Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego

W okresie od dnia 14 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej

ogłasza się stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

1.

W okresie od dnia 15 marca 2020 r. do odwołania wstrzymuje się przemieszczanie się

pasażerów w transporcie kolejowym wykonywanym z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

W okresie, o którym mowa w ust. 1, osoba przekraczająca granicę państwową, w celu

udania się do swojego miejsca zamieszkania lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, jest obowiązana

1)

przekazać funkcjonariuszowi Straży Granicznej, o którym mowa w ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 305), informację o

a)

adresie miejsca zamieszkania lub pobytu, w którym będzie odbywać obowiązkową kwarantannę,

o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń

i chorób zakaźnych u ludzi,

b)

numerze telefonu do kontaktu z tą osobą;

2)

odbyć, po przekroczeniu granicy państwowej, obowiązkową kwarantannę, o której mowa

w przepisach wydanych na podstawie art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń

i chorób zakaźnych u ludzi, trwającą 14 dni licząc od dnia następującego po przekroczeniu tej granicy.

3.

Informację, o której mowa w ust. 2 pkt 1, wraz z innymi danymi osoby, która ją przekazała,

pozyskanymi w ramach kontroli, Straż Graniczna udostępnia organom Państwowej Inspekcji

Sanitarnej.

4.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, jest równoważny z obowiązkiem wynikającym

z art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń

i chorób zakaźnych u ludzi. Decyzji organu inspekcji sanitarnej nie wydaje się.

5.

Obowiązku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, nie stosuje się w przypadku przekraczania

granicy Rzeczypospolitej Polskiej w ramach wykonywania czynności zawodowych w państwie

sąsiadującym przez osobę wykonującą czynności zawodowe w tym państwie, w tym będącą

kierowcą obsługującym pojazd samochodowy w transporcie drogowym.

W okresie, o którym mowa w § 1, zakazuje się wywozu lub zbywania poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej respiratorów oraz kardiomonitorów.

1.

W okresie, o którym mowa w § 1, nie później niż na 24 godziny przed zamiarem wywozu

lub zbycia poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej następujących produktów

1)

gogli ochronnych,

2)

kombinezonów typu TYVEK,

3)

masek typu FFP2/FFP3,

4)

maseczek chirurgicznych,

5)

ochraniaczy na buty (obuwie),

6)

rękawiczek lateksowych,

7)

rękawiczek nitrylowych,

8)

środków do dezynfekcji rąk, powierzchni i pomieszczeń

- przedsiębiorca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 424) ma obowiązek powiadomić o tym wojewodę właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania

tego przedsiębiorcy.

2.

Informacja o zamiarze wywozu lub zbycia, o którym mowa w ust. 1, zawiera wykaz oraz

ilość produktów. Informację tę wojewoda niezwłocznie przekazuje ministrowi właściwemu

do spraw zdrowia.

1.

W okresie, o którym mowa w § 1, ustanawia się czasowe ograniczenie

1)

prowadzenia przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców oraz przez inne podmioty działalności

a)

polegającej na przygotowywaniu i podawaniu posiłków i napojów gościom siedzącym przy

stołach lub gościom dokonującym własnego wyboru potraw z wystawionego menu, spożywanych

na miejscu (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w podklasie 56.10.A), z wyłączeniem

realizacji usług polegających na przygotowywaniu i podawaniu żywności na wynos lub

jej przygotowywaniu i dostarczaniu oraz działalności restauracyjnej lub barowej prowadzonej

w środkach transportu, wykonywanej przez oddzielne jednostki,

b)

związanej z organizacją, promocją lub zarządzaniem imprezami, takimi jak targi, wystawy,

kongresy, konferencje, spotkania, włączając działalności polegające na zarządzaniu

i dostarczaniu pracowników do obsługi terenów i obiektów, w których te imprezy mają

miejsce (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w podklasie 82.30.Z),

c)

twórczej związanej z wszelkimi zbiorowymi formami kultury i rozrywki (ujętej w Polskiej

Klasyfikacji Działalności w dziale 90.0),

d)

związanej ze sportem, rozrywkowej i rekreacyjnej (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności

w dziale 93.0), w szczególności polegającej na prowadzeniu miejsc spotkań, klubów,

w tym klubów tanecznych i klubów nocnych oraz basenów, siłowni, klubów fitness,

e)

związanej z projekcją filmów lub nagrań wideo w kinach, na otwartym powietrzu lub

w pozostałych miejscach oraz działalności klubów filmowych (ujętej w Polskiej Klasyfikacji

Działalności w podklasie 59.14.Z),

f)

związanej z konsumpcją i podawaniem napojów (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności

w podklasie 56.30),

g)

związanej z prowadzeniem obiektów noclegowych turystycznych i miejsc krótkotrwałego

zakwaterowania (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w podklasie 55.20),

h)

związanej z prowadzeniem kasyn, z wyłączeniem kasyn internetowych;

2)

działalności bibliotek, archiwów, muzeów oraz pozostałej działalności związanej z

kulturą (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w dziale 91.0);

3)

działalności w zakresie lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach

i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1056, z 2019 r. poz. 1815 oraz z 2020 r. poz. 284);

4)

sprawowania kultu religijnego w miejscach publicznych, w tym w budynkach i innych

obiektach kultu religijnego.

2.

W okresie, o którym mowa w § 1, w obiektach handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej

2000 m

1)

handlu detalicznego najemcom powierzchni handlowej, których przeważająca działalność

polega na handlu

a)

wyrobami tekstylnymi,

b)

wyrobami odzieżowymi,

c)

obuwiem i wyrobami skórzanymi,

d)

meblami i sprzętem oświetleniowym,

e)

sprzętem radiowo-telewizyjnym lub sprzętem gospodarstwa domowego,

f)

artykułami piśmiennymi i księgarskimi;

2)

prowadzenia działalności gastronomicznej i rozrywkowej.

1.

Ograniczenia, o których mowa w § 5 ust. 1

1)

pkt 1 i 2, polegają na całkowitym zakazie prowadzenia wymienionych w tych przepisach

rodzajów działalności;

2)

pkt 3, polegają na nieudzielaniu pacjentom świadczeń opieki zdrowotnej;

3)

pkt 4, polegają na konieczności zapewnienia, aby w trakcie sprawowania kultu religijnego

na danym terenie lub w danym obiekcie nie znajdowało się łącznie, zarówno wewnątrz

i na zewnątrz pomieszczeń, nie więcej niż 50 osób, wliczając w to uczestników i osoby

sprawujące kult religijny.

2.

Ograniczenie, o którym mowa w § 5 ust. 2, polega na całkowitym zakazie prowadzenia

wymienionych w tym przepisie rodzajów działalności.

1.

W okresie, o którym mowa w § 1, podmioty udzielające świadczeń opieki zdrowotnej za

pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności potwierdzają tożsamość

świadczeniobiorcy, o którym mowa w art. 50 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1373, z późn. zm., na podstawie danych przekazanych przez tego świadczeniobiorcę za pośrednictwem tych

systemów, w tym przez telefon.

2.

W razie niepotwierdzenia prawa świadczeniobiorcy do świadczeń opieki zdrowotnej w

sposób określony w art. 50 ust. 1 lub 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych, świadczeniobiorca może złożyć oświadczenie o przysługującym mu prawie do świadczeń

opieki zdrowotnej za pośrednictwem systemów, o których mowa w ust. 1, w tym przez telefon. Przepisów art. 50 ust. 6, 8 i 10 ustawy z dnia 27 sierpnia

2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych nie stosuje się.

3.

W okresie, o którym mowa w § 1, wymóg, o którym mowa w art. 20 ust. 2a pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych, dostarczenia oryginału skierowania nie później niż w terminie 14 dni roboczych od

dnia wpisania na listę oczekujących na udzielenie świadczenia nie ma zastosowania.

4.

Świadczeniobiorca ma obowiązek dostarczyć świadczeniodawcy oryginał skierowania w

terminie 21 dni od dnia zakończenia okresu, o którym mowa w § 1, jednakże nie później

niż w dniu udzielenia świadczenia opieki zdrowotnej wykonywanego na podstawie tego

skierowania.

1.

W okresie, o którym mowa w § 1, wykonywanie zadań przez urząd administracji publicznej

lub jednostkę organizacyjną wykonującą zadania o charakterze publicznym, może podlegać

ograniczeniu polegającym na wykonywaniu

1)

wyłącznie zadań niezbędnych do zapewnienia pomocy obywatelom;

2)

określonych zadań przez ten urząd lub jednostkę w sposób wyłączający bezpośrednią

obsługę interesantów.

2.

Decyzję o rodzaju i formie wprowadzanych ograniczeń, o których mowa w ust. 1, podejmuje

kierownik urzędu administracji publicznej lub kierujący jednostką organizacyjną wykonującą

zadania o charakterze publicznym, zawiadamiając o tych ograniczeniach, w drodze ogłoszenia,

na stronie podmiotowej urzędu lub jednostki, a także przez wywieszenie ogłoszenia

w siedzibie urzędu lub jednostki.

1.

W okresie, o którym mowa w § 1, zakazuje się organizowania zgromadzeń w rozumieniu

art. 3 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. - Prawo o zgromadzeniach

(Dz. U. z 2019 r. poz. 631).

2.

Zakazu, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się, w przypadku gdy liczba uczestników

zgromadzenia wynosi nie więcej niż 50 osób, wliczając w to organizatora i osoby działające

w jego imieniu.

1.

Podmioty inne niż podmioty wykonujące działalność leczniczą są obowiązane, w terminie

do dnia 17 marca 2020 r., przekazać wojewodzie właściwemu ze względu na siedzibę albo

miejsce zamieszkania tego podmiotu, informację o rodzaju i liczbie posiadanego sprzętu

medycznego, o którym mowa w § 3.

2.

Ograniczenia, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 3, nie stosuje się w przypadku gdy udzielanie

świadczeń opieki zdrowotnej danemu pacjentowi rozpoczęło się przed dniem 14 marca

2020 r.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.