Obwieszczenie Ministra Zdrowia z dnia 30 listopada 2019 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie warunków wynagradzania za pracę pracowników podmiotów leczniczych działających w formie jednostki budżetowej

Rozporządzenie określa

1)

warunki wynagradzania za pracę pracowników podmiotów leczniczych działających w formie

jednostki budżetowej, w tym kwoty wynagrodzenia zasadniczego i tabele zaszeregowania

pracowników;

2)

warunki ustalania i wypłacania innych składników wynagrodzenia pracowników podmiotów

leczniczych działających w formie jednostki budżetowej.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z mocą od

dnia 1 lipca 2017 r.

Miesięczne stawki wynagrodzenia zasadniczego określone w załączniku do niniejszego

rozporządzenia mają zastosowanie do wynagrodzeń należnych od dnia 1 stycznia 2019 r.

Ustala się

1)

tabelę miesięcznych stawek wynagrodzenia zasadniczego, określoną w załączniku nr 1

do rozporządzenia;

2)

tabelę zaszeregowania pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych działających

w formie jednostki budżetowej, z wyłączeniem pracowników stacji sanitarno-epidemiologicznych,

określoną w załączniku nr 2 do rozporządzenia;

3)

tabelę zaszeregowania pracowników stacji sanitarno-epidemiologicznych, określoną w

załączniku nr 3 do rozporządzenia;

4)

wykaz stanowisk, na których przysługuje dodatek funkcyjny, i stawek dodatku funkcyjnego,

określony w załączniku nr 4 do rozporządzenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

W ramach środków na wynagrodzenia pracodawca może utworzyć fundusz premiowy.

2.

Wysokość funduszu premiowego oraz zasady premiowania określa pracodawca w zakładowym

regulaminie premiowania.

1.

Do okresu pracy uprawniającego do dodatku za wieloletnią pracę wlicza się wszystkie

poprzednie zakończone okresy zatrudnienia.

2.

Do okresu pracy uprawniającego do dodatku za wieloletnią pracę wlicza się także inne

okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy,

od którego zależą uprawnienia pracownicze.

3.

W razie równoczesnego pozostawania w więcej niż jednym stosunku pracy do okresu pracy

uprawniającego do dodatku za wysługę lat wlicza się jeden z tych okresów, w wymiarze

korzystniejszym dla pracownika.

4.

Dodatek za wieloletnią pracę jest wypłacany w terminie wypłaty wynagrodzenia

1)

począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pracownik

nabył prawo do dodatku lub prawo do wyższej stawki dodatku, jeżeli nabycie prawa nastąpiło

w ciągu miesiąca;

2)

za dany miesiąc, jeżeli nabycie prawa do dodatku lub prawa do wyższej stawki dodatku

nastąpiło pierwszego dnia miesiąca.

5.

Dodatek za wieloletnią pracę przysługuje pracownikowi za dni, za które otrzymuje wynagrodzenie,

oraz za dni nieobecności w pracy z powodu niezdolności do pracy wskutek choroby bądź

konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem lub chorym członkiem rodziny,

za które pracownik otrzymuje zasiłek z ubezpieczenia społecznego.

1.

Pracownikowi wykonującemu zawód medyczny oraz innemu pracownikowi, którego praca pozostaje

w związku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, posiadającym stopień naukowy doktora,

doktora habilitowanego lub tytuł naukowy profesora pracodawca ustala i wypłaca miesięczny

dodatek

1)

do 50% wynagrodzenia zasadniczego, jednak nie mniej niż 185 zł - za tytuł naukowy

profesora;

2)

do 30% wynagrodzenia zasadniczego, jednak nie mniej niż 125 zł - za stopień naukowy

doktora habilitowanego;

3)

do 20% wynagrodzenia zasadniczego, jednak nie mniej niż 65 zł - za stopień naukowy

doktora.

2.

Pracownikowi, o którym mowa w ust. 1, posiadającemu jednocześnie określony stopień

i tytuł naukowy pracodawca ustala i wypłaca tylko jeden dodatek w wyższej wysokości.

3.

Dodatek jest wypłacany w terminie wypłaty wynagrodzenia, począwszy od pierwszego dnia

miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło udokumentowanie uprawnień.

Wysokość dodatków, o których mowa w art. 88 ust. 3, 3a i 4 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, pracodawca ustala, uwzględniając rodzaj i charakter pracy wykonywanej przez pracowników.

Dodatki te są wypłacane w terminie wypłaty wynagrodzenia.

1.

Pracownikom innym niż wymienieni w art. 99 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, wykonującym pracę w porze nocnej, pracodawca ustala i wypłaca dodatek za każdą godzinę

pracy w porze nocnej w wysokości 20% stawki godzinowej wynagrodzenia zasadniczego.

Dodatek ten nie może być niższy niż dodatek ustalony na podstawie art. 151

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495).

2.

Godzinową stawkę wynagrodzenia zasadniczego oblicza się, dzieląc miesięczną stawkę

wynagrodzenia zasadniczego, wynikającą z osobistego zaszeregowania pracownika, przez

liczbę godzin pracy przypadających do przepracowania w danym miesiącu.

1.

Kierowcy samochodu osobowego może być ustalone i wypłacane, za jego zgodą, wynagrodzenie

ryczałtowe obejmujące poszczególne składniki wynagrodzenia, w szczególności wynagrodzenie

zasadnicze, dodatek za pracę w godzinach nadliczbowych oraz dodatek za pracę w porze

nocnej, uwzględniające liczbę godzin przypadających do przepracowania w okresie jednego

miesiąca, w przypadkach, gdy faktyczny czas pracy kierowcy w poszczególnych miesiącach

nie ulega wahaniom i odpowiada liczbie godzin przyjętych do obliczenia wynagrodzenia.

2.

Kierowcy, któremu powierzono dodatkowe czynności wykraczające poza zakres jego podstawowych

obowiązków, pracodawca ustala i wypłaca dodatek w wysokości do 60% najniższej stawki

wynagrodzenia zasadniczego w pierwszej kategorii zaszeregowania określonej w tabeli

miesięcznych stawek wynagrodzenia zasadniczego, określonej w załączniku nr 1 do rozporządzenia.

3.

Wysokość dodatku, o którym mowa w ust. 2, za wykonywanie poszczególnych czynności

pracodawca ustala, uwzględniając rodzaj czynności i ich uciążliwość.

1.

Za długoletnią pracę pracodawca wypłaca pracownikowi nagrody jubileuszowe w wysokości

1)

75% miesięcznego wynagrodzenia - po 20 latach pracy;

2)

100% miesięcznego wynagrodzenia - po 25 latach pracy;

3)

150% miesięcznego wynagrodzenia - po 30 latach pracy;

4)

200% miesięcznego wynagrodzenia - po 35 latach pracy;

5)

300% miesięcznego wynagrodzenia - po 40 latach pracy.

2.

Do okresu pracy uprawniającego do nagrody jubileuszowej wlicza się wszystkie poprzednie

zakończone okresy zatrudnienia oraz inne okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów

podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.

3.

W razie równoczesnego pozostawania w więcej niż jednym stosunku pracy, do okresu pracy

uprawniającego do nagrody jubileuszowej wlicza się jeden z tych okresów, w wymiarze

korzystniejszym dla pracownika.

4.

Pracownik nabywa prawo do nagrody jubileuszowej w dniu upływu okresu uprawniającego

do nagrody.

5.

Pracownik jest obowiązany udokumentować swoje prawo do nagrody jubileuszowej, jeżeli

w jego aktach osobowych brak jest odpowiedniej dokumentacji.

6.

Wypłata nagrody jubileuszowej powinna nastąpić niezwłocznie po nabyciu przez pracownika

prawa do tej nagrody.

7.

Podstawę obliczenia nagrody jubileuszowej stanowi wynagrodzenie przysługujące pracownikowi

w dniu nabycia prawa do nagrody, a jeżeli dla pracownika jest to korzystniejsze -

wynagrodzenie przysługujące w dniu jej wypłaty. Jeżeli pracownik nabył prawo do nagrody

jubileuszowej, będąc zatrudnionym w innym wymiarze czasu pracy niż w dniu jej wypłaty,

podstawę obliczenia nagrody stanowi wynagrodzenie przysługujące pracownikowi w dniu

nabycia prawa do nagrody. Nagrodę oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu

ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy.

8.

W razie ustania stosunku pracy w związku z przejściem pracownika na rentę z tytułu

niezdolności do pracy lub emeryturę, pracownikowi, któremu do nabycia prawa do nagrody

jubileuszowej brakuje mniej niż 12 miesięcy, licząc od dnia rozwiązania stosunku pracy,

nagrodę tę wypłaca się w dniu rozwiązania stosunku pracy.

1.

Pracownikowi przechodzącemu na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy

przysługuje jednorazowa odprawa w wysokości

1)

jednomiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli był zatrudniony krócej niż 15 lat;

2)

dwumiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli był zatrudniony co najmniej 15 lat;

3)

trzymiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli był zatrudniony co najmniej 20 lat.

2.

Odprawę oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego

za urlop wypoczynkowy.

3.

Okresy pracy i inne okresy uprawniające do odprawy ustala się według zasad obowiązujących

przy ustalaniu okresów uprawniających do dodatku za wieloletnią pracę.

4.

Pracownik, który otrzymał odprawę, nie może ponownie nabyć do niej prawa.

Przepisy rozporządzenia mają zastosowanie do pracowników Krajowego Ośrodka Zapobiegania

Zachowaniom Dyssocjalnym, o którym mowa w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi

stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2203), od dnia 22 stycznia 2014 r.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 23 lipca 2014 r.