuskim. Skrócone ogłoszenie zawiera

co najmniej następujące informacje

a)

przedmiot zamówienia;

b)

ostateczny termin składania ofert lub w stosownych przypadkach ostateczny termin składania

wniosków o dopuszczenie do udziału w procedurze przetargowej lub o wpisanie do wykazu

przeznaczonego do wielokrotnego wykorzystania; oraz

c)

adres, pod który można zwrócić się o udostępnienie dokumentów dotyczących zamówienia.

Ogłoszenie o planowanych zamówieniach

4.

Zachęca się podmioty zamawiające do publikowania w odpowiednim papierowym lub elektronicznym

medium wymienionym w załączniku IV część 2, jak najwcześniej w każdym roku budżetowym,

ogłoszenia dotyczącego przyszłych planów zamówień (zwanego dalej „ogłoszeniem o planowanych

zamówieniach”). Ogłoszenie o planowanych zamówieniach powinno zawierać przedmiot zamówienia

oraz planowaną datę publikacji ogłoszenia o zamiarze udzielenia zamówienia.

5.

Podmiot zamawiający objęty załącznikiem III część 3 może wykorzystać ogłoszenie o

planowanych zamówieniach jako ogłoszenie o zamiarze udzielenia zamówienia, pod warunkiem

że zawiera ono wszelkie możliwe dostępne temu podmiotowi informacje, o których mowa

w ust. 2 niniejszego artykułu, oraz oświadczenie, że zainteresowani dostawcy powinni

zgłosić podmiotowi zamawiającemu swoje zainteresowanie zamówieniem.

1.

Podmiot zamawiający określa jedynie takie warunki udziału w postępowaniu o udzielenie

zamówienia, które są niezbędne dla zapewnienia, aby dostawca posiadał zdolności prawne

i finansowe oraz możliwości handlowe i techniczne potrzebne do realizacji danego zamówienia.

2.

Ustalając warunki udziału, podmiot zamawiający

a)

nie może nakładać warunku udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia, który zakłada,

że dostawca uzyskał w przeszłości od podmiotu zamawiającego jednej ze Stron jedno

lub większą liczbę zamówień;

b)

może wymagać odpowiedniego doświadczenia, gdy jest to niezbędne do spełnienia wymogów

zamówienia; oraz

c)

nie może nakładać warunku, zgodnie z którym, dostawca lub usługodawca pochodzący z

jednej ze Stron, który chce uczestniczyć w postępowaniu lub uzyskać zamówienie musi

wykazać, że uzyskał wcześniej jedno lub większą liczbę zamówień od podmiotu zamawiającego

pochodzącego z drugiej Strony lub że posiada wcześniejsze doświadczenie w realizacji

zamówień na terytorium tej Strony, z wyjątkiem sytuacji gdy takie wcześniejsze doświadczenie

ma zasadnicze znaczenie dla spełnienia wymogów zamówienia.

3.

Oceniając, czy dostawca spełnia warunki udziału, podmiot zamawiający

a)

ocenia zdolność finansową oraz możliwości handlowe i techniczne dostawcy na podstawie

jego działalności gospodarczej na terytorium Strony podmiotu zamawiającego oraz poza

tym terytorium; oraz

b)

dokonuje oceny w oparciu o warunki, które wcześniej określił w ogłoszeniach lub w

dokumentacji przetargowej.

4.

Jeżeli istnieją odpowiednie dowody potwierdzające, Strona, łącznie ze swoimi podmiotami

zamawiającymi, może wykluczać dostawców ze względu na następujące powody

a)

upadłość;

b)

fałszywe deklaracje;

c)

znaczące lub uporczywe niewypełnianie jakichkolwiek istotnych wymogów lub zobowiązań

wynikających z wcześniejszego zamówienia lub wcześniejszych zamówień;

d)

skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za poważne przestępstwo lub inne poważne wykroczenie;

e)

naruszenie etyki zawodowej lub działania bądź zaniechania negatywnie wpływające na

uczciwość handlową dostawcy; lub

f)

zaległości podatkowe.

Systemy rejestracji i procedury kwalifikacji

1.

Strona, łącznie ze swoimi podmiotami zamawiającymi, może utrzymywać system rejestracji

dostawców, w którym zainteresowani dostawcy mają obowiązek zarejestrować się oraz

do którego mają obowiązek wprowadzić określone informacje.

2.

Każda ze Stron zapewnia, aby

a)

jej podmioty zamawiające dołożyły starań zmierzających do zminimalizowania różnic

między ich procedurami kwalifikacyjnymi; oraz

b)

w przypadku gdy jej podmioty zamawiające wprowadziły systemy rejestracji, podmioty

dokładały starań zmierzających do zminimalizowania różnic między ich systemami rejestracji.

3.

Strona, łącznie ze swoimi podmiotami zamawiającymi, nie wprowadza ani nie stosuje

jakichkolwiek systemów rejestracji ani procedur kwalifikacyjnych, których celem lub

skutkiem jest stworzenie niepotrzebnych utrudnień dla uczestnictwa dostawców drugiej

Strony w jej procedurach zamówień publicznych.

Przetarg selektywny

4.

W przypadku gdy podmiot zamawiający zamierza skorzystać z procedury przetargu selektywnego,

podmiot ten

a)

zawiera w ogłoszeniu o zamiarze udzielenia zamówienia co najmniej te informacje, które

określono w art. 124 ust. 2 lit. a), b), f), g), j) oraz k) i zaprasza dostawców do

składania wniosków o dopuszczenie do udziału; oraz

b)

przed rozpoczęciem okresu przewidzianego na składanie ofert przekazuje kwalifikującym

się dostawcom, których powiadamia zgodnie z art. art. 128 ust. 3 lit. b), co najmniej

te informacje, które określono w art. 124 ust. 2 lit. c), d), e), h) oraz i).

5.

Podmiot zamawiający dopuszcza do udziału w danym postępowaniu o udzielenie zamówienia

wszystkich kwalifikujących się dostawców, o ile podmiot zamawiający nie określi w

ogłoszeniu o zamiarze udzielenia zamówienia jakichkolwiek ograniczeń co do liczby

dostawców, którzy zostaną dopuszczeni do złożenia oferty, oraz kryteriów służących

wyłonieniu ograniczonej liczby dostawców.

6.

Jeżeli dokumentacja przetargowa nie jest podawana do wiadomości publicznej od dnia

publikacji ogłoszenia, o którym mowa w ust. 4, podmiot zamawiający zapewnia, aby dokumenty

te zostały udostępnione równocześnie wszystkim kwalifikującym się dostawcom wyłonionym

zgodnie z ust. 5.

Wykazy przeznaczone do wielokrotnego wykorzystania

7.

Podmiot zamawiający może prowadzić wykaz dostawców przeznaczony do wielokrotnego wykorzystania,

pod warunkiem że ogłoszenie zapraszające zainteresowanych dostawców do składania zgłoszeń

o wpisanie do tego wykazu jest

a)

publikowane corocznie; oraz

b)

w przypadku publikacji za pomocą środków elektronicznych - stale dostępne,

w odpowiednim medium wymienionym w załączniku IV część 2.

8.

Ogłoszenie przewidziane w ust. 7 obejmuje

a)

opis towarów lub usług, lub ich kategorii, w odniesieniu do których wykaz może być

stosowany;

b)

warunki udziału, które muszą spełniać dostawcy w celu ich wpisania do wykazu, oraz

metody, za pomocą których podmiot zamawiający sprawdzi, czy warunki te zostały spełnione;

c)

nazwę i adres podmiotu zamawiającego oraz inne informacje niezbędne do skontaktowania

się z podmiotem oraz uzyskania wszelkich istotnych dokumentów związanych z wykazem;

d)

okres ważności wykazu oraz sposoby jego przedłużenia lub zakończenia, a w przypadku,

gdy okres ważności nie został podany, informacje na temat sposobu zawiadamiania o

zakończeniu stosowania wykazu;

e)

wskazanie, iż wykaz może być stosowany na potrzeby udzielania zamówień objętych postanowieniami

niniejszego rozdziału.

9.

Niezależnie od ust. 7, w przypadku gdy wykaz przeznaczony do wielokrotnego wykorzystania

będzie obowiązywał przez trzy lata lub krócej, podmiot zamawiający może opublikować

ogłoszenie, o którym mowa w ust. 7, tylko jeden raz, na początku okresu obowiązywania

wykazu, pod warunkiem że ogłoszenie

a)

określa okres obowiązywania wykazu oraz zawiera informację, że kolejne ogłoszenia

nie będą publikowane; oraz

b)

jest opublikowane za pomocą środków elektronicznych oraz jest stale dostępne podczas

okresu swojego obowiązywania.

10.

Podmiot zamawiający umożliwia dostawcom złożenie w dowolnym momencie zgłoszenia o

wpisanie do wykazu przeznaczonego do wielokrotnego wykorzystania oraz wpisuje do wykazu

wszystkich kwalifikujących się dostawców w rozsądnie krótkim czasie.

11.

W przypadku gdy dostawca, który nie figuruje w wykazie przeznaczonym do wielokrotnego

wykorzystania, składa wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu o udzielenie

zamówienia prowadzonym na podstawie wykazu przeznaczonego do wielokrotnego wykorzystania

oraz przedstawia wszystkie wymagane dokumenty, w terminie przewidzianym w art. 128

ust. 2, podmiot zamawiający rozpatruje wniosek. Podmiot zamawiający nie może wykluczyć

dostawcy z uwzględnienia w kontekście danego zamówienia z powodu braku wystarczającej

ilości czasu do rozpatrzenia wniosku, chyba że - w wyjątkowych przypadkach - z uwagi

na złożoność zamówienia, podmiot ten nie jest w stanie zakończyć procesu rozpatrywania

wniosku w terminie dopuszczonym na składanie ofert.

Podmioty objęte załącznikiem III część 3

12.

Podmiot zamawiający objęty załącznikiem III część 3 może wykorzystać ogłoszenie zapraszające

zainteresowanych dostawców do składania zgłoszeń o wpisanie do wykazu przeznaczonego

do wielokrotnego wykorzystania, jako ogłoszenie o zamiarze udzielenia zamówienia,

pod warunkiem że

a)

ogłoszenie jest opublikowane zgodnie z ust. 7 niniejszego artykułu i zawiera informacje

wymagane na mocy ust. 8 niniejszego artykułu, wszystkie dostępne informacje wymagane

na podstawie art. 124 ust. 2 oraz oświadczenie, iż stanowi ono ogłoszenie o zamiarze

udzielenia zamówienia lub że wyłącznie dostawcy znajdujący się w wykazie przeznaczonym

do wielokrotnego wykorzystania otrzymają dalsze ogłoszenia o zamówieniu objętym wykazem

przeznaczonym do wielokrotnego wykorzystania; oraz

b)

podmiot niezwłocznie przekazuje dostawcom, którzy poinformowali podmiot o swoim zainteresowaniu

danym zamówieniem, informacje pozwalające na zweryfikowanie przez nich zainteresowania

zamówieniem, w tym wszystkie pozostałe informacje wymagane zgodnie z art. 124 ust.

2, w zakresie, w jakim informacje te są dostępne.

13.

Podmiot zamawiający objęty załącznikiem III część 3 może zezwolić, aby dostawca, który

zgodnie z ust. 10 niniejszego artykułu złożył wniosek o wpisanie do wykazu przeznaczonego

do wielokrotnego wykorzystania, złożył ofertę w ramach danego zamówienia, jeżeli podmiot

zamawiający będzie miał wystarczająco dużo czasu na ustalenie, czy dostawca spełnia

warunki udziału.

Informacje dotyczące decyzji podmiotu zamawiającego

14.

Podmiot zamawiający niezwłocznie informuje każdego dostawcę, który złożył wniosek

o dopuszczenie do udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia lub zgłoszenie o

wpisanie do wykazu przeznaczonego do wielokrotnego wykorzystania, o swojej decyzji

w sprawie wniosku lub zgłoszenia.

15.

W przypadku gdy podmiot zamawiający odrzuca wniosek dostawcy o dopuszczenie do udziału

w postępowaniu o udzielenie zamówienia lub zgłoszenie o wpisanie do wykazu przeznaczonego

do wielokrotnego wykorzystania, przestaje uznawać dostawcę za kwalifikującego się

lub usuwa go z wykazu przeznaczonego do wielokrotnego wykorzystania, informuje on

niezwłocznie o tym fakcie dostawcę oraz, na wniosek dostawcy, niezwłocznie przekazuje

mu pisemne uzasadnienie swojej decyzji.

Specyfikacje techniczne

1.

Podmiot zamawiający nie opracowuje, nie przyjmuje ani nie stosuje jakichkolwiek specyfikacji

technicznych ani nie ustanawia jakichkolwiek procedur oceny zgodności, których celem

lub skutkiem jest stworzenie niepotrzebnych przeszkód w handlu międzynarodowym.

Specyfikacje techniczne muszą umożliwiać dostawcom jednakowy dostęp, a ich skutkiem

nie może być tworzenie nieuzasadnionych przeszkód dla otwarcia rynków zamówień publicznych

na konkurencję.

2.

Ustanawiając specyfikacje techniczne dla zamawianych towarów lub usług, w stosownych

przypadkach podmiot zamawiający

a)

określa raczej specyfikacje techniczne dotyczące sposobu wykonania oraz wymogów funkcjonalnych,

niż projekt lub opisowe cechy charakterystyczne; oraz

b)

opiera specyfikację techniczną na normach międzynarodowych, jeżeli takie normy istnieją,

a w pozostałych przypadkach na krajowych przepisach technicznych, uznanych normach

krajowych lub przepisach budowlanych.

3.

W przypadku gdy w specyfikacji technicznej określony jest projekt lub opisowe cechy

charakterystyczne, podmiot zamawiający w stosownych przypadkach powinien wskazać,

że uwzględni oferty dotyczące równoważnych towarów lub usług, które wyraźnie spełniają

wymogi zamówienia, poprzez dodanie w dokumentacji przetargowej takich słów jak „lub

równoważny”.

4.

Podmiot zamawiający nie narzuca specyfikacji technicznych, które wymagają lub odwołują

się do konkretnego znaku towarowego lub nazwy handlowej, patentu, praw autorskich,

wzoru lub typu, określonego pochodzenia, producenta lub dostawcy, chyba że nie istnieje

inna metoda wystarczająco dokładnego lub zrozumiałego opisu wymogów zamówienia i pod

warunkiem że w dokumentacji przetargowej podmiot zamawiający zawarł słowa takie jak

„lub równoważny”.

5.

Podmiot zamawiający nie poszukuje ani nie przyjmuje w sposób, który mógłby naruszać

zasady konkurencji porad, które mogą zostać wykorzystane podczas przygotowywania lub

przyjmowania jakichkolwiek specyfikacji technicznych dla danego zamówienia, od osób

mogących mieć interes handlowy związany z tym zamówieniem.

6.

Dla większej pewności Strona, łącznie ze swoimi podmiotami zamawiającymi, może zgodnie

z niniejszym artykułem przygotować, przyjąć lub zastosować specyfikacje techniczne

wspierające ochronę zasobów naturalnych lub ochronę środowiska.

Dokumentacja przetargowa

7.

Podmiot zamawiający udostępnia dostawcom dokumentację przetargową zawierającą wszelkie

informacje potrzebne im do przygotowania i złożenia dopuszczalnej oferty. O ile odnośne

informacje nie znajdują się w ogłoszeniu o zamiarze udzielenia zamówienia, w dokumentacji

przetargowej opisywane są w pełni następujące aspekty

a)

zamówienie, w tym charakter i ilość towarów lub usług, których ma dotyczyć zamówienie,

lub - jeżeli ilość nie jest znana - szacowana ilość i wszelkie wymogi, jakie mają

zostać spełnione, w tym wszelkie specyfikacje techniczne, zaświadczenie o ocenie zgodności,

plany, rysunki lub materiały instruktażowe;

b)

wszelkie warunki udziału dostawców, w tym lista informacji i dokumentów, których dostarczenia

wymaga się od dostawców w związku z warunkami dopuszczenia do udziału;

c)

wszystkie kryteria oceny, jakie podmiot zastosuje przy udzielaniu zamówienia, oraz

- z wyjątkiem przypadku gdy jedynym kryterium oceny jest cena - odpowiednia waga przypisana

takim kryteriom;

d)

jeżeli podmiot zamawiający przeprowadzi postępowanie o udzielenie zamówienia za pomocą

środków elektronicznych - wszelkie wymogi dotyczące uwierzytelniania oraz kodowania

lub inne wymogi związane z przekazywaniem informacji za pomocą środków elektronicznych;

e)

jeżeli podmiot zamawiający przeprowadzi aukcję elektroniczną - zasady, w tym identyfikacja

elementów oferty związanych z kryteriami oceny, w oparciu o które aukcja zostanie

przeprowadzona;

f)

jeżeli odbędzie się publiczne otwarcie ofert - podanie daty, terminu oraz miejsca

otwarcia oraz - w stosownych przypadkach - osób, które są upoważnione do obecności;

g)

wszelkie inne warunki, w tym warunki płatności, oraz wszelkie ograniczenia w odniesieniu

do środków, za pomocą których oferty mogą być składane, na przykład w formie dokumentów

papierowych lub za pomocą środków elektronicznych; oraz

h)

wszelkie terminy dostarczenia towarów lub realizacji usług.

8.

Ustalając jakąkolwiek datę dostarczenia towarów lub realizacji usług, których dotyczy

zamówienie, podmiot zamawiający uwzględnia takie czynniki jak stopień złożoności zamówienia,

zakres przewidywanego podwykonawstwa oraz realistyczny czas potrzebny do wyprodukowania,

uzupełnienia zapasów oraz transportu towarów z punktu dostawy lub do realizacji usług.

9.

Kryteria oceny określone w ogłoszeniu o zamiarze udzielenia zamówienia lub w dokumentacji

przetargowej mogą obejmować, między innymi, cenę i inne czynniki dotyczące kosztów,

jakość, wartość techniczną, aspekty środowiskowe oraz warunki realizacji.

10.

Podmiot zamawiający niezwłocznie

a)

udostępnia dokumentację przetargową, aby zapewnić wszystkim zainteresowanym dostawcom

wystarczająco dużo czasu na złożenie dopuszczalnych ofert;

b)

przekazuje, na wniosek, dokumentację przetargową każdemu zainteresowanemu dostawcy;

oraz

c)

udziela odpowiedzi na każdy uzasadniony wniosek o udzielenie stosownych informacji

złożony przez każdego zainteresowanego udziałem lub uczestniczącego w postępowaniu

dostawcę, pod warunkiem że informacje te nie zapewniają temu dostawcy przewagi nad

pozostałymi dostawcami.

Zmiany

11.

W przypadku gdy przed udzieleniem zamówienia podmiot zamawiający zmienia kryteria

lub wymogi określone w ogłoszeniu o zamiarze udzielenia zamówienia lub w dokumentacji

przetargowej przekazanej dostawcom uczestniczącym w postępowaniu, lub jeżeli wprowadza

on modyfikacje do ogłoszenia lub do dokumentacji przetargowej lub ponownie je publikuje,

podmiot ten przekazuje na piśmie wszystkie tego rodzaju zmiany lub zmodyfikowane lub

ponownie opublikowane ogłoszenie lub dokumentację przetargową

a)

wszystkim dostawcom, którzy uczestniczą w postępowaniu w momencie zmiany, modyfikacji

lub ponownej publikacji, jeżeli są oni znani podmiotowi, oraz we wszystkich pozostałych

przypadkach, w ten sam sposób, w jaki udostępnione zostały pierwotne informacje; oraz

b)

w odpowiednim czasie, tak aby umożliwić takim dostawcom dokonanie zmiany i ponowne

złożenie skorygowanych ofert, stosownie do przypadku.

Uwagi ogólne

1.

Podmiot zamawiający, zgodnie z własnymi uzasadnionymi potrzebami, zapewnia dostawcom

wystarczająco dużo czasu na przygotowanie i złożenie wniosków o dopuszczenie do udziału

oraz dopuszczalnych ofert, uwzględniając takie czynniki jak

a)

charakter i stopień złożoności zamówienia;

b)

zakres przewidywanego podwykonawstwa; oraz

c)

czas potrzebny do przekazania ofert za pomocą środków nieelektronicznych z zagranicy

oraz z kraju, w przypadku gdy środki elektroniczne nie są wykorzystywane.

Takie ramy czasowe, łącznie z każdym ich przedłużeniem, są jednakowe dla wszystkich

zainteresowanych lub biorących udział w procedurze dostawców

Terminy

2.

Podmiot zamawiający, który korzysta z procedury przetargu selektywnego, postanawia,

że termin końcowy składania wniosków o dopuszczenie do udziału nie może być - co do

zasady - krótszy niż 25 dni od dnia opublikowania ogłoszenia o zamiarze udzielenia

zamówienia. Jeżeli należycie uzasadniony przez podmiot zamawiający stan pilnej potrzeby

powoduje, że termin ten jest niewykonalny, może on zostać skrócony, ale do nie mniej

niż dziesięciu dni.

3.

O ile nie przewidziano inaczej w ust. 4, 5, 7 i 8, podmiot zamawiający ustanawia ostateczny

termin składania ofert, który nie może być krótszy niż 40 dni od dnia, w którym

a)

w przypadku procedury przetargu otwartego, opublikowano ogłoszenie o zamiarze udzielenia

zamówienia; lub

b)

w przypadku procedury przetargu selektywnego, podmiot powiadamia dostawców, że zostaną

zaproszeni do składania ofert, niezależnie od tego, czy zastosowany zostanie wykaz

przeznaczony do wielokrotnego wykorzystania czy nie.

4.

Podmiot zamawiający może skrócić termin składania ofert ustanowiony zgodnie z ust.

3 do nie mniej niż dziesięciu dni w przypadku gdy

a)

podmiot zamawiający opublikował ogłoszenie o planowanych zamówieniach opisane w art.

124 ust. 4 z wyprzedzeniem nie krótszym niż 40 dni i nie dłuższym niż 12 miesięcy

w stosunku do dnia publikacji ogłoszenia o zamiarze udzielenia zamówienia, a ogłoszenie

o planowanych zamówieniach obejmuje

(i)

opis zamówienia;

(ii)

przybliżone ostateczne terminy składania ofert lub wniosków o dopuszczenie do udziału;

(iii)

oświadczenie stwierdzające, że zainteresowani dostawcy powinni poinformować podmiot

zamawiający o swoim zainteresowaniu zamówieniem;

(iv)

adres, pod który można zwrócić się o udostępnienie dokumentów dotyczących zamówienia;

oraz

(v)

wszelkie dostępne informacje wymagane zgodnie z art. 124 ust. 2 w odniesieniu do ogłoszenia

o zamiarze udzielenia zamówienia;

b)

w odniesieniu do zamówień o powtarzającym się charakterze, podmiot zamawiający wskazuje

w pierwszym ogłoszeniu o zamiarze udzielenia zamówienia, że kolejne ogłoszenia określą

terminy dla ofert składanych na podstawie niniejszego ustępu; lub

c)

należycie uzasadniony przez podmiot zamawiający stan pilnej potrzeby powoduje, że

termin składania ofert ustanowiony zgodnie z ust. 3 jest niewykonalny.

5.

Podmiot zamawiający może skrócić termin składania ofert ustanowiony zgodnie z ust.

3 o siedem dni w przypadku każdej z następujących sytuacji

a)

ogłoszenie o zamiarze udzielenia zamówienia jest publikowane za pomocą środków elektronicznych;

b)

wszelka dokumentacja dotycząca ofert jest dostępna za pomocą środków elektronicznych

od dnia opublikowania ogłoszenia o zamiarze udzielenia zamówienia; oraz

c)

podmiot akceptuje składanie ofert za pomocą środków elektronicznych.

6.

Zastosowanie postanowień ust. 5, w związku z ust. 4, nie może w żadnym wypadku powodować

skrócenia terminu składania ofert ustanowionego zgodnie z ust. 3 do mniej niż siedmiu

dni, licząc od dnia, w którym opublikowano ogłoszenie o zamiarze udzielenia zamówienia.

7.

Niezależnie od jakichkolwiek innych postanowień niniejszego artykułu, w przypadku

gdy podmiot zamawiający nabywa komercyjne towary lub usługi, bądź ich dowolne połączenie,

może on skrócić termin składania ofert ustanowiony zgodnie z ust. 3 do nie mniej niż

13 dni, pod warunkiem że opublikuje on w tym samym czasie drogą elektroniczną ogłoszenie

o zamiarze udzielenia zamówienia oraz dokumentację przetargową. Ponadto w przypadku

gdy podmiot przyjmuje oferty komercyjnych towarów i usług składane drogą elektroniczną,

może skrócić termin ustanowiony zgodnie z ust. 3 do nie mniej niż siedmiu dni.

8.

Jeżeli podmiot zamawiający objęty załącznikiem III część 3 wybrał wszystkich kwalifikujących

się dostawców lub ich ograniczoną liczbę, termin składania ofert może zostać ustalony

w drodze dwustronnej umowy między podmiotem zamawiającym oraz wybranymi dostawcami.

W przypadku niezawarcia umowy termin nie może być krótszy niż siedem dni.

1.

Strona może przewidywać prowadzenie negocjacji przez jej podmioty zamawiające

a)

w przypadkach gdy podmiot wskazał zamiar prowadzenia negocjacji w ogłoszeniu o zamiarze

udzielenia zamówienia wymaganym zgodnie z art. 124 ust. 2; lub

b)

w przypadku gdy z oceny ofert wynika, że żadna oferta nie jest wyraźnie najkorzystniejsza,

biorąc pod uwagę szczegółowe kryteria oceny określone w ogłoszeniu o zamiarze udzielenia

zamówienia lub w dokumentacji przetargowej.

2.

Podmiot zamawiający

a)

zapewnia, aby każdy przypadek wykluczenia dostawcy uczestniczącego w negocjacjach

znajdował uzasadnienie w kryteriach oceny określonych w ogłoszeniu o zamiarze udzielenia

zamówienia lub w dokumentacji przetargowej; oraz

b)

po zakończeniu negocjacji wyznacza wspólny termin dla pozostałych dostawców uczestniczących

w postępowaniu na złożenie jakichkolwiek nowych lub skorygowanych ofert.

1.

O ile podmiot zamawiający nie wykorzystuje niniejszego postanowienia do uniknięcia

konkurencji między dostawcami lub w sposób dyskryminujący dostawców drugiej Strony

bądź chroniący krajowych dostawców, może on skorzystać z procedury przetargu bezpośredniego

i zrezygnować ze stosowania art. 124, 125, 126, 127 (ust. 7-11), 128, 129, 131 i 132

wyłącznie w jednej z następujących sytuacji

a)

pod warunkiem że wymogi dokumentacji przetargowej nie zostały w istotnym stopniu zmienione,

w przypadkach gdy;

(i)

nie złożono żadnej oferty lub żaden dostawca nie przedstawił wniosku o dopuszczenie

do udziału;

(ii)

nie złożono żadnej oferty zgodnej z istotnymi wymogami dokumentacji przetargowej;

(iii)

żaden z dostawców nie spełniał warunków udziału; lub

(iv)

złożone oferty były przedmiotem zmowy;

b)

w przypadku gdy towary lub usługi mogą zostać dostarczone jedynie przez określonego

dostawcę i nie istnieje żadne inne rozsądne rozwiązanie ani towary czy usługi zastępcze

z któregokolwiek z następujących powodów

(i)

wymagania dotyczą dzieła sztuki;

(ii)

ochrona wynikająca z patentów, praw autorskich lub innych praw wyłącznych; lub

(iii)

brak konkurencji ze względów technicznych;

c)

w przypadku dodatkowych dostaw zapewnianych przez pierwotnego dostawcę towarów lub

usług, które nie zostały uwzględnione w pierwotnym zamówieniu, jeżeli zmiana dostawcy

dodatkowych towarów lub usług

(i)

jest niemożliwa z powodów ekonomicznych lub technicznych, takich jak wymogi dotyczące

wymienności lub interoperacyjności w odniesieniu do istniejącego sprzętu, oprogramowania,

usług lub instalacji zamówionych w ramach pierwotnego zamówienia; oraz

(ii)

spowodowałaby istotną niedogodność lub znaczne powielenie kosztów dla podmiotu zamawiającego;

d)

w zakresie, w jakim jest to absolutnie niezbędne, ze względu na nadzwyczaj pilny charakter

sprawy, w wyniku zaistnienia okoliczności nieprzewidywalnych dla podmiotu zamawiającego,

towary lub usługi nie mogły zostać uzyskane w terminie w drodze przetargu otwartego

lub przetargu selektywnego;

e)

w przypadku towarów nabywanych na giełdzie towarowej;

f)

w przypadku gdy podmiot zamawiający zamawia prototyp lub pierwszy towar lub usługę

opracowane na jego zlecenie w trakcie i do celów danego zamówienia na realizację prac

badawczych, doświadczalnych, naukowych lub oryginalnego opracowania. Oryginalne opracowanie

pierwszego towaru lub usługi może obejmować ograniczoną produkcję lub dostawę w celu

uwzględnienia wyników testów praktycznych oraz wykazania, że towar lub usługa nadaje

się do seryjnej produkcji lub dostawy na odpowiednim poziomie jakości, ale nie może

obejmować seryjnej produkcji lub dostawy mającej na celu osiągnięcie rentowności rynkowej

bądź pokrycie kosztów badań i rozwoju;

g)

w przypadku zakupów dokonywanych na wyjątkowo korzystnych warunkach pojawiających

się tylko w bardzo krótkim czasie i wynikających ze szczególnych okoliczności zbywania

towarów, takich jak podczas likwidacji, przejścia pod zarząd komisaryczny lub w stan

upadłości, lecz nie w przypadku rutynowych zakupów od regularnych dostawców; lub

h)

w przypadku gdy zamówienie udzielane jest zwycięzcy konkursu, pod warunkiem że

(i)

konkurs został zorganizowany w sposób zgodny z zasadami niniejszego rozdziału, w szczególności

w odniesieniu do publikacji ogłoszenia o zamiarze udzielenia zamówienia; oraz

(ii)

uczestnicy są oceniani przez niezależny sąd konkursowy pod kątem udzielenia zwycięzcy

konkursu zamówienia na projekt.

2.

Podmiot zamawiający przygotowuje pisemne sprawozdanie dotyczące każdego zamówienia

udzielonego w ramach ust. 1. Sprawozdanie zawiera nazwę podmiotu zamawiającego, wartość

i rodzaj zamawianych towarów lub usług oraz oświadczenie wskazujące okoliczności i

warunki opisane w ust. 1, które uzasadniały skorzystanie z procedury przetargu bezpośredniego.

1.

Podmioty zamawiające mogą prowadzić aukcje elektroniczne.

2.

W przypadku procedur otwartych, bezpośrednich lub negocjacyjnych, podmiot zamawiający

może zadecydować, że udzielenie zamówienia zostanie poprzedzone aukcją elektroniczną,

jeżeli specyfikacje zamówienia można określić w sposób precyzyjny.

Aukcja elektroniczna oparta jest

a)

wyłącznie na cenach, gdy zamówienia udziela się na podstawie kryterium najniższej

ceny; lub

b)

na cenach lub nowych wartościach cech ofert wskazanych w specyfikacji, gdy zamówienia

udziela się na podstawie kryterium najkorzystniejszej oferty.

3.

Podmiot zamawiający, który podejmuje decyzję o przeprowadzeniu aukcji elektronicznej,

podaje tę informację w ogłoszeniu o zamiarze udzielenia zamówienia.

Specyfikacje zawiarają między innymi następujące dane

a)

aspekty, których wartości będą przedmiotem aukcji elektronicznej, pod warunkiem że

aspekty te są wymierne i mogą być wyrażone w postaci liczbowej lub procentowej;

b)

wszelkie ograniczenia co do przedstawianych wartości, wynikające ze specyfikacji dotyczącej

przedmiotu zamówienia;

c)

informacje, które zostaną udostępnione oferentom w trakcie aukcji elektronicznej,

oraz, w stosownych przypadkach, termin ich udostępnienia;

d)

istotne informacje dotyczące przebiegu aukcji elektronicznej;

e)

warunki, na jakich oferenci będą mogli licytować, oraz, w szczególności, minimalne

wysokości postąpień, które, w stosownych przypadkach, wymagane będą podczas licytacji;

f)

odpowiednie informacje dotyczące wykorzystywanego sprzętu elektronicznego, rozwiązań

i specyfikacji technicznych w zakresie połączeń.

4.

Przed przystąpieniem do aukcji elektronicznej podmiot zamawiający dokonuje pełnej

wstępnej oceny ofert, zgodnie z ustalonym kryterium lub ustalonymi kryteriami udzielenia

zamówienia oraz przypisaną im wagą. Wszyscy oferenci, którzy przedstawią dopuszczalne

oferty, są jednocześnie zapraszani drogą elektroniczną do przedstawienia nowych cen

lub nowych wartości; zaproszenie zawiera wszelkie odpowiednie informacje na temat

indywidualnego połączenia z używanym urządzeniem elektronicznym oraz określa datę

i godzinę rozpoczęcia aukcji elektronicznej. Aukcja elektroniczna może zostać podzielona

na kilka kolejnych etapów. Aukcja elektroniczna może rozpocząć się najwcześniej dwa

dni robocze po dniu przesłania zaproszeń.

5.

Jeżeli zamówienie ma zostać udzielone na podstawie kryterium najkorzystniejszej oferty,

do zaproszenia dołączany jest również wynik pełnej oceny danego oferenta. Zaproszenie

wskazuje również formułę matematyczną, która zostanie wykorzystana w aukcji elektronicznej

do automatycznego tworzenia kolejnych klasyfikacji na podstawie przedstawianych nowych

cen lub wartości. Formuła ta uwzględnia wagi przypisane wszystkim kryteriom w celu

ustalenia najkorzystniejszej oferty, określone w ogłoszeniu o zamówieniu lub w specyfikacjach;

w tym celu ogranicza się jednak wcześniej wszelkie przedziały do określonej wartości.

6.

Na każdym etapie aukcji elektronicznej podmioty zamawiające niezwłocznie przekazują

wszystkim oferentom taką ilość informacji, która umożliwia im ustalenie w dowolnym

momencie swojej pozycji w klasyfikacji. Mogą one również podawać inne informacje dotyczące

innych przedstawionych cen lub wartości, o ile zostało to wcześniej określone w specyfikacji.

Mogą one także w dowolnym momencie ogłaszać liczbę uczestników danego etapu aukcji.

Jednak w żadnym wypadku nie mogą one ujawniać tożsamości oferentów na żadnym z etapów

aukcji elektronicznej.

7.

Podmiot zamawiający zamyka aukcję elektroniczną w jeden lub więcej z następujących

sposobów

a)

wskazując w zaproszeniu do wzięcia udziału w aukcji z góry ustaloną datę i godzinę;

b)

gdy przestanie otrzymywać nowe ceny lub nowe wartości spełniające wymogi dotyczące

minimalnych różnic - określając w zaproszeniu do udziału w aukcji dopuszczalny czas,

jaki może upłynąć od otrzymania ostatniej propozycji do zamknięcia aukcji elektronicznej;

c)

gdy osiągnięta zostanie liczba etapów aukcji określona w zaproszeniu do udziału w

aukcji.

8.

Jeżeli podmiot zamawiający podejmuje decyzję o zamknięciu aukcji elektronicznej zgodnie

z ust. 7 lit. c), ewentualnie w połączeniu z warunkami przewidzianymi w lit. b) tego

ustępu, zaproszenie do wzięcia udziału w aukcji zawiera harmonogram poszczególnych

etapów aukcji.

9.

Po zamknięciu aukcji elektronicznej podmiot zamawiający udziela zamówienia zgodnie

z art. 132 na podstawie wyników aukcji elektronicznej.

10.

Podmioty zamawiające nie mogą korzystać z aukcji elektronicznych w niewłaściwy sposób,

ani w sposób uniemożliwiający, ograniczający lub zakłócający konkurencję, ani też

w celu zmiany przedmiotu zamówienia, określonego w opublikowanym ogłoszeniu o zamiarze

udzielenia zamówienia i zdefiniowanego w specyfikacji.

Rozpatrywanie ofert

1.

Podmiot zamawiający przyjmuje, otwiera i rozpatruje wszystkie oferty zgodnie z procedurami

gwarantującymi uczciwy i bezstronny przebieg procesu udzielania zamówienia oraz poufność

ofert.

2.

Podmiot zamawiający nie może ukarać jakiegokolwiek dostawcy, którego oferta została

otrzymana po terminie określonym na otrzymanie ofert, jeżeli opóźnienie miało miejsce

wyłącznie z winy podmiotu zamawiającego.

3.

Jeżeli podmiot zamawiający zapewnia danemu dostawcy możliwość poprawienia niezamierzonych

błędów formalnych w okresie między otwarciem ofert a udzieleniem zamówienia, podmiot

zamawiający zapewnia taką samą możliwość wszystkim pozostałym dostawcom uczestniczącym

w postępowaniu.

Udzielanie zamówień

4.

Do celów udzielenia zamówienia rozpatrywane są jedynie oferty złożone na piśmie, które

w momencie otwarcia ofert spełniają istotne wymogi określone w ogłoszeniach i w dokumentacji

przetargowej i które zostały złożone przez dostawcę spełniającego warunki udziału.

5.

O ile podmiot zamawiający nie stwierdzi, że udzielenie zamówienia nie leży w interesie

publicznym, udziela on zamówienia dostawcy, który zgodnie z jego ustaleniami ma możliwość

spełnienia warunków zamówienia i który - wyłącznie na podstawie kryteriów oceny określonych

w ogłoszeniach i dokumentacji przetargowej - przedstawił

a)

najkorzystniejszą ofertę; lub

b)

w przypadku gdy cena stanowi jedyne kryterium, najniższą cenę.

6.

W przypadku gdy podmiot zamawiający otrzymuje ofertę zawierającą cenę, która jest

rażąco niska w porównaniu z cenami w innych złożonych ofertach, może skonsultować

się z dostawcą, aby sprawdzić, czy spełnia on warunki udziału i jest zdolny do wypełnienia

warunków zamówienia.

7.

Podmiot zamawiający nie wykorzystuje ofert wariantowych, nie unieważnia procedur przetargowych

ani nie zmienia udzielonych już zamówień w sposób stanowiący obejście zobowiązań w

ramach niniejszego rozdziału.

Informacje dostarczane dostawcom

1.

Podmiot zamawiający bezzwłocznie informuje dostawców uczestniczących w postępowaniu

o swoich decyzjach dotyczących udzielenia zamówienia, a na wniosek dostawcy udziela

takiej informacji na piśmie. Z zastrzeżeniem art. 134 ust. 2 i 3 podmiot zamawiający,

na wniosek, zapewnia dostawcom, którym nie udzielono zamówienia, wyjaśnienie powodów,

dla których ich oferty nie zostały wybrane, oraz informuje ich o czynnikach przemawiających

na korzyść oferty wybranego dostawcy.

Publikacja informacji o udzielonym zamówieniu

2.

Nie później niż 72 dni po udzieleniu każdego zamówienia objętego niniejszym rozdziałem

podmiot zamawiający publikuje ogłoszenie w odpowiednich papierowych lub elektronicznych

mediach wymienionych w załączniku IV część 2. W przypadku gdy podmiot publikuje ogłoszenie

wyłącznie w medium elektronicznym, informacje muszą pozostawać łatwo dostępne przez

rozsądnie długi okres. Ogłoszenie zawiera co najmniej następujące informacje

a)

opis zamawianych towarów lub usług;

b)

nazwę i adres podmiotu zamawiającego;

c)

nazwę i adres wybranego dostawcy;

d)

wartość zwycięskiej oferty lub najdroższą ofertę i najtańszą ofertę braną pod uwagę

przy udzielaniu zamówienia;

e)

datę udzielenia zamówienia; oraz

f)

zastosowaną metodę udzielania zamówienia, a w przypadku zastosowania procedury przetargu

bezpośredniego zgodnie z art. 130, opis okoliczności uzasadniających wybór tej procedury.

Przechowywanie dokumentacji, sprawozdania oraz identyfikowalność elektroniczna

3.

Każdy podmiot zamawiający, przez okres co najmniej trzech lat od dnia udzielenia zamówienia,

przechowuje

a)

dokumentację i sprawozdania z procedur przetargowych i udzielenia zamówienia dotyczące

zamówienia objętego niniejszą Umową, w tym sprawozdania wymagane zgodnie z art. 130;

oraz

b)

dane zapewniające odpowiednią identyfikowalność przebiegu postępowań przetargowych

objętych niniejszą Umową z wykorzystaniem środków elektronicznych.

Przekazywanie informacji Stronom

1.

Strona, na wniosek drugiej Strony, niezwłocznie udziela wszelkich informacji niezbędnych

do ustalenia, czy postępowanie o udzielenie zamówienia zostało przeprowadzone w sposób

uczciwy, bezstronny i zgodnie z niniejszym rozdziałem, w tym informacji na temat charakterystyk

oraz zalet przemawiających na korzyść zwycięskiej oferty. W przypadku gdy ujawnienie

tych informacji mogłoby naruszyć konkurencję w kolejnych przetargach, Strona otrzymująca

informacje nie ujawnia ich jakimkolwiek dostawcom bez zasięgnięcia opinii i uzyskania

zgody Strony, która przekazała te informacje.

Nieujawnianie informacji

2.

Niezależnie od innych postanowień niniejszego rozdziału Strony, łącznie ze swoimi

podmiotami zamawiającymi, nie udzielają jakiemukolwiek dostawcy informacji, które

mogłyby naruszyć uczciwą konkurencję między dostawcami.

3.

Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie może być interpretowane w sposób, który

wymagałby od Strony, w tym jej podmiotów zamawiających, władz i organów odwoławczych,

ujawnienia informacji poufnych, jeżeli ich ujawnienie

a)

utrudniłoby egzekwowanie prawa;

b)

mogłoby naruszyć uczciwą konkurencję między dostawcami;

c)

naruszyłoby uzasadnione interesy handlowe określonych osób, w tym przysługujące im

prawa własności intelektualnej; lub

d)

byłoby sprzeczne z interesem publicznym w innych aspektach.

1.

Każda ze Stron zapewnia terminową, skuteczną, przejrzystą i niedyskryminującą procedurę

odwoławczą w trybie administracyjnym lub sądowym, dzięki której dostawca może, w ramach

zamówienia objętego niniejszą Umową, które stanowi lub stanowiło przedmiot jego zainteresowania,

wnieść odwołanie w związku z

a)

naruszeniem niniejszego rozdziału; lub

b)

w przypadku gdy zgodnie z przepisami prawa krajowego Strony dostawca nie jest uprawniony

do wniesienia bezpośredniego odwołania ze względu na naruszenie niniejszego rozdziału

- nieprzestrzeganiem środków Strony przyjętych w celu wykonania niniejszego rozdziału.

2.

Zasady proceduralne dotyczące wszystkich odwołań zgodnie z ust. 1 są sporządzane na

piśmie i powszechnie dostępne.

3.

W przypadku skargi dotyczącej sytuacji naruszenia lub nieprzestrzegania przepisów,

o której mowa w ust. 1, złożonej przez dostawcę w związku z zamówieniem objętym niniejszą

Umową, które stanowi lub stanowiło przedmiot zainteresowania dostawcy, Strona podmiotu

zamawiającego przeprowadzającego postępowanie zachęca ten podmiot oraz dostawcę do

rozstrzygnięcia skargi w drodze konsultacji. Podmiot rozpatruje w sposób bezstronny

i terminowy wszelkie tego rodzaju skargi w sposób niepowodujący uszczerbku dla udziału

dostawcy w bieżącym lub przyszłym postępowaniu o udzielenie zamówienia lub jego prawa

do występowania o środki naprawcze w ramach procedury odwoławczej w trybie administracyjnym

lub sądowym.

4.

Każdemu dostawcy zapewnia się wystarczająco dużo czasu na przygotowanie i złożenie

odwołania, w każdym wypadku nie mniej niż dziesięć dni od momentu, kiedy zapoznał

się lub rozsądnie powinien był zapoznać się z podstawą odwołania.

5.

Każda ze Stron powołuje lub wyznacza przynajmniej jeden bezstronny organ administracyjny

lub sądowy, niezależny od jej podmiotów zamawiających, który przyjmuje i rozpatruje

odwołania złożone przez dostawców w kontekście zamówienia objętego niniejszą Umową.

6.

W przypadku gdy odwołanie zostaje wstępnie rozpatrzone przez podmiot inny niż organ,

o którym mowa w ust. 5, Strona zapewnia, aby dostawca mógł złożyć odwołanie od pierwotnej

decyzji do bezstronnego organu administracyjnego lub sądowego, niezależnego od podmiotu

zamawiającego, którego zamówienie stanowi przedmiot odwołania.

7.

Każda ze Stron zapewnia, aby od decyzji organu odwoławczego innego niż sąd przysługiwało

prawo odwołania do sądu, lub wprowadza procedury zapewniające, aby

a)

podmiot zamawiający udzielał pisemnej odpowiedzi na odwołanie i przekazywał wszystkie

istotne dokumenty organowi odwoławczemu;

b)

uczestnicy postępowania (dalej zwani „uczestnikami”) mieli prawo do bycia wysłuchanymi,

zanim organ odwoławczy podejmie decyzję w sprawie odwołania;

c)

uczestnicy mieli prawo do ustanowienia pełnomocnika i pomocy prawnej;

d)

uczestnicy mieli prawo do udziału w całym postępowaniu;

e)

uczestnicy mieli prawo do złożenia wniosku o jawność postępowania oraz o dopuszczenie

powołania świadków; oraz

f)

organ odwoławczy wydawał swoje decyzje lub zalecenia z zachowaniem terminów, na piśmie,

wraz z wyjaśnieniem podstawy każdej decyzji lub zalecenia.

8.

Każda ze Stron przyjmuje lub utrzymuje procedury dotyczące

a)

szybkich środków tymczasowych służących zapewnieniu dostawcy możliwości udziału w

postępowaniu o udzielenie zamówienia; oraz

b)

w przypadku gdy organ odwoławczy ustalił, że doszło do sytuacji naruszenia lub nieprzestrzegania

przepisów, o których mowa w ust. 1 - działań naprawczych lub odszkodowania za poniesione

straty lub szkody, które mogą być ograniczone do kosztów przygotowania oferty albo

kosztów odwołania, bądź obu tych rodzajów kosztów.

9.

Szybkie środki tymczasowe, o których mowa w ust. 8 lit. a), mogą skutkować zawieszeniem

procedury przetargowej. Procedury, o których mowa w ust. 8, mogą przewidywać, że przy

podejmowaniu decyzji o tym, czy środki te powinny zostać zastosowane, można wziąć

pod uwagę nadrzędne negatywne skutki dla zainteresowanych stron, w tym dla interesu

publicznego. Uzasadnioną przyczynę braku podjęcia działań przedstawia się na piśmie.

1.

Każda ze Stron może zaproponować zmianę lub korektę elementów zawartych w załączniku

III, które jej dotyczą.

Zmiany

2.

Jeżeli jedna ze Stron proponuje zmianę, Strona ta

a)

powiadamia o tym drugą Stronę na piśmie; oraz

b)

wraz z powiadomieniem przedstawia propozycję dotyczącą odpowiednich dostosowań wyrównawczych

dla drugiej Strony w celu utrzymania zakresu stosowania porównywalnego do tego, który

istniał przed wprowadzeniem zmiany.

3.

Niezależnie od ust. 2 lit. b) Strona nie musi zapewniać dostosowań wyrównawczych,

jeżeli

a)

skutki danej zmiany są nieznaczne; lub

b)

zmiana dotyczy podmiotu, w odniesieniu do którego Strona rzeczywiście utraciła kontrolę

lub wpływ.

4.

Uznaje się, że druga Strona zaakceptowała zmianę, w tym do celów rozdziału 14 (Rozstrzyganie

sporów) niniejszego tytułu, o ile nie zgłosiła sprzeciwu na piśmie w terminie 45 dni

od otrzymania powiadomienia, o którym mowa w ust. 2 lit. a), zgodnie z którym

a)

dostosowanie proponowane na podstawie ust. 2 lit. b) jest wystarczające, aby utrzymać

porównywalny poziom wspólnie uzgodnionego zakresu stosowania;

b)

skutki zmiany są nieznaczne, zgodnie z ust. 3 lit. a); lub

c)

zmiana dotyczy podmiotu, w odniesieniu do którego Strona rzeczywiście utraciła kontrolę

lub wpływ, zgodnie z ust. 3 lit. b).

Korekty

5.

Za korektę uznaje się wprowadzenie następujących zmian w załączniku III części 1-3,

pod warunkiem że nie mają one wpływu na wspólnie uzgodniony zakres stosowania przewidziany

w niniejszym rozdziale

a)

zmiana nazwy podmiotu;

b)

połączenie dwóch lub kilku podmiotów wymienionych w tej samej części załącznika III;

oraz

c)

rozdzielenie podmiotu na dwa podmioty lub większą ich liczbę, pod warunkiem że wszystkie

nowe podmioty dodaje się do tej samej części załącznika III, w której był wymieniony

pierwotny podmiot.

6.

Strona proponująca korektę powiadamia drugą Stronę co dwa lata po dniu rozpoczęcia

stosowania niniejszego tytułu (

7.

Jedna ze Stron może powiadomić drugą Stronę o sprzeciwie wobec proponowanej korekty

w ciągu 45 dni od otrzymania powiadomienia, o którym mowa w ust. 6. Strona wyrażająca

sprzeciw przedstawia powody, dla których jej zdaniem proponowana korekta nie jest

zmianą przewidzianą w ust. 5, a także opisuje wpływ proponowanej korekty na wspólnie

uzgodniony zakres stosowania przewidziany w niniejszej Umowie. W przypadku braku wyrażenia

sprzeciwu na piśmie w ciągu 45 dni po otrzymaniu powiadomienia uznaje się, że Strona

wyraziła zgodę na proponowaną korektę.

Komitet Współpracy

8.

W przypadku braku sprzeciwu wobec proponowanej zmiany lub korekty w terminie, o którym

mowa w ust. 4 i 7, Komitet Współpracy wprowadza zmiany do załącznika III w celu uwzględnienia

każdej takiej zmiany lub korekty. Zmiana lub korekta staje się skuteczna następnego

dnia po dniu, w którym wygasł termin, o którym mowa w ust. 4 i 7.

9.

W przypadku wyrażenia sprzeciwu wobec proponowanej zmiany lub korekty sprawę rozpatruje

Komitet Współpracy. Komitet Współpracy może podjąć decyzję o zatwierdzeniu zmiany

lub korekty oraz wprowadzeniu odpowiednich zmian do załącznika III.

Stosowanie niniejszego rozdziału rozpoczyna się pięć lat po dniu rozpoczęcia stosowania

niniejszego tytułu. Dla towarów wymienionych w załącznikau III część 4 oraz dla usług

objętych załącznikiem III część 6, stosowanie niniejszego rozdziału rozpoczyna się

osiem lat po dniu rozpoczęcia stosowania niniejszego tytułu.

Do celów niniejszego rozdziału

a)

„surowce” oznaczają substancje używane do wytwarzania produktów przemysłowych, z wyłączeniem

towarów energetycznych, przetworzonych produktów rybołówstwa lub produktów rolnych,

lecz z uwzględnieniem kauczuku naturalnego, skór i skórek, drewna, pulpy drzewnej,

jedwabiu, wełny, bawełny i innych włókien roślinnych;

b)

„towary energetyczne” oznaczają, w oparciu o Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania

Towarów Rady Współpracy Celnej (HS) oraz Nomenklaturę Scaloną Unii Europejskich, gaz

ziemny, skroplony gaz ziemny (LNG), gaz płynny (LPG) (HS 27.11), energię elektryczną

(HS 27.16), ropę naftową i produkty ropopochodne (HS 27.09-27.10 i 27.13-27.15) oraz

węgiel i inne paliwa stałe (HS 27.01-27.04);

c)

„spółka” oznacza każdy podmiot prawny, który jest organizacją handlową pod jurysdykcją

lub kontrolą jednej ze Stron, taki jak na przykład korporacja, spółka powiernicza,

spółka osobowa, spółka joint venture lub stowarzyszenie;

d)

„usługodawca” oznacza usługodawcę zgodnie z definicją zawartą w art. 40 lit. q);

e)

„środek” oznacza środek zgodnie z definicją zawartą w art. 40 lit. a).

f)

„transport” oznacza przesył i dystrybucję towarów energetycznych za pośrednictwem

rurociągów do przesyłu ropy naftowej i produktów ropopochodnych, wysokociśnieniowych

gazociągów gazu ziemnego, linii i sieci przesyłowych wysokiego napięcia, kolei, dróg

i innych elementów infrastruktury służących do transportu towarów energetycznych;

g)

„nieuprawnione pobieranie” oznacza każdą czynność polegającą na niezgodnym z prawem

pobieraniu towarów energetycznych z rurociągów do przesyłu ropy naftowej i produktów

ropopochodnych, wysokociśnieniowych gazociągów gazu ziemnego, linii i sieci przesyłowych

wysokiego napięcia, kolei, dróg i innych elementów infrastruktury służących do transportu

towarów energetycznych;

h)

„sytuacja nadzwyczajna” oznacza sytuację, która powoduje znaczące zakłócenie lub fizyczne

przerwanie dostaw gazu ziemnego, ropy naftowej lub energii elektrycznej między Unią

Europejską a Republiką Kazachstanu, w tym w przypadku dostaw tranzytem przez terytorium

państw trzecich lub sytuację nadzwyczajnie wysokiego zapotrzebowania na towary energetyczne

w Unii Europejskiej lub Republice Kazachstanu, w której środki rynkowe nie są wystarczające

i muszą zostać zastosowane dodatkowo środki nierynkowe;

i)

„wymóg dotyczący lokalnego pochodzenia” oznacza

(i)

w odniesieniu do towarów - wymóg nałożony na przedsiębiorstwo dotyczący zakupu lub

wykorzystania towarów pochodzenia krajowego lub ze źródła krajowego, przy czym przedmiotem

takiego wymogu mogą być konkretne produkty, ich wielkość lub wartość lub stosunek

wielkości lub wartości do lokalnej produkcji tego przedsiębiorstwa;

(ii)

w odniesieniu do usług - wymóg, który ogranicza wybór usługodawcy lub świadczonej

usługi na niekorzyść usług lub usługodawców drugiej Strony;

j)

„przedsiębiorstwo państwowe” oznacza każde przedsiębiorstwo zaangażowane w działalność

handlową, w którym Strona na szczeblu centralnym lub podcentralnym posiada ponad 50%

kapitału subskrybowanego lub głosów przypadających na akcje emitowane przez to przedsiębiorstwo;

k)

„osoba prawna” oznacza osobę prawną zgodnie z definicją zawartą w art. 40 lit. d);

l)

„osoba prawna Strony” oznacza osobę prawną jednej ze Stron zgodnie z definicją zawartą

w art. 40 lit. e).

1.

Strony dążą do tego, aby ceny dostaw surowców lub towarów energetycznych dla użytkowników

przemysłowych w przypadkach, gdy są one regulowane przez rząd Strony, pozwalały na

pokrycie kosztów oraz zapewniały rozsądny zysk.

2.

Jeżeli cena surowców lub towarów energetycznych sprzedawanych na rynku krajowym różni

się od ceny eksportowej dla tego samego towaru, Strona dokonująca wywozu udziela,

na wniosek drugiej Strony, informacji na temat takiej różnicy cen, z wyłączeniem kosztów

transportu i podatków wywozowych.

Strony nie mogą utrzymywać ani ustanawiać monopoli handlowych ani wywozowych w odniesieniu

do surowców lub towarów energetycznych, z wyjątkiem sytuacji, gdy jedna ze Stron wykonuje

swoje prawo priorytetu (pierwszeństwa) do zakupu surowców, gazu suchego i złota.

1.

Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie ma wpływu na pełną suwerenność Stron zgodnie

z prawem międzynarodowym względem węglowodorów znajdujących się na ich terytorium

oraz na ich wodach śródlądowych, archipelagowych i terytorialnych, ani na suwerenne

prawa do rozpoznawania i wydobycia zasobów węglowodorów znajdujących się w ich wyłącznej

strefie ekonomicznej i na szelfie kontynentalnym.

2.

Strony zachowują prawo określania na swoim terytorium, a także na swoich wodach śródlądowych,

archipelagowych i terytorialnych oraz w swojej wyłącznej strefie ekonomicznej i na

swoim szelfie kontynentalnym, obszarów udostępnianych do poszukiwania, rozpoznawania

i wydobycia węglowodorów.

3.

W każdym przypadku podjęcia przez jedną ze Stron suwerennej decyzji, o której mowa

w ust. 2, każda ze Stron zapewnia, aby przedsiębiorstwa drugiej Strony nie były dyskryminowane

w zakresie dostępu i korzystania z praw do poszukiwania, rozpoznawania i produkcji

węglowodorów, pod warunkiem że dane przedsiębiorstwo zostało ustanowione jako osoba

prawna na terytorium Strony przyjmującej i udzielającej dostępu.

4.

Każda ze Stron może wymagać od przedsiębiorstwa, któremu zezwolono na poszukiwanie,

rozpoznawanie i produkcję węglowodorów, zapłaty finansowej lub zapłaty w postaci węglowodorów.

5.

Strony podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby koncesje lub inne zezwolenia

uprawniające przedsiębiorstwa do wykonywania praw do poszukiwania, rozpoznawania oraz

produkcji węglowodorów, wydawane były w ramach opublikowanej procedury lub zaproszenia

obejmującego publikację ogłoszenia wzywającego potencjalnie zainteresowane podmioty

Stron do składania wniosków. W ogłoszeniu określa się rodzaj koncesji lub innego zezwolenia,

odnośny obszar geograficzny i proponowaną datę lub termin przyznania koncesji lub

innej formy zezwolenia.

6.

Ust. 3-5 pozostają bez uszczerbku dla prawa przedsiębiorstwa państwowego do uzyskania

dostępu i prawa do poszukiwania, rozpoznawania i produkcji węglowodorów w drodze bezpośrednich

negocjacji z jego Stroną. W przypadku gdy takie przedsiębiorstwo państwowe postanawia

przenieść, w całości lub części, swoje prawo do poszukiwania, rozpoznawania i produkcji

węglowodorów, zastosowanie mają wymogi przewidziane w ust. 3 i 5.

7.

Art. 53 ma zastosowanie do warunków i procedur wydawania zezwoleń.

W celu wspierania inwestycji w sektorze poszukiwania, rozpoznawania, wydobycia i eksploatacji

surowców i towarów energetycznych, żadna ze Stron nie może

a)

utrzymywać ani przyjmować środków zawierających wymogi dotyczące lokalnego pochodzenia,

które miałyby wpływ na produkty, usługodawców, inwestorów lub inwestycje drugiej Strony,

o ile nie przewidziano inaczej w Protokole w sprawie przystąpienia Republiki Kazachstanu

do WTO lub w wykazie szczegółowych zobowiązań Unii Europejskiej i jej państw członkowskich

w ramach GATS;

b)

utrzymywać ani przyjmować środków zobowiązujących przedsiębiorstwa z drugiej Strony

do przekazania lub udostępnienia praw własności intelektualnej w celu sprzedaży produktów

lub usług lub w celu inwestowania na terytorium tej Strony. Strony nie zostają pozbawione

prawa do negocjowania umów z inwestorami zainteresowanymi uzyskaniem praw do poszukiwania,

rozpoznawania, wydobycia i eksploatacji surowców i towarów energetycznych, przewidujących

takie przekazanie praw na zasadzie dobrowolności, pod warunkiem że przekazanie to

odbywa się na warunkach rynkowych i po cenie rynkowej.

1.

Strony podejmują wszelkie niezbędne środki w celu ułatwienia tranzytu towarów energetycznych,

zgodnie z zasadą swobody tranzytu oraz zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 Traktatu karty

energetycznej.

2.

Każda ze Stron zakazuje nieuprawnionego pobierania towarów energetycznych będących

w tranzycie lub transportowanych przez jej terytorium przez jakiekolwiek podmioty

podlegające jej kontroli lub jurysdykcji oraz podejmuje wszelkie niezbędne środki

w celu zajęcia się takim nieuprawnionym pobieraniem.

1.

Każda ze Stron podejmuje wszelkie możliwe środki mające na celu zapewnienie, aby operatorzy

głównych sieci energetycznych, rurociągów gazociągów i sieci transportowych

a)

minimalizowali ryzyko nieprzewidzianych przerw w tranzycie lub transporcie bądź ograniczenia

lub wstrzymania tranzytu lub transportu;

b)

niezwłocznie przywracali normalne działanie takiego tranzytu lub transportu w przypadku

jego nieprzewidzianego przerwania, ograniczenia lub wstrzymania.

2.

W przypadku sporu dotyczącego jakiejkolwiek kwestii angażującej Strony lub jeden lub

większą liczbę podmiotów podlegających kontroli lub jurysdykcji jednej ze Stron, Strona,

na terytorium której odbywa się tranzyt lub transport towarów energetycznych lub na

terytorium której odbywa się odbiór lub przechowywanie w ramach drogi transportowej

/tranzytowej towarów energetycznych, nie może - przed zakończeniem procedury rozstrzygania

sporu w ramach odpowiedniej umowy lub w ramach procedury rozstrzygania sporów określonej

w rozdziale 14 (Rozstrzyganie sporów) niniejszego tytułu w odniesieniu do sytuacji

nadzwyczajnych zdefiniowanych w art. 138 lit. h) - przerywać ani ograniczać istniejącego

transportu, tranzytu, odbioru lub przechowywania w ramach drogi transportowej /tranzytowej

towarów energetycznych, ani zezwalać na takie przerwanie lub ograniczenie jakiemukolwiek

podmiotowi podlegającemu jej kontroli lub jurysdykcji, z wyjątkiem przypadków, w których

jest to wyraźnie przewidziane w umowie lub innym porozumieniu regulującym taki tranzyt,

transport, odbiór lub przechowywanie w ramach drogi transportowej/ tranzytowej.

3.

Strona nie odpowiada za przerwanie lub ograniczenie na mocy niniejszego artykułu w

sytuacjach siły wyższej lub w przypadku, gdy Strona ta nie jest w stanie zapewnić

dostaw towarów energetycznych lub zapewnić ich tranzytu w wyniku działań przypisywanych

państwu trzeciemu lub podmiotowi podlegającemu kontroli lub jurysdykcji państwa trzeciego.

1.

Każda ze Stron zapewnia przedsiębiorstwom drugiej Strony ustanowionym jako osoby prawne

na terytorium Strony przyznającej dostęp, niedyskryminacyjny dostęp do linii i sieci

przesyłowych wysokiego napięcia, które są częściowo lub całkowicie własnością Strony

udzielającej dostępu oraz podlegają jej regulacji, w ramach dostępnych zdolności przesyłowych

tych sieci i linii. Dostęp przydziela się w sprawiedliwy i zrównoważony sposób.

2.

Stosując środki odnoszące się do takich sieci i linii przesyłowych, Strona zapewnia

przestrzeganie następujących zasad

a)

wszystkie środki prawne i regulacyjne w zakresie stawek za dostęp i stawek przesyłowych

są w pełni przejrzyste;

b)

środki nie dyskryminują z uwagi na pochodzenie produkcji energii elektrycznej na terytorium

danego państwa lub z uwagi na sposób wykorzystania energii elektrycznej; oraz

c)

stosowane są niedyskryminacyjne stawki przesyłowe dla przedsiębiorstw z Unii Europejskiej

i Republiki Kazachstanu.

1.

Każda ze Stron wyznacza i upoważnia organy regulacyjne do regulowania rynków energii

elektrycznej i gazu na swoim terytorium. Te organy regulacyjne muszą być prawnie odrębne

i funkcjonalnie niezależne od wszelkich innych organów publicznych oraz uczestników

rynku.

2.

Decyzje organów regulacyjnych i stosowane przez nie procedury muszą być bezstronne

w stosunku do wszystkich uczestników rynku.

3.

Uczestnik rynku, którego dotyczy jakakolwiek decyzja organu regulacyjnego, ma prawo

odwołać się od niej do organu odwoławczego. Jeżeli organ odwoławczy nie jest niezależny

od uczestniczących stron lub nie ma charakteru sądowego, decyzje organu odwoławczego

podlegają przeglądowi przez bezstronny i niezależny organ sądowy. Decyzje organu odwoławczego

oraz organu sądowego zawierają uzasadnienie, które musi być sporządzone na piśmie.

Strony zapewniają, aby ostateczna decyzja organu odwoławczego lub organu sądowego

-w zależności od tego, który z nich podejmuje decyzję jako ostatni - była skutecznie

egzekwowana.

1.

Niniejszy artykuł ma zastosowanie do środków, które mogą wpłynąć na handel i inwestycje

miedzy Stronami odnoszące się do produkcji energii z odnawialnych źródeł niekopalnych,

między innymi z wiatru, energii słonecznej i wodnej, jednak nie ma zastosowania do

produktów, z których wytwarzana jest taka energia.

2.

Każda ze Stron

a)

powstrzymuje się od utrzymywania lub przyjmowania środków wymagających utworzenia

spółki z przedsiębiorstwami lokalnymi, chyba że takie utworzenie spółki jest konieczne

ze względów technicznych, a Strona utrzymująca lub przyjmująca takie środki może,

na wniosek drugiej Strony, wskazać takie względy techniczne;

b)

zapewnia, aby wszelkie przepisy dotyczące procedur upoważniających, certyfikujących

i licencyjnych, w przypadkach gdy mają one zastosowanie, zwłaszcza w odniesieniu do

wyposażenia, zakładów i powiązanej infrastruktury sieci przesyłowych, były obiektywne,

przejrzyste i niearbitralne oraz nie dyskryminowały podmiotów drugiej Strony;

c)

zapewnia, aby opłaty administracyjne w sektorze energii odnawialnej, takie jak opłaty

uiszczane przez konsumentów, planistów, architektów, konstruktorów, instalatorów i

dostawców sprzętu, były przejrzyste, a ich wysokość była ograniczona do przybliżonych

kosztów świadczonych usług;

d)

zapewnia, aby przywóz i wykorzystanie towarów pochodzących z drugiej Strony, lub dostarczanie

towarów przez dostawców pochodzących z drugiej Strony, podlegały postanowieniom rozdziału

1 (Handel towarami) niniejszego tytułu;

e)

zapewnia, aby świadczenie usług przez dostawców pochodzących z drugiej Strony podlegało

art. 53;

f)

zapewnia, aby warunki i procedury połączenia z sieciami przesyłowymi energii elektrycznej

i dostępu do nich były przejrzyste i nie dyskryminowały dostawców pochodzących z drugiej

Strony, ani dostawców energii ze źródeł odnawialnych. Strony zapewniają podejmowanie

odpowiednich środków dotyczących sieci i rynków, które służą zminimalizowaniu ograniczeń

występujących w odniesieniu do energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł

energii;

g)

powstrzymuje się od nakładania lub utrzymywania wymogu w odniesieniu do

(i)

przedsiębiorstwa drugiej Strony, dotyczącego zakupu lub wykorzystania towarów pochodzenia

krajowego lub ze źródła krajowego Strony nakładającej wymóg, przy czym przedmiotem

takiego wymogu mogą być konkretne produkty, ich wielkość lub wartość lub stosunek

wielkości lub wartości do jego lokalnej produkcji; lub

(ii)

ograniczenia przez przedsiębiorstwo zakupu lub użycia produktów przywożonych do wielkości

związanej z ilością lub wartością lokalnych produktów, które są przez nie wywożone.

3.

W przypadku gdy istnieją międzynarodowe lub regionalne normy w odniesieniu do sprzętu

i systemów służących produkcji energii z niekopalnych źródeł odnawialnych, Strony

stosują te normy, lub ich odpowiednie części, jako podstawę swoich przepisów technicznych,

z wyjątkiem sytuacji, w których takie międzynarodowe normy lub ich odpowiednie części

byłyby nieskuteczne lub niewłaściwe do osiągnięcia uzasadnionych celów Za odpowiednie

międzynarodowe organy normalizacyjne na potrzeby stosowania niniejszego ustępu uznaje

się Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) oraz Międzynarodową Komisję Elektrotechniczną

(IEC).

4.

W stosownych przypadkach Strony określają przepisy techniczne oparte na wymaganiach

produktu pod względem wydajności, w tym efektywności środowiskowej, a nie na projekcie

lub opisie produktu.

5.

Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie może być interpretowane jako zapobiegające

przyjmowaniu lub stosowaniu przez którąś ze Stron środków niezbędnych dla bezpiecznego

funkcjonowania odnośnych sieci energetycznych lub dla bezpieczeństwa dostaw energii,

z zastrzeżeniem wymogu, zgodnie z którym takie środki nie mogą być stosowane w sposób,

który stanowiłby środek arbitralnej lub nieuzasadnionej dyskryminacji między produktami,

usługodawcami lub inwestorami Stron, w przypadku gdy obowiązują takie same warunki,

lub ukrytych ograniczeń w zakresie wymiany handlowej i inwestycji między Stronami.

1.

Bez uszczerbku dla art. 204-208 Strony zgodnie postanawiają zacieśnić współpracę i

propagowanie wzajemnego zrozumienia między Stronami w obszarze handlu surowcami i

towarami energetycznymi.

2.

Strony uznają, że poszanowanie zasad przejrzystości i niedyskryminacji, jak również

zapewnienie, aby przepisy były stosowane w sposób niezakłócający handlu, jest najlepszym

sposobem na stworzenie środowiska sprzyjającego realizacji bezpośrednich inwestycji

zagranicznych w obszarze produkcji towarów energetycznych i handlu nimi. Ogólnie rzecz

biorąc, takie środowisko sprzyja efektywnemu przydzielaniu surowców i towarów energetycznych

oraz ich skutecznemu wykorzystywaniu.

3.

Współpraca i promowanie wzajemnego zrozumienia obejmuje kwestie dotyczące dwustronnej

wymiany handlowej, a także kwestie będące przedmiotem wspólnego zainteresowania, mające

swoje źródło w handlu międzynarodowym. Takie kwestie obejmują zakłócenia handlu mające

wpływ na rynki światowe, zagadnienia dotyczące środowiska i rozwoju konkretnie powiązane

z handlem surowcami i towarami energetycznymi, a także społeczną odpowiedzialność

przedsiębiorstw zgodnie z uznanymi normami międzynarodowymi, takimi jak Wytyczne OECD

dla przedsiębiorstw wielonarodowych oraz Wytyczne OECD dotyczące należytej staranności

dla odpowiedzialnych łańcuchów dostaw minerałów z obszarów dotkniętych konfliktami

i obszarów wysokiego ryzyka. Współpraca i promowanie wzajemnego zrozumienia obejmuje

wymianę danych oraz informacji dotyczących ram regulacyjnych w sektorze surowców i

w sektorze energetycznym. Powyższego nie można interpretować jako zobowiązania Stron

do dostarczania jakichkolwiek informacji, których ujawnienie Strony mogą uznawać za

sprzeczne ze swoimi odpowiednimi interesami w zakresie bezpieczeństwa.

4.

Każda ze Stron może wystąpić o zorganizowanie doraźnego posiedzenia poświęconego surowcom

lub towarom energetycznym lub sesji poświęconej surowcom lub towarom energetycznym

podczas posiedzeń Komitetu Współpracy. W stosownych przypadkach współpraca dwustronna

mogłaby zostać rozszerzona na odpowiednie wielostronne fora, w których uczestniczą

obie Strony.

1.

Strony ustanawiają mechanizm wczesnego ostrzegania w celu przyjęcia praktycznych środków

ukierunkowanych na zapobieganie sytuacjom nadzwyczajnym lub niebezpieczeństwom wystąpienia

sytuacji nadzwyczajnych oraz na szybkie reagowanie w takich sytuacjach.

2.

Strony wspólnie podejmują działania na rzecz

a)

wczesnej oceny potencjalnych zagrożeń i problemów związanych z dostawą gazu ziemnego,

ropy naftowej lub energii elektrycznej oraz popytem na gaz ziemny, ropę naftową lub

energię elektryczną; oraz

b)

zapobiegania sytuacjom nadzwyczajnym lub niebezpieczeństwom wystąpienia sytuacji nadzwyczajnych

oraz szybkiego reagowania w takich sytuacjach.

3.

Jeżeli jedna ze Stron dowiaduje się o istnieniu sytuacji nadzwyczajnej lub sytuacji,

która w jej opinii mogłaby prowadzić do zaistnienia sytuacji nadzwyczajnej, Strona

ta powiadamia o tym w możliwie najkrótszym czasie drugą Stronę.

4.

Na potrzeby niniejszego artykułu Strony uzgadniają, że organami odpowiedzialnymi są

członek Komisji Europejskiej odpowiedzialny za energię oraz minister Republiki Kazachstanu

odpowiedzialny za kwestie energii.

5.

Po dokonaniu powiadomienia Strony przekazują sobie wzajemnie ocenę sytuacji.

6.

Każda ze Stron może wystąpić o konsultacje w ciągu trzech dni kalendarzowych od momentu

powiadomienia w celu

a)

sporządzenia wspólnej oceny sytuacji;

b)

opracowania zaleceń w celu wyeliminowania sytuacji nadzwyczajnej oraz zminimalizowania

jej wpływu;

c)

powołania specjalnej grupy monitorującej, między innymi w celu nadzorowania przepływu

energii w istotnych punktach infrastruktury, której dotyczy sytuacja.

7.

W stosownych przypadkach Strony współpracują z państwami trzecimi w celu wyeliminowania

zagrożenia sytuacją nadzwyczajną lub przezwyciężenia takiej sytuacji.

8.

Jeżeli sytuacja nadzwyczajna się utrzymuje, każda ze Stron może wszcząć procedurę

rozstrzygania sporów w sytuacji nadzwyczajnej, zgodnie ze specjalnym mechanizmem przewidzianym

w rozdziale 14 (Rozstrzyganie sporów) niniejszego tytułu.

9.

Od momentu otrzymania powiadomienia Strony powstrzymują się od wszelkich działań,

które mogłyby pogłębić lub utrwalić sytuację nadzwyczajną, stosownie do danej sytuacji.

10.

Strona nie może opierać się na żadnym z wymienionych poniżej elementów ani przedstawiać

je jako dowody w procedurze rozstrzygania sporów w ramach niniejszej Umowy

a)

stanowiska zajęte przez drugą Stronę lub przedstawione przez nią propozycje w czasie

procedury określonej w niniejszym artykule; lub

b)

każde wykazanie przez drugą Stronę jej gotowość do akceptacji rozwiązania w stosunku

do sytuacji nadzwyczajnej, o której mowa w niniejszym artykule.

11.

Komitet Współpracy może w razie potrzeby opracować szczegółowe przepisy wykonawcze

na potrzeby stosowania niniejszego artykułu.

1.

Niniejszy rozdział pozostaje bez uszczerbku dla jakichkolwiek wyjątków, zastrzeżeń

lub ograniczeń przewidzianych w niniejszej Umowie.

2.

Niniejszy rozdział nie ma zastosowania do projektów z dziedziny badań i rozwoju ani

do projektów demonstracyjnych o charakterze niehandlowym.

3.

Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie może być interpretowane jako zapobiegające

przyjmowaniu lub egzekwowaniu przez którąkolwiek ze Stron środków niezbędnych dla

bezpiecznego funkcjonowania infrastruktury energetycznej, w tym transportu energii

oraz odnośych zakładów produkcyjnych, w interesie bezpieczeństwa narodowego lub bezpieczeństwa

publicznego, w tym zapobieganiu sytuacjom nadzwyczajnym oraz reagowaniu w takich sytuacjach,

z zastrzeżeniem wymogu, zgodnie z którym takie środki nie mogą być stosowane w sposób,

który stanowiłby środek arbitralnej lub nieuzasadnionej dyskryminacji między produktami

Stron, ich dostawcami usług lub inwestorami, w przypadku gdy obowiązują podobne warunki,

lub ukrytych ograniczeń w zakresie wymiany handlowej i inwestycji między Stronami.

1.

Strony odwołują się do Agendy 21 Konferencji Narodów Zjednoczonych „Środowisko i Rozwój”

z 1992 r., Deklaracji Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) dotyczącej podstawowych

zasad i praw w pracy z 1998 r., Planu działań w sprawie zrównoważonego rozwoju przyjętego

w Johannesburgu w 2002 r., deklaracji ministerialnej Rady Ekonomiczno-Społecznej ONZ

w sprawie pełnego i produktywnego poziomu zatrudnienia i godnej pracy dla wszystkich

z 2006 r., deklaracji MOP dotyczącej sprawiedliwości społecznej na rzecz uczciwej

globalizacji z 2008 r. oraz dokumentu końcowego konferencji Narodów Zjednoczonych

na temat zrównoważonego rozwoju, włączonego do rezolucji 66/288 przyjętej przez Zgromadzenie

Ogólne ONZ w dniu 27 lipca 2012 r., zatytułowanego „Przyszłość, jakiej pragniemy”.

2.

Strony ponownie potwierdzają swoje zaangażowanie na rzecz wspierania rozwoju międzynarodowej

wymiany handlowej w taki sposób, aby rozwój ten przyczyniał się do osiągnięcia celu,

jakim jest zrównoważony rozwój, z korzyścią dla obecnych i przyszłych pokoleń. Strony

dążą do zapewnienia, aby cel ten był uwzględniony i odzwierciedlany na każdym poziomie

ich stosunków handlowych.

1.

Strony uznają znaczenie międzynarodowego zarządzania środowiskiem i porozumień w zakresie

środowiska jako odpowiedzi wspólnoty międzynarodowej na światowe lub regionalne problemy

związane ze środowiskiem.

2.

Strony uznają, że pełne i produktywne zatrudnienie oraz godna praca dla wszystkich

stanowią kluczowe elementy zrównoważonego rozwoju wszystkich krajów oraz priorytetowy

cel międzynarodowej współpracy.

3.

W tym kontekście Strony potwierdzają swoje zobowiązanie do skutecznego wprowadzenia

do swoich przepisów oraz do stosowanych przez siebie praktyk wielostronnych umów dotyczących

środowiska, których są stronami, a także konwencji MOP, które zostały ratyfikowane,

odpowiednio, przez państwa członkowskie Unii Europejskiej oraz Republikę Kazachstanu.

1.

Strony uznają prawo każdej ze Stron do określenia własnego poziomu krajowej ochrony

środowiska i ochrony pracy, oraz do odpowiedniego przyjęcia lub zmiany swoich odnośnych

przepisów i polityki, zgodnie z uznanymi na poziomie międzynarodowym normami i umowami,

o których mowa w art. 152. Strony dążą do osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska

i ochrony pracy.

2.

Strony uznają za niewłaściwe stymulowanie handlu lub inwestycji poprzez osłabienie

lub zmniejszenie poziomu ochrony przewidzianego w krajowym prawie dotyczącym środowiska

lub pracy.

3.

Żadna ze Stron nie może odstąpić ani - poprzez ciągłe lub powtarzające się działanie

lub zaniechanie - nie może uchylać się od skutecznego egzekwowania swoich przepisów

w zakresie środowiska i pracy, w celu stworzenia zachęty do handlu lub inwestycji.

1.

Strony potwierdzają swoje zaangażowanie na rzecz większego przyczyniania się handlu

do osiągnięcia celów, jakimi jest zrównoważony rozwój w wymiarze gospodarczym, społecznym

i środowiskowym. W związku z tym zgodnie postanawiają promować

a)

handel i inwestycje w przyjazne dla środowiska towary i usługi oraz w produkty i technologie

sprzyjające klimatowi;

b)

wykorzystywanie systemów zapewniających zgodność ze zrównoważonym rozwojem, takich

jak sprawiedliwy i etyczny handel lub oznakowania ekologiczne; oraz

c)

praktyki z zakresu społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw.

2.

Strony wymieniają informacje i wiedzę dotyczące swojego działania na rzecz promowania

spójności i wzajemnego wspierania się celów handlowych, społecznych i dotyczących

środowiska. Ponadto Strony wzmacniają swoją współpracę i dialog dotyczące kwestii

zrównoważonego rozwoju, które mogą pojawić się w kontekście ich stosunków handlowych,

w tym dotyczące odnośnych aspektów określonych w tytule IV (Współpraca w dziedzinie

rozwoju gospodarczego i zrównoważonego rozwoju).

3.

Współpraca i dialog, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, przebiegają z udziałem

odpowiednich zainteresowanych stron, zwłaszcza partnerów społecznych, a także innych

organizacji społeczeństwa obywatelskiego, poprzez współpracę społeczeństwa obywatelskiego

ustanowioną na podstawie art. 251.

4.

Komitet Współpracy może przyjmować przepisy na potrzeby takiej współpracy i takiego

dialogu.

Rozdział 14 sekcja 3 podsekcja 2 (Rozstrzyganie sporów) niniejszego tytułu nie ma

zastosowania do sporów objętych zakresem niniejszego rozdziału. W odniesieniu do każdego

takiego sporu, po tym jak organ arbitrażowy przedstawi swoje sprawozdanie końcowe

zgodnie z art. 180 i 182, Strony, uwzględniając wspomniane sprawozdanie, poddają dyskusji

odpowiednie środki, jakie mają zostać wdrożone. Komitet Współpracy monitoruje wdrażanie

takich środków i śledzi tę sprawę, w tym za pośrednictwem mechanizmu, o którym mowa

w art. 154 ust. 3.

Strony uznają znaczenie wolnej i niezakłóconej konkurencji w swoich stosunkach handlowych.

Strony uznają, że antykonkurencyjne praktyki gospodarcze i interwencje państwowe,

w tym dotacje, mogą zakłócać właściwe funkcjonowanie rynków i osłabiać korzyści płynące

z liberalizacji handlu.

1.

Każda ze Stron utrzymuje na swoim terytorium kompleksowe przepisy w dziedzinie konkurencji,

które zapewniają skuteczne rozwiązania dla zwalczania porozumień antykonkurencyjnych,

uzgodnionych praktyk oraz antykonkurencyjnych jednostronnych praktyk przedsiębiorstw

o dominującej pozycji rynkowej oraz które zapewniają skuteczną kontrolę koncentracji.

2.

Każda ze Stron utrzymuje niezależne z operacyjnego punktu widzenia organy odpowiedzialne

za skuteczne egzekwowanie przepisów w dziedzinie konkurencji, o których mowa w ust.

1, oraz odpowiednio w tym celu wyposażone.

3.

Strony uznają znaczenie stosowania swoich odpowiednich przepisów w dziedzinie konkurencji

w przejrzysty i niedyskryminacyjny sposób, przy poszanowaniu zasady sprawiedliwości

proceduralnej i prawa zainteresowanych przedsiębiorstw do obrony.

1.

Żadne z postanowień niniejszego rozdziału nie uniemożliwia Stronom ustanawiania lub

utrzymywania monopolów państwowych, przedsiębiorstw państwowych ani powierzania przedsiębiorstwom

specjalnych lub wyłącznych praw lub przywilejów, zgodnie ze swoimi przepisami.

2.

W odniesieniu do monopoli państwowych, przedsiębiorstw państwowych i przedsiębiorstw

mających specjalne lub wyłączne prawa lub przywileje, które są zaangażowane w działalność

gospodarczą, każda ze Stron zapewnia, aby przedsiębiorstwa takie podlegały przepisom

w dziedzinie konkurencji, o których mowa w art. 157. Do celów niniejszego rozdziału,

działalność gospodarcza polega na oferowaniu towarów i usług na rynku. Nie obejmuje

ona działań prowadzonych w ramach wykonywania władzy publicznej, a mianowicie działań,

które nie są wykonywane na zasadach handlowych ani w ramach konkurencji z jednym podmiotem

gospodarczym lub większą ich liczbą.

3.

Stosowanie przepisów w dziedzinie konkurencji, o których mowa w art. 157, nie powinno

zakłócać wykonywania, de iure lub de facto, szczególnych zadań leżących w interesie publicznym i powierzonych odpowiednim przedsiębiorstwom.

Wyjątki powinny być ograniczone i przejrzyste. Nie powinno mieć to wpływu na wymianę

handlową i inwestycje w zakresie, w jakim podważałoby to cel niniejszej Umowy.

1.

Na potrzeby niniejszego artykułu „dotacje” oznaczają środki, które spełniają warunki

określone w art. 1 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych, niezależnie

od tego, czy zostały przyznane danemu przedsiębiorstwu na produkcję towarów czy świadczenie

usług, i które są specyficzne w rozumieniu art. 2 tego porozumienia.

2.

Każda ze Stron zapewnia przejrzystość w dziedzinie dotacji. W tym celu każda ze Stron

co dwa lata, począwszy od dnia rozpoczęcia stosowania niniejszego tytułu, przedkłada

drugiej Stronie sprawozdanie dotyczące podstawy prawnej, w tym celu politycznego lub

celu dotacji, czasu trwania oraz wszelkich innych ram czasowych, jej formy oraz, w

miarę możliwości, wysokości lub puli środków oraz odbiorców dotacji przyznanej przez

rząd lub organ publiczny. Takie sprawozdanie uważa się za przedłożone, jeżeli odpowiednie

informacje zostały udostępnione na publicznie dostępnej stronie internetowej lub za

pośrednictwem mechanizmu powiadamiania WTO.

3.

Jeżeli Strona uzna, że przyznawana przez drugą Stronę dotacja w negatywny sposób wpływa

na interesy tej pierwszej Strony, może ona zwrócić się z wnioskiem o konsultacje w

tej sprawie. Strona, do której zwrócono się z wnioskiem, uwzględnia go w należyty

sposób. Celem konsultacji powinno być w szczególności określenie celu politycznego

dotacji, ustalenie, czy dotacja ma efekt zachęty i czy jest proporcjonalna, a także

wskazanie wszelkich środków podjętych na rzecz ograniczenia ewentualnego efektu zakłócającego

wymianę handlową i inwestycje Strony zwracającej się z wnioskiem (

4.

W celu ułatwienia konsultacji Strona, do której zwrócono się z wnioskiem, przekazuje

informacje dotyczące odnośnej dotacji w terminie nie dłuższym niż 90 dni od dnia otrzymania

wniosku. Jeżeli Strona zwracająca się z wnioskiem uzna, po otrzymaniu informacji dotyczących

odnośnej dotacji, że odnośna dotacja negatywnie wpływa lub może negatywnie wpłynąć

na interesy handlowe lub inwestycyjne Strony zwracającej się z wnioskiem w sposób

nieproporcjonalny, Strona, do której zwrócono się z wnioskiem, dokłada wszelkich starań,

aby zaradzić negatywnym skutkom, jakie odnośna dotacja ma dla interesów handlowych

lub inwestycyjnych Strony zwracającej się z wnioskiem.

5.

Ust. 3 i 4 nie ma zastosowania do dotacji dotyczących rybołówstwa i handlu towarami

objętymi załącznikiem 1 do Porozumienia WTO w sprawie rolnictwa.

Postanowienia rozdziału 14 (Rozstrzyganie sporów) niniejszego tytułu nie mają zastosowania

do art. 156-158 oraz do art. 159 ust. 3 i 4.

Postanowienia niniejszego rozdziału pozostają bez uszczerbku dla praw i obowiązków

Strony wynikających z Porozumienia WTO, w szczególności Porozumienia w sprawie subsydiów

i środków wyrównawczych oraz Uzgodnienia w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie

sporów

Wymieniając informacje w ramach niniejszego rozdziału, Strony uwzględniają ograniczenia

wynikające z wymogu zachowania tajemnicy zawodowej i handlowej.

Do celów niniejszego rozdziału

a)

„przedsiębiorstwo państwowe” oznacza każde przedsiębiorstwo zaangażowane w działalność

handlową, w którym Strona na szczeblu centralnym lub podcentralnym posiada więcej

niż 50% kapitału subskrybowanego lub głosów przypadających na akcje emitowane przez

to przedsiębiorstwo;

b)

„przedsiębiorstwo kontrolowane przez państwo” oznacza każde przedsiębiorstwo zaangażowane

w działalność handlową, na które Strona na szczeblu centralnym lub podcentralnym wywiera

lub może wywierać decydujący wpływ, bezpośredni lub pośredni, za sprawą swojego finansowego

udziału w tym przedsiębiorstwie lub w oparciu o zasady lub praktyki jego funkcjonowania

lub za pośrednictwem jakichkolwiek innych działań umożliwiających sprawowanie takiego

decydującego wpływu. Domniemywa się, że Strona wywiera decydujący wpływ, jeżeli może

ona, bezpośrednio lub pośrednio, mianować w danym przedsiębiorstwie więcej niż połowę

członków jego organu administracyjnego, zarządzającego lub kontrolnego;

c)

„przedsiębiorstwo mające specjalne lub wyłączne prawa lub przywileje” oznacza każde

przedsiębiorstwo, publiczne lub prywatne, zaangażowane w działalność handlową, któremu

Strona na szczeblu centralnym lub podcentralnym przyznała, de iure lub de facto, specjalne lub wyłączne prawa lub przywileje. Takie prawa lub przywileje mogą obejmować

prawo do działania w roli dystrybutora, dostawcy usług sieciowych lub innego pośrednika

w zakupie lub w sprzedaży danego towaru lub w świadczeniu lub otrzymywaniu danej usługi.

Pojęcie „przedsiębiorstwo mające specjalne lub wyłączne prawa lub przywileje” obejmuje

monopole zaangażowane w działalność handlową;

d)

„monopol” oznacza podmiot zaangażowany w działalność handlową, w tym również w ramach

konsorcjum, który na danym rynku na terytorium Strony został wyznaczony, na szczeblu

centralnym lub podcentralnym, na wyłącznego dostawcę lub nabywcę danego towaru lub

usługi; podmiot, któremu przyznane zostało wyłączne prawo własności intelektualnej,

nie jest objęty wyłącznie ze względu na takie przyznanie tą definicją;

e)

„specjalne prawa” oznaczają prawa przyznane przez Stronę, na szczeblu centralnym lub

podcentralnym, ograniczonej grupie przedsiębiorstw na danym obszarze geograficznym

lub na danym rynku produktów lub usług, w celu uzyskania efektu w postaci znacznego

ograniczenia możliwości wykonywania przez jakiekolwiek inne przedsiębiorstwa działalności

na tym samym obszarze geograficznym na warunkach zasadniczo równoważnych. Specjalnym

prawem nie jest, samo w sobie, przyznanie ograniczonej liczbie przedsiębiorstw licencji

lub zezwolenia w ramach przydzielania ograniczonego zasobu przy zastosowaniu obiektywnych,

proporcjonalnych i niedyskryminacyjnych kryteriów;

f)

„niedyskryminacyjne traktowanie” oznacza traktowanie narodowe lub traktowanie zgodne

z zasadą największego uprzywilejowania, jak określono w niniejszej Umowie, w zależności

od tego, które jest korzystniejsze;

g)

„zgodnie z aspektami handlowymi” oznacza zgodnie ze zwyczajowymi praktykami handlowymi

przedsiębiorstwa będącego własnością prywatną i prowadzącego działalność w handlu

międzynarodowym w myśl zasad gospodarki rynkowej;

h)

„wyznaczyć” oznacza ustanowić lub zezwolić na istnienie monopolu lub rozszerzyć zakres

monopolu, de iure lub de facto.

1.

Strony potwierdzają swoje prawa i zobowiązania w ramach art. XVII ust. 1-3 GATT z

1994 r., Uzgodnień w sprawie interpretacji Artykułu XVII GATT z 1994 r., jak również

art. VIII ust. 1, 2 i 5 GATS, oraz rozdziału dotyczącego przedsiębiorstw państwowych

i kontrolowanych przez państwo oraz przedsiębiorstw mających specjalne i wyłączne

przywileje, zawartego w Protokole przystąpienia Republiki Kazachstanu do WTO, które

zostają niniejszym włączone do niniejszej Umowy, stanowią jej integralną część i które

mają zastosowanie.

2.

Niniejszy rozdział nie ma zastosowania do zamówień objętych niniejszą Umową realizowanych

przez Stronę lub jej podmioty zamawiające w rozumieniu art. 120.

3.

Niniejszy rozdział ma zastosowanie do wszystkich rodzajów działalności gospodarczej

objętych niniejszą Umową. Usługi, które nie znajdują się w sporządzonym przez daną

Stronę wykazie szczegółowych zobowiązań w ramach GATS, nie są objęte postanowieniami

art. 166 i 167.

1.

Bez uszczerbku dla praw i zobowiązań Stron w ramach niniejszego rozdziału, żadne z

postanowień niniejszego rozdziału nie uniemożliwia Stronom ustanawiania lub utrzymywania

przedsiębiorstw państwowych lub przedsiębiorstw kontrolowanych przez państwo ani wyznaczania

lub utrzymywania monopoli ani przyznawania przedsiębiorstwom specjalnych lub wyłącznych

praw lub przywilejów.

2.

Jeżeli dane przedsiębiorstwo jest objęte zakresem stosowania niniejszego rozdziału,

Strony nie wymagają od przedsiębiorstwa podstępowania w sposób niezgodny z niniejszą

Umową ani nie zachęcają go do tego.

O ile nie przewidziano inaczej w art. 142 lub w sporządzonym przez Stronę wykazie

szczegółowych zobowiązań w ramach GATS lub w zastrzeżeniach Strony dotyczących traktowania

narodowego określonych w załączniku I, każda ze Stron zapewnia na swoim terytorium,

aby każde przedsiębiorstwo spełniające warunki określone w art. 163 lit. c) i d) w

odniesieniu do swojego zakupu lub sprzedaży towaru lub usługi zapewniało niedyskryminujące

traktowanie towaru drugiej Strony lub usługi bądź dostawcy usługi drugiej Strony.

Z wyjątkiem sytuacji, w której spełniany jest cel, taki jak obowiązek świadczenia

usługi publicznej, na potrzeby realizacji którego przyznano specjalne lub wyłączne

prawa lub przywileje, lub w sytuacji, w której przedsiębiorstwo państwowe lub przedsiębiorstwo

kontrolowane przez państwo wypełnia swoje publiczne zadanie, a także pod warunkiem

że postępowanie przedsiębiorstwa realizującego ten cel lub to zadanie jest zgodne

z postanowieniami art. 166 oraz z rozdziałem 11 (Konkurencja) niniejszego tytułu,

każda ze Stron zapewnia, aby każde przedsiębiorstwa, o którym mowa w art. 163 lit.

a)-d), działało zgodnie z aspektami handlowymi na danym terytorium dokonując zakupu

lub sprzedaży towarów, w tym w odniesieniu do ustalania ceny, jakości, dostępności,

zbywalności, transportu i innych warunków zakupu lub sprzedaży, a także dokonując

zakupu lub świadcząc usługi, w tym również w przypadku, gdy te towary lub usługi są

dostarczane na rzecz inwestycji inwestora drugiej Strony lub za jej pośrednictwem

Ustalanie różnych cen na różnych rynkach lub w ramach tego samego rynku, w przypadku

gdy takie różnice opierają się na zwykłych aspektach handlowych, takich jak warunki

podaży i popytu, nie jest samo w sobie niezgodne z art. 166 i 167.

1.

Strony zapewniają, aby przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 163 lit. a)-d), przestrzegały

wysokich norm przejrzystości i ładu korporacyjnego w myśl wytycznych OECD dotyczących

ładu korporacyjnego w przedsiębiorstwach państwowych z 2005 r. Dalszy rozwój polityki

ładu korporacyjnego w przedsiębiorstwach, o których mowa w art. 163 lit. a)-d), powinien

przebiegać zgodnie z tymi wytycznymi.

2.

Każda ze Stron zapewnia, aby wszelkie organy regulacyjne odpowiedzialne za regulowanie

przedsiębiorstw, o których mowa w art. 163 lit. a)-d), były prawnie odrębne i funkcjonalnie

niezależne od któregokolwiek z przedsiębiorstw, o których mowa w art. 163 lit. a)-d),

oraz aby nie ponosiły przed nimi żadnej odpowiedzialności.

3.

Każda ze Stron zapewnia egzekwowanie przepisów i regulacji w sposób spójny i niedyskryminujący,

na wszystkich szczeblach władzy, czy to centralnym czy też lokalnym, w tym również

w odniesieniu do przedsiębiorstw, o których mowa w art. 163 lit. a)-d). Wyłączenia

muszą być ograniczone i przejrzyste.

1.

Strona, która ma powody, by przypuszczać, że działalność przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw,

o których mowa w art. 163 lit. a)-d), będących przedsiębiorstwami drugiej Strony,

w negatywny sposób wpywają na jej interesy w ramach niniejszej Umowy, może zwrócić

się do tej drugiej Strony o dostarczenie informacji na temat działalności jego przedsiębiorstwa

w odniesieniu do realizacji postanowień niniejszej Umowy. Takie informacje mogą obejmować

informacje organizacyjne, dotyczące struktury przedsiębiorstwa oraz informacje finansowe.

2.

Każda ze Stron udostępnia na wniosek drugiej Strony informacje dotyczące szczególnych

przedsiębiorstw, o których mowa w art. 163 lit. a)-d), które nie kwalifikują się do

uznania za małe i średnie przedsiębiorstwa zgodnie z definicją w prawie krajowym Strony,

do której zwrócono się z wnioskiem. We wniosku o udzielenie takiej informacji wskazuje

się przedsiębiorstwo, towary lub usługi oraz rynki, których dotyczy, a także informację,

że przedsiębiorstwo jest zaangażowane w praktyki, które utrudniają realizację wymiany

handlowej lub inwestycji między Stronami.

3.

Każda ze Stron udostępnia na wniosek drugiej Strony informacje dotyczące wyłączeń,

niezgodnych środków, immunitetów oraz wszelkich innych środków, w tym bardziej uprzywilejowanego

traktowania, które stosowane są na terytorium Strony, do której skierowano wniosek,

w odniesieniu do któregokolwiek przedsiębiorstwa, o którym mowa w art. 163 lit. a)-d).

4.

Ust. 1 do 3 nie zobowiązują którejkolwiek Strony do ujawniania informacji poufnych,

które utrudniłoby egzekwowanie prawa lub byłoby w inny sposób sprzeczne z interesem

publicznym bądź mogłoby zaszkodzić uzasadnionym interesom handlowym poszczególnych

przedsiębiorstw.

1.

Każda ze Stron bezzwłocznie odpowiada na wszystkie wnioski drugiej Strony o szczegółowe

informacje dotyczące wszelkich podejmowanych przez nią środków o zasięgu ogólnym lub

umów międzynarodowych odnoszących się do niniejszego tytułu lub mających na niego

wpływ. Każda ze Stron ustanawia jeden lub większą liczbę punktów informacyjnych, które

udzielają zainteresowanym osobom drugiej Strony, na wniosek, szczegółowych informacji

na temat wszystkich takich kwestii (

2.

Wszystkie przepisy ustawowe i wykonawcze, dekrety, decyzje i zarządzenia administracyjne

o zasięgu ogólnym Stron, dotyczące jakichkolwiek kwestii objętych niniejszym tytułem

lub na te kwestie wpływające, są niezwłocznie publikowane w sposób, który spełnia

mające zastosowanie wymogi Porozumienia WTO, w tym wymogi określone w art. XG ATT

z 1994 r., art. III GATS oraz art. 63 Porozumienia TRIPS. Strony regularnie aktualizują

opublikowane zasoby, w tym strony internetowe, zawierające takie środki oraz udostępniają

je zainteresowanym osobom. Takie środki muszą być dostępne w okresie, w którym obowiązują,

jak również w rozsądnym czasie po tym, jak przestały obowiązywać.

3.

Strony publikują wszystkie przepisy ustawowe i wykonawcze, dekrety, decyzje i zarządzenia

administracyjne o zasięgu ogólnym, dotyczące jakichkolwiek kwestii objętych niniejszym

tytułem lub na te kwestie wpływające, zanim zostaną one przyjęte. Strony zapewniają

rozsądny termin, zazwyczaj nie mniej niż 30 dni kalendarzowych, w którym zainteresowane

osoby mogą skierować do odpowiedzialnych organów uwagi zanim właściwy środek zostanie

sfinalizowany lub przekazany organom odpowiedzialnym za jego przyjęcie. Wszelkie uwagi

otrzymane w terminie przewidzianym na składanie uwag zostaną uwzględnione.

4.

Żadne przepisy ustawowe lub wykonawcze, dekrety, decyzje lub zarządzenia administracyjne

o zasięgu ogólnym Stron, dotyczące jakichkolwiek kwestii objętych niniejszym tytułem

lub na te kwestie wpływające, nie mogą wejść w życie przez ich opublikowaniem.

5.

Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie wymaga od Strony dostarczenia informacji

poufnych, których ujawnienie utrudniłoby egzekwowanie prawa lub w inny sposób byłoby

sprzeczne z interesem publicznym, czy też naruszałoby uzasadnione interesy handlowe

poszczególnych przedsiębiorstw, czy to publicznych czy też prywatnych.

6.

Art. 55 ma zastosowanie w odniesieniu do niniejszego rozdziału.

Celem niniejszego rozdziału jest ustanowienie skutecznego i efektywnego mechanizmu

unikania oraz rozstrzygania sporów między Stronami w zakresie interpretacji i stosowania

niniejszej Umowy, mając na uwadze poszukiwanie, w miarę możliwości, wspólnie uzgodnionych

rozwiązań.

O ile nie postanowiono inaczej, niniejszy rozdział ma zastosowanie do wszelkich sporów

dotyczących interpretacji i stosowania niniejszego tytułu.

1.

Strony dokładają wszelkich starań, aby rozstrzygnąć wszelkie spory, o których mowa

w art. 173, poprzez podejmowanie konsultacji prowadzonych w dobrej wierze w celu osiągnięcia

wspólnie uzgodnionych rozwiązań.

2.

Strona występuje o przeprowadzenie konsultacji za pomocą pisemnego wniosku przesłanego

drugiej Stronie oraz - do wiadomości - Komitetowi Współpracy, w którym wskazuje ona

środek, którego dotyczy spór, oraz postanowienia, o których mowa w art. 173, które

mają jej zdaniem zastosowanie.

3.

Strona, która otrzymała wniosek, odpowiada na wniosek o przeprowadzenie konsultacji

w terminie dziesięciu dni od jego otrzymania, chyba że w niniejszej Umowie przewidziano

inaczej lub Strony dokonały innych uzgodnień.

4.

Konsultacje przeprowadza się w ciągu 30 dni od dnia otrzymania wniosku oraz, o ile

Strony nie postanowiły inaczej, odbywają się one na terytorium Strony, do której kierowany

jest wniosek. Konsultacje uznaje się za zakończone w ciągu 30 dni od daty otrzymania

wniosku, chyba że obie Strony zgodnie postanawiają je kontynuować. Konsultacje, a

w szczególności wszystkie ujawnione informacje oraz stanowiska, jakie Strony zajęły

podczas konsultacji, są poufne i pozostają bez uszczerbku dla praw każdej ze Stron

we wszelkich dalszych postępowaniach.

5.

Konsultacje w pilnych kwestiach uznaje się za zakończone w ciągu 15 dni od daty otrzymania

wniosku przez Stronę, do której zwrócono się z wnioskiem, chyba że obie Strony zgodnie

postanawiają je kontynuować.

6.

Jeżeli Strona, do której kierowany jest wniosek, nie odpowie na wniosek o konsultacje

w terminie dziesięciu dni od daty jego otrzymania, lub jeżeli konsultacje nie odbyły

się w terminie określonym, odpowiednio, w ust. 3 lub 4 niniejszego artykułu, lub jeśli

Strony postanawiają nie przeprowadzać konsultacji lub jeżeli po zakończeniu konsultacji

nie osiągnięto wspólnie uzgodnionego rozwiązania, Strona, która zwróciła się o konsultacje,

może zastosować art. 176.

7.

Podczas konsultacji każda ze Stron przekazuje wystarczające informacje oparte na faktach,

tak aby umożliwić pełne zbadanie tego, w jaki sposób dany środek może wpłynąć na funkcjonowanie

i stosowanie niniejszej Umowy.

8.

Konsultacje uznaje się za zakończone w ciągu pięciu dni roboczych od daty otrzymania

wniosku o przeprowadzenie konsultacji, chyba że Strony uzgodniły inaczej, jeżeli dotyczą

one sytuacji nadzwyczajnych w rozumieniu art. 138 lit. h).

Każda Strona może zażądać od drugiej Strony rozpoczęcia mediacji w odniesieniu do

wszelkich środków negatywnie wpływających na handel lub inwestycje między Stronami,

zgodnie z załącznikiem VII.

1.

W przypadku gdy Stronom nie uda się rozstrzygnąć sporu w drodze konsultacji przewidzianych

w art. 174, Strona, która wniosła o konsultacje, może złożyć wniosek o powołanie organu

arbitrażowego zgodnie z niniejszym artykułem.

2.

Wniosek o powołanie organu arbitrażowego składany jest za pomocą pisemnego wniosku

przesłanego drugiej Stronie oraz Komitetowi Współpracy. Strona skarżąca określa w

swoim wniosku środek, którego dotyczy skarga, oraz wyjaśnia, w jaki sposób środek

ten narusza postanowienia, o których mowa w art. 173; dokonuje tego w sposób umożliwiający

na wyraźne przedstawienie podstawy prawnej skargi.

1.

W skład organu arbitrażowego wchodzi trzech arbitrów.

2.

W ciągu dziesięciu dni od daty złożenia pisemnego wniosku o powołanie organu arbitrażowego

Stronie, przeciwko której wysunięto zarzut, Strony konsultują się w celu osiągnięcia

porozumienia co do składu organu arbitrażowego.

3.

W przypadku gdy Strony nie są w stanie porozumieć się w kwestii składu organu arbitrażowego

w terminie określonym w ust. 2 niniejszego artykułu, każda ze Stron może wyznaczyć

arbitra spośród osób wskazanych w dotyczącej tej Strony części listy sporządzonej

zgodnie z art. 196 w ciągu pięciu dni od upływu terminu określonego w ust. 2 niniejszego

artykułu. Jeżeli którakolwiek ze Stron nie wyznaczy arbitra, jest on, na wniosek drugiej

Strony, wybierany w drodze losowania przez przewodniczącego Komitetu Współpracy lub

osobę przez niego upoważnioną, spośród osób wskazanych w dotyczącej tej Strony części

listy sporządzonej zgodnie z art. 196.

4.

O ile Strony nie osiągną porozumienia dotyczącego przewodniczącego organu arbitrażowego

w terminie określonym w ust. 2 niniejszego artykułu, przewodniczący Komitetu Współpracy

lub osoba przez niego upoważniona, na wniosek którejkolwiek ze Stron, wyłania w drodze

losowania przewodniczącego organu arbitrażowego spośród osób wskazanych w zawierającej

kandydatów na przewodniczącego części listy sporządzonej zgodnie z art. 196.

5.

Przewodniczący Komitetu Współpracy lub osoba przez niego upoważniona wyznacza arbitrów

w ciągu pięciu dni od złożenia przez którąkolwiek ze Stron wniosku, o którym mowa

w ust. 3 lub 4.

6.

Datą powołania organu arbitrażowego jest dzień, w którym ostatni z trzech wybranych

arbitrów akceptuje tę rolę zgodnie z regulaminem zawartym w załączniku V.

7.

Jeżeli do czasu złożenia wniosku na podstawie ust. 3 lub 4 niniejszego artykułu, którakolwiek

z list przewidzianych w art. 196 nie zostanie sporządzona lub nie zawiera wystarczającej

liczby nazwisk, arbitrów wyłania się w drodze losowania spośród osób formalnie zaproponowanych

przez jedną ze Stron lub obie Strony.

8.

O ile Strony nie postanowią inaczej, w odniesieniu do powstałych między Stronami sporów

dotyczących sytuacji nadzwyczajnych w rozumieniu art. 138 lit. h) zastosowanie ma

ust. 3 zdanie drugie i ust. 4 niniejszego artykułu, bez odwoływania się do ust. 2

niniejszego artykułu, a termin, o którym mowa w ust. 5 niniejszego artykułu, wynosi

dwa dni.

Na wniosek Strony organ arbitrażowy, w ciągu dziesięciu dni od jego powołania, wydaje

wstępną decyzję o uznaniu sprawy za pilną.

1.

W przypadku sporu dotyczącego sytuacji nadzwyczajnych w rozumieniu art. 138 lit. h)

którakolwiek ze Stron może zwrócić się w drodze wniosku do organu arbitrażowego do

przewodniczącego organu arbitrażowego o działanie w charakterze rozjemcy w odniesieniu

do wszelkich kwestii związanych ze sporem.

2.

Rozjemca dąży do rozstrzygnięcia sporu w drodze porozumienia lub do określenia postępowania

mającego na celu osiągnięcie takiego rozstrzygnięcia. Jeżeli w ciągu 15 dni od dnia

powołania rozjemcy nie uda się doprowadzić do takiego porozumienia, zaleca on rozstrzygnięcie

sporu lub postępowanie mające na celu osiągnięcie takiego rozstrzygnięcia i decyduje

o warunkach, jakie mają być przestrzegane od dnia, który określi, do dnia rozstrzygnięcia

sporu.

3.

Strony i podmioty przez nie kontrolowane lub podlegające ich jurysdykcji przestrzegają

zaleceń dotyczących warunków, dokonanych na mocy ust. 2, przez trzy miesiące od dnia

decyzji rozjemcy lub do czasu rozstrzygnięcia sporu, w zależności od tego, co nastąpi

wcześniej.

4.

Rozjemca przestrzega kodeksu postępowania członków organów arbitrażowych i mediatorów

(zwanego dalej „kodeksem postępowania”) zawartego w załączniku VI.

1.

Organ arbitrażowy przedstawia Stronom sprawozdanie wstępne zawierające ustalenia faktyczne,

zastosowanie odpowiednich postanowień oraz ogólne uzasadnienie wszelkich dokonanych

przez ten organ ustaleń i zaleceń.

2.

Każda Strona może złożyć pisemny wniosek do organu arbitrażowego o dokonanie przeglądu

konkretnych elementów sprawozdania wstępnego w ciągu 14 dni od jego otrzymania.

3.

Po rozważeniu wszelkich pisemnych uwag dotyczących sprawozdania wstępnego przedstawionych

przez Strony organ arbitrażowy może zmienić swoje sprawozdanie wstępne oraz przeprowadzić

wszelkie dalsze badania, jakie uzna za właściwe.

4.

W sporządzonym przez organ arbitrażowy sprawozdaniu końcowym znajdują się ustalenia

faktyczne, zastosowanie odpowiednich postanowień, o których mowa w art. 173, oraz

ogólne uzasadnienie wszelkich dokonanych przez ten organ ustaleń i wniosków. Sprawozdanie

końcowe zawiera wystarczające uzasadnienie argumentów przedstawionych na etapie przeglądu

wstępnego oraz jasno odpowiada na pytania i uwagi Stron.

1.

Organ arbitrażowy przedstawia Stronom sprawozdanie wstępne nie później niż 90 dni

po dniu powołania organu arbitrażowego. Jeżeli organ arbitrażowy uzna, że nie zdoła

dotrzymać tego terminu, przewodniczący organu arbitrażowego powiadamia o tym na piśmie

Strony oraz Komitet Współpracy, podając przyczyny opóźnienia oraz przewidywany termin

przedstawienia sprawozdania wstępnego przez organ arbitrażowy. W żadnym przypadku

sprawozdanie wstępne nie może zostać przedstawione później niż w terminie 120 dni

po dniu powołania organu arbitrażowego.

2.

W pilnych przypadkach organ arbitrażowy dokłada wszelkich starań, aby przedstawić

swoje sprawozdanie wstępne w ciągu 45 dni, a w żadnym przypadku nie później niż 60

dni po dniu jego powołania. Każda Strona może w ciągu siedmiu dni od dnia przedstawienia

sprawozdania wstępnego złożyć pisemny wniosek do organu arbitrażowego o dokonanie

przeglądu konkretnych elementów sprawozdania wstępnego zgodnie z art. 180 ust. 2.

3.

W odniesieniu do powstałych między Stronami sporów dotyczących sytuacji nadzwyczajnych

w rozumieniu art. 138 lit. h) sprawozdanie wstępne przedstawia się w ciągu 20 dni

po dniu powołania organu arbitrażowego, a wszelkie wnioski na podstawie art. 180 ust.

2 składa się w ciągu pięciu dni od dnia przedstawienia sprawozdania wstępnego. Organ

arbitrażowy może również podjąć decyzję o odstąpieniu od sporządzenia sprawozdania

wstępnego.

1.

W ciągu 120 dni od daty jego powołania organ arbitrażowy przekazuje Stronom oraz Komitetowi

Współpracy sprawozdanie końcowe. Jeżeli organ arbitrażowy uzna, że nie zdoła dotrzymać

tego terminu, przewodniczący organu arbitrażowego powiadamia o tym na piśmie Strony

oraz Komitet Współpracy, podając przyczyny opóźnienia oraz przewidywany termin przedstawienia

sprawozdania końcowego. W żadnym przypadku sprawozdanie końcowe nie może zostać przedstawione

później niż w terminie 150 dni po dniu powołania organu arbitrażowego.

2.

W pilnych przypadkach organ arbitrażowy dokłada wszelkich starań, aby przedstawić

swoje sprawozdanie w ciągu 60 dni po dniu jego powołania. W żadnym przypadku sprawozdanie

końcowe nie może zostać przedstawione później niż w terminie 75 dni po dniu powołania

organu arbitrażowego.

3.

W przypadku sporów dotyczących sytuacji nadzwyczajnych w rozumieniu art. 138 lit.

h) organ arbitrażowy przedstawia swoje sprawozdanie końcowe w ciągu 40 dni od dnia

jego powołania.

Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, podejmuje wszelkie środki niezbędne do

zapewnienia bezzwłocznie i w dobrej wierze zgodności ze sprawozdaniem końcowym organu

arbitrażowego.

1.

Jeśli bezzwłoczne zapewnienie zgodności nie jest możliwe, Strony dokładają wszelkich

starań, aby ustalić termin zapewnienia zgodności ze sprawozdaniem końcowym. W takim

przypadku Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, nie później niż 30 dni po otrzymaniu

sprawozdania końcowego organu arbitrażowego, powiadamia Stronę skarżącą oraz Komitet

Współpracy o tym, ile czasu potrzebuje na zapewnienie zgodności („rozsądny termin”).

2.

Jeżeli Strony nie mogą się porozumieć co do tego, ile czasu trwa rozsądny termin,

Strona skarżąca może, w ciągu 20 dni od otrzymania powiadomienia, o którym mowa w

ust. 1 niniejszego artykułu, złożyć pisemny wniosek o ustalenie przez organ arbitrażowy

powołany w pierwotnym składzie na podstawie art. 177 („organ arbitrażowy w pierwotnym

składzie”) czasu trwania rozsądnego terminu. Taki wniosek przekazywany jest równocześnie

drugiej Stronie oraz Komitetowi Współpracy. Organ arbitrażowy przekazuje Stronom oraz

Komitetowi Współpracy swoje sprawozdanie w ciągu 20 dni od daty otrzymania wniosku.

3.

Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, powiadamia Stronę skarżącą na piśmie o

swoich postępach w zapewnieniu zgodności ze sprawozdaniem końcowym organu arbitrażowego.

Powiadomienie to przedstawia się w formie pisemnej i przekazuje przynajmniej na miesiąc

przed upływem rozsądnego terminu.

4.

Rozsądny termin może zostać przedłużony za zgodą obu Stron.

1.

Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, powiadamia Stronę skarżącą oraz Komitet

Współpracy o wszelkich środkach podjętych w celu zapewnienia zgodności ze sprawozdaniem

końcowym organu arbitrażowego. Powiadomienie to przekazuje się przed upływem rozsądnego

terminu.

2.

W przypadku braku porozumienia Stron co do istnienia środka zgłoszonego na podstawie

ust. 1 niniejszego artykułu lub zgodności takiego środka z postanowieniami, o których

mowa w art. 173, Strona skarżąca może wystąpić z pisemnym wnioskiem do organu arbitrażowego

w pierwotnym składzie o wydanie decyzji w tej sprawie. We wniosku takim określa ona

konkretny środek, którego dotyczy skarga, oraz wyjaśnia, w jaki sposób środek ten

narusza postanowienia, o których mowa w art. 173; dokonuje tego w sposób umożliwiający

wyraźne przedstawienie podstawy prawnej skargi. Organ arbitrażowy przekazuje Stronom

oraz Komitetowi Współpracy swoje sprawozdanie w ciągu 45 dni od daty otrzymania wniosku.

1.

Jeżeli przed upływem rozsądnego terminu Strona, przeciwko której wysunięto zarzut,

nie powiadomi o podjęciu jakichkolwiek środków służących zapewnieniu zgodności ze

sprawozdaniem końcowym organu arbitrażowego lub jeżeli organ arbitrażowy uzna, że

nie podjęto żadnego środka w celu zapewnienia zgodności lub że środek zgłoszony zgodnie

z art. 185 ust. 1 jest sprzeczny ze zobowiązaniem tej Strony w ramach postanowień,

o których mowa w art. 173, Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, na wniosek Strony

skarżącej i po konsultacji z nią, jest zobowiązana do przedstawienia propozycji rekompensaty.

2.

Jeżeli Strona skarżąca nie wniesie o przedstawienie propozycji rekompensaty zgodnie

z ust. 1 niniejszego artykułu lub jeżeli po złożeniu takiego wniosku nie osiągnięto

porozumienia w sprawie rekompensaty w ciągu 30 dni od dnia upływu rozsądnego terminu

lub od wydania sprawozdania organu arbitrażowego na mocy art. 185 ust. 2, Strona skarżąca

jest uprawniona, po powiadomieniu drugiej Strony i Komitetu Współpracy, do podjęcia

odpowiednich środków w zakresie odpowiadającym zakresowi zniweczenia lub naruszenia

korzyści (

3.

Jeżeli Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, uzna, że zakres odpowiednich środków

nie odpowiada zakresowi zniweczenia i naruszenia korzyści spowodowanego naruszeniem

zobowiązań tej Strony wynikających z postanowień, o których mowa w art. 173, Strona,

przeciwko której wysunięto zarzut, może wystąpić z pisemnym wnioskiem do organu arbitrażowego

w pierwotnym składzie o wydanie decyzji w tej sprawie. Wniosek taki przekazuje się

Stronie skarżącej oraz Komitetowi Współpracy przed upływem dziesięciodniowego okresu,

o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu. Organ arbitrażowy w pierwotnym składzie

przekazuje Stronom oraz Komitetowi Współpracy swoje sprawozdanie dotyczące środków

zgłoszonych przez Stronę skarżącą w ciągu 30 dni od dnia złożenia wniosku. Strona

skarżąca nie wprowadza w życie zgłoszonych środków, zanim organ arbitrażowy w pierwotnym

składzie nie przedstawi swojego sprawozdania. Taki środek wprowadzony w życie po przedstawieniu

sprawozdania musi być zgodny ze sprawozdaniem organu arbitrażowego.

4.

Środki wprowadzone w życie przez Stronę skarżącą oraz rekompensata przewidziana w

niniejszym artykule mają charakter tymczasowy i nie mogą być stosowane po

a)

wspólnym uzgodnieniu przez Strony rozwiązania zgodnie z art. 191;

b)

wspólnym uzgodnieniu przez Strony, że środek zgłoszony na mocy art. 185 ust. 1 powoduje,

że Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, dostosowała się do postanowień, o których

mowa w art. 173; lub

c)

tym, jak środek uznany przez organ arbitrażowy, zgodnie z art. 185 ust. 2, za sprzeczny

z postanowieniami, o których mowa w art. 173, został wycofany lub zmieniony w sposób

zapewniający jego zgodność z tymi postanowieniami.

1.

Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, powiadamia Stronę skarżącą oraz Komitet

Współpracy o środkach, które podjęła w celu zapewnienia zgodności ze sprawozdaniem

końcowym organu arbitrażowego w związku z zastosowaniem rekompensaty lub odpowiedniego

środka przez Stronę skarżącą zgodnie z art. 186, stosownie do przypadku. Z wyjątkiem

przypadków określonych w ust. 2 niniejszego artykułu, Strona skarżąca kończy stosowanie

środka w ciągu 30 dni od otrzymania powiadomienia. W przypadkach, w których zastosowano

rekompensatę oraz z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 2 niniejszego artykułu,

Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, może zakończyć stosowanie takiej rekompensaty

w ciągu 30 dni od otrzymania powiadomienia, że zapewniła zgodność ze sprawozdaniem

końcowym organu arbitrażowego.

2.

Jeżeli Strony nie osiągną porozumienia w kwestii, czy Strona, przeciwko której wysunięto

zarzut, zapewniła zgodność ze sprawozdaniem końcowym organu arbitrażowego w ciągu

30 dni od daty otrzymania powiadomienia, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu,

Strona skarżąca występuje do organu arbitrażowego w pierwotnym składzie z pisemnym

wnioskiem o wydanie decyzji w tej sprawie. Taki wniosek przekazuje się równocześnie

drugiej Stronie oraz Komitetowi Współpracy. Organ arbitrażowy przekazuje Stronom oraz

Komitetowi Współpracy swoje sprawozdanie w ciągu 45 dni od daty złożenia wniosku.

Jeżeli organ arbitrażowy uzna, że Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, zapewniła

zgodność ze sprawozdaniem końcowym organu arbitrażowego, Strona skarżąca kończy stosowanie

odpowiedniego środka podjętego na podstawie art. 186 lub Strona, przeciwko której

wysunięto zarzut, kończy stosowanie rekompensaty, w zależności od przypadku. Jeżeli

organ arbitrażowy uzna, że Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, nie zapewniła

pełnej zgodności ze sprawozdaniem końcowym organu arbitrażowego, dostosowuje się rekompensatę

lub odpowiedni środek podjęty na podstawie art. 186 w świetle sprawozdania organu

arbitrażowego.

1.

W odniesieniu do powstałych między Stronami sporów dotyczących sytuacji nadzwyczajnych

w rozumieniu art. 138 lit. h) zastosowanie ma niniejszy artykuł.

2.

W drodze odstępstwa od art. 184, 185 i 186 Strona skarżąca może podjąć odpowiednie

środki w zakresie odpowiadającym zakresowi zniweczenia lub naruszenia korzyści spowodowanego

przez Stronę, która nie zapewni zgodności ze sprawozdaniem końcowym organu arbitrażowego

w ciągu 15 dni od dnia jego przekazania. Środki te można wprowadzić w życie bezzwłocznie.

Takie środki mogą pozostać w mocy do czasu, gdy Strona, przeciwko której wysunięto

zarzut, zapewni zgodność ze sprawozdaniem końcowym organu arbitrażowego.

3.

Jeżeli Strona, przeciwko której wysunięto zarzut, kwestionuje istnienie braku zgodności

lub proporcjonalność środka wprowadzonego w życie przez Stronę skarżącą lub brak zgodności,

może ona wszcząć postępowanie na mocy art. 186 ust. 3 i art. 187, które przebiega

w drodze procedury przyspieszonej. Strona skarżąca jest zobowiązana do wycofania środka

lub do jego dostosowania dopiero po wydaniu przez organ arbitrażowy decyzji w tej

sprawie i może ona utrzymać środki na czas trwania postępowania.

Jeżeli w postępowaniu arbitrażowym w ramach niniejszego rozdziału organ arbitrażowy

w pierwotnym składzie lub niektórzy jego członkowie nie mogą uczestniczyć, wycofają

się, lub muszą zostać zastąpieni, ponieważ nie spełniają wymogów kodeksu postępowania

określonego w załączniku VI, zastosowanie ma procedura określona w art. 177. Termin

przewidziany na dostarczenie sprawozdania może zostać przedłużony o czas niezbędny,

aby powołać nowego arbitra, lecz nie więcej niż o 20 dni.

Na pisemny wniosek obu Stron organ arbitrażowy w dowolnej chwili zawiesza swoje prace

na uzgodniony przez Strony okres, który nie może przekroczyć 12 kolejnych miesięcy

Organ arbitrażowy wznawia swoje prace przed końcem tego okresu na pisemny wniosek

obu Stron lub na koniec tego okresu na pisemny wniosek którejkolwiek ze Stron. Strona

składająca wniosek odpowiednio powiadamia przewodniczącego Komitetu Współpracy oraz

drugą Stronę. Jeśli żadna Strona nie zawnioskuje o wznowienie prac organu arbitrażowego

po upływie uzgodnionego okresu zawieszenia, procedura zostaje zakończona. Zawieszenie

i zakończenie prac organu arbitrażowego pozostają bez uszczerbku dla praw każdej ze

Stron w innym postępowaniu zgodnie z art. 197.

Strony mogą w dowolnym momencie wspólnie uzgodnić rozwiązanie sporu w ramach niniejszego

rozdziału. W stosownych przypadkach wspólnie powiadamiają o takim rozwiązaniu Komitet

Współpracy oraz przewodniczącego organu arbitrażowego. Jeżeli rozwiązanie wymaga zatwierdzenia

zgodnie z odpowiednimi procedurami krajowymi Stron, powiadomienie odwołuje się do

tego wymogu, a postępowanie mające na celu rozstrzygnięcie sporu zostaje zawieszone.

Jeśli zatwierdzenie takie nie jest konieczne lub z chwilą powiadomienia o zakończeniu

odpowiedniego postępowania krajowego, postępowanie mające na celu rozstrzygnięcie

sporu zostaje zakończone.

1.

Postępowania mające na celu rozstrzygnięcie sporu w ramach niniejszego rozdziału,

regulowane są przez regulamin wewnętrzny określony w załączniku V oraz przez kodeks

postępowania określony w załączniku VI.

2.

Wszelkie rozprawy prowadzone przez organ arbitrażowy są otwarte dla publiczności,

chyba że regulamin wewnętrzny określony w załączniku V stanowi inaczej.

Na wniosek Strony lub z własnej inicjatywy organ arbitrażowy może zwracać się do dowolnego

źródła, w tym również do Stron zaangażowanych w spór, o informacje, jakie uzna za

stosowne dla prowadzonego postępowania. Organ arbitrażowy ma także prawo, jeśli uzna

to za stosowne, zwrócić się o opinię ekspertów. Przed dokonaniem wyboru takich ekspertów

organ arbitrażowy przeprowadza konsultacje ze Stronami. Osoby fizyczne lub prawne

mające miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Stron mogą przedkładać organowi

arbitrażowemu raporty amicus curiae zgodnie z regulaminem wewnętrznym. Wszelkie informacje uzyskane zgodnie z niniejszym

artykułem ujawnia się każdej ze Stron, dając im możliwość zgłoszenia swoich uwag.

Organ arbitrażowy interpretuje postanowienia, o których mowa w art. 173, zgodnie z

zasadami interpretacji międzynarodowego prawa publicznego, w tym z zasadami określonymi

w Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów z 1969 r. Organ arbitrażowy uwzględnia

również stosowne interpretacje zespołów orzekających WTO oraz organu odwoławczego

przyjęte przez Organ Rozstrzygania Sporów WTO. Sprawozdania organu arbitrażowego nie

mogą rozszerzać ani ograniczać praw i obowiązków Stron przewidzianych w niniejszej

Umowie.

1.

Obrady organu arbitrażowego są poufne. Organ arbitrażowy dokłada wszelkich starań,

aby jego decyzje podejmowane były w drodze konsensusu. Jednakże w przypadku gdy decyzja

nie może zostać podjęta w drodze konsensusu, sprawa będąca przedmiotem decyzji rozstrzygana

jest większością głosów. W żadnym wypadku nie ujawnia się odrębnych opinii arbitrów.

2.

Sprawozdania organu arbitrażowego są sporządzane bez obecności Stron. W sprawozdaniach

podaje się ustalenia faktyczne, zastosowanie odpowiednich postanowień, o których mowa

w art. 173, oraz ogólne uzasadnienie ustaleń i wniosków.

3.

Sprawozdania organu arbitrażowego są bezwarunkowo przyjmowane przez Strony. Nie tworzą

one jakichkolwiek praw ani obowiązków względem osób prawnych i fizycznych.

4.

Strony udostępniają publicznie sprawozdania organu arbitrażowego, z zastrzeżeniem

ochrony informacji poufnych, zgodnie z regulaminem wewnętrznym określonym w załączniku

V.

1.

Komitet Współpracy sporządza, na podstawie wniosków Stron i nie później niż sześć

miesięcy po wejściu w życie niniejszej Umowy, listę co najmniej 15 osób, które wyrażają

chęć i są zdolne pełnić funkcję arbitra. Lista składa się z trzech części: jednej

części dla każdej ze Stron oraz jednej części dla osób niebędących obywatelami żadnej

ze Stron, które mogą przewodniczyć organowi arbitrażowemu. Każda część listy obejmuje

co najmniej pięć nazwisk. Komitet Współpracy zapewni, aby lista zawierała zawsze taką

liczbę nazwisk.

2.

Arbitrzy muszą posiadać specjalistyczną wiedzę i doświadczenie w dziedzinie prawa

i handlu międzynarodowego. Arbitrzy muszą być niezależni, działać w imieniu własnym

oraz nie mogą przyjmować instrukcji od jakiegokolwiek rządu czy organizacji ani nie

mogą być powiązani z rządem którejkolwiek ze Stron, a ich postępowanie musi być zgodne

z kodeksem postępowania określonym w załączniku VI.

3.

Komitet Współpracy może sporządzić dodatkowe listy 15 osób posiadających wiedzę i

doświadczenie w sektorach objętych niniejszą Umową. Z zastrzeżeniem zgody Stron, te

dodatkowe listy wykorzystywane są do powoływania składu organu arbitrażowego zgodnie

z procedurą określoną w art. 177.

1.

Odwołanie do postanowień niniejszego tytułu dotyczących rozstrzygania sporów pozostaje

bez uszczerbku dla wszelkich działań w ramach WTO, w tym również działania mającego

na celu rozstrzygnięcie sporu.

2.

Jednakże w odniesieniu do konkretnego środka, Strona nie może dochodzić na obu forach

roszczeń z tytułu naruszenia zobowiązania, które jest zasadniczo równoważne na mocy

niniejszej Umowy i na mocy Porozumienia WTO. W takim przypadku po wszczęciu postępowania

mającego na celu rozstrzygnięcie sporu, Strona nie dochodzi na drugim forum roszczeń

z tytułu naruszenia zobowiązania, które jest zasadniczo równoważne postanowieniu w

ramach drugiej umowy, chyba że pierwsze wybrane forum z powodów proceduralnych lub

jurysdykcyjnych nie umożliwi dokonania ustaleń dotyczących roszczeń związanych z naruszeniem

tego zobowiązania.

3.

Do celów niniejszego artykułu,

a)

postępowanie mające na celu rozstrzygnięcie sporu na mocy porozumienia WTO uznaje

się za rozpoczęte z chwilą wniesienia przez Stronę wniosku o ustanowienie organu arbitrażowego

na mocy art. 6 Uzgodnienia w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów

w ramach porozumienia WTO;

b)

postępowanie mające na celu rozstrzygnięcie sporu na mocy niniejszego rozdziału uznaje

się za rozpoczęte z chwilą wniesienia przez Stronę wniosku o powołanie organu arbitrażowego

na mocy art. 176 ust. 1.

4.

Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie uniemożliwia Stronie wprowadzenia zawieszenia

zobowiązań, jeżeli zezwala na to Organ Rozstrzygania Sporów WTO. Nie można powoływać

się na Porozumienie WTO w celu uniemożliwienia Stronie stosowania tymczasowych środków

zaradczych w przypadku niezapewnienia zgodności na mocy niniejszego rozdziału.

1.

Wszystkie terminy określone w niniejszym rozdziale, w tym terminy dotyczące składania

sprawozdań przez organy arbitrażowe, liczy się w dniach kalendarzowych, od dnia następującego

po dokonaniu czynności lub wystąpieniu zdarzenia, do którego się odnoszą, o ile nie

postanowiono inaczej.

2.

Wszelkie terminy, o których mowa w niniejszym rozdziale, mogą zostać zmienione za

wzajemnym porozumieniem Stron sporu. Organ arbitrażowy może, podając przyczyny, w

każdym momencie zaproponować Stronom zmianę wszelkich terminów, o których mowa w niniejszym

rozdziale.

Strony przestrzegają zasad gospodarki wolnorynkowej, zapewniając politykę stabilności

makroekonomicznej, a także rozwijają i umacniają regularny dialog gospodarczy ukierunkowany

na rozszerzanie i pogłębianie więzów gospodarczych przynoszących wzajemne korzyści,

jak również na zrównoważony rozwój i wzrost gospodarczy.

Strony dokonują regularnego przeglądu stanu współpracy dwustronnej oraz prowadzą regularną

wymianę informacji, wiedzy fachowej i najlepszych praktyk w obszarze polityki gospodarczej,

rozwoju gospodarczego i finansowego oraz statystyki.

Strony współpracują w obszarze zarządzania finansami publicznymi, w tym audytu w sektorze

publicznym i kontroli wewnętrznej, mając na celu dalsze rozwijanie stabilnego systemu

zarządzania finansami publicznymi, w zgodzie z zasadami gospodarki, skuteczności i

efektywności, a także przejrzystości i rozliczalności.

Współpraca obejmuje

a)

promowanie wdrażania możliwych do przyjęcia i uznanych powszechnie międzynarodowych

standardów, a także zbieżności z dobrymi praktykami stosowanymi w tym obszarze w Unii

Europejskiej;

b)

wymianę informacji i doświadczeń w tym obszarze.

Strony dążą do udoskonalenia współpracy międzynarodowej w dziedzinie podatków, zwłaszcza

w obszarze usprawnienia poboru należnych podatków, a także opracowania środków zgodnych

z międzynarodowymi standardami skutecznego wdrażania zasad dobrego zarządzania w dziedzinie

podatków, w tym przejrzystości i wymiany informacji. Strony pogłębiają dialog i wymieniają

doświadczenia, z myślą o unikaniu szkodliwych praktyk podatkowych.

Strony wspierają harmonizację metod i praktyk statystycznych, w tym gromadzenia i

rozpowszechniania danych statystycznych. Współpraca w zakresie statystyki skupia się

na wymianie wiedzy, umacnianiu dobrych praktyk oraz poszanowaniu podstawowych zasad

ONZ dotyczących statystyk urzędowych, a także Europejskiego kodeksu praktyk statystycznych.

Unia Europejska przyczynia się do realizacji tego zamierzenia, udzielając Republice

Kazachstanu pomocy technicznej.

Strony kontynuują i pogłębiają dotychczasową współpracę dotyczącą energii, zmierzając

do zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego, wydajności, równowagi i konkurencyjności.

Współpraca opiera się na wszechstronnym partnerstwie, a przyświecają jej zasady wzajemnego

interesu, wzajemności, przejrzystości i przewidywalności, w myśl zasad gospodarki

rynkowej oraz istniejących porozumień wielostronnych i dwustronnych.

Współpraca obejmuje, między innymi, następujące dziedziny

a)

wdrażanie strategii i polityki energetycznej, opracowywanie prognoz i scenariuszy,

w tym globalnych warunków rynkowych w odniesieniu do produktów energetycznych, a także

udoskonalanie systemów statystycznych w sektorze energetycznym;

b)

stworzenie atrakcyjnego i stabilnego klimatu dla inwestycji oraz zachęcanie do podejmowania

wzajemnych inwestycji w sektorze energii na zasadzie niedyskryminacji i przejrzystości;

c)

realizowanie efektywnej współpracy z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym, Europejskim

Bankiem Odbudowy i Rozwoju oraz z innymi międzynarodowymi instytucjami i instrumentami

finansowymi na rzecz wspierania współpracy Stron w dziedzinie energii;

d)

wzmacnianie współpracy naukowej i technicznej oraz wymiana informacji na potrzeby

rozwoju technologii energetycznych, przy szczególnym uwzględnieniu technologii energooszczędnych

i ekologicznych, zgodnie z rozdziałem 3 (Współpraca w dziedzinie badań naukowych i

innowacji) tytułu VI;

e)

szkolenia w zakresie zarządzania i zagadnień technicznych w sektorze energetycznym,

między innymi za pośrednictwem ułatwiania wymiany stażystów uczestniczących w wyspecjalizowanych

kursach organizowanych przez instytuty szkolnictwa wyższego w Unii Europejskiej i

Republice Kazachstanu, a także opracowywania wspólnych programów szkoleniowych zgodnie

z dobrymi praktykami;

f)

rozszerzanie współpracy w ramach wielostronnych forów, inicjatyw i instytucji dotyczących

energii;

g)

współpraca w zakresie wymiany wiedzy i doświadczeń, a także transferu technologii

innowacyjnych, w tym w obszarze zarządzania i technologii energetycznych.

Współpraca w sektorze energii z węglowodorów obejmuje następujące obszary

a)

modernizację i ulepszanie istniejącej oraz rozwijanie nowej infrastruktury energetycznej

będącej przedmiotem wspólnego zainteresowania zgodnie z zasadami rynkowymi, w tym

również infrastruktury ukierunkowanej na zdywersyfikowanie źródeł energii, dostawców

i szlaków transportowych oraz metod transportu, tworzenie nowych mocy wytwórczych,

a także zapewnienie integralności, wydajności i bezpieczeństwa infrastruktury energetycznej,

w tym infrastruktury energii elektrycznej;

b)

rozwój konkurencyjnych, przejrzystych i niedyskryminacyjnych rynków energii zgodnie

z najlepszymi praktykami, w drodze reform regulacyjnych;

c)

wzmocnienie i utrwalenie długoterminowej stabilności i bezpieczeństwa handlu energią,

w tym zapewnienie przewidywalności i stabilności zapotrzebowania na energię, w sposób

niedyskryminujący, przy ograniczeniu wpływu na środowisko oraz zagrożeń;

d)

promowanie wysokiego poziomu ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju w sektorze

energetycznym, w tym wydobycia, produkcji, dystrybucji i zużycia;

e)

wzmacnianie bezpieczeństwa działań z zakresu poszukiwania i produkcji węglowodoru

na morzu, w drodze wymiany doświadczeń dotyczących zapobiegania wypadkom, analiz powypadkowych,

polityki reagowania i stosowania środków zaradczych, a także wymiany najlepszych praktyk

dotyczących odpowiedzialności i praktyk prawnych w sytuacji katastrofy.

Współpracę prowadzi się w następujących obszarach

a)

rozwoju odnawialnych źródeł energii w sposób oszczędny i przyjazny dla środowiska,

w tym współpracy w kwestiach regulacji, certyfikacji i standaryzacji, a także w zakresie

rozwoju technologicznego;

b)

ułatwiania wymiany między Republiką Kazachstanu a europejskimi instytucjami, laboratoriami

i podmiotami sektora prywatnego, w tym za pośrednictwem wspólnych programów, w celu

wdrażania najlepszych praktyk na rzecz stworzenia energii przyszłości i zielonej gospodarki;

c)

regularnego organizowania wspólnych seminariów, konferencji i programów szkoleniowych

oraz wymiany informacji oraz jawnych danych statystycznych, a także informowania o

rozwoju odnawialnych źródeł energii.

Współpraca w zakresie promowania efektywności energetycznej i oszczędności energii,

w tym w sektorze węglowym, w procesie spalania gazu w pochodniach (i przy wykorzystaniu

gazu zbliżonego), w budynkach, w urządzeniach i transporcie, jest realizowana między

innymi w drodze

a)

wymiany informacji o polityce efektywności energetycznej, a także o ramach prawnych

i regulacyjnych oraz o planach działania;

b)

ułatwiania wymiany doświadczeń i know-how w obszarze wydajności energetycznej i oszczędności energii;

c)

inicjowania i wdrażania projektów, w tym projektów demonstracyjnych, na potrzeby wprowadzania

innowacyjnych technologii i rozwiązań w obszarze efektywności energetycznej i oszczędności

energii;

d)

programów szkoleniowych i kursów szkoleniowych w obszarze efektywności energetycznej,

które pozwolą na osiągnięcie celów określonych w niniejszym artykule.

Strony współpracują w zakresie

a)

rozszerzania i wzmacniania swojej współpracy w dziedzinie transportu w celu przyczyniania

się do rozwoju zrównoważonych systemów transportu;

b)

skupiania się na społecznych i środowiskowych aspektach systemów transportu;

c)

promowania wydajnego i bezpiecznego funkcjonowania transportu;

d)

działania na rzecz poprawy głównych połączeń transportowych pomiędzy swoimi terytoriami.

Współpraca, o której mowa w niniejszym rozdziale, obejmuje między innymi następujące

obszary

a)

wymianę najlepszych praktyk dotyczących polityki transportu;

b)

poprawę przepływu pasażerów i towarów oraz zwiększenie płynności przepływów transportowych

poprzez likwidację przeszkód administracyjnych, technicznych i innych, co przyczyni

się do zacieśnienia integracji rynków, poprawy stanu sieci transportowych i modernizację

infrastruktury;

c)

wymianę informacji i wspólne działania na szczeblu regionalnym oraz międzynarodowym,

a także wdrażanie obowiązujących porozumień i konwencji międzynarodowych;

d)

wymianę najlepszych praktyk dotyczących bezpieczeństwa i zrównoważonego rozwoju transportu

morskiego.

Republika Kazachstanu dostosowuje swoje dwustronne umowy z zakresu lotnictwa z państwami

członkowskimi Unii Europejskiej do prawodawstwa Unii Europejskiej.

Kwestie objęte niniejszym rozdziałem są omawiane w ramach regularnego dialogu.

Strony rozwijają i wzmacniają swoją współpracę w kwestiach dotyczących środowiska,

przyczyniając się w ten sposób do zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów w zakresie

ochrony środowiska.

Współpraca jest prowadzona w następujących obszarach

a)

oceny, monitorowania i kontroli środowiska;

b)

edukacji i podnoszenia świadomości w zakresie środowiska, poprawy dostępu do informacji,

zwiększenia uczestnictwa społeczeństwa w procesie decyzyjnym, a także zapewnienia

dostępu do wymiaru sprawiedliwości w związku z kwestiami dotyczącymi środowiska;

c)

prawodawstwa w dziedzinie ochrony środowiska;

d)

jakości powietrza;

e)

gospodarki odpadami;

f)

zarządzania jakością wód, w tym w odniesieniu do środowiska morskiego;

g)

zintegrowanego zarządzania zasobami wodnymi, w tym promowania zaawansowanych technologii

oszczędzania wody;

h)

zachowywania i ochrony bioróżnorodności i różnorodności krajobrazu;

i)

zrównoważonej gospodarki leśnej;

j)

zanieczyszczeń przemysłowych i emisji przemysłowych;

k)

klasyfikacji chemikaliów i bezpiecznego obchodzenia się z chemikaliami;

l)

inicjatyw Unii Europejskiej i Republiki Kazachstanu w obszarze zielonej gospodarki;

oraz

m)

wzajemnej wymiany doświadczeń w zakresie polityki na rzecz zrównoważonego rozwoju

rybołówstwa.

Współpraca w obszarze ochrony środowiska jest realizowana za obopólną zgodą Stron,

między innymi w drodze

a)

wymiany technologii, informacji naukowych i technicznych oraz działalności naukowo-badawczej

w obszarze ochrony środowiska;

b)

wymiany doświadczeń zgromadzonych w zakresie udoskonalania prawodawstwa i metodologii

dotyczących środowiska.

Strony poświęcają szczególną uwagę wykonaniu odpowiednich wielostronnych porozumień

dotyczących środowiska oraz realizowanej w obrębie tych ram współpracy poświęconej

kwestiom środowiska, a także zgodnie postanawiają pogłębiać współpracę na szczeblu

regionalnym.

Strony wymieniają doświadczenia w promowaniu włączania kwestii związanych z ochroną

środowiska do innych sektorów, w tym wymiany najlepszych praktyk, poszerzania wiedzy

i kompetencji, edukacji i podnoszenia świadomości w zakresie środowiska w obszarach,

o których mowa w niniejszym rozdziale.

Strony rozwijają i wzmacniają współpracę na rzecz przeciwdziałania zmianie klimatu

oraz dostosowywania się do niej. Współpraca prowadzona jest z uwzględnieniem interesów

Stron na zasadach równości i wzajemnej korzyści oraz przy uwzględnieniu wzajemnych

zależności między dwustronnymi i wielostronnymi zobowiązaniami w tym obszarze.

Współpraca ma na celu propagowanie środków podejmowanych na poziomie krajowym i międzynarodowym,

w tym w następujących obszarach

a)

łagodzenia zmiany klimatu;

b)

dostosowywania się do zmiany klimatu;

c)

rynkowych i pozarynkowych podejść do kwestii reagowania na zmianę klimatu;

d)

badań, rozwoju, demonstracji, rozmieszczenia i rozpowszechniania nowych, bezpiecznych

i trwałych technologii niskoemisyjnych i adaptacyjnych;

e)

wymiany wiedzy fachowej dotyczącej klimatu oraz wsparcia innych sektorów;

f)

podnoszenia świadomości, kształcenia i szkolenia.

Strony dokonują między innymi wymiany informacji i wiedzy fachowej, realizują wspólne

działania naukowe oraz wymianę informacji dotyczących czystszych technologii, wdrażają

wspólne działania na poziomie regionalnym i międzynarodowym, w tym w odniesieniu do

wielostronnych umów w dziedzinie środowiska stosowanych przez Strony, takich jak Konwencja

Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, a także wspólne działania w ramach

odpowiednich agencji, stosownie do potrzeb.

Strony rozwijają i pogłębiają swoją współpracę dotyczącą przemysłu, w tym kwestii

rozwoju skutecznych zachęt i sprzyjających warunków dla dalszej dywersyfikacji i większej

konkurencyjności przemysłu wytwórczego.

W tym celu Strony prowadzą współpracę, w tym w drodze wymiany najlepszych praktyk

i doświadczenia, w następujących sektorach

a)

produktywności i skuteczności wykorzystania zasobów;

b)

środków publicznego wsparcia sektorów przemysłowych, w oparciu o wymogi WTO i inne

zasady obowiązujące Strony;

c)

wdrażania polityki przemysłowej w kontekście pogłębiającej się integracji;

d)

narzędzi zwiększających skuteczność realizacji polityki przemysłowej;

e)

działalności inwestycyjnej w przemyśle wytwórczym, ograniczania jego spożycia energii,

a także wymiany doświadczeń w zakresie realizacji polityki wydajności siły roboczej;

f)

warunków rozwoju nowych technologii produkcyjnych, gałęzi przemysłu przy wykorzystaniu

zaawansowanych technologii oraz transferu wiedzy i technologii, jak również dalszego

rozwoju podstawowej infrastruktury i sprzyjającego środowiska dla klastrów innowacyjnych;

g)

inwestycji i wymiany handlowej w przemyśle wydobywczym i produkcji surowców, w celu

promowania wzajemnego zrozumienia i przejrzystości, poprawy otoczenia biznesu, oraz

wspierania wymiany informacji i współpracy w zakresie niedotyczących energetyki, w

szczególności wydobycia rud metali i minerałów przemysłowych;

h)

rozwoju zdolności zasobów ludzkich w przemyśle wytwórczym;

i)

promowania inicjatyw na rzecz przedsiębiorczości oraz współpracy przemysłowej między

przedsiębiorstwami z Unii Europejskiej i z Republiki Kazachstanu.

Niniejsza Umowa nie wyklucza szerszej współpracy przemysłowej Stron; na jej potrzeby

zawierane mogą być oddzielne porozumienia.

Strony rozwijają i pogłębiają swoją współpracę w obszarze małych i średnich przedsiębiorstw

(MSP), aby wzmacniać otoczenie biznesu sprzyjające skutecznemu rozwojowi i tworzeniu

MSP.

W tym celu Strony współpracują w następujących dziedzinach

a)

wymiany informacji dotyczących polityki rozwoju MSP;

b)

wymiany najlepszych praktyk dotyczących inicjatyw umacniających przedsiębiorczość

jako kluczową kompetencję;

c)

propagowanie lepszych kontaktów między stowarzyszeniami przedsiębiorców obu Stron

poprzez intensywniejszy dialog;

d)

wymiany doświadczeń dotyczących wspierania potencjału MSP umożliwiającego im dostęp

do rynków międzynarodowych;

e)

wymiany doświadczeń w obszarze udoskonalania wpływu, jaki na MSP mają ramy regulacyjne;

f)

wymiany najlepszych praktyk dotyczących dostępu MSP do finansowania.

Strony uznają znaczenie, jakie skuteczny zbiór przepisów i praktyk ma w obszarze prawa

spółek i ładu korporacyjnego, a także w dziedzinach rachunkowości i audytu, w funkcjonującej

gospodarce rynkowej, którą charakteryzuje przewidywalne i przejrzyste otoczenie biznesu;

Strony podkreślają znaczenie promowania zbieżności przepisów w tym obszarze.

Strony współpracują w zakresie

a)

wymiany najlepszych praktyk w zakresie zapewniania dostępności i dostępu do informacji

dotyczących organizacji i reprezentacji zarejestrowanych przedsiębiorstw w sposób

przejrzysty i łatwo dostępny

b)

dalszego rozwijania polityki ładu korporacyjnego w zgodzie z międzynarodowymi standardami,

zwłaszcza standardami OECD;

c)

wspierania wdrażania i spójnego stosowania międzynarodowych standardów sprawozdawczości

finansowej na potrzeby skonsolidowanych sprawozdań finansowych spółek giełdowych;

d)

zbliżania zasad rachunkowości i sprawozdawczości finansowej, w tym w odniesieniu do

MSP;

e)

wprowadzania regulacji i nadzoru w odniesieniu do zawodu audytora i rewidenta;

f)

międzynarodowych standardów rewizji finansowej oraz kodeksu etycznego Międzynarodowej

Federacji Księgowych, w celu podniesienia poziomu profesjonalizmu audytorów w drodze

przestrzegania standardów i norm etycznych przez organizacje zawodowe, organizacje

zajmujące się audytem oraz audytorów.

Strony uznają znaczenie skutecznego prawodawstwa i praktyk oraz zgodnie postanawiają,

że będą współpracować w obszarze usług finansowych, mając na celu

a)

poprawę regulacji w zakresie usług finansowych;

b)

zapewnienie skutecznej i odpowiedniej ochrony inwestorów i podmiotów korzystających

z usług finansowych;

c)

przyczynienie się do stabilności i integralności globalnego systemu finansowego;

d)

propagowanie współpracy między różnymi podmiotami działającymi w ramach systemu finansowego,

w tym organami regulacji i nadzoru;

e)

propagowanie niezależnego i skutecznego nadzoru.

Strony propagują zbieżność przepisów z uznanymi międzynarodowymi standardami stosowanymi

w zrównoważonych systemach finansowych.

Strony propagują współpracę w zakresie rozwoju społeczeństwa informacyjnego w celu

przyniesienia korzyści obywatelom i przedsiębiorstwom dzięki powszechnej dostępności

technologii informacyjno-komunikacyjnych (zwanych dalej „ICT”) oraz poprzez lepszą

jakość usług w przystępnych cenach. Współpraca ta ma na celu propagowanie rozwoju

konkurencji na rynkach ICT oraz ich otwartości, a także zachęcanie do inwestycji w

tym sektorze.

Współpraca obejmuje między innymi wymianę informacji i najlepszych praktyk w zakresie

wdrażania inicjatyw dotyczących społeczeństwa informacyjnego i skupia się zwłaszcza

na

a)

opracowywaniu skutecznych ram regulacyjnych dla sektora ICT;

b)

promowaniu dostępu szerokopasmowego;

c)

rozwijaniu interoperacyjnych usług elektronicznych;

d)

zapewnianiu ochrony danych; oraz

e)

rozwijaniu usług roamingowych.

Strony wspierają współpracę między organami regulacyjnymi w obszarze ICT, w tym komunikacji

elektronicznej, w Unii Europejskiej oraz w Republice Kazachstanu.

Strony współpracują w dziedzinie turystyki w celu zwiększenia rozwoju konkurencyjnej

i zrównoważonej branży turystycznej, jako sektora przyczyniającego się do wzrostu

i potencjału gospodarczego, zatrudnienia oraz wymiany w sektorze turystycznym.

Współpraca opiera się na następujących zasadach

a)

poszanowania integralności i interesu społeczności lokalnych, szczególnie na obszarach

wiejskich;

b)

znaczenia, jakie ma zachowywanie dziedzictwa kulturowego i historycznego; oraz

c)

pozytywnego powiązania turystyki z ochroną środowiska.

Współpraca koncentruje się na następujących tematach

a)

wymiana informacji, najlepszych praktyk i doświadczeń oraz know-how, w tym w odniesieniu do innowacyjnych technologii;

b)

nawiązanie strategicznego partnerstwa między zainteresowanymi podmiotami publicznymi,

prywatnymi i wspólnotowymi w celu wspierania zrównoważonego rozwoju turystyki;

c)

promowanie i rozwój produktów, rynków, infrastruktury, zasobów kadrowych i struktur

instytucjonalnych w dziedzinie turystyki, a także identyfikacja i wyeliminowanie barier

w usługach turystycznych;

d)

opracowywanie i wdrażanie efektywnych polityk i strategii z uwzględnieniem odpowiednich

aspektów prawnych, administracyjnych i finansowych;

e)

szkolenie i budowanie zdolności w dziedzinie turystyki, służące poprawie standardów

świadczenia usług; oraz

f)

rozwijanie i propagowanie turystyki w sposób zrównoważony, przy udziale społeczności

lokalnych, a także innych rodzajów turystyki.

Strony współpracują w celu promowania rozwoju rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich,

w szczególności poprzez stopniowe doprowadzanie do zbieżności polityk i prawodawstwa.

Współpraca obejmuje między innymi następujące obszary

a)

ułatwianie wzajemnego zrozumienia polityki rolnej i polityki rozwoju obszarów wiejskich;

b)

wymiana najlepszych praktyk w planowaniu, ewaluacji oraz wdrażaniu polityki rolnej

i polityki rozwoju obszarów wiejskich;

c)

dzielenie się wiedzą i najlepszymi praktykami w zakresie polityki rozwoju obszarów

wiejskich w celu propagowania dobrobytu ekonomicznego i socjalnego mieszkańców obszarów

wiejskich;

d)

propagowanie modernizacji i zrównoważonego charakteru produkcji rolnej;

e)

poprawa konkurencyjności sektora rolnego oraz efektywności i przejrzystości rynków;

f)

wymiana doświadczeń w zakresie oznaczeń geograficznych produktów rolnych i środków

spożywczych, polityk jakości i ich mechanizmów kontrolnych, w zakresie zapewniania

bezpieczeństwa żywności oraz rozwoju produkcji ekologicznych produktów rolnych;

g)

upowszechnianie wiedzy oraz propagowanie usług upowszechniania wiedzy wśród producentów

rolnych;

h)

promowanie współpracy w projektach inwestycyjnych o charakterze rolno-przemysłowym,

w szczególności w zakresie rozwoju sektora zwierząt i upraw;

i)

wymiana doświadczeń w zakresie polityk dotyczących zrównoważonego rozwoju działalności

rolniczej i dystrybucji produktów rolnych.

Strony propagują rozwój dialogu oraz współpracują w zakresie wspierania programu godnej

pracy MOP, polityki zatrudnienia, warunków życia i pracy oraz zdrowia i bezpieczeństwa

w pracy, dialogu społecznego, ochrony socjalnej, włączenia społecznego oraz równego

traktowania pracowników legalnie zamieszkujących i pracujących na terytorium drugiej

Strony.

Strony dążą do osiągnięcia celów objętych art. 230, w tym za pośrednictwem współpracy

i wymiany praktyk w następujących dziedzinach

a)

poprawy jakości życia i zapewnienia lepszego środowiska społecznego;

b)

zwiększenia włączenia społecznego oraz poziomu ochrony socjalnej wszystkich pracowników,

a także unowocześniania systemów ochrony socjalnej pod względem ich jakości, dostępności

i stabilności finansowej;

c)

zmniejszania ubóstwa i zwiększania spójności społecznej oraz ochrony najsłabszych

grup społecznych;

d)

zwalczania dyskryminacji w obszarze zatrudnienia i spraw społecznych zgodnie ze zobowiązaniami

Stron wynikającymi z międzynarodowych standardów i konwencji;

e)

promowania aktywnych instrumentów rynku pracy i zwiększania skuteczności służb zatrudnienia;

f)

zwiększania liczby i jakości miejsc pracy oferujących godziwe warunki pracy;

g)

poprawy warunków życia i pracy, a także poziomu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa w

pracy;

h)

zwiększania równości płci poprzez propagowanie uczestnictwa kobiet w życiu społecznym

i gospodarczym oraz zapewnienia równych szans mężczyznom i kobietom, jeżeli chodzi

o zatrudnienie, kształcenie, szkolenie, gospodarkę, społeczeństwo i proces decyzyjny;

i)

poprawy jakości prawa pracy i zapewnienia lepszej ochrony pracowników;

j)

pogłębiania i propagowania dialogu społecznego, w tym zwiększania potencjału partnerów

społecznych.

Strony potwierdzają swoje zobowiązanie do skutecznego wdrażania obowiązujących konwencji

MOR

Strony, uwzględniając deklarację ministerialną Rady Gospodarczo-Społecznej ONZ w sprawie

pełnego i produktywnego poziomu zatrudnienia i godnej pracy dla wszystkich z 2006 r.,

uznają pełne i produktywne zatrudnienie oraz godną pracę dla wszystkich za kluczowy

element zrównoważonego rozwoju.

Strony zachęcają, zgodnie z Deklaracją MOP dotyczącą podstawowych zasad i praw w pracy

z 1998 r., do zaangażowania wszystkich zainteresowanych stron, zwłaszcza partnerów

społecznych w rozwój ich odpowiedniej polityki społecznej, a także w realizację współpracy

między Unią Europejską a Republiką Kazachstanu w ramach niniejszej Umowy.

Strony dążą do wzmocnienia współpracy w kwestiach godnej pracy, zatrudnienia i polityki

społecznej na wszystkich odpowiednich forach i we wszystkich odpowiednich organizacjach.

Strony rozwijają współpracę w dziedzinie zdrowia publicznego w celu podniesienia poziomu

ochrony zdrowia ludzkiego oraz zmniejszenia nierówności w zakresie stanu zdrowia i

dostępu do opieki zdrowotnej, zgodnie ze wspólnymi wartościami i zasadami dotyczącymi

zdrowia; jest to niezbędny warunek zrównoważonego rozwoju i wzrostu gospodarczego.

Współpraca dotyczy zapobiegania i kontroli chorób zakaźnych i niezakaźnych, w tym

w drodze wymiany informacji dotyczących zdrowia, propagowania podejścia uwzględniającego

zdrowie we wszystkich dziedzinach polityki, współpracy z organizacjami międzynarodowymi,

a zwłaszcza Światową Organizacją Zdrowia, a także propagowania wdrażania międzynarodowych

umów w dziedzinie zdrowia, takich jak Ramowa konwencja Światowej Organizacji Zdrowia

o ograniczeniu użycia tytoniu z 2003 r. oraz Międzynarodowe przepisy zdrowotne.

W ramach ich współpracy w ramach niniejszego tytułu Strony przywiązują szczególną

wagę do propagowania praworządności, w tym niezależności sądów, dostępu do wymiaru

sprawiedliwości i prawa do rzetelnego procesu sądowego, a także poszanowania praw

człowieka i podstawowych wolności.

Strony współpracują w zakresie wzmacniania funkcjonowania instytucji, w tym egzekwowania

prawa, ścigania, funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości oraz zapobiegania korupcji

i jej zwalczania.

Strony rozwijają współpracę sądową w sprawach cywilnych i handlowych w odniesieniu

do negocjowania, ratyfikowania i wykonywania odpowiednich wielostronnych konwencji

dotyczących współpracy sądowej w sprawach cywilnych, a w szczególności konwencji Haskiej

Konferencji Prawa Prywatnego Międzynarodowego.

Strony wzmacniają współpracę w sprawach karnych, w tym w zakresie wzajemnej pomocy

prawnej. Może ona obejmować, w stosownych przypadkach i w zależności od mających zastosowanie

procedur, przysęgltąpienie do konwencji Rady Europy w sprawach karnych oraz ich wdrożenie

przez Republikę Kazachstanu, wdrożenie odpowiednich międzynarodowych instrumentów

ONZ, a także współpracę z Eurojustem.

Strony współpracują w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony danych osobowych,

w drodze wymiany najlepszych praktyk i doświadczeń, z uwzględnieniem europejskich

oraz międzynarodowych aktów prawnych i norm.

Współpraca ta może obejmować, w stosownych przypadkach i w zależności od mających

zastosowanie procedur, przystąpienie do Konwencji Rady Europy o ochronie osób w związku

z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych oraz do protokołu dodatkowego do tej

konwencji, a także ich wdrożenie przez Republikę Kazachstanu.

1.

Strony potwierdzają znaczenie zarządzania przepływami migracyjnymi. Współpraca opiera

się na wzajemnych konsultacjach Stron i jest wdrażana zgodnie z ich obowiązującymi

przepisami.

2.

Strony są zgodne odnośnie do tego, ze w ramach współpracy na rzecz zapobiegania i

przeciwdziałania nieuregulowanej migracji

a)

Republika Kazachstanu dokonuje readmisji wszelkich swoich obywateli przebywających

nielegalnie na terytorium któregokolwiek z państw członkowskich Unii Europejskiej,

na jego wniosek i bez zbędnej zwłoki;

b)

każde z państw członkowskich dokonuje readmisji swoich obywateli przebywających nielegalnie

na terytorium Republiki Kazachstanu, na jej wniosek i bez zbędnej zwłoki.

3.

Państwa członkowskie Unii Europejskiej oraz Republika Kazachstanu zapewniają swoim

obywatelom odpowiednie dokumenty tożsamości do celów ust. 2, bez dalszych formalności

innych niż te, o których mowa w niniejszym artykule, oraz bez zbędnej zwłoki. Jeżeli

osoby, które mają być poddane readmisji, nie posiadają żadnych dokumentów lub innego

dowodu swojego obywatelstwa, właściwe przedstawicielstwo dyplomatyczne lub konsularne

danego państwa członkowskiego lub Republiki Kazachstanu, na wniosek Republiki Kazachstanu

lub danego państwa członkowskiego, organizuje przesłuchanie danej osoby, aby ustalić

jej obywatelstwo, bez dalszych formalności i bez zbędnej zwłoki.

4.

Strony zgodnie postanawiają nawiązać obszerny dialog dotyczący odpowiednich kwestii

związanych z migracją, zgodnie z Globalnym Podejściem do kwestii Migracji i Mobilności,

mając między innymi na celu ewentualne wynegocjowanie porozumienia między Unią Europejską

a Republiką Kazachstanu określającego szczególne obowiązki państw członkowskich Unii

Europejskiej i Republiki Kazachstanu w zakresie readmisji, w tym obowiązek readmisji

obywateli innych państw oraz bezpaństwowców, a także rozważenie ewentualnych, równoległych

negocjacji w sprawie porozumienia o ułatwieniach wizowych dla obywateli Unii Europejskiej

i Republiki Kazachstanu.

Republika Kazachstanu zgadza się, że dyplomatyczne i konsularne władze każdego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej reprezentowanego w Republice Kazachstanu zapewniają

ochronę każdego obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które nie posiada

dostępnej, stałej reprezentacji na terytorium Republiki Kazachstanu, na takich samych

warunkach, jakie obowiązują w przypadku obywateli tego państwa członkowskiego Unii

Europejskiej.

Strony współpracują, aby zapobiegać wykorzystywaniu swoich sektorów finansowych oraz

odpowiednich sektorów niefinansowych do celów prania dochodów z działalności przestępczej,

a w szczególności działalności związanej ze środkami odurzającymi, a także do celów

finansowania terroryzmu, zgodnie z międzynarodowymi normami dotyczącymi zwalczania

prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, przyjętymi przez Grupę Specjalną ds. Przeciwdziałania

Praniu Pieniędzy. Współpraca ta obejmuje również odzyskiwanie, zajmowanie, konfiskowanie

oraz zwrot mienia lub środków pieniężnych uzyskanych z dochodów pochodzących z przestępstwa.

Współpraca pozwala na wymianę odpowiednich informacji w ramach obowiązującego prawodawstwa

oraz zobowiązań międzynarodowych Stron.

Strony współpracują na rzecz zrównoważonego i zintegrowanego podejścia do zagadnień

związanych ze środkami odurzającymi, zwłaszcza do kwestii nielegalnego obrotu środkami

odurzającymi, substancjami psychotropowymi i ich prekursorami. Polityka i działania

realizowane w kwestii środków odurzających mają na celu wzmocnienie struktur zajmujących

się zwalczaniem podaży niedozwolonych środków odurzających, substancji psychotropowych

i ich prekursorów oraz popytu na nie poprzez wzmocnienie koordynacji oraz zacieśnioną

współpracę pomiędzy właściwymi organami w celu ograniczenia obrotu niedozwolonymi

środkami odurzającymi, ich podaży oraz popytu na nie, udoskonalanie środków zapobiegawczych,

leczenie i rehabilitację, z należytym poszanowaniem praw człowieka.

Współpraca ma również na celu ograniczenie szkodliwych skutków środków odurzających,

rozwiązanie problemu produkcji narkotyków syntetycznych oraz ich wykorzystywania,

a także zapewnienie skutecznego zapobiegania wykorzystywaniu prekursorów środków odurzających

do nielegalnej produkcji środków odurzających i substancji psychotropowych.

Strony uzgadniają metody współpracy niezbędne do osiągnięcia tych celów. Działania

opierają się na powszechnie uznanych zasadach zgodnie z odpowiednimi konwencjami i

instrumentami międzynarodowymi oraz planem działania Unii Europejskiej i Azji Środkowej

w zakresie środków odurzających.

Strony współpracują, poprzez pełne wypełnianie swoich istniejących zobowiązań międzynarodowych

w tym obszarze, w celu zapobiegania wszelkim formom zorganizowanej, gospodarczej,

finansowej i międzynarodowej działalności przestępczej oraz zwalczania tych form działalności

przestępczej, co obejmuje przemyt ludzi i handel ludźmi, nielegalny obrót środkami

odurzającymi, handel bronią, sprzeniewierzenie środków, oszustwo, fałszowanie pieniądza,

fałszowanie dokumentów oraz korupcję w sektorze publicznym i prywatnym.

Strony wspierają wzmocnienie dwustronnej, regionalnej i międzynarodowej współpracy

między organami ścigania, w tym wymianę najlepszych praktyk oraz ewentualną współpracę

z agencjami Unii Europejskiej.

Strony zobowiązują się do skutecznego wdrożenia odpowiednich norm międzynarodowych,

w szczególności postanowień Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej

przestępczości zorganizowanej z 2000 r. i trzech protokołów do niej oraz Konwencji

Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji z 2003 r. Współpraca może obejmować w razie

potrzeby i w zależności od mających zastosowanie procedur przystąpienie przez Republikę

Kazachstanu do odpowiednich instrumentów Rady Europy w sprawie zapobiegania korupcji

i zwalczania tego zjawiska oraz ich wdrożenie.

Strony wzmacniają współpracę, w tym poprzez wymianę dobrych praktyk, w celu zapobiegania

przestępstwom popełnianym z wykorzystaniem sieci łączności elektronicznej oraz systemów

informatycznych lub przeciwko takim sieciom i systemom, oraz ich zwalczania.

Strony współpracują w obszarze edukacji i szkolenia w celu wspierania modernizacji

systemów kształcenia i szkolenia w Republice Kazachstanu oraz osiągnięcia zbieżności

z politykami i praktykami Unii Europejskiej. Strony współpracują w celu propagowania

uczenia się przez całe życie oraz wspierają współpracę i przejrzystość na wszystkich

poziomach kształcenia i szkolenia. Strony kładą ponadto nacisk na środki mające na

celu propagowanie współpracy międzyinstytucjonalnej, zachęcanie studentów, pracowników

akademickich i administracyjnych, badaczy i młodzieży do mobilności oraz zachęcanie

do wymiany informacji i doświadczeń.

Strony wspierają ujednoliconą koordynację działalności dotyczącej systemu edukacji

zgodnie z europejskimi i międzynarodowymi normami i najlepszymi praktykami.

Strony wspierają współpracę kulturalną prowadzoną z poszanowaniem różnorodności kulturowej

w celu zwiększenia wzajemnego zrozumienia oraz wiedzy o swoich kulturach.

Strony dokładają starań, aby podjąć odpowiednie środki w celu wspierania wymian kulturalnych

i zachęcać do wspólnych inicjatyw w różnych sferach kultury.

Strony konsultują się i rozwijają wzajemnie korzystną współpracę w ramach wielostronnych

traktatów międzynarodowych oraz organizacji międzynarodowych, takich jak Organizacja

Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury (Unesco). Strony prowadzą

dalszą wymianę poglądów na temat różnorodności kulturowej, mając na celu między innymi

promowanie zasad zawartych w Konwencji Unesco w sprawie ochrony i promowania różnorodności

form wyrazu kulturowego z 2005 r. oraz realizację projektów w ramach Międzynarodowej

Dekady Zbliżenia Kultur 2013-2022 ogłoszonej przez Zgromadzenie Ogólne ONZ.

Strony wspierają wspólne działania, programy i plany oraz wymianę najlepszych praktyk

w obszarze szkolenia i budowania zdolności artystów oraz pracowników i organizacji

sektora kultury.

Strony wspierają współpracę

a)

we wszystkich obszarach cywilnych badań naukowych oraz rozwoju nauki i technologii,

na zasadach wzajemnej korzyści oraz przy zapewnieniu odpowiedniej i skutecznej ochrony

praw własności intelektualnej; oraz

b)

w celu stymulowania rozwoju innowacji.

Współpraca obejmuje

a)

dialog polityczny i wymianę informacji z zakresu nauki i technologii;

b)

wymianę informacji i dobrych praktyk w zakresie innowacji i komercyjnego wykorzystywania

wyników działań badawczo-rozwojowych, co obejmuje instrumenty wsparcia dla nowo tworzonych

przedsiębiorstw technologicznych, rozwoju klastrów i dostępu do finansowania;

c)

ułatwianie odpowiedniego dostępu do stosownych programów w zakresie badań naukowych

i innowacji każdej ze Stron;

d)

zwiększenie potencjału badawczego jednostek badawczych Republiki Kazachstanu oraz

ułatwienie im udziału w programie ramowym w zakresie badań naukowych i innowacji Unii

Europejskiej oraz w innych potencjalnych inicjatywach finansowanych przez Unię Europejską;

e)

rozwijanie i promowanie wspólnych projektów w zakresie badań naukowych i innowacji;

f)

promowanie komercyjnego wykorzystywania wyników uzyskanych w ramach wspólnych projektów

w zakresie badań naukowych i innowacji;

g)

ułatwianie dostępu do rynków krajowych Stron dla nowych technologii;

h)

organizowanie szkoleń i programów mobilności dla naukowców, badaczy i innych pracowników

zaangażowanych w działania z zakresu badań naukowych i innowacji u obu Stron;

i)

ułatwianie, w ramach mającego zastosowanie prawodawstwa, swobodnego przepływu badaczy

uczestniczących w działaniach objętych niniejszą Umową oraz transgranicznego przemieszczania

towarów przeznaczonych do wykorzystywania w ramach tych działań;

j)

inne formy współpracy w dziedzinie badań naukowych i innowacji, w tym poprzez strategie

i inicjatywy regionalne, na podstawie wspólnego porozumienia.

W ramach współpracy realizowanej na podstawie art. 247 należy poszukiwać synergii

z działaniami regionalnymi oraz innymi działaniami realizowanymi w szerszych ramach

współpracy finansowej między Unią Europejską a Republiką Kazachstanu określonymi w

art. 261 i 262.

Strony wspierają współpracę audiowizualną i w zakresie mediów, w tym poprzez wymianę

informacji i szkolenia dla dziennikarzy oraz pracowników innych mediów, branży filmowej

i audiowizualnej.

Strony wymieniają informacje i najlepsze praktyki w zakresie promowania niezależności

i profesjonalizmu mediów w oparciu o normy określone w mających zastosowanie konwencjach

międzynarodowych, w tym w stosownych przypadkach w konwencjach Unesco i Rady Europy.

Strony kontynuują i umacniają dialog, w postaci spotkań i konsultacji, oraz prowadzą

współpracę w zakresie roli społeczeństwa obywatelskiego, realizując następujące cele

a)

zacieśnianie kontaktów oraz wymiana informacji i doświadczeń między wszystkimi sektorami

społeczeństwa obywatelskiego w Unii Europejskiej i w Republice Kazachstanu; umożliwienie

przedstawicielom społeczeństwa obywatelskiego reprezentującym każdą ze Stron zaznajomienia

się z procesami konsultacji i dialogu z instytucjami publicznymi i partnerami społecznymi,

z których korzysta druga Strona, w szczególności w celu dalszego zaangażowania społeczeństwa

obywatelskiego w publiczny proces podejmowania decyzji;

b)

zapewnienie udziału społeczeństwa obywatelskiego w stosunkach między Unią Europejską

a Republiką Kazachstanu, zwłaszcza w wykonywaniu niniejszej Umowy;

c)

zachęcanie do intensywniejszego rozwijania zdolności, niezależności i przejrzystości

w społeczeństwie obywatelskim oraz wspieranie jego roli w odniesieniu do gospodarczego,

społecznego i politycznego rozwoju Stron.

Strony wspierają rozwój stosunków pomiędzy organizacjami pozarządowymi z Unii Europejskiej

i Republiki Kazachstanu.

Strony udzielają wsparcia odpowiednim instytucjom i organizacjom pozarządowym, które

realizują działania w obszarze praw człowieka. Przynajmniej raz do roku Strony dzielą

się w sposób formalny i regularny wszelkimi stosownymi informacjami dotyczącymi programów

współpracy.

Strony wspierają współpracę w dziedzinie sportu i aktywności fizycznej w celu propagowania

zdrowego stylu życia we wszystkich grupach wiekowych, promowania funkcji społecznych

i wartości edukacyjnych sportu oraz zwalczania zagrożeń dla sportu, takich jak stosowanie

środków dopingujących, rasizm i przemoc. Współpraca obejmuje w szczególności wymianę

informacji i dobrych praktyk.

Strony uznają potrzebę zarządzania ryzykiem wystąpienia zarówno krajowych, jak i globalnych

klęsk żywiołowych i katastrof spowodowanych przez człowieka.

Aby zwiększyć odporność społeczeństw i infrastruktury, Strony potwierdzają zamiar

usprawnienia środków w zakresie zapobiegania, łagodzenia, przygotowania i reagowania

w odniesieniu do klęsk żywiołowych i katastrof spowodowanych przez człowieka oraz

współpracy, w stosownych przypadkach, na dwustronnym i wielostronnym szczeblu politycznym,

w celu poprawy wyników zarządzania ryzykiem związanym z klęskami żywiołowymi w ujęciu

globalnym.

Współpraca, z zastrzeżeniem dostępności wystarczających zasobów, wspiera

a)

interakcje pomiędzy właściwymi organami, innymi organizacjami i jednostkami prowadzącymi

działania w obszarze ochrony ludności;

b)

koordynacja wzajemnej pomocy udzielanej na żądanie w przypadku klęsk żywiołowych i

katastrof;

c)

wymiana doświadczeń w zakresie podnoszenia świadomości ludności odnośnie do przygotowania

na wypadek klęsk żywiołowych i katastrof;

d)

szkolenie, przekwalifikowanie, podnoszenie umiejętności oraz szkolenie specjalistyczne

z zakresu ochrony ludności i korzystania z systemów wczesnego ostrzegania.

Strony wspierają, w stosownych przypadkach, długoterminową współpracę w obszarze cywilnych

badań i rozwoju przestrzeni kosmicznej. Strony zwracają szczególną uwagę na inicjatywy

przewidujące komplementarność podejmowanych przez nie odpowiednich działań w przestrzeni

kosmicznej.

Strony mogą współpracować w obszarze nawigacji satelitarnej, obserwacji Ziemi, badań

kosmicznych i innych obszarów zgodnie z interesami Stron.

Strony współpracują w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumentów oraz

osiągnięcia zgodności między systemami ochrony konsumentów.

Współpraca może obejmować w szczególności

a)

wymianę najlepszych praktyk w zakresie polityki konsumenckiej, w tym wymogów dotyczących

jakości produktów i bezpieczeństwa, a także organizowanie systemu nadzoru rynku oraz

mechanizmu wymiany informacji;

b)

promowanie wymiany doświadczeń w zakresie systemów ochrony konsumentów, w tym prawodawstwa

dotyczącego ochrony konsumentów i jego egzekwowania, bezpieczeństwa produktów dla

konsumentów, zwiększania świadomości konsumentów i umacniania ich praw oraz środków

odwoławczych do dyspozycji konsumentów;

c)

zapewnianie szkoleń dla urzędników administracji i innych osób reprezentujących interesy

konsumentów;

d)

zachęcanie do tworzenia niezależnych organizacji konsumenckich oraz nawiązywania kontaktów

między przedstawicielami konsumentów.

Strony promują wzajemne zrozumienie i współpracę dwustronną w dziedzinie polityki

regionalnej w celu poprawy warunków życia i zwiększenia udziału wszystkich regionów

w społecznym i gospodarczym rozwoju Stron.

Strony wspierają i wzmacniają zaangażowanie władz na szczeblu lokalnym i regionalnym

we współpracę regionalną, zgodnie z istniejącymi umowami i porozumieniami międzynarodowymi,

w celu rozwijania środków budowania zdolności oraz promowania wzmocnienia regionalnych

sieci gospodarczych i biznesowych.

Strony wspierają i stymulują rozwój regionalnych aspektów współpracy w obszarach objętych

niniejszą Umową, takich jak transport, energia, sieci komunikacyjne, kultura, kształcenie,

badania naukowe, turystyka, zasoby wodne i środowisko, ochrona ludności i inne obszary

mające znaczenie dla współpracy regionalnej.

1.

Strony ułatwiają wymianę doświadczeń i wiedzy w zakresie wdrażania najlepszych międzynarodowych

praktyk w ramach służby publicznej i służby cywilnej oraz budowania zdolności urzędników

służby publicznej i służby cywilnej oraz ich rozwoju zawodowego i szkolenia.

2.

Strony ułatwiają dialog dotyczący środków mających na celu poprawę jakości służby

publicznej oraz wspólnych wysiłków na rzecz wspierania wielostronnej współpracy w

ramach regionalnego centrum służby cywilnej w Republice Kazachstanu.

3.

W ramach, o których mowa w ust. 2, współpraca Stron polega między innymi na ułatwianiu

a)

wymiany ekspertów,

b)

organizacji seminariów; oraz

c)

organizacji szkoleń.

Strony kontynuują i intensyfikują obecną współpracę finansową i techniczną w oparciu

o wszechstronne partnerstwo i zasady wzajemnego interesu, wzajemności, przejrzystości,

przewidywalności i wzajemnej ochrony interesów Stron.

Aby osiągnąć cele niniejszej Umowy, Republika Kazachstanu może otrzymać pomoc finansową

z Unii Europejskiej w formie dotacji i pożyczek, ewentualnie we współpracy z Europejskim

Bankiem Inwestycyjnym oraz innymi międzynarodowymi instytucjami finansowymi.

Pomoc finansowa może zostać udzielona zgodnie z odpowiednimi przepisami regulującymi

wieloletnie ramy finansowe Unii Europejskiej (

Pomoc finansowa opiera się na rocznych programach działań ustanowionych przez Unię

Europejską, po konsultacjach z Republiką Kazachstanu.

Unia Europejska i Republika Kazachstanu mogą współfinansować programy i projekty.

Strony koordynują programy i projekty dotyczące współpracy finansowej i technicznej

oraz wymieniają informacje dotyczące wszystkich źródeł pomocy.

Podstawę dla udzielania Republice Kazachstanu pomocy finansowej Unii Europejskiej

stanowią skuteczność pomocy, określona w Deklaracji paryskiej w sprawie skuteczności

pomocy OECD, strategia ramowa w zakresie reformy współpracy technicznej Unii Europejskiej,

sprawozdania Europejskiego Trybunału Obrachunkowego oraz wnioski wynikające ze zrealizowanych

i trwających programów współpracy Unii Europejskiej w Republice Kazachstanu.

Strony zapewniają pomoc finansową i techniczną zgodnie z zasadami należytego zarządzania

finansami oraz współpracują w ramach ochrony interesów finansowych Unii Europejskiej

i Republiki Kazachstanu. Strony podejmują skuteczne środki w celu zapobiegania nieprawidłowościom

(

Wszelkie dalsze umowy lub instrumenty finansowania, jakie zostaną zawarte między Stronami

podczas wykonywania niniejszej Umowy, przewidują szczególne klauzule dotyczące współpracy

finansowej obejmujące inspekcje na miejscu i kontrole.

Aby optymalnie wykorzystać dostępne zasoby, Strony zobowiązują się do zapewnienia,

aby wkład Unii Europejskiej był wnoszony w ścisłej koordynacji z wkładami z innych

źródeł, państw trzecich oraz międzynarodowych instytucji finansowych.

Strony regularnie sprawdzają, czy operacje finansowane ze środków finansowych Unii

Europejskiej i współfinansowane ze środków finansowych Republiki Kazachstanu są należycie

realizowane, oraz podejmują odpowiednie środki, aby zapobiec nieprawidłowościom, nadużyciom

finansowym, korupcji i wszelkim innym nielegalnym działaniom podejmowanym ze szkodą

dla środków finansowych Unii Europejskiej oraz środków finansowych Republiki Kazachstanu

przeznaczonym na współfinansowanie. Strony informują się wzajemnie o wszelkich podjętych

środkach zapobiegania.

Strony informują się wzajemnie, w szczególności powiadamiając Europejski Urząd ds.

Zwalczania Nadużyć Finansowych oraz właściwe organy Republiki Kazachstanu, o domniemanych

lub stwierdzonych przypadkach nadużyć finansowych, korupcji lub wszelkich innych nieprawidłowości

w związku z wykorzystaniem środków finansowych Unii Europejskiej oraz środków finansowych

Republiki Kazachstanu przeznaczonych na współfinansowanie.

Strony informują się wzajemnie o wszelkich środkach podjętych w związku z niniejszym

artykułem.

Inspekcje na miejscu dotyczące pomocy finansowej udzielanej przez Unię Europejską

przygotowuje i prowadzi Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych w ścisłej

współpracy z właściwymi organami Republiki Kazachstanu, zgodnie z przepisami Republiki

Kazachstanu.

W ramach niniejszej Umowy Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych jest

upoważniony do prowadzenia inspekcji na miejscu w celu ochrony interesów finansowych

Unii Europejskiej zgodnie z rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 (

Właściwe organy Republiki Kazachstanu prowadzą, zgodnie z przepisami Republiki Kazachstanu,

dochodzenie i ściganie domniemanych lub stwierdzonych przypadków nadużyć finansowych,

korupcji oraz wszelkich innych nielegalnych działań podejmowanych ze szkodą dla środków

finansowych Unii Europejskiej oraz środków finansowych Republiki Kazachstanu przeznaczonych

na współfinansowanie. W stosownych przypadkach i na formalny wniosek Europejski Urząd

ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych może wspierać właściwe organy Republiki Kazachstanu

w realizacji tych zadań.

1.

Niniejszym ustanawia się Radę Współpracy. Rada Współpracy nadzoruje wykonanie niniejszej

Umowy i dokonuje jego regularnego przeglądu. Rada Współpracy spotyka się raz w roku

na szczeblu ministerialnym. W celu realizacji celów niniejszej Umowy Rada Współpracy

bada wszelkie istotne kwestie związane z niniejszą Umową, jak również wszelkie inne

kwestie dwustronne lub międzynarodowe leżące we wspólnym interesie.

2.

Dla osiągnięcia celów niniejszej Umowy Rada Współpracy podejmuje decyzje w ramach

zakresu niniejszej Umowy, w przypadkach w niej przewidzianych. Takie decyzje są wiążące

dla Stron, które podejmują odpowiednie środki w celu ich wdrożenia. Rada Współpracy

może również wydawać zalecenia. Rada Współpracy przyjmuje decyzje i wydaje zalecenia

za porozumieniem Stron, po wypełnieniu przez nie odpowiednich procedur wewnętrznych.

3.

Rada Współpracy jest uprawniona do aktualizowania i zmiany załączników do niniejszej

Umowy, w oparciu o konsensus między Stronami, bez uszczerbku dla jakichkolwiek postanowień

szczególnych tytułu III (Handel i działalność gospodarcza).

4.

Rada Współpracy może przekazać wszelkie swoje uprawnienia Komitetowi Współpracy, w

tym uprawnienia do podejmowania wiążących decyzji.

5.

Rada Współpracy składa się z przedstawicieli Stron.

6.

Radzie Współpracy przewodniczą naprzemiennie przedstawiciel Unii Europejskiej i przedstawiciel

Republiki Kazachstanu.

7.

Rada Współpracy przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.

8.

Każda ze Stron może skierować do Rady Współpracy wszelkie spory dotyczące wykonania

lub interpretacji niniejszej Umowy zgodnie z art. 278.

1.

Niniejszym powołuje się Komitet Współpracy. Komitet Współpracy wspomaga Radę Współpracy

w wykonywaniu jej obowiązków.

2.

Komitet Współpracy składa się z przedstawicieli Stron, co do zasady na szczeblu wyższych

urzędników państwowych.

3.

Komitetowi Współpracy przewodniczą naprzemiennie przedstawiciel Unii Europejskiej

i przedstawiciel Republiki Kazachstanu.

4.

Komitet Współpracy przyjmuje decyzje w przypadkach przewidzianych w niniejszej Umowie

oraz w dziedzinach, w których Rada Współpracy przekazała mu uprawnienia. Decyzje te

są wiążące dla Stron, które podejmują odpowiednie środki w celu ich wdrożenia. Komitet

Współpracy przyjmuje decyzje na zasadzie porozumienia Stron, po dopełnieniu przez

nie odpowiednich procedur wewnętrznych. Do jego zadań należy przygotowywanie posiedzeń

Rady Współpracy.

5.

Komitet Współpracy może zbierać się w szczególnym składzie w celu rozstrzygnięcia

kwestii dotyczących tytułu III (Handel i działalność gospodarcza).

6.

Rada Współpracy może podjąć decyzję o powołaniu wyspecjalizowanych podkomitetów lub

wszelkich innych organów, które mogą jej pomagać w wypełnianiu jej zadań, oraz określa

ich skład, zadania i zasady funkcjonowania.

7.

Rada Współpracy określa w swoim regulaminie wewnętrznym zadania i zasady funkcjonowania

Komitetu Współpracy oraz wszelkich powołanych podkomitetów lub organów powołanych

przez Radę Współpracy.

1.

Niniejszym powołuje się Komitet Współpracy Parlamentarnej. Komitet Współpracy Parlamentarnej

składa się z członków Parlamentu Europejskiego, z jednej strony, oraz z członków Parlamentu

Republiki Kazachstanu, z drugiej strony, oraz stanowi dla nich forum spotkań i wymiany.

Komitet Współpracy Parlamentarnej spotyka się z częstotliwością, którą sam określa.

2.

Działalność Komitetu Współpracy Parlamentarnej ma na celu rozwijanie wzajemnie korzystnej

i skutecznej współpracy parlamentarnej między Parlamentem Europejskim i Parlamentem

Republiki Kazachstanu.

3.

Komitet Współpracy Parlamentarnej przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.

4.

Komitetowi Współpracy Parlamentarnej przewodniczą naprzemiennie przedstawiciel Parlamentu

Europejskiego i przedstawiciel Parlamentu Republiki Kazachstanu, zgodnie z postanowieniami

regulaminu wewnętrznego tego komitetu.

5.

Komitet Współpracy Parlamentarnej może zwrócić się do Rady Współpracy o stosowne informacje

dotyczące wykonania niniejszej Umowy, a Rada Współpracy dostarcza mu żądane informacje.

6.

Komitet Współpracy Parlamentarnej jest informowany o decyzjach i zaleceniach Rady

Współpracy.

7.

Komitet Współpracy Parlamentarnej może kierować zalecenia do Rady Współpracy.

W zakresie niniejszej Umowy każda ze Stron zobowiązuje się zapewnić osobom fizycznym

i prawnym drugiej Strony dostęp do właściwych sądów i organów administracyjnych w

celu dochodzenia ich praw osobistych i rzeczowych, na zasadach wolnych od dyskryminacji

i na podobnych warunkach, jak w przypadku swoich własnych osób fizycznych i prawnych.

O ile niniejsza Umowa nie stanowi inaczej, każda ze Stron zapewnia, aby osoba, której

Strona delegowała uprawnienia regulacyjne, administracyjne lub inne uprawnienia w

zakresie wykonywania władzy publicznej na jakimkolwiek szczeblu administracji, takie

jak wydawanie pozwoleń na przywóz lub wywóz lub zezwoleń na prowadzenie innych rodzajów

działalności gospodarczej, zatwierdzanie transakcji handlowych lub nakładanie kwot,

opłat i innych należności, wykonywała te uprawnienia z poszanowaniem obowiązków Strony

określonych w niniejszej Umowie.

1.

W przypadku gdy Strona doświadcza poważnych trudności w zakresie bilansu płatniczego

i finansów zagranicznych lub jest nimi zagrożona, może ona wprowadzić lub utrzymać

środki ochronne lub ograniczające wywierające wpływ na przepływy kapitału, płatności

lub transfery.

2.

Środki, o których mowa w ust. 1

a)

nie przewidują traktowania Strony w sposób mniej korzystny niż podmiotu niebędącego

Stroną w podobnych sytuacjach;

b)

muszą być zgodne w stosownych przypadkach z postanowieniami artykułów Statutu Międzynarodowego

Funduszu Walutowego;

c)

unikają zbędnych szkód dla handlowych, gospodarczych lub finansowych interesów drugiej

Strony;

d)

mają charakter tymczasowy i są, w miarę poprawy sytuacji określonej w ust. 1, stopniowo

usuwane.

3.

W przypadku handlu towarami Strona może przyjąć lub utrzymać środki ograniczające

w celu ochrony swojego bilansu płatniczego lub pozycji w zakresie finansów zagranicznych.

Takie środki muszą być zgodne z GATT z 1994 r. oraz Uzgodnieniem w sprawie postanowień

GATT 1994 dotyczących bilansu płatniczego.

4.

W przypadku handlu usługami Strona może przyjąć środki ograniczające w celu ochrony

swojego bilansu płatniczego lub pozycji w zakresie finansów zagranicznych. Takie środki

muszą być zgodne z GATS.

5.

Każda Strona, która utrzymuje lub przyjęła środki ograniczające, o których mowa w

ust. 1 i 2, niezwłocznie powiadamia o nich drugą Stronę i przedstawia, najszybciej

jak to możliwe, harmonogram ich zniesienia.

6.

W przypadku przyjęcia lub utrzymywania ograniczeń na podstawie niniejszego artykułu,

niezwłocznie przeprowadza się konsultacje w ramach Komitetu Współpracy, o ile takie

konsultacje nie odbywają się już poza zakresem niniejszej Umowy.

7.

W ramach konsultacji dokonuje się oceny trudności w zakresie bilansu płatniczego i

finansów zagranicznych, które doprowadziły do zastosowania odpowiednich środków, biorąc

pod uwagę między innymi następujące czynniki

a)

charakter i zakres trudności;

b)

zewnętrzne warunki gospodarcze i handlowe; lub

c)

alternatywne środki korygujące, które mogą być dostępne.

8.

Konsultacje dotyczą zgodności wszelkich środków ograniczających z ust. 1 i 2.

9.

W ramach takich konsultacji wszystkie ustalenia dotyczące statystyk oraz inne fakty

przedstawione przez MFW, odnoszące się do walut obcych, rezerw monetarnych i bilansu

płatniczego, są przyjmowane przez Strony jako takie, a wnioski oparte są na ocenie

MFW dotyczącej bilansu płatniczego i pozycji w zakresie finansów zagranicznych zainteresowanej

Strony.

Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie może być interpretowane jako

a)

wymagające od którejkolwiek ze Stron dostarczenia jakichkolwiek informacji, których

ujawnienie uważa ona za sprzeczne z jej podstawowymi interesami bezpieczeństwa;

b)

uniemożliwiające którejkolwiek ze Stron przeprowadzenie jakiegokolwiek działania uznanego

przez nią za niezbędne dla ochrony jej podstawowych interesów bezpieczeństwa

(i)

związanego z produkcją broni, amunicji lub materiałów wojskowych, lub handlem nimi;

(ii)

odnoszącego się do działalności gospodarczej prowadzonej bezpośrednio lub pośrednio

dla celów zaopatrzenia sił zbrojnych;

(iii)

odnoszącego się do materiałów rozszczepialnych i materiałów do syntezy jądrowej lub

materiałów służących do ich uzyskania;

(iv)

odnoszącego się do zamówień publicznych niezbędnych dla bezpieczeństwa narodowego

lub do celów obrony; lub

(v)

podjętego w czasie wojny lub w obliczu innego zagrożenia w stosunkach międzynarodowych;

lub

c)

uniemożliwiające którejkolwiek ze Stron przeprowadzenie jakiegokolwiek działania w

celu wywiązania się z zobowiązań podjętych w celu utrzymania pokoju i bezpieczeństwa

międzynarodowego.

1.

W obszarach objętych niniejszą Umową oraz bez uszczerbku dla jakichkolwiek szczegółowych

postanowień w niej zawartych

a)

uregulowania stosowane przez Republikę Kazachstanu w odniesieniu do Unii Europejskiej

oraz jej państw członkowskich nie mogą prowadzić do powstania jakiejkolwiek dyskryminacji

między państwami członkowskimi Unii Europejskiej lub osobami fizycznymi lub prawnymi

z tych państw;

b)

uregulowania stosowane przez Unię Europejską lub jej państwa członkowskie w odniesieniu

do Republiki Kazachstanu nie mogą prowadzić do powstania jakiejkolwiek dyskryminacji

między osobami fizycznymi lub prawnymi Republiki Kazachstanu.

2.

Ust. 1 pozostaje bez uszczerbku dla prawa Stron do stosowania swoich odpowiednich

przepisów podatkowych wobec podatników, którzy nie znajdują się w sytuacji identycznej

jeżeli chodzi o miejsce zamieszkania lub siedzibę.

1.

Niniejsza Umowa ma zastosowanie do środków podatkowych wyłącznie w zakresie niezbędnym

do nadania skuteczności jej postanowieniom.

2.

Żadne z postanowień niniejszej Umowy nie może być interpretowane jako uniemożliwiające

przyjęcie lub egzekwowanie jakiegokolwiek środka mającego na celu zapobieganie unikaniu

zobowiązań podatkowych lub uchylaniu się od nich zgodnie z postanowieniami podatkowymi

umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, innych porozumień podatkowych lub krajowego

prawodawstwa podatkowego.

1.

Strony podejmują wszelkie środki wymagane w celu wypełnienia ich zobowiązań w ramach

niniejszej Umowy. Zapewniają one osiągnięcie celów określonych w niniejszej Umowie.

2.

Strony niezwłocznie konsultują się wzajemnie, odpowiednimi kanałami, na wniosek którejkolwiek

ze Stron, w celu rozpatrzenia wszelkich kwestii związanych z interpretacją lub wykonywaniem

niniejszej Umowy oraz innymi stosownymi aspektami stosunków między Stronami.

3.

Każda ze Stron kieruje do Rady Współpracy wszelkie spory dotyczące interpretacji lub

stosowania niniejszej Umowy zgodnie z art. 278.

4.

Rada Współpracy może rozstrzygnąć spór zgodnie z art. 278 poprzez wydanie wiążącej

decyzji.

1.

W przypadku powstania sporu między Stronami dotyczącego interpretacji lub wykonywania

niniejszej Umowy, jedna ze Stron przekazuje drugiej Stronie oraz Radzie Współpracy

formalny wniosek o rozstrzygnięcie spornej kwestii. W drodze odstępstwa spory dotyczące

interpretacji lub wykonania tytułu III (Handel i działalność gospodarcza) regulowane

są wyłącznie postanowieniami rozdziału 14 (Rozstrzyganie sporów) tytułu III (Handel

i działalność gospodarcza).

2.

Strony dokładają wszelkich starań, aby rozstrzygnąć spór poprzez prowadzone w dobrej

wierze konsultacje w ramach Rady Współpracy jak przewidziano w art. 268 w celu jak

najszybszego znalezienia rozwiązania możliwego do przyjęcia przez obie Strony. Konsultacje

w sprawie sporu mogą również toczyć się na posiedzeniach Komitetu Współpracy lub jakichkolwiek

innych właściwych podkomitetów lub organów ustanowionych na podstawie art. 269, zgodnie

z uzgodnieniami między Stronami lub na wniosek jednej ze Stron. Konsultacje mogą być

również prowadzone w formie pisemnej.

3.

Strony przekazują Radzie Współpracy, Komitetowi Współpracy lub wszelkim innym właściwym

podkomitetom lub organom wszystkie informacje niezbędne do dokładnego zbadania sytuacji.

4.

Spór uznaje się za rozstrzygnięty, gdy Rada Współpracy podjęła wiążącą decyzję rozstrzygającą

sprawę zgodnie z art. 277 lub jeśli oświadczyła, że spór został zakończony.

5.

Wszystkie informacje ujawnione podczas konsultacji są poufne.

1.

Jeżeli sporna kwestia nie zostanie rozstrzygnięta w ciągu trzech miesięcy od dnia

przedłożenia formalnego wniosku o rozstrzygnięcie sporu zgodnie z art. 278 oraz jeżeli

Strona skarżąca uznaje, że druga Strona nie wypełniła zobowiązania wynikającego z

niniejszej Umowy, może ona podjąć odpowiednie środki, z wyjątkiem sporów dotyczących

interpretacji lub wykonywania tytułu III (Handel i działalność gospodarcza).

2.

W drodze odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu każda Strona może niezwłocznie

podjąć odpowiednie środki w odniesieniu do niniejszej Umowy zgodnie z prawem międzynarodowym

w przypadku,

a)

wypowiedzenia niniejszej Umowy, nieusankcjonowanego przez zasady ogólne prawa międzynarodowego

w rozumieniu art. 60 ust. 3 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów z 1969 r.; lub

b)

naruszenia przez drugą Stronę któregokolwiek z zasadniczych elementów niniejszej Umowy,

o których mowa w art. I i 11 niniejszej Umowy.

W tych przypadkach niezwłocznie powiadamia się drugą Stronę o odpowiednich środkach.

Na wniosek drugiej Strony konsultacje trwają nie dłużej niż 20 dni. Po tym okresie

rozpoczyna się stosowanie tego środka.

3.

W wyborze odpowiednich środków pierwszeństwo przyznaje się środkom, które w najmniejszym

stopniu zakłócają funkcjonowanie niniejszej Umowy i są proporcjonalne do charakteru

i wagi naruszenia. Środki te są niezwłocznie zgłaszane Radzie Współpracy i podlegają

natychmiastowym konsultacjom, w czasie których każda ze Stron ma prawo do usunięcia

odnośnego naruszenia.

Postanowienia niniejszej Umowy pozostają bez uszczerbku dla stosowania odpowiednich

przepisów Stron dotyczących publicznego dostępu do dokumentów urzędowych.

1.

Niniejsza Umowa wchodzi w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca następującego po

dniu, w którym Strony powiadomiły Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej kanałami

dyplomatycznymi o zakończeniu procedur niezbędnych w tym celu.

2.

Tytuł III (Handel i działalność gospodarcza), o ile żadne z jego postanowień nie stanowi

inaczej, stosuje się od dnia wejścia w życie, o którym mowa w ust. 1, pod warunkiem

że do tego dnia Republika Kazachstanu stała się członkiem WTO. W przypadku gdy Republika

Kazachstanu stanie się członkiem WTO po dniu wejścia w życie niniejszej Umowy, tytuł

III (Handel i działalność gospodarcza), o ile żadne z jego postanowień nie stanowi

inaczej, stosuje się od dnia, w którym Republika Kazachstanu stała się członkiem WTO.

3.

Niezależnie od ust. 1 i 2, Unia Europejska i Republika Kazachstanu mogą tymczasowo

stosować niniejszą Umowę w całości lub w części, zgodnie ze swoimi odpowiednimi procedurami

wewnętrznymi i prawodawstwem, stosownie do przypadku.

4.

Tymczasowe stosowanie rozpoczyna się pierwszego dnia pierwszego miesiąca następującego

po dniu, w którym

a)

Unia Europejska powiadomiła Republikę Kazachstanu o zakończeniu niezbędnych procedur,

wskazując w stosownych przypadkach te części niniejszej Umowy, które stosuje się tymczasowo;

oraz

b)

Republika Kazachstanu powiadomiła Unię Europejską o ratyfikacji niniejszej Umowy.

5.

Tytuł III (Handel i działalność gospodarcza) niniejszej Umowy, o ile żadne z jego

postanowień nie stanowi inaczej, stosuje tymczasowo się od dnia rozpoczęcia tymczasowego

stosowania, o którym mowa w ust. 4, pod warunkiem że do tego dnia Republika Kazachstanu

stała się członkiem WTO. W przypadku gdy Republika Kazachstanu stanie się członkiem

WTO po dniu rozpoczęcia tymczasowego stosowania niniejszej Umowy, ale przed jej wejściem

w życie, tytuł III (Handel i działalność gospodarcza), o ile żadne z jego postanowień

nie stanowi inaczej, stosuje się tymczasowo od dnia, w którym Republika Kazachstanu

stała się członkiem WTO.

6.

Do celów odpowiednich postanowień niniejszej Umowy, w tym jej załączników i protokołów,

wszelkie zawarte w tych postanowieniach odniesienia do „daty wejścia w życie niniejszej

Umowy” rozumie się również jako datę, od której niniejszą Umowę stosuje się tymczasowo

zgodnie z ust. 4 i 5.

7.

Wraz z wejściem w życie niniejszej Umowy traci moc Umowa o partnerstwie i współpracy

między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką

Kazachstanu, z drugiej strony, podpisana w Brukseli w dniu 23 stycznia 1995 r., która

weszła w życie w dniu 1 lipca 1999 r.

W okresie tymczasowego stosowania, w zakresie, w jakim postanowienia Umowy o partnerstwie

i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony,

a Republiką Kazachstanu, z drugiej strony, podpisanej w Brukseli w dniu 23 stycznia

1995 r. i która weszła w życie w dniu 1 lipca 1999 r., nie są objęte zakresem tymczasowego

stosowania niniejszej Umowy, nadal mają zastosowanie.

8.

Niniejsza Umowa zastępuje umowę, o której mowa w ust. 7. Odesłania do tej umowy zawarte

we wszystkich innych umowach między Stronami traktuje się jako odesłania do niniejszej

Umowy.

9.

Niniejszą Umowę zawiera się na czas nieokreślony, z możliwością wypowiedzenia przez

którąkolwiek ze Stron w drodze pisemnego powiadomienia przekazanego drugiej Stronie

kanałami dyplomatycznymi. Wypowiedzenie staje się skuteczne sześć miesięcy po otrzymaniu

przez Stronę powiadomienia o wypowiedzeniu niniejszej Umowy. Takie wypowiedzenie nie

ma wpływu na trwające projekty rozpoczęte w ramach niniejszej Umowy przed otrzymaniem

powiadomienia.

10.

Każda ze Stron może wypowiedzieć tymczasowe stosowanie w drodze pisemnego powiadomienia

przekazanego drugiej Stronie kanałami dyplomatycznymi. Wypowiedzenie staje się skuteczne

sześć miesięcy po otrzymaniu przez Stronę powiadomienia o wypowiedzeniu tymczasowego

stosowania niniejszej Umowy. Takie wypowiedzenie nie ma wpływu na trwające projekty

rozpoczęte w ramach niniejszej Umowy przed otrzymaniem powiadomienia.

Obowiązujące umowy pomiędzy Stronami dotyczące szczegółowych obszarów współpracy,

objętych zakresem niniejszej Umowy, są uważane za część ogólnych stosunków dwustronnych

regulowanych niniejszą Umową i stanowią część wspólnych ram instytucjonalnych.

1.

Strony mogą za obopólną zgodą dokonywać w niniejszej Umowie zmian, rewizji oraz rozszerzyć

niniejszą Umowę w celu zwiększenia zakresu współpracy.

2.

Strony mogą uzupełnić niniejszą Umowę poprzez zawarcie między sobą szczegółowych umów

międzynarodowych w którymkolwiek z obszarów objętych zakresem niniejszej Umowy. Takie

szczegółowe umowy między Stronami są integralną częścią ogólnych stosunków dwustronnych

regulowanych niniejszą Umową i stanowią część wspólnych ram instytucjonalnych.

Załączniki i protokoły do niniejszej Umowy stanowią jej integralną część.

Do celów niniejszej Umowy, pojęcie „Strony” oznacza Unię Europejską lub jej państwa

członkowskie, lub Unię Europejską i jej państwa członkowskie, zgodnie z ich odpowiednimi

kompetencjami, z jednej strony, oraz Republikę Kazachstanu, z drugiej strony.

Niniejsza Umowa ma zastosowanie do terytoriów, do których stosuje się Traktat o Unii

Europejskiej i Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na warunkach określonych

w tych Traktatach, oraz do terytorium Republiki Kazachstanu.

Niniejszą Umowę sporządza się w dwóch egzemplarzach w językach angielskim, bułgarskim,

chorwackim, czeskim, duńskim, estońskim, fińskim, francuskim, greckim, hiszpańskim,

litewskim, łotewskim, maltańskim, niderlandzkim, niemieckim, polskim, portugalskim,

słowackim, słoweńskim, szwedzkim, rumuńskim, węgierskim, włoskim oraz kazachskim i

rosyjskim, przy czym wszystkie teksty są jednakowo autentyczne.