Ustawa z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw
Table of Provisions (330)
Statutory Text (330 Articles)
W ustawie z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem,
przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych
nimi sytuacji kryzysowych
(Dz. U. poz. 374 i 567) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie
„
2.
Ilekroć w ustawie jest mowa o „przeciwdziałaniu COVID-19” rozumie się przez to wszelkie
czynności związane ze zwalczaniem zakażenia, zapobieganiem rozprzestrzenianiu się,
profilaktyką oraz zwalczaniem skutków, w tym społeczno-gospodarczych, choroby, o której
mowa w ust. 1.
”
;
2)
w art. 3 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu
„
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do funkcjonariuszy służb wymienionych w przepisach
o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego
Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży
Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.
”
;
3)
w art. 4
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie
„
1.
W przypadku zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola, szkoły lub innej placówki,
do których uczęszcza dziecko albo niemożności sprawowania opieki przez nianię lub
dziennego opiekuna z powodu COVID-19, ubezpieczonemu zwolnionemu od wykonywania pracy
z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad
1)
dzieckiem, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych
z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
(Dz. U. z 2019 r. poz. 645 i 1590),
2)
dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności
do ukończenia 18 lat albo dzieckiem z orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem
o potrzebie kształcenia specjalnego
- przysługuje dodatkowy zasiłek opiekuńczy przez okres nie dłuższy niż 14 dni.
”
,
b)
po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu
„
1a.
W przypadku zamknięcia szkoły, ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego, ośrodka wsparcia,
warsztatu terapii zajęciowej lub innej placówki pobytu dziennego o podobnym charakterze
z powodu COVID-19, do których uczęszcza dorosła osoba niepełnosprawna, ubezpieczonemu
zwolnionemu od wykonywania pracy z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki
nad dorosłą osobą niepełnosprawną, przysługuje dodatkowy zasiłek opiekuńczy przez
okres nie dłuższy niż 14 dni.
”
,
c)
ust. 2 otrzymuje brzmienie
„
2.
Dodatkowy zasiłek opiekuńczy przyznawany jest w trybie i na zasadach określonych w
ustawie, o której mowa w ust. 1 pkt 1, i nie wlicza się do okresu, o którym mowa w
art. 33 ust. 1 tej ustawy. Za okres pobierania dodatkowego zasiłku opiekuńczego, zasiłek,
o którym mowa w art. 32 ust. 1 tej ustawy, nie przysługuje.
”
,
d)
dodaje się ust. 3 w brzmieniu
„
3.
Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, określić
dłuższy okres pobierania dodatkowego zasiłku opiekuńczego niż wskazany w ust. 1 i
1a lub, biorąc pod uwagę okres na jaki zostały zamknięte żłobki, kluby dziecięce,
przedszkola, szkoły, placówki pobytu dziennego oraz inne placówki lub okres niemożności
sprawowania opieki przez nianie lub opiekunów dziennych.
”
;
4)
po art. 4 dodaje się art. 4a w brzmieniu
„
Art. 4a.
1.
W przypadku zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola, szkoły lub innej placówki,
do których uczęszcza dziecko albo niemożności sprawowania opieki przez nianię lub
dziennego opiekuna z powodu COVID-19, osobie, o której mowa w art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu
społecznym rolników
(Dz. U. z 2020 r. poz. 174), przysługuje zasiłek opiekuńczy z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki
nad
1)
dzieckiem, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych
z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa;
2)
dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności
do ukończenia 18 lat albo dzieckiem z orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem
o potrzebie kształcenia specjalnego.
2.
Zasiłek opiekuńczy, o którym mowa w ust. 1, przysługuje przez okres nie dłuższy niż
14 dni.
3.
Zasiłek opiekuńczy za każdy dzień wynosi 1/30 kwoty emerytury podstawowej w rozumieniu
art. 6 pkt 7 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników.
4.
Do przyznawania i wypłaty zasiłku opiekuńczego, o którym mowa w ust. 1, stosuje się
odpowiednio przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego
w razie choroby i macierzyństwa.
5.
Zasiłek opiekuńczy, o którym mowa w ust. 1, finansowany jest z budżetu państwa za
pośrednictwem Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego.
6.
Do zasiłku opiekuńczego, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się art. 29 ust. 10 i 12 oraz art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy
z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 869, z późn. zm..
7.
Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, określić
dłuższy okres pobierania zasiłku opiekuńczego niż wskazany w ust. 2, biorąc pod uwagę
okres na jaki zostały zamknięte żłobki, kluby dziecięce, przedszkola, szkoły, placówki
pobytu dziennego oraz inne placówki lub okres niemożności sprawowania opieki przez
nianie lub opiekunów dziennych.
”
;
5)
art. 6 otrzymuje brzmienie
„
Art. 6.
1.
Do zamówień na usługi lub dostawy niezbędne do przeciwdziałania COVID-19 nie stosuje
się przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1843), jeżeli zachodzi wysokie prawdopodobieństwo szybkiego i niekontrolowanego rozprzestrzeniania
się choroby lub jeżeli wymaga tego ochrona zdrowia publicznego.
2.
Ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych nie stosuje się do zamówień udzielanych przez Bank Gospodarstwa Krajowego, Polski
Fundusz Rozwoju Spółka Akcyjna lub regionalne fundusze rozwoju, o których mowa w art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa
(Dz. U. z 2019 r. poz. 512, 1571 i 1851), związanych z realizacją
1)
zadań dotyczących obsługi funduszy utworzonych, powierzonych lub przekazanych na podstawie
przepisów odrębnych oraz związanych z realizacją programów rządowych lub innych programów
realizowanych ze środków publicznych, lub
2)
zadań związanych z wykorzystaniem środków pochodzących z takich funduszy
- które dotyczą instrumentów wsparcia niezbędnych do przeciwdziałania negatywnym skutkom
gospodarczym wystąpienia COVID-19.
”
;
6)
po art. 8 dodaje się art. 8a-8f w brzmieniu
„
Art. 8a.
1.
Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
zdrowia oraz ministrem właściwym do spraw rolnictwa i rozwoju wsi może, w drodze rozporządzenia,
ustalić maksymalne ceny lub maksymalne marże hurtowe i detaliczne stosowane w sprzedaży
towarów lub usług mających istotne znaczenie dla ochrony zdrowia lub bezpieczeństwa
ludzi lub kosztów utrzymania gospodarstw domowych.
2.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki
może ustalić maksymalne ceny dla różnych poziomów obrotu towarowego lub uwzględnić
skalę sprzedaży albo świadczenia usług i uwarunkowania regionalne, a przy ustalaniu
wysokości maksymalnych cen może wziąć pod uwagę wysokość cen w okresie poprzedzającym
wprowadzenie stanu zagrożenia epidemicznego, a także uzasadnione zmiany kosztów produkcji
i zaopatrzenia.
3.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki
1)
określi podstawę obliczania maksymalnych marż;
2)
może ustalić maksymalne marże dla poszczególnych rodzajów towarów lub marże naliczane
od ceny hurtowej.
Art. 8b.
Zakazuje się stosowania w obrocie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cen lub
marż wyższych niż maksymalne ceny lub marże ustalone zgodnie z przepisami art. 8 i
art. 8a.
Art. 8c.
1.
Kontrolę przestrzegania przez przedsiębiorców zakazu, o którym mowa w art. 8b, sprawują
w zakresie swojej właściwości
1)
Inspekcja Farmaceutyczna;
2)
Inspekcja Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych;
3)
Państwowa Inspekcja Sanitarna.
2.
W zakresie niezastrzeżonym dla inspekcji, o których mowa w ust. 1, kontrolę przestrzegania
przez przedsiębiorców zakazu, o którym mowa w art. 8b, sprawuje Inspekcja Handlowa.
3.
Do kontroli, o której mowa w ust. 1 i 2, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 424), z wyłączeniem art. 47, art. 48, art. 49 ust. 7 pkt 5, art. 50, art. 54, art. 55,
art. 58 i art. 59 tej ustawy.
Art. 8d.
1.
Maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu konsumenckiego w rozumieniu ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1083) dla kredytów o okresie spłaty nie krótszym niż 30 dni oblicza się według wzoru
MPKK ≤ (K × 15%) + (K × n/R × 6%)
w którym poszczególne symbole oznaczają
MPKK - maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu,
K - całkowitą kwotę kredytu,
n - okres spłaty wyrażony w dniach,
R - liczbę dni w roku.
2.
Maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu konsumenckiego dla kredytów o
okresie spłaty krótszym niż 30 dni oblicza się według wzoru
MPKK ≤ K x 5%
w którym poszczególne symbole oznaczają
MPKK - maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu,
K - całkowitą kwotę kredytu.
3.
Pozaodsetkowe koszty kredytu konsumenckiego nie mogą być wyższe od 45% całkowitej
kwoty kredytu.
4.
Pozaodsetkowe koszty kredytu konsumenckiego wynikające z umowy o kredyt konsumencki
nie należą się w części przekraczającej
1)
maksymalne pozaodsetkowe koszty kredytu obliczone w sposób określony w ust. 1 lub
2, lub
2)
45% całkowitej kwoty kredytu.
Art. 8e.
W przypadku udzielenia przez kredytodawcę lub podmiot z nim powiązany w rozumieniu
przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1126/2008 z dnia 3 listopada 2008 r. przyjmującego
określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr
1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
(Dz. Urz. UE L 320 z 29.11.2008, str. 1, z późn. zm.)
1)
całkowitą kwotę kredytu, dla celów ustalenia maksymalnej wysokości pozaodsetkowych
kosztów kredytu, o której mowa w art. 8d, stanowi kwota pierwszego z kredytów;
2)
pozaodsetkowe koszty kredytu obejmują sumę pozaodsetkowych kosztów wszystkich kredytów
udzielonych w tym okresie.
Art. 8f.
Naruszenie przepisów, o których mowa w art. 8d i art. 8e, może stanowić praktykę naruszającą
zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów
(Dz. U. z 2019 r. poz. 369, 1571 i 1667).
”
;
7)
w art. 9 ust. 1 otrzymuje brzmienie
„
1.
Świadczenia opieki zdrowotnej, w tym transportu sanitarnego, wykonywane w związku
z przeciwdziałaniem COVID-19, udzielone przez podmioty wykonujące działalność leczniczą
oraz lekarzy i lekarzy dentystów, o których mowa w art. 7 ust. 4, wpisanych do wykazu,
są finansowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia ze środków pochodzących z Funduszu Przeciwdziałania
COVID-19 oraz budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy
do spraw zdrowia, na podstawie sprawozdań i rachunków składanych do właściwego miejscowo
dyrektora oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia.
”
;
8)
w art. 11
a)
w ust. 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie
„
Prezes Rady Ministrów, z własnej inicjatywy lub na wniosek wojewody, po poinformowaniu
ministra właściwego do spraw gospodarki może, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19,
wydawać polecenia obowiązujące inne, niż wymienione w ust. 1, osoby prawne i jednostki
organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz przedsiębiorców.
”
,
b)
po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu
„
2a.
Wydając polecenie, o którym mowa w ust. 2, z własnej inicjatywy, Prezes Rady Ministrów
może wyznaczyć ministra odpowiedzialnego za zawarcie umowy.
2b.
Zadania Prezesa Rady Ministrów wynikające z ust. 2 i 2a wykonuje Szef Kancelarii Prezesa
Rady Ministrów z jego upoważnienia.
”
,
c)
ust. 3 otrzymuje brzmienie
„
3.
Wykonywanie zadań, o których mowa w ust. 2 i 2a, następuje na podstawie umowy zawartej
z przedsiębiorcą przez
1)
Prezesa Rady Ministrów lub
2)
wyznaczonego ministra, lub
3)
właściwego wojewodę
- i jest finansowane ze środków budżetu państwa z części budżetowej, której dysponentem
jest, odpowiednio, Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, wyznaczony minister albo
wojewoda.
”
,
d)
w ust. 7 zdanie drugie otrzymuje brzmienie
„
Istotne okoliczności takiego załatwienia sprawy powinny być utrwalone w formie protokołu.
”
;
9)
po art. 11 dodaje się art. 11a-11d w brzmieniu
„
Art. 11a.
1.
W przypadku braku na obszarze województwa technicznych i organizacyjnych możliwości
unieszkodliwiania, zgodnie z obowiązującymi przepisami, odpadów medycznych o właściwościach
zakaźnych wytworzonych w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, wojewoda może wydać,
w drodze decyzji administracyjnej, polecenie dotyczące gospodarowania tymi odpadami
podmiotom, o których mowa w art. 11 ust. 1 i 2. Polecenie podlega natychmiastowemu
wykonaniu z chwilą jego doręczenia lub ogłoszenia oraz nie wymaga uzasadnienia. Przepisy
art. 11 ust. 3-6 i 8 stosuje się odpowiednio.
2.
Unieszkodliwianie odpadów medycznych o właściwościach zakaźnych, o których mowa w
ust. 1, odbywa się przez termiczne przekształcanie rozumiane jako
1)
spalanie odpadów przez ich utlenianie w temperaturze nie niższej niż 850°C;
2)
inne, niż wskazany w pkt 1, procesy termicznego przekształcania odpadów, w tym pirolizę,
zgazowanie i proces plazmowy, o ile substancje powstające podczas tych procesów są
następnie spalane.
3.
Do gospodarowania odpadami medycznymi o właściwościach zakaźnych, o których mowa w
ust. 1, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach
(Dz. U. z 2019 r. poz. 701, z późn. zm. w zakresie warunków transportu odpadów, zbierania odpadów lub ich unieszkodliwiania
oraz przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1396, z późn. zm. w zakresie warunków korzystania ze środowiska. Polecenie, o którym mowa w ust. 1,
można również wydać w odniesieniu do podmiotu, który nie posiada decyzji z zakresu
gospodarowania odpadami.
4.
Polecenie, o którym mowa w ust. 1, określa
1)
podmiot lub podmioty zobowiązane do gospodarowania odpadami;
2)
miejsce, dopuszczoną metodę i warunki unieszkodliwiania, w tym transportowania i magazynowania
odpadów przed ich przetworzeniem;
3)
obowiązek prowadzenia ilościowej i jakościowej ewidencji odpadów w postaci papierowej,
o ile nie ma możliwości prowadzenia tej ewidencji za pośrednictwem BDO;
4)
okres obowiązywania polecenia.
5.
Wydanie polecenia, o którym mowa w ust. 1, jest możliwe, jeżeli podmiot zobowiązany
do gospodarowania odpadami posiada stosowne możliwości techniczne i organizacyjne
do jego realizacji.
6.
Do prowadzenia ewidencji odpadów w przypadku wydania przez wojewodę polecenia, o którym
mowa w ust. 1, podmiotowi, który nie ma możliwości prowadzenia tej ewidencji za pośrednictwem
BDO, stosuje się odpowiednio art. 69 ust. 7, 9, 12 i 14 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r.
o odpadach. Podmiot, który nie ma możliwości prowadzenia ewidencji odpadów za pośrednictwem
BDO, a który dokonał unieszkodliwienia odpadów na podstawie polecenia wojewody, o
którym mowa w ust. 1, przekazuje kopię karty ewidencji odpadów właściwemu ze względu
na miejsce unieszkodliwienia odpadów wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska
w terminie 14 dni od dnia unieszkodliwienia odpadów.
7.
Nadzór nad prawidłowym gospodarowaniem odpadami dokonywanym na podstawie polecenia
wojewody, o którym mowa w ust. 1, sprawuje właściwy wojewódzki inspektor ochrony środowiska.
8.
Wojewoda przesyła kopię polecenia, o którym mowa w ust. 1, ministrowi właściwemu do
spraw klimatu w terminie 7 dni od dnia jego wydania.
Art. 11b.
1.
W przypadku braku na obszarze województwa technicznych i organizacyjnych możliwości
unieszkodliwiania, zgodnie z obowiązującymi przepisami, odpadów wytwarzanych w związku
z przeciwdziałaniem COVID-19 innych niż odpady medyczne o właściwościach zakaźnych,
wojewoda może wydać, w drodze decyzji administracyjnej, polecenie dotyczące gospodarowania
tymi odpadami podmiotom, o których mowa w art. 11 ust. 1 i 2. Polecenie podlega natychmiastowemu
wykonaniu z chwilą jego doręczenia lub ogłoszenia oraz nie wymaga uzasadnienia. Przepisy
art. 11 ust. 3-6 i 8 oraz art. 11a ust. 3-8 stosuje się odpowiednio.
2.
W przypadku odpadów komunalnych polecenie wojewody może także dotyczyć
1)
przekazywania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych do innych instalacji
niż instalacje komunalne zapewniające przetwarzanie, o którym mowa w art. 35 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;
2)
składowania lub termicznego przekształcania odpadów komunalnych bez (jakichkolwiek
lub określonych) wstępnych procesów przetwarzania.
Art. 11c.
1.
Wojewoda może, w drodze zarządzenia, zmienić lub wyłączyć wymagania dotyczące selektywnego
zbierania odpadów komunalnych, określone w regulaminie utrzymania czystości i porządku
w gminie oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku
w gminach
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2010 i 2020 oraz z 2020 r. poz. 150 i 284).
2.
W zarządzeniu, o którym mowa w ust. 1, wojewoda może także, na wniosek wójta, burmistrza
albo prezydenta miasta, zmienić częstotliwość odbierania odpadów komunalnych oraz
sposób świadczenia usług przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych,
określone w uchwałach rady gminy wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminie.
3.
W przypadku wydania zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, na obszarze województwa lub
jego części, których zarządzenie dotyczy, nie stosuje się wymagań dotyczących selektywnego
zbierania odpadów komunalnych, określonych w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.
Art. 11d.
1.
W celu zapewnienia prawidłowego wykonania obowiązków, o których mowa w art. 34 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu
zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, Policja może wykonywać czynności wynikające z ustawowych uprawnień, z wyłączeniem
czynności, o których mowa w art. 19-19b ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji
(Dz. U. z 2020 r. poz. 360).
2.
Wszystkie informacje, w tym dane osobowe, uzyskane w toku realizacji czynności, o
których mowa w ust. 1, usuwa się lub niszczy w terminie jednego miesiąca po upływie
obowiązywania niniejszej ustawy.
3.
Komendant Główny Policji może w okresie obowiązywania niniejszej ustawy wprowadzić
pełnienie służby w systemie skoszarowanym.
4.
Pełnienie służby w systemie, o którym mowa w ust. 3, może obowiązywać w okresie obowiązywania
stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz w okresie do 30 dni następujących
po ich odwołaniu.
”
;
10)
art. 12 otrzymuje brzmienie
„
Art. 12.
1.
Do projektowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych,
w tym zmiany sposobu użytkowania, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, nie stosuje
się przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm., ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
(Dz. U. z 2020 r. poz. 293 i 471) oraz aktów planistycznych, o których mowa w tej ustawie, ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami
(Dz. U. z 2020 r. poz. 282), a w przypadku konieczności poszerzenia bazy do udzielania świadczeń zdrowotnych,
także przepisów wydanych na podstawie art. 22 ust. 3, 4 i 4a ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.
2.
Prowadzenie robót budowlanych oraz zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego
lub jego części w związku z przeciwdziałaniem COVID-19 wymagają niezwłocznego poinformowania
organu administracji architektoniczno-budowlanej.
3.
W informacji, o której mowa w ust. 2, należy określić
1)
rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia
- w przypadku prowadzenia robót budowlanych;
2)
dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części
- w przypadku zmiany sposobu użytkowania.
4.
Jeżeli prowadzenie robót budowlanych, o których mowa w ust. 2, powoduje zagrożenie
życia lub zdrowia ludzi, organ administracji architektoniczno-budowlanej, w drodze
decyzji podlegającej natychmiastowemu wykonaniu, niezwłocznie ustala wymagania dotyczące
niezbędnych zabezpieczeń ich prowadzenia.
5.
W przypadku prowadzenia robót budowlanych w związku z przeciwdziałaniem COVID-19,
których rozpoczęcie, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, inwestor jest obowiązany zapewnić
objęcie kierownictwa oraz nadzoru nad tymi robotami przez osobę posiadającą uprawnienia
budowlane w odpowiednich specjalnościach, o których mowa w art. 15a tej ustawy.
”
;
11)
po art. 12 dodaje się art. 12a w brzmieniu
„
Art. 12a.
1.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, od dnia
ogłoszenia danego stanu, zawiesza się wykonywanie obowiązków wynikających z przepisów
1)
art. 229 § 2 zdanie pierwsze, § 4a w zakresie badań okresowych i § 5 ustawy z dnia
26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy
(Dz. U. 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495);
2)
art. 39j i art. 39k ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2140);
3)
art. 22b ust. 7 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym
(Dz. U. z 2019 r. poz. 710, 730, 1214, 1979 i 2020 oraz z 2020 r. poz. 284, 400 i 462) w zakresie wykonywania okresowych badań lekarskich i badań psychologicznych.
2.
Po odwołaniu stanu zagrożenia epidemicznego, w przypadku gdy nie zostanie ogłoszony
stan epidemii albo po odwołaniu stanu epidemii, pracodawca i pracownik są obowiązani
niezwłocznie podjąć wykonywanie zawieszonych obowiązków, o których mowa w ust. 1,
i wykonać je w okresie nie dłuższym niż 60 dni od dnia odwołania danego stanu.
3.
W przypadku braku dostępności do lekarza uprawnionego do przeprowadzenia badania wstępnego
lub kontrolnego, badanie takie może przeprowadzić i wydać odpowiednie orzeczenie lekarskie
inny lekarz. Orzeczenie lekarskie wydane przez innego lekarza traci moc po upływie
30 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego, w przypadku gdy nie zostanie
ogłoszony stan epidemii, albo od dnia odwołania stanu epidemii. Lekarz ten może przeprowadzić
badanie i wydać orzeczenie lekarskie w trybie określonym w art. 2 ust. 4 ustawy z
dnia 5 grudnia 1996 r. o wykonywaniu zawodu lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2020 r.
poz. 514 i 567). Do orzeczenia lekarskiego stosuje się odpowiednio art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia
(Dz. U. z 2019 r. poz. 408, 730, 1590 i 1905). Orzeczenie lekarskie wydane przez innego lekarza włącza się do akt osobowych pracownika.
”
;
12)
w art. 13 w ust. 3 wyrazy „korektę złożonej deklaracji” zastępuje się wyrazem „deklarację”;
13)
po art. 14 dodaje się art. 14a-14h w brzmieniu
„
Art. 14a.
1.
W przypadku całkowitego zaprzestania czynności przez sąd powszechny lub wojskowy z
powodu COVID-19 prezes sądu apelacyjnego, a w stosunku do wojskowych sądów garnizonowych
prezes wojskowego sądu okręgowego może wyznaczyć inny sąd równorzędny, położony na
obszarze tej samej apelacji, jako właściwy do rozpoznawania spraw pilnych należących
do właściwości sądu, który zaprzestał czynności - mając na względzie zapewnienie prawa
do sądu oraz warunki organizacyjne sądów. Wyznaczenia dokonuje się na czas oznaczony,
wynikający z przewidywanego okresu zaprzestania czynności.
2.
W przypadku całkowitego zaprzestania czynności przez wszystkie sądy powszechne lub
wojskowe na obszarze apelacji z powodu COVID-19 Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego na
wniosek prezesa sądu apelacyjnego, na którego obszarze sądy zaprzestały czynności,
wyznacza inny sąd równorzędny, położony w miarę możliwości na obszarze sąsiedniej
apelacji, jako właściwy do rozpoznawania spraw pilnych należących do właściwości sądu,
który zaprzestał czynności - mając na względzie zapewnienie prawa do sądu oraz warunki
organizacyjne sądów. Wyznaczenia dokonuje się na czas oznaczony, wynikający z przewidywanego
okresu zaprzestania czynności.
3.
W przypadku całkowitego zaprzestania czynności przez wojewódzki sąd administracyjny
z powodu COVID-19 Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego może wyznaczyć inny wojewódzki
sąd administracyjny jako właściwy do rozpoznawania spraw pilnych należących do właściwości
sądu, który zaprzestał czynności - mając na względzie zapewnienie prawa do sądu oraz
warunki organizacyjne sądów. Wyznaczenia dokonuje się na czas oznaczony, wynikający
z przewidywanego okresu zaprzestania czynności.
4.
Sprawami pilnymi, o których mowa w ust. 1 i 2, są sprawy
1)
w przedmiocie wniosków o zastosowanie, przedłużenie, zmianę i uchylenie tymczasowego
aresztowania;
2)
w których jest stosowane zatrzymanie;
3)
w których orzeczono środek zabezpieczający;
4)
przesłuchania świadka w postępowaniu przygotowawczym przez sąd na podstawie art. 185a-185c albo art. 316 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania
karnego
(Dz. U. z 2020 r. poz. 30 i 413), gdy podejrzany jest zatrzymany;
5)
w przedmiocie europejskiego nakazu aresztowania;
6)
w przedmiocie zarządzenia przerwy w wykonaniu kary w systemie dozoru elektronicznego;
7)
o zastosowanie i przedłużenie środka detencyjnego w postaci umieszczenia cudzoziemca
w strzeżonym ośrodku, o zastosowanie lub przedłużenie wobec niego aresztu dla cudzoziemców;
8)
w których wykonywana jest kara pozbawienia wolności albo inna kara lub środek przymusu
skutkujący pozbawieniem wolności, jeżeli rozstrzygnięcie sądu dotyczy zwolnienia osoby
pozbawionej wolności z zakładu karnego lub aresztu śledczego albo jest niezbędne do
wykonania takiej kary lub środka przymusu w tym zakładzie lub areszcie;
9)
o odebranie osoby podlegającej władzy rodzicielskiej lub pozostającej pod opieką;
10)
o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego
(Dz. U. z 2018 r. poz. 1878 oraz z 2019 r. poz. 730 i 1690);
11)
dotyczące umieszczenia lub przedłużenia pobytu nieletniego w schronisku dla nieletnich;
12)
dotyczące umieszczenia małoletniego cudzoziemca w placówce opiekuńczo-wychowawczej;
13)
z zakresu postępowania wykonawczego w sprawach, o których mowa w pkt 8-12;
14)
wniosków o ustanowienie kuratora w celu reprezentowania interesów małoletnich w postępowaniu
przed sądem lub innym organem w sprawach pilnych;
15)
o których mowa w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi
stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2203 oraz z 2020 r. poz. 278);
16)
przesłuchania przez sąd osoby w trybie zabezpieczenia dowodu lub co do której zachodzi
obawa, że nie będzie można jej przesłuchać na rozprawie.
5.
Sprawami pilnymi, o których mowa w ust. 3, są sprawy, w przypadku których ustawa określa
termin ich rozpatrzenia przez sąd oraz sprawy wniosków o wstrzymanie wykonania aktu
lub czynności.
6.
Prezes sądu dokonujący w trybie ust. 1-3 wyznaczenia sądu właściwego do rozpoznawania
spraw pilnych należących do właściwości sądu, który zaprzestał czynności, może wskazać
także sprawy inne niż pilne należące do właściwości tego sądu, do których rozpoznawania
będzie właściwy sąd wyznaczony.
7.
Sąd, który całkowicie zaprzestał czynności z powodu COVID-19, przekazuje akta spraw
pilnych wszczętych i niezakończonych sądowi wyznaczonemu jako sąd właściwy w trybie
ust. 1-3.
8.
Sąd wyznaczony jako sąd właściwy w trybie ust. 1-3 do rozpoznawania spraw pilnych
pozostaje właściwy do zakończenia postępowania w danej instancji.
9.
Prezes właściwego sądu może zarządzić rozpoznanie każdej sprawy jako pilnej, jeżeli
jej nierozpoznanie mogłoby spowodować niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzi
lub zwierząt, poważną szkodę dla interesu społecznego, albo ze względu na grożącą
niepowetowaną szkodę materialną, a także gdy wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości.
Art. 14b.
1.
Prezes sądu apelacyjnego może delegować sędziego sądu rejonowego, sędziego sądu okręgowego
lub sędziego sądu apelacyjnego, za jego zgodą, do pełnienia obowiązków sędziego w
innym sądzie rejonowym, sądzie okręgowym lub sądzie apelacyjnym, na czas określony,
do rozpoznawania spraw, o których mowa w art. 14a ust. 4, jeżeli z powodu COVID-19
wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości.
2.
Prezes wojskowego sądu okręgowego może delegować sędziego wojskowego sądu okręgowego
lub sędziego wojskowego sądu garnizonowego, za jego zgodą, do pełnienia obowiązków
sędziego w innym wojskowym sądzie okręgowym lub wojskowym sądzie garnizonowym, na
czas określony, do rozpoznawania spraw, o których mowa w art. 14a ust. 4 pkt 1-5,
jeżeli z powodu COVID-19 wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości.
3.
Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego może delegować sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego
lub sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego, za jego zgodą, do pełnienia obowiązków
sędziego w innym sądzie administracyjnym, na czas określony, do rozpoznawania spraw,
o których mowa w art. 14a ust. 5, jeżeli z powodu COVID-19 wymaga tego dobro wymiaru
sprawiedliwości. Za zgodą prezesa sądu apelacyjnego sędzia sądu wojskowego może zostać
delegowany także do sądu powszechnego na obszarze apelacji.
Art. 14c.
1.
W okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19
sąd penitencjarny, na wniosek dyrektora zakładu karnego, zatwierdzony przez Dyrektora
Generalnego Służby Więziennej, może udzielić skazanemu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia
wolności, chyba że istnieje uzasadnione przypuszczenie, że skazany w czasie pobytu
poza zakładem karnym nie będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności popełni
przestępstwo, lub nie będzie stosował się do wytycznych, poleceń lub decyzji właściwych
organów związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 lub leczeniem zarażenia wirusem SARS-CoV-2.
2.
Dyrektor zakładu karnego może złożyć wniosek, o którym mowa w ust. 1, jeżeli w jego
ocenie udzielenie przerwy skazanemu może przyczynić się do ograniczenia albo wyeliminowania
epidemii. Do wniosku dołącza się opinię o skazanym, sporządzoną przez administrację
zakładu karnego, dotyczącą okoliczności będących podstawą udzielenia przerwy, o których
mowa w ust. 1.
3.
Sąd udziela przerwy na czas oznaczony. Okres przerwy może być przedłużany na wniosek
dyrektora zakładu karnego na dalszy czas oznaczony. Okres przerwy udzielonej na podstawie
ust. 1 może trwać nie dłużej niż do ustania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu
epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19.
4.
W posiedzeniu sądu ma prawo wziąć udział prokurator.
5.
Jeżeli prokurator oświadczy, nie później niż do czasu wydania postanowienia w przedmiocie
wniosku o udzielenie albo przedłużenie przerwy, że sprzeciwia się jego uwzględnieniu,
sąd umarza postępowanie.
6.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do skazanych
1)
za przestępstwo umyślne zagrożone karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 lata;
2)
za przestępstwo nieumyślne na karę przekraczającą 3 lata pozbawienia wolności;
3)
w warunkach określonych w art. 64 § 1 i 2 lub art. 65 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1950 i 2128).
7.
Z dniem ogłoszenia przez właściwe władze o ustaniu stanu zagrożenia epidemicznego
lub stanu epidemii, który stanowił przesłankę udzielenia skazanemu przerwy w wykonaniu
kary pozbawienia wolności, udzielona uprzednio przerwa ustaje z mocy prawa. W takim
przypadku skazany jest zobowiązany do powrotu do zakładu karnego w terminie 3 dni
od ustania tego stanu, chyba że nie jest to możliwe z uwagi na obowiązki nałożone
na niego na podstawie przepisów o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych
u ludzi.
8.
W kwestiach nieuregulowanych w ust. 1-5 stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy
(Dz. U. z 2020 r. poz. 523) o przerwie w wykonaniu kary pozbawienia wolności.
Art. 14d.
1.
W okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19,
jeżeli skazanemu nie można udzielić przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności
na podstawie art. 14c, a ograniczenie albo wyeliminowanie ryzyka zarażenia przez skazanego
innej osoby nie jest możliwe w ramach działań podejmowanych w zakładzie karnym, dyrektor
zakładu karnego może złożyć do sądu penitencjarnego wniosek, zatwierdzony przez Dyrektora
Generalnego Służby Więziennej, o wykonywanie kary w postaci umieszczenia skazanego
w odpowiednim zakładzie leczniczym. Do wykonywania kary w postaci umieszczenia skazanego
w zakładzie leczniczym stosuje się odpowiednio przepisy wydane na podstawie art. 260 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.
2.
Sąd orzeka o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poprzez umieszczenie skazanego
w odpowiednim zakładzie leczniczym na czas oznaczony albo odmawia uwzględnienia wniosku,
jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w ust. 1. Czas ten może być przedłużany
na wniosek dyrektora zakładu karnego na dalszy czas oznaczony. Czas wykonywania kary
w postaci umieszczenia skazanego w odpowiednim zakładzie leczniczym może trwać nie
dłużej niż do ustania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego
z powodu COVID-19.
3.
Posiedzenie odbywa się bez udziału stron.
4.
Na postanowienie zażalenie przysługuje prokuratorowi i dyrektorowi zakładu karnego.
5.
W kwestiach nieuregulowanych w ust. 1-4 stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.
Art. 14e.
Przepisy art. 14d stosuje się również do skazanych, w odniesieniu do których wykonywane
są kary i środki przymusu określone w art. 242 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.
Art. 14f.
1.
W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego
z powodu COVID-19, w wypadku gdy w posiedzeniu sądu penitencjarnego bierze udział
skazany pozbawiony wolności, posiedzenie to może się odbyć przy użyciu urządzeń technicznych
umożliwiających przeprowadzenie tej czynności na odległość z jednoczesnym bezpośrednim
przekazem obrazu i dźwięku. W miejscu przebywania skazanego w czynności tej bierze
udział przedstawiciel administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego.
2.
Przepisy art. 517ea ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego stosuje się odpowiednio.
Art. 14g.
1.
Funkcjonariusz Służby Więziennej w zakresie realizacji zadań, o których mowa w art. 2 ust. 2b ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1427, 1608, 1635 i 2020), może pełnić służbę nie dłużej niż 24 godziny, po których następuje co najmniej 48
godzin wolnych od służby. Przepis art. 127 ust. 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej stosuje się odpowiednio.
2.
Funkcjonariuszowi Służby Więziennej w trakcie pełnienia służby w rozkładzie, o którym
mowa w ust. 1, przysługuje przerwa w wykonywaniu zadań służbowych w wymiarze 45 minut,
wliczana do czasu służby. W trakcie przerwy funkcjonariusz zachowuje gotowość do podjęcia
czynności służbowych.
Art. 14h.
1.
W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego
z powodu COVID-19, kolegialne organy samorządów zawodowych, a także ich organy wykonawcze
oraz inne organy wewnętrzne mogą podejmować uchwały przy wykorzystaniu środków bezpośredniego
porozumiewania się na odległość lub w trybie obiegowym.
2.
Uchwała podjęta w trybie, o którym mowa w ust. 1, jest ważna, gdy wszyscy członkowie
danego organu zostali powiadomieni o treści projektu uchwały i terminie oddania głosu
oraz w głosowaniu wzięła udział co najmniej połowa członków tego organu.
3.
W przypadku gdy ustawa szczególna wymaga podjęcia uchwały w głosowaniu tajnym, organy,
o których mowa w ust. 1, mogą w trybie, o którym mowa w ust. 1, znieść wymóg tajności
głosowania w określonej sprawie.
”
;
14)
po art. 15 dodaje się art. 15a-15zzzi w brzmieniu
„
Art. 15a.
1.
W związku z przeciwdziałaniem COVID-19, pracodawca będący zakładem aktywności zawodowej
może ubiegać się o rekompensatę wypłaconego wynagrodzenia pracownikom niepełnosprawnym,
o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i
społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych
(Dz. U. z 2020 r. poz. 426), pokrywanego ze środków pochodzących z działalności wytwórczej lub usługowej zakładu
aktywności zawodowej lub innych źródeł, w części proporcjonalnej do występującej w
danym miesiącu liczby dni przestoju w działalności zakładu aktywności zawodowej lub
zmniejszenia przychodu z tej działalności.
2.
Pracodawca będący zakładem aktywności zawodowej w celu uzyskania rekompensaty, o której
mowa w ust. 1, składa wniosek o rekompensatę do właściwego ze względu na siedzibę
zakładu aktywności zawodowej oddziału Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
3.
Wniosek o rekompensatę zawiera w szczególności
1)
nazwę zakładu aktywności zawodowej, jego adres i siedzibę;
2)
wskazanie miesiąca, za który pracodawca ubiega się o rekompensatę;
3)
określenie wysokości wynagrodzeń podlegających rekompensacie, o której mowa w ust.
1.
4.
Do wniosku o rekompensatę dołącza się
1)
dokumenty potwierdzające wypłatę i wysokość poniesionych kosztów płacy,
2)
zestawienie przychodu z działalności gospodarczej za czwarty kwartał roku poprzedniego,
3)
kopie umów, które nie mogły być wykonane w związku z przeciwdziałaniem COVID-19
- wraz z uzasadnieniem.
5.
Wniosek o rekompensatę składa się nie później niż w terminie 30 dni od dnia wypłaty
wynagrodzeń pracownikom, o których mowa w ust. 1, za okres przestoju w działalności
zakładu aktywności zawodowej lub zmniejszenia przychodu z tej działalności w danym
miesiącu w związku z przeciwdziałaniem COVID-19.
6.
Rekompensatę wypłaca się w terminie 14 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku o
rekompensatę.
7.
Rekompensata wypłacana jest ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
8.
Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wydaje decyzję
o
1)
wysokości rekompensaty, gdy ustalona przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
kwota rekompensaty jest inna niż określona we wniosku o rekompensatę, albo
2)
odmowie wypłaty rekompensaty.
9.
Od decyzji, o których mowa w ust. 8, przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy
do Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
10.
Przy rozpatrywaniu i rozstrzyganiu spraw przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób
Niepełnosprawnych stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego
(Dz. U. z 2020 r. poz. 256).
11.
Wypłacona kwota rekompensaty jest księgowana i wydatkowana analogicznie do środków
Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wypłacanych jako miesięczne
dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, o którym mowa w art. 26a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej
oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
Art. 15b.
1.
Dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
kosztów uczestnictwa w warsztacie terapii zajęciowej, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej
oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, nie ulega obniżeniu, w związku z zawieszeniem działalności warsztatu na skutek przeciwdziałania
COVID-19.
2.
Dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
kosztów działania zakładów aktywności zawodowej, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i
społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, nie ulega obniżeniu w związku z przestojem działalności zakładu na skutek przeciwdziałania
COVID-19.
Art. 15c.
1.
Wojewoda może wydać polecenie podmiotowi prowadzącemu centrum integracji społecznej
lub klub integracji społecznej, o których mowa w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym
(Dz. U. z 2020 r. poz. 176), zawieszenia zajęć na czas oznaczony, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19. Przepisy
art. 11 ust. 1 oraz 6-8 stosuje się.
2.
Dofinansowanie działalności centrum integracji społecznej, w szczególności, o którym
mowa w art. 8 ust. 3 oraz art. 10 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym, lub klubu integracji społecznej nie ulega obniżeniu w związku z zawieszeniem zajęć,
o którym mowa w ust. 1.
3.
Uczestnikowi centrum integracji społecznej przysługuje świadczenie integracyjne, o
którym mowa w art. 15 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym, w pełnej wysokości za czas zawieszenia zajęć, o którym mowa w ust. 1.
Art. 15d.
1.
W przypadku zawieszenia lub czasowego zamknięcia działalności ośrodków wsparcia dla
osób z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w art. 51a ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1507, 1622, 1690, 1818 i 2473), w celu przeciwdziałania COVID-19, wojewoda przekazuje miesięczną kwotę dotacji na
pokrycie bieżących kosztów ich prowadzenia.
2.
Wysokość miesięcznej kwoty dotacji z budżetu państwa na pokrycie bieżących kosztów
prowadzenia środowiskowego domu samopomocy w sytuacji, o której mowa w ust. 1, jest
obliczana jako iloczyn aktualnej liczby osób, posiadających decyzje o skierowaniu
nie większej niż statutowa liczba miejsc w tym domu oraz średniej miesięcznej kwoty
dotacji wyliczonej dla województwa, zgodnie art. 51c ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, z uwzględnieniem zwiększeń, o których mowa w art. 51c ust. 4 i 5 tej ustawy.
3.
Wysokość miesięcznej kwoty dotacji z budżetu państwa na pokrycie bieżących kosztów
prowadzenia klubu samopomocy w sytuacji, o której mowa w ust. 1, jest obliczana jako iloczyn statutowej liczby miejsc w klubie oraz średniej
miesięcznej kwoty dotacji wyliczonej dla województwa, zgodnie art. 51c ust. 3 pkt
2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.
Art. 15e.
W przypadku czasowego ograniczenia lub czasowego zawieszenia funkcjonowania żłobka,
klubu dziecięcego lub dziennego opiekuna w celu przeciwdziałania COVID-19, otrzymane
na zapewnienie funkcjonowania tego żłobka, klubu dziecięcego lub dziennego opiekuna
dotacje celowe z budżetu państwa oraz środki z Funduszu Pracy przyznane na realizację
programów, o których mowa w art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat
3
(Dz. U. z 2020 r. poz. 326) nie podlegają zwrotowi.
Art. 15f.
1.
W okresie czasowego ograniczenia lub zawieszenia funkcjonowania jednostek systemu
oświaty wprowadzonego na podstawie przepisów wydanych na podstawie art. 30b ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1148, z późn. zm. pracodawca zwalnia młodocianego pracownika odbywającego przygotowanie zawodowe z
obowiązku świadczenia pracy.
2.
Pracodawca, z którym zawarta została umowa o refundację, o której mowa w art. 12 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach
rynku pracy
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1482, 1622, 1818 i 2473 oraz z 2020 r. poz. 278), w przypadku wypłaty młodocianemu pracownikowi, o którym mowa w ust. 1, wynagrodzenia
za okres zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy, w całości lub w części, zachowuje
prawo do refundacji.
Art. 15g.
1.
Przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, u którego wystąpił spadek obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19
może zwrócić się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy,
o wypłatę ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych świadczeń na
dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym
wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID-19, na zasadach określonych
w ust. 7 i 10.
2.
Przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1, przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych
Świadczeń Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników
należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
(Dz. U. z 2020 r. poz. 266 i 321) od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1.
3.
Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, musi spełniać kryteria, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach
związanych z ochroną miejsc pracy
(Dz. U. z 2019 r. poz. 669), z zastrzeżeniem, że nie zalega w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na
ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń
Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału
2019 r.
4.
Pracownikiem, o którym mowa w ust. 1, jest osoba fizyczna, która zgodnie z przepisami
polskiego prawa pozostaje z pracodawcą w stosunku pracy. Przepis ust. 1 stosuje się
odpowiednio do osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę nakładczą lub umowy zlecenia
albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 i 1495) stosuje się przepisy dotyczące zlecania, albo która wykonuje pracę zarobkową na podstawie
innej niż stosunek pracy na rzecz pracodawcy będącego rolniczą spółdzielnią produkcyjną
lub inną spółdzielnią zajmującą się produkcją rolną, jeżeli z tego tytułu podlega
obowiązkowi ubezpieczeń: emerytalnemu i rentowemu, z wyjątkiem pomocy domowej zatrudnionej
przez osobę fizyczną.
5.
Świadczenia, o których mowa w ust. 1, oraz środki, o których mowa w ust. 2, są wypłacane
w okresach przestoju ekonomicznego lub obniżonego wymiaru czasu pracy, o których mowa
w art. 2 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych
z ochroną miejsc pracy.
6.
Pracownikowi objętemu przestojem ekonomicznym pracodawca wypłaca wynagrodzenie obniżone
nie więcej niż o 50%, nie niższe jednak niż w wysokości minimalnego wynagrodzenia
za pracę ustalanego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, z
uwzględnieniem wymiaru czasu pracy.
7.
Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 6, jest dofinansowywane ze środków Funduszu Gwarantowanych
Świadczeń Pracowniczych, w wysokości 50% minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalanego
na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, z uwzględnieniem wymiaru
czasu pracy. Dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzeń pracowników, których wynagrodzenie
uzyskane w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym został złożony wniosek, o którym
mowa w ust. 1, było wyższe niż 300% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego
kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów
o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień
złożenia wniosku.
8.
Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, może obniżyć wymiar czasu pracy o 20%, nie
więcej niż do 0,5 etatu, z zastrzeżeniem, że wynagrodzenie nie może być niższe niż
minimalne wynagrodzenie za pracę ustalane na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu
za pracę, z uwzględnieniem wymiaru czasu pracy.
9.
Przez spadek obrotów gospodarczych rozumie się spadek sprzedaży towarów lub usług,
w ujęciu ilościowym lub wartościowym
1)
nie mniej niż o 15%, obliczony jako stosunek łącznych obrotów w ciągu dowolnie wskazanych
2 kolejnych miesięcy kalendarzowych, przypadających w okresie po dniu 1 stycznia 2020 r.
do dnia poprzedzającego dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, w porównaniu
do łącznych obrotów z analogicznych 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych roku poprzedniego;
za miesiąc uważa się także 30 kolejno po sobie następujących dni kalendarzowych, w
przypadku gdy dwumiesięczny okres porównawczy rozpoczyna się w trakcie miesiąca kalendarzowego,
to jest w dniu innym niż pierwszy dzień danego miesiąca kalendarzowego, lub
2)
nie mniej niż o 25% obliczony jako stosunek obrotów z dowolnie wskazanego miesiąca
kalendarzowego, przypadającego po dniu 1 stycznia 2020 r. do dnia poprzedzającego
dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, w porównaniu do obrotów z miesiąca
poprzedniego; za miesiąc uważa się także 30 kolejno po sobie następujących dni kalendarzowych,
w przypadku gdy okres porównawczy rozpoczyna się w trakcie miesiąca kalendarzowego,
to jest w dniu innym niż pierwszy dzień danego miesiąca kalendarzowego.
10.
Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 8, jest dofinansowywane ze środków Funduszu Gwarantowanych
Świadczeń Pracowniczych do wysokości połowy wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 8,
jednak nie więcej niż 40% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału
ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o
emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień
złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzeń
pracowników, których wynagrodzenie uzyskane w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym
został złożony wniosek, o którym mowa w ust. 1, było wyższe niż 300% przeciętnego
miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego
Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń
Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku.
11.
Warunki i tryb wykonywania pracy w okresie przestoju ekonomicznego lub obniżonego
wymiaru czasu pracy ustala się w porozumieniu. Porozumienie zawiera pracodawca oraz
1)
organizacje związkowe reprezentatywne w rozumieniu art. 25
(Dz. U. z 2019 r. poz. 263), z których każda zrzesza co najmniej 5% pracowników zatrudnionych u pracodawcy, albo
2)
organizacje związkowe reprezentatywne w rozumieniu art. 25 - jeżeli u pracodawcy nie działają reprezentatywne zakładowe organizacje związkowe
zrzeszające co najmniej 5% pracowników zatrudnionych u pracodawcy, albo
3)
zakładowa organizacja związkowa - jeżeli u pracodawcy działa jedna organizacja związkowa,
albo
4)
przedstawiciele pracowników, wyłonieni w trybie przyjętym u danego pracodawcy - jeżeli
u pracodawcy nie działa zakładowa organizacja związkowa; w przypadku trudności w przeprowadzeniu
wyborów przedstawicieli pracowników z powodu COVID-19, w szczególności wywołanych
nieobecnością pracowników, trwającym przestojem lub wykonywaniem przez część pracowników
pracy zdalnej, porozumienie to może być zawarte z przedstawicielami pracowników wybranymi
przez pracowników uprzednio dla innych celów przewidzianych w przepisach prawa pracy.
12.
Pracodawca przekazuje kopię porozumienia właściwemu okręgowemu inspektorowi pracy
w terminie 5 dni roboczych od dnia zawarcia porozumienia. W przypadku gdy pracownicy
zatrudnieni u pracodawcy byli objęci ponadzakładowym układem zbiorowym pracy, okręgowy
inspektor pracy przekazuje informacje o porozumieniu w sprawie określenia warunków
i trybu wykonywania pracy w okresie przestoju ekonomicznego lub obniżonego wymiaru
czasu pracy do rejestru ponadzakładowych układów pracy.
13.
W zakresie i przez czas określony w porozumieniu w sprawie określenia warunków i trybu
wykonywania pracy w okresie przestoju ekonomicznego lub obniżonego wymiaru czasu pracy
nie stosuje się warunków wynikających z układu ponadzakładowego oraz z układu zakładowego
warunków umów o pracę i innych aktów stanowiących podstawę nawiązania stosunku pracy.
14.
W porozumieniu określa się co najmniej
1)
grupy zawodowe objęte przestojem ekonomicznym lub obniżonym wymiarem czasu pracy;
2)
obniżony wymiar czasu pracy obowiązujący pracowników;
3)
okres, przez jaki obowiązują rozwiązania dotyczące przestoju ekonomicznego lub obniżonego
wymiaru czasu pracy.
15.
Przy ustalaniu warunków i trybu wykonywania pracy w okresie przestoju ekonomicznego
lub obniżonego wymiaru czasu pracy nie stosuje się art. 42 § 1-3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.
16.
Świadczenia, o których mowa w ust. 1, oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują
przez łączny okres 3 miesięcy przypadających od daty złożenia wniosku, o którym mowa
w ust. 1.
17.
Do wypłaty i rozliczania świadczeń, o których mowa w ust. 1, oraz środków, o których
mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 7-16 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych
z ochroną miejsc pracy, z wyjątkiem art. 8 ust. 3 pkt 8 tej ustawy, oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy.
18.
Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych
Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu
do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony
miejsc pracy.
19.
Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania skutkom gospodarczym COVID-19, w drodze
rozporządzenia, przedłużyć okres, o którym mowa w ust. 16, mając na względzie okres
obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz skutki nimi
wywołane.
20.
Zadania organów administracji wynikające z ust. 1 realizują dyrektorzy wojewódzkich
urzędów pracy.
Art. 15h.
1.
Z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, orzeczenie o niepełnosprawności
albo orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, wydane na czas określony na podstawie
ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu
osób niepełnosprawnych, którego ważność
1)
upłynęła w terminie do 90 dni przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, pod warunkiem
złożenia w tym terminie kolejnego wniosku o wydanie orzeczenia, zachowuje ważność
do upływu 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii,
jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności albo
orzeczenia o stopniu niepełnosprawności;
2)
upływa w terminie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, zachowuje ważność do
upływu 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii,
jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności albo
orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.
2.
Z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, w związku z zachowaniem ważności
orzeczeń o niepełnosprawności albo orzeczeń o stopniu niepełnosprawności, na okres
wskazany w ust. 1, karty parkingowe, o których mowa w art. 8 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym
(Dz. U. z 2020 r. poz. 110 i 284) zachowują ważność do 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo
stanu epidemii, nie dłużej jednak niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności
albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.
3.
Z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, karty parkingowe, o których mowa
w art. 8 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, zachowują ważność do 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo
stanu epidemii.
4.
Jeżeli decyzja przyznająca świadczenie z pomocy społecznej, o której mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, została wydana w związku z niepełnosprawnością potwierdzoną orzeczeniem i okres,
na który została przyznana pomoc, jest uzależniony terminem ważności orzeczenia o
niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, okres wskazany w decyzji
ulega przedłużeniu na okres, na jaki zachowuje ważność orzeczenie o niepełnosprawności
lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, zgodnie z ust. 1 i 2, na podstawie decyzji
wydanej z urzędu.
5.
Zmiana decyzji w przypadku, o którym mowa w ust. 4, nie wymaga przeprowadzenia rodzinnego
wywiadu środowiskowego ani jego aktualizacji.
Art. 15i.
1.
W związku z wystąpieniem COVID-19 w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego
albo stanu epidemii oraz w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu zakaz, o
którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 10 stycznia 2018 r. o ograniczeniu handlu w niedziele i święta
oraz w niektóre inne dni
(Dz. U. z 2019 r. poz. 466), nie obowiązuje w niedziele w zakresie wykonywania czynności związanych z handlem,
polegających na rozładowywaniu, przyjmowaniu i ekspozycji towarów pierwszej potrzeby
oraz powierzania pracownikowi lub zatrudnionemu wykonywania takich czynności.
2.
Zwolnienie z zakazu, o którym mowa w ust. 1, nie obowiązuje w niedziele, w które przypada
święto.
Art. 15j.
Opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
(Dz. U. z 2020 r. poz. 65, 284 i 471) za rok 2020 wnosi się w terminie do dnia 30 czerwca 2020 r. Termin ten może zostać
przedłużony rozporządzeniem Rady Ministrów.
Art. 15k.
1.
Odstąpienie od umowy w trybie określonym w art. 47 ust. 4 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych
usługach turystycznych lub rozwiązanie przez organizatora turystyki umowy o udział w imprezie turystycznej
w trybie określonym w art. 47 ust. 5 pkt 2 tej ustawy, które to odstąpienie od umowy
lub rozwiązanie umowy pozostaje w bezpośrednim związku z wybuchem epidemii wirusa
SARS-CoV-2, jest skuteczne z mocy prawa po upływie 180 dni od dnia powiadomienia przez
podróżnego o odstąpieniu lub powiadomienia o rozwiązaniu przez organizatora turystyki.
2.
Odstąpienie od umowy bądź jej rozwiązanie, o którym mowa w ust. 1, nie jest skuteczne
w przypadku wyrażenia przez podróżnego zgody na otrzymanie w zamian od organizatora
turystyki vouchera do realizacji na poczet przyszłych imprez turystycznych w ciągu
roku od dnia, w którym miała się odbyć impreza turystyczna.
3.
Wartość vouchera, o którym mowa w ust. 2, nie może być niższa niż kwota wpłacona na
poczet realizacji dotychczasowej umowy o imprezę turystyczną.
4.
Środki odpowiadające wpłatom na poczet realizacji umów o imprezy turystyczne, w stosunku
do których zastosowanie znajdzie ust. 2, podlegają ochronie na wypadek niewypłacalności
organizatora turystyki.
Art. 15l.
1.
W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, od przedsiębiorców
w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców wstrzymuje się pobieranie
1)
wynagrodzeń dla organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami
pokrewnymi wynikających z umowy, której przedmiotem jest korzystanie z utworów lub
przedmiotów praw pokrewnych lub pobór wynagrodzenia za takie korzystanie, a wynagrodzenia
te nie są określane jako wprost zależne od faktycznego przychodu lub dochodu tego
podmiotu za świadczenie przez niego usług w danym okresie,
2)
opłat abonamentowych, o których mowa w ustawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1801 oraz z 2020 r. poz. 383)
- jeżeli spełniają oni łącznie warunki określone w ust. 2.
2.
Warunkami skorzystania z wstrzymania poboru wynagrodzeń i opłat, o których mowa w
ust. 1 pkt 1 i 2, są
1)
świadczenie przed wejściem w życie niniejszej ustawy przez przedsiębiorcę usług w
miejscu, które umożliwia zapoznawanie się przez jego klientów z utworami lub przedmiotami
praw pokrewnych;
2)
bycie płatnikiem wynagrodzeń i opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2;
3)
uiszczenie wynagrodzeń i opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, za okresy rozliczeniowe
przypadające przed dniem 8 marca 2020 r.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do organizacji pozarządowych w rozumieniu
art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego
i o wolontariacie
(Dz. U. z 2019 r. poz. 688 i 1570 oraz z 2020 r. poz. 284) i podmiotów wymienionych w art. 3 ust. 3 tej ustawy w zakresie, w którym prowadzą
działalność pożytku publicznego.
Art. 15m.
1.
W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz w
okresie 12 miesięcy po ich odwołaniu, minister właściwy do spraw kultury i ochrony
dziedzictwa narodowego może przeznaczać środki budżetu państwa z części, której jest
dysponentem, oraz środki Funduszu Promocji Kultury, o którym mowa w art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 847 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 284), na wsparcie finansowe osób fizycznych, osób prawnych lub jednostek organizacyjnych
nieposiadających osobowości prawnej, w przypadku gdy działalność twórcza lub artystyczna
nie może być kontynuowana w obecnej formie w okresie obowiązywania stanu zagrożenia
epidemicznego albo stanu epidemii, ze względu na ograniczenia, zakazy i nakazy, o
których mowa w art. 46 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń
i chorób zakaźnych u ludzi i może być kontynuowana w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo
stanu epidemii, bez naruszania tych ograniczeń, zakazów i nakazów pod warunkiem zmiany
formy upowszechniania tej działalności.
2.
Wsparcie finansowe może zostać udzielone, w przypadku gdy działalność osób i jednostek,
o których mowa w ust. 1, jest działalnością kulturalną objętą mecenatem państwa w
przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 9a ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności
kulturalnej
(Dz. U. z 2020 r. poz. 194) lub działalnością polegającą na produkcji audiowizualnej i jest przyznawane na dofinansowanie
wydatków na zmianę formy upowszechniania działalności twórczej i artystycznej.
3.
Wsparcia finansowego może udzielić minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa
narodowego lub wyznaczona przez niego państwowa instytucja kultury.
4.
Udzielenie wsparcia następuje w ramach programów ogłaszanych w Biuletynie Informacji
Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw
kultury i ochrony dziedzictwa narodowego lub wyznaczonej przez niego państwowej instytucji
kultury.
5.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowe warunki uzyskiwania wsparcia finansowego, o którym mowa
w ust. 1, w tym maksymalną wysokość tego wsparcia, rodzaj wydatków objętych wsparciem,
dane, które wniosek o przyznanie wsparcia powinien zawierać, tryb składania wniosków
oraz przekazywania środków, biorąc pod uwagę okres, przez który obowiązuje stan zagrożenia
epidemicznego albo stan epidemii, zakres ograniczeń, zakazów i nakazów, o których
mowa w art. 46 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń
i chorób zakaźnych u ludzi, priorytety społeczne oraz konieczność zapewnienia ciągłości realizacji zadań, na
które przeznaczane są środki budżetu państwa z części, której jest dysponentem, oraz
przedsięwzięć i działań, o których mowa w art. 87 ust. 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
Art. 15n.
Warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, nie stosuje się w przypadku
1)
konieczności podjęcia czynności związanych z przeciwdziałaniem COVID-19;
2)
braku rentowności wykonywanych przewozów, będącego skutkiem niezależnych od przedsiębiorcy
okoliczności, związanych z przeciwdziałaniem COVID-19.
Art. 15o.
1.
Z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, przyznanie świadczeń, o których
mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w szczególności osobie lub rodzinie, które zostały poddane kwarantannie w związku
z podejrzeniem zakażenia lub choroby zakaźnej, nie wymaga przeprowadzenia rodzinnego
wywiadu środowiskowego, a ustalenie sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej
może nastąpić na podstawie
1)
rozmowy telefonicznej z pracownikiem socjalnym, oraz
2)
dokumentów lub oświadczenia, o których mowa w art. 107 ust. 5b ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, a także ich kopii, w tym elektronicznych, uzyskanych od osoby lub rodziny ubiegającej
się o pomoc lub
3)
informacji udostępnionych przez podmioty, o których mowa w art. 105 tej ustawy.
2.
Z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 przyznawanie lub aktualizacja prawa
do świadczeń opiekuńczych, o których mowa w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, oraz zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, w szczególności osobie, która została poddana kwarantannie w związku z podejrzeniem
o zakażenie lub o chorobę zakaźną, nie wymaga przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego,
a ustalenie sprawowania opieki może nastąpić w szczególności na podstawie
1)
rozmowy telefonicznej z pracownikiem socjalnym oraz
2)
dokumentów lub oświadczeń, a także ich kopii, w tym elektronicznych, uzyskanych od
osoby ubiegającej się o świadczenie lub je otrzymującej lub od członków jej rodziny.
Art. 15p.
Rada gminy może wprowadzić, w drodze uchwały, za część roku 2020, zwolnienia z podatku
od nieruchomości: gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności
gospodarczej, wskazanym grupom przedsiębiorców, których płynność finansowa uległa
pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych konsekwencji ekonomicznych z powodu
COVID-19.
Art. 15q.
Rada gminy może przedłużyć, w drodze uchwały, wskazanym grupom przedsiębiorców, których
płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych konsekwencji
ekonomicznych z powodu COVID-19, terminy płatności rat podatku od nieruchomości, płatnych
w kwietniu, maju i czerwcu 2020 r., nie dłużej niż do dnia 30 września 2020 r.
Art. 15r.
1.
Strony umowy w sprawie zamówienia publicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1843), niezwłocznie, wzajemnie informują się o wpływie okoliczności związanych z wystąpieniem
COVID-19 na należyte wykonanie tej umowy, o ile taki wpływ wystąpił lub może wystąpić.
Strony umowy potwierdzają ten wpływ dołączając do informacji, o której mowa w zdaniu
pierwszym, oświadczenia lub dokumenty, które mogą dotyczyć w szczególności
1)
nieobecności pracowników lub osób świadczących pracę za wynagrodzeniem na innej podstawie
niż stosunek pracy, które uczestniczą lub mogłyby uczestniczyć w realizacji zamówienia;
2)
decyzji wydanych przez Głównego Inspektora Sanitarnego lub działającego z jego upoważnienia
państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19,
nakładających na wykonawcę obowiązek podjęcia określonych czynności zapobiegawczych
lub kontrolnych;
3)
poleceń wydanych przez wojewodów lub decyzji wydanych przez Prezesa Rady Ministrów
związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, o których mowa w art. 11 ust. 1 i 2;
4)
wstrzymania dostaw produktów, komponentów produktu lub materiałów, trudności w dostępie
do sprzętu lub trudności w realizacji usług transportowych;
5)
okoliczności, o których mowa w pkt 1-4, w zakresie w jakim dotyczą one podwykonawcy
lub dalszego podwykonawcy.
2.
Każda ze stron umowy, o której mowa w ust. 1, może żądać przedstawienia dodatkowych
oświadczeń lub dokumentów potwierdzających wpływ okoliczności związanych z wystąpieniem
COVID-19 na należyte wykonanie tej umowy.
3.
Strona umowy, o której mowa w ust. 1, na podstawie otrzymanych oświadczeń lub dokumentów,
o których mowa w ust. 1 i 2, w terminie 14 dni od dnia ich otrzymania, przekazuje
drugiej stronie swoje stanowisko, wraz z uzasadnieniem, odnośnie do wpływu okoliczności,
o których mowa w ust. 1, na należyte jej wykonanie. Jeżeli strona umowy otrzymała
kolejne oświadczenia lub dokumenty, termin liczony jest od dnia ich otrzymania.
4.
Zamawiający, po stwierdzeniu, że okoliczności związane z wystąpieniem COVID-19, o
których mowa w ust. 1, mogą wpłynąć lub wpływają na należyte wykonanie umowy, o której
mowa w ust. 1, może w uzgodnieniu z wykonawcą dokonać zmiany umowy, o której mowa
w art. 144 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych, w szczególności przez
1)
zmianę terminu wykonania umowy lub jej części, lub czasowe zawieszenie wykonywania
umowy lub jej części,
2)
zmianę sposobu wykonywania dostaw, usług lub robót budowlanych,
3)
zmianę zakresu świadczenia wykonawcy i odpowiadającą jej zmianę wynagrodzenia wykonawcy
- o ile wzrost wynagrodzenia spowodowany każdą kolejną zmianą nie przekroczy 50% wartości
pierwotnej umowy.
5.
Jeżeli umowa w sprawie zamówienia publicznego zawiera postanowienia korzystniej kształtujące
sytuację wykonawcy, niż wynikałoby to z ust. 4, do zmiany umowy stosuje się te postanowienia,
z zastrzeżeniem, że okoliczności związane z wystąpieniem COVID-19, o których mowa
w ust. 1, nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do wykonania umownego prawa odstąpienia
od umowy.
6.
Jeżeli umowa w sprawie zamówienia publicznego zawiera postanowienia dotyczące kar
umownych lub odszkodowań z tytułu odpowiedzialności za jej niewykonanie lub nienależyte
wykonanie z powodu oznaczonych okoliczności, strona umowy, o której mowa w ust. 1,
w stanowisku, o którym mowa w ust. 3, przedstawia wpływ okoliczności związanych z
wystąpieniem COVID-19 na należyte jej wykonanie oraz wpływ okoliczności związanych
z wystąpieniem COVID-19, na zasadność ustalenia i dochodzenia tych kar lub odszkodowań,
lub ich wysokość.
7.
Wykonawca i podwykonawca, po stwierdzeniu, że okoliczności związane z wystąpieniem
COVID-19, mogą wpłynąć lub wpływają na należyte wykonanie łączącej ich umowy, która
jest związana z wykonaniem zamówienia publicznego lub jego części, uzgadniają odpowiednią
zmianę tej umowy, w szczególności mogą zmienić termin wykonania umowy lub jej części,
czasowo zawiesić wykonywanie umowy lub jej części, zmienić sposób wykonywania umowy
lub zmienić zakres wzajemnych świadczeń.
8.
W przypadku dokonania zmiany umowy, o której mowa w ust. 1, jeżeli zmiana ta obejmuje
część zamówienia powierzoną do wykonania podwykonawcy, wykonawca i podwykonawca uzgadniają
odpowiednią zmianę łączącej ich umowy, w sposób zapewniający, że warunki wykonania
tej umowy przez podwykonawcę nie będą mniej korzystne niż warunki wykonania umowy,
o której mowa w ust. 1, zmienionej zgodnie z ust. 4.
9.
Przepisy ust. 7 i 8 stosuje się do umowy zawartej między podwykonawcą a dalszym podwykonawcą.
Art. 15s.
Nie stanowi naruszenia dyscypliny finansów publicznych, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 17 ust. 6 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności
za naruszenie dyscypliny finansów publicznych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1440, 1495, 2020 i 2473 oraz z 2020 r. poz. 284)
1)
nieustalenie lub niedochodzenie od strony umowy, o której mowa w art. 15r ust. 1,
należności powstałych w związku z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem umowy
w sprawie zamówienia publicznego na skutek okoliczności związanych z wystąpieniem
COVID-19, o których mowa w art. 15r ust. 1;
2)
zmiana umowy w sprawie zamówienia publicznego zgodnie z art. 15r ust. 4.
Art. 15t.
Nie popełnia przestępstwa, o którym mowa w art. 296 § 1-4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, kto nie ustala lub nie dochodzi od strony umowy, o której mowa w art. 15r ust. 1,
należności powstałych w związku z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem umowy
w sprawie zamówienia publicznego na skutek okoliczności związanych z wystąpieniem
COVID-19, o których mowa w art. 15r ust. 1, lub zmienia umowę w sprawie zamówienia
publicznego zgodnie z art. 15r ust. 4.
Art. 15u.
Za szkodę wyrządzoną działaniem lub zaniechaniem sprzecznym z prawem lub postanowieniami
umowy spółki, o której mowa w art. 293 § 1 albo art. 483 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 505, 1543, 1655, 1798 i 2217 oraz z 2020 r. poz. 288), nie odpowiada wobec spółki członek zarządu, rady nadzorczej, komisji rewizyjnej
oraz likwidator, który nie ustala lub nie dochodzi od strony umowy, o której mowa
w art. 15r ust. 1, należności powstałych w związku z niewykonaniem lub nienależytym
wykonaniem umowy w sprawie zamówienia publicznego na skutek okoliczności związanych
z wystąpieniem COVID-19, o którym mowa w art. 15r ust. 1, lub zmienia umowę w sprawie
zamówienia publicznego zgodnie z art. 15r ust. 4.
Art. 15v.
Przepisy art. 15r-15u nie naruszają praw stron umowy, o której mowa w art. 15r ust.
1, wynikających z przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem art. 15r ust. 5.
Art. 15w.
Nie popełnia przestępstwa określonego w art. 231 lub art. 296 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, deliktu dyscyplinarnego ani czynu, o którym mowa w art. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny
finansów publicznych, kto w okresie stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, nabywając towary lub
usługi niezbędne dla zwalczania tej epidemii narusza obowiązki służbowe lub obowiązujące
w tym zakresie przepisy, jeżeli działa w interesie społecznym, zaś bez dopuszczenia
się tych naruszeń nabycie tych towarów lub usług nie mogłoby zostać zrealizowane albo
byłoby istotnie zagrożone.
Art. 15x.
1.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii pracodawca
może, na czas oznaczony nie dłuższy niż do czasu odwołania stanu zagrożenia epidemicznego
albo stanu epidemii
1)
zmienić system lub rozkład czasu pracy pracowników w sposób niezbędny dla zapewnienia
ciągłości funkcjonowania przedsiębiorstwa lub stacji;
2)
polecić pracownikom świadczenie pracy w godzinach nadliczbowych w zakresie i wymiarze
niezbędnym dla zapewnienia ciągłości funkcjonowania przedsiębiorstwa lub stacji.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się do pracodawców zatrudniających pracowników
1)
w przedsiębiorstwie prowadzącym działalność polegającą na zapewnieniu funkcjonowania
systemów i obiektów infrastruktury krytycznej w rozumieniu art. 3 pkt 2 lit. a, c, f, h i k ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1398 oraz z 2020 r. poz. 148, 284 i 374);
2)
w przedsiębiorstwie będącym podwykonawcą lub dostawcą, którzy nie są częścią infrastruktury
krytycznej, o której mowa w pkt 1, ale są kluczowi dla zachowania ciągłości działania
infrastruktury krytycznej;
3)
zapewniających funkcjonowanie stacji paliw płynnych w rozumieniu art. 3 pkt 10h ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne
(Dz. U. z 2019 r. poz. 755, z późn. zm. oraz stacji gazu ziemnego w rozumieniu art. 2 pkt 26 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1124, 1495, 1527 i 1716 oraz z 2020 r. poz. 284);
4)
u przedsiębiorcy, w stosunku do którego wydano polecenie, o którym mowa w art. 11
ust. 2.
3.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1
1)
pracodawca obowiązany jest zapewnić pracownikowi zakwaterowanie i wyżywienie niezbędne
do realizacji przez pracownika jego obowiązków pracowniczych. Wartość świadczeń polegających
na zakwaterowaniu i wyżywieniu nie podlega wliczeniu do podstawy wymiaru składek na
ubezpieczenia społeczne;
2)
pracodawca odmawia udzielenia pracownikowi urlopu wypoczynkowego, w tym urlopu, o
którym mowa w art. 167, urlopu bezpłatnego oraz innego urlopu, a także przesuwa termin takiego urlopu lub
odwołuje pracownika z takiego urlopu, jeżeli został on już pracownikowi udzielony.
Art. 15y.
Do okresu finansowania zwrotnego oraz do okresu kredytowania, o których mowa w art. 15b ust. 3 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania
budownictwa mieszkaniowego
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2195) nie wlicza się okresu karencji w spłacie kapitału, jeżeli karencja ta nastąpiła na
wniosek kredytobiorcy złożony w związku z wystąpieniem stanu epidemii lub stanu zagrożenia
epidemicznego.
Art. 15z.
1.
Jeżeli termin do złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, o którym
mowa w art. 105 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach
(Dz. U. z 2020 r. poz. 35) wypada w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, ogłoszonego w
związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, termin ten ulega przedłużeniu do upływu
30 dnia następującego po dniu odwołania tego ze stanów, który obowiązywał jako ostatni.
2.
Pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie biegu przedłużonego
terminu, o którym mowa w ust. 1, uważa się za legalny w rozumieniu art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, jeżeli cudzoziemiec złoży wniosek w tym terminie.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do terminów, o których mowa w art. 85 ust. 1, art. 139l ust. 1, art. 139t ust. 1, art. 202 ust. 1 stosowanych do
zezwoleń na pobyt stały oraz zezwoleń na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej
i art. 300 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.
Art. 15za.
1.
Do decyzji wydanej na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa
(Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm., dotyczącej podatków stanowiących dochód budżetu państwa, na podstawie wniosku złożonego
w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonych
w związku z COVID-19 albo w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu, nie stosuje
się przepisów art. 57 § 1 i 8 tej ustawy.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, zaniechać
w całości lub w części poboru odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, określając
w szczególności rodzaj podatku, zakres terytorialny zaniechania, okres, w którym następuje
zaniechanie, i grupy obowiązanych, których dotyczy zaniechanie, mając na względzie
okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii w związku z COVID-19
oraz skutki nimi wywołane.
Art. 15zb.
W przypadku odroczenia terminu płatności lub rozłożenia na raty, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, dotyczącego należności z tytułu składek należnych za okres od 1 stycznia 2020 r.,
na podstawie wniosku złożonego w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego
albo stanu epidemii albo w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu, nie nalicza
się opłaty prolongacyjnej, o której mowa w art. 29 ust. 4.
Art. 15zc.
1.
Z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, orzeczenie o
1)
częściowej niezdolności do pracy,
2)
całkowitej niezdolności do pracy,
3)
całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji,
4)
niezdolności do samodzielnej egzystencji
- wydane na czas określony na podstawie odpowiednio przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
(Dz. U. z 2020 r. poz. 53 i 252), ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1455, 1622, 1818 i 2473), ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków
przy pracy i chorób zawodowych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1205), ustawy z dnia 30 października 2002 r. o zaopatrzeniu z tytułu wypadków lub chorób
zawodowych powstałych w szczególnych okolicznościach
(Dz. U. z 2013 r. poz. 737 oraz z 2018 r. poz. 2245), ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących
ofiarami represji wojennych i okresu powojennego
(Dz. U. z 2020 r. poz. 276), ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz
ich rodzin
(Dz. U. z 2020 r. poz. 203 i 252), ustawy z dnia 2 września 1994 r. o świadczeniu pieniężnym i uprawnieniach przysługujących
żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla,
kamieniołomach, zakładach rud uranu i batalionach budowlanych
(Dz. U. z 2014 r. poz. 1373 oraz z 2019 r. poz. 752), ustawy z dnia 31 lipca 2019 r. o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do
samodzielnej egzystencji
(Dz. U. poz. 1622, 2473 oraz z 2020 r. poz. 252), którego ważność upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo
stanu epidemii albo w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu, zachowuje ważność
przez okres kolejnych 3 miesięcy od dnia upływu terminu jego ważności, w przypadku
złożenia wniosku o ustalenie uprawnień do świadczenia na dalszy okres przed upływem
terminu ważności tego orzeczenia.
2.
Z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 orzeczenie o okolicznościach uzasadniających
ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego, wydane na podstawie ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego
w razie choroby i macierzyństwa, którego ważność upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo
stanu epidemii albo w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu, zachowuje ważność
przez okres kolejnych 3 miesięcy od dnia upływu terminu ważności tego orzeczenia,
jednak nie dłużej niż przez okres, o którym mowa w art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego w razie choroby i macierzyństwa, w przypadku złożenia wniosku o ustalenie uprawnień do świadczenia na dalszy okres,
przed upływem terminu ważności tego orzeczenia.
3.
Prawo do świadczeń uzależnionych od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności
do samodzielnej egzystencji ulega wydłużeniu do końca miesiąca kalendarzowego, w którym
upłynie wydłużony zgodnie z ust. 1 termin ważności tego orzeczenia, bez konieczności
wydania w tej sprawie decyzji.
4.
Na zasadach określonych w ust. 3 wydłużeniu ulega również termin ważności książki
inwalidy wojennego (wojskowego), legitymacji osoby represjonowanej, legitymacji emeryta-rencisty
oraz emeryta-rencisty wojskowego, wydanej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,
jeżeli w dokumencie tym określono termin jego ważności.
5.
Zasady określone w ust. 1-3 mają odpowiednie zastosowanie do orzeczeń, których termin
ważności upłynął przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jeśli wniosek o ustalenie
uprawnień do świadczenia na dalszy okres został złożony przed upływem terminu ważności
tego orzeczenia i nowe orzeczenie nie zostało wydane przed dniem wejścia w życie ustawy.
6.
Zasady określone w ust. 1, 3 i 5 mają zastosowanie do orzeczeń wojskowych komisji
lekarskich wydanych na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy
zawodowych oraz ich rodzin.
7.
Jeżeli w wyniku późniejszego wydania orzeczenia, o którym mowa w ust. 1, okaże się,
że w okresie, w którym nastąpiło wydłużenie prawa do świadczenia zgodnie z ust. 3,
przysługiwało prawo do tego świadczenia w wyższej wysokości, świadczenie przysługuje
w odpowiednio podwyższonej wysokości od miesiąca, w którym powstało prawo do jego
podwyższenia.
8.
Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, określać
dłuższe okresy ważności orzeczeń, niż wskazane w ust. 1 i 2, mając na względzie okres
obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz skutki nimi wywołane.
9.
W przypadku wydłużenia okresu w trybie ust. 8, przepisy ust. 3-7 stosuje się odpowiednio.
Art. 15zd.
1.
Jeżeli ostatni dzień okresu pobytu cudzoziemca na podstawie wizy krajowej przypada
w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, ogłoszonego w związku
z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, okres pobytu na podstawie tej wizy oraz okres ważności
tej wizy ulega przedłużeniu z mocy prawa do upływu 30. dnia następującego po dniu
odwołania tego ze stanów, który obowiązywał jako ostatni.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, w dokumencie podróży cudzoziemca nie umieszcza
się nowej naklejki wizowej.
3.
Jeżeli ostatni dzień okresu ważności zezwolenia na pobyt czasowy przypada w okresie
stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, ogłoszonego w związku z zakażeniami
wirusem SARS-CoV-2, okres ważności tego zezwolenia ulega przedłużeniu z mocy prawa
do upływu 30. dnia następującego po dniu odwołania tego ze stanów, który obowiązywał
jako ostatni.
4.
W przypadku, o którym mowa w ust. 3, nie wydaje się, ani nie wymienia się karty pobytu.
Art. 15ze.
1.
W okresie obowiązywania zakazu prowadzenia działalności w obiektach handlowych o powierzchni
sprzedaży powyżej 2000 m
2.
Uprawniony do używania powierzchni handlowej (uprawniony) powinien złożyć udostępniającemu
bezwarunkową i wiążącą ofertę woli przedłużenia obowiązywania umowy na dotychczasowych
warunkach o okres obowiązywania zakazu przedłużony o sześć miesięcy; oferta powinna
być złożona w okresie trzech miesięcy od dnia zniesienia zakazu. Postanowienia ust.
1 przestają wiązać oddającego z chwilą bezskutecznego upływu na złożenie oferty.
3.
Postanowienia ust. 1 wchodzą w życie od dnia zakazu, a postanowienie ust. 2 od dnia
zniesienia zakazu.
4.
Postanowienia ust. 1-3 nie uchybiają właściwym przepisom ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks
cywilny regulującym stosunki zobowiązaniowe stron w stanach, w których wprowadzane są ograniczenia
prawne swobody działalności gospodarczej.
Art. 15zf.
1.
U pracodawcy, u którego wystąpił spadek obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia
COVID-19 i który nie zalega w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia
społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,
Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r., dopuszczalne
jest
1)
ograniczenie nieprzerwanego odpoczynku, o którym mowa w art. 132 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, do nie mniej niż 8 godzin, i nieprzerwanego odpoczynku, o którym mowa w art. 133
§ 1 tej ustawy, do nie mniej niż 32 godzin, obejmującego co najmniej 8 godzin nieprzerwanego
odpoczynku dobowego;
2)
zawarcie porozumienia o wprowadzeniu systemu równoważnego czasu pracy, w którym jest
dopuszczalne przedłużenie dobowego wymiaru czasu pracy, nie więcej jednak niż do 12
godzin, w okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 12 miesięcy. Przedłużony dobowy
wymiar czasu pracy jest równoważony krótszym dobowym wymiarem czasu pracy w niektórych
dniach lub dniami wolnymi od pracy;
3)
zawarcie porozumienia o stosowaniu mniej korzystnych warunków zatrudnienia pracowników
niż wynikające z umów o pracę zawartych z tymi pracownikami, w zakresie i przez czas
ustalone w porozumieniu.
2.
Przez spadek obrotów gospodarczych, o którym mowa w ust. 1, rozumie się spadek sprzedaży
towarów lub usług, w ujęciu ilościowym lub wartościowym
1)
nie mniej niż o 15%, obliczony jako stosunek łącznych obrotów w ciągu dowolnie wskazanych
2 kolejnych miesięcy kalendarzowych, przypadających w okresie po dniu 1 stycznia 2020 r.
do dnia poprzedzającego dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, w porównaniu
do łącznych obrotów z analogicznych 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych roku poprzedniego;
za miesiąc uważa się także 30 kolejno po sobie następujących dni kalendarzowych, w
przypadku gdy dwumiesięczny okres porównawczy rozpoczyna się w trakcie miesiąca kalendarzowego,
to jest w dniu innym niż pierwszy dzień danego miesiąca kalendarzowego lub
2)
nie mniej niż 25%, obliczony jako stosunek obrotów z dowolnie wskazanego miesiąca
kalendarzowego, przypadającego po dniu 1 stycznia 2020 r. do dnia poprzedzającego
dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, w porównaniu do obrotów z miesiąca
poprzedniego; za miesiąc uważa się także 30 kolejno po sobie następujących dni kalendarzowych,
w przypadku gdy okres porównawczy rozpoczyna się w trakcie miesiąca kalendarzowego,
to jest w dniu innym niż pierwszy dzień danego miesiąca kalendarzowego.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, w zakresie odpoczynku, o którym mowa w
art. 132 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, pracownikowi przysługuje równoważny okres odpoczynku w wymiarze różnicy między 11
godzinami a liczbą godzin krótszego wykorzystanego przez pracownika okresu odpoczynku.
Równoważnego okresu odpoczynku pracodawca udziela pracownikowi w okresie nie dłuższym
niż 8 tygodni.
4.
Porozumienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, a także porozumienie, o którym mowa w
pkt 3, zawiera pracodawca oraz
1)
organizacje związkowe reprezentatywne w rozumieniu art. 25, z których każda zrzesza co najmniej 5% pracowników zatrudnionych u pracodawcy, albo
2)
organizacje związkowe reprezentatywne w rozumieniu art. 25 - jeżeli u pracodawcy nie działają reprezentatywne zakładowe organizacje związkowe
zrzeszające co najmniej 5% pracowników zatrudnionych u pracodawcy, albo
3)
zakładowa organizacja związkowa - jeżeli u pracodawcy działa jedna organizacja związkowa,
albo
4)
przedstawiciele pracowników, wyłonieni w trybie przyjętym u danego pracodawcy - jeżeli
u pracodawcy nie działa zakładowa organizacja związkowa; w przypadku trudności w przeprowadzeniu
wyborów przedstawicieli pracowników z powodu COVID-19, w szczególności wywołanych
nieobecnością pracowników, trwającym przestojem lub wykonywaniem przez część pracowników
pracy zdalnej, porozumienie to może być zawarte z przedstawicielami pracowników wybranymi
przez pracowników uprzednio dla innych celów przewidzianych w przepisach prawa pracy.
5.
Pracodawca przekazuje kopię porozumienia właściwemu okręgowemu inspektorowi pracy
w terminie 5 dni roboczych od dnia zawarcia porozumienia. W przypadku gdy pracownicy
zatrudnieni u pracodawcy byli objęci ponadzakładowym układem zbiorowym pracy, okręgowy
inspektor pracy przekazuje informacje o porozumieniu w sprawie wprowadzenia systemu
równoważnego czasu pracy lub o stosowaniu mniej korzystnych warunków zatrudnienia
pracowników niż wynikające z umów o pracę zawartych z tymi pracownikami, do rejestru
ponadzakładowych układów pracy.
6.
W zakresie i przez czas określony w porozumieniu w sprawie wprowadzenia systemu równoważnego
czasu pracy lub o stosowaniu mniej korzystnych warunków zatrudnienia pracowników niż
wynikające z umów o pracę zawartych z tymi pracownikami nie stosuje się wynikających
z ponadzakładowego układu zbiorowego pracy oraz z zakładowego układu zbiorowego pracy
warunków umów o pracę i innych aktów stanowiących podstawę nawiązania stosunku pracy.
7.
Wymogu, o którym mowa w ust. 1, w zakresie niezalegania w regulowaniu zobowiązań podatkowych,
składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych
Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy, nie stosuje się
do pracodawcy będącego przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców w przypadku, gdy
1)
zadłużony przedsiębiorca zawarł umowę z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych lub otrzymał
decyzję urzędu skarbowego w sprawie spłaty zadłużenia i terminowo opłaca raty lub
korzysta z odroczenia terminu płatności albo
2)
zaleganie w regulowaniu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne,
Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Pracy powstało w okresie
spadku obrotów gospodarczych, o którym mowa w ust. 1, a przedsiębiorca dołączył do
wniosku o przyznanie świadczeń plan spłaty zadłużenia uprawdopodabniający poprawę
kondycji finansowej przedsiębiorcy i pełną spłatę zaległości w regulowaniu składek
na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń
Pracowniczych lub Fundusz Pracy, wraz z kopią wniosku do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych
o rozłożenie na raty należności z tytułu tych składek lub o odroczenie płatności tych
składek.
Art. 15zg.
1.
Do okresu dopłat, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o finansowym wsparciu rodzin i innych
osób w nabywaniu własnego mieszkania
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1011 oraz z 2020 r. poz. 471), nie wlicza się okresu karencji w spłacie rat kapitałowych lub odsetek od kredytu
preferencyjnego, jeżeli karencja ta nastąpiła na wniosek kredytobiorcy złożony w związku
z wystąpieniem stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.
2.
W okresie karencji w spłacie rat kapitałowych lub odsetek od kredytu preferencyjnego
odsetki podlegają kapitalizacji.
Art. 15zh.
1.
W celu realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 w planie finansowym
1)
agencji wykonawczej mogą być dokonywane zmiany przychodów i kosztów mimo niespełnienia
wymogów określonych w art. 21 ust. 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz innych przepisach regulujących zmianę planów finansowych tych jednostek;
2)
instytucji gospodarki budżetowej mogą być dokonywane zmiany przychodów lub kosztów
w trakcie roku budżetowego mimo niespełnienia wymogów określonych w art. 24 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz innych przepisach regulujących zmianę planów finansowych tych jednostek;
3)
państwowego funduszu celowego mogą być dokonywane zmiany mimo niespełnienia wymogów
określonych w art. 29 ust. 9-12 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz innych przepisach regulujących zmianę planów finansowych tych jednostek.
2.
W celu realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 ujęte w rocznych planach
finansowych jednostek sektora finansów publicznych koszty mogą ulec zwiększeniu mimo
niespełnienia wymogów określonych w art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz innych przepisach regulujących zwiększenie kosztów tych jednostek.
3.
O zmianach, o których mowa w ust. 1, informuje się niezwłocznie Ministra Finansów.
Art. 15zi.
W celu realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19
1)
łączna kwota dotacji przyznanych w kolejnych latach na dofinansowanie inwestycji realizowanej
przez jednostkę niezaliczoną do sektora finansów publicznych, o której mowa w art. 132 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz w przepisach odrębnych, może wynosić do 100% planowanej wartości kosztorysowej
inwestycji;
2)
przepisu art. 155 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nie stosuje się;
3)
nie obowiązują terminy określone w art. 170 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w przypadku finansowania lub dofinansowania zadań realizowanych przez jednostki samorządu
terytorialnego;
4)
przeniesienia polegające na zmniejszeniu lub zwiększeniu wydatków mogą być dokonywane
mimo niespełnienia wymogów określonych w art. 171 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. O przeniesieniach wydatków dysponenci części budżetowych informują niezwłocznie
Ministra Finansów;
5)
przepisu art. 173 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nie stosuje się;
6)
Minister Finansów, na polecenie Prezesa Rady Ministrów, utworzy nową rezerwę celową
i przeniesie do tej rezerwy kwoty wydatków zablokowane na podstawie art. 177 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Utworzenie przez Ministra Finansów nowej rezerwy celowej nie wymaga uzyskania opinii
sejmowej komisji właściwej do spraw budżetu. Przepisu art. 177 ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nie stosuje się;
7)
przepisu art. 177 ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nie stosuje się;
8)
wydanie rozporządzenia, o którym mowa w art. 179 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, nie wymaga uzyskania opinii sejmowej komisji właściwej do spraw budżetu;
9)
dotacje z budżetu państwa na dofinansowanie zadań, o których mowa w art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu
terytorialnego
(Dz. U. z 2020 r. poz. 23 i 374) oraz w przepisach odrębnych, mogą być udzielane do wysokości 100% planowanych wydatków
jednostki samorządu terytorialnego na realizację danego zadania;
10)
wynagrodzenia mogą być wypłacane ponad kwoty wynagrodzeń ustalone zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej
sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw
(Dz. U. z 2018 r. poz. 2288 oraz z 2020 r. poz. 278);
11)
przeniesienia wydatków, o których mowa w art. 171 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, mogą zwiększać planowane wydatki na wynagrodzenia po uzyskaniu zgody Ministra Finansów.
Art. 15zj.
W związku z realizacją zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 zatwierdzenie
rozliczenia dotacji w zakresie rzeczowym i finansowym, o którym mowa w art. 152 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, powinno nastąpić w terminie 60 dni od dnia jego przedstawienia, a w przypadku dotacji
na realizację zadania za granicą - 120 dni od dnia jego przedstawienia.
Art. 15zk.
1.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii czynności,
o których mowa w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 210 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w przypadku których przepis określa termin ich dokonania, są dokonywane niezwłocznie,
nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia, o którym mowa w tych przepisach.
2.
Terminy określone w przepisach, o których mowa w ust. 1, nie wiążą podmiotów obowiązanych
do ich zachowania do dnia zakończenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.
Art. 15zl.
W przypadku wystąpienia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii skutkującego
niemożnością przekazania przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych informacji,
o której mowa w art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu
terytorialnego, informacja ta może być przekazana w terminie późniejszym, niezwłocznie po ustaniu
okoliczności uniemożliwiających realizację tego obowiązku, nie później niż w terminie
14 dni od zakończenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.
Art. 15zm.
1.
Prezes Rady Ministrów w celu finansowania zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19
może wydać Ministrowi Finansów wiążące polecenia zmiany przeznaczenia rezerwy celowej
wraz ze wskazaniem jej pozycji i kwoty.
2.
Zmiana przez Ministra Finansów przeznaczenia rezerwy celowej nie wymaga uzyskania
opinii sejmowej komisji właściwej do spraw budżetu.
3.
Zmiana przeznaczenia rezerwy celowej może zostać dokonana do końca roku budżetowego.
Art. 15zn.
W celu zapewnienia prawidłowej realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19
wójt (burmistrz, prezydent miasta), zarząd powiatu lub zarząd województwa może
1)
dokonać zmian w planie dochodów i wydatków budżetu jednostki samorządu terytorialnego,
w tym dokonać przeniesień wydatków między działami klasyfikacji budżetowej;
2)
dokonać czynności, o których mowa w art. 258 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych;
3)
dokonać zmian w wieloletniej prognozie finansowej oraz w planie wydatków budżetu jednostki
samorządu terytorialnego związanych z wprowadzeniem nowych inwestycji lub zakupów
inwestycyjnych przez jednostkę, o ile zmiana ta nie pogorszy wyniku budżetu tej jednostki;
4)
dokonać zmiany przeznaczenia rezerwy celowej utworzonej w budżecie jednostki samorządu
terytorialnego bez uzyskania opinii komisji właściwej do spraw budżetu organu stanowiącego
tej jednostki. Przepisu art. 259 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nie stosuje się;
5)
tworzyć nową rezerwę celową bez uzyskania opinii komisji właściwej do spraw budżetu
organu stanowiącego tej jednostki, przenosząc do niej zablokowane kwoty wydatków na
podstawie art. 260 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Przepisów art. 259 ust. 3 i art. 260 ust. 4 tej ustawy nie stosuje się;
6)
dokonać zmiany limitu zobowiązań z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek oraz emitowanych
papierów wartościowych, o których mowa w art. 89 ust. 1 i art. 90 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, polegających na zwiększeniu limitu zobowiązań, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt
1 tej ustawy.
Art. 15zo.
W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii i związanego
z tym ryzyka istotnego naruszenia terminów i warunków realizacji zadań jednostek samorządu
terytorialnego
1)
wójt (burmistrz, prezydent miasta), zarząd powiatu lub zarząd województwa może dokonać
zmian i czynności, o których mowa w art. 15zn pkt 1 i 2,
2)
zaciągnięcie lub wyemitowanie przez jednostkę samorządu terytorialnego zobowiązań,
o których mowa w art. 91 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, nie wymaga uzyskania opinii regionalnej izby obrachunkowej o możliwości spłaty zobowiązań,
o ile zobowiązania te były przewidziane w prognozie kwoty długu i jednostka uzyskała
pozytywną opinię regionalnej izby obrachunkowej o tej prognozie
- do odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.
Art. 15zp.
1.
Przedsiębiorca prowadzący działalność związaną z organizacją wystaw i kongresów lub
działalnością kulturalną, rozrywkową, rekreacyjną i sportową lub organizujący wystawy
tematyczne lub imprezy plenerowe w przypadku rozwiązania umowy z klientem, które to
rozwiązanie umowy pozostaje w bezpośrednim związku z wybuchem epidemii wirusa SARS-CoV-2,
jest zobowiązany zwrócić wpłacone mu przez klienta środki w terminie 180 dni od dnia
skutecznego rozwiązania umowy.
2.
Rozwiązanie umowy, o którym mowa w ust. 1, nie jest skuteczne w przypadku wyrażenia
przez klienta zgody na otrzymanie w zamian od przedsiębiorcy vouchera do realizacji
na poczet przyszłych wydarzeń w obszarze działalności przedsiębiorcy w ciągu roku
od dnia, w którym miało się odbyć wydarzenie, za które klient wniósł zapłatę.
3.
Wartość vouchera, o którym mowa w ust. 2, nie może być niższa niż kwota wpłacona na
poczet realizacji dotychczasowej umowy przez klienta.
4.
Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub rolnika świadczącego
usługi hotelarskie w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek
i przewodników turystycznych.
Art. 15zq.
1.
Osobie
1)
prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców lub innych przepisów szczególnych, zwanej dalej „osobą prowadzącą pozarolniczą działalność
gospodarczą”,
2)
wykonującej umowę agencyjną, umowę zlecenia, inną umowę o świadczenie usług, do której
zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia albo umowę o dzieło, zwane dalej „umową cywilnoprawną”
- przysługuje świadczenie postojowe, jeżeli nie podlega ubezpieczeniom społecznym
z innego tytułu.
2.
Świadczenie postojowe przysługuje osobom zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, jeżeli są
1)
obywatelami Rzeczypospolitej Polskiej lub
2)
posiadającymi prawo pobytu lub prawo stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, lub
3)
cudzoziemcami legalnie przebywającymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
3.
Świadczenie postojowe przysługuje, gdy w następstwie wystąpienia COVID-19 doszło do
przestoju w prowadzeniu działalności, odpowiednio przez osobę prowadzącą pozarolniczą
działalność gospodarczą albo przez zleceniodawcę lub zamawiającego, z którymi została
zawarta umowa cywilnoprawna.
4.
Osobie prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą świadczenie postojowe przysługuje
jeżeli rozpoczęła prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej przed dniem
1 lutego 2020 r. i
1)
nie zawiesiła prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej oraz jeżeli przychód
z prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o podatku
dochodowym od osób fizycznych uzyskany w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia
wniosku o świadczenie postojowe był o co najmniej 15% niższy od przychodu uzyskanego
w miesiącu poprzedzającym ten miesiąc i nie był wyższy od 300% przeciętnego miesięcznego
wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego
na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,
obowiązującego na dzień złożenia wniosku;
2)
zawiesiła prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej po dniu 31 stycznia
2020 r. oraz przychód z prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu
przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych uzyskany w miesiącu poprzedzającym
miesiąc, w którym został złożony wniosek o świadczenie postojowe, nie był wyższy od
300% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez
Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach
z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku.
5.
Osobie wykonującej umowę cywilnoprawną świadczenie postojowe przysługuje jeżeli
1)
umowa cywilnoprawna została zawarta przed dniem 1 lutego 2020 r.;
2)
przychód z umowy cywilnoprawnej w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób
fizycznych uzyskany w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym został złożony wniosek
o świadczenie postojowe, nie był wyższy od 300% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia
z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na
podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego
na dzień złożenia wniosku.
6.
Wymogów, o których mowa w ust. 4, nie stosuje się do osoby prowadzącej pozarolniczą
działalność gospodarczą, do której mają zastosowanie przepisy dotyczące zryczałtowanego
podatku dochodowego w formie karty podatkowej i która korzystała ze zwolnienia sprzedaży
od podatku od towarów i usług na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
(Dz. U. z 2020 r. poz. 106).
Art. 15zr.
1.
Świadczenie postojowe przysługuje w wysokości 80% kwoty minimalnego wynagrodzenia
za pracę ustalanego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, obowiązującego
w 2020 r., z zastrzeżeniem ust. 2 i 4.
2.
W przypadku gdy suma przychodów z umów cywilnoprawnych w rozumieniu przepisów o podatku
dochodowym od osób fizycznych uzyskana w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym
został złożony wniosek o świadczenie postojowe wynosi mniej niż 50% kwoty minimalnego
wynagrodzenia za pracę obowiązującego w 2020 r. świadczenie postojowe przysługuje
w wysokości sumy wynagrodzeń z tytułu wykonywania tych umów cywilnoprawnych.
3.
Osobie prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15zq
ust. 6, świadczenie postojowe przysługuje w wysokości 50% kwoty minimalnego wynagrodzenia
za pracę ustalanego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, obowiązującego
w 2020 r.
4.
W przypadku zbiegu praw do więcej niż jednego świadczenia postojowego przysługuje
jedno świadczenie postojowe.
Art. 15zs.
1.
Ustalenie prawa do świadczenia postojowego następuje na wniosek osoby, o której mowa
w art. 15zq ust. 1, zwanej dalej „osobą uprawnioną”, składany do Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych.
2.
W przypadku osoby wykonującej umowę cywilnoprawną wniosek, o którym mowa w ust. 1,
składany jest za pośrednictwem odpowiednio zleceniodawcy lub zamawiającego.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera
1)
dane osoby uprawnionej
a)
imię i nazwisko,
b)
numer PESEL, a jeżeli nie nadano tego numeru, serię i numer dowodu osobistego lub
numer paszportu - w przypadku osób, o których mowa w art. 15zq ust. 1 pkt 2,
c)
numer NIP, a jeżeli nie nadano tego numeru, numery PESEL i REGON w przypadku osób,
o których mowa w art. 15zq ust. 1 pkt 1,
d)
adres do korespondencji w przypadku osób, o których mowa w art. 15zq ust. 1 pkt 2,
e)
nazwę skróconą płatnika składek w przypadku osób, o których mowa w art. 15zq ust.
1 pkt 1;
2)
wskazanie rachunku płatniczego osoby uprawnionej prowadzonego w kraju lub wydanego
w kraju instrumentu płatniczego;
3)
dane odpowiednio zleceniodawcy albo zamawiającego za pośrednictwem którego składany
jest wniosek
a)
imię i nazwisko, nazwę skróconą,
b)
numer NIP, a jeżeli nie nadano tego numeru - numery PESEL i REGON,
c)
adres do korespondencji;
4)
oświadczenie osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą potwierdzające
a)
uzyskanie w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym został złożony wniosek o świadczenie
postojowe przychodu nie wyższego od 300% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z
poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na
podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego
na dzień złożenia wniosku,
b)
przestój w prowadzeniu działalności, o którym mowa w art. 15zq ust. 3,
c)
uzyskanie w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku o świadczenie postojowe
przychodu o co najmniej 15% niższego od przychodu uzyskanego w miesiącu poprzedzającym
ten miesiąc, jeżeli nie zawiesiła prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej;
5)
inne informacje niezbędne do ustalenia prawa do świadczenia postojowego;
6)
podpis wnioskodawcy.
4.
Odpowiednio zleceniodawca lub zamawiający załącza do wniosku, o którym mowa w ust.
1
1)
oświadczenie potwierdzające
a)
niedojście do skutku lub ograniczenie wykonywania umowy cywilnoprawnej z powodu przestoju
w prowadzeniu działalności, o którym mowa w art. 15zq ust. 3,
b)
datę zawarcia i wysokość wynagrodzenia z tytułu umowy cywilnoprawnej,
c)
uzyskanie przez osobę wykonującą umowę cywilnoprawną w miesiącu poprzedzającym miesiąc,
w którym został złożony wniosek o świadczenie postojowe, przychodu nie wyższego niż
300% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez
Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach
z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku,
d)
otrzymanie oświadczenia od osoby wykonującej umowę cywilnoprawną, że nie podlega ubezpieczeniom
społecznym z innego tytułu oraz o wysokości uzyskanych przychodów z innych umów cywilnoprawnych;
2)
kopię umów cywilnoprawnych.
5.
Oświadczenia, o których mowa w ust. 3 pkt 4 i ust. 4, osoba uprawniona, zleceniodawca
lub zamawiający składa pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych
oświadczeń. W oświadczeniu jest zawarta klauzula następującej treści: „Jestem świadomy
odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje
pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.
6.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, może być złożony w formie dokumentu papierowego albo
elektronicznego opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym
albo podpisem osobistym, za pomocą profilu informacyjnego utworzonego w systemie teleinformatycznym
udostępnionym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.
7.
Wnioski o świadczenie postojowe mogą być złożone do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych
najpóźniej w terminie 3 miesięcy od miesiąca, w którym został zniesiony ogłoszony
stan epidemii.
Art. 15zt.
Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, przyznać
ponowną wypłatę świadczenia postojowego, o którym mowa w art. 15zq, dla osób, które
otrzymały to świadczenie na podstawie art. 15zu, mając na względzie okres obowiązywania
stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz skutki nimi wywołane.
Art. 15zu.
1.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych wypłaca świadczenie postojowe niezwłocznie po wyjaśnieniu
ostatniej okoliczności niezbędnej do jego przyznania.
2.
Wypłata świadczenia postojowego następuje w formie bezgotówkowej na wskazany rachunek
płatniczy osoby uprawnionej prowadzony w kraju lub wydany w kraju instrument płatniczy
w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 659, 730 i 1495).
3.
Ze świadczenia postojowego nie dokonuje się potrąceń i egzekucji.
4.
Banki, na pisemne żądanie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych albo przekazane z użyciem
środków komunikacji elektronicznej, są zobowiązane do sporządzania i przekazywania
informacji dotyczących numerów rachunków bankowych osób uprawnionych do wypłaty świadczenia
postojowego oraz przekazywania danych umożliwiających identyfikację posiadaczy tych
rachunków.
Art. 15zv.
1.
Odmowa prawa do świadczenia postojowego następuje w drodze decyzji.
2.
Od decyzji o odmowie prawa do świadczenia postojowego, o której mowa w ust. 1, przysługuje
odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, z późn. zm. dla postępowań w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Przepisy art. 83 ust. 5-7 i art. 83a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń
społecznych stosuje się odpowiednio.
Art. 15zw.
1.
Świadczenie postojowe, o którym mowa w art. 15zq, oraz koszty obsługi wypłaty tego
świadczenia są finansowane z Funduszu Pracy.
2.
Koszty obsługi, o których mowa w ust. 1, wynoszą 0,5% kwoty przeznaczonej na wypłatę
świadczenia postojowego.
3.
Minister właściwy do spraw pracy, na wniosek Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,
przekazuje w roku 2020 na wyodrębniony rachunek bankowy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych
środki Funduszu Pracy na wypłatę świadczenia postojowego oraz kosztów obsługi wypłaty
tego świadczenia.
4.
W celu zapewnienia finansowania zadań, o których mowa w ust. 1 i 2, minister właściwy
do spraw pracy dokonuje zmian w planie finansowym Funduszu Pracy polegających na zwiększeniu
na ten cel kosztów Funduszu i odpowiednim zmniejszeniu stanu środków Funduszu na koniec
roku budżetowego.
Art. 15zx.
1.
Osoba, która pobrała nienależnie świadczenie postojowe, jest obowiązana do jego zwrotu
wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, w wysokości i na zasadach określonych przepisami
prawa cywilnego.
2.
Za nienależnie pobrane świadczenie postojowe uważa się świadczenie
1)
przyznane lub wypłacone na podstawie fałszywych oświadczeń lub dokumentów albo w innych
przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą świadczenie lub
odpowiednio zleceniodawcę lub zamawiającego;
2)
wypłacone osobie innej niż osoba uprawniona, z przyczyn niezależnych od Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych.
3.
Odsetki, o których mowa w ust. 1, są naliczane od pierwszego dnia miesiąca następującego
po dniu wypłaty świadczenia postojowego do dnia zwrotu.
4.
Decyzji zobowiązującej do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia postojowego nie
wydaje się później niż w terminie 5 lat od dnia, w którym wypłacono nienależne świadczenie
postojowe.
5.
Kwota nienależnie pobranego świadczenia postojowego ustalona prawomocną decyzją oraz
kwoty odsetek i kosztów upomnienia ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat, licząc od
dnia, w którym decyzja o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranego świadczenia stała
się prawomocna.
6.
Kwota nienależnie pobranego świadczenia postojowego ustalona prawomocną decyzją oraz
kwoty odsetek i kosztów upomnienia podlegają potrąceniu z wypłacanych świadczeń z
ubezpieczeń społecznych, a jeżeli prawo do świadczeń nie istnieje - ściągnięciu w
trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
7.
Kwoty nienależnie pobranego świadczenia postojowego podlegają zwrotowi łącznie z odsetkami,
o których mowa w ust. 1, na rachunek bankowy wskazany przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.
Art. 15zy.
1.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych informuje Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o
wysokości przychodu wykazanego we wniosku, o którym mowa w art. 15zs ust. 1.
2.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej informuje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o
rozbieżnościach pomiędzy przychodem wykazanym we wniosku, o którym mowa w art. 15zs
ust. 1, a przychodem wykazanym dla celów podatkowych.
3.
Wymiana informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, następuje w formie elektronicznej.
Art. 15zz.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest uprawniony do pozyskiwania i przetwarzania danych
osobowych w zakresie niezbędnym do przyznawania, ustania prawa do świadczenia postojowego
i wypłacania tego świadczenia.
Art. 15zza.
Do zamówień na usługi lub dostawy udzielane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w
związku z realizacją zadań związanych z ustalaniem prawa lub wypłatą świadczenia postojowego
nie stosuje się przepisów o zamówieniach publicznych.
Art. 15zzb.
1.
Starosta może, na podstawie zawartej umowy, przyznać przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników w rozumieniu art. 15g ust.
4 zdanie pierwsze oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne
w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osób zatrudnionych na podstawie umowy o
pracę nakładczą lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której
zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo które wykonują pracę zarobkową na podstawie
innej niż stosunek pracy na rzecz pracodawcy będącego rolniczą spółdzielnią produkcyjną
lub inną spółdzielnią zajmującą się produkcją rolną, jeżeli z tego tytułu podlega
obowiązkowi ubezpieczeń: emerytalnemu i rentowemu, z wyjątkiem pomocy domowej zatrudnionej
przez osobę fizyczną.
3.
Przez spadek obrotów gospodarczych rozumie się zmniejszenie sprzedaży towarów lub
usług w ujęciu ilościowym lub wartościowym obliczone jako stosunek łącznych obrotów
w ciągu dowolnie wskazanych 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych, przypadających w
okresie po dniu 1 stycznia 2020 r. do dnia poprzedzającego dzień złożenia wniosku
o przyznanie dofinansowania, w porównaniu do łącznych obrotów z analogicznych 2 kolejnych
miesięcy kalendarzowych roku poprzedniego; za miesiąc uważa się także 30 kolejno po
sobie następujących dni kalendarzowych, w przypadku gdy dwumiesięczny okres porównawczy
rozpoczyna się w trakcie miesiąca kalendarzowego, to jest w dniu innym niż pierwszy
dzień danego miesiąca kalendarzowego.
4.
Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, w przypadku spadku obrotów o
1)
co najmniej 30% - może być przyznane w wysokości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej
sumę 50% wynagrodzeń poszczególnych pracowników objętych wnioskiem o dofinansowanie
wraz ze składkami na ubezpieczenia społeczne należnymi od tych wynagrodzeń, jednak
nie więcej niż 50% kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę w rozumieniu ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, zwanego dalej „minimalnym wynagrodzeniem”, powiększonego o składki na ubezpieczenia
społeczne od pracodawcy w odniesieniu do każdego pracownika;
2)
co najmniej 50% - może być przyznane w wysokości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej
sumę 70% wynagrodzeń poszczególnych pracowników objętych wnioskiem o dofinansowanie
wraz ze składkami na ubezpieczenia społeczne należnymi od tych wynagrodzeń, jednak
nie więcej niż 70% kwoty minimalnego wynagrodzenia, powiększonego o składki na ubezpieczenia
społeczne od pracodawcy, w odniesieniu do każdego pracownika;
3)
co najmniej 80% - może być przyznane w wysokości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej
sumę 90% wynagrodzeń poszczególnych pracowników objętych wnioskiem o dofinansowanie
wraz ze składkami na ubezpieczenia społeczne należnymi od tych wynagrodzeń, jednak
nie więcej niż 90% kwoty minimalnego wynagrodzenia, powiększonego o składki na ubezpieczenia
społeczne od pracodawcy, w odniesieniu do każdego pracownika.
5.
Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, może być przyznane od dnia złożenia wniosku,
o którym mowa w ust. 10, mikroprzedsiębiorcom, małym oraz średnim przedsiębiorcom
w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców na okres nie dłuższy niż 3 miesiące.
6.
Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, przedłużyć
okres, o którym mowa w ust. 5, mając na względzie okres obowiązywania stanu zagrożenia
epidemicznego lub stanu epidemii oraz skutki nimi wywołane.
7.
Dofinansowanie jest wypłacane w okresach miesięcznych, po złożeniu przez przedsiębiorcę
oświadczenia o zatrudnianiu w danym miesiącu pracowników objętych umową, o której
mowa w ust. 1, oraz kosztach wynagrodzeń każdego z tych pracowników i należnych od
tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne, według stanu na ostatni dzień
miesiąca, za który dofinansowanie jest wypłacane.
8.
Przedsiębiorca jest obowiązany do utrzymania w zatrudnieniu pracowników objętych umową,
o której mowa w ust. 1, przez okres dofinansowania oraz, po zakończeniu dofinansowania,
przez okres równy temu okresowi.
9.
W przypadku niedotrzymania warunku, o którym mowa w ust. 8, przedsiębiorca zwraca
dofinansowanie bez odsetek, proporcjonalnie do okresu nieutrzymania w zatrudnieniu
pracownika, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty.
10.
Wniosek o dofinansowanie przedsiębiorca składa do powiatowego urzędu pracy właściwego
ze względu na swoją siedzibę lub miejsce wykonywania pracy przez pracowników w terminie
14 dni od dnia ogłoszenia naboru przez dyrektora powiatowego urzędu pracy. We wniosku
o przyznanie dofinansowania przedsiębiorca oświadcza o
1)
wystąpieniu u przedsiębiorcy spadku obrotów gospodarczych w wysokości, o której mowa
w ust. 4, w związku z zaistnieniem okoliczności, o których mowa w ust. 1;
2)
braku przesłanek do ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy, o których mowa w art. 11 lub art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe;
3)
niezaleganiu w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne,
ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy
lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r.;
4)
posiadaniu statusu mikroprzedsiębiorcy, małego albo średniego przedsiębiorcy;
5)
zatrudnianiu pracowników objętych wnioskiem;
6)
wysokości wynagrodzenia każdego z pracowników objętych wnioskiem i należnych od tego
wynagrodzenia składek na ubezpieczenia społeczne;
7)
numerze rachunku bankowego albo numerze rachunku prowadzonego w spółdzielczej kasie
oszczędnościowo-kredytowej właściwego dla prowadzonej działalności gospodarczej.
11.
Oświadczenia, o których mowa w ust. 7 i 10, są składane pod rygorem odpowiedzialności
karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany
do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności
karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu
o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.
12.
Przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty
zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych.
Art. 15zzc.
1.
Starosta może, na podstawie zawartej umowy, przyznać przedsiębiorcy będącemu osobą
fizyczną niezatrudniającemu pracowników, dofinansowanie części kosztów prowadzenia
działalności gospodarczej w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia
COVID-19.
2.
Przez spadek obrotów gospodarczych rozumie się zmniejszenie sprzedaży towarów lub
usług w ujęciu ilościowym lub wartościowym obliczone jako stosunek łącznych obrotów
w ciągu dowolnie wskazanych 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych, przypadających w
okresie po dniu 1 stycznia 2020 r. do dnia poprzedzającego dzień złożenia wniosku
o przyznanie dofinansowania, w porównaniu do łącznych obrotów z analogicznych 2 kolejnych
miesięcy kalendarzowych roku poprzedniego; za miesiąc uważa się także 30 kolejno po
sobie następujących dni kalendarzowych, w przypadku gdy dwumiesięczny okres porównawczy
rozpoczyna się w trakcie miesiąca kalendarzowego, to jest w dniu innym niż pierwszy
dzień danego miesiąca kalendarzowego.
3.
Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, w przypadku spadku obrotów o
1)
co najmniej 30% - może być przyznane w wysokości 50% kwoty minimalnego wynagrodzenia
miesięcznie,
2)
co najmniej 50% - może być przyznane w wysokości 70% kwoty minimalnego wynagrodzenia
miesięcznie,
3)
co najmniej 80% - może być przyznane w wysokości 90% kwoty minimalnego wynagrodzenia
miesięcznie
- na okres nie dłuższy niż 3 miesiące.
4.
Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, przedłużyć
okres, o którym mowa w ust. 3, mając na względzie okres obowiązywania stanu zagrożenia
epidemicznego lub stanu epidemii oraz skutki nimi wywołane.
5.
Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 3, jest wypłacane w okresach miesięcznych, po
złożeniu przez przedsiębiorcę oświadczenia o prowadzeniu działalności w danym miesiącu,
za który dofinansowanie jest wypłacane.
6.
Przedsiębiorca jest obowiązany do prowadzenia działalności gospodarczej przez okres,
na który przyznane zostało dofinansowanie, oraz, po zakończeniu dofinansowania, przez
okres równy temu okresowi.
7.
W przypadku nieprowadzenia działalności gospodarczej przez okres, o którym mowa w
ust. 6, przedsiębiorca jest obowiązany do zwrotu otrzymanego dofinansowania bez odsetek,
proporcjonalnie do okresu nieprowadzenia działalności gospodarczej, w terminie 30
dni od dnia doręczenia wezwania starosty.
8.
Wniosek o dofinansowanie przedsiębiorca składa do powiatowego urzędu pracy właściwego
ze względu na miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w terminie 14 dni od dnia
ogłoszenia naboru przez dyrektora powiatowego urzędu pracy. We wniosku o przyznanie
dofinansowania przedsiębiorca oświadcza o
1)
wystąpieniu u przedsiębiorcy spadku obrotów gospodarczych w wysokości, o której mowa
w ust. 3, w związku z zaistnieniem okoliczności, o których mowa w ust. 1;
2)
braku przesłanek do ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy, o których mowa w art. 11 lub art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe;
3)
niezaleganiu w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne,
ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy
lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r.;
4)
przeznaczeniu dofinansowania na koszty prowadzenia działalności gospodarczej;
5)
numerze rachunku bankowego albo numerze rachunku prowadzonego w spółdzielczej kasie
oszczędnościowo-kredytowej właściwego dla prowadzonej działalności gospodarczej.
9.
Oświadczenia, o których mowa w ust. 5 i 8, przedsiębiorca składa pod rygorem odpowiedzialności
karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany
do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności
karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu
o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.
10.
Przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty
prowadzenia działalności gospodarczej zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków
publicznych.
Art. 15zzd.
1.
W celu przeciwdziałania negatywnym skutkom COVID-19 starosta może, na podstawie umowy,
udzielić ze środków Funduszu Pracy jednorazowo pożyczki na pokrycie bieżących kosztów
prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, który prowadził działalność gospodarczą przed dniem 1 marca 2020 r.
2.
Wniosek o pożyczkę mikroprzedsiębiorca składa do powiatowego urzędu pracy, właściwego
ze względu na miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, po ogłoszeniu naboru
przez dyrektora powiatowego urzędu pracy. We wniosku o pożyczkę mikroprzedsiębiorca
oświadcza o stanie zatrudnienia na dzień 29 lutego 2020 r. w przeliczeniu na pełny
wymiar czasu pracy.
3.
Pożyczka może być udzielona do wysokości 5 000 zł.
4.
Oprocentowanie pożyczki jest stałe i wynosi w skali roku 0,05 stopy redyskonta weksli
przyjmowanych przez Narodowy Bank Polski.
5.
Okres spłaty pożyczki nie może być dłuższy niż 12 miesięcy, z karencją w spłacie kapitału
wraz z odsetkami przez okres 3 miesięcy od dnia udzielenia pożyczki.
6.
Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, przedłużyć
okres spłaty pożyczki, o którym mowa w ust. 5, mając na względzie okres obowiązywania
stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz skutki nimi wywołane.
7.
Pożyczka wraz z odsetkami na wniosek mikroprzedsiębiorcy podlega umorzeniu, pod warunkiem,
że mikroprzedsiębiorca ten przez okres 3 miesięcy od dnia jej udzielenia nie zmniejszy
stanu zatrudnienia w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy w stosunku do stanu
zatrudnienia na dzień 29 lutego 2020 r. We wniosku o umorzenie mikroprzedsiębiorca
oświadcza o nie zmniejszeniu stanu zatrudnienia.
8.
Oświadczenia, o których mowa w ust. 2 i 7, mikroprzedsiębiorca składa pod rygorem
odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie
jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności
karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu
o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.
9.
Starosta dochodzi roszczeń z tytułu niespłaconych pożyczek.
Art. 15zze.
1.
Starosta może, na podstawie zawartej umowy, przyznać organizacji pozarządowej lub
podmiotowi, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego
i o wolontariacie, dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników w rozumieniu art. 15g ust.
4 zdanie pierwsze, oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne,
w przypadku spadku przychodów z działalności statutowej w następstwie wystąpienia
COVID-19.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osób zatrudnionych na podstawie umowy o
pracę nakładczą lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której
zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia.
3.
Przez spadek przychodów z działalności statutowej rozumie się zmniejszenie przychodów
z tej działalności obliczone jako stosunek łącznych przychodów z działalności statutowej
w ciągu dowolnie wskazanych 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych, przypadających w
okresie po dniu 1 stycznia 2020 r. do dnia poprzedzającego dzień złożenia wniosku
o przyznanie dofinansowania, w porównaniu do łącznych przychodów z działalności statutowej
z analogicznych 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych roku poprzedniego; za miesiąc
uważa się także 30 kolejno po sobie następujących dni kalendarzowych, w przypadku
gdy dwumiesięczny okres porównawczy rozpoczyna się w trakcie miesiąca kalendarzowego,
to jest w dniu innym niż pierwszy dzień danego miesiąca kalendarzowego.
4.
Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, może być przyznane od dnia złożenia wniosku,
o którym mowa w ust. 9, organizacji pozarządowej lub podmiotowi, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego
i o wolontariacie, na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, w przypadku spadku przychodów z działalności
statutowej o
1)
co najmniej 30% - w wysokości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej sumę 50% wynagrodzeń
poszczególnych pracowników objętych wnioskiem o dofinansowanie wraz ze składkami na
ubezpieczenia społeczne należnymi od tych wynagrodzeń, jednak nie więcej niż 50% kwoty
minimalnego wynagrodzenia, powiększonego o składki na ubezpieczenia społeczne od pracodawcy,
w odniesieniu do każdego pracownika;
2)
co najmniej 50% - w wysokości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej sumę 70% wynagrodzeń
poszczególnych pracowników objętych wnioskiem o dofinansowanie wraz ze składkami na
ubezpieczenia społeczne należnymi od tych wynagrodzeń, jednak nie więcej niż 70% kwoty
minimalnego wynagrodzenia, powiększonego o składki na ubezpieczenia społeczne od pracodawcy,
w odniesieniu do każdego pracownika;
3)
co najmniej 80% - w wysokości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej sumę 90% wynagrodzeń
poszczególnych pracowników objętych wnioskiem o dofinansowanie wraz ze składkami na
ubezpieczenia społeczne należnymi od tych wynagrodzeń, jednak nie więcej niż 90% kwoty
minimalnego wynagrodzenia, powiększonego o składki na ubezpieczenia społeczne od pracodawcy,
w odniesieniu do każdego pracownika.
5.
Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, przedłużyć
okres, o którym mowa w ust. 4, mając na względzie okres obowiązywania stanu zagrożenia
epidemicznego lub stanu epidemii oraz skutki nimi wywołane.
6.
Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, jest wypłacane w okresach miesięcznych, po
złożeniu przez organizację pozarządową lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego
i o wolontariacie, oświadczenia o zatrudnianiu w danym miesiącu pracowników objętych umową, o której
mowa w ust. 1, oraz kosztach wynagrodzeń każdego z tych pracowników i należnych od
tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne, według stanu na ostatni dzień
miesiąca, za który dofinansowanie jest wypłacane.
7.
Organizacja pozarządowa lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego
i o wolontariacie, są obowiązane do utrzymania w zatrudnieniu pracowników objętych umową, o której
mowa w ust. 1, przez okres dofinansowania oraz okres równy temu okresowi, po zakończeniu
dofinansowania.
8.
W przypadku niedotrzymania warunku, o którym mowa w ust. 7, organizacja pozarządowa lub podmiot, którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z
dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, zwraca dofinansowanie bez odsetek proporcjonalnie do okresu nieutrzymania w zatrudnieniu
pracownika, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty.
9.
Wniosek o dofinansowanie organizacja pozarządowa lub podmiot, którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego
i o wolontariacie, składa do powiatowego urzędu pracy właściwego ze względu na swoją siedzibę w terminie
14 dni od dnia ogłoszenia naboru przez dyrektora powiatowego urzędu pracy. We wniosku
o dofinansowanie organizacja pozarządowa lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego
i o wolontariacie, oświadcza o
1)
wystąpieniu spadku przychodów z działalności statutowej w wysokości, o której mowa
w ust. 4, w związku z zaistnieniem okoliczności, o których mowa w ust. 1;
2)
niezaleganiu w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne,
ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy
lub Fundusz Solidarnościowy do trzeciego kwartału 2019 r.;
3)
zatrudnianiu pracowników objętych wnioskiem;
4)
wysokości wynagrodzenia każdego z pracowników objętych wnioskiem i należnych od tego
wynagrodzenia składek na ubezpieczenia społeczne;
5)
numerze rachunku bankowego albo numerze rachunku prowadzonego w spółdzielczej kasie
oszczędnościowo-kredytowej właściwego dla prowadzonej działalności statutowej.
10.
Oświadczenia, o których mowa w ust. 6 i 9, są składane pod rygorem odpowiedzialności
karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany
do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności
karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu
o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.
11.
Organizacja pozarządowa lub podmiot, którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego
i o wolontariacie, nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo
zostaną sfinansowane z innych środków publicznych.
Art. 15zzf.
W przypadku usług i instrumentów rynku pracy oraz innych form wsparcia realizowanych
na podstawie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w zakresie niezbędnym do niwelowania i ograniczenia negatywnych skutków COVID-19,
starosta na wniosek strony lub za jej zgodą, w drodze aneksu do zawartej umowy, może
zmienić jej warunki, w tym w szczególności wydłużyć termin na jej realizację lub przesunąć
termin na realizację zobowiązań z niej wynikających.
Art. 15zzg.
1.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, minister
właściwy do spraw instytucji finansowych, w drodze rozporządzenia, może określić inne
terminy sporządzenia, rozpatrzenia, zatwierdzenia, ujawniania, przedstawiania, złożenia
i publikacji sprawozdań, a także przekazania lub dostarczania danych, informacji,
deklaracji, sprawozdań, raportów, zestawień, wyników przeprowadzonej weryfikacji,
decyzji, opinii, wezwań, wniosków, składek, opłat, wpłat, zaliczek, a także rozpatrywania
reklamacji oraz wykonywania innych obowiązków lub czynności określonych w
1)
ustawach, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym
(Dz. U. z 2020 r. poz. 180 i 284),
2)
ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o listach zastawnych i bankach hipotecznych
(Dz. U. z 2020 r. poz. 415), ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności
i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami
(Dz. U. z 2019 r. poz. 212), ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o Banku Gospodarstwa Krajowego
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2144 i 2217 oraz z 2020 r. poz. 284), ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu
Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2214), ustawie z dnia 2 kwietnia 2004 r. o niektórych zabezpieczeniach finansowych
(Dz. U. z 2020 r. poz. 103), ustawie z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym, ustawie z dnia 12 lutego 2010 r. o rekapitalizacji niektórych instytucji oraz o rządowych
instrumentach stabilizacji finansowej
(Dz. U. z 2018 r. poz. 124 oraz z 2019 r. poz. 1798), ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, ustawie z dnia 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku
finansowego i o Rzeczniku Finansowym
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2279), ustawie z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nadzorze makroostrożnościowym nad systemem finansowym
i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym
(Dz. U. z 2019 r. poz. 483), ustawie z dnia 9 października 2015 r. o wsparciu kredytobiorców, którzy zaciągnęli
kredyt mieszkaniowy i znajdują się w trudnej sytuacji finansowej
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2138), ustawie z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania
depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji
(Dz. U. z 2019 r. poz. 795, 730, 1495, 1655, 1798, 2020 i 2217)
- oraz w aktach wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, biorąc pod uwagę konieczność
zapewnienia prawidłowej realizacji tych obowiązków oraz prawidłowe funkcjonowanie
rynku finansowego, jego stabilność, bezpieczeństwo, a także ochronę interesów uczestników
tego rynku.
2.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, minister
właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, może określić inne
terminy sporządzania, zatwierdzania, przekazywania, dostarczania danych, informacji
lub sprawozdań określonych w ustawie z dnia 12 lutego 2009 r. o udzielaniu przez Skarb Państwa wsparcia instytucjom
finansowym
(Dz. U. z 2016 r. poz. 1436) i ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. - Prawo dewizowe
(Dz. U. z 2019 r. poz. 160 oraz z 2020 r. poz. 284), oraz w aktach wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, biorąc pod uwagę konieczność
zapewnienia prawidłowej realizacji tych obowiązków oraz prawidłowe funkcjonowanie
rynku finansowego, jego stabilność, bezpieczeństwo, a także ochronę interesów uczestników
tego rynku.
Art. 15zzh.
1.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, minister
właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, może określić inne
terminy wypełniania obowiązków w zakresie ewidencji oraz w zakresie sporządzenia,
zatwierdzenia, udostępnienia i przekazania do właściwego rejestru, jednostki lub organu
sprawozdań lub informacji, o których mowa w
1)
ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości
(Dz. U. z 2019 r. poz. 351, 1495, 1571, 1655 i 1680) oraz w aktach wykonawczych wydanych na podstawie tej ustawy,
2)
ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz w aktach wykonawczych wydanych na podstawie tej ustawy,
3)
art. 45 ust. 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1387, z późn. zm.
- biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia prawidłowej realizacji tych obowiązków.
2.
W przypadku gdy terminy posiedzeń organów zatwierdzających określone w przepisach
szczególnych przypadają przed terminem zatwierdzenia sprawozdań finansowych określonym
w przepisach wydanych na podstawie ust. 1, posiedzenia organów zatwierdzających odbywają
się w terminie określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 1.
3.
W przypadku określenia w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, nowego terminu zatwierdzenia
sprawozdania finansowego jednostki samorządu terytorialnego, organ stanowiący jednostki
samorządu terytorialnego podejmuje uchwałę, o której mowa w art. 271 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych do dnia wskazanego w tym rozporządzeniu. Komisja rewizyjna przedstawia organowi stanowiącemu
jednostki samorządu terytorialnego wniosek w sprawie absolutorium dla wójta (burmistrza,
prezydenta miasta), zarządu powiatu lub zarządu województwa, o którym mowa w art. 270 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w terminie 15 dni przed dniem wskazanym w rozporządzeniu.
Art. 15zzi.
1.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, minister
właściwy do spraw instytucji finansowych, w drodze rozporządzenia, może określić inne
terminy podjęcia określonych czynności, w szczególności spełnienia świadczenia, załatwienia
sprawy, wydania opinii, oraz wydania decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie
w sprawie, określonych w ustawie z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania
depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji lub innych przepisach regulujących działalność Bankowego Funduszu Gwarancyjnego,
biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia prawidłowej realizacji tych obowiązków oraz
prawidłowe funkcjonowanie rynku finansowego, jego stabilność, bezpieczeństwo, a także
ochronę interesów uczestników tego rynku.
2.
Termin, o którym mowa w art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,
systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, nie biegnie w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.
Art. 15zzj.
Złożenie organowi podatkowemu zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej
straty) za 2019 r. oraz wpłacenie należnego podatku dochodowego od osób fizycznych
po upływie terminu na jego złożenie, nie później jednak niż w terminie do dnia 31
maja 2020 r. jest równoznaczne ze złożeniem przez podatnika podatku dochodowego od
osób fizycznych zawiadomienia, o którym mowa w art. 16 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy
(Dz. U. z 2020 r. poz. 19). W takim przypadku organ nie wszczyna postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe
lub wykroczenie skarbowe, a wszczęte umarza.
Art. 15zzk.
1.
Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, wstrzymać administracyjne postępowania
egzekucyjne należności pieniężnych, określając w szczególności zakres terytorialny
wstrzymania tych postępowań oraz okres, na który następuje to wstrzymanie, mając na
względzie okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii w związku
z COVID-19 oraz skutki nimi wywołane.
2.
W okresie wstrzymania, o którym mowa w ust. 1, mogą być dokonywane wypłaty z zajętego
rachunku bankowego lub rachunku prowadzonego przez spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową.
Art. 15zzl.
1.
W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz w
terminie 30 dni następujących po ich odwołaniu organ administracji publicznej zlecający
realizację zadania publicznego organizacjom pozarządowym, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego
i o wolontariacie, oraz podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3 tej ustawy jest uprawniony do przedłużenia
terminu na złożenie sprawozdania z wykonania zleconego zadania publicznego oraz rozliczenia
udzielonej dotacji na realizację zadania publicznego z pominięciem terminów wynikających
z ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, a także do uznania za uzasadnione wydatków poniesionych na sfinansowanie działań
realizowanych w ramach zleconego zadania publicznego, które zostały odwołane w następstwie
okoliczności związanych z obowiązywaniem stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu
epidemii.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, niewykonanie planu działań lub nieosiągnięcie
rezultatów założonych w umowie, na podstawie której zlecono realizację zadania publicznego,
nie może skutkować uznaniem dotacji na realizację zadania publicznego w tej części
za wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem, pobraną nienależnie lub w nadmiernej
wysokości i podlegającą zwrotowi.
Art. 15zzm.
W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii organ administracji
publicznej może zlecać organizacjom pozarządowym oraz podmiotom wymienionym w art.
3 ust. 3 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o
wolontariacie realizację zadania publicznego w celu przeciwdziałania COVID-19 z pominięciem
otwartego konkursu ofert, o którym mowa w dziale II rozdziale 2 tej ustawy. Przepisy
art. 43, art. 47, art. 151 oraz art. 221 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach
publicznych stosuje się odpowiednio.
Art. 15zzn.
W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii ogłoszonych
w związku z COVID-19, termin na złożenie zawiadomienia, o którym mowa w art. 117ba § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, art. 14 ust. 2i pkt 2 lub art. 22p ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
dochodowym od osób fizycznych i art. 12 ust. 4j pkt 2 lub art. 15d ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
dochodowym od osób prawnych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 865, z późn. zm. przedłuża się do 14 dni od dnia zlecenia przelewu.
Art. 15zzo.
1.
W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii okres na
jaki przyznano stypendia sportowe, o których mowa w art. 32 i 32a ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1468, 1495 i 2251), może zostać dodatkowo przedłużony, ale nie dłużej niż do roku od dnia odwołania
obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii. 2. Minister właściwy
do spraw kultury fizycznej może w szczególnie uzasadnionym przypadku oraz w związku
z odwołaniem zawodów, wskazanych w zobowiązaniu członka kadry narodowej do realizacji
programu przygotowań i udziału w tych zawodach, przedłużyć okres o którym mowa w ust. 1. Przepisy art. 32 ust. 1a-5 oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie art.
32 ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie stosuje się odpowiednio. 3. W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego
albo stanu epidemii wstosunku do sportowców, którzy nie realizują programu przygotowań
o którym mowa w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie z powodów wynikających z obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu
epidemii, nie stosuje się art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie.
Art. 15zzp.
1.
W ramach przyznanych środków na realizację zadań publicznych ze środków budżetu państwa
z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw kultury fizycznej, Funduszu
Rozwoju Kultury Fizycznej, o którym mowa w art. 86 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 847 i 1495) oraz Funduszu Zajęć Sportowych dla Uczniów, o którym mowa w art. 13
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2277) w związku z obowiązywaniem stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii i w
okresie ich trwania, mając na uwadze zachowanie płynności finansowej beneficjentów,
jako wydatki służące realizacji tych zadań można uznać również
1)
wydatki w tej części, która jest związana z obsługą tych zadań przez beneficjentów
w wysokości określonej w umowach o dofinansowaniu realizacji zadań publicznych (koszty
pośrednie), bez względu na stopień wykonania tych zadań z uwagi na wystąpienie stanu
zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii;
2)
dodatkowe wydatki wywołane ogłoszeniem i obowiązywaniem stanu zagrożenia epidemicznego
albo stanu epidemii, pod warunkiem ich związku z zakresem i celem realizowanego zadania
publicznego, o ile ich poniesienie było niemożliwe do przewidzenia przez beneficjenta
lub nie wiązało się z nieprzestrzeganiem obowiązujących ograniczeń, nakazów i zakazów,
o których mowa w art. 46 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń
i chorób zakaźnych u ludzi.
2.
W stosunku do przebudowy, remontów i dofinansowania inwestycji obiektów sportowych,
o których mowa w art. 86 ust. 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się. 3. Wydatki, o których mowa w ust. 1, nie
podlegają uwzględnieniu, jeżeli zostały pokryte z innych źródeł publicznych.
Art. 15zzq.
1.
Jeżeli ostatni dzień ważności zezwolenia na pracę, o którym mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1-5 lub ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia
i instytucjach rynku pracy
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1482, 1622, 1818 i 2473 oraz z 2020 r. poz. 278), przypada w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, ogłoszonego
w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, okres ważności tego zezwolenia na pracę
ulega przedłużeniu z mocy prawa do upływu 30. dnia następującego po dniu odwołania
tego ze stanów, który obowiązywał jako ostatni. Przepis zdania pierwszego stosuje
się odpowiednio do decyzji o przedłużeniu zezwolenia na pracę lub przedłużeniu zezwolenia
na pracę sezonową.
2.
W przypadku przedłużenia okresu ważności zezwolenia na pracę na podstawie ust. 1 wniosek,
o którym mowa w art. 88a ust. 1a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach
rynku pracy, składa się nie wcześniej niż w terminie 90 dni przed upływem okresu ważności zezwolenia
na pracę określonego w tym zezwoleniu i nie później niż w ostatnim dniu okresu ważności
przedłużonego na podstawie ust. 1.
3.
Jeżeli w oświadczeniu o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi, wpisanym do ewidencji
oświadczeń na podstawie art. 88z ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach
rynku pracy, wskazano okres pracy, którego koniec przypada w okresie stanu zagrożenia epidemicznego
lub stanu epidemii, ogłoszonego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, cudzoziemiec
może wykonywać pracę określoną oświadczeniem na rzecz podmiotu, który złożył oświadczenie,
w okresie lub okresach nieobjętych oświadczeniem do upływu 30 dnia następującego po
dniu odwołania tego ze stanów, który obowiązywał jako ostatni, bez zezwolenia na pracę.
4.
Dodatkowego okresu wykonywania pracy, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się do okresu
wykonywania pracy, o którym mowa w art. 87 ust. 3 i art. 88z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji
zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Art. 15zzr.
1.
W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego
z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów
1)
od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed sądem lub
organem,
2)
do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki,
3)
przedawnienia,
4)
których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie,
5)
zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony,
6)
do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego
rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także
terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich
ustroju
- nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.
2.
Wstrzymanie rozpoczęcia i zawieszenie biegu terminów, o których mowa w ust. 1, nie
dotyczy terminów w rozpoznawanych przez sądy sprawach wskazanych w art. 14a ust. 5,
terminów w sprawach wyboru lub powołania organów, których kadencje są określone w
Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, terminów wyborów do organów jednostek samorządu terytorialnego oraz terminów w sprawach
wniosków i pytań prawnych do Trybunału Konstytucyjnego.
3.
Właściwy organ, sąd lub podmiot może wezwać obowiązanego do dokonania czynności wynikających
z przepisów prawa, w oznaczonym terminie i w zakresie, w jakim przepis ten zobowiązuje
do dokonania czynności, jeżeli niepodjęcie czynności mogłoby spowodować niebezpieczeństwo
dla życia lub zdrowia ludzi lub zwierząt, poważną szkodę dla interesu społecznego
albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. W takim przypadku obowiązany
powinien wykonać obowiązek w oznaczonym terminie.
4.
W przypadku, gdy termin, o którym mowa w art. 63, upływa w okresie, o którym mowa w ust. 1, porozumienie, że stosunek pracy będzie
kontynuowany na dotychczasowych zasadach może zostać zawarte w terminie 30 dni od
dnia zakończenia tego okresu. Zawarcie porozumienia w tym terminie wywołuje takie
skutki, jakie wywarłoby zawarcie porozumienia w terminie, o którym mowa w art. 63.
5.
Czynności dokonane w celu wykonania uprawnienia lub obowiązku w okresie wstrzymania
rozpoczęcia albo zawieszenia biegu terminów, o których mowa w ust. 1, są skuteczne.
6.
W okresie, o którym mowa w ust. 1, nie biegnie przedawnienie karalności czynu oraz
przedawnienie wykonania kary w sprawach o przestępstwa, przestępstwa i wykroczenia
skarbowe oraz w sprawach o wykroczenia.
Art. 15zzs.
1.
W okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID
bieg terminów procesowych i sądowych w
1)
postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych,
2)
postępowaniach egzekucyjnych,
3)
postępowaniach karnych,
4)
postępowaniach karnych skarbowych,
5)
postępowaniach w sprawach o wykroczenia,
6)
postępowaniach administracyjnych,
7)
postępowaniach i kontrolach prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa,
8)
kontrolach celno-skarbowych,
9)
postępowaniach w sprawach, o których mowa w art. 15f ust. 9 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 847 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 284),
10)
innych postępowaniach prowadzonych na podstawie ustaw
- nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.
2.
Wstrzymanie rozpoczęcia i zawieszenie biegu terminów, o których mowa w ust. 1, nie
dotyczy terminów w rozpoznawanych przez sądy sprawach wskazanych w art. 14a ust. 4
i 5, terminów w sprawach wyboru lub powołania organów, których kadencje są określone
w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, terminów wyborów do organów jednostek samorządu terytorialnego oraz terminów w sprawach
wniosków i pytań prawnych do Trybunału Konstytucyjnego.
3.
Wstrzymanie i zawieszenie biegu terminów, o których mowa w ust. 1, nie dotyczy kontroli i postępowań wskazanych odpowiednio w dziale V rozdziale
3 oddziale 3 oraz dziale VI rozdziale 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo
zamówień publicznych. Prezes Krajowej Izby Odwoławczej, w porozumieniu z Prezesem Urzędu Zamówień Publicznych,
może określić, w drodze zarządzenia szczegółowe warunki organizacji pracy Krajowej
Izby Odwoławczej związane z zapewnieniem prawidłowego toku jej urzędowania oraz stosowane
środki zapewniające bezpieczeństwo, mając na względzie konieczność podejmowania działań
związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19.
4.
W okresie, o którym mowa w ust. 1, strona, uczestnik postępowania, kontrolowany i
ich kontrahent oraz organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, są obowiązani, na żądanie organu, sądu lub podmiotu, prowadzących odpowiednio postępowanie
lub kontrolę, w wyznaczonym przez nich terminie, do dokonania czynności określonej
w tym żądaniu, jeżeli
1)
wymaga tego interes publiczny lub ważny interes strony albo kontrolowanego - w przypadkach,
o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 7- 9;
2)
niepodjęcie czynności mogłoby spowodować niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzi
lub zwierząt, poważną szkodę dla interesu społecznego albo ze względu na grożącą niepowetowaną
szkodę materialną - w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, 5, 6 i 10.
5.
W żądaniu, o którym mowa w ust. 4, organ, sąd lub podmiot, prowadzące odpowiednio
postępowanie lub kontrolę, wskazują przyczyny wystąpienia z żądaniem.
6.
W okresie, o którym mowa w ust. 1, nie przeprowadza się rozpraw ani posiedzeń jawnych,
z wyjątkiem rozpraw i posiedzeń jawnych w sprawach określonych w art. 14a ust. 4 i
5.
7.
Czynności dokonane w okresie, o którym mowa w ust. 1, w postępowaniach i kontrolach,
o których mowa w ust. 1, są skuteczne.
8.
Bieg terminu
1)
na milczące załatwienie sprawy,
2)
w innej sprawie, w której brak wyrażenia przez organ sprzeciwu, wydania decyzji, postanowienia
albo innego rozstrzygnięcia uprawnia stronę lub uczestnika postępowania do podjęcia
działania, dokonania czynności albo wpływa na zakres praw i obowiązków strony lub
uczestnika postępowania,
3)
na wyrażenie przez organ stanowiska albo wydanie interpretacji indywidualnej, z wyjątkiem
interpretacji indywidualnej, o której mowa w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa
- nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na okres, o którym mowa w ust.
1.
9.
W okresie, o którym mowa w ust. 1, organ lub podmiot może z urzędu wydać odpowiednio
decyzję w całości uwzględniającą żądanie strony lub uczestnika postępowania, zaświadczenie
o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu, wyrazić stanowisko albo wydać interpretację
indywidualną.
10.
W okresie, o którym mowa w ust. 1
1)
przepisów o bezczynności organów oraz o obowiązku organu i podmiotu, prowadzących
odpowiednio postępowanie lub kontrolę, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania
o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się;
2)
organom lub podmiotom prowadzącym odpowiednio postępowanie lub kontrolę nie wymierza
się kar, grzywien ani nie zasądza się od nich sum pieniężnych na rzecz skarżących
za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa.
11.
Zaprzestanie czynności przez sąd, organ lub podmiot, prowadzące odpowiednio postępowanie
lub kontrolę, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia
środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony
do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.
Art. 15zzt.
Przepisów art. 15zzr ust. 1 i art. 15zzs ust. 1 nie stosuje się do terminów związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 oraz wywołanych nimi sytuacji
kryzysowych.
Art. 15zzu.
W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego
z powodu COVID-19 nie wykonuje się tytułów wykonawczych nakazujących opróżnienie lokalu
mieszkalnego.
Art. 15zzv.
Jeżeli termin wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w art. 14 ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu
Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, lub dopełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 14 ust. 3 tej ustawy, przypadał
w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w przypadku
niewypłacenia przez zakład ubezpieczeń odszkodowania w terminie, o którym mowa w art.
14 ust. 1 albo 2 tej ustawy, lub niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 14
ust. 3 tej ustawy, organ nadzoru może zastosować wobec zakładu ubezpieczeń środki
nadzorcze określone w art. 362 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej
i reasekuracyjnej
(Dz. U. z 2019 r. poz. 381, 730 i 2217).
Art. 15zzw.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, minister
właściwy do spraw instytucji finansowych, w drodze rozporządzenia, może określić inny
termin podjęcia przez walne zgromadzenie spółki uchwały w sprawie polityki wynagrodzeń
członków zarządu i rady nadzorczej, o którym mowa w art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 16 października 2019 r. o zmianie ustawy o ofercie publicznej
i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu
oraz o spółkach publicznych oraz niektórych innych ustaw
(Dz. U. poz. 2217 oraz z 2020 r. poz. 288), biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia prawidłowej realizacji tego obowiązku.
Art. 15zzx.
1.
W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii organy
stanowiące jednostek samorządu terytorialnego oraz działające kolegialnie organy
wykonawcze w jednostkach samorządu terytorialnego, w związkach jednostek samorządu
terytorialnego, w związku metropolitalnym, w regionalnych izbach obrachunkowych oraz
samorządowych kolegiach odwoławczych mogą zwoływać i odbywać obrady, sesje, posiedzenia,
zgromadzenia lub inne formy działania właściwe dla tych organów, a także podejmować
rozstrzygnięcia, w tym uchwały, z wykorzystaniem środków porozumiewania się na odległość
lub korespondencyjnie (zdalny tryb obradowania).
2.
Obradowanie w zdalnym trybie zarządza osoba uprawniona do przewodniczenia danemu organowi
stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego oraz innemu organowi działającemu
kolegialnie.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do kolegialnych organów wewnętrznych,
takich jak komisje oraz zespoły, działających w organach stanowiących jednostek samorządu
terytorialnego oraz organach działających kolegialnie.
Art. 15zzy.
1.
W przypadku, gdy w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu
epidemii urząd administracji publicznej lub inny podmiot wykonujący zadania publiczne
stanie się niezdolny do wykonywania zadań w całości albo w części, wojewoda może w
drodze zarządzenia powierzyć wykonywanie zadań tego urzędu lub podmiotu, w całości
albo w części, w określonym terminie, innemu urzędowi administracji publicznej lub
podmiotowi wykonującemu zadania publiczne.
2.
Powierzenie wykonywania zadań urzędu administracji publicznej lub innego podmiotu,
o którym mowa w ust. 1, może odbywać się w grupie takich samych urzędów administracji
publicznej lub takich samych podmiotów wykonujących zadania publiczne.
3.
Urząd administracji publicznej lub podmiot wykonujący zadania publiczne, któremu wojewoda
powierzył wykonywanie zadań w trybie ust. 1 wykonuje te zadania na koszt urzędu administracji
publicznej lub innego podmiotu wykonującemu zadania publicznej, od których przejął
te zadania do wykonywania.
4.
Przepisy ust. 1-3 nie mają zastosowania do urzędów naczelnych i centralnych organów
władzy publicznej.
Art. 15zzz.
W przypadku przemijającej przeszkody w wykonywaniu zadań i kompetencji wójta, burmistrza,
prezydenta miasta, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu
epidemii, spowodowanej niezdolnością do pracy z powodu choroby trwającej do 30 dni,
jego zadania i kompetencje, w okresie tej niezdolności do pracy, przejmuje zastępca,
a w gminach, w których powołano więcej niż jednego zastępcę - pierwszy zastępca.
Art. 15zzza.
Jeżeli termin do opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
o którym mowa w art. 299 ust. 6 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach wypada w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii
ogłoszonych w związku z COVID-19, termin ten ulega przedłużeniu do upływu 30. dnia
następującego po odwołaniu tego ze stanów, który obowiązywał jako ostatni.
Art. 15zzzb.
Jeżeli ostatni dzień terminu dobrowolnego powrotu, o którym mowa w art. 315 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, wypada w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii
ogłoszonych w związku z COVID-19, termin ten ulega przedłużeniu do upływu 30. dnia
następującego po dniu odwołania tego ze stanów, który obowiązywał jako ostatni.
Art. 15zzzc.
W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz w
terminie 6 miesięcy po dniu ich odwołania
1)
walne zgromadzenia członków albo delegatów polskiego związku sportowego mogą odbywać
się za pomocą środków komunikacji elektronicznej;
2)
w przypadku wygaśnięcia w czasie kadencji mandatu członka zarządu lub członka organu
kontroli wewnętrznej, powodującego zmniejszenie liczby członków zarządu lub członków
organu kontroli wewnętrznej poniżej minimum przewidzianego w statucie polskiego związku
sportowego, odpowiednio zarządowi lub organowi kontroli wewnętrznej polskiego związku
sportowego przysługuje prawo uzupełnienia składu do stanu minimum określonego w statucie
związku.
Art. 15zzzd.
1.
W związku ze skutkami COVID-19 Bank Gospodarstwa Krajowego może udzielać, we własnym
imieniu i na własny rachunek, poręczeń i gwarancji spłaty kredytów zaciągniętych przez
przedsiębiorców w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, z wyłączeniem mikroprzedsiębiorców oraz małych przedsiębiorców, z przeznaczeniem
na zapewnienie płynności finansowej.
2.
Poręczenie lub gwarancja mogą stanowić pomoc publiczną.
3.
Do poręczenia i gwarancji stosuje się odpowiednio art. 2b ust. 1 ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych
przez Skarb Państwa oraz niektóre osoby prawne
(Dz. U. z 2020 r. poz. 122).
4.
Poręczenie lub gwarancja obejmują nie więcej niż 80% pozostającej do spłaty kwoty
kredytu objętego poręczeniem lub gwarancją.
5.
Poręczenie lub gwarancja są udzielane na wniosek przedsiębiorcy, o którym mowa w ust.
1.
Art. 15zzze.
1.
Należności pieniężne, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, z tytułu oddania nieruchomości w najem, dzierżawę lub użytkowanie, przypadające
za okres stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, mogą być umarzane w całości
albo w części lub ich spłata może być odraczana lub rozkładana na raty przez starostę
lub prezydenta miasta na prawach powiatu, wykonujących zadania z zakresu administracji
rządowej, bez zgody wojewody.
2.
Starosta lub prezydent miasta na prawach powiatu wykonujący zadania z zakresu administracji
rządowej bez zgody wojewody może odstąpić od dochodzenia należności, o których mowa
w ust. 1, na wniosek podmiotu, którego płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku
z ponoszeniem negatywnych konsekwencji ekonomicznych z powodu COVID-19.
3.
Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego
oraz mieszkalnictwa w odniesieniu do nieruchomości określonych w art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami może odstąpić od dochodzenia należności, o których mowa w ust. 1, na wniosek podmiotu,
którego płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych
konsekwencji ekonomicznych z powodu COVID-19.
4.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2 i 3, przepisu art. 12a ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
nieruchomościami nie stosuje się.
Art. 15zzzf.
Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może, w drodze uchwały, postanowić
o odstąpieniu od dochodzenia należności o charakterze cywilnoprawnym przypadających
jednostce samorządu terytorialnego lub jej jednostkom organizacyjnym, wymienionym
w art. 9 pkt 3, 4 i 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w stosunku do podmiotów, których płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku
z ponoszeniem negatywnych konsekwencji ekonomicznych z powodu COVID-19 i które złożą
wniosek o odstąpienie od dochodzenia należności.
Art. 15zzzg.
1.
Do czasu określenia przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego zasad
udzielania ulg, o których mowa w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, dotyczących należności pieniężnych z tytułu oddania nieruchomości w najem, dzierżawę
lub użytkowanie przypadających za okres stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu
epidemii jednostce samorządu terytorialnego lub jej jednostkom organizacyjnym, wymienionym
w art. 9 pkt 3, 4 i 13 tej ustawy, należności te mogą być umarzane, terminy ich spłaty
mogą zostać odroczone lub płatność tych należności może zostać rozłożona na raty przez
wójta, burmistrza, prezydenta miasta, zarząd powiatu albo zarząd województwa.
2.
Do czasu podjęcia uchwały, o której mowa w art. 15zzzf, wójt, burmistrz, prezydent
miasta, zarząd powiatu albo zarząd województwa może postanowić o odstąpieniu od dochodzenia
należności, o których mowa w ust. 1, na wniosek podmiotu, którego płynność finansowa
uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych konsekwencji ekonomicznych
z powodu COVID-19.
Art. 15zzzh.
1.
Wsparcie, o którym mowa w art. 15m, art. 15p, art. 15q, art. 15zzb-15zze oraz art.
31zo stanowi pomoc publiczną, mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce,
o której mowa w Komunikacie Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu
wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (2020/C 91 I/01) (Dz.
Urz. UE C 91I z 20.03.2020, str. 1).
2.
Ulgi, o których mowa w art. 15zzze-15zzzg, w przypadku udzielenia ich podmiotowi prowadzącemu
działalność gospodarczą, stanowią pomoc publiczną, mającą na celu zaradzenie poważnym
zaburzeniom w gospodarce, o której mowa w Komunikacie Komisji - Tymczasowe ramy środków
pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19.
Art. 15zzzi.
1.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach kolegialne organy administracji publicznej
mogą zdecydować o odbyciu swoich posiedzeń przy użyciu środków komunikacji elektronicznej,
co obejmuje w szczególności
1)
transmisję posiedzenia w czasie rzeczywistym pomiędzy uczestnikami posiedzenia danego
organu,
2)
wielostronną komunikację w czasie rzeczywistym, w ramach której uczestnicy posiedzenia
danego organu mogą wypowiadać się w toku jego posiedzenia;
- z zachowaniem niezbędnych zasad bezpieczeństwa.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, kolegialny organ administracji publicznej może
podejmować rozstrzygnięcia także w trybie obiegowym.
”
;
15)
po rozdziale 2 dodaje się rozdział 2a w brzmieniu
„
Rozdział 2a
Administracyjne kary pieniężne
Art. 15zzzj.
1.
Karze pieniężnej podlega ten, kto wbrew przepisowi art. 8b stosuje ceny lub marże
wyższe niż ustalone zgodnie z obwieszczeniem, o którym mowa w art. 8, lub z przepisami
wykonawczymi wydanymi na podstawie art. 8a.
2.
Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza się w wysokości od 5 000 do 5 000 000
zł.
3.
Karę pieniężną nakłada, w drodze decyzji, odpowiednio w zakresie swojej właściwości
1)
wojewódzki inspektor farmaceutyczny;
2)
wojewódzki inspektor jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych;
3)
państwowy wojewódzki inspektor sanitarny;
4)
wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej.
4.
Karę uiszcza się w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja, o której mowa w ust.
3, stała się ostateczna.
5.
Organ może nadać decyzji, o której mowa w ust. 3, rygor natychmiastowej wykonalności
w całości lub w części, jeżeli wymaga tego ochrona bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
6.
Do decyzji nakładających karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisu
art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami
administracyjnymi
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2325).
Art. 15zzzk.
Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów może nałożyć na przedsiębiorcę, w
drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości nie większej niż 10% obrotu osiągniętego
w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby
nieumyślnie, dopuścił się wielokrotnie, w przypadku wielu towarów lub usług lub na
dużą skalę, naruszenia zakazu określonego w art. 8b. Przepisy art. 106 ust. 3-7 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów stosuje się odpowiednio.
Art. 15zzzl.
1.
Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów może również nałożyć na przedsiębiorcę,
w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości do 5% obrotu w roku obrotowym poprzedzającym
rok nałożenia kary, ale nie więcej niż 50 000 000 zł, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby
nieumyślnie
1)
nie udzielił informacji żądanych przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
lub udzielił informacji nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd;
2)
uniemożliwia lub utrudnia Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów rozpoczęcie
lub przeprowadzenie kontroli.
2.
Przepisy art. 106 ust. 3-5 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów stosuje się odpowiednio.
Art. 15zzzm.
1.
Do postępowania w sprawie nałożenia kar, o których mowa w art. 15zzzj i art. 15zzzk,
stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwemu wykorzystywaniu
przewagi kontraktowej w obrocie produktami rolnymi i spożywczymi
(Dz. U. z 2019 r. poz. 517, 1649 i 1667), z wyłączeniem art. 8, art. 26-28 i art. 31.
2.
Do kar pieniężnych, o których mowa w art. 15zzzj i art. 15zzzk, stosuje się odpowiednio
przepisy art. 38 ust. 1-5 i art. 39 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwemu
wykorzystywaniu przewagi kontraktowej w obrocie produktami rolnymi i spożywczymi.
Art. 15zzzn.
1.
W razie stwierdzenia naruszenia obowiązku hospitalizacji, kwarantanny lub izolacji
w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem lub zwalczaniem COVID-19, nałożonego
przez właściwy organ lub wynikającego z przepisów prawa, państwowy powiatowy inspektor
sanitarny nakłada na osobę naruszającą taki obowiązek, w drodze decyzji, administracyjną
karę pieniężną w kwocie do 30 000 zł.
2.
Stwierdzenie naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić w szczególności
na podstawie ustaleń Policji, innych służb państwowych lub innych uprawnionych podmiotów.
3.
W zakresie określonym w ust. 1 nie ma zastosowania art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej
Inspekcji Sanitarnej
(Dz. U. z 2019 r. poz. 59 oraz z 2020 r. poz. 322, 374 i 567).
Art. 15zzzo.
1.
W razie stwierdzenia naruszenia czasowego ograniczenia lub zakazu obrotu i używania
określonych przedmiotów lub produktów spożywczych, ustanowionego w rozporządzeniu
wydanym na podstawie art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu
zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1239 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 282, 322 i 374) w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem lub zwalczaniem COVID-19, wojewoda może
nałożyć na podmiot naruszający takie ograniczenia lub zakaz, w drodze decyzji, administracyjną
karę pieniężną w kwocie do 1 000 000 zł, a w przypadku jeżeli wartość przedmiotów
lub produktów przekracza 1 000 000 zł administracyjna kara pieniężna określana jest
w wysokości dwukrotności tej wartości.
2.
Od decyzji, o której mowa w ust. 1, służy odwołanie do ministra właściwego do spraw
zdrowia.
3.
Kontrola podmiotu, o którym mowa w ust. 1, pod względem przestrzegania przepisów wydanych
na podstawie art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu
zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi dokonuje w trybie kontroli celno-skarbowej Krajowa Administracja Skarbowa.
Art. 15zzzp.
Środki finansowe pochodzące z administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w
art. 15zzzj, art. 15zzzk, art. 15zzzl, art. 15zzzn i art. 15zzzo, stanowią dochód
budżetu państwa.
Art. 15zzzq.
1.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, minister
właściwy do spraw instytucji finansowych, może zawiesić z urzędu albo na wniosek postępowanie
kontrolne, postępowanie w zakresie egzekucji opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia
umowy obowiązkowego ubezpieczenia, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu
Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2214) oraz odroczyć terminy płatności z tytułu niespełnienia tego obowiązku, biorąc pod
uwagę konieczność zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku ubezpieczeniowego.
2.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może, w drodze rozporządzenia, odroczyć
terminy płatności oraz zawiesić postępowania, o których mowa w ust. 1, określając
zakres terytorialny zawieszenia, rodzaje postępowań podlegających zawieszeniu oraz
okres, na który następuje zawieszenie oraz odroczenie, mając na względzie okres obowiązywania
stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz skutki nimi wywołane, biorąc
pod uwagę konieczność zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku ubezpieczeniowego.
3.
Do terminów odroczeń oraz postępowań zawieszonych na podstawie ust. 1 lub 2, nie wlicza
się okresów ich zawieszenia oraz odroczenia.
Art. 15zzzr.
Oświadczenie woli członka organu osoby prawnej innej niż Skarb Państwa albo jednostka
samorządu terytorialnego, może zostać złożone w formie dokumentowej, a posiedzenia
organów osób prawnych odbywać się z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej
bez konieczności jednoczesnej obecności członków tych organów. Do skuteczności takiego
oświadczenia nie jest wymagane wypełnienie formularza udostępnionego w systemie teleinformatycznym,
opatrzenie kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem
osobistym, bez względu na odmienne zastrzeżenie ustawy lub czynności prawnej.
”
;
16)
art. 31 otrzymuje brzmienie
„
Art. 31.
1.
W celu przeciwdziałania COVID-19 Prezes Rady Ministrów może, w drodze rozporządzenia,
dokonywać przeniesienia planowanych wydatków budżetowych między częściami i działami
budżetu państwa, uwzględniając wysokość oraz rodzaj koniecznego wsparcia i bieżące
wykonanie wydatków w poszczególnych częściach i działach budżetu państwa.
2.
W celu przeciwdziałania COVID-19 Prezes Rady Ministrów może podjąć decyzję o zablokowaniu
planowanych wydatków w zakresie całego budżetu państwa, określając część budżetu państwa
oraz łączną kwotę wydatków, która podlega blokowaniu.
3.
Prezes Rady Ministrów powierza Ministrowi Finansów wykonanie decyzji, o której mowa
w ust. 2. Szczegółową klasyfikację wydatków, które podlegają blokowaniu, ustala dysponent
części budżetowej.
4.
Ze środków zablokowanych na podstawie ust. 2 Minister Finansów może utworzyć nową
rezerwę celową z przeznaczeniem na przeciwdziałanie COVID-19.
5.
Podziału rezerwy celowej, o której mowa w ust. 4, dokonuje Minister Finansów na wniosek
dysponenta realizującego zadanie związane z przeciwdziałaniem COVID-19, zaakceptowany
przez Prezesa Rady Ministrów.
”
;
17)
po art. 31 dodaje się art. 31a-31zzd w brzmieniu
„
Art. 31a.
1.
W celu umożliwienia zastosowania rozwiązań przewidzianych dla przedsiębiorców, o których
mowa w art. 15g ust. 1 i 2, minister właściwy do spraw pracy - dysponent Funduszu
Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych dokona zmiany w planie finansowym Funduszu
Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na 2020 rok poprzez zwiększenie kosztów Funduszu
Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych z przeznaczeniem na wypłatę świadczeń na rzecz
ochrony miejsc pracy, o których mowa w art. 15g ust. 1, i środków, o których mowa
w art. 15g ust. 2 oraz zmniejszenie stanu środków pieniężnych Funduszu Gwarantowanych
Świadczeń Pracowniczych.
2.
W celu umożliwienia zastosowania rozwiązań przewidzianych dla przedsiębiorców, o których
mowa w art. 15g ust. 1 i 2, minister właściwy do spraw pracy - dysponent Funduszu
Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych może zaciągnąć nieoprocentowaną pożyczkę ze
środków Funduszu Pracy.
3.
W przypadku zaciągnięcia pożyczki, o której mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw
pracy - dysponent Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych dokona zmiany w
planie finansowym Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w terminie 14 dni
od dnia wpływu pożyczki przez zwiększenie planowanych zadań, kosztów realizacji zadań
oraz środków pieniężnych i zobowiązań w stanie Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych
na koniec roku.
Art. 31b.
1.
Funduszowi Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych ze środków Funduszu Pracy może być
udzielona może być udzielona nieoprocentowana pożyczka, o której mowa w art. 31a ust.
2.
2.
Pożyczka, o której mowa w ust. 1, może być udzielona po dokonaniu zmian w planie finansowym
Funduszu Pracy polegających na zmniejszeniu stanu środków pieniężnych w stanie tego
Funduszu na koniec roku i odpowiednim zwiększeniu należności.
3.
Warunki i terminy spłaty pożyczki, o której mowa w ust. 1, określi decyzja ministra
właściwego do spraw pracy.
Art. 31c.
W szczególnie uzasadnionym przypadku będącym następstwem COVID-19, zadania o których
mowa w art. 15g ust. 20, Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, powierzyć do
realizacji innej jednostce sektora finansów publicznych.
Art. 31d.
Inwestor jest obowiązany do poinformowania organu administracji architektoniczno-budowlanej
o prowadzeniu robót budowlanych oraz zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego
lub jego części w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, które nastąpiły przed dniem
wejściem w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw
(Dz. U. poz. 568). Przepis art. 12 ust. 3 stosuje się.
Art. 31e.
W przypadku, gdy zajęcia w centrum integracji społecznej lub klubie integracji społecznej
zostały zawieszone w związku z przeciwdziałaniem COVID-19 od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy, przepisy art. 15c ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 31f.
1.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii bank może
dokonać zmiany określonych w umowie warunków lub terminów spłaty kredytu udzielonego
na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2357 oraz z 2020 r. poz. 284, 288 i 321) mikroprzedsiębiorcy, małemu lub średniemu przedsiębiorcy, w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, jeżeli
1)
kredyt został udzielony przed dniem 8 marca 2020 r. oraz
2)
zmiana taka jest uzasadniona oceną sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy
dokonaną przez bank nie wcześniej niż w dniu 30 września 2019 r.
2.
Zmiana, o której mowa w ust. 1, dokonywana jest na warunkach uzgodnionych przez bank
i kredytobiorcę, przy czym nie może ona powodować pogorszenia sytuacji finansowej
i gospodarczej kredytobiorcy.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do umowy pożyczki pieniężnej udzielonej
przez bank.
Art. 31g.
1.
W przypadku wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej złożonych i nierozpatrzonych
do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw oraz złożonych od dnia wejścia w życie tej ustawy do dnia odwołania stanu zagrożenia
epidemicznego i stanu epidemii ogłoszonego w związku z COVID-19, trzymiesięczny termin,
o którym mowa w art. 14d § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, przedłuża się o 3 miesiące.
2.
Przedłużenie terminu, o którym mowa w ust. 1, pozostaje bez wpływu na termin do wydania
interpretacji ogólnych na wniosek, o których mowa w art. 14a § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, przedłużać
w przypadku, o którym mowa w ust. 1, termin do wydania interpretacji indywidualnej,
o którym mowa w art. 14d § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, o dalsze okresy, nie więcej jednak niż o 3 miesiące, uwzględniając skutki wywołane
COVID-19.
Art. 31h.
W przypadku gdy organizator turystyki, o którym mowa w ustawie z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach
turystycznych, nie dokonał zwrotu poniesionych przez podróżnego opłat lub wpłat, o których mowa
w art. 47 ust. 4 lub ust. 5 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych
i powiązanych usługach turystycznych, a termin na ich dokonanie nie upłynął przed dniem 13 marca 2020 r., przepisy art.
15k stosuje się odpowiednio.
Art. 31i.
1.
W okresie od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw do dnia 31 grudnia 2020 r.
1)
wydłuża się do 180 dni terminy określone w art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu
drogowym;
2)
art. 140mb ustawy, o której mowa w pkt 1, stosuje się z uwzględnieniem terminu określonego
w pkt 1.
2.
Przepisy ust. 1 stosuje się
1)
do pojazdu, niebędącego nowym pojazdem, sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego
Unii Europejskiej nie później niż 30 dni przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw;
2)
do pojazdu zarejestrowanego nabytego lub zbytego nie później niż 30 dni przed dniem
wejścia w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw.
Art. 31j.
1.
W okresie od dnia 8 marca 2020 r. do dnia 30 czerwca 2020 r. bieg terminu na wniesienie
sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego, o którym mowa w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej
(Dz. U. z 2020 r. poz. 286 i 288), oraz terminu na złożenie w Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej tłumaczenia
patentu europejskiego na język polski, jak również terminu na złożenie tłumaczenia
na język polski ograniczonego lub zmienionego patentu europejskiego, o których mowa
w ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o dokonywaniu europejskich zgłoszeń patentowych oraz
skutkach patentu europejskiego w Rzeczypospolitej Polskiej
(Dz. U. z 2016 r. poz. 2), nie rozpoczyna się, a rozpoczęty przerywa się. Terminy biegną na nowo od dnia 1
lipca 2020 r.
2.
Czynności podejmowane w okresie, o którym mowa w ust. 1, pozostają ważne.
Art. 31k.
Ważność orzeczeń lekarskich, o których mowa w art. 71b ust. 10 pkt 1 ustawy z dnia
6 kwietnia 1990 r o Policji, art. 75c ust. 8 pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej
(Dz. U. z 2020 r. poz. 305), art. 42 ust. 1a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1499, 1635, 1726 i 2020), art. 53 ust. 10 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2018 r. o Straży Marszałkowskiej
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1940), art. 135 ust. 10 pkt 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2018 r. o Służbie Ochrony Państwa
(Dz. U. z 2020 r. poz. 384) oraz art. 28 ust. 6 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1372, 1518 i 1593 oraz z 2020 r. poz. 471) przedłuża się do 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu
epidemii.
Art. 31l.
1.
Kandydatowi na doradcę podatkowego, który nie przystąpił do wyznaczonej na marzec
2020 r. części ustnej egzaminu na doradcę podatkowego i któremu termin określony w
art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym
(Dz. U. z 2020 r. poz. 130) upłynął w marcu 2020 r., przysługuje prawo do jednorazowego przystąpienia do tej
części egzaminu w wyznaczonym terminie w okresie nie dłuższym niż 4 miesiące od dnia
odwołania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii ogłoszonego w związku z
COVID-19.
2.
Bieg terminów, o których mowa w art. 24 ust. 4 i 6 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym, nie rozpoczyna się, a rozpoczętych zawiesza się, w okresie od dnia 1 kwietnia 2020 r.
do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii ogłoszonego w związku
z COVID-19.
3.
W przypadku gdy z przyczyn organizacyjnych, w szczególności trudności z powołaniem
składów egzaminacyjnych, nie jest możliwe przeprowadzenie części ustnej egzaminu na
doradcę podatkowego w wydłużonym terminie, o którym mowa w ust. 2, termin ten może
zostać przedłużony, nie więcej jednak niż o 3 miesiące. O przedłużeniu terminu Państwowa
Komisja Egzaminacyjna do Spraw Doradztwa Podatkowego informuje na stronie podmiotowej
urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
Art. 31m.
1.
Orzeczenia lekarskie wydane w ramach wstępnych, okresowych i kontrolnych badań lekarskich,
których ważność upłynęła po dniu 7 marca 2020 r., zachowują ważność, nie dłużej jednak
niż do upływu 60 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.
2.
Jeżeli odrębne przepisy w zakresie badań lekarskich, innych niż określone w ust. 1
lub badań psychologicznych, wymagają posiadanie aktualnego orzeczenia lekarskiego
albo psychologicznego, a ważność upłynęła po dniu 7 marca 2020 r., orzeczenie to zachowuje
ważność, nie dłużej nie dłużej jednak niż do upływu 60 dni od dnia odwołania stanu
zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.
3.
Jeżeli odrębne przepisy uzależniają wykonywanie określonych czynności lub uzyskanie
określonych uprawnień w celu wykonania czynności zawodowych od posiadania odpowiedniego
orzeczenia lekarskiego albo psychologicznego, orzeczenie takie powinno być wydane
niezwłocznie, nie później niż do upływu 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia
epidemicznego albo stanu epidemii.
Art. 31n.
W roku 2020 podział rezerw celowych, o którym mowa w art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, dokonywany jest do dnia 31 grudnia 2020 r.
Art. 31o.
1.
W roku 2020, środki ujęte w rezerwach celowych budżetu państwa mogą być przekazywane
na realizacje zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, niezależnie od przeznaczenia
rezerw.
2.
Podział rezerwy celowej na realizacje zadań, o których mowa w ust. 1, nie wymaga zmiany
przeznaczenia rezerwy.
3.
Podziału rezerwy celowej na zadania, o których mowa w ust. 1, gdy zadania te nie są
zgodne z przeznaczeniem rezerwy, dokonuje Minister Finansów na wniosek właściwego
dysponenta realizującego zadanie, o którym mowa w ust. 1, za zgodą Prezesa Rady Ministrów.
Art. 31p.
W 2020 r. samorządowy zakład budżetowy, który realizuje zadania związane z przeciwdziałaniem
COVID-19, może otrzymać dotacje z budżetu jednostki samorządu terytorialnego przekraczające
50% kosztów jego działalności.
Art. 31q.
1.
Koszty, o których mowa w art. 15zzb oraz art. 15zzc-15zze, są finansowane w roku 2020 r.
ze środków Funduszu Pracy, o którym mowa w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w ramach kwot ujętych w planie finansowym Funduszu Pracy na rok 2020.
2.
Na finansowanie zadań, o których mowa w art. 15zzb, art. 15zzc oraz15zze, przeznacza
się środki Funduszu Pracy w ramach ustalonych przez ministra właściwego do spraw pracy
na rok 2020 dla samorządów powiatów kwot środków (limitów) Funduszu Pracy na finansowanie
programów na rzecz promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji
zawodowej, o których mowa w art. 109 ust. 2, 2t i 2u ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia
i instytucjach rynku pracy, w tym środków Funduszu Pracy na realizację projektów współfinansowanych z Europejskiego
Funduszu Społecznego, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 26a tej ustawy.
3.
Finansowanie zadań, o których mowa w ust. 2, ze środków na realizację projektów współfinansowanych
z Europejskiego Funduszu Społecznego, odbywa się w ramach umów, o których mowa w art. 109 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach
rynku pracy. W takim przypadku, nie jest wymagana zmiana zawartych umów, o których mowa w art.
109 ust. 7 tej ustawy.
4.
Na finansowanie zadania, o którym mowa w art. 15zzd, przeznacza się środki Funduszu
Pracy w ramach ustalonych przez ministra właściwego do spraw pracy na rok 2020 dla
samorządów powiatów kwot środków (limitów) Funduszu Pracy na finansowanie programów
na rzecz promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej,
o których mowa w art. 109 ust. 2, 2t i 2u ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia
i instytucjach rynku pracy, z wyłączeniem środków Funduszu Pracy na realizację projektów współfinansowanych
z Europejskiego Funduszu Społecznego, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 26a tej ustawy.
5.
Na finansowanie zadań, o których mowa w art. 15zzb oraz art. 15zzc-15zze, mogą być
przeznaczone dodatkowe środki Funduszu Pracy z rezerwy ministra właściwego do spraw
pracy, o której mowa w art. 109 ust. 2u ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach
rynku pracy.
6.
Środki rezerwy, o których mowa w ust. 5, są przyznawane przez ministra właściwego
do spraw pracy na pisemny wniosek starosty (prezydenta miasta) zaopiniowany przez
marszałka województwa.
7.
W przypadku zgłoszeń marszałków województw dotyczących wyczerpania w województwie
środków Funduszu Pracy na realizację zadań, o których mowa w art. 15zzb oraz art.
15zzc-15zze, minister właściwy do spraw pracy może dokonać zmian w planie finansowym
Funduszu Pracy polegających na zwiększeniu na ten cel kosztów Funduszu i odpowiednim
zmniejszeniu stanu środków Funduszu na koniec roku budżetowego.
Art. 31r.
Do dnia 30 września 2020 r.
1)
do podmiotów prowadzących pośrednictwo przy przewozie osób, które uzyskały licencję,
o której mowa w art. 5b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, nie stosuje się art. 5d i art. 5e, art. 15 ust. 1 pkt 5 oraz art. 27b;
2)
nie stosuje się art. 27c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
Art. 31s.
1.
W przypadku gdy czas obowiązywania umowy najmu lokalu zawartej przed dniem wejścia
w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw upływa po tym dniu, a przed dniem 30 czerwca 2020 r., umowa ta ulega przedłużeniu
do dnia 30 czerwca 2020 r., na warunkach dotychczasowych. Przedłużenie umowy następuje
na podstawie oświadczenia woli najemcy.
2.
Oświadczenie woli o przedłużeniu umowy najmu lokalu do dnia 30 czerwca 2020 r., na
warunkach dotychczasowych, najemca składa wynajmującemu lokal najpóźniej w dniu upływu
czasu obowiązywania tej umowy.
3.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się
1)
do najemcy, który w czasie co najmniej 6 miesięcy obowiązywania umowy najmu lokalu
poprzedzających dzień wejścia w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw albo przez cały czas obowiązywania umowy najmu lokalu poprzedzający dzień wejścia
w życie tej ustawy, jeżeli umowa ta obowiązywała przez czas krótszy niż 6 miesięcy
poprzedzających dzień wejścia w życie niniejszej ustawy, był w zwłoce z zapłatą
a)
czynszu lub
b)
innych niż czynsz opłat za używanie lokalu lub
c)
opłat niezależnych od wynajmującego lokal a przez niego pobieranych
- za co najmniej jeden okres rozliczeniowy, jeżeli łączna wartość tych zaległych należności
przekroczyła kwotę czynszu należnego za jeden miesiąc, lub
2)
jeżeli w czasie obowiązywania umowy najmu lokalu najemca używał tego lokalu w sposób
sprzeczny z tą umową lub niezgodnie z przeznaczeniem tego lokalu lub zaniedbywał obowiązki,
dopuszczając do powstania w tym lokalu szkód, lub
3)
jeżeli w czasie obowiązywania umowy najmu lokalu najemca wynajął, podnajął albo oddał
do bezpłatnego używania ten lokal lub jego część bez wymaganej pisemnej zgody wynajmującego,
lub
4)
do najemcy lokalu mieszkalnego, któremu przysługuje tytuł prawny do innego lokalu
mieszkalnego położonego w tej samej lub pobliskiej miejscowości, jeżeli lokal ten
spełnia warunki przewidziane dla lokalu zamiennego, chyba że najemca nie może z przyczyn
od niego niezależnych używać tego lokalu.
Art. 31t.
1.
Do dnia 30 czerwca 2020 r. nie wypowiada się najemcy umowy najmu lub wysokości czynszu.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku wypowiadania umowy najmu najemcy lokalu
mieszkalnego
1)
na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 1, 3 lub 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów,
mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego lub
2)
któremu przysługuje tytuł prawny do innego lokalu mieszkalnego położonego w tej samej
lub pobliskiej miejscowości, jeżeli lokal ten spełnia warunki przewidziane dla lokalu
zamiennego, chyba że najemca nie może z przyczyn od niego niezależnych używać tego
lokalu.
3.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku wypowiadania umowy najmu lokalu o przeznaczeniu
innym niż mieszkalne w związku z
1)
z naruszeniem przez najemcę postanowień tej umowy najmu lub przepisów prawa dotyczących
sposobu używa tego lokalu lub
2)
koniecznością rozbiórki lub remontu budynku, w którym znajduje się ten lokal.
Art. 31u.
1.
W przypadku gdy wypowiedzenie umowy najmu lokalu mieszkalnego przez wynajmującego
lub wypowiedzenie przez niego wysokości czynszu w takim lokalu nastąpiło przed dniem
wejścia w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, a termin tego wypowiedzenia upływa po tym dniu, a przed dniem 30 czerwca 2020 r.,
termin wypowiedzenia ulega przedłużeniu do dnia 30 czerwca 2020 r. Przedłużenie terminu
wypowiedzenia następuje na podstawie oświadczenia woli najemcy.
2.
Oświadczenie woli o przedłużeniu terminu wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego
lub o przedłużeniu terminu wypowiedzenia wysokości czynszu do dnia 30 czerwca 2020 r.
najemca składa wynajmującemu lokal najpóźniej w dniu upływu tego terminu.
3.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku wypowiedzenia umowy najmu najemcy lokalu
mieszkalnego
1)
na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym
zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego lub
2)
któremu przysługuje tytuł prawny do innego lokalu mieszkalnego położonego w tej samej
lub pobliskiej miejscowości, jeżeli lokal ten spełnia warunki przewidziane dla lokalu
zamiennego, chyba że najemca nie może z przyczyn od niego niezależnych używać tego
lokalu.
Art. 31v.
Terminy sprawozdań, oświadczeń oraz raportów, o których mowa w art. 30 ust. 1, 1b, 2b, 2e, 3 i 4a, art. 30b ust. 1, 3 i 7, art. 31 ust. 1, art. 31a
oraz art. 31b ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1155, 1123, 1210 i 1527 oraz z 2020 r. poz. 284), składanych za rok 2020, wydłuża się o 30 dni kalendarzowych w stosunku do terminów
określonych w przepisach dotychczasowych.
Art. 31w.
W przypadku braku możliwości realizacji zadań, o których mowa w art. 15zzb lub art.
15zzc-15zze, spowodowanej wystąpieniem COVID-19, Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia,
powierzyć je do realizacji innej jednostce sektora finansów publicznych.
Art. 31x.
1.
Termin ważności świadectw kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, a które tracą ważność w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 30 czerwca 2020 r.,
wydłuża się do dnia 31 grudnia 2020 r.
2.
Świadectwa kwalifikacyjne wydane w okresie, o którym mowa w ust. 1, i wcześniej, zachowują
ważność zgodnie z dotychczasowymi przepisami.
Art. 31y.
1.
W przypadku schematu podatkowego w rozumieniu art. 86a § 1 pkt 10 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa terminy, o których mowa w dziale III rozdziale 11a tej ustawy, nie rozpoczynają się
a rozpoczęte podlegają zawieszeniu w okresie od dnia 31 marca 2020 r. do dnia odwołania
stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii ogłoszonego w związku z COVID-19,
nie dłużej jednak niż do dnia 30 czerwca 2020 r.
2.
Czynności dokonane przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, promotorów, korzystających
i wspomagających w okresie, o którym mowa w ust. 1, są skuteczne.
Art. 31z.
Przedłuża się do dnia 30 września 2020 r. termin do złożenia informacji o cenach transferowych,
o którym mowa w art. 23zf ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 11t ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych w przypadku podmiotów, których rok podatkowy rozpoczął się po dniu 31 grudnia 2018 r.,
a zakończył przed dniem 31 grudnia 2019 r.
Art. 31za.
1.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii bieg terminów
do podjęcia przez Komisję Nadzoru Finansowego czynności, w tym czynności nadzorczych,
terminów załatwiania spraw oraz terminów przewidzianych do wydania decyzji lub postanowienia
kończącego postępowanie w sprawie albo wniesienia sprzeciwu nie rozpoczyna się, a
rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub
stanu epidemii, chyba że Komisja Nadzoru Finansowego wyda decyzję załatwiającą sprawę,
dokona czynności, wyda decyzję lub postanowienie kończące postępowanie w sprawie albo
wniesie sprzeciw, z zastrzeżeniem art. 15zzf.
2.
W sprawach z zakresu właściwości Komisji Nadzoru Finansowego bieg terminu przedawnienia,
o którym mowa w art. 189g § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie rozpoczyna się a rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia odwołania stanu zagrożenia
epidemicznego lub stanu epidemii.
Art. 31zb.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w okresie
obowiązywania tych stanów oraz w okresie miesiąca po ich odwołaniu, nie stosuje się
wymogu zatwierdzenia przez Komisję Nadzoru Finansowego memorandum informacyjnego,
o którym mowa w art. 38b ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania
instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych.
Art. 31zc.
1.
Po upływie terminu, o którym mowa w art. 36 ust. 3, kredytodawca, o którym mowa w
art. 8d-8f, może za pozostały okres obowiązywania umowy, pobierać pozaodsetkowe koszty
kredytu w wysokości określonej przepisami ustawy z dnia 12 maja 2011 r. kredycie konsumenckim.
2.
Okres, o którym mowa w ust. 1, nie jest uwzględniany przy obliczaniu maksymalnych
pozaodsetkowych kosztów kredytu określonych w ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim.
Art. 31zd.
Jeżeli termin wydania decyzji lub wypłaty świadczeń przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych
przypada w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii
albo w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu, w razie przekroczenia tego terminu
Zakład nie jest zobowiązany do wypłaty odsetek ustawowych za opóźnienie określonych
przepisami prawa cywilnego.
Art. 31ze.
1.
Przepisu art. 39a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych w roku 2020 nie stosuje się.
2.
Oświadczenia, o których mowa w art. 39a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznym, złożone od dnia 1 kwietnia 2020 r. nie wywołują skutków prawnych.
Art. 31zf.
Rocznego sprawozdania z działalności sądów działających na obszarze apelacji i informacji
rocznej o działalności sądów działających na obszarze apelacji, o których mowa w art. 31a § 2 i art. 37h § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów
powszechnych, za 2019 r. nie sporządza się.
Art. 31zg.
Aplikant aplikacji sędziowskiej, który zdał egzamin sędziowski w 2019 r. i dokonał
wyboru wolnego stanowiska asesora sądowego, zachowuje prawo do pobierania przysługującego
mu stypendium do dnia poprzedzającego dzień nawiązania stosunku służbowego na stanowisku
asesora sądowego, jednak nie dłużej niż przez okres 7 miesięcy od dnia ukończenia
aplikacji. Wypłaty stypendium należnego za miesiące poprzedzające dzień wejścia w
życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw dokonuje się w terminie 3 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy.
Art. 31zh.
1.
W przypadku gdy konkurs przeprowadzany w ramach naboru na aplikację uzupełniającą
sędziowską, którego termin przeprowadzenia został wyznaczony na dzień 2 kwietnia 2020 r.,
nie zostanie przeprowadzony w tym terminie z powodu COVID-19, nowy termin przeprowadzenia
tego konkursu może zostać ogłoszony z wyprzedzeniem co najmniej miesiąca. Dokonując
oceny spełnienia warunków, o których mowa w art. 37b ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa
i Prokuratury
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1042 i 2020 oraz z 2020 r. poz. 133), za dzień przeprowadzenia konkursu, o którym mowa w tych przepisach, przyjmuje się
dzień 2 kwietnia 2020 r.
2.
Nieprzeprowadzenie konkursu, o którym mowa w ust. 1, do dnia 15 lipca 2020 r., jest
równoznaczne z nieprzeprowadzeniem naboru na aplikację uzupełniającą sędziowską w
2020 r. W takim przypadku kandydatowi, który zgłosił się do konkursu, na jego wniosek
Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury zwraca uiszczoną opłatę za udział
w konkursie.
Art. 31zi.
W 2020 r. pracownikowi, który złożył w terminie wniosek o dopuszczenie do egzaminu
adwokackiego albo radcowskiego, wyznaczonych na dni 24-27 marca 2020 r., oraz spełnił
przesłanki udziału w danym egzaminie, przysługuje prawo do dodatkowego urlopu bezpłatnego,
w wymiarze 7 dni kalendarzowych, na przygotowanie się do egzaminu adwokackiego albo
radcowskiego wyznaczonych w terminie dodatkowym.
Art. 31zj.
1.
W przypadku dokonywania przez podmiot podlegający kontroli celno-skarbowej czynności
w zakresie produkcji, przemieszczania i zużycia wyrobów akcyzowych, w szczególności
ich wytwarzania, uszlachetniania, przerabiania, skażania, rozlewu, przyjmowania, magazynowania,
wydawania, przewozu i niszczenia, oraz w zakresie stosowania i oznaczania tych wyrobów
znakami akcyzy w okresie od dnia 1 kwietnia 2020 r. do dnia odwołania stanu zagrożenia
epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego w związku z COVID-19, naczelnik urzędu
celno-skarbowego na podstawie analizy ryzyka, może odstąpić od
1)
obecności kontrolującego przy przeprowadzeniu czynności podlegającej kontroli celno-skarbowej;
2)
dokonania czynności określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej
(Dz. U. z 2020 r. poz. 505) przez tego kontrolującego.
2.
Naczelnik urzędu celno-skarbowego powiadamia podmiot, o którym mowa w ust. 1, o odstąpieniu
od obecności kontrolującego przy przeprowadzeniu czynności podlegającej kontroli celno-skarbowej
lub od dokonania czynności przez kontrolującego.
3.
Podmiot, o którym mowa w ust. 1, przekazuje niezwłocznie naczelnikowi urzędu celno-skarbowego
informację o przebiegu przeprowadzonych czynności, o których mowa w ust. 1.
Art. 31zk.
W roku 2020 wydatki bieżące budżetu jednostki samorządu terytorialnego mogą być wyższe
niż dochody bieżące powiększone o nadwyżkę budżetową z lat ubiegłych i wolne środki,
o których mowa w art. 217 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 sierpnia o finansach publicznych,
o wydatki bieżące ponoszone w celu realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem
COVID-19 w części, w jakiej zostały sfinansowane środkami własnymi.
Art. 31zl.
Ustalając na lata 2020-2025 relację ograniczającą wysokość spłaty długu jednostki
samorządu terytorialnego, wydatki bieżące budżetu jednostki podlegają pomniejszeniu
o wydatki bieżące na obsługę długu. W tym zakresie nie ma zastosowania art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych
oraz niektórych innych ustaw
(Dz. U. poz. 2500).
Art. 31zm.
Świadczenia opieki zdrowotnej, w tym transportu sanitarnego, udzielone przez podmioty
wykonujące działalność leczniczą w związku z przeciwdziałaniem COVID-19 przed dniem
wejścia w życie ustawy, są finansowane na zasadach określonych w art. 9 ustawy. W
przypadkach tych nie jest wymagane wpisanie podmiotu wykonującego działalność leczniczą
do wykazu, o którym mowa w art. 7 ustawy.
Art. 31zn.
W przypadku, gdy z przepisów odrębnych wynika konieczność wykorzystania danych pochodzących
ze zbadanych sprawozdań finansowych za rok 2019, do czasu ich udostępnienia uwzględnia
się dane z ostatniego dostępnego zbadanego rocznego sprawozdania finansowego danego
podmiotu, a w razie gdy podmiot nie był w okresie wcześniejszym zobowiązany do sporządzenia
rocznego sprawozdania finansowego, inne dostępne dane sprawozdawcze za 2019 rok. Przepis
zdania pierwszego stosuje się odpowiednio do zbadanych sprawozdań finansowych za rok
obrotowy niebędący rokiem kalendarzowym, zakończony w 2019 r., które nie zostały sporządzone
i zatwierdzone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 31zo.
1.
Na wniosek płatnika składek, który na dzień 29 lutego 2020 r. zgłosił do ubezpieczeń
społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych, zwalnia się z obowiązku opłacenia nieopłaconych
należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne,
na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych
lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia
31 maja 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres,
jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek przed dniem 1 lutego 2020 r.
2.
Na wniosek płatnika składek, będącego osobą prowadzącą pozarolniczą działalność, o
której mowa w art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
(Dz. U. z 2020 r. poz. 266 i 321), zwanej dalej „osobą prowadzącą pozarolniczą działalność”, opłacającego składki wyłącznie
na własne ubezpieczenia społeczne lub ubezpieczenie zdrowotne, zwalnia się z obowiązku
opłacenia nieopłaconych należności z tytułu składek na jego obowiązkowe ubezpieczenia
emerytalne i rentowe oraz wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, ubezpieczenie
zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, należne za okres od dnia 1 marca
2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., jeżeli prowadził działalność przed 1 lutego 2020 r.
i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób
fizycznych uzyskany w pierwszym miesiącu, za który jest składany wniosek o zwolnienie
z opłacania składek, o którym mowa w art. 31zp ust. 1, nie był wyższy niż 300% prognozowanego
przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w 2020 r.
3.
Na wniosek duchownego będącego płatnikiem składek zwalnia się z obowiązku opłacenia
nieopłaconych należności z tytułu składek na obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne
i rentowe oraz wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe oraz na ubezpieczenie
zdrowotne należne z tytułu bycia duchownym, za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia
31 maja 2020 r.
4.
W przypadku osoby prowadzącej pozarolniczą działalność, osoby z nią współpracującej
i osoby duchownej zwolnieniu z obowiązku opłacania podlegają należności z tytułu składek
ustalone od obowiązującej ją najniższej podstawy wymiaru tych składek.
5.
Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio do osoby wykonującej pracę na podstawie umowy
agencyjnej, umowy zlecenia, innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia i osoby z nią współpracującej, dla której
podstawę wymiaru składek stanowi zadeklarowana kwota.
Art. 31zp.
1.
Wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których
mowa w art. 31zo, należnych za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r.,
zwany dalej „wnioskiem o zwolnienie z opłacania składek”, płatnik składek przekazuje
do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r.
2.
Wniosek o zwolnienie z opłacania składek zawiera
1)
dane płatnika składek
a)
imię i nazwisko, nazwę skróconą,
b)
numer NIP i REGON, a jeżeli płatnikowi składek nie nadano tych numerów lub jednego
z nich - numer PESEL lub serię i numer dowodu osobistego albo paszportu,
c)
adres do korespondencji;
2)
oświadczenie płatnika składek, o którym mowa w art. 31zo ust. 2, potwierdzające uzyskanie,
w pierwszym miesiącu, za który jest składany wniosek o zwolnienie z opłacania składek
przychodu z działalności nie wyższego niż 300% prognozowanego przeciętnego miesięcznego
wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w 2020 r.;
3)
inne informacje niezbędne do umorzenia składek;
4)
podpis wnioskodawcy.
3.
Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, płatnik składek składa pod rygorem odpowiedzialności
karnej za składanie fałszywych oświadczeń. W oświadczeniu jest zawarta klauzula następującej
treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”.
Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych
oświadczeń.
4.
Wniosek o zwolnienie z opłacania składek może być złożony w formie dokumentu papierowego
albo elektronicznego opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem
zaufanym albo podpisem osobistym, za pomocą profilu informacyjnego utworzonego w systemie
teleinformatycznym udostępnionym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.
Art. 31zq.
1.
Za marzec, kwiecień i maj 2020 r. płatnik składek zobowiązany jest przesyłać deklaracje
rozliczeniowe lub imienne raporty miesięczne na zasadach i w terminach określonych
w przepisach ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zgodnie z tymi przepisami zwolniony jest z obowiązku ich składania.
2.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych zwalnia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek,
o których mowa w art. 31zo, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia przesłania
deklaracji rozliczeniowej lub imiennych raportów miesięczny należnych za ostatni miesiąc
wskazany we wniosku o zwolnienie z opłacania składek, a w przypadku gdy płatnik składek
zwolniony jest z obowiązku ich składania - w terminie nie dłuższym niż 30 dni od terminu,
w którym powinna być opłacona składka za ostatni miesiąc wskazany we wniosku o zwolnienie
z opłacania składek.
3.
Warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których
mowa w art. 31zo, jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów
miesięcznych należnych za marzec, kwiecień i maj 2020 r. nie później niż do dnia 30
czerwca 2020 r., chyba że płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania.
4.
Zwolnieniu z obowiązku opłacania podlegają należności z tytułu składek, o których
mowa w art. 31zo, znane na dzień rozpatrzenia wniosku o zwolnienie z opłacania składek.
5.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych informuje płatnika składek o zwolnieniu z obowiązku
opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w ust. 2.
6.
W przypadku płatnika składek, który utworzył profil informacyjny w systemie teleinformatycznym
Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, informacja o której mowa w ust. 5, udostępniana jest
wyłącznie na tym profilu.
7.
Odmowa zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa
w art. 31zo, następuje w drodze decyzji.
8.
Od decyzji o odmowie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek,
o której mowa w ust. 7, płatnikowi składek przysługuje prawo do wniesienia wniosku
do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, na zasadach dotyczących decyzji
wydanej w pierwszej instancji przez ministra. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy
ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego dotyczące odwołań od decyzji oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Art. 31zr.
Informacja o składkach na ubezpieczenie emerytalne osób prowadzących pozarolniczą
działalność i osób z nimi współpracujących oraz duchownych, zwolnionych z obowiązku
ich opłacania, ewidencjonowana jest na koncie ubezpieczonego, o którym mowa w art. 40 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, jako składka wpłacona.
Art. 31zs.
1.
W przypadku osób prowadzących pozarolnicza działalność i osób z nimi współpracujących
oraz duchownych, jeżeli przepisy uzależniają prawo lub wysokość świadczeń z ubezpieczeń
społecznych od opłacenia składek, składki na ubezpieczenia społeczne, o których mowa
w art. 31zo, zwolnione z obowiązku ich opłacania traktuje się jak składki opłacone.
2.
Osoba prowadząca pozarolniczą działalność i osoba z nią współpracująca oraz duchowny
zachowuje prawo do świadczeń z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
jeżeli podlegała ubezpieczeniu chorobowemu w dniu 1 lutego 2020 r.
3.
Osoba, której dotyczy zwolnienie z obowiązku odprowadzania składki na ubezpieczenie
zdrowotne i zgłoszeni przez nią do tego ubezpieczenia członkowie rodziny zachowują
prawo do świadczeń określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych.
Art. 31zt.
Obsługa przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych zwolnienia z obowiązku opłacania składek,
o których mowa w art. 31zo, realizowana jest w trybie umorzenia składek.
Art. 31zu.
1.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych informuje Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o
wysokości przychodu wykazanego we wniosku o zwolnienie z opłacania składek.
2.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej informuje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o
rozbieżnościach pomiędzy przychodem wykazanym we wniosku o zwolnienie z opłacania
składek a przychodem wykazanym dla celów podatkowych.
3.
Wymiana informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, następuje w formie elektronicznej.
4.
W przypadku gdy zostanie stwierdzone, że rozbieżności, o których mowa w ust. 2, są
wynikiem wprowadzenia w błąd Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, płatnik składek zobowiązany
jest do opłacenia należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, za marzec,
kwiecień i maj 2020 r., wraz z odsetkami za zwłokę, w terminie 30 dni od otrzymania
decyzji o obowiązku opłacenia tych składek, wraz z odsetkami za zwłokę. Do decyzji
o obowiązku opłacenia składek stosuje się odpowiednio art. 31zq ust. 8.
5.
W przypadku nie opłacenia w terminie należności z tytułu składek, o których mowa w
ust. 4, należności te podlegają przymusowemu dochodzeniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.
Art. 31zv.
Do zamówień na usługi lub dostawy udzielane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w
związku z realizacją zadań związanych ze zwolnieniem z tytułu nieopłaconych składek,
o których mowa w art. 31zo, nie stosuje się przepisów o zamówieniach publicznych.
Art. 31zw.
1.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych przekazuje do Funduszu Ubezpieczeń
Społecznych dotację z budżetu państwa w wysokości zwolnionych z obowiązku opłacania
należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, o których mowa w art. 31zo.
2.
Do planu finansowego Funduszu Ubezpieczeń Społecznych na 2020 r. nie stosuje się art. 29 ust. 10 i 12 oraz art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r.
o finansach publicznych.
3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych przekazuje do Narodowego Funduszu
Zdrowia dotację z budżetu państwa w wysokości zwolnionych z obowiązku opłacania należności
z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne, o których mowa w art. 31zo.
4.
Do planu finansowego Narodowego Funduszu Zdrowia na 2020 r. nie stosuje się art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
Art. 31zx.
Przychody z tytułu zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o
których mowa w art. 31zo, nie stanowią przychodu w rozumieniu przepisów o podatku
dochodowym od osób fizycznych.
Art. 31zy.
Rada Ministrów może w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, określać
inne okresy zwolnienia z tytułu nieopłaconych składek niż określone w art. 31zo ust.
1-3, mając na względzie okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu
epidemii oraz skutki nimi wywołane.
Art. 31zz.
1.
Osoby objęte ubezpieczeniem emerytalno-rentowym w rozumieniu ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników zwalnia się z opłacania składek na to ubezpieczenie za drugi kwartał 2020 r.
2.
Osobom, o których mowa w ust. 1, składki na ubezpieczenie emerytalno-rentowe za drugi
kwartał 2020 r. opłaca budżet państwa za pośrednictwem Kasy Rolniczego Ubezpieczenia
Społecznego.
3.
Do zwolnienia z opłacania składek, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów
art. 12, art. 29 ust. 10 i 12 oraz art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia
2009 r. o finansach publicznych.
Art. 31zza.
Osoby obowiązane do złożenia oświadczenia o stanie majątkowym za rok 2019, według
stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego, mogą złożyć oświadczenie w terminie do
dnia 31 maja 2020 r.
Art. 31zzb.
W roku 2020 realizacja dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego dla emerytów i
rencistów i kosztów obsługi wypłaty tego świadczenia, o którym mowa w ustawie o dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym dla emerytów i rencistów z dnia 9 stycznia
2020 r., w zakresie w jakim świadczenie to jest finansowane ze środków Funduszu Solidarnościowego,
następuje poprzez udzielenie Funduszowi Solidarnościowemu nieoprocentowanej pożyczki
przez Fundusz Rezerwy Demograficznej, zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń
społecznych.
Art. 31zzc.
Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie art. 35b ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach odpady komunalne oraz odpady pochodzące z przetwarzania odpadów komunalnych mogą
być termicznie przekształcane w funkcjonującej instalacji, która uzyskała pozwolenie
zintegrowane lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów na termiczne przekształcanie
odpadów komunalnych lub odpadów pochodzących z przetwarzania odpadów komunalnych przed
dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 31zzd.
1.
W 2020 r. negocjacje w ramach Rady Dialogu Społecznego, o których mowa w art. 89 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych, dotyczące zwiększenia wskaźnika waloryzacji, o którym mowa w art. 89 ust. 1 tej
ustawy, przeprowadza się w sierpniu.
2.
Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, określić inny miesiąc przeprowadzenia
negocjacji w ramach Rady Dialogu Społecznego, niż wskazany w ust. 1, mając na względzie
harmonogram prac budżetowych.
”
;
18)
uchyla się art. 34;
19)
art. 36 otrzymuje brzmienie
„
Art. 36.
1.
Przepisy art. 3-5, art. 6 ust. 1, art. 10-11c, art. 12, art. 13 i art. 14-14b i art.
14h tracą moc po upływie 180 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
2.
Przepisy art. 6 ust. 2 i art. 15zn tracą moc z dniem 1 stycznia 2021 r.
3.
Przepisy art. 7, art. 8d-8f, art. 9 oraz art. 31 tracą moc po upływie 365 dni od dnia
wejścia w życie niniejszej ustawy.
4.
Przepisy art. 15g tracą moc po upływie 180 dni od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw.
5.
Przepisy art. 31a-31c tracą moc po upływie 365 dni od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw.
”
.
W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń
(Dz. U. z 2019 r. poz. 821 i 1238) po art. 65 dodaje się art. 65a w brzmieniu
„
Art. 65a.
Kto umyślnie, nie stosując się do wydawanych przez funkcjonariusza Policji lub Straży
Granicznej, na podstawie prawa, poleceń określonego zachowania się, uniemożliwia lub
istotnie utrudnia wykonanie czynności służbowych, podlega karze aresztu, ograniczenia
wolności albo grzywny.
”
.
Do ubiegania się o rekompensaty są uprawnione podmioty wykonujące działalność w sektorze
lub podsektorze energochłonnym, określonym w wykazie sektorów oraz podsektorów energochłonnych
stanowiącym załącznik nr 1 do ustawy.
W ustawie z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze
(Dz. U. z 2020 r. poz. 275) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 35
a)
po § 4 dodaje się § 4
„
§ 4
Członek rady nadzorczej lub członek zarządu mogą żądać zwołania posiedzenia rady nadzorczej
albo zarządu, podając proponowany porządek obrad, lub podjęcia określonej uchwały
na piśmie albo przy wykorzystaniu środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość.
§ 4
Jeżeli przewodniczący rady nadzorczej albo prezes zarządu nie zwoła posiedzenia albo
nie zarządzi głosowania na piśmie albo przy wykorzystaniu środków bezpośredniego porozumiewania
się na odległość na dzień przypadający w terminie tygodnia od dnia otrzymania żądania,
wnioskodawca może samodzielnie zwołać posiedzenie, podając jego datę i miejsce albo
zarządzić głosowanie na piśmie albo przy wykorzystaniu środków bezpośredniego porozumiewania
się na odległość.
§ 4
Uchwała organu może być podjęta, jeżeli wszyscy członkowie organu zostali prawidłowo
zawiadomieni o posiedzeniu organu albo głosowaniu na piśmie albo przy wykorzystaniu
środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość. Uchwała może być również wynikiem
głosów częściowo oddanych na posiedzeniu, częściowo na piśmie lub przy wykorzystaniu
środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość.
§ 4
Przy obliczaniu kworum uwzględnia się członków organów uczestniczących przez oddanie
głosu na piśmie lub przy wykorzystaniu środków bezpośredniego porozumiewania się na
odległość.
”
,
b)
§ 5 otrzymuje brzmienie
„
§ 5.
Szczegółowy tryb zwoływania posiedzeń organów, o których mowa w § 1 pkt 2-4 i § 3,
oraz sposób i warunki podejmowania uchwał przez te organy określa statut lub przewidziane
w nim regulaminy tych organów.
”
;
2)
w art. 46a dodaje się zdanie trzecie w brzmieniu
„
Art. 35 § 4
”
;
3)
w art. 59 w § 1 dodaje się zdanie trzecie w brzmieniu
„
Art. 35 § 4
”
.
W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1387, z późn. zm. po art. 52j dodaje się art. 52k-52u w brzmieniu
„
Art. 52k.
1.
Podatnicy, którzy z powodu COVID-19, o którym mowa w ustawie z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem,
przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych
nimi sytuacji kryzysowych
(Dz. U. poz. 374 i 567), zwanej dalej „ustawą o COVID-19”
1)
ponieśli w 2020 r. stratę z pozarolniczej działalności gospodarczej oraz
2)
uzyskali w 2020 r. łączne przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej niższe
o co najmniej 50% od łącznych przychodów uzyskanych w 2019 r. z tej działalności
- mogą jednorazowo obniżyć o wysokość tej straty, nie więcej jednak niż o kwotę 5 000 000
zł, odpowiednio dochód lub przychód uzyskany w 2019 r. z pozarolniczej działalności
gospodarczej.
2.
Przez łączne przychody, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się sumę przychodów
uwzględnianych przy obliczaniu podatku na podstawie art. 27 ust. 1 i art. 30c oraz
ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.
3.
W celu dokonania obniżenia, o którym mowa w ust. 1, podatnik składa korektę zeznania
za rok 2019 r., o którym mowa w art. 45 ust. 1 lub ust. 1a pkt 2, lub art. 21 ust.
2 pkt 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.
4.
Strata nieodliczona na podstawie ust. 1 podlega odliczeniu na podstawie art. 9 ust.
3 albo art. 11 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.
Art. 52l.
Limit zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1
1)
pkt 9a - w 2020 r. wynosi 3 000 zł;
2)
pkt 26 lit. b - w 2020 r. wynosi 10 000 zł;
3)
pkt 67 - w 2020 r. i 2021 r. wynosi 2 000 zł;
4)
pkt 78 lit. b - w 2020 r. i 2021 r. wynosi 3 000 zł.
Art. 52m.
Wolne od podatku dochodowego są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
2020 r.
1)
świadczenia postojowe, o których mowa w art. 15zq ustawy o COVID-19;
2)
świadczenia polegające na zakwaterowaniu i wyżywieniu, o których mowa w art. 15x ust.
3 pkt 1 ustawy o COVID-19.
Art. 52n.
1.
Od podstawy obliczenia podatku ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1 lub art. 30c ust.
2 w celu obliczenia podatku lub zaliczki podatnik może odliczyć darowizny przekazane
od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 30 września 2020 r. na przeciwdziałanie COVID-19,
o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o COVID-19
1)
podmiotom wykonującym działalność leczniczą, wpisanym do wykazu, o którym mowa w art.
7 ustawy o COVID-19;
2)
Agencji Rezerw Materiałowych z przeznaczeniem na cele wykonywania zadań ustawowych;
3)
Centralnej Bazy Rezerw Sanitarno-Przeciwepidemicznych z przeznaczeniem na cele wykonywania
działalności statutowej.
2.
W przypadku darowizny, o której mowa w ust. 1, przekazanej
1)
do dnia 30 kwietnia 2020 r. - odliczeniu podlega kwota odpowiadająca 200% wartości
darowizny;
2)
w maju 2020 r. - odliczeniu podlega kwota odpowiadająca 150% wartości darowizny;
3)
od dnia 1 czerwca 2020 r. do dnia 30 września 2020 r. - odliczeniu podlega kwota odpowiadająca
wartości darowizny.
3.
Odliczeniu podlegają darowizny nieodliczone na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 9 i art.
11 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.
4.
W zakresie nieuregulowanym w niniejszym artykule, do darowizn stosuje się odpowiednio
przepisy art. 6 ust. 2, art. 26 ust. 6, 6b, 6c, 6f, ust. 7 pkt 1 i 2, ust. 13a i 15
oraz art. 45 ust. 3a
Art. 52o.
1.
W przypadku zaliczek na podatek pobranych w marcu i kwietniu 2020 r. od przychodów
ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku
pracy oraz od zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez płatników,
o których mowa w art. 31, obowiązek określony w art. 38 ust. 1, podlega wykonaniu
w terminie do dnia 1 czerwca 2020 r., jeżeli płatnicy ci ponieśli negatywne konsekwencje
ekonomiczne z powodu COVID-19.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do płatników, o których mowa w art. 41 ust.
1 i 4, dokonujących świadczeń z tytułu działalności wykonywanej osobiście, o której
mowa w art. 13 pkt 8 oraz z tytułu praw autorskich i praw pokrewnych.
Art. 52p.
1.
Przedłuża się do dnia 20 lipca 2020 r. termin zapłaty podatku, o którym mowa w art.
30g ust. 11 zdanie pierwsze, za miesiące marzec-maj 2020 r., w których podatnik spełniał
łącznie następujące warunki
1)
podatnik poniósł w danym miesiącu negatywne konsekwencje ekonomiczne z powodu COVID-19;
2)
uzyskane przez podatnika w danym miesiącu przychody, o których mowa w art. 14, są
niższe o co najmniej 50% w stosunku do analogicznego miesiąca poprzedniego roku podatkowego,
a w przypadku podatnika, który rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej w 2019 r.
- w stosunku do uzyskanych w tym roku średnich przychodów, o których mowa w art. 14.
2.
Warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie stosuje się do podatników, którzy
1)
stosowali w 2019 r. formę opodatkowania, w przypadku której nie ustala się przychodów;
2)
rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej w ostatnim kwartale 2019 r. i nie
uzyskali w tym okresie przychodów, o których mowa w art. 14;
3)
rozpoczęli działalność w 2020 r.
3.
Przez średnie przychody, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się kwotę stanowiącą
iloraz przychodów, o których mowa w art. 14, uzyskanych w roku, w którym podatnik
rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej, i liczby miesięcy, w których była
prowadzona ta działalność.
Art. 52q.
1.
Zwalnia się z obowiązku zwiększenia dochodu na podstawie art. 44 ust. 17 pkt 2 i ust.
23 za poszczególne okresy rozliczeniowe przypadające w 2020 r., w których spełnione
zostały łącznie następujące warunki
1)
podatnik poniósł w danym okresie rozliczeniowym negatywne konsekwencje ekonomiczne
z powodu COVID-19;
2)
uzyskane przez podatnika w danym okresie rozliczeniowym przychody, o których mowa
w art. 14, są niższe o co najmniej 50% w stosunku do analogicznego okresu poprzedniego
roku podatkowego, a w przypadku podatnika, który rozpoczął prowadzenie działalności
gospodarczej w 2019 r. - w stosunku do uzyskanych w tym roku średnich przychodów,
o których mowa w art. 14.
2.
Warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie stosuje się do podatników, którzy
1)
stosowali w 2019 r. formę opodatkowania, w przypadku której nie ustala się przychodów;
2)
rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej w ostatnim kwartale 2019 r. i nie
uzyskali w tym okresie przychodów, o których mowa w art. 14;
3)
rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej w 2020 r.
3.
Przez średnie przychody, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się kwotę stanowiącą
iloraz przychodów, o których mowa w art. 14, uzyskanych w poprzednim roku podatkowym
i liczby miesięcy, w których była prowadzona działalność gospodarcza w tym roku.
4.
Do przychodów uzyskanych w poprzednim roku podatkowym, o których mowa w ust. 1 pkt
2 i ust. 3, zalicza się również przychody zmarłego przedsiębiorcy, o których mowa
w art. 14.
Art. 52r.
1.
Podatnicy będący małymi podatnikami, którzy na 2020 r. wybrali uproszczoną formę wpłacania
zaliczek, o której mowa w art. 44 ust. 6b, mogą zrezygnować w trakcie roku podatkowego
z tej formy wpłacania zaliczek za miesiące marzec-grudzień 2020 r., jeżeli ponoszą
negatywne konsekwencje ekonomiczne z powodu COVID-19. Przepisu art. 44 ust. 6c pkt
2 nie stosuje się.
2.
W przypadku rezygnacji z uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podstawie ust. 1
zaliczki należne do końca roku oblicza się zgodnie z art. 44 ust. 3 albo 3f począwszy
od miesiąca, za który podatnik ostatni raz zastosował uproszczoną formę wpłacania
zaliczek. Przy obliczaniu tych zaliczek uwzględnia się zaliczki płacone w uproszczonej
formie na podstawie art. 44 ust. 6b-6i.
3.
O rezygnacji z uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podstawie ust. 1 podatnicy
informują w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 lub ust. 1a pkt 2, składanym
za 2020 r.
Art. 52s.
1.
Podatnicy mogą dokonywać jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej
środków trwałych, które zostały nabyte w celu produkcji towarów związanych z przeciwdziałaniem
COVID-19, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o COVID-19, i wprowadzone do ewidencji
środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w 2020 roku.
2.
Za towary, o których mowa w ust. 1, uważa się w szczególności: maseczki ochronne,
respiratory, środki odkażające, medyczną odzież ochronną, ochraniacze na obuwie, rękawiczki,
okulary, gogle, środki do dezynfekcji i higieny rąk.
Art. 52t.
1.
Koszty kwalifikowane, o których mowa w art. 26e, ponoszone w 2020 r. na działalność
badawczo-rozwojową, której celem jest opracowanie produktów niezbędnych do przeciwdziałania
COVID-19, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o COVID-19, podatnik może odliczyć
również od dochodu będącego podstawą obliczenia zaliczki, o której mowa w art. 44
ust. 3, 3g, 3f i 3h.
2.
Przepis art. 26e stosuje się odpowiednio.
Art. 52u.
1.
Podatnicy, o których mowa w art. 30ca, osiągający w 2020 r. kwalifikowane dochody
z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, które wykorzystywane są do przeciwdziałania
COVID-19, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o COVID-19, mogą stosować w trakcie
roku podatkowego do opodatkowania tych dochodów stawkę podatku, o której mowa w tym
przepisie, przy obliczaniu zaliczek na podatek dochodowy.
2.
Wysokość zaliczek, o których mowa w ust. 1, oblicza się w następujący sposób
1)
pierwszą zaliczkę oblicza się od sumy kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych praw
własności intelektualnej, osiągniętych od dnia 1 marca 2020 r., z zastosowaniem stawki,
o której mowa w art. 30ca ust. 1;
2)
zaliczki za kolejne miesiące albo kwartały oblicza się jako różnicę między podatkiem
obliczonym z zastosowaniem stawki, o której mowa w art. 30ca ust. 1, od sumy kwalifikowanych
dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, osiągniętych od dnia 1 marca
2020, a sumą należnych zaliczek za poprzednie miesiące albo kwartały obliczonych od
tych dochodów.
3.
Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku, gdy podatnik nie posiada kwalifikowanego
prawa własności intelektualnej ani ekspektatywy uzyskania kwalifikowanego prawa, pod
warunkiem zgłoszenia lub złożenia wniosku o uzyskanie takiego prawa ochronnego do
właściwego organu, w terminie 6 miesięcy, licząc od końca miesiąca, za który przy
obliczaniu zaliczki na podatek zastosował 5% stawkę podatku.
4.
Przepisy art. 30ca stosuje się odpowiednio.
”
.
1.
W przypadku zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola, szkoły lub innej placówki,
do których uczęszcza dziecko albo niemożności sprawowania opieki przez nianię lub
dziennego opiekuna z powodu COVID-19, osobie, o której mowa w art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu
społecznym rolników
(Dz. U. z 2020 r. poz. 174), przysługuje zasiłek opiekuńczy z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki
nad
1)
dzieckiem, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych
z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa;
2)
dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności
do ukończenia 18 lat albo dzieckiem z orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem
o potrzebie kształcenia specjalnego.
2.
Zasiłek opiekuńczy, o którym mowa w ust. 1, przysługuje przez okres nie dłuższy niż
14 dni.
3.
Zasiłek opiekuńczy za każdy dzień wynosi 1/30 kwoty emerytury podstawowej w rozumieniu
art. 6 pkt 7 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników.
4.
Do przyznawania i wypłaty zasiłku opiekuńczego, o którym mowa w ust. 1, stosuje się
odpowiednio przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego
w razie choroby i macierzyństwa.
5.
Zasiłek opiekuńczy, o którym mowa w ust. 1, finansowany jest z budżetu państwa za
pośrednictwem Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego.
6.
Do zasiłku opiekuńczego, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się art. 29 ust. 10 i 12 oraz art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy
z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 869, z późn. zm..
7.
Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, określić
dłuższy okres pobierania zasiłku opiekuńczego niż wskazany w ust. 2, biorąc pod uwagę
okres na jaki zostały zamknięte żłobki, kluby dziecięce, przedszkola, szkoły, placówki
pobytu dziennego oraz inne placówki lub okres niemożności sprawowania opieki przez
nianie lub opiekunów dziennych.
W ustawie z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu
Państwa
(Dz. U. z 2020 r. poz. 396) po art. 20g dodaje się art. 20h w brzmieniu
„
Art. 20h.
Zmiany planu finansowego Zasobu dokonywane zgodnie z art. 21 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, dotyczące realizacji przez Krajowy Ośrodek zadań mających na celu przeciwdziałanie
skutkom choroby zakaźnej wywołanej wirusem SARS-CoV-2 w zakresie zadań określonych
w niniejszej ustawie, a także zadań określonych przepisami o kształtowaniu ustroju
rolnego oraz przepisami o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia
nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nie wymagają uzyskania
opinii sejmowej komisji właściwej do spraw budżetu.
”
.
1.
Do zamówień na usługi lub dostawy niezbędne do przeciwdziałania COVID-19 nie stosuje
się przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1843), jeżeli zachodzi wysokie prawdopodobieństwo szybkiego i niekontrolowanego rozprzestrzeniania
się choroby lub jeżeli wymaga tego ochrona zdrowia publicznego.
2.
Ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych nie stosuje się do zamówień udzielanych przez Bank Gospodarstwa Krajowego, Polski
Fundusz Rozwoju Spółka Akcyjna lub regionalne fundusze rozwoju, o których mowa w art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa
(Dz. U. z 2019 r. poz. 512, 1571 i 1851), związanych z realizacją
1)
zadań dotyczących obsługi funduszy utworzonych, powierzonych lub przekazanych na podstawie
przepisów odrębnych oraz związanych z realizacją programów rządowych lub innych programów
realizowanych ze środków publicznych, lub
2)
zadań związanych z wykorzystaniem środków pochodzących z takich funduszy
- które dotyczą instrumentów wsparcia niezbędnych do przeciwdziałania negatywnym skutkom
gospodarczym wystąpienia COVID-19.
W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 865, z późn. zm. po art. 38e dodaje się art. 38f-38m
„
Art. 38f.
1.
Podatnicy, którzy z powodu COVID-19, w rozumieniu ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem,
przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych
nimi sytuacji kryzysowych
(Dz. U. poz. 374 i 567), zwanej dalej „ustawą o COVID-19”
1)
ponieśli stratę w roku podatkowym, który rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2020 r.
a zakończy się po dniu 31 grudnia 2019 r., lub rozpoczął się po dniu 31 grudnia 2019 r.
a przed dniem 1 stycznia 2021 r. oraz
2)
uzyskali w roku podatkowym, o którym mowa w pkt 1, przychody niższe o co najmniej
50% od przychodów uzyskanych w roku podatkowym bezpośrednio poprzedzającym pierwszy
rok podatkowy, o którym mowa w pkt 1
- mogą jednorazowo obniżyć o wysokość tej straty, nie więcej jednak niż o kwotę 5 000 000
zł, dochód uzyskany w roku podatkowym bezpośrednio poprzedzającym rok podatkowy, o
którym mowa w pkt 1.
2.
W przypadku upływu terminu do złożenia zeznania lub złożenia zeznania za rok podatkowy,
w którym dokonywane jest obniżenie na podstawie ust. 1, podatnik składa korektę zeznania.
3.
Strata nieodliczona na podstawie ust. 1 podlega odliczeniu na podstawie art. 7 ust.
5.
Art. 38g.
1.
Od podstawy opodatkowania ustalonej zgodnie z art. 18 ust. 1 w celu obliczenia podatku
lub zaliczki podatnik może odliczyć nieodliczone na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1
i 8 darowizny przekazane od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 30 września w 2020 r.
na przeciwdziałanie COVID-19, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o COVID-19
1)
podmiotom wykonującym działalność leczniczą, wpisanym do wykazu, o którym mowa w art.
7 ustawy o COVID-19;
2)
Agencji Rezerw Materiałowych z przeznaczeniem na cele wykonywania zadań ustawowych;
3)
Centralnej Bazy Rezerw Sanitarno-Przeciwepidemicznych z przeznaczeniem na cele wykonywania
działalności statutowej.
2.
W przypadku darowizny, o której mowa w ust. 1, przekazanej
1)
do dnia 30 kwietnia 2020 r.- odliczeniu podlega kwota odpowiadająca 200% wartości
darowizny;
2)
w maju 2020 r. - odliczeniu podlega kwota odpowiadająca 150% wartości darowizny;
3)
od dnia 1 czerwca 2020 r. do dnia 30 września 2020 r. - odliczeniu podlega kwota odpowiadająca
wartości darowizny.
3.
W zakresie nieuregulowanym w niniejszym artykule, do darowizn stosuje się odpowiednio
przepisy art. 18 ust. 1b, 1c, 1e-1g, 1k oraz art. 27 ust. 4a.
Art. 38h.
1.
Przedłuża się do dnia 20 lipca 2020 r. termin zapłaty podatku, o którym mowa w art.
24b ust. 11 zdanie pierwsze, za miesiące marzec-maj 2020 r., w których podatnik spełniał
łącznie następujące warunki
1)
podatnik poniósł w danym miesiącu negatywne konsekwencje ekonomiczne z powodu COVID-19,
o którym mowa ustawie o COVID-19;
2)
uzyskane przez podatnika w danym miesiącu przychody, o których mowa w art. 12, są
niższe o co najmniej 50% w stosunku do analogicznego miesiąca poprzedniego roku podatkowego,
a w przypadku podatnika, który rozpoczął prowadzenie działalności w 2019 r. - w stosunku
do uzyskanych w tym roku średnich przychodów, o których mowa w art. 12.
2.
Warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie stosuje się do podatników, którzy
1)
stosowali w 2019 r. formę opodatkowania, w przypadku której nie ustala się przychodów;
2)
rozpoczęli prowadzenie działalności w ostatnim kwartale 2019 r. i nie uzyskali w tym
okresie przychodów, o których mowa w art. 12;
3)
rozpoczęli prowadzenie działalności w 2020 r.
3.
Przez średnie przychody, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się kwotę stanowiącą
iloraz przychodów, o których mowa w art. 12, uzyskanych w roku, w którym podatnik
rozpoczął prowadzenie działalności, i liczby miesięcy, w których była prowadzona ta
działalność.
Art. 38i.
1.
Zwalnia się z obowiązku zwiększenia dochodu stanowiącego podstawę obliczenia zaliczki
na podstawie art. 25 ust. 19 pkt 2 i ust. 25 za poszczególne okresy rozliczeniowe
przypadające w 2020 r., w których podatnik spełnił łącznie następujące warunki
1)
podatnik poniósł w danym okresie rozliczeniowym negatywne konsekwencje ekonomiczne
z powodu COVID-19, o którym mowa w ustawie o COVID-19;
2)
uzyskane przez podatnika w danym okresie rozliczeniowym przychody, o których mowa
w art. 12, są niższe o co najmniej 50% w stosunku do analogicznego okresu poprzedniego
roku podatkowego, a w przypadku podatnika, który rozpoczął prowadzenie działalności
w 2019 r. - w stosunku do uzyskanych w tym roku średnich przychodów, o których mowa
w art. 12.
2.
Warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie stosuje się do podatników, którzy
1)
stosowali w 2019 r. formę opodatkowania, w przypadku której nie ustala się przychodów;
2)
rozpoczęli prowadzenie działalności w ostatnim kwartale 2019 r. i nie uzyskali w tym
okresie przychodów, o których mowa w art. 12;
3)
rozpoczęli prowadzenie działalności w 2020 r.
3.
Przez średnie przychody, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się kwotę stanowiącą
iloraz przychodów, o których mowa w art. 12, uzyskanych w roku rozpoczęcia prowadzenia
działalności gospodarczej, i liczby miesięcy, w których była prowadzona ta działalność.
4.
Jeżeli podatnik, którego rok podatkowy zakończy się przed dniem 1 października 2020 r.,
posiada zobowiązania, o których mowa w art. 18f ust. 1 pkt 2, i zobowiązania te nie
zostaną uregulowane do dnia złożenia zeznania za ten rok, do zobowiązań tych nie stosuje
się art. 18f ust. 5 i 6. Zobowiązania te podlegają doliczeniu do dochodu stanowiącego
podstawę obliczenia zaliczki począwszy od pierwszego okresu rozliczeniowego następnego
roku podatkowego, nie wcześniej niż w rozliczeniu zaliczki za 2021 r., jeżeli do dnia
terminu płatności tej zaliczki zobowiązanie to nie zostanie uregulowane.
Art. 38j.
1.
Podatnicy będący małymi podatnikami, którzy na 2020 r. wybrali uproszczoną formę wpłacania
zaliczek, o której mowa w art. 25 ust. 6, mogą zrezygnować w trakcie roku podatkowego
z tej formy wpłacania zaliczek, jeżeli ponoszą negatywne konsekwencje ekonomiczne
z powodu COVID-19. Przepisu art. 25 ust. 7 pkt 2 nie stosuje się.
2.
W przypadku rezygnacji z uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podstawie ust. 1
zaliczki należne do końca roku oblicza się zgodnie z art. 25 ust. 1 począwszy od miesiąca,
za który podatnik ostatni raz zastosował uproszczoną formę wpłacania zaliczek. Przy
obliczaniu tych zaliczek uwzględnia się zaliczki płacone w uproszczonej formie na
podstawie art. 25 ust. 6-10.
3.
O rezygnacji z uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podstawie ust. 1 podatnicy
informują w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1, składanym za 2020 r.
4.
Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do podatników, których rok podatkowy jest
inny niż kalendarzowy i obejmuje część 2020 r.
Art. 38k.
1.
Podatnicy mogą dokonywać jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej
środków trwałych, które zostały nabyte w celu produkcji towarów związanych z przeciwdziałaniem
COVID-19, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o COVID-19, i wprowadzone do ewidencji
środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w 2020 roku.
2.
Za towary, o których mowa w ust. 1, uważa się w szczególności: maseczki ochronne,
respiratory, środki odkażające, medyczną odzież ochronną, ochraniacze na obuwie, rękawiczki,
okulary, gogle, środki do dezynfekcji i higieny rąk.
Art. 38l.
1.
Koszty kwalifikowane, o których mowa w art. 18d, ponoszone w 2020 r. na działalność
badawczo-rozwojową, której celem jest opracowanie produktów niezbędnych do przeciwdziałania
COVID-19, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o COVID-19, podatnik może odliczyć
również od dochodu będącego podstawą obliczenia zaliczki, o której mowa w art. 25
ust. 1 lub 1b, w trakcie roku podatkowego, który
1)
rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2020 r. a zakończy się po dniu 31 grudnia 2019 r.
lub
2)
rozpoczął się po dniu 31 grudnia 2019 r. a przed dniem 1 stycznia 2021 r.
2.
Przepis art. 18d stosuje się odpowiednio.
Art. 38m.
1.
Podatnicy, o których mowa w art. 24d, osiągający w roku podatkowym, który
1)
rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2020 r. a zakończy się po dniu 31 grudnia 2019 r.
lub
2)
rozpoczął się po dniu 31 grudnia 2019 r. a przed dniem 1 stycznia 2021 r.
- kwalifikowane dochody z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, które wykorzystywane
są do przeciwdziałania COVID-19, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o COVID-19,
mogą stosować w trakcie tego roku podatkowego do opodatkowania tych dochodów stawkę
podatku, o której mowa w tym przepisie, przy obliczaniu zaliczek na podatek dochodowy.
2.
Wysokość zaliczek, o których mowa w ust. 1, oblicza się w następujący sposób
1)
pierwszą zaliczkę oblicza się od sumy kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych praw
własności intelektualnej, osiągniętych od dnia 1 marca 2020 r., z zastosowaniem stawki,
o której mowa w art. 24d ust. 1;
2)
zaliczki za kolejne miesiące albo kwartały oblicza się jako różnicę między podatkiem
obliczonym z zastosowaniem stawki, o której mowa w art. 24d ust. 1, od sumy kwalifikowanych
dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, osiągniętych od dnia 1 marca
2020 r., a sumą należnych zaliczek za poprzednie miesiące albo kwartały obliczonych
od tych dochodów.
3.
Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku, gdy podatnik nie posiada kwalifikowanego
prawa własności intelektualnej ani ekspektatywy uzyskania kwalifikowanego prawa, pod
warunkiem zgłoszenia lub złożenia wniosku o uzyskanie takiego prawa ochronnego do
właściwego organu, w terminie 6 miesięcy, licząc od końca miesiąca, za który przy
obliczaniu zaliczki na podatek zastosował 5% stawkę podatku.
4.
Przepisy art. 24d stosuje się odpowiednio.
”
.
1.
Z ubezpieczenia eksportowego jako ubezpieczający lub ubezpieczony oraz gwarancji ubezpieczeniowych,
z zastrzeżeniem art. 5a, mogą korzystać
1)
przedsiębiorcy, mający miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, dokonujący eksportu krajowych produktów i usług, z zastrzeżeniem ust. 2,
dokonujący inwestycji bezpośrednich za granicą;
2)
podmioty udzielające instrumentów finansujących;
3)
przedsiębiorcy zależni w zakresie, w jakim ubezpieczenie eksportowe będzie dotyczyć
towarów i usług, które stanowiły towary lub usługi krajowe, z zastrzeżeniem ust. 2;
4)
członkowie konsorcjum, w skład którego wchodzi przedsiębiorca krajowy realizujący
kontrakt eksportowy w ramach tego konsorcjum.
2.
Ubezpieczenie eksportowe może zostać udzielone mimo niespełnienia wymogu krajowych
produktów i usług, w przypadku gdy
1)
kontrakt został zawarty na okres kredytu poniżej dwóch lat;
2)
jest ono uzasadnione interesem Rzeczypospolitej Polskiej.
3.
Na potrzeby niniejszej ustawy interes Rzeczypospolitej Polskiej oznacza wymierną korzyść
dla Rzeczypospolitej Polskiej wynikającą z konieczności zrównoważonego rozwoju społeczno-gospodarczego,
wzrostu lub utrzymania zatrudnienia, zwiększenia konkurencyjności lub innowacyjności
gospodarki polskiej.
4.
Oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, dokonuje Komitet.
W przypadkach uzasadnionych nadzwyczajnymi okolicznościami zagrażającymi życiu lub
zdrowiu dzieci, minister właściwy do spraw rodziny, w drodze rozporządzenia, może
czasowo ograniczyć lub czasowo zawiesić funkcjonowanie form opieki nad dziećmi w wieku
do lat 3 na obszarze kraju lub jego części, uwzględniając stopień zagrożenia na danym
obszarze.
6b.
W przypadku, o którym mowa w art. 6a, minister właściwy do spraw rodziny, w drodze
rozporządzenia, może wyłączyć stosowanie niektórych przepisów niniejszej ustawy, w
odniesieniu do wszystkich lub niektórych form opieki nad dziećmi w wieku do lat 3,
o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 6a, w szczególności w zakresie
przeprowadzania postępowania rekrutacyjnego i organizacji pracy tych form opieki nad
dziećmi w wieku do lat 3, a także wprowadzić w tym zakresie odrębne unormowania, tak
aby zapewnić prawidłową realizację celów i zadań tych form opieki nad dziećmi w wieku
do lat 3.
1.
Jeżeli uprawnionym z tytułu ubezpieczenia eksportowego jest jednostka finansująca,
Korporacja może zawrzeć z przedsiębiorcą krajowym lub z przedsiębiorcą zależnym, w
związku z działalnością którego ta jednostka finansująca ma uzyskać ubezpieczenie
eksportowe, umowę określającą co najmniej
1)
maksymalny procentowy udział składników pochodzenia zagranicznego w przychodzie netto,
umożliwiający uznanie towaru lub usługi za krajowe, a także określenie sposobu udokumentowania
tego udziału, umożliwiającego uznanie towaru lub usługi za krajowe;
2)
obowiązek udzielania przez przedsiębiorcę krajowego lub przedsiębiorcę zależnego informacji,
związanych z realizacją kontraktu eksportowego lub umowy przedsiębiorcy zależnego;
3)
obowiązek dochowania innych wymogów dotyczących przedsiębiorcy krajowego lub przedsiębiorcy
zależnego, wynikających z obowiązujących przepisów prawa polskiego, prawa Unii Europejskiej
i prawa międzynarodowego oraz zobowiązań wynikających z członkostwa Rzeczypospolitej
Polskiej w Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju i członkostwa Korporacji
w Unii Berneńskiej;
4)
postanowienia o odpowiedzialności cywilnej w stosunku do Korporacji z tytułu
a)
popełnienia, przy zawieraniu kontraktu eksportowego lub umowy przedsiębiorcy zależnego,
przestępstwa przekupstwa lub innego przestępstwa o podobnym charakterze,
b)
naruszenia wymogów, o których mowa w pkt 1-3.
2.
Naruszenie postanowień umowy, o której mowa w ust. 1, nie może stanowić przesłanki
odmowy wypłaty odszkodowania lub kwoty gwarancji jednostce finansującej, o której
mowa w ust. 1.
3.
W przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 1, Korporacja może uzależnić udzielenie
ubezpieczenia eksportowego od zobowiązania jednostki finansującej w umowie ubezpieczenia
eksportowego do niezwłocznego informowania Korporacji o okolicznościach, które mogą
stanowić naruszenie postanowień umowy, o której mowa w ust. 1, lub skutkować powstaniem
odpowiedzialności cywilnej w stosunku do Korporacji z tytułu tej umowy.
1.
Przepisów art. 6a ust. 3 oraz art. 6b ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i 3 nie stosuje się w
czasie stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii.
2.
W przypadku gdy powiadomienie, o którym mowa w art. 6b ust. 3, miało miejsce przed
dniem ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, termin określony
w art. 6b ust. 3 przedłuża się o czas ich obowiązywania.
W ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali
(Dz. U. z 2020 r. poz. 532) w art. 21 dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu
„
4.
Uchwała zarządu może być podjęta, jeżeli wszyscy członkowie zostali prawidłowo zawiadomieni
o posiedzeniu albo głosowaniu na piśmie albo przy wykorzystaniu środków bezpośredniego
porozumiewania się na odległość. Uchwała może być również wynikiem głosów częściowo
oddanych na posiedzeniu, częściowo na piśmie lub przy wykorzystaniu środków bezpośredniego
porozumiewania się na odległość.
5.
Przy obliczaniu kworum uwzględnia się członków zarządu uczestniczących przez oddanie
głosu na piśmie lub przy wykorzystaniu środków bezpośredniego porozumiewania się na
odległość.
”
.
W ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o gwarantowanych przez Skarb Państwa ubezpieczeniach
eksportowych
(Dz. U. z 2018 r. poz. 1378, z 2019 r. poz. 1572 oraz z 2020 r. poz. 284) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 1
a)
ust. 2 otrzymuje brzmienie
„
2.
Ubezpieczenie udzielane przez podmiot, o którym mowa w art. 5 ust. 1, na podstawie
ustawy, zwane dalej „ubezpieczeniem eksportowym”, dotyczy
1)
instrumentów finansujących, rozumianych jako umowa lub inna czynność służąca finansowaniu,
w całości albo w części, kontraktu eksportowego, umowy przedsiębiorcy zależnego lub
inwestycji bezpośredniej za granicą, w szczególności
a)
kredytu bankowego,
b)
pożyczki,
c)
limitu kredytowego na wystawianie gwarancji lub akredytyw,
d)
nabycia lub zagwarantowania emisji papierów wartościowych o charakterze dłużnym, w
szczególności obligacji,
e)
wykupu wierzytelności,
f)
leasingu;
2)
kontraktów eksportowych;
3)
inwestycji bezpośrednich za granicą;
4)
umów przedsiębiorców zależnych.
”
,
b)
w ust. 3 w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu
„
4)
udziału w ubezpieczeniu udzielonym przez agencję kredytów eksportowych w rozumieniu
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011 z dnia 16 listopada
2011 r. w sprawie zastosowania niektórych wytycznych w dziedzinie oficjalnie wspieranych
kredytów eksportowych oraz uchylającego decyzje Rady 2001/76/WE i 2001/77/WE
(Dz. Urz. UE L 326 z 08.12.2011, str. 45).
”
;
2)
w art. 2
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie
„
1.
Celem ubezpieczeń eksportowych jest umożliwienie polskim przedsiębiorcom udziału w
międzynarodowym obrocie handlowym oraz wzrostu ich aktywności na arenie międzynarodowej.
”
,
b)
po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu
„
1a.
Celem ubezpieczeń eksportowych jest, w przypadku ubezpieczenia
1)
instrumentów finansujących - ochrona jednostek finansujących na wypadek strat poniesionych
w związku z finansowaniem kontraktów eksportowych;
2)
kontraktów eksportowych - ochrona krajowych przedsiębiorców na wypadek strat poniesionych,
w związku z realizacją kontraktu eksportowego, przed wysyłką towarów bądź realizacją
usług (ryzyko produkcji) oraz po wysyłce towarów bądź realizacji usług (ryzyko kredytu);
3)
inwestycji bezpośrednich za granicą - ochrona krajowych przedsiębiorców na wypadek
strat poniesionych w związku z realizacją inwestycji bezpośredniej za granicą;
4)
umów sprzedaży zawartych przez przedsiębiorców zależnych - ochrona przedsiębiorców
zależnych na wypadek strat poniesionych w związku ze sprzedażą poza terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej towarów i usług, które stanowiły towary lub usługi krajowe.
”
,
c)
uchyla się ust. 7,
d)
w ust. 8 po wyrazie „ubezpieczającego” dodaje się wyrazy „lub ubezpieczonego”;
3)
w art. 5 w ust. 3 skreśla się wyraz „Akcjonariuszy”;
4)
art. 6 otrzymuje brzmienie
„
Art. 6.
1.
Z ubezpieczenia eksportowego jako ubezpieczający lub ubezpieczony oraz gwarancji ubezpieczeniowych,
z zastrzeżeniem art. 5a, mogą korzystać
1)
przedsiębiorcy, mający miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, dokonujący eksportu krajowych produktów i usług, z zastrzeżeniem ust. 2,
dokonujący inwestycji bezpośrednich za granicą;
2)
podmioty udzielające instrumentów finansujących;
3)
przedsiębiorcy zależni w zakresie, w jakim ubezpieczenie eksportowe będzie dotyczyć
towarów i usług, które stanowiły towary lub usługi krajowe, z zastrzeżeniem ust. 2;
4)
członkowie konsorcjum, w skład którego wchodzi przedsiębiorca krajowy realizujący
kontrakt eksportowy w ramach tego konsorcjum.
2.
Ubezpieczenie eksportowe może zostać udzielone mimo niespełnienia wymogu krajowych
produktów i usług, w przypadku gdy
1)
kontrakt został zawarty na okres kredytu poniżej dwóch lat;
2)
jest ono uzasadnione interesem Rzeczypospolitej Polskiej.
3.
Na potrzeby niniejszej ustawy interes Rzeczypospolitej Polskiej oznacza wymierną korzyść
dla Rzeczypospolitej Polskiej wynikającą z konieczności zrównoważonego rozwoju społeczno-gospodarczego,
wzrostu lub utrzymania zatrudnienia, zwiększenia konkurencyjności lub innowacyjności
gospodarki polskiej.
4.
Oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, dokonuje Komitet.
”
;
5)
w art. 6b w ust. 1 po wyrazie „ubezpieczającego” dodaje się wyrazy „lub przedsiębiorcę, który zawarł z Korporacją umowę, o której mowa w art. 6f ust.
1”;
6)
po art. 6e dodaje się art. 6f w brzmieniu
„
Art. 6f.
1.
Jeżeli uprawnionym z tytułu ubezpieczenia eksportowego jest jednostka finansująca,
Korporacja może zawrzeć z przedsiębiorcą krajowym lub z przedsiębiorcą zależnym, w
związku z działalnością którego ta jednostka finansująca ma uzyskać ubezpieczenie
eksportowe, umowę określającą co najmniej
1)
maksymalny procentowy udział składników pochodzenia zagranicznego w przychodzie netto,
umożliwiający uznanie towaru lub usługi za krajowe, a także określenie sposobu udokumentowania
tego udziału, umożliwiającego uznanie towaru lub usługi za krajowe;
2)
obowiązek udzielania przez przedsiębiorcę krajowego lub przedsiębiorcę zależnego informacji,
związanych z realizacją kontraktu eksportowego lub umowy przedsiębiorcy zależnego;
3)
obowiązek dochowania innych wymogów dotyczących przedsiębiorcy krajowego lub przedsiębiorcy
zależnego, wynikających z obowiązujących przepisów prawa polskiego, prawa Unii Europejskiej
i prawa międzynarodowego oraz zobowiązań wynikających z członkostwa Rzeczypospolitej
Polskiej w Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju i członkostwa Korporacji
w Unii Berneńskiej;
4)
postanowienia o odpowiedzialności cywilnej w stosunku do Korporacji z tytułu
a)
popełnienia, przy zawieraniu kontraktu eksportowego lub umowy przedsiębiorcy zależnego,
przestępstwa przekupstwa lub innego przestępstwa o podobnym charakterze,
b)
naruszenia wymogów, o których mowa w pkt 1-3.
2.
Naruszenie postanowień umowy, o której mowa w ust. 1, nie może stanowić przesłanki
odmowy wypłaty odszkodowania lub kwoty gwarancji jednostce finansującej, o której
mowa w ust. 1.
3.
W przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 1, Korporacja może uzależnić udzielenie
ubezpieczenia eksportowego od zobowiązania jednostki finansującej w umowie ubezpieczenia
eksportowego do niezwłocznego informowania Korporacji o okolicznościach, które mogą
stanowić naruszenie postanowień umowy, o której mowa w ust. 1, lub skutkować powstaniem
odpowiedzialności cywilnej w stosunku do Korporacji z tytułu tej umowy.
”
;
7)
uchyla się art. 9;
8)
w art. 10 w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie
„
1)
składki z tytułu ubezpieczeń eksportowych i reasekuracji, oraz wynagrodzenia z tytułu
udzielonych gwarancji ubezpieczeniowych oraz opłaty administracyjne w szczególności
z tytułu rozpatrywania wniosków o udzielenie ubezpieczenia eksportowego lub wniosków
o zmianę warunków ubezpieczenia eksportowego;
”
.
1.
Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
zdrowia oraz ministrem właściwym do spraw rolnictwa i rozwoju wsi może, w drodze rozporządzenia,
ustalić maksymalne ceny lub maksymalne marże hurtowe i detaliczne stosowane w sprzedaży
towarów lub usług mających istotne znaczenie dla ochrony zdrowia lub bezpieczeństwa
ludzi lub kosztów utrzymania gospodarstw domowych.
2.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki
może ustalić maksymalne ceny dla różnych poziomów obrotu towarowego lub uwzględnić
skalę sprzedaży albo świadczenia usług i uwarunkowania regionalne, a przy ustalaniu
wysokości maksymalnych cen może wziąć pod uwagę wysokość cen w okresie poprzedzającym
wprowadzenie stanu zagrożenia epidemicznego, a także uzasadnione zmiany kosztów produkcji
i zaopatrzenia.
3.
Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki
1)
określi podstawę obliczania maksymalnych marż;
2)
może ustalić maksymalne marże dla poszczególnych rodzajów towarów lub marże naliczane
od ceny hurtowej.
Zakazuje się stosowania w obrocie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cen lub
marż wyższych niż maksymalne ceny lub marże ustalone zgodnie z przepisami art. 8 i
art. 8a.
1.
Kontrolę przestrzegania przez przedsiębiorców zakazu, o którym mowa w art. 8b, sprawują
w zakresie swojej właściwości
1)
Inspekcja Farmaceutyczna;
2)
Inspekcja Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych;
3)
Państwowa Inspekcja Sanitarna.
2.
W zakresie niezastrzeżonym dla inspekcji, o których mowa w ust. 1, kontrolę przestrzegania
przez przedsiębiorców zakazu, o którym mowa w art. 8b, sprawuje Inspekcja Handlowa.
3.
Do kontroli, o której mowa w ust. 1 i 2, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 424), z wyłączeniem art. 47, art. 48, art. 49 ust. 7 pkt 5, art. 50, art. 54, art. 55,
art. 58 i art. 59 tej ustawy.
1.
Maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu konsumenckiego w rozumieniu ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1083) dla kredytów o okresie spłaty nie krótszym niż 30 dni oblicza się według wzoru
MPKK ≤ (K × 15%) + (K × n/R × 6%)
w którym poszczególne symbole oznaczają
MPKK - maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu,
K - całkowitą kwotę kredytu,
n - okres spłaty wyrażony w dniach,
R - liczbę dni w roku.
2.
Maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu konsumenckiego dla kredytów o
okresie spłaty krótszym niż 30 dni oblicza się według wzoru
MPKK ≤ K x 5%
w którym poszczególne symbole oznaczają
MPKK - maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu,
K - całkowitą kwotę kredytu.
3.
Pozaodsetkowe koszty kredytu konsumenckiego nie mogą być wyższe od 45% całkowitej
kwoty kredytu.
4.
Pozaodsetkowe koszty kredytu konsumenckiego wynikające z umowy o kredyt konsumencki
nie należą się w części przekraczającej
1)
maksymalne pozaodsetkowe koszty kredytu obliczone w sposób określony w ust. 1 lub
2, lub
2)
45% całkowitej kwoty kredytu.
W przypadku udzielenia przez kredytodawcę lub podmiot z nim powiązany w rozumieniu
przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1126/2008 z dnia 3 listopada 2008 r. przyjmującego
określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr
1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady
(Dz. Urz. UE L 320 z 29.11.2008, str. 1, z późn. zm.)
1)
całkowitą kwotę kredytu, dla celów ustalenia maksymalnej wysokości pozaodsetkowych
kosztów kredytu, o której mowa w art. 8d, stanowi kwota pierwszego z kredytów;
2)
pozaodsetkowe koszty kredytu obejmują sumę pozaodsetkowych kosztów wszystkich kredytów
udzielonych w tym okresie.
Naruszenie przepisów, o których mowa w art. 8d i art. 8e, może stanowić praktykę naruszającą
zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów
(Dz. U. z 2019 r. poz. 369, 1571 i 1667).
W ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości
(Dz. U. z 2019 r. poz. 351, 1495, 1571, 1655 i 1680) w art. 66 w ust. 6 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie
„
1)
art. 69 ust. 6, 7 i 9, art. 70, art. 72 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 136 ustawy
o biegłych rewidentach,
2)
art. 4 i art. 5 oraz art. 17 ust. 1 akapit drugi i ust. 3 rozporządzenia Parlamentu
Europejskiego i Rady (UE) nr 537/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie szczegółowych
wymogów dotyczących ustawowych badań sprawozdań finansowych jednostek interesu publicznego,
uchylającego decyzję Komisji 2005/909/WE, w przypadku badania ustawowego jednostki zainteresowania publicznego w rozumieniu
art. 2 pkt 9 ustawy o biegłych rewidentach
”
.
W ustawie z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1171) w art. 17 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu
„
2.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach Prezes Rady Ministrów może zdecydować o odbyciu
posiedzenia Rady Ministrów przy użyciu środków komunikacji elektronicznej, co obejmuje
w szczególności
1)
transmisję posiedzenia w czasie rzeczywistym pomiędzy uczestnikami posiedzenia Rady
Ministrów,
2)
wielostronną komunikację w czasie rzeczywistym, w ramach której uczestnicy posiedzenia
Rady Ministrów mogą wypowiadać się w toku posiedzenia
- z zachowaniem niezbędnych zasad bezpieczeństwa.
”
.
W ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne
(Dz. U. z 2019 r. poz. 755, z późn. zm. po art. 6f dodaje się art. 6g w brzmieniu
„
Art. 6g.
1.
Przepisów art. 6a ust. 3 oraz art. 6b ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i 3 nie stosuje się w
czasie stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii.
2.
W przypadku gdy powiadomienie, o którym mowa w art. 6b ust. 3, miało miejsce przed
dniem ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, termin określony
w art. 6b ust. 3 przedłuża się o czas ich obowiązywania.
”
.
1.
W przypadku braku na obszarze województwa technicznych i organizacyjnych możliwości
unieszkodliwiania, zgodnie z obowiązującymi przepisami, odpadów medycznych o właściwościach
zakaźnych wytworzonych w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, wojewoda może wydać,
w drodze decyzji administracyjnej, polecenie dotyczące gospodarowania tymi odpadami
podmiotom, o których mowa w art. 11 ust. 1 i 2. Polecenie podlega natychmiastowemu
wykonaniu z chwilą jego doręczenia lub ogłoszenia oraz nie wymaga uzasadnienia. Przepisy
art. 11 ust. 3-6 i 8 stosuje się odpowiednio.
2.
Unieszkodliwianie odpadów medycznych o właściwościach zakaźnych, o których mowa w
ust. 1, odbywa się przez termiczne przekształcanie rozumiane jako
1)
spalanie odpadów przez ich utlenianie w temperaturze nie niższej niż 850°C;
2)
inne, niż wskazany w pkt 1, procesy termicznego przekształcania odpadów, w tym pirolizę,
zgazowanie i proces plazmowy, o ile substancje powstające podczas tych procesów są
następnie spalane.
3.
Do gospodarowania odpadami medycznymi o właściwościach zakaźnych, o których mowa w
ust. 1, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach
(Dz. U. z 2019 r. poz. 701, z późn. zm. w zakresie warunków transportu odpadów, zbierania odpadów lub ich unieszkodliwiania
oraz przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1396, z późn. zm. w zakresie warunków korzystania ze środowiska. Polecenie, o którym mowa w ust. 1,
można również wydać w odniesieniu do podmiotu, który nie posiada decyzji z zakresu
gospodarowania odpadami.
4.
Polecenie, o którym mowa w ust. 1, określa
1)
podmiot lub podmioty zobowiązane do gospodarowania odpadami;
2)
miejsce, dopuszczoną metodę i warunki unieszkodliwiania, w tym transportowania i magazynowania
odpadów przed ich przetworzeniem;
3)
obowiązek prowadzenia ilościowej i jakościowej ewidencji odpadów w postaci papierowej,
o ile nie ma możliwości prowadzenia tej ewidencji za pośrednictwem BDO;
4)
okres obowiązywania polecenia.
5.
Wydanie polecenia, o którym mowa w ust. 1, jest możliwe, jeżeli podmiot zobowiązany
do gospodarowania odpadami posiada stosowne możliwości techniczne i organizacyjne
do jego realizacji.
6.
Do prowadzenia ewidencji odpadów w przypadku wydania przez wojewodę polecenia, o którym
mowa w ust. 1, podmiotowi, który nie ma możliwości prowadzenia tej ewidencji za pośrednictwem
BDO, stosuje się odpowiednio art. 69 ust. 7, 9, 12 i 14 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r.
o odpadach. Podmiot, który nie ma możliwości prowadzenia ewidencji odpadów za pośrednictwem
BDO, a który dokonał unieszkodliwienia odpadów na podstawie polecenia wojewody, o
którym mowa w ust. 1, przekazuje kopię karty ewidencji odpadów właściwemu ze względu
na miejsce unieszkodliwienia odpadów wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska
w terminie 14 dni od dnia unieszkodliwienia odpadów.
7.
Nadzór nad prawidłowym gospodarowaniem odpadami dokonywanym na podstawie polecenia
wojewody, o którym mowa w ust. 1, sprawuje właściwy wojewódzki inspektor ochrony środowiska.
8.
Wojewoda przesyła kopię polecenia, o którym mowa w ust. 1, ministrowi właściwemu do
spraw klimatu w terminie 7 dni od dnia jego wydania.
1.
W przypadku braku na obszarze województwa technicznych i organizacyjnych możliwości
unieszkodliwiania, zgodnie z obowiązującymi przepisami, odpadów wytwarzanych w związku
z przeciwdziałaniem COVID-19 innych niż odpady medyczne o właściwościach zakaźnych,
wojewoda może wydać, w drodze decyzji administracyjnej, polecenie dotyczące gospodarowania
tymi odpadami podmiotom, o których mowa w art. 11 ust. 1 i 2. Polecenie podlega natychmiastowemu
wykonaniu z chwilą jego doręczenia lub ogłoszenia oraz nie wymaga uzasadnienia. Przepisy
art. 11 ust. 3-6 i 8 oraz art. 11a ust. 3-8 stosuje się odpowiednio.
2.
W przypadku odpadów komunalnych polecenie wojewody może także dotyczyć
1)
przekazywania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych do innych instalacji
niż instalacje komunalne zapewniające przetwarzanie, o którym mowa w art. 35 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;
2)
składowania lub termicznego przekształcania odpadów komunalnych bez (jakichkolwiek
lub określonych) wstępnych procesów przetwarzania.
1.
Wojewoda może, w drodze zarządzenia, zmienić lub wyłączyć wymagania dotyczące selektywnego
zbierania odpadów komunalnych, określone w regulaminie utrzymania czystości i porządku
w gminie oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku
w gminach
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2010 i 2020 oraz z 2020 r. poz. 150 i 284).
2.
W zarządzeniu, o którym mowa w ust. 1, wojewoda może także, na wniosek wójta, burmistrza
albo prezydenta miasta, zmienić częstotliwość odbierania odpadów komunalnych oraz
sposób świadczenia usług przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych,
określone w uchwałach rady gminy wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminie.
3.
W przypadku wydania zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, na obszarze województwa lub
jego części, których zarządzenie dotyczy, nie stosuje się wymagań dotyczących selektywnego
zbierania odpadów komunalnych, określonych w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.
1.
W celu zapewnienia prawidłowego wykonania obowiązków, o których mowa w art. 34 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu
zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, Policja może wykonywać czynności wynikające z ustawowych uprawnień, z wyłączeniem
czynności, o których mowa w art. 19-19b ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji
(Dz. U. z 2020 r. poz. 360).
2.
Wszystkie informacje, w tym dane osobowe, uzyskane w toku realizacji czynności, o
których mowa w ust. 1, usuwa się lub niszczy w terminie jednego miesiąca po upływie
obowiązywania niniejszej ustawy.
3.
Komendant Główny Policji może w okresie obowiązywania niniejszej ustawy wprowadzić
pełnienie służby w systemie skoszarowanym.
4.
Pełnienie służby w systemie, o którym mowa w ust. 3, może obowiązywać w okresie obowiązywania
stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz w okresie do 30 dni następujących
po ich odwołaniu.
1.
Do projektowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych,
w tym zmiany sposobu użytkowania, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, nie stosuje
się przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm., ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
(Dz. U. z 2020 r. poz. 293 i 471) oraz aktów planistycznych, o których mowa w tej ustawie, ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami
(Dz. U. z 2020 r. poz. 282), a w przypadku konieczności poszerzenia bazy do udzielania świadczeń zdrowotnych,
także przepisów wydanych na podstawie art. 22 ust. 3, 4 i 4a ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.
2.
Prowadzenie robót budowlanych oraz zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego
lub jego części w związku z przeciwdziałaniem COVID-19 wymagają niezwłocznego poinformowania
organu administracji architektoniczno-budowlanej.
3.
W informacji, o której mowa w ust. 2, należy określić
1)
rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia
- w przypadku prowadzenia robót budowlanych;
2)
dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części
- w przypadku zmiany sposobu użytkowania.
4.
Jeżeli prowadzenie robót budowlanych, o których mowa w ust. 2, powoduje zagrożenie
życia lub zdrowia ludzi, organ administracji architektoniczno-budowlanej, w drodze
decyzji podlegającej natychmiastowemu wykonaniu, niezwłocznie ustala wymagania dotyczące
niezbędnych zabezpieczeń ich prowadzenia.
5.
W przypadku prowadzenia robót budowlanych w związku z przeciwdziałaniem COVID-19,
których rozpoczęcie, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, inwestor jest obowiązany zapewnić
objęcie kierownictwa oraz nadzoru nad tymi robotami przez osobę posiadającą uprawnienia
budowlane w odpowiednich specjalnościach, o których mowa w art. 15a tej ustawy.
W ustawie z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb
Państwa oraz niektóre osoby prawne
(Dz. U. z 2020 r. poz. 122) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 34c pkt 3 otrzymuje brzmienie
„
3)
warunki i terminy przekazywania środków, o których mowa w art. 34g ust. 3 pkt 5 i
art. 34ga ust. 2.
”
;
2)
w art. 34g
a)
ust. 2 otrzymuje brzmienie
„
2.
Środki Funduszu przeznacza się na
1)
pokrycie kosztów i wydatków związanych z udzielaniem poręczeń i gwarancji, w tym wypłat
z tytułu udzielonych poręczeń i gwarancji stanowiących pomoc publiczną, pomoc de minimis
lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, na rzecz mikroprzedsiębiorców,
małych i średnich przedsiębiorców;
2)
spłatę zobowiązań z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek oraz wyemitowanych obligacji,
o których mowa w art. 34ga ust. 1, w tym na pokrycie kosztów emisji obligacji.
”
,
b)
w ust. 3 po pkt 7 dodaje się pkt 7a w brzmieniu
„
7a)
środków z zaciągniętych kredytów i pożyczek oraz wyemitowanych obligacji, o których
mowa w art. 34ga ust. 1;
”
;
3)
po art. 34g dodaje się art. 34ga w brzmieniu
„
Art. 34ga.
1.
Bank Gospodarstwa Krajowego może zaciągać na rzecz Funduszu kredyty, pożyczki lub
emitować obligacje w kraju i za granicą.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych przekazuje do Funduszu środki niezbędne
do terminowej obsługi zobowiązań z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek oraz wyemitowanych
obligacji, o których mowa w ust. 1, w przypadku gdy poziom środków Funduszu jest niewystarczający
do obsługi tych zobowiązań.
3.
Za zobowiązania Banku Gospodarstwa Krajowego z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek
oraz wyemitowanych obligacji, o których mowa w ust. 1, mogą być udzielane przez Skarb
Państwa gwarancje i poręczenia, zgodnie z przepisami ustawy, z zastrzeżeniem, że wymogu,
o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2, w zakresie, w jakim wymaga się, aby środki przeznaczone
na spłatę kredytu pochodziły ze źródeł innych niż budżet państwa, oraz art. 8 nie
stosuje się.
4.
Gwarancje i poręczenia, o których mowa w ust. 3, mogą być udzielane do wysokości 100%
pozostającej do spłaty kwoty kredytu lub pożyczki objętych poręczeniem lub gwarancją
lub 100% pozostających do wypłaty świadczeń pieniężnych wynikających z wyemitowanych
obligacji objętych poręczeniem lub gwarancją, wraz ze 100% należnych odsetek od tych
kwot i innych kosztów bezpośrednio związanych odpowiednio z tym kredytem, pożyczką
lub obligacjami.
5.
Gwarancje i poręczenia, o których mowa w ust. 3, są wolne od opłaty prowizyjnej.
6.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych wykonuje czynności zmierzające do
odzyskania kwot zapłaconych z tytułu wykonania umowy poręczenia lub gwarancji na zasadach
określonych przepisami ustawy, z wyłączeniem art. 43.
7.
Jeżeli odzyskanie wierzytelności Skarbu Państwa, powstałych z tytułu udzielonego poręczenia
lub gwarancji, nie jest możliwe, Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do
spraw finansów publicznych, może umorzyć wierzytelność w całości lub części.
8.
Do emisji obligacji, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 39p-39w ustawy z dnia 27 października 1994 r.
o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym
(Dz. U. z 2020 r. poz. 72 i 278).
”
;
4)
w art. 46 pkt 3 otrzymuje brzmienie
„
3)
poręczeniach i gwarancjach udzielonych przez Bank Gospodarstwa Krajowego w ramach
programów rządowych oraz Funduszu Gwarancji Płynnościowych, o którym mowa w art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach
związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób
zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw
(Dz. U. poz. 568);
”
;
5)
po art. 47 dodaje się art. 47a w brzmieniu
„
Art. 47a.
W przypadku zapłaty przez Bank Gospodarstwa Krajowego kwoty z tytułu gwarancji lub
poręczenia spłaty kredytu, udzielonych na podstawie art. 34a, Bank Gospodarstwa Krajowego
wstępuje, z chwilą zapłaty, w prawa beneficjenta gwarancji lub poręczenia do wysokości
dokonanej zapłaty.
”
.
Przepisów art. 33a ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
nie stosuje się do importu towarów dokonanego przed dniem 1 lipca 2020 r.
1.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, od dnia
ogłoszenia danego stanu, zawiesza się wykonywanie obowiązków wynikających z przepisów
1)
art. 229 § 2 zdanie pierwsze, § 4a w zakresie badań okresowych i § 5 ustawy z dnia
26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy
(Dz. U. 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495);
2)
art. 39j i art. 39k ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2140);
3)
art. 22b ust. 7 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym
(Dz. U. z 2019 r. poz. 710, 730, 1214, 1979 i 2020 oraz z 2020 r. poz. 284, 400 i 462) w zakresie wykonywania okresowych badań lekarskich i badań psychologicznych.
2.
Po odwołaniu stanu zagrożenia epidemicznego, w przypadku gdy nie zostanie ogłoszony
stan epidemii albo po odwołaniu stanu epidemii, pracodawca i pracownik są obowiązani
niezwłocznie podjąć wykonywanie zawieszonych obowiązków, o których mowa w ust. 1,
i wykonać je w okresie nie dłuższym niż 60 dni od dnia odwołania danego stanu.
3.
W przypadku braku dostępności do lekarza uprawnionego do przeprowadzenia badania wstępnego
lub kontrolnego, badanie takie może przeprowadzić i wydać odpowiednie orzeczenie lekarskie
inny lekarz. Orzeczenie lekarskie wydane przez innego lekarza traci moc po upływie
30 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego, w przypadku gdy nie zostanie
ogłoszony stan epidemii, albo od dnia odwołania stanu epidemii. Lekarz ten może przeprowadzić
badanie i wydać orzeczenie lekarskie w trybie określonym w art. 2 ust. 4 ustawy z
dnia 5 grudnia 1996 r. o wykonywaniu zawodu lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2020 r.
poz. 514 i 567). Do orzeczenia lekarskiego stosuje się odpowiednio art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia
(Dz. U. z 2019 r. poz. 408, 730, 1590 i 1905). Orzeczenie lekarskie wydane przez innego lekarza włącza się do akt osobowych pracownika.
W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1950 i 2128) wprowadza się następujące zmiany
1)
art. 161 otrzymuje brzmienie
„
Art. 161.
§ 1.
Kto, wiedząc, że jest zarażony wirusem HIV, naraża bezpośrednio inną osobę na takie
zarażenie,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 2.
Kto, wiedząc, że jest dotknięty chorobą weneryczną lub zakaźną, ciężką chorobą nieuleczalną
lub realnie zagrażającą życiu, naraża bezpośrednio inną osobę na zarażenie taką chorobą,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 3.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 2 naraża na zarażenie wiele osób,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 4.
Ściganie przestępstwa określonego w § 1 i 2 następuje na wniosek pokrzywdzonego.
”
;
2)
art. 190a otrzymuje brzmienie
„
Art. 190a.
§ 1.
Kto przez uporczywe nękanie innej osoby lub osoby jej najbliższej wzbudza u niej uzasadnione
okolicznościami poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia lub istotnie narusza
jej prywatność,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto, podszywając się pod inną osobę, wykorzystuje jej wizerunek,
inne jej dane osobowe lub inne dane, za pomocą których jest ona publicznie identyfikowana,
w celu wyrządzenia jej szkody majątkowej lub osobistej.
§ 3.
Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 lub 2 jest targnięcie się pokrzywdzonego
na własne życie, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.
§ 4.
Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 następuje na wniosek pokrzywdzonego.
”
.
W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego
(Dz. U. z 2020 r. poz. 30 i 413) wprowadza się następujące zmiany
1)
po art. 232a dodaje się art. 232b w brzmieniu
„
Art. 232b.
§ 1 W stanie zagrożenia epidemicznego lub stanie epidemii zajęte przedmioty mające
znaczenie dla zdrowia lub bezpieczeństwa publicznego, można nieodpłatnie przekazać
podmiotom leczniczym, Państwowej Straży Pożarnej, Siłom Zbrojnym Rzeczypospolitej
Polskiej, Policji, Straży Granicznej oraz instytucjom państwowym i samorządowym. Art.
192 Kodeksu karnego wykonawczego stosuje się odpowiednio.
§ 2.
Postanowienie o nieodpłatnym przekazaniu przedmiotów wydaje w postępowaniu przygotowawczym
prokurator, a po wniesieniu aktu oskarżenia sąd właściwy do rozpoznania sprawy.
§ 3.
Na postanowienie, o którym mowa w ust. 2, przysługuje zażalenie. Wniesienie zażalenia
nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego postanowienia.
”
;
2)
po art. 258 dodaje się art. 258a w brzmieniu
„
Art. 258a.
Jeżeli oskarżony uniemożliwia lub utrudnia wykonywanie zastosowanego wobec niego środka
zapobiegawczego lub umyślnie naruszył obowiązek lub zakaz związany ze stosowaniem
takiego środka, sąd lub prokurator jest zobowiązany zastosować środek zapobiegawczy
gwarantujący skuteczną realizację celów jego stosowania.
”
;
3)
po art. 276 dodaje się art. 276a w brzmieniu
„
Art. 276a.
§ 1.
Tytułem środka zapobiegawczego można orzec wobec oskarżonego o przestępstwo popełnione
w stosunku do członka personelu medycznego, w związku z wykonywaniem przez niego czynności
opieki medycznej lub osoby przybranej personelowi medycznemu do pomocy w związku z
wykonywaniem tych czynności, zakaz zbliżania się do pokrzywdzonego na wskazaną odległość,
zakaz kontaktów lub zakaz publikacji, w tym za pośrednictwem systemów informatycznych
lub sieci telekomunikacyjnych treści godzących w prawnie chronione dobra pokrzywdzonego.
§ 2.
Zakazy, o których mowa w § 1, mogą być połączone z określeniem poręczenia majątkowego.
Do poręczenia majątkowego zastosowanie mają przepisy art. 266-270, z tym że stanowiące
przedmiot poręczenia wartości majątkowe lub zobowiązania ulegają przepadkowi albo
ściągnięciu również w razie niezastosowania się do zakazów o których mowa w § 1.
§ 3.
Zakaz publikacji treści godzących w prawnie chronione dobra pokrzywdzonego, o którym
mowa w § 1, obejmuje zakaz publikowania i innego udostępniania tych treści niezależnie
od tego, czy zostały wytworzone przez oskarżonego czy inną osobę, za pośrednictwem
internetowych portali, stanowiących usługę świadczoną drogą elektroniczną w rozumieniu
ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną.
§ 4.
Czas stosowania zakazów o których mowa w § 1, określa się przy uwzględnieniu potrzeb
w zakresie zabezpieczenia prawidłowego biegu postępowania karnego oraz zapewnienia
odpowiedniej ochrony pokrzywdzonemu lub osobom dla niego najbliższym.
§ 5.
Przedłużenie stosowania zakazu na dalszy okres, przekraczający łącznie 6 miesięcy,
w postępowaniu przygotowawczym może dokonać, na wniosek prokuratora, sąd rejonowy,
w okręgu którego prowadzone jest postępowanie.
”
.
1.
W przypadku całkowitego zaprzestania czynności przez sąd powszechny lub wojskowy z
powodu COVID-19 prezes sądu apelacyjnego, a w stosunku do wojskowych sądów garnizonowych
prezes wojskowego sądu okręgowego może wyznaczyć inny sąd równorzędny, położony na
obszarze tej samej apelacji, jako właściwy do rozpoznawania spraw pilnych należących
do właściwości sądu, który zaprzestał czynności - mając na względzie zapewnienie prawa
do sądu oraz warunki organizacyjne sądów. Wyznaczenia dokonuje się na czas oznaczony,
wynikający z przewidywanego okresu zaprzestania czynności.
2.
W przypadku całkowitego zaprzestania czynności przez wszystkie sądy powszechne lub
wojskowe na obszarze apelacji z powodu COVID-19 Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego na
wniosek prezesa sądu apelacyjnego, na którego obszarze sądy zaprzestały czynności,
wyznacza inny sąd równorzędny, położony w miarę możliwości na obszarze sąsiedniej
apelacji, jako właściwy do rozpoznawania spraw pilnych należących do właściwości sądu,
który zaprzestał czynności - mając na względzie zapewnienie prawa do sądu oraz warunki
organizacyjne sądów. Wyznaczenia dokonuje się na czas oznaczony, wynikający z przewidywanego
okresu zaprzestania czynności.
3.
W przypadku całkowitego zaprzestania czynności przez wojewódzki sąd administracyjny
z powodu COVID-19 Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego może wyznaczyć inny wojewódzki
sąd administracyjny jako właściwy do rozpoznawania spraw pilnych należących do właściwości
sądu, który zaprzestał czynności - mając na względzie zapewnienie prawa do sądu oraz
warunki organizacyjne sądów. Wyznaczenia dokonuje się na czas oznaczony, wynikający
z przewidywanego okresu zaprzestania czynności.
4.
Sprawami pilnymi, o których mowa w ust. 1 i 2, są sprawy
1)
w przedmiocie wniosków o zastosowanie, przedłużenie, zmianę i uchylenie tymczasowego
aresztowania;
2)
w których jest stosowane zatrzymanie;
3)
w których orzeczono środek zabezpieczający;
4)
przesłuchania świadka w postępowaniu przygotowawczym przez sąd na podstawie art. 185a-185c albo art. 316 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania
karnego
(Dz. U. z 2020 r. poz. 30 i 413), gdy podejrzany jest zatrzymany;
5)
w przedmiocie europejskiego nakazu aresztowania;
6)
w przedmiocie zarządzenia przerwy w wykonaniu kary w systemie dozoru elektronicznego;
7)
o zastosowanie i przedłużenie środka detencyjnego w postaci umieszczenia cudzoziemca
w strzeżonym ośrodku, o zastosowanie lub przedłużenie wobec niego aresztu dla cudzoziemców;
8)
w których wykonywana jest kara pozbawienia wolności albo inna kara lub środek przymusu
skutkujący pozbawieniem wolności, jeżeli rozstrzygnięcie sądu dotyczy zwolnienia osoby
pozbawionej wolności z zakładu karnego lub aresztu śledczego albo jest niezbędne do
wykonania takiej kary lub środka przymusu w tym zakładzie lub areszcie;
9)
o odebranie osoby podlegającej władzy rodzicielskiej lub pozostającej pod opieką;
10)
o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego
(Dz. U. z 2018 r. poz. 1878 oraz z 2019 r. poz. 730 i 1690);
11)
dotyczące umieszczenia lub przedłużenia pobytu nieletniego w schronisku dla nieletnich;
12)
dotyczące umieszczenia małoletniego cudzoziemca w placówce opiekuńczo-wychowawczej;
13)
z zakresu postępowania wykonawczego w sprawach, o których mowa w pkt 8-12;
14)
wniosków o ustanowienie kuratora w celu reprezentowania interesów małoletnich w postępowaniu
przed sądem lub innym organem w sprawach pilnych;
15)
o których mowa w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi
stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2203 oraz z 2020 r. poz. 278);
16)
przesłuchania przez sąd osoby w trybie zabezpieczenia dowodu lub co do której zachodzi
obawa, że nie będzie można jej przesłuchać na rozprawie.
5.
Sprawami pilnymi, o których mowa w ust. 3, są sprawy, w przypadku których ustawa określa
termin ich rozpatrzenia przez sąd oraz sprawy wniosków o wstrzymanie wykonania aktu
lub czynności.
6.
Prezes sądu dokonujący w trybie ust. 1-3 wyznaczenia sądu właściwego do rozpoznawania
spraw pilnych należących do właściwości sądu, który zaprzestał czynności, może wskazać
także sprawy inne niż pilne należące do właściwości tego sądu, do których rozpoznawania
będzie właściwy sąd wyznaczony.
7.
Sąd, który całkowicie zaprzestał czynności z powodu COVID-19, przekazuje akta spraw
pilnych wszczętych i niezakończonych sądowi wyznaczonemu jako sąd właściwy w trybie
ust. 1-3.
8.
Sąd wyznaczony jako sąd właściwy w trybie ust. 1-3 do rozpoznawania spraw pilnych
pozostaje właściwy do zakończenia postępowania w danej instancji.
9.
Prezes właściwego sądu może zarządzić rozpoznanie każdej sprawy jako pilnej, jeżeli
jej nierozpoznanie mogłoby spowodować niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzi
lub zwierząt, poważną szkodę dla interesu społecznego, albo ze względu na grożącą
niepowetowaną szkodę materialną, a także gdy wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości.
1.
Prezes sądu apelacyjnego może delegować sędziego sądu rejonowego, sędziego sądu okręgowego
lub sędziego sądu apelacyjnego, za jego zgodą, do pełnienia obowiązków sędziego w
innym sądzie rejonowym, sądzie okręgowym lub sądzie apelacyjnym, na czas określony,
do rozpoznawania spraw, o których mowa w art. 14a ust. 4, jeżeli z powodu COVID-19
wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości.
2.
Prezes wojskowego sądu okręgowego może delegować sędziego wojskowego sądu okręgowego
lub sędziego wojskowego sądu garnizonowego, za jego zgodą, do pełnienia obowiązków
sędziego w innym wojskowym sądzie okręgowym lub wojskowym sądzie garnizonowym, na
czas określony, do rozpoznawania spraw, o których mowa w art. 14a ust. 4 pkt 1-5,
jeżeli z powodu COVID-19 wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości.
3.
Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego może delegować sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego
lub sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego, za jego zgodą, do pełnienia obowiązków
sędziego w innym sądzie administracyjnym, na czas określony, do rozpoznawania spraw,
o których mowa w art. 14a ust. 5, jeżeli z powodu COVID-19 wymaga tego dobro wymiaru
sprawiedliwości. Za zgodą prezesa sądu apelacyjnego sędzia sądu wojskowego może zostać
delegowany także do sądu powszechnego na obszarze apelacji.
1.
W okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19
sąd penitencjarny, na wniosek dyrektora zakładu karnego, zatwierdzony przez Dyrektora
Generalnego Służby Więziennej, może udzielić skazanemu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia
wolności, chyba że istnieje uzasadnione przypuszczenie, że skazany w czasie pobytu
poza zakładem karnym nie będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności popełni
przestępstwo, lub nie będzie stosował się do wytycznych, poleceń lub decyzji właściwych
organów związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 lub leczeniem zarażenia wirusem SARS-CoV-2.
2.
Dyrektor zakładu karnego może złożyć wniosek, o którym mowa w ust. 1, jeżeli w jego
ocenie udzielenie przerwy skazanemu może przyczynić się do ograniczenia albo wyeliminowania
epidemii. Do wniosku dołącza się opinię o skazanym, sporządzoną przez administrację
zakładu karnego, dotyczącą okoliczności będących podstawą udzielenia przerwy, o których
mowa w ust. 1.
3.
Sąd udziela przerwy na czas oznaczony. Okres przerwy może być przedłużany na wniosek
dyrektora zakładu karnego na dalszy czas oznaczony. Okres przerwy udzielonej na podstawie
ust. 1 może trwać nie dłużej niż do ustania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu
epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19.
4.
W posiedzeniu sądu ma prawo wziąć udział prokurator.
5.
Jeżeli prokurator oświadczy, nie później niż do czasu wydania postanowienia w przedmiocie
wniosku o udzielenie albo przedłużenie przerwy, że sprzeciwia się jego uwzględnieniu,
sąd umarza postępowanie.
6.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do skazanych
1)
za przestępstwo umyślne zagrożone karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 lata;
2)
za przestępstwo nieumyślne na karę przekraczającą 3 lata pozbawienia wolności;
3)
w warunkach określonych w art. 64 § 1 i 2 lub art. 65 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1950 i 2128).
7.
Z dniem ogłoszenia przez właściwe władze o ustaniu stanu zagrożenia epidemicznego
lub stanu epidemii, który stanowił przesłankę udzielenia skazanemu przerwy w wykonaniu
kary pozbawienia wolności, udzielona uprzednio przerwa ustaje z mocy prawa. W takim
przypadku skazany jest zobowiązany do powrotu do zakładu karnego w terminie 3 dni
od ustania tego stanu, chyba że nie jest to możliwe z uwagi na obowiązki nałożone
na niego na podstawie przepisów o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych
u ludzi.
8.
W kwestiach nieuregulowanych w ust. 1-5 stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy
(Dz. U. z 2020 r. poz. 523) o przerwie w wykonaniu kary pozbawienia wolności.
1.
W okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19,
jeżeli skazanemu nie można udzielić przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności
na podstawie art. 14c, a ograniczenie albo wyeliminowanie ryzyka zarażenia przez skazanego
innej osoby nie jest możliwe w ramach działań podejmowanych w zakładzie karnym, dyrektor
zakładu karnego może złożyć do sądu penitencjarnego wniosek, zatwierdzony przez Dyrektora
Generalnego Służby Więziennej, o wykonywanie kary w postaci umieszczenia skazanego
w odpowiednim zakładzie leczniczym. Do wykonywania kary w postaci umieszczenia skazanego
w zakładzie leczniczym stosuje się odpowiednio przepisy wydane na podstawie art. 260 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.
2.
Sąd orzeka o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poprzez umieszczenie skazanego
w odpowiednim zakładzie leczniczym na czas oznaczony albo odmawia uwzględnienia wniosku,
jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w ust. 1. Czas ten może być przedłużany
na wniosek dyrektora zakładu karnego na dalszy czas oznaczony. Czas wykonywania kary
w postaci umieszczenia skazanego w odpowiednim zakładzie leczniczym może trwać nie
dłużej niż do ustania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego
z powodu COVID-19.
3.
Posiedzenie odbywa się bez udziału stron.
4.
Na postanowienie zażalenie przysługuje prokuratorowi i dyrektorowi zakładu karnego.
5.
W kwestiach nieuregulowanych w ust. 1-4 stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.
Przepisy art. 14d stosuje się również do skazanych, w odniesieniu do których wykonywane
są kary i środki przymusu określone w art. 242 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.
1.
W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego
z powodu COVID-19, w wypadku gdy w posiedzeniu sądu penitencjarnego bierze udział
skazany pozbawiony wolności, posiedzenie to może się odbyć przy użyciu urządzeń technicznych
umożliwiających przeprowadzenie tej czynności na odległość z jednoczesnym bezpośrednim
przekazem obrazu i dźwięku. W miejscu przebywania skazanego w czynności tej bierze
udział przedstawiciel administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego.
2.
Przepisy art. 517ea ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego stosuje się odpowiednio.
1.
Funkcjonariusz Służby Więziennej w zakresie realizacji zadań, o których mowa w art. 2 ust. 2b ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1427, 1608, 1635 i 2020), może pełnić służbę nie dłużej niż 24 godziny, po których następuje co najmniej 48
godzin wolnych od służby. Przepis art. 127 ust. 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej stosuje się odpowiednio.
2.
Funkcjonariuszowi Służby Więziennej w trakcie pełnienia służby w rozkładzie, o którym
mowa w ust. 1, przysługuje przerwa w wykonywaniu zadań służbowych w wymiarze 45 minut,
wliczana do czasu służby. W trakcie przerwy funkcjonariusz zachowuje gotowość do podjęcia
czynności służbowych.
1.
W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego
z powodu COVID-19, kolegialne organy samorządów zawodowych, a także ich organy wykonawcze
oraz inne organy wewnętrzne mogą podejmować uchwały przy wykorzystaniu środków bezpośredniego
porozumiewania się na odległość lub w trybie obiegowym.
2.
Uchwała podjęta w trybie, o którym mowa w ust. 1, jest ważna, gdy wszyscy członkowie
danego organu zostali powiadomieni o treści projektu uchwały i terminie oddania głosu
oraz w głosowaniu wzięła udział co najmniej połowa członków tego organu.
3.
W przypadku gdy ustawa szczególna wymaga podjęcia uchwały w głosowaniu tajnym, organy,
o których mowa w ust. 1, mogą w trybie, o którym mowa w ust. 1, znieść wymóg tajności
głosowania w określonej sprawie.
W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy
(Dz. U. z 2020 r. poz. 523) w art. 43la
1)
w § 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie
„
1)
wobec skazanego orzeczono karę pozbawienia wolności nieprzekraczającą jednego roku
i 6 miesięcy, a nie zachodzą warunki przewidziane w art. 64 § 2 Kodeksu karnego;
”
;
2)
§ 6 otrzymuje brzmienie
„
§ 6.
Przepisy § 1-5 stosuje się odpowiednio do skazanego, któremu wymierzono dwie lub więcej
niepodlegających łączeniu kar pozbawienia wolności, które skazany ma odbyć kolejno,
nieprzekraczających w sumie jednego roku i 6 miesięcy.
”
.
1.
W związku z przeciwdziałaniem COVID-19, pracodawca będący zakładem aktywności zawodowej
może ubiegać się o rekompensatę wypłaconego wynagrodzenia pracownikom niepełnosprawnym,
o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i
społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych
(Dz. U. z 2020 r. poz. 426), pokrywanego ze środków pochodzących z działalności wytwórczej lub usługowej zakładu
aktywności zawodowej lub innych źródeł, w części proporcjonalnej do występującej w
danym miesiącu liczby dni przestoju w działalności zakładu aktywności zawodowej lub
zmniejszenia przychodu z tej działalności.
2.
Pracodawca będący zakładem aktywności zawodowej w celu uzyskania rekompensaty, o której
mowa w ust. 1, składa wniosek o rekompensatę do właściwego ze względu na siedzibę
zakładu aktywności zawodowej oddziału Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
3.
Wniosek o rekompensatę zawiera w szczególności
1)
nazwę zakładu aktywności zawodowej, jego adres i siedzibę;
2)
wskazanie miesiąca, za który pracodawca ubiega się o rekompensatę;
3)
określenie wysokości wynagrodzeń podlegających rekompensacie, o której mowa w ust.
1.
4.
Do wniosku o rekompensatę dołącza się
1)
dokumenty potwierdzające wypłatę i wysokość poniesionych kosztów płacy,
2)
zestawienie przychodu z działalności gospodarczej za czwarty kwartał roku poprzedniego,
3)
kopie umów, które nie mogły być wykonane w związku z przeciwdziałaniem COVID-19
- wraz z uzasadnieniem.
5.
Wniosek o rekompensatę składa się nie później niż w terminie 30 dni od dnia wypłaty
wynagrodzeń pracownikom, o których mowa w ust. 1, za okres przestoju w działalności
zakładu aktywności zawodowej lub zmniejszenia przychodu z tej działalności w danym
miesiącu w związku z przeciwdziałaniem COVID-19.
6.
Rekompensatę wypłaca się w terminie 14 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku o
rekompensatę.
7.
Rekompensata wypłacana jest ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
8.
Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wydaje decyzję
o
1)
wysokości rekompensaty, gdy ustalona przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
kwota rekompensaty jest inna niż określona we wniosku o rekompensatę, albo
2)
odmowie wypłaty rekompensaty.
9.
Od decyzji, o których mowa w ust. 8, przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy
do Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
10.
Przy rozpatrywaniu i rozstrzyganiu spraw przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób
Niepełnosprawnych stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego
(Dz. U. z 2020 r. poz. 256).
11.
Wypłacona kwota rekompensaty jest księgowana i wydatkowana analogicznie do środków
Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wypłacanych jako miesięczne
dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, o którym mowa w art. 26a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej
oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
1.
Dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
kosztów uczestnictwa w warsztacie terapii zajęciowej, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej
oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, nie ulega obniżeniu, w związku z zawieszeniem działalności warsztatu na skutek przeciwdziałania
COVID-19.
2.
Dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
kosztów działania zakładów aktywności zawodowej, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i
społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, nie ulega obniżeniu w związku z przestojem działalności zakładu na skutek przeciwdziałania
COVID-19.
1.
Wojewoda może wydać polecenie podmiotowi prowadzącemu centrum integracji społecznej
lub klub integracji społecznej, o których mowa w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym
(Dz. U. z 2020 r. poz. 176), zawieszenia zajęć na czas oznaczony, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19. Przepisy
art. 11 ust. 1 oraz 6-8 stosuje się.
2.
Dofinansowanie działalności centrum integracji społecznej, w szczególności, o którym
mowa w art. 8 ust. 3 oraz art. 10 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym, lub klubu integracji społecznej nie ulega obniżeniu w związku z zawieszeniem zajęć,
o którym mowa w ust. 1.
3.
Uczestnikowi centrum integracji społecznej przysługuje świadczenie integracyjne, o
którym mowa w art. 15 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym, w pełnej wysokości za czas zawieszenia zajęć, o którym mowa w ust. 1.
1.
W przypadku zawieszenia lub czasowego zamknięcia działalności ośrodków wsparcia dla
osób z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w art. 51a ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1507, 1622, 1690, 1818 i 2473), w celu przeciwdziałania COVID-19, wojewoda przekazuje miesięczną kwotę dotacji na
pokrycie bieżących kosztów ich prowadzenia.
2.
Wysokość miesięcznej kwoty dotacji z budżetu państwa na pokrycie bieżących kosztów
prowadzenia środowiskowego domu samopomocy w sytuacji, o której mowa w ust. 1, jest
obliczana jako iloczyn aktualnej liczby osób, posiadających decyzje o skierowaniu
nie większej niż statutowa liczba miejsc w tym domu oraz średniej miesięcznej kwoty
dotacji wyliczonej dla województwa, zgodnie art. 51c ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, z uwzględnieniem zwiększeń, o których mowa w art. 51c ust. 4 i 5 tej ustawy.
3.
Wysokość miesięcznej kwoty dotacji z budżetu państwa na pokrycie bieżących kosztów
prowadzenia klubu samopomocy w sytuacji, o której mowa w ust. 1, jest obliczana jako iloczyn statutowej liczby miejsc w klubie oraz średniej
miesięcznej kwoty dotacji wyliczonej dla województwa, zgodnie art. 51c ust. 3 pkt
2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.
W przypadku czasowego ograniczenia lub czasowego zawieszenia funkcjonowania żłobka,
klubu dziecięcego lub dziennego opiekuna w celu przeciwdziałania COVID-19, otrzymane
na zapewnienie funkcjonowania tego żłobka, klubu dziecięcego lub dziennego opiekuna
dotacje celowe z budżetu państwa oraz środki z Funduszu Pracy przyznane na realizację
programów, o których mowa w art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat
3
(Dz. U. z 2020 r. poz. 326) nie podlegają zwrotowi.
1.
W okresie czasowego ograniczenia lub zawieszenia funkcjonowania jednostek systemu
oświaty wprowadzonego na podstawie przepisów wydanych na podstawie art. 30b ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1148, z późn. zm. pracodawca zwalnia młodocianego pracownika odbywającego przygotowanie zawodowe z
obowiązku świadczenia pracy.
2.
Pracodawca, z którym zawarta została umowa o refundację, o której mowa w art. 12 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach
rynku pracy
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1482, 1622, 1818 i 2473 oraz z 2020 r. poz. 278), w przypadku wypłaty młodocianemu pracownikowi, o którym mowa w ust. 1, wynagrodzenia
za okres zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy, w całości lub w części, zachowuje
prawo do refundacji.
1.
Przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, u którego wystąpił spadek obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19
może zwrócić się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy,
o wypłatę ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych świadczeń na
dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym
wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID-19, na zasadach określonych
w ust. 7 i 10.
2.
Przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1, przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych
Świadczeń Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników
należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
(Dz. U. z 2020 r. poz. 266 i 321) od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1.
3.
Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, musi spełniać kryteria, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach
związanych z ochroną miejsc pracy
(Dz. U. z 2019 r. poz. 669), z zastrzeżeniem, że nie zalega w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na
ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń
Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału
2019 r.
4.
Pracownikiem, o którym mowa w ust. 1, jest osoba fizyczna, która zgodnie z przepisami
polskiego prawa pozostaje z pracodawcą w stosunku pracy. Przepis ust. 1 stosuje się
odpowiednio do osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę nakładczą lub umowy zlecenia
albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 i 1495) stosuje się przepisy dotyczące zlecania, albo która wykonuje pracę zarobkową na podstawie
innej niż stosunek pracy na rzecz pracodawcy będącego rolniczą spółdzielnią produkcyjną
lub inną spółdzielnią zajmującą się produkcją rolną, jeżeli z tego tytułu podlega
obowiązkowi ubezpieczeń: emerytalnemu i rentowemu, z wyjątkiem pomocy domowej zatrudnionej
przez osobę fizyczną.
5.
Świadczenia, o których mowa w ust. 1, oraz środki, o których mowa w ust. 2, są wypłacane
w okresach przestoju ekonomicznego lub obniżonego wymiaru czasu pracy, o których mowa
w art. 2 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych
z ochroną miejsc pracy.
6.
Pracownikowi objętemu przestojem ekonomicznym pracodawca wypłaca wynagrodzenie obniżone
nie więcej niż o 50%, nie niższe jednak niż w wysokości minimalnego wynagrodzenia
za pracę ustalanego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, z
uwzględnieniem wymiaru czasu pracy.
7.
Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 6, jest dofinansowywane ze środków Funduszu Gwarantowanych
Świadczeń Pracowniczych, w wysokości 50% minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalanego
na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, z uwzględnieniem wymiaru
czasu pracy. Dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzeń pracowników, których wynagrodzenie
uzyskane w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym został złożony wniosek, o którym
mowa w ust. 1, było wyższe niż 300% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego
kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów
o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień
złożenia wniosku.
8.
Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, może obniżyć wymiar czasu pracy o 20%, nie
więcej niż do 0,5 etatu, z zastrzeżeniem, że wynagrodzenie nie może być niższe niż
minimalne wynagrodzenie za pracę ustalane na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu
za pracę, z uwzględnieniem wymiaru czasu pracy.
9.
Przez spadek obrotów gospodarczych rozumie się spadek sprzedaży towarów lub usług,
w ujęciu ilościowym lub wartościowym
1)
nie mniej niż o 15%, obliczony jako stosunek łącznych obrotów w ciągu dowolnie wskazanych
2 kolejnych miesięcy kalendarzowych, przypadających w okresie po dniu 1 stycznia 2020 r.
do dnia poprzedzającego dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, w porównaniu
do łącznych obrotów z analogicznych 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych roku poprzedniego;
za miesiąc uważa się także 30 kolejno po sobie następujących dni kalendarzowych, w
przypadku gdy dwumiesięczny okres porównawczy rozpoczyna się w trakcie miesiąca kalendarzowego,
to jest w dniu innym niż pierwszy dzień danego miesiąca kalendarzowego, lub
2)
nie mniej niż o 25% obliczony jako stosunek obrotów z dowolnie wskazanego miesiąca
kalendarzowego, przypadającego po dniu 1 stycznia 2020 r. do dnia poprzedzającego
dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, w porównaniu do obrotów z miesiąca
poprzedniego; za miesiąc uważa się także 30 kolejno po sobie następujących dni kalendarzowych,
w przypadku gdy okres porównawczy rozpoczyna się w trakcie miesiąca kalendarzowego,
to jest w dniu innym niż pierwszy dzień danego miesiąca kalendarzowego.
10.
Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 8, jest dofinansowywane ze środków Funduszu Gwarantowanych
Świadczeń Pracowniczych do wysokości połowy wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 8,
jednak nie więcej niż 40% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału
ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o
emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień
złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzeń
pracowników, których wynagrodzenie uzyskane w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym
został złożony wniosek, o którym mowa w ust. 1, było wyższe niż 300% przeciętnego
miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego
Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń
Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku.
11.
Warunki i tryb wykonywania pracy w okresie przestoju ekonomicznego lub obniżonego
wymiaru czasu pracy ustala się w porozumieniu. Porozumienie zawiera pracodawca oraz
1)
organizacje związkowe reprezentatywne w rozumieniu art. 25
(Dz. U. z 2019 r. poz. 263), z których każda zrzesza co najmniej 5% pracowników zatrudnionych u pracodawcy, albo
2)
organizacje związkowe reprezentatywne w rozumieniu art. 25 - jeżeli u pracodawcy nie działają reprezentatywne zakładowe organizacje związkowe
zrzeszające co najmniej 5% pracowników zatrudnionych u pracodawcy, albo
3)
zakładowa organizacja związkowa - jeżeli u pracodawcy działa jedna organizacja związkowa,
albo
4)
przedstawiciele pracowników, wyłonieni w trybie przyjętym u danego pracodawcy - jeżeli
u pracodawcy nie działa zakładowa organizacja związkowa; w przypadku trudności w przeprowadzeniu
wyborów przedstawicieli pracowników z powodu COVID-19, w szczególności wywołanych
nieobecnością pracowników, trwającym przestojem lub wykonywaniem przez część pracowników
pracy zdalnej, porozumienie to może być zawarte z przedstawicielami pracowników wybranymi
przez pracowników uprzednio dla innych celów przewidzianych w przepisach prawa pracy.
12.
Pracodawca przekazuje kopię porozumienia właściwemu okręgowemu inspektorowi pracy
w terminie 5 dni roboczych od dnia zawarcia porozumienia. W przypadku gdy pracownicy
zatrudnieni u pracodawcy byli objęci ponadzakładowym układem zbiorowym pracy, okręgowy
inspektor pracy przekazuje informacje o porozumieniu w sprawie określenia warunków
i trybu wykonywania pracy w okresie przestoju ekonomicznego lub obniżonego wymiaru
czasu pracy do rejestru ponadzakładowych układów pracy.
13.
W zakresie i przez czas określony w porozumieniu w sprawie określenia warunków i trybu
wykonywania pracy w okresie przestoju ekonomicznego lub obniżonego wymiaru czasu pracy
nie stosuje się warunków wynikających z układu ponadzakładowego oraz z układu zakładowego
warunków umów o pracę i innych aktów stanowiących podstawę nawiązania stosunku pracy.
14.
W porozumieniu określa się co najmniej
1)
grupy zawodowe objęte przestojem ekonomicznym lub obniżonym wymiarem czasu pracy;
2)
obniżony wymiar czasu pracy obowiązujący pracowników;
3)
okres, przez jaki obowiązują rozwiązania dotyczące przestoju ekonomicznego lub obniżonego
wymiaru czasu pracy.
15.
Przy ustalaniu warunków i trybu wykonywania pracy w okresie przestoju ekonomicznego
lub obniżonego wymiaru czasu pracy nie stosuje się art. 42 § 1-3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.
16.
Świadczenia, o których mowa w ust. 1, oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują
przez łączny okres 3 miesięcy przypadających od daty złożenia wniosku, o którym mowa
w ust. 1.
17.
Do wypłaty i rozliczania świadczeń, o których mowa w ust. 1, oraz środków, o których
mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 7-16 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych
z ochroną miejsc pracy, z wyjątkiem art. 8 ust. 3 pkt 8 tej ustawy, oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy.
18.
Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych
Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu
do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony
miejsc pracy.
19.
Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania skutkom gospodarczym COVID-19, w drodze
rozporządzenia, przedłużyć okres, o którym mowa w ust. 16, mając na względzie okres
obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz skutki nimi
wywołane.
20.
Zadania organów administracji wynikające z ust. 1 realizują dyrektorzy wojewódzkich
urzędów pracy.
1.
Z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, orzeczenie o niepełnosprawności
albo orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, wydane na czas określony na podstawie
ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu
osób niepełnosprawnych, którego ważność
1)
upłynęła w terminie do 90 dni przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, pod warunkiem
złożenia w tym terminie kolejnego wniosku o wydanie orzeczenia, zachowuje ważność
do upływu 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii,
jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności albo
orzeczenia o stopniu niepełnosprawności;
2)
upływa w terminie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, zachowuje ważność do
upływu 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii,
jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności albo
orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.
2.
Z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, w związku z zachowaniem ważności
orzeczeń o niepełnosprawności albo orzeczeń o stopniu niepełnosprawności, na okres
wskazany w ust. 1, karty parkingowe, o których mowa w art. 8 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym
(Dz. U. z 2020 r. poz. 110 i 284) zachowują ważność do 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo
stanu epidemii, nie dłużej jednak niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności
albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.
3.
Z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, karty parkingowe, o których mowa
w art. 8 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, zachowują ważność do 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo
stanu epidemii.
4.
Jeżeli decyzja przyznająca świadczenie z pomocy społecznej, o której mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, została wydana w związku z niepełnosprawnością potwierdzoną orzeczeniem i okres,
na który została przyznana pomoc, jest uzależniony terminem ważności orzeczenia o
niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, okres wskazany w decyzji
ulega przedłużeniu na okres, na jaki zachowuje ważność orzeczenie o niepełnosprawności
lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, zgodnie z ust. 1 i 2, na podstawie decyzji
wydanej z urzędu.
5.
Zmiana decyzji w przypadku, o którym mowa w ust. 4, nie wymaga przeprowadzenia rodzinnego
wywiadu środowiskowego ani jego aktualizacji.
1.
W związku z wystąpieniem COVID-19 w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego
albo stanu epidemii oraz w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu zakaz, o
którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 10 stycznia 2018 r. o ograniczeniu handlu w niedziele i święta
oraz w niektóre inne dni
(Dz. U. z 2019 r. poz. 466), nie obowiązuje w niedziele w zakresie wykonywania czynności związanych z handlem,
polegających na rozładowywaniu, przyjmowaniu i ekspozycji towarów pierwszej potrzeby
oraz powierzania pracownikowi lub zatrudnionemu wykonywania takich czynności.
2.
Zwolnienie z zakazu, o którym mowa w ust. 1, nie obowiązuje w niedziele, w które przypada
święto.
Opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
(Dz. U. z 2020 r. poz. 65, 284 i 471) za rok 2020 wnosi się w terminie do dnia 30 czerwca 2020 r. Termin ten może zostać
przedłużony rozporządzeniem Rady Ministrów.
1.
Odstąpienie od umowy w trybie określonym w art. 47 ust. 4 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych
usługach turystycznych lub rozwiązanie przez organizatora turystyki umowy o udział w imprezie turystycznej
w trybie określonym w art. 47 ust. 5 pkt 2 tej ustawy, które to odstąpienie od umowy
lub rozwiązanie umowy pozostaje w bezpośrednim związku z wybuchem epidemii wirusa
SARS-CoV-2, jest skuteczne z mocy prawa po upływie 180 dni od dnia powiadomienia przez
podróżnego o odstąpieniu lub powiadomienia o rozwiązaniu przez organizatora turystyki.
2.
Odstąpienie od umowy bądź jej rozwiązanie, o którym mowa w ust. 1, nie jest skuteczne
w przypadku wyrażenia przez podróżnego zgody na otrzymanie w zamian od organizatora
turystyki vouchera do realizacji na poczet przyszłych imprez turystycznych w ciągu
roku od dnia, w którym miała się odbyć impreza turystyczna.
3.
Wartość vouchera, o którym mowa w ust. 2, nie może być niższa niż kwota wpłacona na
poczet realizacji dotychczasowej umowy o imprezę turystyczną.
4.
Środki odpowiadające wpłatom na poczet realizacji umów o imprezy turystyczne, w stosunku
do których zastosowanie znajdzie ust. 2, podlegają ochronie na wypadek niewypłacalności
organizatora turystyki.
1.
W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, od przedsiębiorców
w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców wstrzymuje się pobieranie
1)
wynagrodzeń dla organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami
pokrewnymi wynikających z umowy, której przedmiotem jest korzystanie z utworów lub
przedmiotów praw pokrewnych lub pobór wynagrodzenia za takie korzystanie, a wynagrodzenia
te nie są określane jako wprost zależne od faktycznego przychodu lub dochodu tego
podmiotu za świadczenie przez niego usług w danym okresie,
2)
opłat abonamentowych, o których mowa w ustawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1801 oraz z 2020 r. poz. 383)
- jeżeli spełniają oni łącznie warunki określone w ust. 2.
2.
Warunkami skorzystania z wstrzymania poboru wynagrodzeń i opłat, o których mowa w
ust. 1 pkt 1 i 2, są
1)
świadczenie przed wejściem w życie niniejszej ustawy przez przedsiębiorcę usług w
miejscu, które umożliwia zapoznawanie się przez jego klientów z utworami lub przedmiotami
praw pokrewnych;
2)
bycie płatnikiem wynagrodzeń i opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2;
3)
uiszczenie wynagrodzeń i opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, za okresy rozliczeniowe
przypadające przed dniem 8 marca 2020 r.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do organizacji pozarządowych w rozumieniu
art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego
i o wolontariacie
(Dz. U. z 2019 r. poz. 688 i 1570 oraz z 2020 r. poz. 284) i podmiotów wymienionych w art. 3 ust. 3 tej ustawy w zakresie, w którym prowadzą
działalność pożytku publicznego.
1.
W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz w
okresie 12 miesięcy po ich odwołaniu, minister właściwy do spraw kultury i ochrony
dziedzictwa narodowego może przeznaczać środki budżetu państwa z części, której jest
dysponentem, oraz środki Funduszu Promocji Kultury, o którym mowa w art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 847 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 284), na wsparcie finansowe osób fizycznych, osób prawnych lub jednostek organizacyjnych
nieposiadających osobowości prawnej, w przypadku gdy działalność twórcza lub artystyczna
nie może być kontynuowana w obecnej formie w okresie obowiązywania stanu zagrożenia
epidemicznego albo stanu epidemii, ze względu na ograniczenia, zakazy i nakazy, o
których mowa w art. 46 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń
i chorób zakaźnych u ludzi i może być kontynuowana w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo
stanu epidemii, bez naruszania tych ograniczeń, zakazów i nakazów pod warunkiem zmiany
formy upowszechniania tej działalności.
2.
Wsparcie finansowe może zostać udzielone, w przypadku gdy działalność osób i jednostek,
o których mowa w ust. 1, jest działalnością kulturalną objętą mecenatem państwa w
przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 9a ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności
kulturalnej
(Dz. U. z 2020 r. poz. 194) lub działalnością polegającą na produkcji audiowizualnej i jest przyznawane na dofinansowanie
wydatków na zmianę formy upowszechniania działalności twórczej i artystycznej.
3.
Wsparcia finansowego może udzielić minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa
narodowego lub wyznaczona przez niego państwowa instytucja kultury.
4.
Udzielenie wsparcia następuje w ramach programów ogłaszanych w Biuletynie Informacji
Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw
kultury i ochrony dziedzictwa narodowego lub wyznaczonej przez niego państwowej instytucji
kultury.
5.
Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze
rozporządzenia, szczegółowe warunki uzyskiwania wsparcia finansowego, o którym mowa
w ust. 1, w tym maksymalną wysokość tego wsparcia, rodzaj wydatków objętych wsparciem,
dane, które wniosek o przyznanie wsparcia powinien zawierać, tryb składania wniosków
oraz przekazywania środków, biorąc pod uwagę okres, przez który obowiązuje stan zagrożenia
epidemicznego albo stan epidemii, zakres ograniczeń, zakazów i nakazów, o których
mowa w art. 46 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń
i chorób zakaźnych u ludzi, priorytety społeczne oraz konieczność zapewnienia ciągłości realizacji zadań, na
które przeznaczane są środki budżetu państwa z części, której jest dysponentem, oraz
przedsięwzięć i działań, o których mowa w art. 87 ust. 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
Warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, nie stosuje się w przypadku
1)
konieczności podjęcia czynności związanych z przeciwdziałaniem COVID-19;
2)
braku rentowności wykonywanych przewozów, będącego skutkiem niezależnych od przedsiębiorcy
okoliczności, związanych z przeciwdziałaniem COVID-19.
1.
Z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, przyznanie świadczeń, o których
mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w szczególności osobie lub rodzinie, które zostały poddane kwarantannie w związku
z podejrzeniem zakażenia lub choroby zakaźnej, nie wymaga przeprowadzenia rodzinnego
wywiadu środowiskowego, a ustalenie sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej
może nastąpić na podstawie
1)
rozmowy telefonicznej z pracownikiem socjalnym, oraz
2)
dokumentów lub oświadczenia, o których mowa w art. 107 ust. 5b ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, a także ich kopii, w tym elektronicznych, uzyskanych od osoby lub rodziny ubiegającej
się o pomoc lub
3)
informacji udostępnionych przez podmioty, o których mowa w art. 105 tej ustawy.
2.
Z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 przyznawanie lub aktualizacja prawa
do świadczeń opiekuńczych, o których mowa w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, oraz zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, w szczególności osobie, która została poddana kwarantannie w związku z podejrzeniem
o zakażenie lub o chorobę zakaźną, nie wymaga przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego,
a ustalenie sprawowania opieki może nastąpić w szczególności na podstawie
1)
rozmowy telefonicznej z pracownikiem socjalnym oraz
2)
dokumentów lub oświadczeń, a także ich kopii, w tym elektronicznych, uzyskanych od
osoby ubiegającej się o świadczenie lub je otrzymującej lub od członków jej rodziny.
Rada gminy może wprowadzić, w drodze uchwały, za część roku 2020, zwolnienia z podatku
od nieruchomości: gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności
gospodarczej, wskazanym grupom przedsiębiorców, których płynność finansowa uległa
pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych konsekwencji ekonomicznych z powodu
COVID-19.
Rada gminy może przedłużyć, w drodze uchwały, wskazanym grupom przedsiębiorców, których
płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych konsekwencji
ekonomicznych z powodu COVID-19, terminy płatności rat podatku od nieruchomości, płatnych
w kwietniu, maju i czerwcu 2020 r., nie dłużej niż do dnia 30 września 2020 r.
1.
Strony umowy w sprawie zamówienia publicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1843), niezwłocznie, wzajemnie informują się o wpływie okoliczności związanych z wystąpieniem
COVID-19 na należyte wykonanie tej umowy, o ile taki wpływ wystąpił lub może wystąpić.
Strony umowy potwierdzają ten wpływ dołączając do informacji, o której mowa w zdaniu
pierwszym, oświadczenia lub dokumenty, które mogą dotyczyć w szczególności
1)
nieobecności pracowników lub osób świadczących pracę za wynagrodzeniem na innej podstawie
niż stosunek pracy, które uczestniczą lub mogłyby uczestniczyć w realizacji zamówienia;
2)
decyzji wydanych przez Głównego Inspektora Sanitarnego lub działającego z jego upoważnienia
państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19,
nakładających na wykonawcę obowiązek podjęcia określonych czynności zapobiegawczych
lub kontrolnych;
3)
poleceń wydanych przez wojewodów lub decyzji wydanych przez Prezesa Rady Ministrów
związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, o których mowa w art. 11 ust. 1 i 2;
4)
wstrzymania dostaw produktów, komponentów produktu lub materiałów, trudności w dostępie
do sprzętu lub trudności w realizacji usług transportowych;
5)
okoliczności, o których mowa w pkt 1-4, w zakresie w jakim dotyczą one podwykonawcy
lub dalszego podwykonawcy.
2.
Każda ze stron umowy, o której mowa w ust. 1, może żądać przedstawienia dodatkowych
oświadczeń lub dokumentów potwierdzających wpływ okoliczności związanych z wystąpieniem
COVID-19 na należyte wykonanie tej umowy.
3.
Strona umowy, o której mowa w ust. 1, na podstawie otrzymanych oświadczeń lub dokumentów,
o których mowa w ust. 1 i 2, w terminie 14 dni od dnia ich otrzymania, przekazuje
drugiej stronie swoje stanowisko, wraz z uzasadnieniem, odnośnie do wpływu okoliczności,
o których mowa w ust. 1, na należyte jej wykonanie. Jeżeli strona umowy otrzymała
kolejne oświadczenia lub dokumenty, termin liczony jest od dnia ich otrzymania.
4.
Zamawiający, po stwierdzeniu, że okoliczności związane z wystąpieniem COVID-19, o
których mowa w ust. 1, mogą wpłynąć lub wpływają na należyte wykonanie umowy, o której
mowa w ust. 1, może w uzgodnieniu z wykonawcą dokonać zmiany umowy, o której mowa
w art. 144 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych, w szczególności przez
1)
zmianę terminu wykonania umowy lub jej części, lub czasowe zawieszenie wykonywania
umowy lub jej części,
2)
zmianę sposobu wykonywania dostaw, usług lub robót budowlanych,
3)
zmianę zakresu świadczenia wykonawcy i odpowiadającą jej zmianę wynagrodzenia wykonawcy
- o ile wzrost wynagrodzenia spowodowany każdą kolejną zmianą nie przekroczy 50% wartości
pierwotnej umowy.
5.
Jeżeli umowa w sprawie zamówienia publicznego zawiera postanowienia korzystniej kształtujące
sytuację wykonawcy, niż wynikałoby to z ust. 4, do zmiany umowy stosuje się te postanowienia,
z zastrzeżeniem, że okoliczności związane z wystąpieniem COVID-19, o których mowa
w ust. 1, nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do wykonania umownego prawa odstąpienia
od umowy.
6.
Jeżeli umowa w sprawie zamówienia publicznego zawiera postanowienia dotyczące kar
umownych lub odszkodowań z tytułu odpowiedzialności za jej niewykonanie lub nienależyte
wykonanie z powodu oznaczonych okoliczności, strona umowy, o której mowa w ust. 1,
w stanowisku, o którym mowa w ust. 3, przedstawia wpływ okoliczności związanych z
wystąpieniem COVID-19 na należyte jej wykonanie oraz wpływ okoliczności związanych
z wystąpieniem COVID-19, na zasadność ustalenia i dochodzenia tych kar lub odszkodowań,
lub ich wysokość.
7.
Wykonawca i podwykonawca, po stwierdzeniu, że okoliczności związane z wystąpieniem
COVID-19, mogą wpłynąć lub wpływają na należyte wykonanie łączącej ich umowy, która
jest związana z wykonaniem zamówienia publicznego lub jego części, uzgadniają odpowiednią
zmianę tej umowy, w szczególności mogą zmienić termin wykonania umowy lub jej części,
czasowo zawiesić wykonywanie umowy lub jej części, zmienić sposób wykonywania umowy
lub zmienić zakres wzajemnych świadczeń.
8.
W przypadku dokonania zmiany umowy, o której mowa w ust. 1, jeżeli zmiana ta obejmuje
część zamówienia powierzoną do wykonania podwykonawcy, wykonawca i podwykonawca uzgadniają
odpowiednią zmianę łączącej ich umowy, w sposób zapewniający, że warunki wykonania
tej umowy przez podwykonawcę nie będą mniej korzystne niż warunki wykonania umowy,
o której mowa w ust. 1, zmienionej zgodnie z ust. 4.
9.
Przepisy ust. 7 i 8 stosuje się do umowy zawartej między podwykonawcą a dalszym podwykonawcą.
Nie stanowi naruszenia dyscypliny finansów publicznych, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 17 ust. 6 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności
za naruszenie dyscypliny finansów publicznych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1440, 1495, 2020 i 2473 oraz z 2020 r. poz. 284)
1)
nieustalenie lub niedochodzenie od strony umowy, o której mowa w art. 15r ust. 1,
należności powstałych w związku z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem umowy
w sprawie zamówienia publicznego na skutek okoliczności związanych z wystąpieniem
COVID-19, o których mowa w art. 15r ust. 1;
2)
zmiana umowy w sprawie zamówienia publicznego zgodnie z art. 15r ust. 4.
Nie popełnia przestępstwa, o którym mowa w art. 296 § 1-4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, kto nie ustala lub nie dochodzi od strony umowy, o której mowa w art. 15r ust. 1,
należności powstałych w związku z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem umowy
w sprawie zamówienia publicznego na skutek okoliczności związanych z wystąpieniem
COVID-19, o których mowa w art. 15r ust. 1, lub zmienia umowę w sprawie zamówienia
publicznego zgodnie z art. 15r ust. 4.
Za szkodę wyrządzoną działaniem lub zaniechaniem sprzecznym z prawem lub postanowieniami
umowy spółki, o której mowa w art. 293 § 1 albo art. 483 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 505, 1543, 1655, 1798 i 2217 oraz z 2020 r. poz. 288), nie odpowiada wobec spółki członek zarządu, rady nadzorczej, komisji rewizyjnej
oraz likwidator, który nie ustala lub nie dochodzi od strony umowy, o której mowa
w art. 15r ust. 1, należności powstałych w związku z niewykonaniem lub nienależytym
wykonaniem umowy w sprawie zamówienia publicznego na skutek okoliczności związanych
z wystąpieniem COVID-19, o którym mowa w art. 15r ust. 1, lub zmienia umowę w sprawie
zamówienia publicznego zgodnie z art. 15r ust. 4.
Przepisy art. 15r-15u nie naruszają praw stron umowy, o której mowa w art. 15r ust.
1, wynikających z przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem art. 15r ust. 5.
Nie popełnia przestępstwa określonego w art. 231 lub art. 296 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, deliktu dyscyplinarnego ani czynu, o którym mowa w art. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny
finansów publicznych, kto w okresie stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, nabywając towary lub
usługi niezbędne dla zwalczania tej epidemii narusza obowiązki służbowe lub obowiązujące
w tym zakresie przepisy, jeżeli działa w interesie społecznym, zaś bez dopuszczenia
się tych naruszeń nabycie tych towarów lub usług nie mogłoby zostać zrealizowane albo
byłoby istotnie zagrożone.
1.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii pracodawca
może, na czas oznaczony nie dłuższy niż do czasu odwołania stanu zagrożenia epidemicznego
albo stanu epidemii
1)
zmienić system lub rozkład czasu pracy pracowników w sposób niezbędny dla zapewnienia
ciągłości funkcjonowania przedsiębiorstwa lub stacji;
2)
polecić pracownikom świadczenie pracy w godzinach nadliczbowych w zakresie i wymiarze
niezbędnym dla zapewnienia ciągłości funkcjonowania przedsiębiorstwa lub stacji.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się do pracodawców zatrudniających pracowników
1)
w przedsiębiorstwie prowadzącym działalność polegającą na zapewnieniu funkcjonowania
systemów i obiektów infrastruktury krytycznej w rozumieniu art. 3 pkt 2 lit. a, c, f, h i k ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1398 oraz z 2020 r. poz. 148, 284 i 374);
2)
w przedsiębiorstwie będącym podwykonawcą lub dostawcą, którzy nie są częścią infrastruktury
krytycznej, o której mowa w pkt 1, ale są kluczowi dla zachowania ciągłości działania
infrastruktury krytycznej;
3)
zapewniających funkcjonowanie stacji paliw płynnych w rozumieniu art. 3 pkt 10h ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne
(Dz. U. z 2019 r. poz. 755, z późn. zm. oraz stacji gazu ziemnego w rozumieniu art. 2 pkt 26 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1124, 1495, 1527 i 1716 oraz z 2020 r. poz. 284);
4)
u przedsiębiorcy, w stosunku do którego wydano polecenie, o którym mowa w art. 11
ust. 2.
3.
W przypadkach, o których mowa w ust. 1
1)
pracodawca obowiązany jest zapewnić pracownikowi zakwaterowanie i wyżywienie niezbędne
do realizacji przez pracownika jego obowiązków pracowniczych. Wartość świadczeń polegających
na zakwaterowaniu i wyżywieniu nie podlega wliczeniu do podstawy wymiaru składek na
ubezpieczenia społeczne;
2)
pracodawca odmawia udzielenia pracownikowi urlopu wypoczynkowego, w tym urlopu, o
którym mowa w art. 167, urlopu bezpłatnego oraz innego urlopu, a także przesuwa termin takiego urlopu lub
odwołuje pracownika z takiego urlopu, jeżeli został on już pracownikowi udzielony.
Do okresu finansowania zwrotnego oraz do okresu kredytowania, o których mowa w art. 15b ust. 3 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania
budownictwa mieszkaniowego
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2195) nie wlicza się okresu karencji w spłacie kapitału, jeżeli karencja ta nastąpiła na
wniosek kredytobiorcy złożony w związku z wystąpieniem stanu epidemii lub stanu zagrożenia
epidemicznego.
1.
Jeżeli termin do złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, o którym
mowa w art. 105 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach
(Dz. U. z 2020 r. poz. 35) wypada w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, ogłoszonego w
związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, termin ten ulega przedłużeniu do upływu
30 dnia następującego po dniu odwołania tego ze stanów, który obowiązywał jako ostatni.
2.
Pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie biegu przedłużonego
terminu, o którym mowa w ust. 1, uważa się za legalny w rozumieniu art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, jeżeli cudzoziemiec złoży wniosek w tym terminie.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do terminów, o których mowa w art. 85 ust. 1, art. 139l ust. 1, art. 139t ust. 1, art. 202 ust. 1 stosowanych do
zezwoleń na pobyt stały oraz zezwoleń na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej
i art. 300 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.
W celu realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19
1)
łączna kwota dotacji przyznanych w kolejnych latach na dofinansowanie inwestycji realizowanej
przez jednostkę niezaliczoną do sektora finansów publicznych, o której mowa w art. 132 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz w przepisach odrębnych, może wynosić do 100% planowanej wartości kosztorysowej
inwestycji;
2)
przepisu art. 155 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nie stosuje się;
3)
nie obowiązują terminy określone w art. 170 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w przypadku finansowania lub dofinansowania zadań realizowanych przez jednostki samorządu
terytorialnego;
4)
przeniesienia polegające na zmniejszeniu lub zwiększeniu wydatków mogą być dokonywane
mimo niespełnienia wymogów określonych w art. 171 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. O przeniesieniach wydatków dysponenci części budżetowych informują niezwłocznie
Ministra Finansów;
5)
przepisu art. 173 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nie stosuje się;
6)
Minister Finansów, na polecenie Prezesa Rady Ministrów, utworzy nową rezerwę celową
i przeniesie do tej rezerwy kwoty wydatków zablokowane na podstawie art. 177 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Utworzenie przez Ministra Finansów nowej rezerwy celowej nie wymaga uzyskania opinii
sejmowej komisji właściwej do spraw budżetu. Przepisu art. 177 ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nie stosuje się;
7)
przepisu art. 177 ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nie stosuje się;
8)
wydanie rozporządzenia, o którym mowa w art. 179 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, nie wymaga uzyskania opinii sejmowej komisji właściwej do spraw budżetu;
9)
dotacje z budżetu państwa na dofinansowanie zadań, o których mowa w art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu
terytorialnego
(Dz. U. z 2020 r. poz. 23 i 374) oraz w przepisach odrębnych, mogą być udzielane do wysokości 100% planowanych wydatków
jednostki samorządu terytorialnego na realizację danego zadania;
10)
wynagrodzenia mogą być wypłacane ponad kwoty wynagrodzeń ustalone zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej
sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw
(Dz. U. z 2018 r. poz. 2288 oraz z 2020 r. poz. 278);
11)
przeniesienia wydatków, o których mowa w art. 171 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, mogą zwiększać planowane wydatki na wynagrodzenia po uzyskaniu zgody Ministra Finansów.
W związku z realizacją zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 zatwierdzenie
rozliczenia dotacji w zakresie rzeczowym i finansowym, o którym mowa w art. 152 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, powinno nastąpić w terminie 60 dni od dnia jego przedstawienia, a w przypadku dotacji
na realizację zadania za granicą - 120 dni od dnia jego przedstawienia.
1.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii czynności,
o których mowa w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 210 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w przypadku których przepis określa termin ich dokonania, są dokonywane niezwłocznie,
nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia, o którym mowa w tych przepisach.
2.
Terminy określone w przepisach, o których mowa w ust. 1, nie wiążą podmiotów obowiązanych
do ich zachowania do dnia zakończenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.
W przypadku wystąpienia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii skutkującego
niemożnością przekazania przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych informacji,
o której mowa w art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu
terytorialnego, informacja ta może być przekazana w terminie późniejszym, niezwłocznie po ustaniu
okoliczności uniemożliwiających realizację tego obowiązku, nie później niż w terminie
14 dni od zakończenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.
1.
Prezes Rady Ministrów w celu finansowania zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19
może wydać Ministrowi Finansów wiążące polecenia zmiany przeznaczenia rezerwy celowej
wraz ze wskazaniem jej pozycji i kwoty.
2.
Zmiana przez Ministra Finansów przeznaczenia rezerwy celowej nie wymaga uzyskania
opinii sejmowej komisji właściwej do spraw budżetu.
3.
Zmiana przeznaczenia rezerwy celowej może zostać dokonana do końca roku budżetowego.
W celu zapewnienia prawidłowej realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19
wójt (burmistrz, prezydent miasta), zarząd powiatu lub zarząd województwa może
1)
dokonać zmian w planie dochodów i wydatków budżetu jednostki samorządu terytorialnego,
w tym dokonać przeniesień wydatków między działami klasyfikacji budżetowej;
2)
dokonać czynności, o których mowa w art. 258 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych;
3)
dokonać zmian w wieloletniej prognozie finansowej oraz w planie wydatków budżetu jednostki
samorządu terytorialnego związanych z wprowadzeniem nowych inwestycji lub zakupów
inwestycyjnych przez jednostkę, o ile zmiana ta nie pogorszy wyniku budżetu tej jednostki;
4)
dokonać zmiany przeznaczenia rezerwy celowej utworzonej w budżecie jednostki samorządu
terytorialnego bez uzyskania opinii komisji właściwej do spraw budżetu organu stanowiącego
tej jednostki. Przepisu art. 259 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nie stosuje się;
5)
tworzyć nową rezerwę celową bez uzyskania opinii komisji właściwej do spraw budżetu
organu stanowiącego tej jednostki, przenosząc do niej zablokowane kwoty wydatków na
podstawie art. 260 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Przepisów art. 259 ust. 3 i art. 260 ust. 4 tej ustawy nie stosuje się;
6)
dokonać zmiany limitu zobowiązań z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek oraz emitowanych
papierów wartościowych, o których mowa w art. 89 ust. 1 i art. 90 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, polegających na zwiększeniu limitu zobowiązań, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt
1 tej ustawy.
W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii i związanego
z tym ryzyka istotnego naruszenia terminów i warunków realizacji zadań jednostek samorządu
terytorialnego
1)
wójt (burmistrz, prezydent miasta), zarząd powiatu lub zarząd województwa może dokonać
zmian i czynności, o których mowa w art. 15zn pkt 1 i 2,
2)
zaciągnięcie lub wyemitowanie przez jednostkę samorządu terytorialnego zobowiązań,
o których mowa w art. 91 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, nie wymaga uzyskania opinii regionalnej izby obrachunkowej o możliwości spłaty zobowiązań,
o ile zobowiązania te były przewidziane w prognozie kwoty długu i jednostka uzyskała
pozytywną opinię regionalnej izby obrachunkowej o tej prognozie
- do odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.
1.
Przedsiębiorca prowadzący działalność związaną z organizacją wystaw i kongresów lub
działalnością kulturalną, rozrywkową, rekreacyjną i sportową lub organizujący wystawy
tematyczne lub imprezy plenerowe w przypadku rozwiązania umowy z klientem, które to
rozwiązanie umowy pozostaje w bezpośrednim związku z wybuchem epidemii wirusa SARS-CoV-2,
jest zobowiązany zwrócić wpłacone mu przez klienta środki w terminie 180 dni od dnia
skutecznego rozwiązania umowy.
2.
Rozwiązanie umowy, o którym mowa w ust. 1, nie jest skuteczne w przypadku wyrażenia
przez klienta zgody na otrzymanie w zamian od przedsiębiorcy vouchera do realizacji
na poczet przyszłych wydarzeń w obszarze działalności przedsiębiorcy w ciągu roku
od dnia, w którym miało się odbyć wydarzenie, za które klient wniósł zapłatę.
3.
Wartość vouchera, o którym mowa w ust. 2, nie może być niższa niż kwota wpłacona na
poczet realizacji dotychczasowej umowy przez klienta.
4.
Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub rolnika świadczącego
usługi hotelarskie w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek
i przewodników turystycznych.
1.
Osobie
1)
prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców lub innych przepisów szczególnych, zwanej dalej „osobą prowadzącą pozarolniczą działalność
gospodarczą”,
2)
wykonującej umowę agencyjną, umowę zlecenia, inną umowę o świadczenie usług, do której
zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia albo umowę o dzieło, zwane dalej „umową cywilnoprawną”
- przysługuje świadczenie postojowe, jeżeli nie podlega ubezpieczeniom społecznym
z innego tytułu.
2.
Świadczenie postojowe przysługuje osobom zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, jeżeli są
1)
obywatelami Rzeczypospolitej Polskiej lub
2)
posiadającymi prawo pobytu lub prawo stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze
Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, lub
3)
cudzoziemcami legalnie przebywającymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
3.
Świadczenie postojowe przysługuje, gdy w następstwie wystąpienia COVID-19 doszło do
przestoju w prowadzeniu działalności, odpowiednio przez osobę prowadzącą pozarolniczą
działalność gospodarczą albo przez zleceniodawcę lub zamawiającego, z którymi została
zawarta umowa cywilnoprawna.
4.
Osobie prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą świadczenie postojowe przysługuje
jeżeli rozpoczęła prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej przed dniem
1 lutego 2020 r. i
1)
nie zawiesiła prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej oraz jeżeli przychód
z prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o podatku
dochodowym od osób fizycznych uzyskany w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia
wniosku o świadczenie postojowe był o co najmniej 15% niższy od przychodu uzyskanego
w miesiącu poprzedzającym ten miesiąc i nie był wyższy od 300% przeciętnego miesięcznego
wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego
na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,
obowiązującego na dzień złożenia wniosku;
2)
zawiesiła prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej po dniu 31 stycznia
2020 r. oraz przychód z prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu
przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych uzyskany w miesiącu poprzedzającym
miesiąc, w którym został złożony wniosek o świadczenie postojowe, nie był wyższy od
300% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez
Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach
z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku.
5.
Osobie wykonującej umowę cywilnoprawną świadczenie postojowe przysługuje jeżeli
1)
umowa cywilnoprawna została zawarta przed dniem 1 lutego 2020 r.;
2)
przychód z umowy cywilnoprawnej w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób
fizycznych uzyskany w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym został złożony wniosek
o świadczenie postojowe, nie był wyższy od 300% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia
z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na
podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego
na dzień złożenia wniosku.
6.
Wymogów, o których mowa w ust. 4, nie stosuje się do osoby prowadzącej pozarolniczą
działalność gospodarczą, do której mają zastosowanie przepisy dotyczące zryczałtowanego
podatku dochodowego w formie karty podatkowej i która korzystała ze zwolnienia sprzedaży
od podatku od towarów i usług na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
(Dz. U. z 2020 r. poz. 106).
1.
Świadczenie postojowe przysługuje w wysokości 80% kwoty minimalnego wynagrodzenia
za pracę ustalanego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, obowiązującego
w 2020 r., z zastrzeżeniem ust. 2 i 4.
2.
W przypadku gdy suma przychodów z umów cywilnoprawnych w rozumieniu przepisów o podatku
dochodowym od osób fizycznych uzyskana w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym
został złożony wniosek o świadczenie postojowe wynosi mniej niż 50% kwoty minimalnego
wynagrodzenia za pracę obowiązującego w 2020 r. świadczenie postojowe przysługuje
w wysokości sumy wynagrodzeń z tytułu wykonywania tych umów cywilnoprawnych.
3.
Osobie prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15zq
ust. 6, świadczenie postojowe przysługuje w wysokości 50% kwoty minimalnego wynagrodzenia
za pracę ustalanego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, obowiązującego
w 2020 r.
4.
W przypadku zbiegu praw do więcej niż jednego świadczenia postojowego przysługuje
jedno świadczenie postojowe.
1.
Do decyzji wydanej na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa
(Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm., dotyczącej podatków stanowiących dochód budżetu państwa, na podstawie wniosku złożonego
w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonych
w związku z COVID-19 albo w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu, nie stosuje
się przepisów art. 57 § 1 i 8 tej ustawy.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, zaniechać
w całości lub w części poboru odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, określając
w szczególności rodzaj podatku, zakres terytorialny zaniechania, okres, w którym następuje
zaniechanie, i grupy obowiązanych, których dotyczy zaniechanie, mając na względzie
okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii w związku z COVID-19
oraz skutki nimi wywołane.
1.
Ustalenie prawa do świadczenia postojowego następuje na wniosek osoby, o której mowa
w art. 15zq ust. 1, zwanej dalej „osobą uprawnioną”, składany do Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych.
2.
W przypadku osoby wykonującej umowę cywilnoprawną wniosek, o którym mowa w ust. 1,
składany jest za pośrednictwem odpowiednio zleceniodawcy lub zamawiającego.
3.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera
1)
dane osoby uprawnionej
a)
imię i nazwisko,
b)
numer PESEL, a jeżeli nie nadano tego numeru, serię i numer dowodu osobistego lub
numer paszportu - w przypadku osób, o których mowa w art. 15zq ust. 1 pkt 2,
c)
numer NIP, a jeżeli nie nadano tego numeru, numery PESEL i REGON w przypadku osób,
o których mowa w art. 15zq ust. 1 pkt 1,
d)
adres do korespondencji w przypadku osób, o których mowa w art. 15zq ust. 1 pkt 2,
e)
nazwę skróconą płatnika składek w przypadku osób, o których mowa w art. 15zq ust.
1 pkt 1;
2)
wskazanie rachunku płatniczego osoby uprawnionej prowadzonego w kraju lub wydanego
w kraju instrumentu płatniczego;
3)
dane odpowiednio zleceniodawcy albo zamawiającego za pośrednictwem którego składany
jest wniosek
a)
imię i nazwisko, nazwę skróconą,
b)
numer NIP, a jeżeli nie nadano tego numeru - numery PESEL i REGON,
c)
adres do korespondencji;
4)
oświadczenie osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą potwierdzające
a)
uzyskanie w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym został złożony wniosek o świadczenie
postojowe przychodu nie wyższego od 300% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z
poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na
podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego
na dzień złożenia wniosku,
b)
przestój w prowadzeniu działalności, o którym mowa w art. 15zq ust. 3,
c)
uzyskanie w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku o świadczenie postojowe
przychodu o co najmniej 15% niższego od przychodu uzyskanego w miesiącu poprzedzającym
ten miesiąc, jeżeli nie zawiesiła prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej;
5)
inne informacje niezbędne do ustalenia prawa do świadczenia postojowego;
6)
podpis wnioskodawcy.
4.
Odpowiednio zleceniodawca lub zamawiający załącza do wniosku, o którym mowa w ust.
1
1)
oświadczenie potwierdzające
a)
niedojście do skutku lub ograniczenie wykonywania umowy cywilnoprawnej z powodu przestoju
w prowadzeniu działalności, o którym mowa w art. 15zq ust. 3,
b)
datę zawarcia i wysokość wynagrodzenia z tytułu umowy cywilnoprawnej,
c)
uzyskanie przez osobę wykonującą umowę cywilnoprawną w miesiącu poprzedzającym miesiąc,
w którym został złożony wniosek o świadczenie postojowe, przychodu nie wyższego niż
300% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez
Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach
z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku,
d)
otrzymanie oświadczenia od osoby wykonującej umowę cywilnoprawną, że nie podlega ubezpieczeniom
społecznym z innego tytułu oraz o wysokości uzyskanych przychodów z innych umów cywilnoprawnych;
2)
kopię umów cywilnoprawnych.
5.
Oświadczenia, o których mowa w ust. 3 pkt 4 i ust. 4, osoba uprawniona, zleceniodawca
lub zamawiający składa pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych
oświadczeń. W oświadczeniu jest zawarta klauzula następującej treści: „Jestem świadomy
odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje
pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.
6.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, może być złożony w formie dokumentu papierowego albo
elektronicznego opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym
albo podpisem osobistym, za pomocą profilu informacyjnego utworzonego w systemie teleinformatycznym
udostępnionym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.
7.
Wnioski o świadczenie postojowe mogą być złożone do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych
najpóźniej w terminie 3 miesięcy od miesiąca, w którym został zniesiony ogłoszony
stan epidemii.
Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, przyznać
ponowną wypłatę świadczenia postojowego, o którym mowa w art. 15zq, dla osób, które
otrzymały to świadczenie na podstawie art. 15zu, mając na względzie okres obowiązywania
stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz skutki nimi wywołane.
1.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych wypłaca świadczenie postojowe niezwłocznie po wyjaśnieniu
ostatniej okoliczności niezbędnej do jego przyznania.
2.
Wypłata świadczenia postojowego następuje w formie bezgotówkowej na wskazany rachunek
płatniczy osoby uprawnionej prowadzony w kraju lub wydany w kraju instrument płatniczy
w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 659, 730 i 1495).
3.
Ze świadczenia postojowego nie dokonuje się potrąceń i egzekucji.
4.
Banki, na pisemne żądanie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych albo przekazane z użyciem
środków komunikacji elektronicznej, są zobowiązane do sporządzania i przekazywania
informacji dotyczących numerów rachunków bankowych osób uprawnionych do wypłaty świadczenia
postojowego oraz przekazywania danych umożliwiających identyfikację posiadaczy tych
rachunków.
1.
Odmowa prawa do świadczenia postojowego następuje w drodze decyzji.
2.
Od decyzji o odmowie prawa do świadczenia postojowego, o której mowa w ust. 1, przysługuje
odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, z późn. zm. dla postępowań w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Przepisy art. 83 ust. 5-7 i art. 83a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń
społecznych stosuje się odpowiednio.
1.
Świadczenie postojowe, o którym mowa w art. 15zq, oraz koszty obsługi wypłaty tego
świadczenia są finansowane z Funduszu Pracy.
2.
Koszty obsługi, o których mowa w ust. 1, wynoszą 0,5% kwoty przeznaczonej na wypłatę
świadczenia postojowego.
3.
Minister właściwy do spraw pracy, na wniosek Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,
przekazuje w roku 2020 na wyodrębniony rachunek bankowy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych
środki Funduszu Pracy na wypłatę świadczenia postojowego oraz kosztów obsługi wypłaty
tego świadczenia.
4.
W celu zapewnienia finansowania zadań, o których mowa w ust. 1 i 2, minister właściwy
do spraw pracy dokonuje zmian w planie finansowym Funduszu Pracy polegających na zwiększeniu
na ten cel kosztów Funduszu i odpowiednim zmniejszeniu stanu środków Funduszu na koniec
roku budżetowego.
1.
Osoba, która pobrała nienależnie świadczenie postojowe, jest obowiązana do jego zwrotu
wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, w wysokości i na zasadach określonych przepisami
prawa cywilnego.
2.
Za nienależnie pobrane świadczenie postojowe uważa się świadczenie
1)
przyznane lub wypłacone na podstawie fałszywych oświadczeń lub dokumentów albo w innych
przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą świadczenie lub
odpowiednio zleceniodawcę lub zamawiającego;
2)
wypłacone osobie innej niż osoba uprawniona, z przyczyn niezależnych od Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych.
3.
Odsetki, o których mowa w ust. 1, są naliczane od pierwszego dnia miesiąca następującego
po dniu wypłaty świadczenia postojowego do dnia zwrotu.
4.
Decyzji zobowiązującej do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia postojowego nie
wydaje się później niż w terminie 5 lat od dnia, w którym wypłacono nienależne świadczenie
postojowe.
5.
Kwota nienależnie pobranego świadczenia postojowego ustalona prawomocną decyzją oraz
kwoty odsetek i kosztów upomnienia ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat, licząc od
dnia, w którym decyzja o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranego świadczenia stała
się prawomocna.
6.
Kwota nienależnie pobranego świadczenia postojowego ustalona prawomocną decyzją oraz
kwoty odsetek i kosztów upomnienia podlegają potrąceniu z wypłacanych świadczeń z
ubezpieczeń społecznych, a jeżeli prawo do świadczeń nie istnieje - ściągnięciu w
trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
7.
Kwoty nienależnie pobranego świadczenia postojowego podlegają zwrotowi łącznie z odsetkami,
o których mowa w ust. 1, na rachunek bankowy wskazany przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.
1.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych informuje Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o
wysokości przychodu wykazanego we wniosku, o którym mowa w art. 15zs ust. 1.
2.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej informuje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o
rozbieżnościach pomiędzy przychodem wykazanym we wniosku, o którym mowa w art. 15zs
ust. 1, a przychodem wykazanym dla celów podatkowych.
3.
Wymiana informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, następuje w formie elektronicznej.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest uprawniony do pozyskiwania i przetwarzania danych
osobowych w zakresie niezbędnym do przyznawania, ustania prawa do świadczenia postojowego
i wypłacania tego świadczenia.
Do zamówień na usługi lub dostawy udzielane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w
związku z realizacją zadań związanych z ustalaniem prawa lub wypłatą świadczenia postojowego
nie stosuje się przepisów o zamówieniach publicznych.
1.
Starosta może, na podstawie zawartej umowy, przyznać przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników w rozumieniu art. 15g ust.
4 zdanie pierwsze oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne
w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osób zatrudnionych na podstawie umowy o
pracę nakładczą lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której
zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo które wykonują pracę zarobkową na podstawie
innej niż stosunek pracy na rzecz pracodawcy będącego rolniczą spółdzielnią produkcyjną
lub inną spółdzielnią zajmującą się produkcją rolną, jeżeli z tego tytułu podlega
obowiązkowi ubezpieczeń: emerytalnemu i rentowemu, z wyjątkiem pomocy domowej zatrudnionej
przez osobę fizyczną.
3.
Przez spadek obrotów gospodarczych rozumie się zmniejszenie sprzedaży towarów lub
usług w ujęciu ilościowym lub wartościowym obliczone jako stosunek łącznych obrotów
w ciągu dowolnie wskazanych 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych, przypadających w
okresie po dniu 1 stycznia 2020 r. do dnia poprzedzającego dzień złożenia wniosku
o przyznanie dofinansowania, w porównaniu do łącznych obrotów z analogicznych 2 kolejnych
miesięcy kalendarzowych roku poprzedniego; za miesiąc uważa się także 30 kolejno po
sobie następujących dni kalendarzowych, w przypadku gdy dwumiesięczny okres porównawczy
rozpoczyna się w trakcie miesiąca kalendarzowego, to jest w dniu innym niż pierwszy
dzień danego miesiąca kalendarzowego.
4.
Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, w przypadku spadku obrotów o
1)
co najmniej 30% - może być przyznane w wysokości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej
sumę 50% wynagrodzeń poszczególnych pracowników objętych wnioskiem o dofinansowanie
wraz ze składkami na ubezpieczenia społeczne należnymi od tych wynagrodzeń, jednak
nie więcej niż 50% kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę w rozumieniu ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, zwanego dalej „minimalnym wynagrodzeniem”, powiększonego o składki na ubezpieczenia
społeczne od pracodawcy w odniesieniu do każdego pracownika;
2)
co najmniej 50% - może być przyznane w wysokości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej
sumę 70% wynagrodzeń poszczególnych pracowników objętych wnioskiem o dofinansowanie
wraz ze składkami na ubezpieczenia społeczne należnymi od tych wynagrodzeń, jednak
nie więcej niż 70% kwoty minimalnego wynagrodzenia, powiększonego o składki na ubezpieczenia
społeczne od pracodawcy, w odniesieniu do każdego pracownika;
3)
co najmniej 80% - może być przyznane w wysokości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej
sumę 90% wynagrodzeń poszczególnych pracowników objętych wnioskiem o dofinansowanie
wraz ze składkami na ubezpieczenia społeczne należnymi od tych wynagrodzeń, jednak
nie więcej niż 90% kwoty minimalnego wynagrodzenia, powiększonego o składki na ubezpieczenia
społeczne od pracodawcy, w odniesieniu do każdego pracownika.
5.
Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, może być przyznane od dnia złożenia wniosku,
o którym mowa w ust. 10, mikroprzedsiębiorcom, małym oraz średnim przedsiębiorcom
w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców na okres nie dłuższy niż 3 miesiące.
6.
Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, przedłużyć
okres, o którym mowa w ust. 5, mając na względzie okres obowiązywania stanu zagrożenia
epidemicznego lub stanu epidemii oraz skutki nimi wywołane.
7.
Dofinansowanie jest wypłacane w okresach miesięcznych, po złożeniu przez przedsiębiorcę
oświadczenia o zatrudnianiu w danym miesiącu pracowników objętych umową, o której
mowa w ust. 1, oraz kosztach wynagrodzeń każdego z tych pracowników i należnych od
tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne, według stanu na ostatni dzień
miesiąca, za który dofinansowanie jest wypłacane.
8.
Przedsiębiorca jest obowiązany do utrzymania w zatrudnieniu pracowników objętych umową,
o której mowa w ust. 1, przez okres dofinansowania oraz, po zakończeniu dofinansowania,
przez okres równy temu okresowi.
9.
W przypadku niedotrzymania warunku, o którym mowa w ust. 8, przedsiębiorca zwraca
dofinansowanie bez odsetek, proporcjonalnie do okresu nieutrzymania w zatrudnieniu
pracownika, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty.
10.
Wniosek o dofinansowanie przedsiębiorca składa do powiatowego urzędu pracy właściwego
ze względu na swoją siedzibę lub miejsce wykonywania pracy przez pracowników w terminie
14 dni od dnia ogłoszenia naboru przez dyrektora powiatowego urzędu pracy. We wniosku
o przyznanie dofinansowania przedsiębiorca oświadcza o
1)
wystąpieniu u przedsiębiorcy spadku obrotów gospodarczych w wysokości, o której mowa
w ust. 4, w związku z zaistnieniem okoliczności, o których mowa w ust. 1;
2)
braku przesłanek do ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy, o których mowa w art. 11 lub art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe;
3)
niezaleganiu w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne,
ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy
lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r.;
4)
posiadaniu statusu mikroprzedsiębiorcy, małego albo średniego przedsiębiorcy;
5)
zatrudnianiu pracowników objętych wnioskiem;
6)
wysokości wynagrodzenia każdego z pracowników objętych wnioskiem i należnych od tego
wynagrodzenia składek na ubezpieczenia społeczne;
7)
numerze rachunku bankowego albo numerze rachunku prowadzonego w spółdzielczej kasie
oszczędnościowo-kredytowej właściwego dla prowadzonej działalności gospodarczej.
11.
Oświadczenia, o których mowa w ust. 7 i 10, są składane pod rygorem odpowiedzialności
karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany
do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności
karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu
o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.
12.
Przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty
zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych.
W przypadku odroczenia terminu płatności lub rozłożenia na raty, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, dotyczącego należności z tytułu składek należnych za okres od 1 stycznia 2020 r.,
na podstawie wniosku złożonego w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego
albo stanu epidemii albo w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu, nie nalicza
się opłaty prolongacyjnej, o której mowa w art. 29 ust. 4.
1.
Starosta może, na podstawie zawartej umowy, przyznać przedsiębiorcy będącemu osobą
fizyczną niezatrudniającemu pracowników, dofinansowanie części kosztów prowadzenia
działalności gospodarczej w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia
COVID-19.
2.
Przez spadek obrotów gospodarczych rozumie się zmniejszenie sprzedaży towarów lub
usług w ujęciu ilościowym lub wartościowym obliczone jako stosunek łącznych obrotów
w ciągu dowolnie wskazanych 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych, przypadających w
okresie po dniu 1 stycznia 2020 r. do dnia poprzedzającego dzień złożenia wniosku
o przyznanie dofinansowania, w porównaniu do łącznych obrotów z analogicznych 2 kolejnych
miesięcy kalendarzowych roku poprzedniego; za miesiąc uważa się także 30 kolejno po
sobie następujących dni kalendarzowych, w przypadku gdy dwumiesięczny okres porównawczy
rozpoczyna się w trakcie miesiąca kalendarzowego, to jest w dniu innym niż pierwszy
dzień danego miesiąca kalendarzowego.
3.
Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, w przypadku spadku obrotów o
1)
co najmniej 30% - może być przyznane w wysokości 50% kwoty minimalnego wynagrodzenia
miesięcznie,
2)
co najmniej 50% - może być przyznane w wysokości 70% kwoty minimalnego wynagrodzenia
miesięcznie,
3)
co najmniej 80% - może być przyznane w wysokości 90% kwoty minimalnego wynagrodzenia
miesięcznie
- na okres nie dłuższy niż 3 miesiące.
4.
Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, przedłużyć
okres, o którym mowa w ust. 3, mając na względzie okres obowiązywania stanu zagrożenia
epidemicznego lub stanu epidemii oraz skutki nimi wywołane.
5.
Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 3, jest wypłacane w okresach miesięcznych, po
złożeniu przez przedsiębiorcę oświadczenia o prowadzeniu działalności w danym miesiącu,
za który dofinansowanie jest wypłacane.
6.
Przedsiębiorca jest obowiązany do prowadzenia działalności gospodarczej przez okres,
na który przyznane zostało dofinansowanie, oraz, po zakończeniu dofinansowania, przez
okres równy temu okresowi.
7.
W przypadku nieprowadzenia działalności gospodarczej przez okres, o którym mowa w
ust. 6, przedsiębiorca jest obowiązany do zwrotu otrzymanego dofinansowania bez odsetek,
proporcjonalnie do okresu nieprowadzenia działalności gospodarczej, w terminie 30
dni od dnia doręczenia wezwania starosty.
8.
Wniosek o dofinansowanie przedsiębiorca składa do powiatowego urzędu pracy właściwego
ze względu na miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w terminie 14 dni od dnia
ogłoszenia naboru przez dyrektora powiatowego urzędu pracy. We wniosku o przyznanie
dofinansowania przedsiębiorca oświadcza o
1)
wystąpieniu u przedsiębiorcy spadku obrotów gospodarczych w wysokości, o której mowa
w ust. 3, w związku z zaistnieniem okoliczności, o których mowa w ust. 1;
2)
braku przesłanek do ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy, o których mowa w art. 11 lub art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe;
3)
niezaleganiu w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne,
ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy
lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r.;
4)
przeznaczeniu dofinansowania na koszty prowadzenia działalności gospodarczej;
5)
numerze rachunku bankowego albo numerze rachunku prowadzonego w spółdzielczej kasie
oszczędnościowo-kredytowej właściwego dla prowadzonej działalności gospodarczej.
9.
Oświadczenia, o których mowa w ust. 5 i 8, przedsiębiorca składa pod rygorem odpowiedzialności
karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany
do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności
karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu
o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.
10.
Przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty
prowadzenia działalności gospodarczej zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków
publicznych.
1.
W celu przeciwdziałania negatywnym skutkom COVID-19 starosta może, na podstawie umowy,
udzielić ze środków Funduszu Pracy jednorazowo pożyczki na pokrycie bieżących kosztów
prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, który prowadził działalność gospodarczą przed dniem 1 marca 2020 r.
2.
Wniosek o pożyczkę mikroprzedsiębiorca składa do powiatowego urzędu pracy, właściwego
ze względu na miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, po ogłoszeniu naboru
przez dyrektora powiatowego urzędu pracy. We wniosku o pożyczkę mikroprzedsiębiorca
oświadcza o stanie zatrudnienia na dzień 29 lutego 2020 r. w przeliczeniu na pełny
wymiar czasu pracy.
3.
Pożyczka może być udzielona do wysokości 5 000 zł.
4.
Oprocentowanie pożyczki jest stałe i wynosi w skali roku 0,05 stopy redyskonta weksli
przyjmowanych przez Narodowy Bank Polski.
5.
Okres spłaty pożyczki nie może być dłuższy niż 12 miesięcy, z karencją w spłacie kapitału
wraz z odsetkami przez okres 3 miesięcy od dnia udzielenia pożyczki.
6.
Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, przedłużyć
okres spłaty pożyczki, o którym mowa w ust. 5, mając na względzie okres obowiązywania
stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz skutki nimi wywołane.
7.
Pożyczka wraz z odsetkami na wniosek mikroprzedsiębiorcy podlega umorzeniu, pod warunkiem,
że mikroprzedsiębiorca ten przez okres 3 miesięcy od dnia jej udzielenia nie zmniejszy
stanu zatrudnienia w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy w stosunku do stanu
zatrudnienia na dzień 29 lutego 2020 r. We wniosku o umorzenie mikroprzedsiębiorca
oświadcza o nie zmniejszeniu stanu zatrudnienia.
8.
Oświadczenia, o których mowa w ust. 2 i 7, mikroprzedsiębiorca składa pod rygorem
odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie
jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności
karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu
o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.
9.
Starosta dochodzi roszczeń z tytułu niespłaconych pożyczek.
1.
Starosta może, na podstawie zawartej umowy, przyznać organizacji pozarządowej lub
podmiotowi, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego
i o wolontariacie, dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników w rozumieniu art. 15g ust.
4 zdanie pierwsze, oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne,
w przypadku spadku przychodów z działalności statutowej w następstwie wystąpienia
COVID-19.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osób zatrudnionych na podstawie umowy o
pracę nakładczą lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której
zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia.
3.
Przez spadek przychodów z działalności statutowej rozumie się zmniejszenie przychodów
z tej działalności obliczone jako stosunek łącznych przychodów z działalności statutowej
w ciągu dowolnie wskazanych 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych, przypadających w
okresie po dniu 1 stycznia 2020 r. do dnia poprzedzającego dzień złożenia wniosku
o przyznanie dofinansowania, w porównaniu do łącznych przychodów z działalności statutowej
z analogicznych 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych roku poprzedniego; za miesiąc
uważa się także 30 kolejno po sobie następujących dni kalendarzowych, w przypadku
gdy dwumiesięczny okres porównawczy rozpoczyna się w trakcie miesiąca kalendarzowego,
to jest w dniu innym niż pierwszy dzień danego miesiąca kalendarzowego.
4.
Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, może być przyznane od dnia złożenia wniosku,
o którym mowa w ust. 9, organizacji pozarządowej lub podmiotowi, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego
i o wolontariacie, na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, w przypadku spadku przychodów z działalności
statutowej o
1)
co najmniej 30% - w wysokości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej sumę 50% wynagrodzeń
poszczególnych pracowników objętych wnioskiem o dofinansowanie wraz ze składkami na
ubezpieczenia społeczne należnymi od tych wynagrodzeń, jednak nie więcej niż 50% kwoty
minimalnego wynagrodzenia, powiększonego o składki na ubezpieczenia społeczne od pracodawcy,
w odniesieniu do każdego pracownika;
2)
co najmniej 50% - w wysokości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej sumę 70% wynagrodzeń
poszczególnych pracowników objętych wnioskiem o dofinansowanie wraz ze składkami na
ubezpieczenia społeczne należnymi od tych wynagrodzeń, jednak nie więcej niż 70% kwoty
minimalnego wynagrodzenia, powiększonego o składki na ubezpieczenia społeczne od pracodawcy,
w odniesieniu do każdego pracownika;
3)
co najmniej 80% - w wysokości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej sumę 90% wynagrodzeń
poszczególnych pracowników objętych wnioskiem o dofinansowanie wraz ze składkami na
ubezpieczenia społeczne należnymi od tych wynagrodzeń, jednak nie więcej niż 90% kwoty
minimalnego wynagrodzenia, powiększonego o składki na ubezpieczenia społeczne od pracodawcy,
w odniesieniu do każdego pracownika.
5.
Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, przedłużyć
okres, o którym mowa w ust. 4, mając na względzie okres obowiązywania stanu zagrożenia
epidemicznego lub stanu epidemii oraz skutki nimi wywołane.
6.
Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, jest wypłacane w okresach miesięcznych, po
złożeniu przez organizację pozarządową lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego
i o wolontariacie, oświadczenia o zatrudnianiu w danym miesiącu pracowników objętych umową, o której
mowa w ust. 1, oraz kosztach wynagrodzeń każdego z tych pracowników i należnych od
tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne, według stanu na ostatni dzień
miesiąca, za który dofinansowanie jest wypłacane.
7.
Organizacja pozarządowa lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego
i o wolontariacie, są obowiązane do utrzymania w zatrudnieniu pracowników objętych umową, o której
mowa w ust. 1, przez okres dofinansowania oraz okres równy temu okresowi, po zakończeniu
dofinansowania.
8.
W przypadku niedotrzymania warunku, o którym mowa w ust. 7, organizacja pozarządowa lub podmiot, którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z
dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, zwraca dofinansowanie bez odsetek proporcjonalnie do okresu nieutrzymania w zatrudnieniu
pracownika, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty.
9.
Wniosek o dofinansowanie organizacja pozarządowa lub podmiot, którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego
i o wolontariacie, składa do powiatowego urzędu pracy właściwego ze względu na swoją siedzibę w terminie
14 dni od dnia ogłoszenia naboru przez dyrektora powiatowego urzędu pracy. We wniosku
o dofinansowanie organizacja pozarządowa lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego
i o wolontariacie, oświadcza o
1)
wystąpieniu spadku przychodów z działalności statutowej w wysokości, o której mowa
w ust. 4, w związku z zaistnieniem okoliczności, o których mowa w ust. 1;
2)
niezaleganiu w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne,
ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy
lub Fundusz Solidarnościowy do trzeciego kwartału 2019 r.;
3)
zatrudnianiu pracowników objętych wnioskiem;
4)
wysokości wynagrodzenia każdego z pracowników objętych wnioskiem i należnych od tego
wynagrodzenia składek na ubezpieczenia społeczne;
5)
numerze rachunku bankowego albo numerze rachunku prowadzonego w spółdzielczej kasie
oszczędnościowo-kredytowej właściwego dla prowadzonej działalności statutowej.
10.
Oświadczenia, o których mowa w ust. 6 i 9, są składane pod rygorem odpowiedzialności
karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany
do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności
karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu
o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.
11.
Organizacja pozarządowa lub podmiot, którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego
i o wolontariacie, nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo
zostaną sfinansowane z innych środków publicznych.
W przypadku usług i instrumentów rynku pracy oraz innych form wsparcia realizowanych
na podstawie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w zakresie niezbędnym do niwelowania i ograniczenia negatywnych skutków COVID-19,
starosta na wniosek strony lub za jej zgodą, w drodze aneksu do zawartej umowy, może
zmienić jej warunki, w tym w szczególności wydłużyć termin na jej realizację lub przesunąć
termin na realizację zobowiązań z niej wynikających.
1.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, minister
właściwy do spraw instytucji finansowych, w drodze rozporządzenia, może określić inne
terminy sporządzenia, rozpatrzenia, zatwierdzenia, ujawniania, przedstawiania, złożenia
i publikacji sprawozdań, a także przekazania lub dostarczania danych, informacji,
deklaracji, sprawozdań, raportów, zestawień, wyników przeprowadzonej weryfikacji,
decyzji, opinii, wezwań, wniosków, składek, opłat, wpłat, zaliczek, a także rozpatrywania
reklamacji oraz wykonywania innych obowiązków lub czynności określonych w
1)
ustawach, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym
(Dz. U. z 2020 r. poz. 180 i 284),
2)
ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o listach zastawnych i bankach hipotecznych
(Dz. U. z 2020 r. poz. 415), ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności
i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami
(Dz. U. z 2019 r. poz. 212), ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o Banku Gospodarstwa Krajowego
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2144 i 2217 oraz z 2020 r. poz. 284), ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu
Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2214), ustawie z dnia 2 kwietnia 2004 r. o niektórych zabezpieczeniach finansowych
(Dz. U. z 2020 r. poz. 103), ustawie z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym, ustawie z dnia 12 lutego 2010 r. o rekapitalizacji niektórych instytucji oraz o rządowych
instrumentach stabilizacji finansowej
(Dz. U. z 2018 r. poz. 124 oraz z 2019 r. poz. 1798), ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, ustawie z dnia 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku
finansowego i o Rzeczniku Finansowym
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2279), ustawie z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nadzorze makroostrożnościowym nad systemem finansowym
i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym
(Dz. U. z 2019 r. poz. 483), ustawie z dnia 9 października 2015 r. o wsparciu kredytobiorców, którzy zaciągnęli
kredyt mieszkaniowy i znajdują się w trudnej sytuacji finansowej
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2138), ustawie z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania
depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji
(Dz. U. z 2019 r. poz. 795, 730, 1495, 1655, 1798, 2020 i 2217)
- oraz w aktach wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, biorąc pod uwagę konieczność
zapewnienia prawidłowej realizacji tych obowiązków oraz prawidłowe funkcjonowanie
rynku finansowego, jego stabilność, bezpieczeństwo, a także ochronę interesów uczestników
tego rynku.
2.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, minister
właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, może określić inne
terminy sporządzania, zatwierdzania, przekazywania, dostarczania danych, informacji
lub sprawozdań określonych w ustawie z dnia 12 lutego 2009 r. o udzielaniu przez Skarb Państwa wsparcia instytucjom
finansowym
(Dz. U. z 2016 r. poz. 1436) i ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. - Prawo dewizowe
(Dz. U. z 2019 r. poz. 160 oraz z 2020 r. poz. 284), oraz w aktach wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, biorąc pod uwagę konieczność
zapewnienia prawidłowej realizacji tych obowiązków oraz prawidłowe funkcjonowanie
rynku finansowego, jego stabilność, bezpieczeństwo, a także ochronę interesów uczestników
tego rynku.
1.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, minister
właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, może określić inne
terminy wypełniania obowiązków w zakresie ewidencji oraz w zakresie sporządzenia,
zatwierdzenia, udostępnienia i przekazania do właściwego rejestru, jednostki lub organu
sprawozdań lub informacji, o których mowa w
1)
ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości
(Dz. U. z 2019 r. poz. 351, 1495, 1571, 1655 i 1680) oraz w aktach wykonawczych wydanych na podstawie tej ustawy,
2)
ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz w aktach wykonawczych wydanych na podstawie tej ustawy,
3)
art. 45 ust. 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1387, z późn. zm.
- biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia prawidłowej realizacji tych obowiązków.
2.
W przypadku gdy terminy posiedzeń organów zatwierdzających określone w przepisach
szczególnych przypadają przed terminem zatwierdzenia sprawozdań finansowych określonym
w przepisach wydanych na podstawie ust. 1, posiedzenia organów zatwierdzających odbywają
się w terminie określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 1.
3.
W przypadku określenia w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, nowego terminu zatwierdzenia
sprawozdania finansowego jednostki samorządu terytorialnego, organ stanowiący jednostki
samorządu terytorialnego podejmuje uchwałę, o której mowa w art. 271 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych do dnia wskazanego w tym rozporządzeniu. Komisja rewizyjna przedstawia organowi stanowiącemu
jednostki samorządu terytorialnego wniosek w sprawie absolutorium dla wójta (burmistrza,
prezydenta miasta), zarządu powiatu lub zarządu województwa, o którym mowa w art. 270 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w terminie 15 dni przed dniem wskazanym w rozporządzeniu.
1.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, minister
właściwy do spraw instytucji finansowych, w drodze rozporządzenia, może określić inne
terminy podjęcia określonych czynności, w szczególności spełnienia świadczenia, załatwienia
sprawy, wydania opinii, oraz wydania decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie
w sprawie, określonych w ustawie z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania
depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji lub innych przepisach regulujących działalność Bankowego Funduszu Gwarancyjnego,
biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia prawidłowej realizacji tych obowiązków oraz
prawidłowe funkcjonowanie rynku finansowego, jego stabilność, bezpieczeństwo, a także
ochronę interesów uczestników tego rynku.
2.
Termin, o którym mowa w art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym,
systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, nie biegnie w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.
Złożenie organowi podatkowemu zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej
straty) za 2019 r. oraz wpłacenie należnego podatku dochodowego od osób fizycznych
po upływie terminu na jego złożenie, nie później jednak niż w terminie do dnia 31
maja 2020 r. jest równoznaczne ze złożeniem przez podatnika podatku dochodowego od
osób fizycznych zawiadomienia, o którym mowa w art. 16 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy
(Dz. U. z 2020 r. poz. 19). W takim przypadku organ nie wszczyna postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe
lub wykroczenie skarbowe, a wszczęte umarza.
1.
Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, wstrzymać administracyjne postępowania
egzekucyjne należności pieniężnych, określając w szczególności zakres terytorialny
wstrzymania tych postępowań oraz okres, na który następuje to wstrzymanie, mając na
względzie okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii w związku
z COVID-19 oraz skutki nimi wywołane.
2.
W okresie wstrzymania, o którym mowa w ust. 1, mogą być dokonywane wypłaty z zajętego
rachunku bankowego lub rachunku prowadzonego przez spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową.
1.
W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz w
terminie 30 dni następujących po ich odwołaniu organ administracji publicznej zlecający
realizację zadania publicznego organizacjom pozarządowym, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego
i o wolontariacie, oraz podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3 tej ustawy jest uprawniony do przedłużenia
terminu na złożenie sprawozdania z wykonania zleconego zadania publicznego oraz rozliczenia
udzielonej dotacji na realizację zadania publicznego z pominięciem terminów wynikających
z ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, a także do uznania za uzasadnione wydatków poniesionych na sfinansowanie działań
realizowanych w ramach zleconego zadania publicznego, które zostały odwołane w następstwie
okoliczności związanych z obowiązywaniem stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu
epidemii.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, niewykonanie planu działań lub nieosiągnięcie
rezultatów założonych w umowie, na podstawie której zlecono realizację zadania publicznego,
nie może skutkować uznaniem dotacji na realizację zadania publicznego w tej części
za wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem, pobraną nienależnie lub w nadmiernej
wysokości i podlegającą zwrotowi.
1.
Z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, orzeczenie o
1)
częściowej niezdolności do pracy,
2)
całkowitej niezdolności do pracy,
3)
całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji,
4)
niezdolności do samodzielnej egzystencji
- wydane na czas określony na podstawie odpowiednio przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
(Dz. U. z 2020 r. poz. 53 i 252), ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1455, 1622, 1818 i 2473), ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków
przy pracy i chorób zawodowych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1205), ustawy z dnia 30 października 2002 r. o zaopatrzeniu z tytułu wypadków lub chorób
zawodowych powstałych w szczególnych okolicznościach
(Dz. U. z 2013 r. poz. 737 oraz z 2018 r. poz. 2245), ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących
ofiarami represji wojennych i okresu powojennego
(Dz. U. z 2020 r. poz. 276), ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz
ich rodzin
(Dz. U. z 2020 r. poz. 203 i 252), ustawy z dnia 2 września 1994 r. o świadczeniu pieniężnym i uprawnieniach przysługujących
żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla,
kamieniołomach, zakładach rud uranu i batalionach budowlanych
(Dz. U. z 2014 r. poz. 1373 oraz z 2019 r. poz. 752), ustawy z dnia 31 lipca 2019 r. o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do
samodzielnej egzystencji
(Dz. U. poz. 1622, 2473 oraz z 2020 r. poz. 252), którego ważność upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo
stanu epidemii albo w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu, zachowuje ważność
przez okres kolejnych 3 miesięcy od dnia upływu terminu jego ważności, w przypadku
złożenia wniosku o ustalenie uprawnień do świadczenia na dalszy okres przed upływem
terminu ważności tego orzeczenia.
2.
Z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 orzeczenie o okolicznościach uzasadniających
ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego, wydane na podstawie ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego
w razie choroby i macierzyństwa, którego ważność upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo
stanu epidemii albo w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu, zachowuje ważność
przez okres kolejnych 3 miesięcy od dnia upływu terminu ważności tego orzeczenia,
jednak nie dłużej niż przez okres, o którym mowa w art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia
społecznego w razie choroby i macierzyństwa, w przypadku złożenia wniosku o ustalenie uprawnień do świadczenia na dalszy okres,
przed upływem terminu ważności tego orzeczenia.
3.
Prawo do świadczeń uzależnionych od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności
do samodzielnej egzystencji ulega wydłużeniu do końca miesiąca kalendarzowego, w którym
upłynie wydłużony zgodnie z ust. 1 termin ważności tego orzeczenia, bez konieczności
wydania w tej sprawie decyzji.
4.
Na zasadach określonych w ust. 3 wydłużeniu ulega również termin ważności książki
inwalidy wojennego (wojskowego), legitymacji osoby represjonowanej, legitymacji emeryta-rencisty
oraz emeryta-rencisty wojskowego, wydanej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,
jeżeli w dokumencie tym określono termin jego ważności.
5.
Zasady określone w ust. 1-3 mają odpowiednie zastosowanie do orzeczeń, których termin
ważności upłynął przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jeśli wniosek o ustalenie
uprawnień do świadczenia na dalszy okres został złożony przed upływem terminu ważności
tego orzeczenia i nowe orzeczenie nie zostało wydane przed dniem wejścia w życie ustawy.
6.
Zasady określone w ust. 1, 3 i 5 mają zastosowanie do orzeczeń wojskowych komisji
lekarskich wydanych na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy
zawodowych oraz ich rodzin.
7.
Jeżeli w wyniku późniejszego wydania orzeczenia, o którym mowa w ust. 1, okaże się,
że w okresie, w którym nastąpiło wydłużenie prawa do świadczenia zgodnie z ust. 3,
przysługiwało prawo do tego świadczenia w wyższej wysokości, świadczenie przysługuje
w odpowiednio podwyższonej wysokości od miesiąca, w którym powstało prawo do jego
podwyższenia.
8.
Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, określać
dłuższe okresy ważności orzeczeń, niż wskazane w ust. 1 i 2, mając na względzie okres
obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz skutki nimi wywołane.
9.
W przypadku wydłużenia okresu w trybie ust. 8, przepisy ust. 3-7 stosuje się odpowiednio.
W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii organ administracji
publicznej może zlecać organizacjom pozarządowym oraz podmiotom wymienionym w art.
3 ust. 3 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o
wolontariacie realizację zadania publicznego w celu przeciwdziałania COVID-19 z pominięciem
otwartego konkursu ofert, o którym mowa w dziale II rozdziale 2 tej ustawy. Przepisy
art. 43, art. 47, art. 151 oraz art. 221 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach
publicznych stosuje się odpowiednio.
W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii ogłoszonych
w związku z COVID-19, termin na złożenie zawiadomienia, o którym mowa w art. 117ba § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, art. 14 ust. 2i pkt 2 lub art. 22p ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
dochodowym od osób fizycznych i art. 12 ust. 4j pkt 2 lub art. 15d ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
dochodowym od osób prawnych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 865, z późn. zm. przedłuża się do 14 dni od dnia zlecenia przelewu.
1.
W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii okres na
jaki przyznano stypendia sportowe, o których mowa w art. 32 i 32a ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1468, 1495 i 2251), może zostać dodatkowo przedłużony, ale nie dłużej niż do roku od dnia odwołania
obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii. 2. Minister właściwy
do spraw kultury fizycznej może w szczególnie uzasadnionym przypadku oraz w związku
z odwołaniem zawodów, wskazanych w zobowiązaniu członka kadry narodowej do realizacji
programu przygotowań i udziału w tych zawodach, przedłużyć okres o którym mowa w ust. 1. Przepisy art. 32 ust. 1a-5 oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie art.
32 ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie stosuje się odpowiednio. 3. W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego
albo stanu epidemii wstosunku do sportowców, którzy nie realizują programu przygotowań
o którym mowa w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie z powodów wynikających z obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu
epidemii, nie stosuje się art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie.
1.
W ramach przyznanych środków na realizację zadań publicznych ze środków budżetu państwa
z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw kultury fizycznej, Funduszu
Rozwoju Kultury Fizycznej, o którym mowa w art. 86 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 847 i 1495) oraz Funduszu Zajęć Sportowych dla Uczniów, o którym mowa w art. 13
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2277) w związku z obowiązywaniem stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii i w
okresie ich trwania, mając na uwadze zachowanie płynności finansowej beneficjentów,
jako wydatki służące realizacji tych zadań można uznać również
1)
wydatki w tej części, która jest związana z obsługą tych zadań przez beneficjentów
w wysokości określonej w umowach o dofinansowaniu realizacji zadań publicznych (koszty
pośrednie), bez względu na stopień wykonania tych zadań z uwagi na wystąpienie stanu
zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii;
2)
dodatkowe wydatki wywołane ogłoszeniem i obowiązywaniem stanu zagrożenia epidemicznego
albo stanu epidemii, pod warunkiem ich związku z zakresem i celem realizowanego zadania
publicznego, o ile ich poniesienie było niemożliwe do przewidzenia przez beneficjenta
lub nie wiązało się z nieprzestrzeganiem obowiązujących ograniczeń, nakazów i zakazów,
o których mowa w art. 46 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń
i chorób zakaźnych u ludzi.
2.
W stosunku do przebudowy, remontów i dofinansowania inwestycji obiektów sportowych,
o których mowa w art. 86 ust. 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się. 3. Wydatki, o których mowa w ust. 1, nie
podlegają uwzględnieniu, jeżeli zostały pokryte z innych źródeł publicznych.
1.
Jeżeli ostatni dzień ważności zezwolenia na pracę, o którym mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1-5 lub ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia
i instytucjach rynku pracy
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1482, 1622, 1818 i 2473 oraz z 2020 r. poz. 278), przypada w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, ogłoszonego
w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, okres ważności tego zezwolenia na pracę
ulega przedłużeniu z mocy prawa do upływu 30. dnia następującego po dniu odwołania
tego ze stanów, który obowiązywał jako ostatni. Przepis zdania pierwszego stosuje
się odpowiednio do decyzji o przedłużeniu zezwolenia na pracę lub przedłużeniu zezwolenia
na pracę sezonową.
2.
W przypadku przedłużenia okresu ważności zezwolenia na pracę na podstawie ust. 1 wniosek,
o którym mowa w art. 88a ust. 1a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach
rynku pracy, składa się nie wcześniej niż w terminie 90 dni przed upływem okresu ważności zezwolenia
na pracę określonego w tym zezwoleniu i nie później niż w ostatnim dniu okresu ważności
przedłużonego na podstawie ust. 1.
3.
Jeżeli w oświadczeniu o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi, wpisanym do ewidencji
oświadczeń na podstawie art. 88z ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach
rynku pracy, wskazano okres pracy, którego koniec przypada w okresie stanu zagrożenia epidemicznego
lub stanu epidemii, ogłoszonego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, cudzoziemiec
może wykonywać pracę określoną oświadczeniem na rzecz podmiotu, który złożył oświadczenie,
w okresie lub okresach nieobjętych oświadczeniem do upływu 30 dnia następującego po
dniu odwołania tego ze stanów, który obowiązywał jako ostatni, bez zezwolenia na pracę.
4.
Dodatkowego okresu wykonywania pracy, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się do okresu
wykonywania pracy, o którym mowa w art. 87 ust. 3 i art. 88z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji
zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
1.
W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego
z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów
1)
od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed sądem lub
organem,
2)
do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki,
3)
przedawnienia,
4)
których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie,
5)
zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony,
6)
do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego
rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także
terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich
ustroju
- nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.
2.
Wstrzymanie rozpoczęcia i zawieszenie biegu terminów, o których mowa w ust. 1, nie
dotyczy terminów w rozpoznawanych przez sądy sprawach wskazanych w art. 14a ust. 5,
terminów w sprawach wyboru lub powołania organów, których kadencje są określone w
Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, terminów wyborów do organów jednostek samorządu terytorialnego oraz terminów w sprawach
wniosków i pytań prawnych do Trybunału Konstytucyjnego.
3.
Właściwy organ, sąd lub podmiot może wezwać obowiązanego do dokonania czynności wynikających
z przepisów prawa, w oznaczonym terminie i w zakresie, w jakim przepis ten zobowiązuje
do dokonania czynności, jeżeli niepodjęcie czynności mogłoby spowodować niebezpieczeństwo
dla życia lub zdrowia ludzi lub zwierząt, poważną szkodę dla interesu społecznego
albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. W takim przypadku obowiązany
powinien wykonać obowiązek w oznaczonym terminie.
4.
W przypadku, gdy termin, o którym mowa w art. 63, upływa w okresie, o którym mowa w ust. 1, porozumienie, że stosunek pracy będzie
kontynuowany na dotychczasowych zasadach może zostać zawarte w terminie 30 dni od
dnia zakończenia tego okresu. Zawarcie porozumienia w tym terminie wywołuje takie
skutki, jakie wywarłoby zawarcie porozumienia w terminie, o którym mowa w art. 63.
5.
Czynności dokonane w celu wykonania uprawnienia lub obowiązku w okresie wstrzymania
rozpoczęcia albo zawieszenia biegu terminów, o których mowa w ust. 1, są skuteczne.
6.
W okresie, o którym mowa w ust. 1, nie biegnie przedawnienie karalności czynu oraz
przedawnienie wykonania kary w sprawach o przestępstwa, przestępstwa i wykroczenia
skarbowe oraz w sprawach o wykroczenia.
1.
W okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID
bieg terminów procesowych i sądowych w
1)
postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych,
2)
postępowaniach egzekucyjnych,
3)
postępowaniach karnych,
4)
postępowaniach karnych skarbowych,
5)
postępowaniach w sprawach o wykroczenia,
6)
postępowaniach administracyjnych,
7)
postępowaniach i kontrolach prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa,
8)
kontrolach celno-skarbowych,
9)
postępowaniach w sprawach, o których mowa w art. 15f ust. 9 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 847 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 284),
10)
innych postępowaniach prowadzonych na podstawie ustaw
- nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.
2.
Wstrzymanie rozpoczęcia i zawieszenie biegu terminów, o których mowa w ust. 1, nie
dotyczy terminów w rozpoznawanych przez sądy sprawach wskazanych w art. 14a ust. 4
i 5, terminów w sprawach wyboru lub powołania organów, których kadencje są określone
w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, terminów wyborów do organów jednostek samorządu terytorialnego oraz terminów w sprawach
wniosków i pytań prawnych do Trybunału Konstytucyjnego.
3.
Wstrzymanie i zawieszenie biegu terminów, o których mowa w ust. 1, nie dotyczy kontroli i postępowań wskazanych odpowiednio w dziale V rozdziale
3 oddziale 3 oraz dziale VI rozdziale 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo
zamówień publicznych. Prezes Krajowej Izby Odwoławczej, w porozumieniu z Prezesem Urzędu Zamówień Publicznych,
może określić, w drodze zarządzenia szczegółowe warunki organizacji pracy Krajowej
Izby Odwoławczej związane z zapewnieniem prawidłowego toku jej urzędowania oraz stosowane
środki zapewniające bezpieczeństwo, mając na względzie konieczność podejmowania działań
związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19.
4.
W okresie, o którym mowa w ust. 1, strona, uczestnik postępowania, kontrolowany i
ich kontrahent oraz organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, są obowiązani, na żądanie organu, sądu lub podmiotu, prowadzących odpowiednio postępowanie
lub kontrolę, w wyznaczonym przez nich terminie, do dokonania czynności określonej
w tym żądaniu, jeżeli
1)
wymaga tego interes publiczny lub ważny interes strony albo kontrolowanego - w przypadkach,
o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 7- 9;
2)
niepodjęcie czynności mogłoby spowodować niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzi
lub zwierząt, poważną szkodę dla interesu społecznego albo ze względu na grożącą niepowetowaną
szkodę materialną - w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, 5, 6 i 10.
5.
W żądaniu, o którym mowa w ust. 4, organ, sąd lub podmiot, prowadzące odpowiednio
postępowanie lub kontrolę, wskazują przyczyny wystąpienia z żądaniem.
6.
W okresie, o którym mowa w ust. 1, nie przeprowadza się rozpraw ani posiedzeń jawnych,
z wyjątkiem rozpraw i posiedzeń jawnych w sprawach określonych w art. 14a ust. 4 i
5.
7.
Czynności dokonane w okresie, o którym mowa w ust. 1, w postępowaniach i kontrolach,
o których mowa w ust. 1, są skuteczne.
8.
Bieg terminu
1)
na milczące załatwienie sprawy,
2)
w innej sprawie, w której brak wyrażenia przez organ sprzeciwu, wydania decyzji, postanowienia
albo innego rozstrzygnięcia uprawnia stronę lub uczestnika postępowania do podjęcia
działania, dokonania czynności albo wpływa na zakres praw i obowiązków strony lub
uczestnika postępowania,
3)
na wyrażenie przez organ stanowiska albo wydanie interpretacji indywidualnej, z wyjątkiem
interpretacji indywidualnej, o której mowa w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa
- nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na okres, o którym mowa w ust.
1.
9.
W okresie, o którym mowa w ust. 1, organ lub podmiot może z urzędu wydać odpowiednio
decyzję w całości uwzględniającą żądanie strony lub uczestnika postępowania, zaświadczenie
o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu, wyrazić stanowisko albo wydać interpretację
indywidualną.
10.
W okresie, o którym mowa w ust. 1
1)
przepisów o bezczynności organów oraz o obowiązku organu i podmiotu, prowadzących
odpowiednio postępowanie lub kontrolę, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania
o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się;
2)
organom lub podmiotom prowadzącym odpowiednio postępowanie lub kontrolę nie wymierza
się kar, grzywien ani nie zasądza się od nich sum pieniężnych na rzecz skarżących
za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa.
11.
Zaprzestanie czynności przez sąd, organ lub podmiot, prowadzące odpowiednio postępowanie
lub kontrolę, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia
środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony
do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.
Przepisów art. 15zzr ust. 1 i art. 15zzs ust. 1 nie stosuje się do terminów związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 oraz wywołanych nimi sytuacji
kryzysowych.
W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego
z powodu COVID-19 nie wykonuje się tytułów wykonawczych nakazujących opróżnienie lokalu
mieszkalnego.
Jeżeli termin wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w art. 14 ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu
Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, lub dopełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 14 ust. 3 tej ustawy, przypadał
w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w przypadku
niewypłacenia przez zakład ubezpieczeń odszkodowania w terminie, o którym mowa w art.
14 ust. 1 albo 2 tej ustawy, lub niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 14
ust. 3 tej ustawy, organ nadzoru może zastosować wobec zakładu ubezpieczeń środki
nadzorcze określone w art. 362 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej
i reasekuracyjnej
(Dz. U. z 2019 r. poz. 381, 730 i 2217).
1.
Jeżeli ostatni dzień okresu pobytu cudzoziemca na podstawie wizy krajowej przypada
w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, ogłoszonego w związku
z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, okres pobytu na podstawie tej wizy oraz okres ważności
tej wizy ulega przedłużeniu z mocy prawa do upływu 30. dnia następującego po dniu
odwołania tego ze stanów, który obowiązywał jako ostatni.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, w dokumencie podróży cudzoziemca nie umieszcza
się nowej naklejki wizowej.
3.
Jeżeli ostatni dzień okresu ważności zezwolenia na pobyt czasowy przypada w okresie
stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, ogłoszonego w związku z zakażeniami
wirusem SARS-CoV-2, okres ważności tego zezwolenia ulega przedłużeniu z mocy prawa
do upływu 30. dnia następującego po dniu odwołania tego ze stanów, który obowiązywał
jako ostatni.
4.
W przypadku, o którym mowa w ust. 3, nie wydaje się, ani nie wymienia się karty pobytu.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, minister
właściwy do spraw instytucji finansowych, w drodze rozporządzenia, może określić inny
termin podjęcia przez walne zgromadzenie spółki uchwały w sprawie polityki wynagrodzeń
członków zarządu i rady nadzorczej, o którym mowa w art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 16 października 2019 r. o zmianie ustawy o ofercie publicznej
i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu
oraz o spółkach publicznych oraz niektórych innych ustaw
(Dz. U. poz. 2217 oraz z 2020 r. poz. 288), biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia prawidłowej realizacji tego obowiązku.
1.
W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii organy
stanowiące jednostek samorządu terytorialnego oraz działające kolegialnie organy
wykonawcze w jednostkach samorządu terytorialnego, w związkach jednostek samorządu
terytorialnego, w związku metropolitalnym, w regionalnych izbach obrachunkowych oraz
samorządowych kolegiach odwoławczych mogą zwoływać i odbywać obrady, sesje, posiedzenia,
zgromadzenia lub inne formy działania właściwe dla tych organów, a także podejmować
rozstrzygnięcia, w tym uchwały, z wykorzystaniem środków porozumiewania się na odległość
lub korespondencyjnie (zdalny tryb obradowania).
2.
Obradowanie w zdalnym trybie zarządza osoba uprawniona do przewodniczenia danemu organowi
stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego oraz innemu organowi działającemu
kolegialnie.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do kolegialnych organów wewnętrznych,
takich jak komisje oraz zespoły, działających w organach stanowiących jednostek samorządu
terytorialnego oraz organach działających kolegialnie.
1.
W przypadku, gdy w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu
epidemii urząd administracji publicznej lub inny podmiot wykonujący zadania publiczne
stanie się niezdolny do wykonywania zadań w całości albo w części, wojewoda może w
drodze zarządzenia powierzyć wykonywanie zadań tego urzędu lub podmiotu, w całości
albo w części, w określonym terminie, innemu urzędowi administracji publicznej lub
podmiotowi wykonującemu zadania publiczne.
2.
Powierzenie wykonywania zadań urzędu administracji publicznej lub innego podmiotu,
o którym mowa w ust. 1, może odbywać się w grupie takich samych urzędów administracji
publicznej lub takich samych podmiotów wykonujących zadania publiczne.
3.
Urząd administracji publicznej lub podmiot wykonujący zadania publiczne, któremu wojewoda
powierzył wykonywanie zadań w trybie ust. 1 wykonuje te zadania na koszt urzędu administracji
publicznej lub innego podmiotu wykonującemu zadania publicznej, od których przejął
te zadania do wykonywania.
4.
Przepisy ust. 1-3 nie mają zastosowania do urzędów naczelnych i centralnych organów
władzy publicznej.
W przypadku przemijającej przeszkody w wykonywaniu zadań i kompetencji wójta, burmistrza,
prezydenta miasta, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu
epidemii, spowodowanej niezdolnością do pracy z powodu choroby trwającej do 30 dni,
jego zadania i kompetencje, w okresie tej niezdolności do pracy, przejmuje zastępca,
a w gminach, w których powołano więcej niż jednego zastępcę - pierwszy zastępca.
Jeżeli termin do opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
o którym mowa w art. 299 ust. 6 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach wypada w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii
ogłoszonych w związku z COVID-19, termin ten ulega przedłużeniu do upływu 30. dnia
następującego po odwołaniu tego ze stanów, który obowiązywał jako ostatni.
Jeżeli ostatni dzień terminu dobrowolnego powrotu, o którym mowa w art. 315 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, wypada w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii
ogłoszonych w związku z COVID-19, termin ten ulega przedłużeniu do upływu 30. dnia
następującego po dniu odwołania tego ze stanów, który obowiązywał jako ostatni.
W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz w
terminie 6 miesięcy po dniu ich odwołania
1)
walne zgromadzenia członków albo delegatów polskiego związku sportowego mogą odbywać
się za pomocą środków komunikacji elektronicznej;
2)
w przypadku wygaśnięcia w czasie kadencji mandatu członka zarządu lub członka organu
kontroli wewnętrznej, powodującego zmniejszenie liczby członków zarządu lub członków
organu kontroli wewnętrznej poniżej minimum przewidzianego w statucie polskiego związku
sportowego, odpowiednio zarządowi lub organowi kontroli wewnętrznej polskiego związku
sportowego przysługuje prawo uzupełnienia składu do stanu minimum określonego w statucie
związku.
1.
W związku ze skutkami COVID-19 Bank Gospodarstwa Krajowego może udzielać, we własnym
imieniu i na własny rachunek, poręczeń i gwarancji spłaty kredytów zaciągniętych przez
przedsiębiorców w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, z wyłączeniem mikroprzedsiębiorców oraz małych przedsiębiorców, z przeznaczeniem
na zapewnienie płynności finansowej.
2.
Poręczenie lub gwarancja mogą stanowić pomoc publiczną.
3.
Do poręczenia i gwarancji stosuje się odpowiednio art. 2b ust. 1 ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych
przez Skarb Państwa oraz niektóre osoby prawne
(Dz. U. z 2020 r. poz. 122).
4.
Poręczenie lub gwarancja obejmują nie więcej niż 80% pozostającej do spłaty kwoty
kredytu objętego poręczeniem lub gwarancją.
5.
Poręczenie lub gwarancja są udzielane na wniosek przedsiębiorcy, o którym mowa w ust.
1.
1.
Należności pieniężne, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, z tytułu oddania nieruchomości w najem, dzierżawę lub użytkowanie, przypadające
za okres stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, mogą być umarzane w całości
albo w części lub ich spłata może być odraczana lub rozkładana na raty przez starostę
lub prezydenta miasta na prawach powiatu, wykonujących zadania z zakresu administracji
rządowej, bez zgody wojewody.
2.
Starosta lub prezydent miasta na prawach powiatu wykonujący zadania z zakresu administracji
rządowej bez zgody wojewody może odstąpić od dochodzenia należności, o których mowa
w ust. 1, na wniosek podmiotu, którego płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku
z ponoszeniem negatywnych konsekwencji ekonomicznych z powodu COVID-19.
3.
Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego
oraz mieszkalnictwa w odniesieniu do nieruchomości określonych w art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami może odstąpić od dochodzenia należności, o których mowa w ust. 1, na wniosek podmiotu,
którego płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych
konsekwencji ekonomicznych z powodu COVID-19.
4.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2 i 3, przepisu art. 12a ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
nieruchomościami nie stosuje się.
Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może, w drodze uchwały, postanowić
o odstąpieniu od dochodzenia należności o charakterze cywilnoprawnym przypadających
jednostce samorządu terytorialnego lub jej jednostkom organizacyjnym, wymienionym
w art. 9 pkt 3, 4 i 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w stosunku do podmiotów, których płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku
z ponoszeniem negatywnych konsekwencji ekonomicznych z powodu COVID-19 i które złożą
wniosek o odstąpienie od dochodzenia należności.
1.
W okresie obowiązywania zakazu prowadzenia działalności w obiektach handlowych o powierzchni
sprzedaży powyżej 2000 m
2.
Uprawniony do używania powierzchni handlowej (uprawniony) powinien złożyć udostępniającemu
bezwarunkową i wiążącą ofertę woli przedłużenia obowiązywania umowy na dotychczasowych
warunkach o okres obowiązywania zakazu przedłużony o sześć miesięcy; oferta powinna
być złożona w okresie trzech miesięcy od dnia zniesienia zakazu. Postanowienia ust.
1 przestają wiązać oddającego z chwilą bezskutecznego upływu na złożenie oferty.
3.
Postanowienia ust. 1 wchodzą w życie od dnia zakazu, a postanowienie ust. 2 od dnia
zniesienia zakazu.
4.
Postanowienia ust. 1-3 nie uchybiają właściwym przepisom ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks
cywilny regulującym stosunki zobowiązaniowe stron w stanach, w których wprowadzane są ograniczenia
prawne swobody działalności gospodarczej.
1.
Do czasu określenia przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego zasad
udzielania ulg, o których mowa w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, dotyczących należności pieniężnych z tytułu oddania nieruchomości w najem, dzierżawę
lub użytkowanie przypadających za okres stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu
epidemii jednostce samorządu terytorialnego lub jej jednostkom organizacyjnym, wymienionym
w art. 9 pkt 3, 4 i 13 tej ustawy, należności te mogą być umarzane, terminy ich spłaty
mogą zostać odroczone lub płatność tych należności może zostać rozłożona na raty przez
wójta, burmistrza, prezydenta miasta, zarząd powiatu albo zarząd województwa.
2.
Do czasu podjęcia uchwały, o której mowa w art. 15zzzf, wójt, burmistrz, prezydent
miasta, zarząd powiatu albo zarząd województwa może postanowić o odstąpieniu od dochodzenia
należności, o których mowa w ust. 1, na wniosek podmiotu, którego płynność finansowa
uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych konsekwencji ekonomicznych
z powodu COVID-19.
1.
Wsparcie, o którym mowa w art. 15m, art. 15p, art. 15q, art. 15zzb-15zze oraz art.
31zo stanowi pomoc publiczną, mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce,
o której mowa w Komunikacie Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu
wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (2020/C 91 I/01) (Dz.
Urz. UE C 91I z 20.03.2020, str. 1).
2.
Ulgi, o których mowa w art. 15zzze-15zzzg, w przypadku udzielenia ich podmiotowi prowadzącemu
działalność gospodarczą, stanowią pomoc publiczną, mającą na celu zaradzenie poważnym
zaburzeniom w gospodarce, o której mowa w Komunikacie Komisji - Tymczasowe ramy środków
pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19.
1.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach kolegialne organy administracji publicznej
mogą zdecydować o odbyciu swoich posiedzeń przy użyciu środków komunikacji elektronicznej,
co obejmuje w szczególności
1)
transmisję posiedzenia w czasie rzeczywistym pomiędzy uczestnikami posiedzenia danego
organu,
2)
wielostronną komunikację w czasie rzeczywistym, w ramach której uczestnicy posiedzenia
danego organu mogą wypowiadać się w toku jego posiedzenia;
- z zachowaniem niezbędnych zasad bezpieczeństwa.
2.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, kolegialny organ administracji publicznej może
podejmować rozstrzygnięcia także w trybie obiegowym.
1.
Karze pieniężnej podlega ten, kto wbrew przepisowi art. 8b stosuje ceny lub marże
wyższe niż ustalone zgodnie z obwieszczeniem, o którym mowa w art. 8, lub z przepisami
wykonawczymi wydanymi na podstawie art. 8a.
2.
Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza się w wysokości od 5 000 do 5 000 000
zł.
3.
Karę pieniężną nakłada, w drodze decyzji, odpowiednio w zakresie swojej właściwości
1)
wojewódzki inspektor farmaceutyczny;
2)
wojewódzki inspektor jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych;
3)
państwowy wojewódzki inspektor sanitarny;
4)
wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej.
4.
Karę uiszcza się w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja, o której mowa w ust.
3, stała się ostateczna.
5.
Organ może nadać decyzji, o której mowa w ust. 3, rygor natychmiastowej wykonalności
w całości lub w części, jeżeli wymaga tego ochrona bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
6.
Do decyzji nakładających karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisu
art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami
administracyjnymi
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2325).
Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów może nałożyć na przedsiębiorcę, w
drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości nie większej niż 10% obrotu osiągniętego
w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby
nieumyślnie, dopuścił się wielokrotnie, w przypadku wielu towarów lub usług lub na
dużą skalę, naruszenia zakazu określonego w art. 8b. Przepisy art. 106 ust. 3-7 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów stosuje się odpowiednio.
1.
Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów może również nałożyć na przedsiębiorcę,
w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości do 5% obrotu w roku obrotowym poprzedzającym
rok nałożenia kary, ale nie więcej niż 50 000 000 zł, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby
nieumyślnie
1)
nie udzielił informacji żądanych przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
lub udzielił informacji nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd;
2)
uniemożliwia lub utrudnia Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów rozpoczęcie
lub przeprowadzenie kontroli.
2.
Przepisy art. 106 ust. 3-5 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów stosuje się odpowiednio.
1.
Do postępowania w sprawie nałożenia kar, o których mowa w art. 15zzzj i art. 15zzzk,
stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwemu wykorzystywaniu
przewagi kontraktowej w obrocie produktami rolnymi i spożywczymi
(Dz. U. z 2019 r. poz. 517, 1649 i 1667), z wyłączeniem art. 8, art. 26-28 i art. 31.
2.
Do kar pieniężnych, o których mowa w art. 15zzzj i art. 15zzzk, stosuje się odpowiednio
przepisy art. 38 ust. 1-5 i art. 39 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwemu
wykorzystywaniu przewagi kontraktowej w obrocie produktami rolnymi i spożywczymi.
1.
W razie stwierdzenia naruszenia obowiązku hospitalizacji, kwarantanny lub izolacji
w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem lub zwalczaniem COVID-19, nałożonego
przez właściwy organ lub wynikającego z przepisów prawa, państwowy powiatowy inspektor
sanitarny nakłada na osobę naruszającą taki obowiązek, w drodze decyzji, administracyjną
karę pieniężną w kwocie do 30 000 zł.
2.
Stwierdzenie naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić w szczególności
na podstawie ustaleń Policji, innych służb państwowych lub innych uprawnionych podmiotów.
3.
W zakresie określonym w ust. 1 nie ma zastosowania art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej
Inspekcji Sanitarnej
(Dz. U. z 2019 r. poz. 59 oraz z 2020 r. poz. 322, 374 i 567).
1.
W razie stwierdzenia naruszenia czasowego ograniczenia lub zakazu obrotu i używania
określonych przedmiotów lub produktów spożywczych, ustanowionego w rozporządzeniu
wydanym na podstawie art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu
zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1239 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 282, 322 i 374) w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem lub zwalczaniem COVID-19, wojewoda może
nałożyć na podmiot naruszający takie ograniczenia lub zakaz, w drodze decyzji, administracyjną
karę pieniężną w kwocie do 1 000 000 zł, a w przypadku jeżeli wartość przedmiotów
lub produktów przekracza 1 000 000 zł administracyjna kara pieniężna określana jest
w wysokości dwukrotności tej wartości.
2.
Od decyzji, o której mowa w ust. 1, służy odwołanie do ministra właściwego do spraw
zdrowia.
3.
Kontrola podmiotu, o którym mowa w ust. 1, pod względem przestrzegania przepisów wydanych
na podstawie art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu
zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi dokonuje w trybie kontroli celno-skarbowej Krajowa Administracja Skarbowa.
Środki finansowe pochodzące z administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w
art. 15zzzj, art. 15zzzk, art. 15zzzl, art. 15zzzn i art. 15zzzo, stanowią dochód
budżetu państwa.
1.
U pracodawcy, u którego wystąpił spadek obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia
COVID-19 i który nie zalega w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia
społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,
Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r., dopuszczalne
jest
1)
ograniczenie nieprzerwanego odpoczynku, o którym mowa w art. 132 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, do nie mniej niż 8 godzin, i nieprzerwanego odpoczynku, o którym mowa w art. 133
§ 1 tej ustawy, do nie mniej niż 32 godzin, obejmującego co najmniej 8 godzin nieprzerwanego
odpoczynku dobowego;
2)
zawarcie porozumienia o wprowadzeniu systemu równoważnego czasu pracy, w którym jest
dopuszczalne przedłużenie dobowego wymiaru czasu pracy, nie więcej jednak niż do 12
godzin, w okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 12 miesięcy. Przedłużony dobowy
wymiar czasu pracy jest równoważony krótszym dobowym wymiarem czasu pracy w niektórych
dniach lub dniami wolnymi od pracy;
3)
zawarcie porozumienia o stosowaniu mniej korzystnych warunków zatrudnienia pracowników
niż wynikające z umów o pracę zawartych z tymi pracownikami, w zakresie i przez czas
ustalone w porozumieniu.
2.
Przez spadek obrotów gospodarczych, o którym mowa w ust. 1, rozumie się spadek sprzedaży
towarów lub usług, w ujęciu ilościowym lub wartościowym
1)
nie mniej niż o 15%, obliczony jako stosunek łącznych obrotów w ciągu dowolnie wskazanych
2 kolejnych miesięcy kalendarzowych, przypadających w okresie po dniu 1 stycznia 2020 r.
do dnia poprzedzającego dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, w porównaniu
do łącznych obrotów z analogicznych 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych roku poprzedniego;
za miesiąc uważa się także 30 kolejno po sobie następujących dni kalendarzowych, w
przypadku gdy dwumiesięczny okres porównawczy rozpoczyna się w trakcie miesiąca kalendarzowego,
to jest w dniu innym niż pierwszy dzień danego miesiąca kalendarzowego lub
2)
nie mniej niż 25%, obliczony jako stosunek obrotów z dowolnie wskazanego miesiąca
kalendarzowego, przypadającego po dniu 1 stycznia 2020 r. do dnia poprzedzającego
dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, w porównaniu do obrotów z miesiąca
poprzedniego; za miesiąc uważa się także 30 kolejno po sobie następujących dni kalendarzowych,
w przypadku gdy okres porównawczy rozpoczyna się w trakcie miesiąca kalendarzowego,
to jest w dniu innym niż pierwszy dzień danego miesiąca kalendarzowego.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, w zakresie odpoczynku, o którym mowa w
art. 132 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, pracownikowi przysługuje równoważny okres odpoczynku w wymiarze różnicy między 11
godzinami a liczbą godzin krótszego wykorzystanego przez pracownika okresu odpoczynku.
Równoważnego okresu odpoczynku pracodawca udziela pracownikowi w okresie nie dłuższym
niż 8 tygodni.
4.
Porozumienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, a także porozumienie, o którym mowa w
pkt 3, zawiera pracodawca oraz
1)
organizacje związkowe reprezentatywne w rozumieniu art. 25, z których każda zrzesza co najmniej 5% pracowników zatrudnionych u pracodawcy, albo
2)
organizacje związkowe reprezentatywne w rozumieniu art. 25 - jeżeli u pracodawcy nie działają reprezentatywne zakładowe organizacje związkowe
zrzeszające co najmniej 5% pracowników zatrudnionych u pracodawcy, albo
3)
zakładowa organizacja związkowa - jeżeli u pracodawcy działa jedna organizacja związkowa,
albo
4)
przedstawiciele pracowników, wyłonieni w trybie przyjętym u danego pracodawcy - jeżeli
u pracodawcy nie działa zakładowa organizacja związkowa; w przypadku trudności w przeprowadzeniu
wyborów przedstawicieli pracowników z powodu COVID-19, w szczególności wywołanych
nieobecnością pracowników, trwającym przestojem lub wykonywaniem przez część pracowników
pracy zdalnej, porozumienie to może być zawarte z przedstawicielami pracowników wybranymi
przez pracowników uprzednio dla innych celów przewidzianych w przepisach prawa pracy.
5.
Pracodawca przekazuje kopię porozumienia właściwemu okręgowemu inspektorowi pracy
w terminie 5 dni roboczych od dnia zawarcia porozumienia. W przypadku gdy pracownicy
zatrudnieni u pracodawcy byli objęci ponadzakładowym układem zbiorowym pracy, okręgowy
inspektor pracy przekazuje informacje o porozumieniu w sprawie wprowadzenia systemu
równoważnego czasu pracy lub o stosowaniu mniej korzystnych warunków zatrudnienia
pracowników niż wynikające z umów o pracę zawartych z tymi pracownikami, do rejestru
ponadzakładowych układów pracy.
6.
W zakresie i przez czas określony w porozumieniu w sprawie wprowadzenia systemu równoważnego
czasu pracy lub o stosowaniu mniej korzystnych warunków zatrudnienia pracowników niż
wynikające z umów o pracę zawartych z tymi pracownikami nie stosuje się wynikających
z ponadzakładowego układu zbiorowego pracy oraz z zakładowego układu zbiorowego pracy
warunków umów o pracę i innych aktów stanowiących podstawę nawiązania stosunku pracy.
7.
Wymogu, o którym mowa w ust. 1, w zakresie niezalegania w regulowaniu zobowiązań podatkowych,
składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych
Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy, nie stosuje się
do pracodawcy będącego przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców w przypadku, gdy
1)
zadłużony przedsiębiorca zawarł umowę z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych lub otrzymał
decyzję urzędu skarbowego w sprawie spłaty zadłużenia i terminowo opłaca raty lub
korzysta z odroczenia terminu płatności albo
2)
zaleganie w regulowaniu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne,
Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Pracy powstało w okresie
spadku obrotów gospodarczych, o którym mowa w ust. 1, a przedsiębiorca dołączył do
wniosku o przyznanie świadczeń plan spłaty zadłużenia uprawdopodabniający poprawę
kondycji finansowej przedsiębiorcy i pełną spłatę zaległości w regulowaniu składek
na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń
Pracowniczych lub Fundusz Pracy, wraz z kopią wniosku do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych
o rozłożenie na raty należności z tytułu tych składek lub o odroczenie płatności tych
składek.
1.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, minister
właściwy do spraw instytucji finansowych, może zawiesić z urzędu albo na wniosek postępowanie
kontrolne, postępowanie w zakresie egzekucji opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia
umowy obowiązkowego ubezpieczenia, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu
Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2214) oraz odroczyć terminy płatności z tytułu niespełnienia tego obowiązku, biorąc pod
uwagę konieczność zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku ubezpieczeniowego.
2.
Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może, w drodze rozporządzenia, odroczyć
terminy płatności oraz zawiesić postępowania, o których mowa w ust. 1, określając
zakres terytorialny zawieszenia, rodzaje postępowań podlegających zawieszeniu oraz
okres, na który następuje zawieszenie oraz odroczenie, mając na względzie okres obowiązywania
stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz skutki nimi wywołane, biorąc
pod uwagę konieczność zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku ubezpieczeniowego.
3.
Do terminów odroczeń oraz postępowań zawieszonych na podstawie ust. 1 lub 2, nie wlicza
się okresów ich zawieszenia oraz odroczenia.
Oświadczenie woli członka organu osoby prawnej innej niż Skarb Państwa albo jednostka
samorządu terytorialnego, może zostać złożone w formie dokumentowej, a posiedzenia
organów osób prawnych odbywać się z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej
bez konieczności jednoczesnej obecności członków tych organów. Do skuteczności takiego
oświadczenia nie jest wymagane wypełnienie formularza udostępnionego w systemie teleinformatycznym,
opatrzenie kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem
osobistym, bez względu na odmienne zastrzeżenie ustawy lub czynności prawnej.
1.
Do okresu dopłat, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o finansowym wsparciu rodzin i innych
osób w nabywaniu własnego mieszkania
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1011 oraz z 2020 r. poz. 471), nie wlicza się okresu karencji w spłacie rat kapitałowych lub odsetek od kredytu
preferencyjnego, jeżeli karencja ta nastąpiła na wniosek kredytobiorcy złożony w związku
z wystąpieniem stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.
2.
W okresie karencji w spłacie rat kapitałowych lub odsetek od kredytu preferencyjnego
odsetki podlegają kapitalizacji.
1.
W celu realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 w planie finansowym
1)
agencji wykonawczej mogą być dokonywane zmiany przychodów i kosztów mimo niespełnienia
wymogów określonych w art. 21 ust. 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz innych przepisach regulujących zmianę planów finansowych tych jednostek;
2)
instytucji gospodarki budżetowej mogą być dokonywane zmiany przychodów lub kosztów
w trakcie roku budżetowego mimo niespełnienia wymogów określonych w art. 24 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz innych przepisach regulujących zmianę planów finansowych tych jednostek;
3)
państwowego funduszu celowego mogą być dokonywane zmiany mimo niespełnienia wymogów
określonych w art. 29 ust. 9-12 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz innych przepisach regulujących zmianę planów finansowych tych jednostek.
2.
W celu realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 ujęte w rocznych planach
finansowych jednostek sektora finansów publicznych koszty mogą ulec zwiększeniu mimo
niespełnienia wymogów określonych w art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz innych przepisach regulujących zwiększenie kosztów tych jednostek.
3.
O zmianach, o których mowa w ust. 1, informuje się niezwłocznie Ministra Finansów.
W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym
(Dz. U. z 2020 r. poz. 110 i 284) w art. 80c
1)
ust. 6 otrzymuje brzmienie
„
6.
Minister właściwy do spraw informatyzacji może wyrazić zgodę, w drodze decyzji, na
udostępnienie danych zgromadzonych w ewidencji podmiotom, o których mowa w ust. 1,
z uwzględnieniem ust. 6a, albo ich jednostkom organizacyjnym, za pomocą urządzeń teletransmisji
danych, bez konieczności składania pisemnego wniosku, jeżeli spełniają łącznie następujące
warunki
1)
posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu
oraz jakie dane uzyskał;
2)
posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie
danych niezgodnie z celem ich uzyskania;
3)
jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywanych zadań albo prowadzonej działalności.
”
;
2)
po ust. 6 dodaje się ust. 6a w brzmieniu
„
6a.
Podmiotowi, o którym mowa w ust. 1 pkt 18, dane zgromadzone w ewidencji udostępnia
się wyłącznie za pomocą urządzeń teletransmisji danych, po spełnieniu warunków, o
których mowa w ust. 6.
”
.
W ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu
osób niepełnosprawnych
(Dz. U. z 2020 r. poz. 426) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 2 pkt 4a otrzymuje brzmienie
„
4a)
kosztach płacy - oznacza to wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę
obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od
tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych
Świadczeń Pracowniczych i Fundusz Solidarnościowy;
”
;
2)
w art. 6b w ust. 3 pkt 9 otrzymuje brzmienie
„
9)
spełniania przez osobę niepełnosprawną przesłanek określonych w art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym
(Dz. U. z 2020 r. poz. 110 i 284), przy czym w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do umiarkowanego stopnia
niepełnosprawności spełnienie tych przesłanek może zostać stwierdzone jedynie w przypadku
ustalenia przyczyny niepełnosprawności oznaczonej symbolem 04-O (choroby narządu wzroku),
05-R (upośledzenie narządu ruchu), 10-N (choroba neurologiczna) lub 07-S (choroby
układu oddechowego i krążenia).
”
;
3)
w art. 6c
a)
w ust. 4 w pkt 4 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu
„
5)
czasowo zawiesić członka zespołu odpowiedzialnego za stwierdzone nieprawidłowości,
określając warunki i termin ponownego podjęcia przez niego czynności, po wyjaśnieniu
wszystkich okoliczności mających wpływ na jego czasowe zawieszenie.
”
,
b)
ust. 6 otrzymuje brzmienie
„
6.
Wojewoda pełni nadzór nad powiatowymi zespołami przy pomocy wojewódzkiego zespołu.
Przepisy ust. 2, 3, 4 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 5 stosuje się odpowiednio.
”
;
4)
w art. 26a
a)
w ust. 1 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie
„
1)
1950 zł - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do znacznego stopnia niepełnosprawności;
2)
1200 zł - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do umiarkowanego stopnia
niepełnosprawności;
”
,
b)
ust. 1b otrzymuje brzmienie
„
1b.
Kwoty, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do osób niepełnosprawnych, którym orzeczono
chorobę psychiczną, upośledzenie umysłowe, całościowe zaburzenia rozwojowe lub epilepsję
oraz niewidomych, zwiększa się o
1)
1200 zł w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do znacznego stopnia niepełnosprawności;
2)
900 zł w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności;
3)
600 zł w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do lekkiego stopnia niepełnosprawności.
”
;
5)
w art. 29
a)
ust. 3a
„
3a
W przypadku wydatkowania zakładowego funduszu aktywności niezgodnie z przepisami wydanymi
na podstawie art. 29 ust. 4 albo w razie nieprzekazania środków zakładowego funduszu
aktywności na wyodrębniony rachunek bankowy tego funduszu w terminie do dnia 15 lipca
roku następującego po roku uzyskania tych środków pracodawca jest obowiązany do dokonania
1)
zwrotu 100% kwoty tych środków na zakładowy fundusz aktywności oraz
2)
wpłaty w wysokości 30% tych środków na Fundusz
- w terminie do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ujawnienie
wydatkowania zakładowego funduszu aktywności niezgodnie z przepisami lub niedotrzymania
terminu do przekazania środków zakładowego funduszu aktywności na wyodrębniony rachunek
bankowy.
”
,
b)
po ust. 3a
„
3a
Koszty działania zakładów aktywności zawodowej zorganizowanych w formie samorządowych
zakładów budżetowych mogą być dofinansowane przez dotację podmiotową od organizatora.
”
;
6)
w art. 33
a)
po ust. 3 dodaje się ust. 3
„
3
Na rachunku bankowym, o którym mowa w ust. 3 pkt 2a, gromadzone są środki funduszu
rehabilitacji oraz środki, o których mowa w ust. 3
3
Środki funduszu rehabilitacji przeznacza się na wydatki, o których mowa w ust. 4 lub
10, w kwotach nieobejmujących podatku od towarów i usług.
3
Dysponent funduszu rehabilitacji może wydatkować środki zgromadzone na rachunku, o
którym mowa w ust. 3 pkt 2a, z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności, o którym
mowa w rozdziale 1a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
(Dz. U. z 2020 r. poz. 106), w kwocie stanowiącej sumę
1)
kwoty wydatku, o którym mowa w ust. 4 lub 10, nieobejmującej podatku od towarów i
usług - poniesionej ze środków funduszu rehabilitacji oraz
2)
kwoty odpowiadającej kwocie podatku od towarów i usług, dotyczącej tego wydatku -
poniesionej ze środków niestanowiących środków funduszu rehabilitacji, jeżeli została
ona przekazana na rachunek bankowy, o którym mowa w ust. 3 pkt 2a, nie później niż
w dniu dokonania tego wydatku.
”
,
b)
ust. 4a
„
4a
Na równi z niezgodnym z ust. 4 przeznaczeniem środków funduszu rehabilitacji traktuje
się nieutworzenie funduszu rehabilitacji, nieprowadzenie ewidencji środków funduszu
rehabilitacji, nieprowadzenie rachunku bankowego środków tego funduszu lub naruszenie
ust. 3
”
;
7)
w art. 35a w ust. 1 w pkt 7 lit. g otrzymuje brzmienie
„
g)
zmiany samodzielnego lokalu mieszkalnego, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali
(Dz. U. z 2019 r. poz. 737, 1309 i 1469), dotychczas zajmowanego przez osobę niepełnosprawną, w sytuacji braku możliwości
zastosowania w tym lokalu lub w budynku racjonalnych usprawnień, o których mowa w
ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami, odpowiednich do rodzaju niepełnosprawności lub jeżeli ich zastosowanie byłoby nieracjonalne
ekonomicznie;
”
;
8)
po art. 48a dodaje się art. 48b w brzmieniu
„
Art. 48b.
Prezes Zarządu Funduszu może dokonać przesunięć przewidzianych w planie finansowym
Funduszu kwot na finansowanie poszczególnych zadań oraz finansowanie nowych nieprzewidzianych
w planie finansowym zadań w przypadku wprowadzenia ich ustawą, po uzyskaniu zgody
ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
”
;
9)
po art. 68gc dodaje się art. 68gd-68gf w brzmieniu
„
Art. 68gd.
1.
W okresie od dnia 8 marca 2020 r., nie dłużej jednak niż do upływu 6 miesięcy od dnia
odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, kwota do 20% środków
zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych lub zakładowego funduszu
aktywności albo do 20% kwoty podlegającej zwrotowi na te fundusze na podstawie art.
29 ust. 3a
1)
utrzymanie zagrożonych likwidacją miejsc pracy osób niepełnosprawnych;
2)
wynagrodzenia lub pomoc bytową dla osób niepełnosprawnych będących
a)
pracownikami,
b)
wykonawcami pracy nakładczej,
c)
innymi osobami niż wymienione w lit. a i b, świadczącymi pracę na rzecz dysponenta
zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych lub zakładowego funduszu
aktywności,
d)
niepracującymi osobami niepełnosprawnymi będącymi byłymi pracownikami dysponenta zakładowego
funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych lub zakładowego funduszu aktywności;
3)
inne wydatki niezbędne do zapewnienia ciągłości zatrudnienia i rehabilitacji osób
niepełnosprawnych, w tym do zapewnienia ciągłości działalności dysponenta zakładowego
funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych lub zakładowego funduszu aktywności.
2.
Warunkiem przeznaczenia środków w sposób określony w ust. 1 jest uzyskanie zgody dysponenta
Funduszu.
3.
W przypadku nieuzyskania zgody, o której mowa w ust. 2, dysponent zakładowego funduszu
rehabilitacji osób niepełnosprawnych jest obowiązany do dokonania zwrotu oraz wpłaty,
o których mowa w art. 33 ust. 4a.
4.
Dysponent zamierzający wykorzystać środki zakładowego funduszu rehabilitacji osób
niepełnosprawnych w sposób określony w ust. 1 jest obowiązany wystąpić o zgodę do
dysponenta Funduszu w terminie do ostatniego dnia 5. miesiąca od dnia odwołania stanu
zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.
5.
Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio do dysponentów zakładowego funduszu aktywności.
Art. 68ge.
1.
Za okresy od miesiąca marca 2020 r. nie dłużej jednak niż za okres do upływu 6. miesiąca
od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii pomoc publiczna
udzielana na podstawie art. 26, art. 26a, art. 26d, art. 32 i art. 41 za okresy od
marca do grudnia 2020 r. może być udzielana pracodawcom w trudnej sytuacji ekonomicznej
jako pomoc publiczną, mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce,
o której mowa w Sekcji 3.1 Komunikatu Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa
w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (2020/C 91 I/01)
(Dz. Urz. UE C 91I z 20.03.2020, str. 1).
2.
Pomoc, o której mowa w ust. 1, może być udzielana
1)
przedsiębiorcy, który na dzień 31 grudnia 2019 r. nie spełniał kryteriów przedsiębiorstwa
znajdującego się w trudnej sytuacji w rozumieniu art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego
niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i
108 Traktatu
(Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.);
2)
nie później niż do 31 grudnia 2020 r.;
3)
o ile jej wartość, nie przekracza, łącznie z inną pomoc udzielaną zgodnie z Sekcją
3.1 Komunikatu Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki
w kontekście trwającej epidemii COVID-19, kwoty 800 000 EUR na przedsiębiorstwo.
Art. 68gf.
W okresie od dnia 8 marca 2020 r. nie dłużej jednak niż do upływu 6. miesiąca od dnia
odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii nie stosuje się art.
49 ust. 5d, art. 49f ust. 3f i 3g oraz art. 56a.
”
.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy art.
4 pkt 6 i 7 wchodzą w życie po upływie 5 miesięcy od dnia ogłoszenia.”.
W ustawie z dnia 28 sierpnia 1997 r. o zatrudnianiu osób pozbawionych wolności
(Dz. U. z 2017 r. poz. 2151) w art. 8 w ust. 1 w pkt 5 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 6 w brzmieniu
„
6)
zakup sprzętu i środków ochrony potrzebnych do przeciwdziałania i zwalczania przyczyn
i skutków stanu zagrożenia epidemicznego, stanu epidemii oraz stanu klęski żywiołowej,
występujących na terenie i w obszarze funkcjonowania jednostek organizacyjnych Służby
Więziennej, wykorzystywanych przez funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej
oraz skazanych.
”
.
W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek
i przewodników turystycznych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 238 oraz z 2020 r. poz. 374) w art. 35 ust. 4 otrzymuje brzmienie
„
4.
Domniemywa się, że w obiektach, w których są świadczone usługi hotelarskie bez uprzedniego
zgłoszenia do właściwej ewidencji, o której mowa w art. 38, nie są spełnione wymagania
sanitarne, o których mowa w ust. 1 pkt 2.
”
.
W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa
(Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm. w art. 144b
1)
§ 1 i 2 otrzymują brzmienie
„
§ 1.
W przypadku pism wydanych w formie dokumentu elektronicznego, które zostały opatrzone
kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym,
doręczenie może polegać na doręczeniu wydruku pisma odzwierciedlającego treść tego
pisma, jeżeli strona nie wnosiła o doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej
lub nie wyraziła zgody na doręczanie pism w taki sposób.
§ 2.
Wydruk pisma, o którym mowa w § 1, zawiera
1)
informację, że pismo zostało wydane w formie dokumentu elektronicznego i podpisane
kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym,
ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby, która je podpisała;
2)
identyfikator tego pisma, nadawany przez system teleinformatyczny.
”
;
2)
§ 4 otrzymuje brzmienie
„
§ 4.
Wydruk pisma, o którym mowa w § 1, stanowi dowód tego, co zostało stwierdzone w piśmie
wydanym w formie dokumentu elektronicznego.
”
;
3)
dodaje się § 5 w brzmieniu
„
§ 5.
W przypadku doręczania wydruku pisma, o którym mowa w § 1, przy wykorzystaniu usługi
pocztowej określonej w art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, operator pocztowy w rozumieniu tej ustawy oraz osoby działające w jego imieniu uzyskują
dostęp do informacji objętych tajemnicą skarbową w zakresie, w jakim jest to niezbędne
do wykonania tej usługi.
”
.
1.
Minister właściwy do spraw informatyzacji może udostępnić usługę online służącą do
potwierdzania profilu zaufanego o krótszym okresie ważności, zwanego dalej „tymczasowym
profilem zaufanym”.
2.
Okres ważności tymczasowego profilu zaufanego wynosi 3 miesiące.
3.
Minister właściwy do spraw informatyzacji może wydłużyć okres ważności tymczasowych
profili zaufanych, uwzględniając szczególne okoliczności.
4.
Minister właściwy do spraw informatyzacji udostępnia informację o przedłużeniu ważności
tymczasowych profili zaufanych na swojej stronie podmiotowej w Biuletynie Informacji
Publicznej.
5.
Minister właściwy do spraw informatyzacji w celu potwierdzenia tożsamości osoby wnioskującej
o potwierdzenie tymczasowego profilu zaufanego
1)
przeprowadza wideoidentyfikację wnioskodawcy polegającą na
a)
porównaniu wizerunku wnioskodawcy udostępnianego przez niego w czasie rzeczywistym
za pośrednictwem transmisji audiowizualnej z wizerunkiem tego wnioskodawcy pobranym
z Rejestru Dowodów Osobistych, o którym mowa w ustawie z dnia 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych, oraz
b)
weryfikacji cech świadczących o prawdziwości dowodu osobistego albo paszportu wnioskodawcy
okazanego przez niego w czasie rzeczywistym za pośrednictwem transmisji audiowizualnej,
oraz
c)
w uzasadnionych przypadkach - weryfikacji wiedzy wnioskodawcy przy wykorzystaniu danych
dotyczących wnioskodawcy zgromadzonych w rejestrach publicznych lub w systemach teleinformatycznych,
albo
2)
umożliwia wnioskodawcy wykorzystanie środka identyfikacji elektronicznej, wydanego
przez podmiot publiczny.
6.
Warunki organizacyjno-techniczne wymiany danych pomiędzy systemem teleinformatycznym,
o którym mowa w art. 20aa pkt 1, a systemem teleinformatycznym, w którym wydawany
jest środek identyfikacji elektronicznej, o którym mowa w ust. 5 pkt 2, ustalane są
między ministrem właściwym do spraw informatyzacji a podmiotem publicznym odpowiedzialnym
za ten system.
7.
Minister właściwy do spraw informatyzacji sporządza nagranie audiowizualne z transmisji,
o której mowa w ust. 5 pkt 1, i przechowuje je przez okres 20 lat.
8.
Minister właściwy do spraw informatyzacji zapisuje w systemie, o którym mowa w art.
20aa pkt 1, informacje dotyczące środka identyfikacji elektronicznej, o którym mowa
w ust. 5 pkt 2.
Zmiany planu finansowego Zasobu dokonywane zgodnie z art. 21 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, dotyczące realizacji przez Krajowy Ośrodek zadań mających na celu przeciwdziałanie
skutkom choroby zakaźnej wywołanej wirusem SARS-CoV-2 w zakresie zadań określonych
w niniejszej ustawie, a także zadań określonych przepisami o kształtowaniu ustroju
rolnego oraz przepisami o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia
nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nie wymagają uzyskania
opinii sejmowej komisji właściwej do spraw budżetu.
W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1810) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 2 dodaje się ust. 5 w brzmieniu
„
5.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach wynikających z obiektywnych okoliczności zewnętrznych
organy NBP mogą działać i wykonywać swoje funkcje przy wykorzystaniu środków bezpośredniego
porozumienia się na odległość.
”
;
2)
w art. 11 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu
„
2a.
Prezes NBP ustala tryb działania i wykonywania funkcji przez organy NBP przy wykorzystaniu
środków bezpośredniego porozumienia się na odległość, w tym zwoływania i prowadzenia
obrad Rady Polityki Pieniężnej i Zarządu NBP, w sytuacjach o których mowa w art. 2
ust. 5.
”
.
W ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
(Dz. U. z 2020 r. poz. 266 i 321) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 36 dodaje się ust. 17 w brzmieniu
„
17.
Płatnik składek lub osoba fizyczna zlecająca dzieło informuje Zakład o zawarciu każdej
umowy o dzieło, jeżeli umowa taka zawarta zostanie z osobą, z którą nie pozostaje
w stosunku pracy lub jeżeli w ramach takiej umowy nie wykonuje pracy na rzecz pracodawcy,
z którym pozostaje w stosunku pracy, w terminie 7 dni od dnia zawarcia tej umowy.
”
;
2)
w art. 45 w ust. 1 po pkt 1a dodaje się pkt 1b w brzmieniu
„
1b)
ewidencjonuje się informacje dotyczące zawartych umów o dzieło, o których mowa w art.
36 ust. 17;
”
;
3)
w art. 49 w ust. 2 w pkt 8 na końcu dodaje się przecinek i dodaje się pkt 9 w brzmieniu
„
9)
informacji o zawartych umowach o dzieło, o których mowa w art. 36 ust. 17
”
;
4)
w art. 50 w ust. 17 w pkt 4 w lit. f na końcu dodaje się średnik i dodaje się pkt
5 w brzmieniu
„
5)
dotyczące umów o dzieło, o których mowa w art. 36 ust. 17
”
.
W ustawie z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
przychodów osiąganych przez osoby fizyczne
(Dz. U. z 2019 r. poz. 43, 1495, 1649 i 2200 oraz z 2020 r. poz. 179) po art. 57a dodaje się art. 57b i art. 57c w brzmieniu
„
Art. 57b.
1.
Od przychodu obliczonego na podstawie art. 11 podatnik może odliczyć darowizny przekazane
od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 30 września 2020 r.
1)
podmiotom wykonującym działalność leczniczą, wpisanym do wykazu, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem,
przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych
nimi sytuacji kryzysowych
(Dz. U. poz. 374 i 567), zwanej dalej „ustawą o COVID-19”;
2)
Agencji Rezerw Materiałowych z przeznaczeniem na cele wykonywania zadań ustawowych;
3)
Centralnej Bazy Rezerw Sanitarno-Przeciwepidemicznych z przeznaczeniem na cele wykonywania
działalności statutowej.
2.
W przypadku darowizny, o której mowa w ust. 1, przekazanej
1)
do dnia 30 kwietnia 2020 r. - odliczeniu podlega kwota odpowiadająca 200% wartości
darowizny;
2)
w maju 2020 r. - odliczeniu podlega kwota odpowiadająca 150% wartości darowizny;
3)
od dnia 1 czerwca 2020 r. do dnia 30 września 2020 r. - odliczeniu podlega kwota odpowiadająca
wartości darowizny.
3.
Odliczeniu podlegają darowizny nieodliczone na podstawie art. 11 i na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
4.
Odliczenia z tytułu darowizn, o których mowa w ust. 1, podatnik może uwzględniać przy
obliczaniu ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych wpłacanego w trakcie roku podatkowego.
5.
W zakresie nieuregulowanym w niniejszym artykule do darowizn stosuje się odpowiednio
przepisy art. 11 oraz art. 21 ust. 2a.
Art. 57c.
1.
Zwalnia się z obowiązku zwiększenia przychodów na podstawie art. 21 ust. 3f za poszczególne
okresy przypadające w 2020 r., w których spełnione zostały łącznie następujące warunki
1)
podatnik poniósł w danym okresie negatywne konsekwencje ekonomiczne z powodu COVID-19,
o którym mowa w ustawie o COVID-19;
2)
uzyskane przez podatnika w danym okresie przychody z działalności gospodarczej są
niższe o co najmniej 50% w stosunku do analogicznego okresu 2019 r., a w przypadku
podatnika, który rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej w 2019 r. - w stosunku
do uzyskanych w tym roku średnich przychodów z działalności gospodarczej.
2.
Warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie stosuje się do podatników, którzy
1)
stosowali w 2019 r. formę opodatkowania, w przypadku której nie ustala się przychodów;
2)
rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej w ostatnim kwartale 2019 r. i nie
uzyskali w tym okresie przychodów z działalności gospodarczej;
3)
rozpoczęli działalność w 2020 r.
3.
Przez średnie przychody, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się kwotę stanowiącą
iloraz przychodów, uzyskanych w poprzednim roku podatkowym i liczby miesięcy, w których
była prowadzona działalność gospodarcza w tym roku.
4.
Do przychodów uzyskanych w poprzednim roku podatkowym, o których mowa w ust. 1 pkt
2 i ust. 3, zalicza się również przychody zmarłego przedsiębiorcy.
”
.
W ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
(Dz. U. z 2020 r. poz. 53 i 252) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 139 w ust. 1 po pkt 2a dodaje się pkt 2b w brzmieniu
„
2b)
kwoty nienależnie pobranych świadczeń postojowych otrzymane na podstawie przepisów
ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem,
przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych
nimi sytuacji kryzysowych
(Dz. U. poz. 374 i 567);
”
;
2)
w art. 140
a)
w ust. 4 w pkt 1 wyrazy „w art. 139 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz pkt 6-9” zastępuje się wyrazami „w art. 139 ust. 1 pkt 1-2b oraz pkt 6-9”,
b)
w ust. 6 w pkt 2 wyrazy „w art. 139 ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 6-9” zastępuje się wyrazami „w art. 139 ust. 1 pkt 1-2b, 4 i 6-9”;
3)
w art. 141 w ust. 1 w pkt 3 wyrazy „w art. 139 ust. 1 pkt 1, 2 i 6-9” zastępuje się wyrazami „w art. 139 ust. 1 pkt 1-2b i 6-9”;
4)
w art. 143 wyrazy „w art. 139 ust. 1 pkt 1 i 2, 4 i 6-10” zastępuje się wyrazami „w art. 139 ust. 1 pkt 1-2b, 4 i 6-10”.
W ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego
w razie choroby i macierzyństwa
(Dz. U. z 2019 r. poz. 645 i 1590 oraz z 2020 r. poz. 60) w art. 6 w ust. 2 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu
„
1a)
wskutek poddania się obowiązkowi kwarantanny, o której mowa w przepisach o zapobieganiu
oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi;
”
.
W ustawie z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy
(Dz. U. z 2020 r. poz. 19) w art. 16 § 4 otrzymuje brzmienie
„
§ 4.
Zawiadomienie wnosi się na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej
albo ustnie do protokołu. Pisma utrwalone w postaci elektronicznej opatruje się kwalifikowanym
podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym i wnosi za pomocą
środków komunikacji elektronicznej, w tym przez portal podatkowy, o którym mowa w
ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa
(Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm..
”
.
1.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii albo w przypadku
niebezpieczeństwa szerzenia się zakażenia lub choroby zakaźnej, które może stanowić
zagrożenie dla zdrowia publicznego właściwy organ administracji miar może w 2020 r.,
na wniosek podmiotu uprawnionego do złożenia wniosku o dokonanie legalizacji ponownej,
odroczyć termin dokonania legalizacji ponownej i zezwolić na dalsze użytkowanie danego
egzemplarza przyrządu pomiarowego przez okres nie dłuższy niż 6 miesięcy pod warunkiem,
że wnioskodawca złoży oświadczenie, że od dnia dokonania ostatniej legalizacji nie
wprowadzono zmian dotyczących konstrukcji, wykonania i warunków właściwego stosowania
przyrządu pomiarowego i że spełnia on wymagania, w szczególności w zakresie charakterystyk
metrologicznych oraz, że jego dalsze użytkowanie, w ocenie wnioskodawcy, nie stwarza
zagrożenia dla wymaganej dokładności pomiarów, a także dla życia lub zdrowia ludzkiego
oraz mienia i środowiska.
2.
Wniosek oraz oświadczenie, o których mowa w ust. 1, mogą zostać złożone pisemnie lub
za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną
(Dz. U. z 2020 r. poz. 344). Organ administracji miar, do którego wpłynął wniosek oraz oświadczenie, może dokonywać
wezwań do uzupełnienia braków wniosku lub oświadczenia pisemnie, za pomocą środków
komunikacji elektronicznej, telefonicznie lub w inny sposób; sposób wezwania należy
udokumentować dołączając do akt sprawy notatkę służbową lub potwierdzenie transmisji
danych.
3.
Odroczenie terminu dokonania legalizacji ponownej i zezwolenie na dalsze użytkowanie
na warunkach określonych w ust. 1 następuje w drodze decyzji administracyjnej.
W ustawie z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 505, 1543, 1655, 1798, 2217 oraz z 2020 r. poz. 288) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 208 po § 5 dodaje się § 5
„
§ 5
W posiedzeniu zarządu można uczestniczyć przy wykorzystaniu środków bezpośredniego
porozumiewania się na odległość, chyba że umowa spółki stanowi inaczej.
§ 5
Zarząd może podejmować uchwały w trybie pisemnym lub przy wykorzystaniu środków bezpośredniego
porozumiewania się na odległość, chyba że umowa spółki stanowi inaczej.
§ 5
Członkowie zarządu mogą brać udział w podejmowaniu uchwał zarządu, oddając swój głos
na piśmie za pośrednictwem innego członka zarządu, chyba że umowa spółki stanowi inaczej.
”
;
2)
w art. 222
a)
po § 1 dodaje się § 1
„
§ 1
W posiedzeniu rady nadzorczej można uczestniczyć przy wykorzystaniu środków bezpośredniego
porozumiewania się na odległość, chyba że umowa spółki stanowi inaczej.
”
,
b)
§ 3 i 4 otrzymują brzmienie
„
§ 3.
Członkowie rady nadzorczej mogą brać udział w podejmowaniu uchwał rady nadzorczej,
oddając swój głos na piśmie za pośrednictwem innego członka rady nadzorczej, chyba
że umowa spółki stanowi inaczej. Oddanie głosu na piśmie nie może dotyczyć spraw wprowadzonych
do porządku obrad na posiedzeniu rady nadzorczej.
§ 4.
Rada nadzorcza może podejmować uchwały w trybie pisemnym lub przy wykorzystaniu środków
bezpośredniego porozumiewania się na odległość, chyba że umowa spółki stanowi inaczej.
Uchwała jest ważna, gdy wszyscy członkowie rady zostali powiadomieni o treści projektu
uchwały oraz co najmniej połowa członków rady wzięła udział w podejmowaniu uchwały.
Umowa spółki może przewidywać surowsze wymagania dotyczące podejmowania uchwał w trybie
określonym w zdaniu pierwszym.
”
,
c)
uchyla się § 5;
3)
art. 234
„
Art. 234
§ 2.
Udział w zgromadzeniu wspólników, o którym mowa w § 1, obejmuje w szczególności
1)
dwustronną komunikację w czasie rzeczywistym wszystkich osób uczestniczących w zgromadzeniu
wspólników, w ramach której mogą one wypowiadać się w toku obrad zgromadzenia wspólników,
przebywając w innym miejscu niż miejsce obrad zgromadzenia wspólników, i
2)
wykonywanie osobiście lub przez pełnomocnika prawa głosu przed lub w toku zgromadzenia
wspólników.
§ 3.
Rada nadzorcza, zaś w jej braku wspólnicy, określą w formie regulaminu szczegółowe
zasady udziału w zgromadzeniu wspólników przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej.
Regulamin nie może określać wymogów i ograniczeń, które nie są niezbędne do identyfikacji
wspólników i zapewnienia bezpieczeństwa komunikacji elektronicznej. Przyjęcie regulaminu
może nastąpić uchwałą wspólników bez odbycia zgromadzenia, jeżeli wspólnicy reprezentujący
bezwzględną większość głosów wyrażą na piśmie zgodę na treść tego regulaminu.
”
;
4)
w art. 238 dodaje się § 3 w brzmieniu
„
§ 3.
W przypadku, gdy udział w zgromadzeniu wspólników następuje przy wykorzystaniu środków
komunikacji elektronicznej, w zawiadomieniu należy dodatkowo zamieścić informacje
o sposobie uczestniczenia w tym zgromadzeniu, wypowiadania się w jego trakcie, wykonywania
na nim prawa głosu oraz wniesienia sprzeciwu od podjętej wówczas uchwały bądź uchwał.
”
;
5)
w art. 371 po § 3 dodaje się § 3
„
§ 3
W posiedzeniu zarządu można uczestniczyć również przy wykorzystaniu środków bezpośredniego
porozumiewania się na odległość, chyba że statut spółki stanowi inaczej; przepis art.
406
§ 3
Zarząd może podejmować uchwały w trybie pisemnym lub przy wykorzystaniu środków bezpośredniego
porozumiewania się na odległość, chyba że statut spółki stanowi inaczej.
§ 3
Członkowie zarządu mogą brać udział w podejmowaniu uchwał zarządu, oddając swój głos
na piśmie za pośrednictwem innego członka zarządu, chyba że statut spółki stanowi
inaczej.
”
;
6)
w art. 388
a)
po § 1 dodaje się § 1
„
§ 1
W posiedzeniu rady nadzorczej można uczestniczyć również przy wykorzystaniu środków
bezpośredniego porozumiewania się na odległość, chyba że statut spółki stanowi inaczej;
przepis art. 406
”
,
b)
§ 2 i 3 otrzymują brzmienie
„
§ 2.
Członkowie rady nadzorczej mogą brać udział w podejmowaniu uchwał rady nadzorczej,
oddając swój głos na piśmie za pośrednictwem innego członka rady nadzorczej, chyba
że statut spółki stanowi inaczej. Oddanie głosu na piśmie nie może dotyczyć spraw
wprowadzonych do porządku obrad na posiedzeniu rady nadzorczej.
§ 3.
Rada nadzorcza może podejmować uchwały w trybie pisemnym lub przy wykorzystaniu środków
bezpośredniego porozumiewania się na odległość, chyba że statut spółki stanowi inaczej.
Uchwała jest ważna, gdy wszyscy członkowie rady zostali powiadomieni o treści projektu
uchwały oraz co najmniej połowa członków rady wzięła udział w podejmowaniu uchwały.
Statut spółki może przewidywać surowsze wymagania dotyczące podejmowania uchwał w
trybie określonym w zdaniu pierwszym.
”
,
c)
uchyla się § 4;
7)
art. 406
„
Art. 406
§ 2.
Udział w walnym zgromadzeniu, o którym mowa w § 1 obejmuje w szczególności
1)
dwustronną komunikację w czasie rzeczywistym wszystkich osób uczestniczących w walnym
zgromadzeniu, w ramach której mogą one wypowiadać się w toku obrad walnego zgromadzenia,
przebywając w innym miejscu niż miejsce obrad walnego zgromadzenia, i
2)
wykonywanie osobiście lub przez pełnomocnika prawa głosu przed lub w toku walnego
zgromadzenia.
§ 3.
Rada nadzorcza określi w formie regulaminu szczegółowe zasady udziału w walnym zgromadzeniu
przy wykorzystywaniu środków komunikacji elektronicznej. Regulamin nie może określać
wymogów i ograniczeń, które nie są niezbędne do identyfikacji akcjonariuszy i zapewnienia
bezpieczeństwa komunikacji elektronicznej.
§ 4.
Spółka publiczna zapewnia transmisję obrad walnego zgromadzenia w czasie rzeczywistym.
Nie narusza to obowiązków informacyjnych określonych w przepisach o ofercie publicznej
i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu
oraz o spółkach publicznych.
§ 5.
W przypadku wykonywania prawa głosu przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej
spółka niezwłocznie przesyła akcjonariuszowi elektroniczne potwierdzenie otrzymania
głosu.
§ 6.
Na wniosek akcjonariusza, złożony nie później niż po upływie trzech miesięcy od dnia
walnego zgromadzenia, spółka przesyła akcjonariuszowi lub jego pełnomocnikowi potwierdzenie,
że jego głos został prawidłowo zarejestrowany oraz policzony, chyba że takie potwierdzenie
zostało przekazane akcjonariuszowi lub jego pełnomocnikowi wcześniej.
§ 7.
W przypadku gdy potwierdzenie, o którym mowa w § 6, otrzyma pośrednik, o którym mowa
w art. 68i ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi
(Dz. U. z 2020 r. poz. 89, 284 i 288) lub podmiot, o którym mowa w art. 68i ust. 2 tej ustawy, niezwłocznie przekazuje
on potwierdzenie akcjonariuszowi lub jego pełnomocnikowi. Przepis art. 68k ust. 6
tej ustawy stosuje się odpowiednio.
”
.
W ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym
(Dz. U. z 2019 r. poz. 667) po rozdziale 6 dodaje się rozdział 6a w brzmieniu
„
Rozdział 6a
Przepisy epizodyczne
Art. 68a.
1.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii albo w przypadku
niebezpieczeństwa szerzenia się zakażenia lub choroby zakaźnej, które może stanowić
zagrożenie dla zdrowia publicznego organ właściwej jednostki dozoru technicznego może
w 2020 r., na wniosek eksploatującego, odroczyć termin wykonania badań technicznych
i zezwolić na eksploatację urządzenia technicznego na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy
pod warunkiem, że eksploatujący złoży oświadczenie, że od dnia przeprowadzenia ostatniego
badania urządzenia technicznego nie wprowadzono zmian dotyczących eksploatacji urządzenia
technicznego oraz, że jego dalsza eksploatacja, w ocenie eksploatującego, nie stwarza
zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz mienia i środowiska.
2.
Wniosek oraz oświadczenie, o których mowa w ust. 1, mogą zostać złożone pisemnie lub
za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną
(Dz. U. z 2020 r. poz. 344). Organ właściwej jednostki dozoru technicznego, do którego wpłynął wniosek oraz oświadczenie,
może dokonywać wezwań do uzupełnienia braków wniosku lub oświadczenia pisemnie, za
pomocą środków komunikacji elektronicznej, telefonicznie lub w inny sposób; sposób
wezwania należy udokumentować, dołączając do akt sprawy notatkę służbową lub potwierdzenie
transmisji danych.
3.
Odroczenie terminu wykonania badania i zezwolenie na eksploatację na warunkach określonych
w ust. 1 następuje w drodze decyzji administracyjnej.
”
.
W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego, stanu epidemii, albo w razie
niebezpieczeństwa szerzenia się zakażenia lub choroby zakaźnej, który może stanowić
zagrożenie dla zdrowia publicznego, w szczególności wystąpienia choroby szczególnie
niebezpiecznej lub wysoce zakaźnej, o których mowa w przepisach o zapobieganiu oraz
zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi certyfikat operatora numerów alarmowych
nie traci ważności po wpływie terminu wskazanego w art. 16 ust. 4 i ulega przedłużeniu
do 90 dni następującego po odwołaniu stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.
1.
Instytucja zarządzająca może zapewnić wkład finansowy ze środków programu operacyjnego
na rzecz instrumentów finansowych przyczyniających się do niwelowania negatywnych
skutków COVID 19.
2.
Podmiotem wdrażającym instrumenty finansowe, o których mowa w ust. 1, jest Bank Gospodarstwa
Krajowego.
Podmiot szkolący, któremu minister właściwy do spraw administracji publicznej powierzył
przeprowadzenie szkolenia i egzaminowania operatorów numerów alarmowych, udostępni
centrom powiadamiania ratunkowego szczegółowy program szkolenia operatorów numerów
alarmowych opracowany i zatwierdzony na podstawie art. 18 ust. 2 oraz materiały szkoleniowe.
W ustawie z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach
(Dz. U. z 2020 r. poz. 140 i 285) po rozdziale 7 dodaje się rozdział 7a w brzmieniu
„
Rozdział 7a
Przepisy epizodyczne
Art. 26c.
1.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii albo w przypadku
niebezpieczeństwa szerzenia się zakażenia lub choroby zakaźnej, które może stanowić
zagrożenie dla zdrowia publicznego właściwy organ administracji miar może w 2020 r.,
na wniosek podmiotu uprawnionego do złożenia wniosku o dokonanie legalizacji ponownej,
odroczyć termin dokonania legalizacji ponownej i zezwolić na dalsze użytkowanie danego
egzemplarza przyrządu pomiarowego przez okres nie dłuższy niż 6 miesięcy pod warunkiem,
że wnioskodawca złoży oświadczenie, że od dnia dokonania ostatniej legalizacji nie
wprowadzono zmian dotyczących konstrukcji, wykonania i warunków właściwego stosowania
przyrządu pomiarowego i że spełnia on wymagania, w szczególności w zakresie charakterystyk
metrologicznych oraz, że jego dalsze użytkowanie, w ocenie wnioskodawcy, nie stwarza
zagrożenia dla wymaganej dokładności pomiarów, a także dla życia lub zdrowia ludzkiego
oraz mienia i środowiska.
2.
Wniosek oraz oświadczenie, o których mowa w ust. 1, mogą zostać złożone pisemnie lub
za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną
(Dz. U. z 2020 r. poz. 344). Organ administracji miar, do którego wpłynął wniosek oraz oświadczenie, może dokonywać
wezwań do uzupełnienia braków wniosku lub oświadczenia pisemnie, za pomocą środków
komunikacji elektronicznej, telefonicznie lub w inny sposób; sposób wezwania należy
udokumentować dołączając do akt sprawy notatkę służbową lub potwierdzenie transmisji
danych.
3.
Odroczenie terminu dokonania legalizacji ponownej i zezwolenie na dalsze użytkowanie
na warunkach określonych w ust. 1 następuje w drodze decyzji administracyjnej.
”
.
W ustawie z dnia 23 sierpnia 2001 r. o organizowaniu zadań na rzecz obronności państwa
realizowanych przez przedsiębiorców
(Dz. U. poz. 1320, z 2002 r. poz. 1571 oraz z 2020 r. poz. 374) w art. 4b
1)
ust. 5 otrzymuje brzmienie
„
5.
Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, zadania, o których mowa
w art. 4a ust. 2 pkt 2 i 2a, które mają być uruchomione podczas selektywnego uruchomienia
programu, mając na względzie uruchomienie odpowiedniego potencjału produkcyjnego lub
usługowego przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym.
”
;
2)
w ust. 7 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie
„
Organy administracji rządowej, o których mowa w art. 5, mogą wnioskować do Prezesa
Rady Ministrów o selektywne uruchomienie programu. Wniosek przekazuje się do wiadomości
Ministra Obrony Narodowej. Wniosek powinien zawierać w szczególności
”
.
1.
W celu przeciwdziałania COVID-19 Prezes Rady Ministrów może, w drodze rozporządzenia,
dokonywać przeniesienia planowanych wydatków budżetowych między częściami i działami
budżetu państwa, uwzględniając wysokość oraz rodzaj koniecznego wsparcia i bieżące
wykonanie wydatków w poszczególnych częściach i działach budżetu państwa.
2.
W celu przeciwdziałania COVID-19 Prezes Rady Ministrów może podjąć decyzję o zablokowaniu
planowanych wydatków w zakresie całego budżetu państwa, określając część budżetu państwa
oraz łączną kwotę wydatków, która podlega blokowaniu.
3.
Prezes Rady Ministrów powierza Ministrowi Finansów wykonanie decyzji, o której mowa
w ust. 2. Szczegółową klasyfikację wydatków, które podlegają blokowaniu, ustala dysponent
części budżetowej.
4.
Ze środków zablokowanych na podstawie ust. 2 Minister Finansów może utworzyć nową
rezerwę celową z przeznaczeniem na przeciwdziałanie COVID-19.
5.
Podziału rezerwy celowej, o której mowa w ust. 4, dokonuje Minister Finansów na wniosek
dysponenta realizującego zadanie związane z przeciwdziałaniem COVID-19, zaakceptowany
przez Prezesa Rady Ministrów.
W ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 oraz z 2020 r. poz. 190) w art. 40 § 4 otrzymuje brzmienie
„
§ 4.
Szczegółowy zakres zadań Kancelarii Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz
Biura Orzecznictwa określa regulamin, o którym mowa w art. 43.
”
.
1.
W celu umożliwienia zastosowania rozwiązań przewidzianych dla przedsiębiorców, o których
mowa w art. 15g ust. 1 i 2, minister właściwy do spraw pracy - dysponent Funduszu
Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych dokona zmiany w planie finansowym Funduszu
Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na 2020 rok poprzez zwiększenie kosztów Funduszu
Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych z przeznaczeniem na wypłatę świadczeń na rzecz
ochrony miejsc pracy, o których mowa w art. 15g ust. 1, i środków, o których mowa
w art. 15g ust. 2 oraz zmniejszenie stanu środków pieniężnych Funduszu Gwarantowanych
Świadczeń Pracowniczych.
2.
W celu umożliwienia zastosowania rozwiązań przewidzianych dla przedsiębiorców, o których
mowa w art. 15g ust. 1 i 2, minister właściwy do spraw pracy - dysponent Funduszu
Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych może zaciągnąć nieoprocentowaną pożyczkę ze
środków Funduszu Pracy.
3.
W przypadku zaciągnięcia pożyczki, o której mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw
pracy - dysponent Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych dokona zmiany w
planie finansowym Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w terminie 14 dni
od dnia wpływu pożyczki przez zwiększenie planowanych zadań, kosztów realizacji zadań
oraz środków pieniężnych i zobowiązań w stanie Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych
na koniec roku.
1.
Funduszowi Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych ze środków Funduszu Pracy może być
udzielona może być udzielona nieoprocentowana pożyczka, o której mowa w art. 31a ust.
2.
2.
Pożyczka, o której mowa w ust. 1, może być udzielona po dokonaniu zmian w planie finansowym
Funduszu Pracy polegających na zmniejszeniu stanu środków pieniężnych w stanie tego
Funduszu na koniec roku i odpowiednim zwiększeniu należności.
3.
Warunki i terminy spłaty pożyczki, o której mowa w ust. 1, określi decyzja ministra
właściwego do spraw pracy.
W szczególnie uzasadnionym przypadku będącym następstwem COVID-19, zadania o których
mowa w art. 15g ust. 20, Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, powierzyć do
realizacji innej jednostce sektora finansów publicznych.
Inwestor jest obowiązany do poinformowania organu administracji architektoniczno-budowlanej
o prowadzeniu robót budowlanych oraz zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego
lub jego części w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, które nastąpiły przed dniem
wejściem w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw
(Dz. U. poz. 568). Przepis art. 12 ust. 3 stosuje się.
W przypadku, gdy zajęcia w centrum integracji społecznej lub klubie integracji społecznej
zostały zawieszone w związku z przeciwdziałaniem COVID-19 od dnia wejścia w życie
niniejszej ustawy, przepisy art. 15c ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
1.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii bank może
dokonać zmiany określonych w umowie warunków lub terminów spłaty kredytu udzielonego
na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2357 oraz z 2020 r. poz. 284, 288 i 321) mikroprzedsiębiorcy, małemu lub średniemu przedsiębiorcy, w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, jeżeli
1)
kredyt został udzielony przed dniem 8 marca 2020 r. oraz
2)
zmiana taka jest uzasadniona oceną sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy
dokonaną przez bank nie wcześniej niż w dniu 30 września 2019 r.
2.
Zmiana, o której mowa w ust. 1, dokonywana jest na warunkach uzgodnionych przez bank
i kredytobiorcę, przy czym nie może ona powodować pogorszenia sytuacji finansowej
i gospodarczej kredytobiorcy.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do umowy pożyczki pieniężnej udzielonej
przez bank.
1.
W przypadku wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej złożonych i nierozpatrzonych
do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw oraz złożonych od dnia wejścia w życie tej ustawy do dnia odwołania stanu zagrożenia
epidemicznego i stanu epidemii ogłoszonego w związku z COVID-19, trzymiesięczny termin,
o którym mowa w art. 14d § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, przedłuża się o 3 miesiące.
2.
Przedłużenie terminu, o którym mowa w ust. 1, pozostaje bez wpływu na termin do wydania
interpretacji ogólnych na wniosek, o których mowa w art. 14a § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, przedłużać
w przypadku, o którym mowa w ust. 1, termin do wydania interpretacji indywidualnej,
o którym mowa w art. 14d § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, o dalsze okresy, nie więcej jednak niż o 3 miesiące, uwzględniając skutki wywołane
COVID-19.
W przypadku gdy organizator turystyki, o którym mowa w ustawie z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach
turystycznych, nie dokonał zwrotu poniesionych przez podróżnego opłat lub wpłat, o których mowa
w art. 47 ust. 4 lub ust. 5 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych
i powiązanych usługach turystycznych, a termin na ich dokonanie nie upłynął przed dniem 13 marca 2020 r., przepisy art.
15k stosuje się odpowiednio.
1.
W okresie od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw do dnia 31 grudnia 2020 r.
1)
wydłuża się do 180 dni terminy określone w art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu
drogowym;
2)
art. 140mb ustawy, o której mowa w pkt 1, stosuje się z uwzględnieniem terminu określonego
w pkt 1.
2.
Przepisy ust. 1 stosuje się
1)
do pojazdu, niebędącego nowym pojazdem, sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego
Unii Europejskiej nie później niż 30 dni przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw;
2)
do pojazdu zarejestrowanego nabytego lub zbytego nie później niż 30 dni przed dniem
wejścia w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw.
1.
W okresie od dnia 8 marca 2020 r. do dnia 30 czerwca 2020 r. bieg terminu na wniesienie
sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego, o którym mowa w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej
(Dz. U. z 2020 r. poz. 286 i 288), oraz terminu na złożenie w Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej tłumaczenia
patentu europejskiego na język polski, jak również terminu na złożenie tłumaczenia
na język polski ograniczonego lub zmienionego patentu europejskiego, o których mowa
w ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o dokonywaniu europejskich zgłoszeń patentowych oraz
skutkach patentu europejskiego w Rzeczypospolitej Polskiej
(Dz. U. z 2016 r. poz. 2), nie rozpoczyna się, a rozpoczęty przerywa się. Terminy biegną na nowo od dnia 1
lipca 2020 r.
2.
Czynności podejmowane w okresie, o którym mowa w ust. 1, pozostają ważne.
Ważność orzeczeń lekarskich, o których mowa w art. 71b ust. 10 pkt 1 ustawy z dnia
6 kwietnia 1990 r o Policji, art. 75c ust. 8 pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej
(Dz. U. z 2020 r. poz. 305), art. 42 ust. 1a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1499, 1635, 1726 i 2020), art. 53 ust. 10 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2018 r. o Straży Marszałkowskiej
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1940), art. 135 ust. 10 pkt 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2018 r. o Służbie Ochrony Państwa
(Dz. U. z 2020 r. poz. 384) oraz art. 28 ust. 6 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1372, 1518 i 1593 oraz z 2020 r. poz. 471) przedłuża się do 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu
epidemii.
1.
Kandydatowi na doradcę podatkowego, który nie przystąpił do wyznaczonej na marzec
2020 r. części ustnej egzaminu na doradcę podatkowego i któremu termin określony w
art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym
(Dz. U. z 2020 r. poz. 130) upłynął w marcu 2020 r., przysługuje prawo do jednorazowego przystąpienia do tej
części egzaminu w wyznaczonym terminie w okresie nie dłuższym niż 4 miesiące od dnia
odwołania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii ogłoszonego w związku z
COVID-19.
2.
Bieg terminów, o których mowa w art. 24 ust. 4 i 6 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym, nie rozpoczyna się, a rozpoczętych zawiesza się, w okresie od dnia 1 kwietnia 2020 r.
do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii ogłoszonego w związku
z COVID-19.
3.
W przypadku gdy z przyczyn organizacyjnych, w szczególności trudności z powołaniem
składów egzaminacyjnych, nie jest możliwe przeprowadzenie części ustnej egzaminu na
doradcę podatkowego w wydłużonym terminie, o którym mowa w ust. 2, termin ten może
zostać przedłużony, nie więcej jednak niż o 3 miesiące. O przedłużeniu terminu Państwowa
Komisja Egzaminacyjna do Spraw Doradztwa Podatkowego informuje na stronie podmiotowej
urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
1.
Orzeczenia lekarskie wydane w ramach wstępnych, okresowych i kontrolnych badań lekarskich,
których ważność upłynęła po dniu 7 marca 2020 r., zachowują ważność, nie dłużej jednak
niż do upływu 60 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.
2.
Jeżeli odrębne przepisy w zakresie badań lekarskich, innych niż określone w ust. 1
lub badań psychologicznych, wymagają posiadanie aktualnego orzeczenia lekarskiego
albo psychologicznego, a ważność upłynęła po dniu 7 marca 2020 r., orzeczenie to zachowuje
ważność, nie dłużej nie dłużej jednak niż do upływu 60 dni od dnia odwołania stanu
zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.
3.
Jeżeli odrębne przepisy uzależniają wykonywanie określonych czynności lub uzyskanie
określonych uprawnień w celu wykonania czynności zawodowych od posiadania odpowiedniego
orzeczenia lekarskiego albo psychologicznego, orzeczenie takie powinno być wydane
niezwłocznie, nie później niż do upływu 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia
epidemicznego albo stanu epidemii.
W roku 2020 podział rezerw celowych, o którym mowa w art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, dokonywany jest do dnia 31 grudnia 2020 r.
1.
W roku 2020, środki ujęte w rezerwach celowych budżetu państwa mogą być przekazywane
na realizacje zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, niezależnie od przeznaczenia
rezerw.
2.
Podział rezerwy celowej na realizacje zadań, o których mowa w ust. 1, nie wymaga zmiany
przeznaczenia rezerwy.
3.
Podziału rezerwy celowej na zadania, o których mowa w ust. 1, gdy zadania te nie są
zgodne z przeznaczeniem rezerwy, dokonuje Minister Finansów na wniosek właściwego
dysponenta realizującego zadanie, o którym mowa w ust. 1, za zgodą Prezesa Rady Ministrów.
W 2020 r. samorządowy zakład budżetowy, który realizuje zadania związane z przeciwdziałaniem
COVID-19, może otrzymać dotacje z budżetu jednostki samorządu terytorialnego przekraczające
50% kosztów jego działalności.
1.
Koszty, o których mowa w art. 15zzb oraz art. 15zzc-15zze, są finansowane w roku 2020 r.
ze środków Funduszu Pracy, o którym mowa w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w ramach kwot ujętych w planie finansowym Funduszu Pracy na rok 2020.
2.
Na finansowanie zadań, o których mowa w art. 15zzb, art. 15zzc oraz15zze, przeznacza
się środki Funduszu Pracy w ramach ustalonych przez ministra właściwego do spraw pracy
na rok 2020 dla samorządów powiatów kwot środków (limitów) Funduszu Pracy na finansowanie
programów na rzecz promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji
zawodowej, o których mowa w art. 109 ust. 2, 2t i 2u ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia
i instytucjach rynku pracy, w tym środków Funduszu Pracy na realizację projektów współfinansowanych z Europejskiego
Funduszu Społecznego, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 26a tej ustawy.
3.
Finansowanie zadań, o których mowa w ust. 2, ze środków na realizację projektów współfinansowanych
z Europejskiego Funduszu Społecznego, odbywa się w ramach umów, o których mowa w art. 109 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach
rynku pracy. W takim przypadku, nie jest wymagana zmiana zawartych umów, o których mowa w art.
109 ust. 7 tej ustawy.
4.
Na finansowanie zadania, o którym mowa w art. 15zzd, przeznacza się środki Funduszu
Pracy w ramach ustalonych przez ministra właściwego do spraw pracy na rok 2020 dla
samorządów powiatów kwot środków (limitów) Funduszu Pracy na finansowanie programów
na rzecz promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej,
o których mowa w art. 109 ust. 2, 2t i 2u ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia
i instytucjach rynku pracy, z wyłączeniem środków Funduszu Pracy na realizację projektów współfinansowanych
z Europejskiego Funduszu Społecznego, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 26a tej ustawy.
5.
Na finansowanie zadań, o których mowa w art. 15zzb oraz art. 15zzc-15zze, mogą być
przeznaczone dodatkowe środki Funduszu Pracy z rezerwy ministra właściwego do spraw
pracy, o której mowa w art. 109 ust. 2u ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach
rynku pracy.
6.
Środki rezerwy, o których mowa w ust. 5, są przyznawane przez ministra właściwego
do spraw pracy na pisemny wniosek starosty (prezydenta miasta) zaopiniowany przez
marszałka województwa.
7.
W przypadku zgłoszeń marszałków województw dotyczących wyczerpania w województwie
środków Funduszu Pracy na realizację zadań, o których mowa w art. 15zzb oraz art.
15zzc-15zze, minister właściwy do spraw pracy może dokonać zmian w planie finansowym
Funduszu Pracy polegających na zwiększeniu na ten cel kosztów Funduszu i odpowiednim
zmniejszeniu stanu środków Funduszu na koniec roku budżetowego.
Do dnia 30 września 2020 r.
1)
do podmiotów prowadzących pośrednictwo przy przewozie osób, które uzyskały licencję,
o której mowa w art. 5b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, nie stosuje się art. 5d i art. 5e, art. 15 ust. 1 pkt 5 oraz art. 27b;
2)
nie stosuje się art. 27c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
1.
W przypadku gdy czas obowiązywania umowy najmu lokalu zawartej przed dniem wejścia
w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw upływa po tym dniu, a przed dniem 30 czerwca 2020 r., umowa ta ulega przedłużeniu
do dnia 30 czerwca 2020 r., na warunkach dotychczasowych. Przedłużenie umowy następuje
na podstawie oświadczenia woli najemcy.
2.
Oświadczenie woli o przedłużeniu umowy najmu lokalu do dnia 30 czerwca 2020 r., na
warunkach dotychczasowych, najemca składa wynajmującemu lokal najpóźniej w dniu upływu
czasu obowiązywania tej umowy.
3.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się
1)
do najemcy, który w czasie co najmniej 6 miesięcy obowiązywania umowy najmu lokalu
poprzedzających dzień wejścia w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw albo przez cały czas obowiązywania umowy najmu lokalu poprzedzający dzień wejścia
w życie tej ustawy, jeżeli umowa ta obowiązywała przez czas krótszy niż 6 miesięcy
poprzedzających dzień wejścia w życie niniejszej ustawy, był w zwłoce z zapłatą
a)
czynszu lub
b)
innych niż czynsz opłat za używanie lokalu lub
c)
opłat niezależnych od wynajmującego lokal a przez niego pobieranych
- za co najmniej jeden okres rozliczeniowy, jeżeli łączna wartość tych zaległych należności
przekroczyła kwotę czynszu należnego za jeden miesiąc, lub
2)
jeżeli w czasie obowiązywania umowy najmu lokalu najemca używał tego lokalu w sposób
sprzeczny z tą umową lub niezgodnie z przeznaczeniem tego lokalu lub zaniedbywał obowiązki,
dopuszczając do powstania w tym lokalu szkód, lub
3)
jeżeli w czasie obowiązywania umowy najmu lokalu najemca wynajął, podnajął albo oddał
do bezpłatnego używania ten lokal lub jego część bez wymaganej pisemnej zgody wynajmującego,
lub
4)
do najemcy lokalu mieszkalnego, któremu przysługuje tytuł prawny do innego lokalu
mieszkalnego położonego w tej samej lub pobliskiej miejscowości, jeżeli lokal ten
spełnia warunki przewidziane dla lokalu zamiennego, chyba że najemca nie może z przyczyn
od niego niezależnych używać tego lokalu.
1.
Do dnia 30 czerwca 2020 r. nie wypowiada się najemcy umowy najmu lub wysokości czynszu.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku wypowiadania umowy najmu najemcy lokalu
mieszkalnego
1)
na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 1, 3 lub 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów,
mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego lub
2)
któremu przysługuje tytuł prawny do innego lokalu mieszkalnego położonego w tej samej
lub pobliskiej miejscowości, jeżeli lokal ten spełnia warunki przewidziane dla lokalu
zamiennego, chyba że najemca nie może z przyczyn od niego niezależnych używać tego
lokalu.
3.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku wypowiadania umowy najmu lokalu o przeznaczeniu
innym niż mieszkalne w związku z
1)
z naruszeniem przez najemcę postanowień tej umowy najmu lub przepisów prawa dotyczących
sposobu używa tego lokalu lub
2)
koniecznością rozbiórki lub remontu budynku, w którym znajduje się ten lokal.
1.
W przypadku gdy wypowiedzenie umowy najmu lokalu mieszkalnego przez wynajmującego
lub wypowiedzenie przez niego wysokości czynszu w takim lokalu nastąpiło przed dniem
wejścia w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, a termin tego wypowiedzenia upływa po tym dniu, a przed dniem 30 czerwca 2020 r.,
termin wypowiedzenia ulega przedłużeniu do dnia 30 czerwca 2020 r. Przedłużenie terminu
wypowiedzenia następuje na podstawie oświadczenia woli najemcy.
2.
Oświadczenie woli o przedłużeniu terminu wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego
lub o przedłużeniu terminu wypowiedzenia wysokości czynszu do dnia 30 czerwca 2020 r.
najemca składa wynajmującemu lokal najpóźniej w dniu upływu tego terminu.
3.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku wypowiedzenia umowy najmu najemcy lokalu
mieszkalnego
1)
na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym
zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego lub
2)
któremu przysługuje tytuł prawny do innego lokalu mieszkalnego położonego w tej samej
lub pobliskiej miejscowości, jeżeli lokal ten spełnia warunki przewidziane dla lokalu
zamiennego, chyba że najemca nie może z przyczyn od niego niezależnych używać tego
lokalu.
Terminy sprawozdań, oświadczeń oraz raportów, o których mowa w art. 30 ust. 1, 1b, 2b, 2e, 3 i 4a, art. 30b ust. 1, 3 i 7, art. 31 ust. 1, art. 31a
oraz art. 31b ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1155, 1123, 1210 i 1527 oraz z 2020 r. poz. 284), składanych za rok 2020, wydłuża się o 30 dni kalendarzowych w stosunku do terminów
określonych w przepisach dotychczasowych.
W przypadku braku możliwości realizacji zadań, o których mowa w art. 15zzb lub art.
15zzc-15zze, spowodowanej wystąpieniem COVID-19, Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia,
powierzyć je do realizacji innej jednostce sektora finansów publicznych.
1.
Termin ważności świadectw kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, a które tracą ważność w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 30 czerwca 2020 r.,
wydłuża się do dnia 31 grudnia 2020 r.
2.
Świadectwa kwalifikacyjne wydane w okresie, o którym mowa w ust. 1, i wcześniej, zachowują
ważność zgodnie z dotychczasowymi przepisami.
1.
W przypadku schematu podatkowego w rozumieniu art. 86a § 1 pkt 10 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa terminy, o których mowa w dziale III rozdziale 11a tej ustawy, nie rozpoczynają się
a rozpoczęte podlegają zawieszeniu w okresie od dnia 31 marca 2020 r. do dnia odwołania
stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii ogłoszonego w związku z COVID-19,
nie dłużej jednak niż do dnia 30 czerwca 2020 r.
2.
Czynności dokonane przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, promotorów, korzystających
i wspomagających w okresie, o którym mowa w ust. 1, są skuteczne.
Przedłuża się do dnia 30 września 2020 r. termin do złożenia informacji o cenach transferowych,
o którym mowa w art. 23zf ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 11t ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych w przypadku podmiotów, których rok podatkowy rozpoczął się po dniu 31 grudnia 2018 r.,
a zakończył przed dniem 31 grudnia 2019 r.
W 2020 r. pracownikowi, który złożył w terminie wniosek o dopuszczenie do egzaminu
adwokackiego albo radcowskiego, wyznaczonych na dni 24-27 marca 2020 r., oraz spełnił
przesłanki udziału w danym egzaminie, przysługuje prawo do dodatkowego urlopu bezpłatnego,
w wymiarze 7 dni kalendarzowych, na przygotowanie się do egzaminu adwokackiego albo
radcowskiego wyznaczonych w terminie dodatkowym.
1.
W przypadku dokonywania przez podmiot podlegający kontroli celno-skarbowej czynności
w zakresie produkcji, przemieszczania i zużycia wyrobów akcyzowych, w szczególności
ich wytwarzania, uszlachetniania, przerabiania, skażania, rozlewu, przyjmowania, magazynowania,
wydawania, przewozu i niszczenia, oraz w zakresie stosowania i oznaczania tych wyrobów
znakami akcyzy w okresie od dnia 1 kwietnia 2020 r. do dnia odwołania stanu zagrożenia
epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego w związku z COVID-19, naczelnik urzędu
celno-skarbowego na podstawie analizy ryzyka, może odstąpić od
1)
obecności kontrolującego przy przeprowadzeniu czynności podlegającej kontroli celno-skarbowej;
2)
dokonania czynności określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej
(Dz. U. z 2020 r. poz. 505) przez tego kontrolującego.
2.
Naczelnik urzędu celno-skarbowego powiadamia podmiot, o którym mowa w ust. 1, o odstąpieniu
od obecności kontrolującego przy przeprowadzeniu czynności podlegającej kontroli celno-skarbowej
lub od dokonania czynności przez kontrolującego.
3.
Podmiot, o którym mowa w ust. 1, przekazuje niezwłocznie naczelnikowi urzędu celno-skarbowego
informację o przebiegu przeprowadzonych czynności, o których mowa w ust. 1.
W roku 2020 wydatki bieżące budżetu jednostki samorządu terytorialnego mogą być wyższe
niż dochody bieżące powiększone o nadwyżkę budżetową z lat ubiegłych i wolne środki,
o których mowa w art. 217 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 sierpnia o finansach publicznych,
o wydatki bieżące ponoszone w celu realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem
COVID-19 w części, w jakiej zostały sfinansowane środkami własnymi.
Ustalając na lata 2020-2025 relację ograniczającą wysokość spłaty długu jednostki
samorządu terytorialnego, wydatki bieżące budżetu jednostki podlegają pomniejszeniu
o wydatki bieżące na obsługę długu. W tym zakresie nie ma zastosowania art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych
oraz niektórych innych ustaw
(Dz. U. poz. 2500).
Świadczenia opieki zdrowotnej, w tym transportu sanitarnego, udzielone przez podmioty
wykonujące działalność leczniczą w związku z przeciwdziałaniem COVID-19 przed dniem
wejścia w życie ustawy, są finansowane na zasadach określonych w art. 9 ustawy. W
przypadkach tych nie jest wymagane wpisanie podmiotu wykonującego działalność leczniczą
do wykazu, o którym mowa w art. 7 ustawy.
W przypadku, gdy z przepisów odrębnych wynika konieczność wykorzystania danych pochodzących
ze zbadanych sprawozdań finansowych za rok 2019, do czasu ich udostępnienia uwzględnia
się dane z ostatniego dostępnego zbadanego rocznego sprawozdania finansowego danego
podmiotu, a w razie gdy podmiot nie był w okresie wcześniejszym zobowiązany do sporządzenia
rocznego sprawozdania finansowego, inne dostępne dane sprawozdawcze za 2019 rok. Przepis
zdania pierwszego stosuje się odpowiednio do zbadanych sprawozdań finansowych za rok
obrotowy niebędący rokiem kalendarzowym, zakończony w 2019 r., które nie zostały sporządzone
i zatwierdzone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
1.
Na wniosek płatnika składek, który na dzień 29 lutego 2020 r. zgłosił do ubezpieczeń
społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych, zwalnia się z obowiązku opłacenia nieopłaconych
należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne,
na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych
lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia
31 maja 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres,
jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek przed dniem 1 lutego 2020 r.
2.
Na wniosek płatnika składek, będącego osobą prowadzącą pozarolniczą działalność, o
której mowa w art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
(Dz. U. z 2020 r. poz. 266 i 321), zwanej dalej „osobą prowadzącą pozarolniczą działalność”, opłacającego składki wyłącznie
na własne ubezpieczenia społeczne lub ubezpieczenie zdrowotne, zwalnia się z obowiązku
opłacenia nieopłaconych należności z tytułu składek na jego obowiązkowe ubezpieczenia
emerytalne i rentowe oraz wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, ubezpieczenie
zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, należne za okres od dnia 1 marca
2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., jeżeli prowadził działalność przed 1 lutego 2020 r.
i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób
fizycznych uzyskany w pierwszym miesiącu, za który jest składany wniosek o zwolnienie
z opłacania składek, o którym mowa w art. 31zp ust. 1, nie był wyższy niż 300% prognozowanego
przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w 2020 r.
3.
Na wniosek duchownego będącego płatnikiem składek zwalnia się z obowiązku opłacenia
nieopłaconych należności z tytułu składek na obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne
i rentowe oraz wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe oraz na ubezpieczenie
zdrowotne należne z tytułu bycia duchownym, za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia
31 maja 2020 r.
4.
W przypadku osoby prowadzącej pozarolniczą działalność, osoby z nią współpracującej
i osoby duchownej zwolnieniu z obowiązku opłacania podlegają należności z tytułu składek
ustalone od obowiązującej ją najniższej podstawy wymiaru tych składek.
5.
Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio do osoby wykonującej pracę na podstawie umowy
agencyjnej, umowy zlecenia, innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia i osoby z nią współpracującej, dla której
podstawę wymiaru składek stanowi zadeklarowana kwota.
1.
Wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których
mowa w art. 31zo, należnych za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r.,
zwany dalej „wnioskiem o zwolnienie z opłacania składek”, płatnik składek przekazuje
do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r.
2.
Wniosek o zwolnienie z opłacania składek zawiera
1)
dane płatnika składek
a)
imię i nazwisko, nazwę skróconą,
b)
numer NIP i REGON, a jeżeli płatnikowi składek nie nadano tych numerów lub jednego
z nich - numer PESEL lub serię i numer dowodu osobistego albo paszportu,
c)
adres do korespondencji;
2)
oświadczenie płatnika składek, o którym mowa w art. 31zo ust. 2, potwierdzające uzyskanie,
w pierwszym miesiącu, za który jest składany wniosek o zwolnienie z opłacania składek
przychodu z działalności nie wyższego niż 300% prognozowanego przeciętnego miesięcznego
wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w 2020 r.;
3)
inne informacje niezbędne do umorzenia składek;
4)
podpis wnioskodawcy.
3.
Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, płatnik składek składa pod rygorem odpowiedzialności
karnej za składanie fałszywych oświadczeń. W oświadczeniu jest zawarta klauzula następującej
treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”.
Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych
oświadczeń.
4.
Wniosek o zwolnienie z opłacania składek może być złożony w formie dokumentu papierowego
albo elektronicznego opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem
zaufanym albo podpisem osobistym, za pomocą profilu informacyjnego utworzonego w systemie
teleinformatycznym udostępnionym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.
1.
Za marzec, kwiecień i maj 2020 r. płatnik składek zobowiązany jest przesyłać deklaracje
rozliczeniowe lub imienne raporty miesięczne na zasadach i w terminach określonych
w przepisach ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zgodnie z tymi przepisami zwolniony jest z obowiązku ich składania.
2.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych zwalnia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek,
o których mowa w art. 31zo, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia przesłania
deklaracji rozliczeniowej lub imiennych raportów miesięczny należnych za ostatni miesiąc
wskazany we wniosku o zwolnienie z opłacania składek, a w przypadku gdy płatnik składek
zwolniony jest z obowiązku ich składania - w terminie nie dłuższym niż 30 dni od terminu,
w którym powinna być opłacona składka za ostatni miesiąc wskazany we wniosku o zwolnienie
z opłacania składek.
3.
Warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których
mowa w art. 31zo, jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów
miesięcznych należnych za marzec, kwiecień i maj 2020 r. nie później niż do dnia 30
czerwca 2020 r., chyba że płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania.
4.
Zwolnieniu z obowiązku opłacania podlegają należności z tytułu składek, o których
mowa w art. 31zo, znane na dzień rozpatrzenia wniosku o zwolnienie z opłacania składek.
5.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych informuje płatnika składek o zwolnieniu z obowiązku
opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w ust. 2.
6.
W przypadku płatnika składek, który utworzył profil informacyjny w systemie teleinformatycznym
Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, informacja o której mowa w ust. 5, udostępniana jest
wyłącznie na tym profilu.
7.
Odmowa zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa
w art. 31zo, następuje w drodze decyzji.
8.
Od decyzji o odmowie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek,
o której mowa w ust. 7, płatnikowi składek przysługuje prawo do wniesienia wniosku
do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, na zasadach dotyczących decyzji
wydanej w pierwszej instancji przez ministra. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy
ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego dotyczące odwołań od decyzji oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Informacja o składkach na ubezpieczenie emerytalne osób prowadzących pozarolniczą
działalność i osób z nimi współpracujących oraz duchownych, zwolnionych z obowiązku
ich opłacania, ewidencjonowana jest na koncie ubezpieczonego, o którym mowa w art. 40 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, jako składka wpłacona.
1.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii bieg terminów
do podjęcia przez Komisję Nadzoru Finansowego czynności, w tym czynności nadzorczych,
terminów załatwiania spraw oraz terminów przewidzianych do wydania decyzji lub postanowienia
kończącego postępowanie w sprawie albo wniesienia sprzeciwu nie rozpoczyna się, a
rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub
stanu epidemii, chyba że Komisja Nadzoru Finansowego wyda decyzję załatwiającą sprawę,
dokona czynności, wyda decyzję lub postanowienie kończące postępowanie w sprawie albo
wniesie sprzeciw, z zastrzeżeniem art. 15zzf.
2.
W sprawach z zakresu właściwości Komisji Nadzoru Finansowego bieg terminu przedawnienia,
o którym mowa w art. 189g § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie rozpoczyna się a rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia odwołania stanu zagrożenia
epidemicznego lub stanu epidemii.
1.
W przypadku osób prowadzących pozarolnicza działalność i osób z nimi współpracujących
oraz duchownych, jeżeli przepisy uzależniają prawo lub wysokość świadczeń z ubezpieczeń
społecznych od opłacenia składek, składki na ubezpieczenia społeczne, o których mowa
w art. 31zo, zwolnione z obowiązku ich opłacania traktuje się jak składki opłacone.
2.
Osoba prowadząca pozarolniczą działalność i osoba z nią współpracująca oraz duchowny
zachowuje prawo do świadczeń z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
jeżeli podlegała ubezpieczeniu chorobowemu w dniu 1 lutego 2020 r.
3.
Osoba, której dotyczy zwolnienie z obowiązku odprowadzania składki na ubezpieczenie
zdrowotne i zgłoszeni przez nią do tego ubezpieczenia członkowie rodziny zachowują
prawo do świadczeń określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych
ze środków publicznych.
Obsługa przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych zwolnienia z obowiązku opłacania składek,
o których mowa w art. 31zo, realizowana jest w trybie umorzenia składek.
1.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych informuje Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o
wysokości przychodu wykazanego we wniosku o zwolnienie z opłacania składek.
2.
Szef Krajowej Administracji Skarbowej informuje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o
rozbieżnościach pomiędzy przychodem wykazanym we wniosku o zwolnienie z opłacania
składek a przychodem wykazanym dla celów podatkowych.
3.
Wymiana informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, następuje w formie elektronicznej.
4.
W przypadku gdy zostanie stwierdzone, że rozbieżności, o których mowa w ust. 2, są
wynikiem wprowadzenia w błąd Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, płatnik składek zobowiązany
jest do opłacenia należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, za marzec,
kwiecień i maj 2020 r., wraz z odsetkami za zwłokę, w terminie 30 dni od otrzymania
decyzji o obowiązku opłacenia tych składek, wraz z odsetkami za zwłokę. Do decyzji
o obowiązku opłacenia składek stosuje się odpowiednio art. 31zq ust. 8.
5.
W przypadku nie opłacenia w terminie należności z tytułu składek, o których mowa w
ust. 4, należności te podlegają przymusowemu dochodzeniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.
Do zamówień na usługi lub dostawy udzielane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w
związku z realizacją zadań związanych ze zwolnieniem z tytułu nieopłaconych składek,
o których mowa w art. 31zo, nie stosuje się przepisów o zamówieniach publicznych.
1.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych przekazuje do Funduszu Ubezpieczeń
Społecznych dotację z budżetu państwa w wysokości zwolnionych z obowiązku opłacania
należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, o których mowa w art. 31zo.
2.
Do planu finansowego Funduszu Ubezpieczeń Społecznych na 2020 r. nie stosuje się art. 29 ust. 10 i 12 oraz art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r.
o finansach publicznych.
3.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych przekazuje do Narodowego Funduszu
Zdrowia dotację z budżetu państwa w wysokości zwolnionych z obowiązku opłacania należności
z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne, o których mowa w art. 31zo.
4.
Do planu finansowego Narodowego Funduszu Zdrowia na 2020 r. nie stosuje się art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
Przychody z tytułu zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o
których mowa w art. 31zo, nie stanowią przychodu w rozumieniu przepisów o podatku
dochodowym od osób fizycznych.
Rada Ministrów może w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, określać
inne okresy zwolnienia z tytułu nieopłaconych składek niż określone w art. 31zo ust.
1-3, mając na względzie okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu
epidemii oraz skutki nimi wywołane.
1.
Osoby objęte ubezpieczeniem emerytalno-rentowym w rozumieniu ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników zwalnia się z opłacania składek na to ubezpieczenie za drugi kwartał 2020 r.
2.
Osobom, o których mowa w ust. 1, składki na ubezpieczenie emerytalno-rentowe za drugi
kwartał 2020 r. opłaca budżet państwa za pośrednictwem Kasy Rolniczego Ubezpieczenia
Społecznego.
3.
Do zwolnienia z opłacania składek, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów
art. 12, art. 29 ust. 10 i 12 oraz art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia
2009 r. o finansach publicznych.
Osoby obowiązane do złożenia oświadczenia o stanie majątkowym za rok 2019, według
stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego, mogą złożyć oświadczenie w terminie do
dnia 31 maja 2020 r.
W roku 2020 realizacja dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego dla emerytów i
rencistów i kosztów obsługi wypłaty tego świadczenia, o którym mowa w ustawie o dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym dla emerytów i rencistów z dnia 9 stycznia
2020 r., w zakresie w jakim świadczenie to jest finansowane ze środków Funduszu Solidarnościowego,
następuje poprzez udzielenie Funduszowi Solidarnościowemu nieoprocentowanej pożyczki
przez Fundusz Rezerwy Demograficznej, zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń
społecznych.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w okresie
obowiązywania tych stanów oraz w okresie miesiąca po ich odwołaniu, nie stosuje się
wymogu zatwierdzenia przez Komisję Nadzoru Finansowego memorandum informacyjnego,
o którym mowa w art. 38b ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania
instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych.
Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie art. 35b ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach odpady komunalne oraz odpady pochodzące z przetwarzania odpadów komunalnych mogą
być termicznie przekształcane w funkcjonującej instalacji, która uzyskała pozwolenie
zintegrowane lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów na termiczne przekształcanie
odpadów komunalnych lub odpadów pochodzących z przetwarzania odpadów komunalnych przed
dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
1.
W 2020 r. negocjacje w ramach Rady Dialogu Społecznego, o których mowa w art. 89 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu
Ubezpieczeń Społecznych, dotyczące zwiększenia wskaźnika waloryzacji, o którym mowa w art. 89 ust. 1 tej
ustawy, przeprowadza się w sierpniu.
2.
Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, określić inny miesiąc przeprowadzenia
negocjacji w ramach Rady Dialogu Społecznego, niż wskazany w ust. 1, mając na względzie
harmonogram prac budżetowych.
1.
Po upływie terminu, o którym mowa w art. 36 ust. 3, kredytodawca, o którym mowa w
art. 8d-8f, może za pozostały okres obowiązywania umowy, pobierać pozaodsetkowe koszty
kredytu w wysokości określonej przepisami ustawy z dnia 12 maja 2011 r. kredycie konsumenckim.
2.
Okres, o którym mowa w ust. 1, nie jest uwzględniany przy obliczaniu maksymalnych
pozaodsetkowych kosztów kredytu określonych w ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim.
Jeżeli termin wydania decyzji lub wypłaty świadczeń przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych
przypada w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii
albo w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu, w razie przekroczenia tego terminu
Zakład nie jest zobowiązany do wypłaty odsetek ustawowych za opóźnienie określonych
przepisami prawa cywilnego.
1.
Przepisu art. 39a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych w roku 2020 nie stosuje się.
2.
Oświadczenia, o których mowa w art. 39a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznym, złożone od dnia 1 kwietnia 2020 r. nie wywołują skutków prawnych.
Rocznego sprawozdania z działalności sądów działających na obszarze apelacji i informacji
rocznej o działalności sądów działających na obszarze apelacji, o których mowa w art. 31a § 2 i art. 37h § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów
powszechnych, za 2019 r. nie sporządza się.
Aplikant aplikacji sędziowskiej, który zdał egzamin sędziowski w 2019 r. i dokonał
wyboru wolnego stanowiska asesora sądowego, zachowuje prawo do pobierania przysługującego
mu stypendium do dnia poprzedzającego dzień nawiązania stosunku służbowego na stanowisku
asesora sądowego, jednak nie dłużej niż przez okres 7 miesięcy od dnia ukończenia
aplikacji. Wypłaty stypendium należnego za miesiące poprzedzające dzień wejścia w
życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw dokonuje się w terminie 3 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy.
1.
W przypadku gdy konkurs przeprowadzany w ramach naboru na aplikację uzupełniającą
sędziowską, którego termin przeprowadzenia został wyznaczony na dzień 2 kwietnia 2020 r.,
nie zostanie przeprowadzony w tym terminie z powodu COVID-19, nowy termin przeprowadzenia
tego konkursu może zostać ogłoszony z wyprzedzeniem co najmniej miesiąca. Dokonując
oceny spełnienia warunków, o których mowa w art. 37b ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa
i Prokuratury
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1042 i 2020 oraz z 2020 r. poz. 133), za dzień przeprowadzenia konkursu, o którym mowa w tych przepisach, przyjmuje się
dzień 2 kwietnia 2020 r.
2.
Nieprzeprowadzenie konkursu, o którym mowa w ust. 1, do dnia 15 lipca 2020 r., jest
równoznaczne z nieprzeprowadzeniem naboru na aplikację uzupełniającą sędziowską w
2020 r. W takim przypadku kandydatowi, który zgłosił się do konkursu, na jego wniosek
Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury zwraca uiszczoną opłatę za udział
w konkursie.
W ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
(Dz. U. z 2020 r. poz. 106) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 111 w ust. 3a
a)
pkt 1 otrzymuje brzmienie
„
1)
wystawić i wydać nabywcy paragon fiskalny lub fakturę z każdej sprzedaży
a)
w postaci papierowej lub
b)
za zgodą nabywcy, w postaci elektronicznej, przesyłając ten dokument w sposób z nim
uzgodniony;
”
,
b)
pkt 8 otrzymuje brzmienie
„
8)
dokonać wydruku dokumentów wystawianych przy zastosowaniu kas rejestrujących, z wyjątkiem
dokumentów, o których mowa w pkt 1 lit. b;
”
;
2)
w art. 145a ust. 12 otrzymuje brzmienie
„
12.
Przepisy art. 111 ust. 1, 1b-3, ust. 3a pkt 1 lit. a, pkt 2-4, 6-9, 11 i 13, ust.
3b-3d, ust. 6a zdanie drugie, ust. 6c-6f i 6g-6i stosuje się odpowiednio.
”
.
W ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
zadania publiczne
(Dz. U. z 2020 r. poz. 346) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 3 w pkt 14 po wyrazach „art. 20c” dodaje się wyrazy „albo art. 20ca”;
2)
po art. 20c dodaje się art. 20ca w brzmieniu
„
Art. 20ca.
1.
Minister właściwy do spraw informatyzacji może udostępnić usługę online służącą do
potwierdzania profilu zaufanego o krótszym okresie ważności, zwanego dalej „tymczasowym
profilem zaufanym”.
2.
Okres ważności tymczasowego profilu zaufanego wynosi 3 miesiące.
3.
Minister właściwy do spraw informatyzacji może wydłużyć okres ważności tymczasowych
profili zaufanych, uwzględniając szczególne okoliczności.
4.
Minister właściwy do spraw informatyzacji udostępnia informację o przedłużeniu ważności
tymczasowych profili zaufanych na swojej stronie podmiotowej w Biuletynie Informacji
Publicznej.
5.
Minister właściwy do spraw informatyzacji w celu potwierdzenia tożsamości osoby wnioskującej
o potwierdzenie tymczasowego profilu zaufanego
1)
przeprowadza wideoidentyfikację wnioskodawcy polegającą na
a)
porównaniu wizerunku wnioskodawcy udostępnianego przez niego w czasie rzeczywistym
za pośrednictwem transmisji audiowizualnej z wizerunkiem tego wnioskodawcy pobranym
z Rejestru Dowodów Osobistych, o którym mowa w ustawie z dnia 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych, oraz
b)
weryfikacji cech świadczących o prawdziwości dowodu osobistego albo paszportu wnioskodawcy
okazanego przez niego w czasie rzeczywistym za pośrednictwem transmisji audiowizualnej,
oraz
c)
w uzasadnionych przypadkach - weryfikacji wiedzy wnioskodawcy przy wykorzystaniu danych
dotyczących wnioskodawcy zgromadzonych w rejestrach publicznych lub w systemach teleinformatycznych,
albo
2)
umożliwia wnioskodawcy wykorzystanie środka identyfikacji elektronicznej, wydanego
przez podmiot publiczny.
6.
Warunki organizacyjno-techniczne wymiany danych pomiędzy systemem teleinformatycznym,
o którym mowa w art. 20aa pkt 1, a systemem teleinformatycznym, w którym wydawany
jest środek identyfikacji elektronicznej, o którym mowa w ust. 5 pkt 2, ustalane są
między ministrem właściwym do spraw informatyzacji a podmiotem publicznym odpowiedzialnym
za ten system.
7.
Minister właściwy do spraw informatyzacji sporządza nagranie audiowizualne z transmisji,
o której mowa w ust. 5 pkt 1, i przechowuje je przez okres 20 lat.
8.
Minister właściwy do spraw informatyzacji zapisuje w systemie, o którym mowa w art.
20aa pkt 1, informacje dotyczące środka identyfikacji elektronicznej, o którym mowa
w ust. 5 pkt 2.
”
.
W ustawie z dnia 30 czerwca 2005 r. o kinematografii
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2199) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie
„
1.
Filmem jest utwór dowolnej długości, w tym utwór dokumentalny lub animowany, złożony
z serii następujących po sobie obrazów z dźwiękiem lub bez dźwięku, utrwalonych na
jakimkolwiek nośniku umożliwiającym wielokrotne odtwarzanie, wywołujących wrażenie
ruchu i składających się na oryginalną całość, wyrażającą akcję (treść) w indywidualnej
formie, a ponadto, z wyjątkiem utworów dokumentalnych i animowanych, przewidziany
do wyświetlania w kinie jako pierwszym polu eksploatacji w rozumieniu przepisów o
prawie autorskim i prawach pokrewnych. Filmem jest również utwór, który z powodu okoliczności
niezawinionych nie został wyświetlony w kinie.
”
;
2)
w art. 19a po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu
„
3a.
W przypadku nieosiągania przez podmiot prowadzący kino przychodów, o których mowa
w ust. 1, lub gdy wszystkie dane, o których mowa w ust. 1, jakie zobowiązany jest
podmiot prowadzący kino przekazywać Instytutowi wynoszą 0, podmiot prowadzący kino
jest zwolniony z konieczności przesyłania danych w okresach, o których mowa w ust.
3. W przypadku osiągnięcia przez podmiot prowadzący kino przychodów, o których mowa
w ust. 1, lub gdy jakakolwiek dana, o której mowa w ust. 1, wynosi więcej niż 0, podmiot
prowadzący kino jest zobowiązany niezwłocznie rozpocząć przekazywanie danych, o których
mowa w ust. 1.
”
.
1.
Bank Gospodarstwa Krajowego może zaciągać na rzecz Funduszu kredyty, pożyczki lub
emitować obligacje w kraju i za granicą.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych przekazuje do Funduszu środki niezbędne
do terminowej obsługi zobowiązań z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek oraz wyemitowanych
obligacji, o których mowa w ust. 1, w przypadku gdy poziom środków Funduszu jest niewystarczający
do obsługi tych zobowiązań.
3.
Za zobowiązania Banku Gospodarstwa Krajowego z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek
oraz wyemitowanych obligacji, o których mowa w ust. 1, mogą być udzielane przez Skarb
Państwa gwarancje i poręczenia, zgodnie z przepisami ustawy, z zastrzeżeniem, że wymogu,
o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2, w zakresie, w jakim wymaga się, aby środki przeznaczone
na spłatę kredytu pochodziły ze źródeł innych niż budżet państwa, oraz art. 8 nie
stosuje się.
4.
Gwarancje i poręczenia, o których mowa w ust. 3, mogą być udzielane do wysokości 100%
pozostającej do spłaty kwoty kredytu lub pożyczki objętych poręczeniem lub gwarancją
lub 100% pozostających do wypłaty świadczeń pieniężnych wynikających z wyemitowanych
obligacji objętych poręczeniem lub gwarancją, wraz ze 100% należnych odsetek od tych
kwot i innych kosztów bezpośrednio związanych odpowiednio z tym kredytem, pożyczką
lub obligacjami.
5.
Gwarancje i poręczenia, o których mowa w ust. 3, są wolne od opłaty prowizyjnej.
6.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych wykonuje czynności zmierzające do
odzyskania kwot zapłaconych z tytułu wykonania umowy poręczenia lub gwarancji na zasadach
określonych przepisami ustawy, z wyłączeniem art. 43.
7.
Jeżeli odzyskanie wierzytelności Skarbu Państwa, powstałych z tytułu udzielonego poręczenia
lub gwarancji, nie jest możliwe, Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do
spraw finansów publicznych, może umorzyć wierzytelność w całości lub części.
8.
Do emisji obligacji, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 39p-39w ustawy z dnia 27 października 1994 r.
o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym
(Dz. U. z 2020 r. poz. 72 i 278).
W ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi
(Dz. U. z 2020 r. poz. 89, 284, i 288) w art. 70 w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie
„
1)
art. 69 ust. 2 pkt 1-6 - o ile przedmiotem tych czynności są papiery wartościowe,
o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2, lub inne niedopuszczone do obrotu zorganizowanego
instrumenty finansowe oraz obligacje, o których mowa w art. 39p ust. 1 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz
o Krajowym Funduszu Drogowym
(Dz. U. z 2020 r. poz. 72 i 278), obligacje, o których mowa w art. 67 ust. 3 i art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o
szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem
COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych
innych ustaw
(Dz. U. poz. 568), a także obligacje, o których mowa w art. 34ga ust. 1 ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych
przez Skarb Państwa oraz niektóre osoby prawne
(Dz. U. z 2020 r. poz. 122);
”
.
1.
Przepisy art. 3-5, art. 6 ust. 1, art. 10-11c, art. 12, art. 13 i art. 14-14b i art.
14h tracą moc po upływie 180 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
2.
Przepisy art. 6 ust. 2 i art. 15zn tracą moc z dniem 1 stycznia 2021 r.
3.
Przepisy art. 7, art. 8d-8f, art. 9 oraz art. 31 tracą moc po upływie 365 dni od dnia
wejścia w życie niniejszej ustawy.
4.
Przepisy art. 15g tracą moc po upływie 180 dni od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw.
5.
Przepisy art. 31a-31c tracą moc po upływie 365 dni od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw.
W ustawie z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym
(Dz. U. z 2020 r. poz. 180 i 284) w art. 11 po ust. 2 dodaje się ust. 2a-2e w brzmieniu
„
2a.
Udział w posiedzeniu Komisji może odbywać się zdalnie przy wykorzystaniu środków komunikacji
elektronicznej zapewniających komunikację w czasie rzeczywistym (zdalny udział w posiedzeniu).
2b.
Środki o których mowa w ust. 2a, powinny umożliwiać osobom wchodzącym w skład Komisji,
przebywającym w miejscu innym niż miejsce posiedzenia, wypowiadanie się w toku obrad,
a osobom wchodzącym w skład Komisji z prawem głosu, także głosowanie.
2c.
Zdalny udział w posiedzeniu może obejmować także Przewodniczącego Komisji lub Zastępcę
upoważnionego do kierowania pracami Komisji, a wyjątkowych przypadkach wszystkie osoby
wchodzące w skład Komisji.
2d.
Przepisy ust. 2a-2c stosuje się także do osób, o których mowa w art. 5 ust. 3.
2e.
Jeżeli przewiduje to regulamin, o którym mowa w ust. 4, Komisja może podejmować uchwały
także w trybie obiegowym.
”
.
W ustawie z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1402) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 2 w ust.1
a)
pkt 4 otrzymuje brzmienie
„
4)
inwestycja technologiczna - inwestycję polegającą na
a)
zakupie nowej technologii, jej wdrożeniu oraz uruchomieniu na jej podstawie wytwarzania
nowych lub znacząco ulepszonych produktów, procesów lub usług oraz zapewnieniu warunków
dla prowadzenia produkcji tych produktów, procesów lub usług albo
b)
wdrożeniu własnej nowej technologii oraz uruchomieniu na jej podstawie wytwarzania
nowych lub znacząco ulepszonych produktów oraz zapewnieniu warunków dla prowadzenia
produkcji tych produktów, procesów lub usług;
”
,
b)
pkt 9 otrzymuje brzmienie
„
9)
nowa technologia - technologię w postaci prawa własności przemysłowej lub wyników
prac rozwojowych, lub wyników badań aplikacyjnych, lub nieopatentowanej wiedzy technicznej,
która umożliwia wytwarzanie nowych lub znacząco ulepszonych, produktów, procesów lub
usług
”
,
c)
pkt 14 otrzymuje brzmienie
„
14)
udział własny - udział przedsiębiorcy w finansowaniu inwestycji technologicznej pochodzący
ze środków własnych lub zewnętrznych źródeł finansowania, w postaci wolnej od wszelkiego
publicznego wsparcia finansowego;
”
;
2)
w art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie
„
2.
Udzielanie kredytu technologicznego oraz premii technologicznej następuje zgodnie
z przepisami rozporządzenia Komisji nr 651/2014 oraz zgodnie z przepisami dotyczącymi
wydatkowania środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej. Premia technologiczna
stanowi regionalną pomoc inwestycyjną w rozumieniu art. 14 rozporządzenia Komisji
nr 651/2014, pomoc na usługi doradcze na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw w
rozumieniu art. 18 rozporządzenia Komisji nr 651/2014 oraz pomoc dla MŚP na wspieranie
innowacyjności w rozumieniu art. 28 rozporządzenia Komisji nr 651/2014.
”
;
3)
w art. 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie
„
1.
Bank kredytujący zawiera z przedsiębiorcą, któremu przyznano promesę kredytu technologicznego,
umowę o udzielenie kredytu technologicznego po otrzymaniu informacji z Banku Gospodarstwa
Krajowego o uzyskaniu przez przedsiębiorcę promesy premii technologicznej.
”
;
4)
w art. 10
a)
w ust. 1 uchyla się pkt 1,
b)
po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu
„
4a.
Premia technologiczna przeznaczona na pokrycie wydatków, o których mowa w ust. 6a,
wraz z wszelką inną pomocą, w tym pomocą de minimis, udzielaną na pokrycie tych samych
wydatków, nie może przekroczyć 50% wartości tych wydatków.
”
,
c)
w ust. 5
-
pkt 2 otrzymuje brzmienie
„
2)
zakup, wytworzenie, a także koszty transportu, montażu i uruchomienia nowych środków
trwałych innych niż określone w pkt 1, z wyłączeniem środków transportu nabywanych
przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność w sektorze transportu;
”
,
-
w pkt 3 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie
„
zakup używanych środków trwałych, a także koszty transportu, montażu i uruchomienia
używanych środków trwałych innych niż określone w pkt 1, z wyłączeniem środków transportu
nabywanych przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność w sektorze transportu, pod
warunkiem że
”
,
d)
ust. 6 otrzymuje brzmienie
„
6.
Do wydatków na realizację inwestycji technologicznej zalicza się także wydatki ponoszone
na wykonane przez doradców zewnętrznych studia, ekspertyzy, koncepcje i projekty techniczne,
niezbędne do realizacji inwestycji technologicznej.
”
,
e)
po ust. 6 dodaje się ust. 6a w brzmieniu
„
6a.
Do wydatków na realizację inwestycji technologicznej zalicza się także koszty związane
z uzyskiwaniem, walidacją i obroną patentów i innych wartości niematerialnych i prawnych,
związanych z inwestycją technologiczną
”
;
5)
w art. 11 uchyla się ust. 2 i 3.
W ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 869, 1622, 1649 i 2020 oraz z 2020 r. poz. 284 i 374) wprowadza się następujące zmiany
1)
art. 180a otrzymuje brzmienie
„
Art. 180a.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, Rada Ministrów
może, w drodze rozporządzenia, dokonywać przeniesienia planowanych wydatków budżetowych
między częściami i działami budżetu państwa w celu wsparcia realizacji zadań wynikających
z przepisów o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, uwzględniając
wysokość oraz rodzaj koniecznego wsparcia i bieżące wykonanie wydatków w poszczególnych
częściach i działach budżetu państwa.
”
;
2)
po art. 180a dodaje się art. 180b w brzmieniu
„
Art. 180b.
W przypadku uruchomienia programu mobilizacji gospodarki Rada Ministrów może, w drodze
rozporządzenia, dokonywać przeniesienia planowanych wydatków budżetowych między częściami
i działami budżetu państwa w celu wsparcia realizacji zadań wynikających z przepisów
o organizowaniu zadań na rzecz obronności państwa realizowanych przez przedsiębiorców,
uwzględniając wysokość oraz rodzaj koniecznego wsparcia i bieżące wykonanie wydatków
w poszczególnych częściach i działach budżetu państwa.
”
.
1.
Podatnicy, którzy z powodu COVID-19, w rozumieniu ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem,
przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych
nimi sytuacji kryzysowych
(Dz. U. poz. 374 i 567), zwanej dalej „ustawą o COVID-19”
1)
ponieśli stratę w roku podatkowym, który rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2020 r.
a zakończy się po dniu 31 grudnia 2019 r., lub rozpoczął się po dniu 31 grudnia 2019 r.
a przed dniem 1 stycznia 2021 r. oraz
2)
uzyskali w roku podatkowym, o którym mowa w pkt 1, przychody niższe o co najmniej
50% od przychodów uzyskanych w roku podatkowym bezpośrednio poprzedzającym pierwszy
rok podatkowy, o którym mowa w pkt 1
- mogą jednorazowo obniżyć o wysokość tej straty, nie więcej jednak niż o kwotę 5 000 000
zł, dochód uzyskany w roku podatkowym bezpośrednio poprzedzającym rok podatkowy, o
którym mowa w pkt 1.
2.
W przypadku upływu terminu do złożenia zeznania lub złożenia zeznania za rok podatkowy,
w którym dokonywane jest obniżenie na podstawie ust. 1, podatnik składa korektę zeznania.
3.
Strata nieodliczona na podstawie ust. 1 podlega odliczeniu na podstawie art. 7 ust.
5.
1.
Od podstawy opodatkowania ustalonej zgodnie z art. 18 ust. 1 w celu obliczenia podatku
lub zaliczki podatnik może odliczyć nieodliczone na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1
i 8 darowizny przekazane od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 30 września w 2020 r.
na przeciwdziałanie COVID-19, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o COVID-19
1)
podmiotom wykonującym działalność leczniczą, wpisanym do wykazu, o którym mowa w art.
7 ustawy o COVID-19;
2)
Agencji Rezerw Materiałowych z przeznaczeniem na cele wykonywania zadań ustawowych;
3)
Centralnej Bazy Rezerw Sanitarno-Przeciwepidemicznych z przeznaczeniem na cele wykonywania
działalności statutowej.
2.
W przypadku darowizny, o której mowa w ust. 1, przekazanej
1)
do dnia 30 kwietnia 2020 r.- odliczeniu podlega kwota odpowiadająca 200% wartości
darowizny;
2)
w maju 2020 r. - odliczeniu podlega kwota odpowiadająca 150% wartości darowizny;
3)
od dnia 1 czerwca 2020 r. do dnia 30 września 2020 r. - odliczeniu podlega kwota odpowiadająca
wartości darowizny.
3.
W zakresie nieuregulowanym w niniejszym artykule, do darowizn stosuje się odpowiednio
przepisy art. 18 ust. 1b, 1c, 1e-1g, 1k oraz art. 27 ust. 4a.
1.
Przedłuża się do dnia 20 lipca 2020 r. termin zapłaty podatku, o którym mowa w art.
24b ust. 11 zdanie pierwsze, za miesiące marzec-maj 2020 r., w których podatnik spełniał
łącznie następujące warunki
1)
podatnik poniósł w danym miesiącu negatywne konsekwencje ekonomiczne z powodu COVID-19,
o którym mowa ustawie o COVID-19;
2)
uzyskane przez podatnika w danym miesiącu przychody, o których mowa w art. 12, są
niższe o co najmniej 50% w stosunku do analogicznego miesiąca poprzedniego roku podatkowego,
a w przypadku podatnika, który rozpoczął prowadzenie działalności w 2019 r. - w stosunku
do uzyskanych w tym roku średnich przychodów, o których mowa w art. 12.
2.
Warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie stosuje się do podatników, którzy
1)
stosowali w 2019 r. formę opodatkowania, w przypadku której nie ustala się przychodów;
2)
rozpoczęli prowadzenie działalności w ostatnim kwartale 2019 r. i nie uzyskali w tym
okresie przychodów, o których mowa w art. 12;
3)
rozpoczęli prowadzenie działalności w 2020 r.
3.
Przez średnie przychody, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się kwotę stanowiącą
iloraz przychodów, o których mowa w art. 12, uzyskanych w roku, w którym podatnik
rozpoczął prowadzenie działalności, i liczby miesięcy, w których była prowadzona ta
działalność.
1.
Zwalnia się z obowiązku zwiększenia dochodu stanowiącego podstawę obliczenia zaliczki
na podstawie art. 25 ust. 19 pkt 2 i ust. 25 za poszczególne okresy rozliczeniowe
przypadające w 2020 r., w których podatnik spełnił łącznie następujące warunki
1)
podatnik poniósł w danym okresie rozliczeniowym negatywne konsekwencje ekonomiczne
z powodu COVID-19, o którym mowa w ustawie o COVID-19;
2)
uzyskane przez podatnika w danym okresie rozliczeniowym przychody, o których mowa
w art. 12, są niższe o co najmniej 50% w stosunku do analogicznego okresu poprzedniego
roku podatkowego, a w przypadku podatnika, który rozpoczął prowadzenie działalności
w 2019 r. - w stosunku do uzyskanych w tym roku średnich przychodów, o których mowa
w art. 12.
2.
Warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie stosuje się do podatników, którzy
1)
stosowali w 2019 r. formę opodatkowania, w przypadku której nie ustala się przychodów;
2)
rozpoczęli prowadzenie działalności w ostatnim kwartale 2019 r. i nie uzyskali w tym
okresie przychodów, o których mowa w art. 12;
3)
rozpoczęli prowadzenie działalności w 2020 r.
3.
Przez średnie przychody, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się kwotę stanowiącą
iloraz przychodów, o których mowa w art. 12, uzyskanych w roku rozpoczęcia prowadzenia
działalności gospodarczej, i liczby miesięcy, w których była prowadzona ta działalność.
4.
Jeżeli podatnik, którego rok podatkowy zakończy się przed dniem 1 października 2020 r.,
posiada zobowiązania, o których mowa w art. 18f ust. 1 pkt 2, i zobowiązania te nie
zostaną uregulowane do dnia złożenia zeznania za ten rok, do zobowiązań tych nie stosuje
się art. 18f ust. 5 i 6. Zobowiązania te podlegają doliczeniu do dochodu stanowiącego
podstawę obliczenia zaliczki począwszy od pierwszego okresu rozliczeniowego następnego
roku podatkowego, nie wcześniej niż w rozliczeniu zaliczki za 2021 r., jeżeli do dnia
terminu płatności tej zaliczki zobowiązanie to nie zostanie uregulowane.
1.
Podatnicy będący małymi podatnikami, którzy na 2020 r. wybrali uproszczoną formę wpłacania
zaliczek, o której mowa w art. 25 ust. 6, mogą zrezygnować w trakcie roku podatkowego
z tej formy wpłacania zaliczek, jeżeli ponoszą negatywne konsekwencje ekonomiczne
z powodu COVID-19. Przepisu art. 25 ust. 7 pkt 2 nie stosuje się.
2.
W przypadku rezygnacji z uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podstawie ust. 1
zaliczki należne do końca roku oblicza się zgodnie z art. 25 ust. 1 począwszy od miesiąca,
za który podatnik ostatni raz zastosował uproszczoną formę wpłacania zaliczek. Przy
obliczaniu tych zaliczek uwzględnia się zaliczki płacone w uproszczonej formie na
podstawie art. 25 ust. 6-10.
3.
O rezygnacji z uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podstawie ust. 1 podatnicy
informują w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1, składanym za 2020 r.
4.
Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do podatników, których rok podatkowy jest
inny niż kalendarzowy i obejmuje część 2020 r.
1.
Podatnicy mogą dokonywać jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej
środków trwałych, które zostały nabyte w celu produkcji towarów związanych z przeciwdziałaniem
COVID-19, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o COVID-19, i wprowadzone do ewidencji
środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w 2020 roku.
2.
Za towary, o których mowa w ust. 1, uważa się w szczególności: maseczki ochronne,
respiratory, środki odkażające, medyczną odzież ochronną, ochraniacze na obuwie, rękawiczki,
okulary, gogle, środki do dezynfekcji i higieny rąk.
1.
Koszty kwalifikowane, o których mowa w art. 18d, ponoszone w 2020 r. na działalność
badawczo-rozwojową, której celem jest opracowanie produktów niezbędnych do przeciwdziałania
COVID-19, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o COVID-19, podatnik może odliczyć
również od dochodu będącego podstawą obliczenia zaliczki, o której mowa w art. 25
ust. 1 lub 1b, w trakcie roku podatkowego, który
1)
rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2020 r. a zakończy się po dniu 31 grudnia 2019 r.
lub
2)
rozpoczął się po dniu 31 grudnia 2019 r. a przed dniem 1 stycznia 2021 r.
2.
Przepis art. 18d stosuje się odpowiednio.
1.
Podatnicy, o których mowa w art. 24d, osiągający w roku podatkowym, który
1)
rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2020 r. a zakończy się po dniu 31 grudnia 2019 r.
lub
2)
rozpoczął się po dniu 31 grudnia 2019 r. a przed dniem 1 stycznia 2021 r.
- kwalifikowane dochody z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, które wykorzystywane
są do przeciwdziałania COVID-19, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o COVID-19,
mogą stosować w trakcie tego roku podatkowego do opodatkowania tych dochodów stawkę
podatku, o której mowa w tym przepisie, przy obliczaniu zaliczek na podatek dochodowy.
2.
Wysokość zaliczek, o których mowa w ust. 1, oblicza się w następujący sposób
1)
pierwszą zaliczkę oblicza się od sumy kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych praw
własności intelektualnej, osiągniętych od dnia 1 marca 2020 r., z zastosowaniem stawki,
o której mowa w art. 24d ust. 1;
2)
zaliczki za kolejne miesiące albo kwartały oblicza się jako różnicę między podatkiem
obliczonym z zastosowaniem stawki, o której mowa w art. 24d ust. 1, od sumy kwalifikowanych
dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, osiągniętych od dnia 1 marca
2020 r., a sumą należnych zaliczek za poprzednie miesiące albo kwartały obliczonych
od tych dochodów.
3.
Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku, gdy podatnik nie posiada kwalifikowanego
prawa własności intelektualnej ani ekspektatywy uzyskania kwalifikowanego prawa, pod
warunkiem zgłoszenia lub złożenia wniosku o uzyskanie takiego prawa ochronnego do
właściwego organu, w terminie 6 miesięcy, licząc od końca miesiąca, za który przy
obliczaniu zaliczki na podatek zastosował 5% stawkę podatku.
4.
Przepisy art. 24d stosuje się odpowiednio.
W ustawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1427, 1608, 1635 i 2020) w art. 19 ust. 1 otrzymuje brzmienie
„
1.
W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1-6, 8, 9 i 11-14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego
i broni palnej
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2418), funkcjonariusze mogą użyć środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art.
12 ust. 1 pkt 1, 2, 4, 6-9, 11, pkt 12 lit. a, c i d, pkt 13 oraz 14 tej ustawy, lub
wykorzystać te środki.
”
.
W ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. - Kodeks wyborczy
(Dz. U. z 2019 r. poz. 684 i 1504) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 16 w § 1 w pkt 4 skreśla się wyrazy „przez wyborców niepełnosprawnych”;
2)
w art. 37d w § 1 skreśla się wyrazy „przez wyborców niepełnosprawnych”;
3)
w art. 38 w § 2 skreśla się wyrazy „przez wyborców niepełnosprawnych”;
4)
w dziale I tytuł rozdziału 6a otrzymuje brzmienie
„
Głosowanie korespondencyjne
”
;
5)
w art. 53a
a)
po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu
„
§ 1a.
Głosować korespondencyjnie może również wyborca
1)
podlegający w dniu głosowania obowiązkowej kwarantannie, izolacji lub izolacji w warunkach
domowych, o których mowa w ustawie z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych
u ludzi
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1239 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 284 i 374);
2)
który najpóźniej w dniu głosowania kończy 60 lat.
”
,
b)
§ 4 otrzymuje brzmienie
„
§ 4.
Głosowanie korespondencyjne jest wyłączone w przypadku głosowania w obwodach głosowania
utworzonych w jednostkach, o których mowa w art. 12 § 4 i 7, oraz w obwodach głosowania
utworzonych za granicą i na polskich statkach morskich, a także w przypadku udzielenia
przez wyborcę niepełnosprawnego oraz wyborcę, który najpóźniej w dniu głosowania kończy
60 lat, pełnomocnictwa do głosowania.
”
;
6)
w art. 53b
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie
„
§ 1.
Zamiar głosowania korespondencyjnego wyborca zgłasza komisarzowi wyborczemu do 15
dnia przed dniem wyborów, z wyjątkiem wyborcy podlegającego w dniu głosowania obowiązkowej
kwarantannie, izolacji lub izolacji w warunkach domowych, który zamiar głosowania
komisarzowi wyborczemu zgłasza do 5 dnia przed dniem wyborów.
”
,
b)
w § 3 skreśla się wyraz „niepełnosprawnego”,
c)
§ 3a otrzymuje brzmienie
„
§ 3a.
Do zgłoszenia, o którym mowa w § 1, wyborca niepełnosprawny dołącza kopię aktualnego
orzeczenia właściwego organu orzekającego o ustaleniu stopnia niepełnosprawności.
”
,
d)
po § 3a dodaje się § 3b w brzmieniu
„
§ 3b.
Główny Inspektor Sanitarny lub działający z jego upoważnienia inny organ Państwowej
Inspekcji Sanitarnej przekazuje informację o wyborcach podlegających w dniu głosowania
obowiązkowej kwarantannie, izolacji lub izolacji w warunkach domowych właściwemu urzędnikowi
wyborczemu, za pośrednictwem obsługującej go gminy.
”
,
e)
w § 10 skreśla się wyraz „niepełnosprawny”;
7)
w art. 53c
a)
w § 1 skreśla się wyraz „niepełnosprawnego”,
b)
§ 2 otrzymuje brzmienie
„
§ 2.
Zgłoszenie złożone po terminie, o którym mowa w art. 53b § 1, niespełniające wymogów,
o których mowa w art. 53b § 2-3a, lub nieuzupełnione w terminie, o którym mowa w §
1, a także złożone przez wyborcę niepełnosprawnego lub wyborcę, który najpóźniej w
dniu głosowania kończy 60 lat, który wystąpił z wnioskiem o sporządzenie aktu pełnomocnictwa
do głosowania lub otrzymał zaświadczenie o prawie do głosowania w miejscu pobytu w
dniu wyborów, pozostawia się bez rozpoznania, o czym informuje się wyborcę.
”
;
8)
w art. 53e
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie
„
§ 1.
Wyborca, który zgłosił zamiar głosowania korespondencyjnego, otrzymuje, nie później
niż 6 dni przed dniem wyborów, pakiet wyborczy, z wyjątkiem wyborcy podlegającego
w dniu głosowania obowiązkowej kwarantannie, izolacji lub izolacji w warunkach domowych,
który pakiet wyborczy otrzymuje nie później niż 2 dni przed dniem wyborców.
”
,
b)
w § 2 skreśla się wyraz „niepełnosprawny”,
c)
w § 4 skreśla się wyraz „niepełnosprawnemu”,
d)
w § 6 skreśla się wyraz „niepełnosprawnego”,
e)
w § 8 skreśla się wyraz „niepełnosprawnego”,
f)
w § 10 skreśla się wyraz „niepełnosprawnego”;
9)
w art. 53g
a)
w § 1 w pkt 5 wyraz „wyborca” zastępuje się wyrazami „wyborca niepełnosprawny”,
b)
w § 2 skreśla się wyraz „niepełnosprawnego”;
10)
w art. 53h
a)
§ 1 i 2 otrzymują brzmienie
„
§ 1.
Wyborca głosujący korespondencyjnie po wypełnieniu karty do głosowania wkłada ją do
koperty na kartę do głosowania, którą zakleja, a następnie kopertę tę wkłada do koperty
zwrotnej łącznie z podpisanym oświadczeniem, o którym mowa w art. 53g § 1 pkt 6, i
przesyła ją do właściwej obwodowej komisji wyborczej ds. przeprowadzenia głosowania
w obwodzie, z wyjątkiem wyborcy podlegającemu w dniu głosowania obowiązkowej kwarantannie
lub izolacji w warunkach domowych, który kopertę zwrotną przekazuje przedstawicielowi
operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe.
§ 2.
Wyborca niepełnosprawny oraz wyborca, który najpóźniej w dniu głosowania kończy 60
lat, może także przekazać kopertę zwrotną przedstawicielowi operatora wyznaczonego
w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe.
”
,
b)
§ 5 otrzymuje brzmienie
„
§ 5.
Wyborca niepełnosprawny oraz wyborca, który najpóźniej w dniu głosowania kończy 60
lat, może w godzinach głosowania osobiście dostarczyć kopertę zwrotną do obwodowej
komisji wyborczej ds. przeprowadzenia głosowania w obwodzie, w obwodzie głosowania,
w którym jest wpisany do spisu wyborców.
”
;
11)
w art. 53j
a)
§ 1 otrzymuje brzmienie
„
§ 1.
Minister właściwy do spraw łączności, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do
spraw administracji publicznej, ministra właściwego do spraw zdrowia oraz Państwowej
Komisji Wyborczej, określi, w drodze rozporządzenia
1)
szczegółowy sposób doręczania pakietów wyborczych wyborcom podlegających w dniu głosowania
obowiązkowej kwarantannie, izolacji lub izolacji w warunkach domowych,
2)
szczegółowy sposób i tryb odbierania kopert zwrotnych od wyborców niepełnosprawnych,
wyborców, którzy najpóźniej w dniu głosowania kończą 60 lat, oraz wyborców podlegających
w dniu głosowania obowiązkowej kwarantannie, izolacji lub izolacji w warunkach domowych,
oraz dostarczania ich do obwodowych komisji wyborczych ds. przeprowadzenia głosowania
w obwodzie,
3)
tryb przekazywania pakietów wyborczych właściwemu dyrektorowi delegatury Krajowego
Biura Wyborczego, w sytuacji, o której mowa w art. 53e § 9 zdanie drugie,
4)
tryb przekazywania kopert zwrotnych właściwemu dyrektorowi delegatury Krajowego Biura
Wyborczego, w sytuacji, o której mowa w art. 53i § 1
- mając na względzie zapewnienie poszanowania zasad przeprowadzania wyborów, zapewnienie
bezpieczeństwa tych przesyłek, a także ochrony zdrowia osobom odbierającym i przekazującym
te przesyłki.
”
,
b)
§ 3 otrzymuje brzmienie
„
§ 3.
Państwowa Komisja Wyborcza określi, w drodze uchwały, sposób postępowania z
1)
kopertami zwrotnymi dostarczonymi do obwodowej komisji wyborczej ds. przeprowadzenia
głosowania w obwodzie do zakończenia głosowania,
2)
kopertami zwrotnymi dostarczonymi do obwodowej komisji wyborczej ds. przeprowadzenia
głosowania w obwodzie po zakończeniu głosowania,
3)
kopertami zwrotnymi zawierającymi niezaklejone koperty na kartę do głosowania,
4)
kopertami zwrotnymi niezawierającymi podpisanego oświadczenia, o którym mowa w art.
53g § 1 pkt 6,
5)
pakietami wyborczymi nieodebranymi przez wyborców niepełnosprawnych, wyborców, którzy
najpóźniej w dniu głosowania kończą 60 lat, oraz wyborców podlegających w dniu głosowania
obowiązkowej kwarantannie, izolacji lub izolacji w warunkach domowych
- mając na względzie zapewnienie poszanowania zasad przeprowadzania wyborów oraz konieczność
zabezpieczenia pakietów wyborczych, a w szczególności kopert zwrotnych i kart do głosowania.
”
;
12)
art. 53l otrzymuje brzmienie
„
Art. 53l.
W ponownym głosowaniu w wyborach Prezydenta Rzeczypospolitej i wyborach wójta oraz
ponownych wyborach Prezydenta Rzeczypospolitej termin, o którym mowa w art. 53b §
1, ulega skróceniu do 10 dnia przed dniem wyborów, a w przypadku głosowania korespondencyjnego
przez wyborców podlegających w dniu głosowania obowiązkowej kwarantannie, izolacji
lub izolacji w warunkach domowych, termin ten ulega skróceniu do 5 dnia przed dniem
wyborów.
”
;
13)
w art. 54 § 3 i 4 otrzymują brzmienie
„
§ 3.
Przepis § 1 stosuje się również do wyborcy, który najpóźniej w dniu głosownia kończy
60 lat.
§ 4.
Głosowanie za pośrednictwem pełnomocnika jest wyłączone w przypadku głosowania w obwodach
głosowania utworzonych w jednostkach, o których mowa w art. 12 § 4 i 7, oraz w obwodach
głosowania utworzonych za granicą i na polskich statkach morskich, a także w przypadku
zgłoszenia przez wyborcę niepełnosprawnego oraz wyborcę, który najpóźniej w dniu głosowania
kończy 60 lat zamiaru głosowania korespondencyjnego.
”
.
W ustawie z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3
(Dz. U. z 2020 r. poz. 326) po art. 6 dodaje się art. 6a i art. 6b w brzmieniu
„
Art. 6a.
W przypadkach uzasadnionych nadzwyczajnymi okolicznościami zagrażającymi życiu lub
zdrowiu dzieci, minister właściwy do spraw rodziny, w drodze rozporządzenia, może
czasowo ograniczyć lub czasowo zawiesić funkcjonowanie form opieki nad dziećmi w wieku
do lat 3 na obszarze kraju lub jego części, uwzględniając stopień zagrożenia na danym
obszarze.
6b.
W przypadku, o którym mowa w art. 6a, minister właściwy do spraw rodziny, w drodze
rozporządzenia, może wyłączyć stosowanie niektórych przepisów niniejszej ustawy, w
odniesieniu do wszystkich lub niektórych form opieki nad dziećmi w wieku do lat 3,
o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 6a, w szczególności w zakresie
przeprowadzania postępowania rekrutacyjnego i organizacji pracy tych form opieki nad
dziećmi w wieku do lat 3, a także wprowadzić w tym zakresie odrębne unormowania, tak
aby zapewnić prawidłową realizację celów i zadań tych form opieki nad dziećmi w wieku
do lat 3.
”
.
W ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach
(Dz. U. z 2019 r. poz. 701, z późn. zm. w art. 236a
1)
ust. 1 otrzymuje brzmienie
„
1.
W okresie do dnia 31 grudnia 2020 r. dopuszcza się sporządzanie dokumentów ewidencji
odpadów w formie papierowej, z tym, że prowadzenie karty przekazania odpadów lub karty
przekazania odpadów komunalnych w formie papierowej jest dopuszczalne, jeżeli przekazujący
odpady wystawi kartę przekazania odpadów lub kartę przekazania odpadów komunalnych
w tej formie.
”
;
2)
ust. 3 otrzymuje brzmienie
„
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, dokumenty ewidencji odpadów sporządzone w formie
papierowej wprowadza się do Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce
odpadami niezwłocznie. Wprowadzanie tych dokumentów należy zakończyć nie później niż
w terminie do dnia 31 stycznia 2021 r.
”
.
W ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1077) po art. 28 dodaje się art. 28a i art. 28b w brzmieniu
„
Art. 28a.
W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego, stanu epidemii, albo w razie
niebezpieczeństwa szerzenia się zakażenia lub choroby zakaźnej, który może stanowić
zagrożenie dla zdrowia publicznego, w szczególności wystąpienia choroby szczególnie
niebezpiecznej lub wysoce zakaźnej, o których mowa w przepisach o zapobieganiu oraz
zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi certyfikat operatora numerów alarmowych
nie traci ważności po wpływie terminu wskazanego w art. 16 ust. 4 i ulega przedłużeniu
do 90 dni następującego po odwołaniu stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.
Art. 28b.
Podmiot szkolący, któremu minister właściwy do spraw administracji publicznej powierzył
przeprowadzenie szkolenia i egzaminowania operatorów numerów alarmowych, udostępni
centrom powiadamiania ratunkowego szczegółowy program szkolenia operatorów numerów
alarmowych opracowany i zatwierdzony na podstawie art. 18 ust. 2 oraz materiały szkoleniowe.
”
.
W ustawie z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki
spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020
(Dz. U. z 2018 r. poz. 1431, 1544, z 2019 r. poz. 60, 730, 1572, 2020) po art. 28 dodaje się art. 28a w brzmieniu
„
Art. 28a.
1.
Instytucja zarządzająca może zapewnić wkład finansowy ze środków programu operacyjnego
na rzecz instrumentów finansowych przyczyniających się do niwelowania negatywnych
skutków COVID 19.
2.
Podmiotem wdrażającym instrumenty finansowe, o których mowa w ust. 1, jest Bank Gospodarstwa
Krajowego.
”
.
W ustawie z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii
(Dz. U. z 2020 r. poz. 261 i 268) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 70b w ust. 12a po wyrazach „zgodnie z ust. 6” dodaje się wyrazy „, z wyłączeniem przedłużenia terminu, o którym mowa w art. 70ba ust. 1”;
2)
po art. 70b dodaje się art. 70ba w brzmieniu
„
Art. 70ba.
1.
W przypadku wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 83 ust. 3ba, Prezes URE
jednorazowo na wniosek wytwórcy, wydaje postanowienie o przedłużeniu terminu spełnienia
zobowiązania, o którym mowa w art. 70b ust. 4 pkt 1 lit. d, oraz okresu, o którym
mowa w art. 70b ust. 4 pkt 1 lit. c, o dodatkowy okres określony we wniosku wytwórcy,
jednak nie dłuższy niż 12 miesięcy licząc od dnia upływu terminu tego zobowiązania.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera
1)
imię i nazwisko oraz adres zamieszkania albo nazwę i adres siedziby wytwórcy;
2)
określenie okresu przedłużenia terminu spełnienia zobowiązania, o którym mowa w art.
70b ust. 4 pkt 1 lit. d;
3)
wskazanie nazwy oraz ID instalacji, której dotyczy złożony wniosek;
4)
oświadczenie
a)
dostawcy lub dostawców urządzeń wchodzących w skład instalacji odnawialnego źródła
energii lub
b)
wnioskodawcy
- potwierdzające, iż opóźnienie dostaw tych urządzeń lub rozruchu instalacji jest
spowodowane okolicznościami, o których mowa w art. 83 ust. 3ba;
5)
zaktualizowany harmonogram rzeczowo-finansowy, o którym mowa w art. 70b ust. 4 pkt
1 lit. e;
6)
zaktualizowaną gwarancję bankową, o której mowa w art. 70b ust. 6, o ile została ustanowiona
dla danej instalacji, której ważność została przedłużona co najmniej o okres wskazany
we wniosku.
3.
Prezes URE odmawia przedłużenia terminu, w drodze postanowienia, w przypadku gdy
1)
wniosek nie spełnia któregokolwiek z wymagań, o których mowa w ust. 2;
2)
wytwórca złożył kompletny wniosek, o którym mowa w ust. 1, później niż w terminie
30 dni przed dniem spełnienia zobowiązania, o którym mowa w art. 70b ust. 4 pkt 1
lit. d;
3)
nie wystąpiła żadna z okoliczności, o których mowa w art. 83 ust. 3ba.
4.
Od postanowienia Prezesa URE służy zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie - sądu
ochrony konkurencji i konsumentów, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.
”
;
3)
w art. 79 w ust. 9 w pkt 1 po wyrazach „ust. 3 pkt 8” dodaje się wyrazy „, art. 83 ust. 3ba”;
4)
po art. 79 dodaje się art. 79a w brzmieniu
„
Art. 79a.
1.
W przypadku wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 83 ust. 3ba, Prezes URE
jednorazowo na wniosek wytwórcy, wydaje postanowienie o przedłużeniu terminu spełnienia
zobowiązania, o którym mowa w art. 79 ust. 3 pkt 8 lit. a, oraz okresów, o których
mowa w art. 74 ust. 1, o dodatkowy okres określony we wniosku wytwórcy, jednak nie
dłuższy niż 12 miesięcy licząc od dnia upływu terminu tego zobowiązania.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera
1)
imię i nazwisko oraz adres zamieszkania albo nazwę i adres siedziby wytwórcy;
2)
określenie okresu przedłużenia terminu spełnienia zobowiązania, o którym mowa w art.
79 ust. 3 pkt 8 lit. a;
3)
wskazanie nazwy oraz ID instalacji, której dotyczy złożony wniosek;
4)
oświadczenie
a)
dostawcy lub dostawców urządzeń wchodzących w skład instalacji odnawialnego źródła
energii lub
b)
wnioskodawcy
- potwierdzające, iż opóźnienie dostaw tych urządzeń lub rozruchu instalacji jest
spowodowane okolicznościami, o których mowa w art. 83 ust. 3ba;
5)
zaktualizowany harmonogram rzeczowo-finansowy, o którym mowa w art. 70b ust. 4 pkt
1 lit. e;
6)
zaktualizowaną gwarancję bankową, o której mowa w art. 78 ust. 4, o ile została ustanowiona
dla danej instalacji, której ważność została przedłużona co najmniej o okres wskazany
we wniosku.
3.
Prezes URE odmawia przedłużenia terminu, w drodze postanowienia, w przypadku gdy
1)
wniosek nie spełnia któregokolwiek z wymagań, o których mowa w ust. 2;
2)
wytwórca złożył wniosek, o którym mowa w ust. 1, później niż w terminie 30 dni przed
dniem spełnienia zobowiązania, o którym mowa w art. 79 ust. 3 pkt 8 lit. a;
3)
nie wystąpiła żadna z okoliczności, o których mowa w art. 83 ust. 3ba.
4.
Od postanowienia Prezesa URE służy zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie - sądu
ochrony konkurencji i konsumentów, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.
”
;
5)
w art. 81 w
a)
ust. 4a po wyrazach „art. 79 ust. 3 pkt 8” dodaje się wyrazy „, z uwzględnieniem przedłużenia terminu, o którym mowa w art. 79a ust. 1”,
b)
ust. 9 w części wspólnej po wyrazach „art. 70b ust. 4 pkt 1 lit. d” dodaje się wyrazy „, z uwzględnieniem przedłużenia terminu, o którym mowa w art. 70ba ust. 1 albo art.
79a ust. 1”;
6)
w art. 83
a)
po ust. 3b dodaje się ust. 3ba w brzmieniu
„
3ba.
Dokonując rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w art. 70ba ust. 1 albo art. 79a ust.
1, Prezes URE uwzględnia na korzyść wytwórcy okoliczność, w której opóźnienie
1)
dostaw urządzeń wchodzących w skład instalacji odnawialnego źródła energii lub
2)
dostaw elementów niezbędnych do budowy instalacji odnawialnego źródła energii, lub
3)
w realizacji instalacji odnawialnego źródła energii oraz przyłączy do sieci elektroenergetycznej,
lub
4)
przy realizacji odbiorów lub rozruchu instalacji odnawialnego źródła energii, lub
5)
przy uzyskiwaniu koncesji albo wpisu do rejestrów określonych w ustawie
- jest spowodowane stanem zagrożenia epidemicznego lub stanem epidemii ogłoszonym
w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw zdrowia.
”
,
b)
w ust. 3c po wyrazach „art. 79 ust. 3 pkt 8” dodaje się wyrazy „, z uwzględnieniem przedłużenia terminu, o którym mowa w art. 79a ust. 1”;
7)
w art. 92 w ust. 6a po wyrazach „art. 79 ust. 3 pkt 8” dodaje się wyrazy „, z wyłączeniem przedłużenia terminu, o którym mowa w art. 79a ust. 1”.
W ustawie z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach
dialogu społecznego
(Dz. U. z 2018 r. poz. 2232) w art. 27 po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu
„
2a.
Prezes Rady Ministrów odwołuje członka Rady w przypadku
1)
utraty zaufania związaną z informacją dotyczącą pracy, współpracy lub pełnienia służby
w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach
organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów
(Dz. U. z 2020 r. poz. 306);
2)
sprzeniewierzenia się działaniom Rady doprowadzając do braku możliwości prowadzenia
przejrzystego, merytorycznego i regularnego dialogu organizacji pracowników i pracodawców
oraz strony rządowej.
2b.
Członkostwo w Radzie wygasa w przypadku złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia
lustracyjnego, o którym ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów
bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów, stwierdzonego prawomocnym orzeczeniem sądu.
”
.
W ustawie z dnia 6 lipca 2016 r. o podatku od sprzedaży detalicznej
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1433 i 2497) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 3 pkt 2 otrzymuje brzmienie
„
2)
kasie rejestrującej - rozumie się przez to kasę rejestrującą, o której mowa w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
”
;
2)
w art. 6 ust. 3 otrzymuje brzmienie
„
3.
Przychód ze sprzedaży detalicznej określa się na podstawie wielkości sprzedaży zaewidencjonowanej
przy użyciu kas rejestrujących oraz sprzedaży niezaewidencjonowanej zgodnie ze zwolnieniem
określonym w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 111 ust. 8 i art. 145a ust. 17 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów
i usług.
”
;
3)
w art. 11a wyrazy „od dnia 1 lipca 2020 r.” zastępuje się wyrazami „od dnia 1 stycznia 2021 r.”.
W przypadku zapłaty przez Bank Gospodarstwa Krajowego kwoty z tytułu gwarancji lub
poręczenia spłaty kredytu, udzielonych na podstawie art. 34a, Bank Gospodarstwa Krajowego
wstępuje, z chwilą zapłaty, w prawa beneficjenta gwarancji lub poręczenia do wysokości
dokonanej zapłaty.
W ustawie z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej
(Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556, 2200 i 2550) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 2
a)
w ust. 2 w pkt 4 wyrazy „określone w ust. 1 pkt 14-16a i 16b” zastępuje się wyrazami „określone w ust. 1 pkt 14, 16-16b”,
b)
dodaje się ust. 4 w brzmieniu
„
4.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w przypadku wprowadzenia stanu klęski
żywiołowej, ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, których
rozmiar przekracza możliwość wykonywania zadań przez funkcjonariuszy, może, w drodze
rozporządzenia, określić zadania KAS, które nie wymagają wykonywania wyłącznie przez
funkcjonariuszy, oraz okres ich wykonywania, mając na względzie zapewnienie właściwego
wykonywania zadań przez KAS.
”
;
2)
w art. 153 w ust. 1 uchyla się pkt 8;
3)
w art. 162 po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu
„
5a.
W przypadku wprowadzenia stanu klęski żywiołowej, ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego
albo stanu epidemii okres czasowego przeniesienia, o którym mowa w ust. 5, może zostać
przedłużony po raz kolejny, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy.
”
;
4)
w art. 233 w ust. 1 w pkt 1 wyrazy „o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2” zastępuje się wyrazami „o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1-2”.
Prezes Zarządu Funduszu może dokonać przesunięć przewidzianych w planie finansowym
Funduszu kwot na finansowanie poszczególnych zadań oraz finansowanie nowych nieprzewidzianych
w planie finansowym zadań w przypadku wprowadzenia ich ustawą, po uzyskaniu zgody
ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
W ustawie z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze
publicznym
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1421, 1571, 2217 i 2200) w art. 134 uchyla się ust. 1.
W ustawie z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach
turystycznych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 548) w art. 34 po ust. 4 dodaje się ust. 4a i 4b w brzmieniu
„
4a.
Jeżeli wysokość zwrotnego finansowania udzielonego przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny
na rzecz Funduszu, nie wystarcza w całości na pokrycie kosztów niezbędnych do właściwego
funkcjonowania Funduszu, w tym realizacji zadań, o których mowa w art. 20 ust. 3 i
art. 21, Bank Gospodarstwa Krajowego może udzielić Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu
kredytu na indywidualnie ustalonych warunkach, maksymalnie do wysokości środków zgromadzonych
na wyodrębnionym rachunku, o którym mowa w ust. 1, na dzień wejścia w życie ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem,
przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych
nimi sytuacji kryzysowych
(Dz. U. poz. 374 i 567).
4b.
Udzielenie kredytu, o którym mowa w ust. 4a, możliwe jest jedynie w okresie obowiązywania ustawy z dnia 2 marca 2020 r.
o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem
COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, przy czym okres spłaty zobowiązania Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego będzie
nie dłuższy niż 10 lat.
”
.
W ustawie z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1124, 1495, 1527 i 1716 oraz z 2020 r. poz. 284) w art. 62 ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie
„
3.
Wójt, burmistrz albo prezydent miasta opracowuje projekt planu w terminie do dnia
15 marca 2020 r. i konsultuje go z mieszkańcami gminy, zamieszczając go na stronie
internetowej obsługującego go urzędu i wyznaczając termin na zgłaszanie uwag. Termin
konsultacji nie może być krótszy niż 45 dni, przy czym koniec tego terminu nie może
przypadać później niż dnia 31 maja 2020 r.
4.
Projekt planu wójt, burmistrz albo prezydent miasta przekazuje operatorom systemów
dystrybucyjnych elektroenergetycznych, na obszarze działania których planowane jest
rozmieszczenie ogólnodostępnych stacji ładowania, w celu uzgodnienia. Termin na uzgodnienie
projektu planu nie może być krótszy niż 30 dni od daty zakończenia konsultacji społecznych,
o których w ust. 3.
”
.
W ustawie z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu
terroryzmu
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1115, 1520, 1655, 1798 i 2088) w art. 195 wyrazy „6 miesięcy” zastępuje się wyrazami „9 miesięcy”.
1.
Podatnicy, którzy z powodu COVID-19, o którym mowa w ustawie z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem,
przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych
nimi sytuacji kryzysowych
(Dz. U. poz. 374 i 567), zwanej dalej „ustawą o COVID-19”
1)
ponieśli w 2020 r. stratę z pozarolniczej działalności gospodarczej oraz
2)
uzyskali w 2020 r. łączne przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej niższe
o co najmniej 50% od łącznych przychodów uzyskanych w 2019 r. z tej działalności
- mogą jednorazowo obniżyć o wysokość tej straty, nie więcej jednak niż o kwotę 5 000 000
zł, odpowiednio dochód lub przychód uzyskany w 2019 r. z pozarolniczej działalności
gospodarczej.
2.
Przez łączne przychody, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się sumę przychodów
uwzględnianych przy obliczaniu podatku na podstawie art. 27 ust. 1 i art. 30c oraz
ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.
3.
W celu dokonania obniżenia, o którym mowa w ust. 1, podatnik składa korektę zeznania
za rok 2019 r., o którym mowa w art. 45 ust. 1 lub ust. 1a pkt 2, lub art. 21 ust.
2 pkt 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.
4.
Strata nieodliczona na podstawie ust. 1 podlega odliczeniu na podstawie art. 9 ust.
3 albo art. 11 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.
Limit zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1
1)
pkt 9a - w 2020 r. wynosi 3 000 zł;
2)
pkt 26 lit. b - w 2020 r. wynosi 10 000 zł;
3)
pkt 67 - w 2020 r. i 2021 r. wynosi 2 000 zł;
4)
pkt 78 lit. b - w 2020 r. i 2021 r. wynosi 3 000 zł.
Wolne od podatku dochodowego są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
2020 r.
1)
świadczenia postojowe, o których mowa w art. 15zq ustawy o COVID-19;
2)
świadczenia polegające na zakwaterowaniu i wyżywieniu, o których mowa w art. 15x ust.
3 pkt 1 ustawy o COVID-19.
1.
Od podstawy obliczenia podatku ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1 lub art. 30c ust.
2 w celu obliczenia podatku lub zaliczki podatnik może odliczyć darowizny przekazane
od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 30 września 2020 r. na przeciwdziałanie COVID-19,
o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o COVID-19
1)
podmiotom wykonującym działalność leczniczą, wpisanym do wykazu, o którym mowa w art.
7 ustawy o COVID-19;
2)
Agencji Rezerw Materiałowych z przeznaczeniem na cele wykonywania zadań ustawowych;
3)
Centralnej Bazy Rezerw Sanitarno-Przeciwepidemicznych z przeznaczeniem na cele wykonywania
działalności statutowej.
2.
W przypadku darowizny, o której mowa w ust. 1, przekazanej
1)
do dnia 30 kwietnia 2020 r. - odliczeniu podlega kwota odpowiadająca 200% wartości
darowizny;
2)
w maju 2020 r. - odliczeniu podlega kwota odpowiadająca 150% wartości darowizny;
3)
od dnia 1 czerwca 2020 r. do dnia 30 września 2020 r. - odliczeniu podlega kwota odpowiadająca
wartości darowizny.
3.
Odliczeniu podlegają darowizny nieodliczone na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 9 i art.
11 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.
4.
W zakresie nieuregulowanym w niniejszym artykule, do darowizn stosuje się odpowiednio
przepisy art. 6 ust. 2, art. 26 ust. 6, 6b, 6c, 6f, ust. 7 pkt 1 i 2, ust. 13a i 15
oraz art. 45 ust. 3a
1.
W przypadku zaliczek na podatek pobranych w marcu i kwietniu 2020 r. od przychodów
ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku
pracy oraz od zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez płatników,
o których mowa w art. 31, obowiązek określony w art. 38 ust. 1, podlega wykonaniu
w terminie do dnia 1 czerwca 2020 r., jeżeli płatnicy ci ponieśli negatywne konsekwencje
ekonomiczne z powodu COVID-19.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do płatników, o których mowa w art. 41 ust.
1 i 4, dokonujących świadczeń z tytułu działalności wykonywanej osobiście, o której
mowa w art. 13 pkt 8 oraz z tytułu praw autorskich i praw pokrewnych.
1.
Przedłuża się do dnia 20 lipca 2020 r. termin zapłaty podatku, o którym mowa w art.
30g ust. 11 zdanie pierwsze, za miesiące marzec-maj 2020 r., w których podatnik spełniał
łącznie następujące warunki
1)
podatnik poniósł w danym miesiącu negatywne konsekwencje ekonomiczne z powodu COVID-19;
2)
uzyskane przez podatnika w danym miesiącu przychody, o których mowa w art. 14, są
niższe o co najmniej 50% w stosunku do analogicznego miesiąca poprzedniego roku podatkowego,
a w przypadku podatnika, który rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej w 2019 r.
- w stosunku do uzyskanych w tym roku średnich przychodów, o których mowa w art. 14.
2.
Warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie stosuje się do podatników, którzy
1)
stosowali w 2019 r. formę opodatkowania, w przypadku której nie ustala się przychodów;
2)
rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej w ostatnim kwartale 2019 r. i nie
uzyskali w tym okresie przychodów, o których mowa w art. 14;
3)
rozpoczęli działalność w 2020 r.
3.
Przez średnie przychody, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się kwotę stanowiącą
iloraz przychodów, o których mowa w art. 14, uzyskanych w roku, w którym podatnik
rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej, i liczby miesięcy, w których była
prowadzona ta działalność.
1.
Zwalnia się z obowiązku zwiększenia dochodu na podstawie art. 44 ust. 17 pkt 2 i ust.
23 za poszczególne okresy rozliczeniowe przypadające w 2020 r., w których spełnione
zostały łącznie następujące warunki
1)
podatnik poniósł w danym okresie rozliczeniowym negatywne konsekwencje ekonomiczne
z powodu COVID-19;
2)
uzyskane przez podatnika w danym okresie rozliczeniowym przychody, o których mowa
w art. 14, są niższe o co najmniej 50% w stosunku do analogicznego okresu poprzedniego
roku podatkowego, a w przypadku podatnika, który rozpoczął prowadzenie działalności
gospodarczej w 2019 r. - w stosunku do uzyskanych w tym roku średnich przychodów,
o których mowa w art. 14.
2.
Warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie stosuje się do podatników, którzy
1)
stosowali w 2019 r. formę opodatkowania, w przypadku której nie ustala się przychodów;
2)
rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej w ostatnim kwartale 2019 r. i nie
uzyskali w tym okresie przychodów, o których mowa w art. 14;
3)
rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej w 2020 r.
3.
Przez średnie przychody, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się kwotę stanowiącą
iloraz przychodów, o których mowa w art. 14, uzyskanych w poprzednim roku podatkowym
i liczby miesięcy, w których była prowadzona działalność gospodarcza w tym roku.
4.
Do przychodów uzyskanych w poprzednim roku podatkowym, o których mowa w ust. 1 pkt
2 i ust. 3, zalicza się również przychody zmarłego przedsiębiorcy, o których mowa
w art. 14.
1.
Podatnicy będący małymi podatnikami, którzy na 2020 r. wybrali uproszczoną formę wpłacania
zaliczek, o której mowa w art. 44 ust. 6b, mogą zrezygnować w trakcie roku podatkowego
z tej formy wpłacania zaliczek za miesiące marzec-grudzień 2020 r., jeżeli ponoszą
negatywne konsekwencje ekonomiczne z powodu COVID-19. Przepisu art. 44 ust. 6c pkt
2 nie stosuje się.
2.
W przypadku rezygnacji z uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podstawie ust. 1
zaliczki należne do końca roku oblicza się zgodnie z art. 44 ust. 3 albo 3f począwszy
od miesiąca, za który podatnik ostatni raz zastosował uproszczoną formę wpłacania
zaliczek. Przy obliczaniu tych zaliczek uwzględnia się zaliczki płacone w uproszczonej
formie na podstawie art. 44 ust. 6b-6i.
3.
O rezygnacji z uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podstawie ust. 1 podatnicy
informują w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 lub ust. 1a pkt 2, składanym
za 2020 r.
1.
Podatnicy mogą dokonywać jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej
środków trwałych, które zostały nabyte w celu produkcji towarów związanych z przeciwdziałaniem
COVID-19, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o COVID-19, i wprowadzone do ewidencji
środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w 2020 roku.
2.
Za towary, o których mowa w ust. 1, uważa się w szczególności: maseczki ochronne,
respiratory, środki odkażające, medyczną odzież ochronną, ochraniacze na obuwie, rękawiczki,
okulary, gogle, środki do dezynfekcji i higieny rąk.
1.
Koszty kwalifikowane, o których mowa w art. 26e, ponoszone w 2020 r. na działalność
badawczo-rozwojową, której celem jest opracowanie produktów niezbędnych do przeciwdziałania
COVID-19, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o COVID-19, podatnik może odliczyć
również od dochodu będącego podstawą obliczenia zaliczki, o której mowa w art. 44
ust. 3, 3g, 3f i 3h.
2.
Przepis art. 26e stosuje się odpowiednio.
1.
Podatnicy, o których mowa w art. 30ca, osiągający w 2020 r. kwalifikowane dochody
z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, które wykorzystywane są do przeciwdziałania
COVID-19, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o COVID-19, mogą stosować w trakcie
roku podatkowego do opodatkowania tych dochodów stawkę podatku, o której mowa w tym
przepisie, przy obliczaniu zaliczek na podatek dochodowy.
2.
Wysokość zaliczek, o których mowa w ust. 1, oblicza się w następujący sposób
1)
pierwszą zaliczkę oblicza się od sumy kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych praw
własności intelektualnej, osiągniętych od dnia 1 marca 2020 r., z zastosowaniem stawki,
o której mowa w art. 30ca ust. 1;
2)
zaliczki za kolejne miesiące albo kwartały oblicza się jako różnicę między podatkiem
obliczonym z zastosowaniem stawki, o której mowa w art. 30ca ust. 1, od sumy kwalifikowanych
dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, osiągniętych od dnia 1 marca
2020, a sumą należnych zaliczek za poprzednie miesiące albo kwartały obliczonych od
tych dochodów.
3.
Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku, gdy podatnik nie posiada kwalifikowanego
prawa własności intelektualnej ani ekspektatywy uzyskania kwalifikowanego prawa, pod
warunkiem zgłoszenia lub złożenia wniosku o uzyskanie takiego prawa ochronnego do
właściwego organu, w terminie 6 miesięcy, licząc od końca miesiąca, za który przy
obliczaniu zaliczki na podatek zastosował 5% stawkę podatku.
4.
Przepisy art. 30ca stosuje się odpowiednio.
W ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów
zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów
(Dz. U. z 2020 r. poz. 139) w art. 20 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu
„
1a.
Opłatę należną za rok 2020 wnosi się w terminie do dnia 30 czerwca 2020 r.
”
.
W ponownym głosowaniu w wyborach Prezydenta Rzeczypospolitej i wyborach wójta oraz
ponownych wyborach Prezydenta Rzeczypospolitej termin, o którym mowa w art. 53b §
1, ulega skróceniu do 10 dnia przed dniem wyborów, a w przypadku głosowania korespondencyjnego
przez wyborców podlegających w dniu głosowania obowiązkowej kwarantannie, izolacji
lub izolacji w warunkach domowych, termin ten ulega skróceniu do 5 dnia przed dniem
wyborów.
W ustawie z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych
(Dz. U. z 2018 r. poz. 2215 oraz z 2019 r. poz. 1074 i 1572) w art. 134 ust. 2 otrzymuje brzmienie
„
2.
Umowy o prowadzenie PPK podmiot zatrudniający zawiera w terminie do 10. dnia miesiąca
następującego po upływie
1)
3 miesięcy od dnia, o którym mowa odpowiednio w ust. 1 pkt 1, 3 i 4,
2)
9 miesięcy od dnia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2
- w imieniu i na rzecz osoby będącej w tym dniu osobą zatrudnioną, chyba że osoba
ta przed upływem tego terminu złoży deklarację, o której mowa w art. 23 ust. 2.
”
.
W ustawie z dnia 9 listopada 2018 r. o finansowym wspieraniu produkcji audiowizualnej
(Dz. U. z 2019 r. poz. 50) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 18
a)
ust. 2 otrzymuje brzmienie
„
2.
Wniosek składa się nie wcześniej niż 12 miesięcy przed rozpoczęciem prac, które mają
być objęte wsparciem finansowym, i nie później niż przed rozpoczęciem tych prac. Wnioskodawca
jest zobowiązany rozpocząć prace objęte wsparciem finansowym w terminie nie później
niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku.
”
,
b)
dodaje się ust. 7 w brzmieniu
„
7.
W przypadku gdy wnioskodawca z uzasadnionych przyczyn nie może przedstawić umowy o
świadczeniu usług na rzecz produkcji audiowizualnej, o której mowa w ust. 4 pkt 1,
lub dokumentów, o których mowa w ust. 4 pkt 9 i 10, Dyrektor Instytutu może podjąć
decyzję o przedłożeniu Instytutowi innych dokumentów, na podstawie których będzie
możliwe rozpatrzenie wniosku.
”
;
2)
w art. 20
a)
ust. 3 otrzymuje brzmienie
„
3.
W przypadku gdy ocena kosztorysu, o którym mowa w art. 18 ust. 4 pkt 8, wskazuje na
nieadekwatność pozycji kosztowych względem założeń realizacyjnych oraz scenariusza,
Instytut przedstawia wnioskodawcy uwagi do kosztorysu wraz z pisemnym uzasadnieniem
oraz wzywa wnioskodawcę do przedstawienia zmodyfikowanego kosztorysu w terminie wskazanym
w wezwaniu nie dłuższym jednak niż 60 dni.
”
,
b)
po ust. 5 dodaje się ust. 5a brzmieniu
„
5a.
W przypadkach, o których mowa w ust. 3, termin określony w ust. 1 biegnie od dnia
złożenia przez wnioskodawcę prawidłowo sporządzonych dokumentów.
”
;
3)
w art. 22 ust. 1 otrzymuje brzmienie
„
1.
Instytut w terminie 28 dni kalendarzowych od dnia powiadomienia wnioskodawcy o przyznaniu
wsparcia finansowego zawiera z wnioskodawcą umowę o wsparcie finansowe. Dyrektor Instytutu
może, na wniosek wnioskodawcy, wydłużyć termin zawarcia umowy o wsparcie finansowe
nie dłużej jednak niż na okres 3 miesięcy.
”
.
W ustawie z dnia 16 maja 2019 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych
innych ustaw
(Dz. U. poz. 1180) w art. 6 wyrazy „3 miesięcy” zastępuje się wyrazami „9 miesięcy”.
W ustawie z dnia 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz
ustawy o zarządzaniu kryzysowym
(Dz. U. poz. 1211) w art. 7
1)
w pkt 1 wyrazy „30 kwietnia 2020 r.” zastępuje się wyrazami „30 czerwca 2020 r.”;
2)
w pkt 2 wyrazy „15 czerwca 2020 r.” zastępuje się wyrazami „30 września 2020 r.”;
3)
w pkt 3 wyrazy „20 czerwca 2020 r.” zastępuje się wyrazami „15 października 2020 r.”.
1.
Od przychodu obliczonego na podstawie art. 11 podatnik może odliczyć darowizny przekazane
od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 30 września 2020 r.
1)
podmiotom wykonującym działalność leczniczą, wpisanym do wykazu, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem,
przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych
nimi sytuacji kryzysowych
(Dz. U. poz. 374 i 567), zwanej dalej „ustawą o COVID-19”;
2)
Agencji Rezerw Materiałowych z przeznaczeniem na cele wykonywania zadań ustawowych;
3)
Centralnej Bazy Rezerw Sanitarno-Przeciwepidemicznych z przeznaczeniem na cele wykonywania
działalności statutowej.
2.
W przypadku darowizny, o której mowa w ust. 1, przekazanej
1)
do dnia 30 kwietnia 2020 r. - odliczeniu podlega kwota odpowiadająca 200% wartości
darowizny;
2)
w maju 2020 r. - odliczeniu podlega kwota odpowiadająca 150% wartości darowizny;
3)
od dnia 1 czerwca 2020 r. do dnia 30 września 2020 r. - odliczeniu podlega kwota odpowiadająca
wartości darowizny.
3.
Odliczeniu podlegają darowizny nieodliczone na podstawie art. 11 i na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
4.
Odliczenia z tytułu darowizn, o których mowa w ust. 1, podatnik może uwzględniać przy
obliczaniu ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych wpłacanego w trakcie roku podatkowego.
5.
W zakresie nieuregulowanym w niniejszym artykule do darowizn stosuje się odpowiednio
przepisy art. 11 oraz art. 21 ust. 2a.
1.
Zwalnia się z obowiązku zwiększenia przychodów na podstawie art. 21 ust. 3f za poszczególne
okresy przypadające w 2020 r., w których spełnione zostały łącznie następujące warunki
1)
podatnik poniósł w danym okresie negatywne konsekwencje ekonomiczne z powodu COVID-19,
o którym mowa w ustawie o COVID-19;
2)
uzyskane przez podatnika w danym okresie przychody z działalności gospodarczej są
niższe o co najmniej 50% w stosunku do analogicznego okresu 2019 r., a w przypadku
podatnika, który rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej w 2019 r. - w stosunku
do uzyskanych w tym roku średnich przychodów z działalności gospodarczej.
2.
Warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie stosuje się do podatników, którzy
1)
stosowali w 2019 r. formę opodatkowania, w przypadku której nie ustala się przychodów;
2)
rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej w ostatnim kwartale 2019 r. i nie
uzyskali w tym okresie przychodów z działalności gospodarczej;
3)
rozpoczęli działalność w 2020 r.
3.
Przez średnie przychody, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się kwotę stanowiącą
iloraz przychodów, uzyskanych w poprzednim roku podatkowym i liczby miesięcy, w których
była prowadzona działalność gospodarcza w tym roku.
4.
Do przychodów uzyskanych w poprzednim roku podatkowym, o których mowa w ust. 1 pkt
2 i ust. 3, zalicza się również przychody zmarłego przedsiębiorcy.
W ustawie z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
niektórych innych ustaw
(Dz. U. poz. 1520) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 1
a)
uchyla się pkt 4,
b)
uchyla się pkt 18 i 19,
c)
w pkt 23 w lit. b, w zakresie dodawanego art. 109 w ust. 3h w części wspólnej wyraz
„nakłada” zastępuje się wyrazami „może nałożyć”;
2)
uchyla się art. 11;
3)
art. 12 otrzymuje brzmienie
„
Art. 12.
Przepisów art. 33a ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,
nie stosuje się do importu towarów dokonanego przed dniem 1 lipca 2020 r.
”
;
4)
w art. 28 pkt 6 otrzymuje brzmienie
„
6)
art. 1 pkt 7, pkt 12 lit. b, pkt 13, 17 i 23, art. 3 pkt 3, art. 5, art. 7 pkt 1 i
art. 12, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2020 r.
”
.
W ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów
energochłonnych
(Dz. U. poz. 1532) wprowadza się następujące zmiany
1)
art. 2 otrzymuje brzmienie
„
Art. 2.
Do ubiegania się o rekompensaty są uprawnione podmioty wykonujące działalność w sektorze
lub podsektorze energochłonnym, określonym w wykazie sektorów oraz podsektorów energochłonnych
stanowiącym załącznik nr 1 do ustawy.
”
;
2)
w art. 8 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu
„
2a.
Zdolność produkcyjną instalacji po znaczącym zwiększeniu zdolności produkcyjnej określa
się na podstawie średniej z dwóch największych miesięcznych wielkości produkcji w
ciągu pierwszych 6 miesięcy liczonych od rozpoczęcia działalności po dokonaniu zmiany
fizycznej w instalacji, a w przypadku kilku zmian fizycznych w instalacji po ostatniej
z tych zmian.
”
;
3)
w art. 10 w ust. 3 w pkt 3 lit. b otrzymuje brzmienie
„
b)
wyjściowej zdolności produkcyjnej określonej zgodnie z art. 8 ust. 2, 2a lub 3,
”
;
4)
w art. 31 dodaje się ust. 3-6 w brzmieniu
„
3.
W sprawie przyznania lub odmowy przyznania rekompensat za rok 2019 Prezes URE wydaje
decyzję, o której mowa w art. 11 ust. 1, do dnia 31 lipca 2020 r.
4.
Prezes URE, w terminie do dnia 7 sierpnia 2020 r., przekazuje ministrowi właściwemu
do spraw gospodarki oraz Bankowi, w postaci elektronicznej umożliwiającej przetwarzanie
zawartych w nim danych, wykaz podmiotów, o którym mowa w art. 11 ust. 4, którym przyznano
rekompensaty za rok 2019.
5.
Rekompensaty za rok 2019 są wypłacane jednorazowo przez Bank z Funduszu Rekompensat
Pośrednich Kosztów Emisji, o którym mowa w art. 21 ust. 1, w terminie 7 dni od dnia
otrzymania wykazu, o którym mowa w ust. 4.
6.
Informacje zawarte we wniosku o przyznanie rekompensat za rok 2019 są przedmiotem
weryfikacji przez Prezesa URE wyłącznie w zakresie ich poprawności, kompletności oraz
zgodności z opinią weryfikatora, o której mowa w art. 10 ust. 7, i na ich podstawie
określana jest wysokość przyznawanych rekompensat albo wydawana jest decyzja o odmowie
przyznania rekompensat.
”
.
W ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego
i kolejowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw
(Dz. U. poz. 1556) w art. 16
1)
w ust. 1 wyrazy „Do dnia 31 marca 2020 r.” zastępuje się wyrazami „Do dnia 31 sierpnia 2020 r.”;
2)
w ust. 3 wyrazy „przed dniem 1 kwietnia 2020 r.” zastępuje się wyrazami „przed dniem 1 września 2020 r.”;
3)
w ust. 4
a)
w zdaniu pierwszym wyrazy „po dniu 31 marca 2020 r.” zastępuje się wyrazami „po dniu 31 sierpnia 2020 r.”,
b)
w zdaniu drugim wyrazy „na dzień 1 kwietnia 2020 r.” zastępuje się wyrazami „na dzień 1 września 2020 r.”.
W ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku
w gminach oraz niektórych innych ustaw
(Dz. U. poz. 1579) w art. 18 ust. 5 otrzymuje brzmienie
„
5.
Minister właściwy do spraw klimatu wyda po raz pierwszy przepisy wykonawcze na podstawie
art. 35b ust. 4 ustawy zmienianej w art. 6 w terminie do dnia 31 grudnia 2020 r.,
biorąc za rok bazowy do wyliczenia udziału 30%, o którym mowa w art. 35b ust. 1 ustawy
zmienianej w art. 6.
”
.
W ustawie z dnia 31 lipca 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia obciążeń
regulacyjnych
(Dz. U. poz. 1495) wprowadza się następujące zmiany
1)
art. 70 otrzymuje brzmienie
„
Art. 70.
1.
Przepisów art. 385 , art. 556, art. 556 i art. 576 zmienianej w art. 1 nie stosuje się do umów zawartych przed dniem 1 stycznia 2021 r.
2.
Przepisu art. 38a ustawy zmienianej w art. 55 nie stosuje się do umów zawartych przed
dniem 1 stycznia 2021 r.
”
;
2)
w art. 86 pkt 5 otrzymuje brzmienie
„
5)
art. 1 pkt 1-3, art. 55 oraz art. 70, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.
”
.
W ustawie z dnia 9 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
niektórych innych ustaw
(Dz. U. poz. 1751 i 2200) wprowadza się następujące zmiany
1)
w art. 7
a)
w ust. 1 wyrazy „od dnia 1 kwietnia 2020 r.” zastępuje się wyrazami „od dnia 1 lipca 2020 r.”,
b)
w ust. 2 wyrazy „do dnia 31 marca 2020 r.” zastępuje się wyrazami „do dnia 30 czerwca 2020 r.”,
c)
w ust. 3 wyrazy „przed dniem 1 kwietnia 2020 r.” zastępuje się wyrazami „przed dniem 1 lipca 2020 r.”,
d)
ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie
„
4.
WIS wydana przed dniem 1 lipca 2020 r. wiąże organy podatkowe wobec podatnika, dla
którego została wydana w odniesieniu do towaru będącego przedmiotem dostawy, importu
lub wewnątrzwspólnotowego nabycia dokonanych po dniu 30 czerwca 2020 r. oraz usługi,
która została wykonana po tym dniu, z zastrzeżeniem art. 8 ust. 3.
5.
W przypadku gdy WIS została zamieszczona w Biuletynie Informacji Publicznej organu
wydającego WIS przed dniem 1 lipca 2020 r., do podmiotu innego niż podatnik, o którym
mowa w art. 42b ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, przepisy art. 14k-14m ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa
(Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm. stosuje się odpowiednio w odniesieniu do czynności, o której mowa w art. 42a ustawy
zmienianej w art. 1, dokonanej po dniu 30 czerwca 2020 r., z zastrzeżeniem art. 8
ust. 4.
”
;
2)
w art. 8
a)
w ust. 1 we wprowadzeniu do wyliczenia wyrazy „do dnia 31 marca 2020 r.” zastępuje się wyrazami „do dnia 30 czerwca 2020 r.”,
b)
w ust. 2 we wprowadzeniu do wyliczenia wyrazy „do dnia 31 marca 2020 r.” zastępuje się wyrazami „do dnia 30 czerwca 2020 r.”,
c)
w ust. 3 wyrazy „przed dniem 1 kwietnia 2020 r.” zastępuje się wyrazami „przed dniem 1 lipca 2020 r.”,
d)
w ust. 4 wyrazy „przed dniem 1 kwietnia 2020 r.” zastępuje się wyrazami „przed dniem 1 lipca 2020 r.”;
3)
w art. 18 w pkt 2 wyrazy „z dniem 1 kwietnia 2020 r.” zastępuje się wyrazami „z dniem 1 lipca 2020 r.”.
W ustawie z dnia 20 grudnia 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych,
ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw
(Dz. U. poz. 190) art. 17 otrzymuje brzmienie
„
Art. 17.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy art.
4 pkt 6 i 7 wchodzą w życie po upływie 5 miesięcy od dnia ogłoszenia.”.
”
.
1.
Tworzy się Fundusz Przeciwdziałania COVID-19, zwany dalej „Funduszem”, w celu wsparcia
realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19.
2.
Fundusz jest państwowym funduszem celowym, którego dysponentem jest Prezes Rady Ministrów,
zwany dalej „dysponentem Funduszu”.
3.
Prezes Rady Ministrów może upoważnić do dysponowania Funduszem dysponenta części budżetowej
lub ministra kierującego określonym działem administracji rządowej zgodnie z ustawą z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej
(Dz. U. z 2019 r. poz. 945, 1248, 1696 i 2170 oraz z 2020 r. poz. 284), określając jednocześnie zakres tego upoważnienia. W przypadku upoważnienia innego
ministra, kierującego określonym działem administracji rządowej, do dysponowania Funduszem,
zdarzenia dotyczące Funduszu ujmuje się w księgach rachunkowych i wykazuje w sprawozdaniu
finansowym tego ministra.
4.
Obsługę bankową Funduszu prowadzi Bank Gospodarstwa Krajowego, zwany dalej „Bankiem”,
na zasadach określonych w umowie z dysponentem Funduszu. W umowie dysponent może zlecić
Bankowi wykonywanie obsługi finansowo-księgowej Funduszu.
5.
Przychodami Funduszu mogą być
1)
wpłaty środków pieniężnych jednostek sektora finansów publicznych, o których mowa
w art. 9 pkt 5-8 i 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 869, z późn. zm., z wyłączeniem samorządowych osób prawnych, z wyjątkiem środków pochodzących z dotacji
z budżetu i środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych;
2)
środki, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, które za zgodą Komisji Europejskiej mogą zostać przeznaczone na wsparcie realizacji
zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19;
3)
wpłaty z budżetu państwa, w tym budżetu środków europejskich;
4)
wpływy ze skarbowych papierów wartościowych, o których mowa w art. 66;
5)
środki z wyemitowanych obligacji, o których mowa w art. 67 ust. 3;
6)
inne przychody.
6.
Środki Funduszu mogą być przeznaczane na
1)
finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19;
2)
wypłatę wynagrodzenia dla Banku, które za prowadzenie obsługi bankowej Funduszu nie
może przekroczyć średniej wysokości wynagrodzenia pobieranego przez Bank za obsługę
bankową innych państwowych funduszy celowych;
3)
wykup i zapłatę odsetek od obligacji, o których mowa w art. 67 ust. 3, oraz pokrycie
kosztów ich emisji;
4)
zwrot Bankowi Gospodarstwa Krajowego środków, o których mowa w art. 67 ust. 2, wraz
z wynagrodzeniem w wysokości ustalonej z dysponentem i ministrem właściwym do spraw
finansów publicznych.
7.
Wsparcie ze środków Funduszu jest udzielane na podstawie pisemnej dyspozycji dysponenta
Funduszu lub ministra upoważnionego i nie stanowi dotacji w rozumieniu art. 126 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
8.
Wsparcie może zostać udzielone za pośrednictwem poszczególnych dysponentów części
budżetowych, a środki dla poszczególnych dysponentów są gromadzone na wyodrębnionych
subkontach Funduszu lub rachunkach pomocniczych Funduszu. Dysponent Funduszu zawiera
porozumienie z dysponentem części określające sposób i terminy przekazywania, rozliczania,
zwrotu środków oraz ich sprawozdawczości.
9.
Wsparcie ze środków Funduszu może być udzielone jednostkom sektora finansów publicznych
oraz jednostkom spoza tego sektora.
10.
Wsparcie ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, przekazanych przez Komisję Europejską na wsparcie realizacji zadań związanych z
przeciwdziałaniem skutkom COVID-19 jest udzielane zgodnie z procedurami obowiązującymi
przy ich wykorzystaniu.
11.
Minister nadzorujący może zlecić podległym i nadzorowanym jednostkom sektora finansów
publicznych, o których mowa w art. 9 pkt 5-8 i 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, z wyłączeniem samorządowych osób prawnych, realizację zadań związanych z przeciwdziałaniem
COVID-19, zapewniając wsparcie ze środków Funduszu.
12.
Państwowe jednostki budżetowe i jednostki samorządu terytorialnego gromadzą środki
z Funduszu na wydzielonym rachunku dochodów i przeznaczają na wydatki związane z przeciwdziałaniem
COVID-19 w ramach planu finansowego tego rachunku.
13.
Wójt (burmistrz, prezydent miasta), zarząd powiatu lub zarząd województwa dysponuje
środkami oraz opracowuje plan finansowy dla rachunku, o którym mowa w ust. 12.
14.
Po zakończeniu roku budżetowego organy, o których mowa w ust. 13, przedkładają organowi
stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego informację o wykonaniu planu finansowego
rachunku.
15.
Wsparcie ze środków Funduszu stanowi przychód jednostki sektora finansów publicznych,
o której mowa w art. 9 pkt 5-8 i 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. W planie finansowym jednostka wyodrębnia przychody z tytułu wsparcia i koszty związane
z przeciwdziałaniem COVID-19, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca
2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem
i zwalczaniem COVID-19 (Dz. U. poz. 374 i 567), innych chorób zakaźnych oraz wywołanych
nimi sytuacji kryzysowych.
16.
Dysponent Funduszu może zwrócić się z wiążącym poleceniem do dysponentów części budżetowych,
którym podlegają, albo którzy nadzorują jednostki sektora finansów publicznych, o
których mowa w art. 9 pkt 5-8 i 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, z wyłączeniem samorządowych osób prawnych, o informacje dotyczące w szczególności
1)
wysokości środków pieniężnych jednostek na dzień przekazania informacji dysponentowi
Funduszu, z wyodrębnieniem środków z dotacji z budżetu i środków, o których mowa w
art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych,
2)
znanych w dniu przekazania informacji zobowiązań jednostki dotyczących danego roku
- w terminie wyznaczonym przez dysponenta Funduszu, informując równocześnie ministra
właściwego do spraw finansów publicznych.
17.
Dysponent Funduszu, na podstawie informacji, o których mowa w ust. 16, może wydać jednostkom sektora finansów publicznych, o których mowa w art.
9 pkt 5-8 i 14 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, z wyłączeniem samorządowych osób prawnych, wiążące polecenie dokonania wpłaty środków
pieniężnych do Funduszu, określając ich wysokość oraz termin wpłaty.
18.
Wpłaty środków pieniężnych, o których mowa w ust. 17, stanowią koszty tych jednostek,
które ich dokonały.
19.
Dysponent Funduszu może zwrócić z Funduszu niewykorzystane w całości albo w części
środki pieniężne tym jednostkom, które dokonały ich wpłaty, z wyłączeniem wpłat z
budżetu państwa.
20.
Zwrot środków dokonany w bieżącym roku budżetowym stanowi zmniejszenie
1)
przychodów Funduszu;
2)
kosztów jednostki sektora finansów publicznych, która otrzymała zwrot środków pieniężnych.
21.
Zwrot środków dokonany w kolejnym roku budżetowym stanowi
1)
koszty Funduszu;
2)
przychody jednostki sektora finansów publicznych, która otrzymała zwrot środków pieniężnych.
Kto umyślnie, nie stosując się do wydawanych przez funkcjonariusza Policji lub Straży
Granicznej, na podstawie prawa, poleceń określonego zachowania się, uniemożliwia lub
istotnie utrudnia wykonanie czynności służbowych, podlega karze aresztu, ograniczenia
wolności albo grzywny.
1.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek dysponenta Funduszu, może
przekazać Funduszowi skarbowe papiery wartościowe na dofinansowanie zadań, o których
mowa w art. 65.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, przez wydanie listu emisyjnego,
warunki emisji skarbowych papierów wartościowych oraz sposób realizacji świadczeń
z nich wynikających.
3.
List emisyjny zawiera w szczególności
1)
datę emisji;
2)
powołanie podstawy prawnej emisji;
3)
jednostkową wartość nominalną w złotych;
4)
cenę zbycia lub sposób jej ustalenia;
5)
stopę procentową lub sposób jej obliczania;
6)
określenie sposobu i terminów wypłaty należności głównej oraz należności ubocznych;
7)
datę, od której nalicza się oprocentowanie skarbowych papierów wartościowych tej emisji;
8)
termin wykupu oraz zastrzeżenia w przedmiocie możliwości wcześniejszego wykupu.
4.
Emisja skarbowych papierów wartościowych następuje z dniem zarejestrowania skarbowych
papierów wartościowych w depozycie papierów wartościowych oraz w kwocie równej wartości
nominalnej wyemitowanych papierów wartościowych.
5.
Do emisji skarbowych papierów wartościowych nie stosuje się przepisów art. 98 i art. 102 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz przepisów wydanych na podstawie art. 97 tej ustawy.
1.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych przekazuje do Funduszu środki niezbędne
do terminowej obsługi zobowiązań z tytułu wyemitowanych obligacji, o których mowa
w ust. 3, w przypadku gdy poziom środków Funduszu jest niewystarczający do obsługi
tych zobowiązań.
2.
W przypadku niedoboru na rachunku Funduszu środków niezbędnych do terminowej obsługi
działań, o których mowa w art. 65 ust. 6, finansowanie ich realizacji może odbywać
się, po uzgodnieniu z dysponentem i ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,
ze środków Banku Gospodarstwa Krajowego.
3.
Bank Gospodarstwa Krajowego może emitować obligacje w kraju i za granicą na rzecz
Funduszu.
4.
Zobowiązania Banku Gospodarstwa Krajowego z tytułu wyemitowanych obligacji, o których
mowa w ust. 3, są objęte gwarancją Skarbu Państwa, reprezentowanego przez ministra
właściwego do spraw finansów publicznych.
5.
Do gwarancji, o której mowa w ust. 4, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb
Państwa oraz niektóre osoby prawne
(Dz. U. z 2020 r. poz. 122), z wyjątkiem stosowanych odpowiednio art. 31, art. 43b, art. 44, art. 45 i art. 46
tej ustawy.
6.
Gwarancja, o której mowa w ust. 4, jest udzielana do wysokości 100% pozostających
do wypłaty świadczeń pieniężnych wynikających z wyemitowanych obligacji objętych gwarancją
wraz ze 100% należnych odsetek od tej kwoty i innych kosztów bezpośrednio związanych
obligacjami.
7.
Gwarancja, o której mowa w ust. 4, jest wolna od opłaty prowizyjnej.
8.
Jeżeli odzyskanie wierzytelności Skarbu Państwa, powstałych z tytułu udzielonego poręczenia
lub gwarancji, nie jest możliwe, Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do
spraw finansów publicznych, może umorzyć wierzytelność w całości lub części.
9.
Bank Gospodarstwa Krajowego jest zwolniony z obowiązku udzielania zabezpieczenia do
gwarancji, o których mowa w ust. 4.
10.
Do emisji obligacji stosuje się odpowiednio art. 39p-39w ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o
Krajowym Funduszu Drogowym
(Dz. U. z 2020 r. poz. 72 i 278).
1.
Projekt planu finansowego Funduszu na rok 2020 dysponent Funduszu sporządza w terminie
30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
2.
Projekt planu, o którym mowa w ust. 1, podlega uzgodnieniu z ministrem właściwym do
spraw finansów publicznych w terminie 10 dni roboczych od dnia jego przekazania przez
dysponenta Funduszu.
1.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii albo w przypadku
niebezpieczeństwa szerzenia się zakażenia lub choroby zakaźnej, które może stanowić
zagrożenie dla zdrowia publicznego organ właściwej jednostki dozoru technicznego może
w 2020 r., na wniosek eksploatującego, odroczyć termin wykonania badań technicznych
i zezwolić na eksploatację urządzenia technicznego na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy
pod warunkiem, że eksploatujący złoży oświadczenie, że od dnia przeprowadzenia ostatniego
badania urządzenia technicznego nie wprowadzono zmian dotyczących eksploatacji urządzenia
technicznego oraz, że jego dalsza eksploatacja, w ocenie eksploatującego, nie stwarza
zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz mienia i środowiska.
2.
Wniosek oraz oświadczenie, o których mowa w ust. 1, mogą zostać złożone pisemnie lub
za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną
(Dz. U. z 2020 r. poz. 344). Organ właściwej jednostki dozoru technicznego, do którego wpłynął wniosek oraz oświadczenie,
może dokonywać wezwań do uzupełnienia braków wniosku lub oświadczenia pisemnie, za
pomocą środków komunikacji elektronicznej, telefonicznie lub w inny sposób; sposób
wezwania należy udokumentować, dołączając do akt sprawy notatkę służbową lub potwierdzenie
transmisji danych.
3.
Odroczenie terminu wykonania badania i zezwolenie na eksploatację na warunkach określonych
w ust. 1 następuje w drodze decyzji administracyjnej.
1.
W okresie od dnia 8 marca 2020 r., nie dłużej jednak niż do upływu 6 miesięcy od dnia
odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, kwota do 20% środków
zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych lub zakładowego funduszu
aktywności albo do 20% kwoty podlegającej zwrotowi na te fundusze na podstawie art.
29 ust. 3a
1)
utrzymanie zagrożonych likwidacją miejsc pracy osób niepełnosprawnych;
2)
wynagrodzenia lub pomoc bytową dla osób niepełnosprawnych będących
a)
pracownikami,
b)
wykonawcami pracy nakładczej,
c)
innymi osobami niż wymienione w lit. a i b, świadczącymi pracę na rzecz dysponenta
zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych lub zakładowego funduszu
aktywności,
d)
niepracującymi osobami niepełnosprawnymi będącymi byłymi pracownikami dysponenta zakładowego
funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych lub zakładowego funduszu aktywności;
3)
inne wydatki niezbędne do zapewnienia ciągłości zatrudnienia i rehabilitacji osób
niepełnosprawnych, w tym do zapewnienia ciągłości działalności dysponenta zakładowego
funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych lub zakładowego funduszu aktywności.
2.
Warunkiem przeznaczenia środków w sposób określony w ust. 1 jest uzyskanie zgody dysponenta
Funduszu.
3.
W przypadku nieuzyskania zgody, o której mowa w ust. 2, dysponent zakładowego funduszu
rehabilitacji osób niepełnosprawnych jest obowiązany do dokonania zwrotu oraz wpłaty,
o których mowa w art. 33 ust. 4a.
4.
Dysponent zamierzający wykorzystać środki zakładowego funduszu rehabilitacji osób
niepełnosprawnych w sposób określony w ust. 1 jest obowiązany wystąpić o zgodę do
dysponenta Funduszu w terminie do ostatniego dnia 5. miesiąca od dnia odwołania stanu
zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.
5.
Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio do dysponentów zakładowego funduszu aktywności.
1.
Za okresy od miesiąca marca 2020 r. nie dłużej jednak niż za okres do upływu 6. miesiąca
od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii pomoc publiczna
udzielana na podstawie art. 26, art. 26a, art. 26d, art. 32 i art. 41 za okresy od
marca do grudnia 2020 r. może być udzielana pracodawcom w trudnej sytuacji ekonomicznej
jako pomoc publiczną, mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce,
o której mowa w Sekcji 3.1 Komunikatu Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa
w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (2020/C 91 I/01)
(Dz. Urz. UE C 91I z 20.03.2020, str. 1).
2.
Pomoc, o której mowa w ust. 1, może być udzielana
1)
przedsiębiorcy, który na dzień 31 grudnia 2019 r. nie spełniał kryteriów przedsiębiorstwa
znajdującego się w trudnej sytuacji w rozumieniu art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego
niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i
108 Traktatu
(Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.);
2)
nie później niż do 31 grudnia 2020 r.;
3)
o ile jej wartość, nie przekracza, łącznie z inną pomoc udzielaną zgodnie z Sekcją
3.1 Komunikatu Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki
w kontekście trwającej epidemii COVID-19, kwoty 800 000 EUR na przedsiębiorstwo.
W okresie od dnia 8 marca 2020 r. nie dłużej jednak niż do upływu 6. miesiąca od dnia
odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii nie stosuje się art.
49 ust. 5d, art. 49f ust. 3f i 3g oraz art. 56a.
1.
Ze środków budżetu państwa, w tym także budżetu środków europejskich, mogą być dokonywane
wpłaty na Fundusz na zadania realizowane przez Fundusz.
2.
Prezes Rady Ministrów może wydać wiążące polecenie dysponentowi części budżetu państwa
lub ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych w zakresie rezerw celowych,
wpłaty środków na Fundusz.
3.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, środki budżetu środków europejskich mogą być
wydatkowane z pominięciem zasad określonych w dziale III rozdziale 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
1.
Przepisów art. 385 , art. 556, art. 556 i art. 576 zmienianej w art. 1 nie stosuje się do umów zawartych przed dniem 1 stycznia 2021 r.
2.
Przepisu art. 38a ustawy zmienianej w art. 55 nie stosuje się do umów zawartych przed
dniem 1 stycznia 2021 r.
1.
W Banku Gospodarstwa Krajowego tworzy się Fundusz Gwarancji Płynnościowych, zwany
dalej „FGP”.
2.
Środki FGP przeznacza się na
1)
pokrycie kosztów i wydatków związanych z udzielaniem poręczeń i gwarancji spłaty kredytów,
o których mowa w art. 15zzzd ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, w tym wypłat z tytułu tych poręczeń i gwarancji;
2)
spłatę zobowiązań z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek oraz wyemitowanych obligacji,
o których mowa w art. 71 ust. 1, w tym na pokrycie kosztów emisji obligacji.
3.
Środki FGP pochodzą z
1)
opłat prowizyjnych za poręczenia i gwarancje finansowane ze środków FGP;
2)
wpływów z tytułu odzyskanych kwot zapłaconych przez Bank Gospodarstwa Krajowego w
wykonaniu umowy poręczenia lub gwarancji finansowanej ze środków FGP;
3)
odsetek z tytułu oprocentowania środków FGP;
4)
środków z budżetu państwa przekazywanych przez ministra właściwego do spraw finansów
publicznych w wysokości umożliwiającej pokrycie kosztów i wydatków, o których mowa
w ust. 2, i które nie znajdują pokrycia ze środków, o których mowa w pkt 1-3 oraz
5-7;
5)
darowizn i zapisów;
6)
środków z zaciągniętych kredytów i pożyczek oraz wyemitowanych obligacji na rzecz
FGP przez Bank Gospodarstwa Krajowego;
7)
wpływów z innych tytułów.
1.
W przypadku wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 83 ust. 3ba, Prezes URE
jednorazowo na wniosek wytwórcy, wydaje postanowienie o przedłużeniu terminu spełnienia
zobowiązania, o którym mowa w art. 70b ust. 4 pkt 1 lit. d, oraz okresu, o którym
mowa w art. 70b ust. 4 pkt 1 lit. c, o dodatkowy okres określony we wniosku wytwórcy,
jednak nie dłuższy niż 12 miesięcy licząc od dnia upływu terminu tego zobowiązania.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera
1)
imię i nazwisko oraz adres zamieszkania albo nazwę i adres siedziby wytwórcy;
2)
określenie okresu przedłużenia terminu spełnienia zobowiązania, o którym mowa w art.
70b ust. 4 pkt 1 lit. d;
3)
wskazanie nazwy oraz ID instalacji, której dotyczy złożony wniosek;
4)
oświadczenie
a)
dostawcy lub dostawców urządzeń wchodzących w skład instalacji odnawialnego źródła
energii lub
b)
wnioskodawcy
- potwierdzające, iż opóźnienie dostaw tych urządzeń lub rozruchu instalacji jest
spowodowane okolicznościami, o których mowa w art. 83 ust. 3ba;
5)
zaktualizowany harmonogram rzeczowo-finansowy, o którym mowa w art. 70b ust. 4 pkt
1 lit. e;
6)
zaktualizowaną gwarancję bankową, o której mowa w art. 70b ust. 6, o ile została ustanowiona
dla danej instalacji, której ważność została przedłużona co najmniej o okres wskazany
we wniosku.
3.
Prezes URE odmawia przedłużenia terminu, w drodze postanowienia, w przypadku gdy
1)
wniosek nie spełnia któregokolwiek z wymagań, o których mowa w ust. 2;
2)
wytwórca złożył kompletny wniosek, o którym mowa w ust. 1, później niż w terminie
30 dni przed dniem spełnienia zobowiązania, o którym mowa w art. 70b ust. 4 pkt 1
lit. d;
3)
nie wystąpiła żadna z okoliczności, o których mowa w art. 83 ust. 3ba.
4.
Od postanowienia Prezesa URE służy zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie - sądu
ochrony konkurencji i konsumentów, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.
1.
Bank Gospodarstwa Krajowego może zaciągać na rzecz FGP kredyty, pożyczki lub emitować
obligacje w kraju i za granicą.
2.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych przekazuje do FGP środki niezbędne
do terminowej obsługi zobowiązań z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek oraz wyemitowanych
obligacji, o których mowa w ust. 1, w przypadku gdy poziom środków FGP jest niewystarczający
do obsługi tych zobowiązań.
3.
Za zobowiązania Banku Gospodarstwa Krajowego z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek
oraz wyemitowanych obligacji, o których mowa w ust. 1, mogą być udzielane przez Skarb
Państwa gwarancje i poręczenia, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb
Państwa oraz niektóre osoby prawne, z zastrzeżeniem, że wymogu, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, w zakresie,
w jakim wymaga się, aby środki przeznaczone na spłatę kredytu pochodziły ze źródeł
innych niż budżet państwa, oraz art. 8 tej ustawy nie stosuje się.
4.
Gwarancje i poręczenia, o których mowa w ust. 3, mogą być udzielane do wysokości 100%
pozostającej do spłaty kwoty kredytu lub pożyczki objętych poręczeniem lub gwarancją
lub 100% pozostających do wypłaty świadczeń pieniężnych wynikających z wyemitowanych
obligacji objętych poręczeniem lub gwarancją, wraz z 100% należnych odsetek od tych
kwot i innych kosztów bezpośrednio związanych odpowiednio z tym kredytem, pożyczką
lub obligacjami.
5.
Gwarancje i poręczenia, o których mowa w ust. 3, są wolne od opłaty prowizyjnej.
6.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych wykonuje czynności zmierzające do
odzyskania kwot zapłaconych z tytułu wykonania umowy poręczenia lub gwarancji na zasadach
określonych przepisami ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb
Państwa oraz niektóre osoby prawne, z wyłączeniem art. 43 tej ustawy.
7.
Jeżeli odzyskanie wierzytelności Skarbu Państwa, powstałych z tytułu udzielonego poręczenia
lub gwarancji, nie jest możliwe, Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do
spraw finansów publicznych, może umorzyć wierzytelność w całości lub części.
8.
Do emisji obligacji, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 39p-39w ustawy z dnia 27 października 1994 r.
o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym.
1.
Bank Gospodarstwa Krajowego
1)
sporządza dla FGP odrębny bilans, rachunek zysków i strat oraz pozycji pozabilansowych;
2)
wyodrębnia plan finansowy FGP w planie finansowym Banku Gospodarstwa Krajowego.
2.
Plan finansowy FGP, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jest opracowywany przez Bank Gospodarstwa
Krajowego w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych oraz ministrem
właściwym do spraw gospodarki, w terminie do dnia 15 czerwca roku poprzedzającego
rok, w którym plan finansowy FGP ma obowiązywać.
3.
Plan finansowy FGP określa w szczególności
1)
łączną kwotę, do wysokości której Bank Gospodarstwa Krajowego może udzielać poręczeń
i gwarancji;
2)
przewidywane koszty i wydatki wynikające z udzielanych przez Bank Gospodarstwa Krajowego
poręczeń i gwarancji;
3)
przewidywaną kwotę wypłat z tytułu udzielonych poręczeń i gwarancji;
4)
przewidywaną wysokość zasilenia FGP z poszczególnych źródeł.
4.
Bank Gospodarstwa Krajowego przekazuje ministrom, o których mowa w ust. 2, półroczne
informacje o realizacji planu finansowego FGP w terminie 90 dni po upływie półrocza.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych zawiera z Bankiem Gospodarstwa Krajowego
umowę określającą w szczególności
1)
szczegółowe warunki i tryb udzielania gwarancji i poręczeń;
2)
wysokość, warunki i tryb pobierania opłat prowizyjnych z tytułu udzielonych gwarancji
i poręczeń;
3)
warunki i tryb przekazywania środków, o których mowa w art. 70 ust. 3 pkt 4 i art.
71 ust. 2;
4)
okres, w jakim Bank Gospodarstwa Krajowego będzie udzielał gwarancji i poręczeń w
ramach FGP.
W przypadku zapłaty przez Bank Gospodarstwa Krajowego kwoty z tytułu gwarancji lub
poręczenia spłaty kredytu, udzielonych na podstawie art. 15zzzd ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, Bank Gospodarstwa Krajowego wstępuje, z chwilą zapłaty, w prawa beneficjenta gwarancji
lub poręczenia do wysokości dokonanej zapłaty.
1.
Bank Gospodarstwa Krajowego opracuje plan finansowy FGP, o którym mowa w art. 72 ust.
1 pkt 2, na rok 2020 r., w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych
oraz ministrem właściwym do spraw gospodarki, w terminie do dnia 31 maja 2020 r.
2.
Od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia opracowania planu finansowego FGP
na 2020 r., Fundusz Gwarancji Płynnościowych funkcjonuje w oparciu o projekt tego
planu.
1.
W roku 2020 nie sporządza się Wieloletniego Planu Finansowego Państwa.
2.
Minister Finansów przedstawia Radzie Ministrów założenia projektu budżetu państwa
na rok 2021.
1.
Strona rządowa kieruje założenia projektu budżetu państwa na rok 2021 w terminie do
dnia 31 lipca 2020 r. do Rady Dialogu Społecznego w celu zajęcia stanowiska przez
strony pracowników i strony pracodawców.
2.
Strony pracowników i strony pracodawców Rady Dialogu Społecznego zajmują, w terminie
10 dni od dnia otrzymania założeń projektu budżetu państwa na rok 2021, wspólne stanowisko
w sprawie tych założeń.
3.
W przypadku gdy w terminie, o którym mowa w ust. 2, strony nie uzgodnią wspólnego
stanowiska, każda ze stron może, w terminie 3 dni roboczych, zająć stanowisko w sprawie
założeń projektu budżetu państwa na rok następny.
4.
W przypadku gdy w terminie, o którym mowa w ust. 3, strony nie uzgodnią stanowiska
w sprawie założeń projektu budżetu państwa na rok 2021, opinię w sprawie założeń projektu
budżetu państwa na rok następny może przedstawić, w terminie 3 dni roboczych, każda
z organizacji, której przedstawiciele reprezentują stronę pracowników i stronę pracodawców
w Radzie Dialogu Społecznego.
1.
W 2020 r. Rada Ministrów w terminie do dnia 31 lipca 2020 r. przedkłada Radzie Dialogu
Społecznego oraz ogólnokrajowym organizacjom związków zawodowych zrzeszających pracowników
państwowej sfery budżetowej, w celu wyrażenia opinii, propozycję średniorocznych wskaźników
wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej na rok 2021.
2.
Wraz z propozycją, o której mowa w ust. 1, Rada Ministrów przedkłada informację o
1)
prognozowanej dynamice produktu krajowego brutto;
2)
prognozowanych zmianach cen towarów i usług konsumpcyjnych;
3)
prognozowanym wzroście wynagrodzeń w gospodarce narodowej, w tym w sektorze przedsiębiorstw;
4)
prognozowanym zatrudnieniu w gospodarce narodowej;
5)
prognozowanych zmianach w stopie bezrobocia;
6)
prognozowanym zatrudnieniu w państwowej sferze budżetowej;
7)
wynagrodzeniach z roku poprzedniego pozostałych pracowników państwowej sfery budżetowej
nieobjętych mnożnikowymi systemami wynagrodzeń.
3.
Nieprzedstawienie przez ogólnokrajowe organizacje związków zawodowych zrzeszających
pracowników państwowej sfery budżetowej opinii, o której mowa w ust. 1, w terminie
6 dni od dnia przedłożenia propozycji, o której mowa w ust. 1, uważa się za rezygnację
z prawa jej wyrażenia.
4.
Jeżeli Rada Dialogu Społecznego uzgodni, w drodze uchwały, wysokość średniorocznych
wskaźników wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej, Rada Ministrów uwzględni
w projekcie ustawy budżetowej wynagrodzenia zapewniające osiągnięcie uzgodnionej wysokości
wskaźników.
5.
Jeżeli w terminie 10 dni od dnia otrzymania propozycji, o której mowa w ust. 1, nie
nastąpi uzgodnienie stanowiska Rady Dialogu Społecznego, Rada Ministrów przyjmie w
projekcie ustawy budżetowej na rok 2021 średnioroczne wskaźniki wzrostu wynagrodzeń
w państwowej sferze budżetowej na rok 2021 nie niższe od wskaźników zawartych w propozycji,
o której mowa w ust. 1.
1.
Rada Ministrów, w terminie do dnia 31 lipca 2020 roku, przedstawia Radzie Dialogu
Społecznego do negocjacji propozycję wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę
w roku 2021 oraz propozycję wysokości minimalnej stawki godzinowej w roku 2021, wraz
z terminem zmiany tych wysokości.
2.
Wraz z propozycją, o której mowa w ust. 1, Rada Ministrów przedstawia
1)
informację o wskaźniku cen w roku poprzednim;
2)
informację o prognozowanych na rok następny: wskaźniku cen oraz wskaźniku przeciętnego
wynagrodzenia;
3)
wysokość przeciętnego wynagrodzenia w pierwszym kwartale roku, w którym odbywają się
negocjacje;
4)
informację o wydatkach gospodarstw domowych w roku poprzednim;
5)
informację o wskaźniku udziału dochodów z pracy najemnej oraz przeciętnej liczbie
osób na utrzymaniu osoby pracującej najemnie w roku poprzednim;
6)
informację o wysokości przeciętnych miesięcznych wynagrodzeń w roku poprzednim według
rodzajów działalności;
7)
informację o poziomie życia różnych grup społecznych;
8)
informację o warunkach gospodarczych państwa, z uwzględnieniem sytuacji budżetu państwa,
wymogów rozwoju gospodarczego, poziomu wydajności pracy i konieczności utrzymania
wysokiego poziomu zatrudnienia;
9)
wskaźnik prognozowanego realnego przyrostu produktu krajowego brutto.
3.
Rada Dialogu Społecznego, po otrzymaniu propozycji i informacji, o których mowa w
ust. 1 i 2, uzgadnia wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę w roku 2021 oraz
ustala wysokość minimalnej stawki godzinowej w roku 2021, w terminie 10 dni od dnia
otrzymania propozycji i informacji.
4.
Wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę, a także wysokość minimalnej stawki godzinowej,
o których mowa w ust. 3, podlegają ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej
Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia Prezesa Rady Ministrów, w terminie
do dnia 15 września 2020 roku.
5.
Jeżeli Rada Dialogu Społecznego nie uzgodni w terminie, o którym mowa w ust. 3, wysokości
minimalnego wynagrodzenia za pracę w roku 2021 oraz nie ustali wysokości minimalnej
stawki godzinowej w roku 2021, Rada Ministrów ustala, w drodze rozporządzenia, w terminie
do dnia 15 września 2020 roku, wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę w roku
2021, a także wysokość minimalnej stawki godzinowej w roku 2021 wraz z terminem zmiany
tych wysokości.
6.
Wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę, a także wysokość minimalnej stawki godzinowej
ustalone przez Radę Ministrów nie mogą być niższe od wysokości minimalnego wynagrodzenia
w roku 2021 oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w roku 2021, o których mowa
w ust. 1.
7.
Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, określić inny termin, niż wskazany w
ust. 1, mając na względzie harmonogram prac budżetowych.
1.
W przypadku wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 83 ust. 3ba, Prezes URE
jednorazowo na wniosek wytwórcy, wydaje postanowienie o przedłużeniu terminu spełnienia
zobowiązania, o którym mowa w art. 79 ust. 3 pkt 8 lit. a, oraz okresów, o których
mowa w art. 74 ust. 1, o dodatkowy okres określony we wniosku wytwórcy, jednak nie
dłuższy niż 12 miesięcy licząc od dnia upływu terminu tego zobowiązania.
2.
Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera
1)
imię i nazwisko oraz adres zamieszkania albo nazwę i adres siedziby wytwórcy;
2)
określenie okresu przedłużenia terminu spełnienia zobowiązania, o którym mowa w art.
79 ust. 3 pkt 8 lit. a;
3)
wskazanie nazwy oraz ID instalacji, której dotyczy złożony wniosek;
4)
oświadczenie
a)
dostawcy lub dostawców urządzeń wchodzących w skład instalacji odnawialnego źródła
energii lub
b)
wnioskodawcy
- potwierdzające, iż opóźnienie dostaw tych urządzeń lub rozruchu instalacji jest
spowodowane okolicznościami, o których mowa w art. 83 ust. 3ba;
5)
zaktualizowany harmonogram rzeczowo-finansowy, o którym mowa w art. 70b ust. 4 pkt
1 lit. e;
6)
zaktualizowaną gwarancję bankową, o której mowa w art. 78 ust. 4, o ile została ustanowiona
dla danej instalacji, której ważność została przedłużona co najmniej o okres wskazany
we wniosku.
3.
Prezes URE odmawia przedłużenia terminu, w drodze postanowienia, w przypadku gdy
1)
wniosek nie spełnia któregokolwiek z wymagań, o których mowa w ust. 2;
2)
wytwórca złożył wniosek, o którym mowa w ust. 1, później niż w terminie 30 dni przed
dniem spełnienia zobowiązania, o którym mowa w art. 79 ust. 3 pkt 8 lit. a;
3)
nie wystąpiła żadna z okoliczności, o których mowa w art. 83 ust. 3ba.
4.
Od postanowienia Prezesa URE służy zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie - sądu
ochrony konkurencji i konsumentów, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.
Do osób, które na dzień wejścia w życie niniejszej ustawy nie skorzystały w całości
z dodatkowego zasiłku opiekuńczego, przepis art. 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem,
przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych
nimi sytuacji kryzysowych stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.
Przepisy art. 26a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej
oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego
za okres począwszy od miesiąca kwietnia 2020 r.
Do okresu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych
oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, nie wlicza się dotychczas wykorzystanego okresu dodatkowego zasiłku opiekuńczego
na podstawie art. 4 ust. 1 tej ustawy w brzmieniu dotychczasowym.
Przepis art. 31zza ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się również do osób, które były
obowiązane do złożenia oświadczenia o stanie majątkowym za rok 2019, według stanu
na dzień 31 grudnia roku poprzedniego, do dnia 31 marca 2020 r.
1.
Do wytwórców energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii w instalacjach odnawialnych
źródeł energii, których oferty wygrały aukcje rozstrzygnięte przed dniem wejścia w
życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii
(Dz. U. z 2020 r. poz. 261 i 284), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
2.
Do wytwórców energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii w instalacjach odnawialnych
źródeł energii, którym wydano zaświadczenie o możliwości sprzedaży niewykorzystanej
energii elektrycznej, o którym mowa w art. 70b ust. 8 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Wokresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii Prezes Rady
Ministrów jest organem uprawnionym do odwoływania członków Rady Dialogu Społecznego
będących przedstawicielami strony pracowników, strony pracodawców i strony rządowej,
na wniosek tych organizacji lub bez tego wniosku. Przepisu art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych
instytucjach dialogu społecznego
(Dz. U. z 2018 r. poz. 2232) nie stosuje się.
1.
Jeżeli termin na zgłaszanie uwag, o którym mowa w art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1124, 1495, 1527 i 1716 oraz z 2020 r. poz. 284), do projektów planów budowy ogólnodostępnych stacji ładowania zakończył się do dnia
15 marca 2020 r. włącznie, stosuje się przepis art. 62 ust. 3 tej ustawy w brzmieniu
dotychczasowym.
2.
Jeżeli termin na zgłaszanie uwag, o którym mowa w art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, do projektów planów budowy ogólnodostępnych stacji ładowania zakończył się po dniu
15 marca 2020 r., stosuje się przepis art. 62 ust. 3 tej ustawy w brzmieniu nadanym
niniejszą ustawą.
3.
Jeżeli plany budowy ogólnodostępnych stacji ładowania zostały przekazane, zgodnie
z art. 62 ust. 4 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, w celu uzgodnienia z operatorami systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych,
na obszarze działania których planowane jest rozmieszczenie ogólnodostępnych stacji
ładowania, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepis art. 62 ust. 4 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Do spraw prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o gwarantowanych przez Skarb Państwa ubezpieczeniach
eksportowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje
się przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o gwarantowanych przez Skarb Państwa ubezpieczeniach
eksportowych
(Dz. U. z 2018 r. poz. 1378 oraz z 2019 r. poz. 1572 oraz z 2020 r. poz. 284), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne w sprawach dotyczących nieprzestrzegania
maksymalnego czasu nieprzerwanego trwania zleceń badań ustawowych, o którym mowa w
art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich
oraz nadzorze publicznym
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1421, 1571, 2200 i 2217) w brzmieniu dotychczasowym, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie
niniejszej ustawy, umarza się.
Przepis art. 6 ust. 2 pkt 1a ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych
z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
(Dz. U. z 2019 r. poz. 645 i 1590) stosuje się do osób, które zostały poddane obowiązkowi kwarantanny po dniu 14 marca
2020 r.
Jeżeli ustawowy termin zwołania walnego zgromadzenia spółdzielni albo zebrania właścicieli
lokali przypada w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu
epidemii, trwającego w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy lub ogłoszonego bezpośrednio
po okresie trwającym w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, ulega on przedłużeniu
o 6 tygodni od dnia odwołania tego stanu.
Przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze
(Dz. U. z 2020 r. poz. 275) i ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali
(Dz. U. z 2020 r. poz. 532) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się również do posiedzeń odpowiednich
organów zwołanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
Do postępowań wszczętych i niezakończonych na podstawie ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego
(Dz. U. z 2020 r. poz. 30 i 413) stosuje się, aż do prawomocnego zakończenia postępowania, przepisy tej ustawy w brzmieniu
dotychczasowym.
Do postępowań wszczętych i niezakończonych na podstawie ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy
(Dz. U. z 2020 r. poz. 523) stosuje się, aż do prawomocnego zakończenia postępowania, przepisy tej ustawy w brzmieniu
dotychczasowym.
1.
Przepis art. 2 pkt 4a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej
oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych
(Dz. U. z 2020 r. poz. 426) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do składników kosztów płacy za okresy
począwszy od stycznia 2019 r.
2.
Kwota składki na Fundusz Solidarnościowy lub Solidarnościowy Fundusz Wsparcia Osób
Niepełnosprawnych, która nie została przez pracodawców uwzględniona w kwocie kosztów
płacy wykazanej w informacjach, o których mowa w art. 26c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej
i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, złożonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy za okresy, o których mowa
w ust. 1, lub została uwzględniona w kwocie kosztów płacy, ale nie została opłacona
w całości lub została opłacona nieterminowo, nie stanowi podstawy do zwrotu kwoty
przysługującego dofinansowania, ustalenia zerowego salda dofinansowania lub odmowy
wypłaty dofinansowania, o którym mowa w art. 26a-26c tej ustawy.
3.
Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w odniesieniu do innych form pomocy publicznej
lub pozapomocowego wsparcia udzielanego na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu
osób niepełnosprawnych.
Do zmian w planie wydatków wynikających z podziału rezerwy zaplanowanej w ustawie
budżetowej z przeznaczeniem na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych,
w tym 40 mln zł na dofinansowanie zakupu pojazdów ratowniczo-gaśniczych dla jednostek
ochotniczych straży pożarnych na finansowanie zadań związanych z przeciwdziałaniem
COVID-19 dokonanych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy
dotychczasowe.
Dysponent zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, o którym mowa
w art. 33 i art. 33a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej
oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, który w odniesieniu do danego wydatku był zobowiązany do stosowania mechanizmu podzielonej
płatności, o którym mowa w dziale XI rozdziale 1a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
(Dz. U. z 2020 r. poz. 106), oraz w związku z tym obowiązkiem przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wydatkował
środki tego funduszu niezgodnie z art. 33 ust. 3a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej
oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, nie podlega z tego tytułu obowiązkom określonym w art. 33 ust. 4a tej ustawy.
W okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia 31 grudnia 2020 r. do
zadań Komitetu Polityki Ubezpieczeń Eksportowych, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o gwarantowanych przez Skarb Państwa ubezpieczeniach
eksportowych, należy
1)
określanie polityki udzielania ubezpieczeń eksportowych wobec poszczególnych krajów
lub branż;
2)
opiniowanie wniosków o ubezpieczenie eksportowe oraz zleceń udzielenia gwarancji ubezpieczeniowych
w ramach limitu, o którym mowa w art. 5a tej ustawy;
3)
ustalanie zakresu uprawnień Korporacji Ubezpieczeń Kredytów Eksportowych Spółka Akcyjna
do podejmowania decyzji dotyczących zawierania umów ubezpieczenia eksportowego oraz
udzielenia gwarancji ubezpieczeniowych;
4)
klasyfikowanie krajów w zależności od stopnia ryzyka;
5)
rozpatrywanie rocznych sprawozdań Korporacji Ubezpieczeń Kredytów Eksportowych Spółka
Akcyjna z jej działalności, obejmujących
a)
stan zobowiązań z tytułu zawartych umów ubezpieczenia eksportowego, umów kredytowych,
udzielonych gwarancji ubezpieczeniowych oraz stopień wykorzystania limitu określonego
w ustawie budżetowej,
b)
przychody ze składek, wynagrodzenia z tytułu udzielonych gwarancji ubezpieczeniowych,
wypłacone odszkodowania i kwoty gwarancji ubezpieczeniowych oraz uzyskane kwoty regresów,
c)
przewidywane zobowiązania z tytułu zawartych umów ubezpieczenia eksportowego i udzielonych
gwarancji ubezpieczeniowych na poszczególne lata;
6)
rozpatrywanie propozycji zmian w działalności Korporacji Ubezpieczeń Kredytów Eksportowych
Spółka Akcyjna i przedstawianie ich ministrowi właściwemu do spraw gospodarki.
1.
W odniesieniu do zgromadzeń wspólników zwołanych przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy, zwołujący je może postanowić o umożliwieniu uczestnictwa w nim w trybie, o
którym mowa w art. 234
2.
W odniesieniu do walnych zgromadzeń zwołanych przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy, zwołujący je może postanowić o umożliwieniu uczestnictwa w nim w trybie, o
którym mowa w art. 406
Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 20d ustawy zmienianej w
art. 33 zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych, jednak nie dłużej
niż 6 miesięcy.
W przypadku ogłoszenia stanu epidemicznego lub epidemii albo stanu nadzwyczajnego
ważność profilu zaufanego, o którym mowa w art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów
realizujących zadania publiczne
(Dz. U. z 2020 r. poz. 346), przedłuża się o czas trwania stanu epidemicznego lub epidemii albo stanu nadzwyczajnego.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia
1)
z wyjątkiem
a)
art. 31, który wchodzi w życie z dniem 7 lipca 2020 r.,
b)
art. 8 pkt 4 w zakresie dodawanego art. 6 ust. 4 oraz art. 22 pkt 1-3, które wchodzą
w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.,
c)
art. 27 pkt 7 w zakresie zmienianego art. 406
2)
z tym że
a)
art. 1 pkt 14 w zakresie dodawanego art. 15h ust. 1 pkt 1 - z mocą od dnia 9 grudnia
2019 r.,
b)
art. 1 pkt 14 w zakresie dodawanego art. 15zb - z mocą od dnia 7 lutego 2020 r.,
c)
art. 1 pkt 17 w zakresie dodawanego art. 31x - z mocą od dnia 1 marca 2020 r.,
d)
art. 1 pkt 11, pkt 14 w zakresie dodawanych art. 15a-15d, art. 15h ust. 1 pkt 2, art.
15l i art. 15zc oraz pkt 17 w zakresie dodawanych art. 31e, art. 31f, art. 31j, art.
31m, art. 31za i art. 31zm - z mocą od dnia 8 marca 2020 r.,
e)
art. 1 pkt 14 w zakresie dodawanego art. 15f - z mocą od dnia 12 marca 2020 r.,
f)
art. 1 pkt 14 w zakresie dodawanego art. 15k - z mocą od dnia 13 marca 2020 r.,
g)
art. 89 - z mocą od dnia 15 marca 2020 r.,
h)
art. 1 pkt 3 lit. a-c oraz art. 66 - z mocą od dnia 26 marca 2020 r.
§ 1.
Kto, wiedząc, że jest zarażony wirusem HIV, naraża bezpośrednio inną osobę na takie
zarażenie,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 2.
Kto, wiedząc, że jest dotknięty chorobą weneryczną lub zakaźną, ciężką chorobą nieuleczalną
lub realnie zagrażającą życiu, naraża bezpośrednio inną osobę na zarażenie taką chorobą,
podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 3.
Jeżeli sprawca czynu określonego w § 2 naraża na zarażenie wiele osób,
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 4.
Ściganie przestępstwa określonego w § 1 i 2 następuje na wniosek pokrzywdzonego.
W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, Rada Ministrów
może, w drodze rozporządzenia, dokonywać przeniesienia planowanych wydatków budżetowych
między częściami i działami budżetu państwa w celu wsparcia realizacji zadań wynikających
z przepisów o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, uwzględniając
wysokość oraz rodzaj koniecznego wsparcia i bieżące wykonanie wydatków w poszczególnych
częściach i działach budżetu państwa.
W przypadku uruchomienia programu mobilizacji gospodarki Rada Ministrów może, w drodze
rozporządzenia, dokonywać przeniesienia planowanych wydatków budżetowych między częściami
i działami budżetu państwa w celu wsparcia realizacji zadań wynikających z przepisów
o organizowaniu zadań na rzecz obronności państwa realizowanych przez przedsiębiorców,
uwzględniając wysokość oraz rodzaj koniecznego wsparcia i bieżące wykonanie wydatków
w poszczególnych częściach i działach budżetu państwa.
§ 1.
Kto przez uporczywe nękanie innej osoby lub osoby jej najbliższej wzbudza u niej uzasadnione
okolicznościami poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia lub istotnie narusza
jej prywatność,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.
§ 2.
Tej samej karze podlega, kto, podszywając się pod inną osobę, wykorzystuje jej wizerunek,
inne jej dane osobowe lub inne dane, za pomocą których jest ona publicznie identyfikowana,
w celu wyrządzenia jej szkody majątkowej lub osobistej.
§ 3.
Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 lub 2 jest targnięcie się pokrzywdzonego
na własne życie, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.
§ 4.
Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 następuje na wniosek pokrzywdzonego.
§ 1 W stanie zagrożenia epidemicznego lub stanie epidemii zajęte przedmioty mające
znaczenie dla zdrowia lub bezpieczeństwa publicznego, można nieodpłatnie przekazać
podmiotom leczniczym, Państwowej Straży Pożarnej, Siłom Zbrojnym Rzeczypospolitej
Polskiej, Policji, Straży Granicznej oraz instytucjom państwowym i samorządowym. Art.
192 Kodeksu karnego wykonawczego stosuje się odpowiednio.
§ 2.
Postanowienie o nieodpłatnym przekazaniu przedmiotów wydaje w postępowaniu przygotowawczym
prokurator, a po wniesieniu aktu oskarżenia sąd właściwy do rozpoznania sprawy.
§ 3.
Na postanowienie, o którym mowa w ust. 2, przysługuje zażalenie. Wniesienie zażalenia
nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego postanowienia.
Jeżeli oskarżony uniemożliwia lub utrudnia wykonywanie zastosowanego wobec niego środka
zapobiegawczego lub umyślnie naruszył obowiązek lub zakaz związany ze stosowaniem
takiego środka, sąd lub prokurator jest zobowiązany zastosować środek zapobiegawczy
gwarantujący skuteczną realizację celów jego stosowania.
§ 1.
Tytułem środka zapobiegawczego można orzec wobec oskarżonego o przestępstwo popełnione
w stosunku do członka personelu medycznego, w związku z wykonywaniem przez niego czynności
opieki medycznej lub osoby przybranej personelowi medycznemu do pomocy w związku z
wykonywaniem tych czynności, zakaz zbliżania się do pokrzywdzonego na wskazaną odległość,
zakaz kontaktów lub zakaz publikacji, w tym za pośrednictwem systemów informatycznych
lub sieci telekomunikacyjnych treści godzących w prawnie chronione dobra pokrzywdzonego.
§ 2.
Zakazy, o których mowa w § 1, mogą być połączone z określeniem poręczenia majątkowego.
Do poręczenia majątkowego zastosowanie mają przepisy art. 266-270, z tym że stanowiące
przedmiot poręczenia wartości majątkowe lub zobowiązania ulegają przepadkowi albo
ściągnięciu również w razie niezastosowania się do zakazów o których mowa w § 1.
§ 3.
Zakaz publikacji treści godzących w prawnie chronione dobra pokrzywdzonego, o którym
mowa w § 1, obejmuje zakaz publikowania i innego udostępniania tych treści niezależnie
od tego, czy zostały wytworzone przez oskarżonego czy inną osobę, za pośrednictwem
internetowych portali, stanowiących usługę świadczoną drogą elektroniczną w rozumieniu
ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną.
§ 4.
Czas stosowania zakazów o których mowa w § 1, określa się przy uwzględnieniu potrzeb
w zakresie zabezpieczenia prawidłowego biegu postępowania karnego oraz zapewnienia
odpowiedniej ochrony pokrzywdzonemu lub osobom dla niego najbliższym.
§ 5.
Przedłużenie stosowania zakazu na dalszy okres, przekraczający łącznie 6 miesięcy,
w postępowaniu przygotowawczym może dokonać, na wniosek prokuratora, sąd rejonowy,
w okręgu którego prowadzone jest postępowanie.