Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 stycznia 2020 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Służbie Ochrony Państwa

Ustawa określa

1)

zadania i uprawnienia Służby Ochrony Państwa, zwanej dalej „SOP”, oraz zasady jej

organizacji;

2)

obowiązki osób ochranianych;

3)

zakres oraz sposób ochrony obiektów służących Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej

oraz członkom Rady Ministrów, a także placówek zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej.

4)

(uchylony)

1.

SOP jest jednolitą, umundurowaną, uzbrojoną formacją wykonującą zadania z zakresu

ochrony osób i obiektów oraz rozpoznawania i zapobiegania skierowanym przeciw nim

przestępstwom.

2.

Nazwa „Służba Ochrony Państwa”, jej skrót „SOP” oraz znak graficzny przysługują wyłącznie

formacji, o której mowa w ust. 1.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór znaku

graficznego SOP, mając na względzie stworzenie spójnego systemu identyfikacji wizualnej

SOP.

Do zadań SOP należy

1)

ochrona

a)

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Marszałka Sejmu, Marszałka Senatu, Prezesa Rady

Ministrów, wiceprezesa Rady Ministrów, ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz

ministra właściwego do spraw zagranicznych,

b)

byłych prezydentów Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o uposażeniu byłego Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1972),

c)

osób posiadających status głowy państwa, szefa rządu oraz ich zastępców, przewodniczącego

parlamentu lub izby parlamentu lub ministra spraw zagranicznych, wchodzących w skład

delegacji państw obcych przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

d)

innych osób ze względu na dobro państwa,

e)

obiektów służących Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, Prezesowi Rady Ministrów,

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych

oraz wskazanych w decyzji ministra właściwego do spraw wewnętrznych innych obiektów

stanowiących siedziby członków Rady Ministrów, zwanych dalej „siedzibami członków

Rady Ministrów”, z wyłączeniem obiektów służących Ministrowi Obrony Narodowej i Ministrowi

Sprawiedliwości,

f)

placówek zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej wskazanych w decyzji, o której mowa

w art. 4 ust. 8;

2)

rozpoznawanie i zapobieganie przestępstwom przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej, przestępstwom

przeciwko życiu lub zdrowiu, przestępstwom przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu,

przestępstwom przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, przestępstwom przeciwko wolności,

przestępstwom przeciwko czci i nietykalności cielesnej, przestępstwom przeciwko porządkowi

publicznemu, zamachom i czynnej napaści skierowanym przeciwko osobom, o których mowa

w pkt 1 lit. a-d, oraz przeciwko bezpieczeństwu obiektów, o których mowa w pkt 1 lit.

e, z wyłączeniem dotyczących tych obiektów przestępstw przeciwko ochronie informacji;

3)

rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie popełnianych przez funkcjonariuszy SOP, zwanych

dalej „funkcjonariuszami”, i pracowników SOP przestępstw określonych w art. 228, art. 229, art. 231, art. 265 i art. 266 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r.

- Kodeks karny

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1950 i 2128), zwanej dalej „Kodeksem karnym”, w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych,

a także, w zakresie wynikającym z art. 11j ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania

nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 13), funkcjonariuszy i pracowników SOP, Policji i Straży Granicznej lub strażaków i pracowników

Państwowej Straży Pożarnej.

4)

(uchylony)

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji

niejawnych, podejmuje decyzję o objęciu ochroną osób, o których mowa w art. 3 pkt

1 lit. d.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji

niejawnych, podejmuje decyzję o objęciu ochroną obiektów, o których mowa w art. 3

pkt 1 lit. e. W odniesieniu do siedzib członków Rady Ministrów decyzja jest podejmowana

na wniosek poszczególnych członków Rady Ministrów, po zasięgnięciu opinii Komendanta

SOP oraz Komendanta Głównego Policji, z uwzględnieniem sił i środków pozostających

w dyspozycji SOP oraz oceny zagrożenia tych obiektów. W przypadkach uzasadnionych

względami bezpieczeństwa minister właściwy do spraw wewnętrznych może samodzielnie

podjąć decyzję o objęciu ochroną SOP lub Policji siedzib członków Rady Ministrów,

informując o tym Prezesa Rady Ministrów i członka Rady Ministrów, którego siedziby

dotyczy decyzja.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, po uzyskaniu opinii Komendanta SOP, z zachowaniem

przepisów o ochronie informacji niejawnych, określa, w drodze decyzji, zakres ochrony

obiektów, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. e, z uwzględnieniem oceny zagrożenia

tych obiektów. W przypadku obiektów służących Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej

i Prezesowi Rady Ministrów minister właściwy do spraw wewnętrznych podejmuje decyzję

w uzgodnieniu odpowiednio z Szefem Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

oraz Szefem Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

4.

Komendant SOP, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych, określa dla

każdej z osób, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a-d, poziom zagrożenia, biorąc pod

uwagę posiadane informacje dotyczące przewidywanych i bezpośrednich zagrożeń względem

każdej z tych osób oraz zajmowane przez nie stanowisko. Poziom jest określany jako

niski, umiarkowany, wysoki albo bardzo wysoki.

5.

Komendant SOP, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych, podejmuje

decyzję o zakresie ochrony osób, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a-d, i informuje

o tym ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

6.

Ochronę Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz obiektów jemu służących realizuje

wyodrębniona w tym celu komórka organizacyjna SOP.

7.

(uchylony)

8.

Prezes Rady Ministrów w przypadkach uzasadnionych względami bezpieczeństwa, z zachowaniem

przepisów o ochronie informacji niejawnych, może podjąć decyzję o objęciu ochroną

placówek zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit.

f, jeżeli zapewnienie ochrony placówek zagranicznych w inny sposób okaże się lub może

okazać się niewystarczające. Decyzja jest podejmowana na wniosek ministra właściwego

do spraw zagranicznych, po uzyskaniu opinii ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

z uwzględnieniem sił i środków pozostających w dyspozycji SOP, oceny zagrożenia tych

obiektów oraz możliwego zakresu i sposobu zapewnienia ochrony.

9.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres wykonywania przez funkcjonariuszy zadań, o których mowa w ust. 8,

2)

tryb kierowania funkcjonariuszy do wykonywania zadań, o których mowa w ust. 8, oraz

odwoływania ich z tych zadań

- mając na względzie zapewnienie prawidłowej ochrony placówek zagranicznych Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

Osoby objęte ochroną SOP, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a-d, mogą, informując

o tym SOP, czasowo zrezygnować z ochrony, z wyłączeniem działań mających na celu pozyskanie

informacji dotyczących bezpośrednich zagrożeń względem osób objętych ochroną.

2.

Komendant SOP przekazuje ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych informację o

czasowej rezygnacji z ochrony, o której mowa w ust. 1.

3.

Podczas pobytu na obszarze lub w obiekcie, w stosunku do których wprowadzono trzeci

lub czwarty stopień alarmowy w trybie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 796), osoby, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a, nie mogą czasowo zrezygnować z ochrony.

4.

Podczas pobytu na obszarze, na którym wprowadzono stan wyjątkowy w trybie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o stanie wyjątkowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1928), osoby, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a, nie mogą czasowo zrezygnować z ochrony.

5.

W przypadku określenia przez Komendanta SOP poziomu zagrożenia dotyczącego osoby czasowo

rezygnującej z ochrony jako wysokiego lub bardzo wysokiego Komendant SOP informuje

o poziomie zagrożenia tę osobę oraz ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

6.

W przypadku braku możliwości ochrony w zakresie określonym w decyzji Komendanta SOP,

o której mowa w art. 4 ust. 5, wynikającego ze zdarzeń losowych lub innych nieprzewidzianych

okoliczności Komendant SOP informuje o tym ministra właściwego do spraw wewnętrznych

i podejmuje działania zmierzające do niezwłocznego przywrócenia realizacji ochrony

w zakresie określonym w decyzji Komendanta SOP.

7.

Komendant SOP, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych, określi,

w drodze zarządzenia, sposób i tryb przekazywania informacji o

1)

czasowej rezygnacji z ochrony przez osobę objętą ochroną SOP, o której mowa w ust.

1,

2)

poziomie zagrożenia, o którym mowa w ust. 5,

3)

braku możliwości ochrony, o którym mowa w ust. 6

- uwzględniając potrzebę zapewnienia sprawnego przepływu informacji.

1.

Organy administracji rządowej, samorządu terytorialnego oraz państwowe i inne jednostki

organizacyjne zapewniają SOP niezbędne warunki do wykonywania zadań określonych w

niniejszej ustawie.

2.

Osoby, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a, b i d, przyjmujące delegacje określone

w art. 3 pkt 1 lit. c oraz podmioty zarządzające lub administrujące obiektami wymienionymi

w art. 3 pkt 1 lit. e i f niezwłocznie

1)

przekazują SOP wszelkie informacje, w tym dane osobowe, mogące mieć wpływ na bezpieczeństwo

ochranianych osób lub obiektów;

2)

stosują się do zaleceń związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa ochranianym osobom

i obiektom, wydawanych przez SOP.

3.

Podmioty, o których mowa w ust. 2, udostępniają środki techniczne rejestrujące obraz,

jeżeli takie istnieją, zapewniają dostęp do infrastruktury teleinformatycznej i technicznej

obiektu, jeżeli taka istnieje, a także umożliwiają wykorzystanie środków technicznych,

w tym rejestrujących obraz, będących własnością SOP.

4.

W odniesieniu do obiektów, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. e, środki techniki ochronnej

są zapewniane przez SOP.

Dzień 12 czerwca ustanawia się świętem SOP.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, na wniosek Komendanta SOP, nadaje sztandar

SOP.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wymagania

dotyczące sztandaru oraz jego wzór, wzór aktu nadania sztandaru oraz wzór aktu wręczenia

sztandaru, tryb i warunki nadania sztandaru oraz sposób jego wręczania, a także sposób

przechowywania sztandaru, uwzględniając tradycje służb publicznych zajmujących się

ochroną.

1.

Komendant SOP jest centralnym organem administracji rządowej podległym ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych.

2.

Komendant SOP jest przełożonym funkcjonariuszy.

3.

W SOP mogą być zatrudniani pracownicy, do których nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1559 oraz z 2019 r. poz. 730 i 2020).

4.

Do pracowników, o których mowa w ust. 3, stosuje się odpowiednio przepisy art. 72,

art. 73, art. 131 oraz art. 159 ust. 1 pkt 5 i ust. 2.

1.

Komendant SOP wykonuje zadania przy pomocy SOP, która jest urzędem administracji publicznej.

2.

Komendanta SOP w czasie jego nieobecności zastępuje wyznaczony przez niego jeden z

jego zastępców.

1.

Komendanta SOP powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów, w uzgodnieniu z Prezydentem

Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

2.

Zastępców Komendanta SOP, na wniosek Komendanta SOP, powołuje i odwołuje minister

właściwy do spraw wewnętrznych.

3.

Komendantowi SOP i jego zastępcom uposażenie lub wynagrodzenie przyznaje minister

właściwy do spraw wewnętrznych.

4.

Komendantem SOP lub jego zastępcą może być osoba, która

1)

posiada wyłącznie obywatelstwo polskie;

2)

korzysta z pełni praw publicznych;

3)

jest nieskazitelnego charakteru;

4)

ze względu na posiadane kwalifikacje i praktykę zawodową daje rękojmię należytego

wykonywania zadań;

5)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

6)

spełnia wymagania określone w przepisach o ochronie informacji niejawnych w zakresie

dostępu do informacji niejawnych o klauzuli „ściśle tajne”;

7)

posiada wyższe wykształcenie;

8)

nie pełniła służby zawodowej, nie pracowała i nie była współpracownikiem organów bezpieczeństwa

państwa wymienionych w art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. z 2019 r. poz. 430, 399, 447, 534 i 1571) ani też nie była sędzią, który orzekając uchybił godności urzędu, sprzeniewierzając

się niezawisłości sędziowskiej.

1.

Jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy policjant zwolniony ze służby, z powodu

wymierzenia mu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, orzeczonej za przewinienie

dyscyplinarne, które wypełniało jednocześnie znamiona przestępstwa lub przestępstwa

skarbowego (wykroczenia lub wykroczenia skarbowego), został w postępowaniu karnym,

karnym skarbowym lub w sprawach o wykroczenia, prawomocnie uniewinniony albo zapadło

prawomocne orzeczenie o umorzeniu postępowania ze względu na okoliczności określone

w art. 17 § 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1987 i 2399 oraz z 2019 r. poz. 150 i 679) albo w art. 5 § 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach

o wykroczenia

(Dz. U. z 2018 r. poz. 475, z późn. zm., to w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, przysługuje mu prawo wniesienia

wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego.

2.

W przypadku śmierci policjanta, o którym mowa w ust. 1, prawo wniesienia wniosku o

wznowienie postępowania dyscyplinarnego, przysługuje jego małżonkowi, krewnym w linii

prostej, rodzeństwu, przysposabiającemu lub przysposobionemu.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do zwolnionego ze służby funkcjonariusza

Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży

Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura

Antykorupcyjnego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego oraz Służby

Więziennej.

4.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do postępowań dyscyplinarnych prowadzonych w stosunku

do funkcjonariuszy Służby Więziennej prawomocnie zakończonych przed dniem 13 sierpnia

2010 r.

5.

Do wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, o którym mowa w ust. 1, wniesionego

przez funkcjonariusza Biura Ochrony Rządu lub osobę, o której mowa w ust. 2, zastosowanie

mają odpowiednio przepisy ustawy zmienianej w art. 8 dotyczące wznowienia postępowania

dyscyplinarnego.

6.

W przypadku gdy skutkiem wznowienia postępowania dyscyplinarnego będzie przywrócenie

do służby funkcjonariusza Biura Ochrony Rządu, rozumie się przez to jego przywrócenie

do służby w Służbie Ochrony Państwa w trybie art. 361 ust. 3 ustawy zmienianej w art.

8.

1.

W razie zwolnienia stanowiska Komendanta SOP minister właściwy do spraw wewnętrznych,

do czasu powołania nowego Komendanta SOP, powierza pełnienie obowiązków Komendanta

SOP jednemu z jego zastępców na okres nie dłuższy niż 3 miesiące.

2.

W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez Komendanta SOP minister właściwy

do spraw wewnętrznych do czasu ustania przeszkody w sprawowaniu tej funkcji przez

dotychczasowego Komendanta SOP, nie dłużej jednak niż na 6 miesięcy, powierza pełnienie

obowiązków Komendanta SOP jednemu z jego zastępców.

Funkcjonariusze oraz osoby powoływane na stanowiska, o których mowa w art. 11, a także

mianowane na stanowisko dyrektora i zastępcy dyrektora komórki organizacyjnej oraz

naczelnika, mogą zostać poddani weryfikacji, o której mowa w art. 11a ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania

nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Weryfikacja, o której mowa w zdaniu pierwszym, może być prowadzona także wobec funkcjonariuszy

oraz osób zajmujących te stanowiska.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 10, który wchodzi w życie z dniem 12 lipca 2019 r.;

2)

art. 9 pkt 1 i art. 11 pkt 2, które wchodzą w życie po upływie 4 miesięcy od dnia

ogłoszenia;

3)

art. 7 pkt 1 i 2, które wchodzą w życie z dniem 23 stycznia 2020 r.

Komendant SOP kieruje SOP i zapewnia sprawne oraz efektywne wykonywanie jej zadań

przez

1)

organizowanie ochrony oraz działań, o których mowa w art. 3;

2)

prowadzenie polityki kadrowej;

3)

określanie oraz zapewnienie realizacji programu szkolenia funkcjonariuszy i doskonalenia

zawodowego pracowników, a także zapewnianie właściwych warunków i sposobu szkolenia;

4)

współdziałanie z centralnymi organami administracji rządowej podległymi ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych, jednostkami organizacyjnymi podporządkowanymi, podległymi

lub nadzorowanymi przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub Ministra Obrony

Narodowej, Szefa Kancelarii Sejmu oraz innymi organami administracji rządowej i samorządu

terytorialnego w zakresie zadań realizowanych przez SOP i te organy;

5)

współdziałanie z organami i służbami innych państw oraz organizacjami międzynarodowymi

na podstawie umów i porozumień oraz odrębnych przepisów;

6)

zapewnienie przestrzegania dyscypliny służbowej przez funkcjonariuszy;

7)

określanie oraz zapewnienie przestrzegania zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy.

1.

Komendant SOP może upoważnić swoich zastępców, a także innych funkcjonariuszy oraz

pracowników do załatwiania w jego imieniu spraw w określonym zakresie.

2.

Zastępcy Komendanta SOP oraz kierownicy komórek organizacyjnych SOP wykonują zadania

zgodnie z zakresami zadań określonymi przez Komendanta SOP.

Komendant SOP, w drodze zarządzenia, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji

niejawnych, określa sposoby, metody i formy podejmowanych czynności i działań przez

SOP w zakresie nieobjętym innymi przepisami.

Do udzielania czasu wolnego w zamian za czas służby przekraczający normę określoną

w art. 81 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 7 w brzmieniu dotychczasowym, pełnionej

w okresie przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Do postępowań wszczętych na podstawie przepisów dotychczasowych i niezakończonych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, z wyjątkiem art. 36 ust. 5 ustawy zmienianej

w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą oraz art. 29 ustawy zmienianej w art.

6 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze zarządzenia, nadaje statut SOP określający

jej organizację wewnętrzną, z uwzględnieniem art. 4 ust. 6.

2.

Komendant SOP w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi,

w drodze zarządzenia, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych, regulamin

organizacyjny SOP, określający

1)

wewnętrzną strukturę komórek organizacyjnych SOP;

2)

zakres zadań komórek organizacyjnych SOP.

Wydatki związane z funkcjonowaniem SOP są pokrywane z budżetu państwa z części, której

dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych.

1.

W zakresie zadań, o których mowa w art. 3, funkcjonariusze wykonują czynności

1)

administracyjno-porządkowe w celu zapewnienia ochrony, o której mowa w art. 3 pkt

1;

2)

operacyjno-rozpoznawcze w celu pozyskiwania informacji dotyczących zagrożeń względem

osób i obiektów, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a-e, a także rozpoznawania i zapobiegania

przestępstwom, o których mowa w art. 3 pkt 2, oraz rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania

przestępstw, o których mowa w art. 3 pkt 3.

2.

Funkcjonariusz w toku wykonywania czynności służbowych jest obowiązany do respektowania

godności ludzkiej oraz przestrzegania i ochrony praw człowieka.

3.

W przypadku nagłego, bezpośredniego zamachu na życie lub zdrowie osoby ochranianej

lub podejrzenia możliwości jego bezpośredniego wystąpienia działania związane z ochroną

jej życia lub zdrowia oraz ewakuacją z miejsca zagrożenia są realizowane przed innymi

zadaniami wynikającymi z art. 3.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

15, art. 2 pkt 3, art. 3 pkt 3, art. 5 pkt 1, art. 7, art. 9, art. 10 pkt 1, art.

13 pkt 1 i art. 14 pkt 1, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

W celu zapewnienia ochrony osób i obiektów, o których mowa w art. 3 pkt 1, SOP w szczególności

1)

planuje sposoby zabezpieczenia osób oraz możliwości ich ewakuacji w przypadku powstania

zagrożenia;

2)

planuje sposoby zabezpieczenia obiektów oraz uzgadnia z ich administratorami niezbędny

zakres działań dostosowawczych w odniesieniu do tych obiektów;

3)

rozpoznaje i analizuje potencjalne zagrożenia;

4)

zapobiega powstawaniu zagrożeń;

5)

organizuje działania ochronne;

6)

wykonuje bezpośrednią ochronę;

7)

zabezpiecza obiekty;

8)

koordynuje realizację działań ochronnych w przypadku, o którym mowa w art. 38.

Funkcjonariusz, wykonując zadania, o których mowa w art. 3, ma prawo

1)

wydawać polecenia osobom, których zachowanie stwarza lub może stworzyć zagrożenie

dla bezpieczeństwa osób lub obiektów podlegających ochronie SOP, a w szczególności

wydawać polecenia

a)

opuszczenia przez takie osoby określonego miejsca,

b)

zatrzymania pojazdu,

c)

usunięcia pojazdu z miejsca postoju,

d)

usunięcia innych urządzeń lub oddania ich do depozytu;

2)

legitymować osoby w celu ustalenia ich tożsamości, a w szczególności identyfikacji

osób, które mogą stworzyć bezpośrednie zagrożenie dla osób lub obiektów, o których

mowa w art. 3 pkt 1, podlegających ochronie SOP;

3)

dokonywać kontroli osobistej polegającej na sprawdzeniu zawartości odzieży i obuwia

osoby kontrolowanej oraz przedmiotów, które znajdują się na jej ciele, włącznie z

żądaniem zdjęcia odzieży i obuwia oraz sprawdzeniu jamy ustnej, nosa, uszu i włosów

osoby kontrolowanej, jeżeli jest to niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa ochranianych

osób i obiektów, o których mowa w art. 3 pkt 1;

3a)

przeglądać zawartość bagaży i sprawdzać ładunki poprzez manualne sprawdzenie ładunków

i elementów konstrukcyjnych bagaży oraz znajdujących się w nich przedmiotów lub sprawdzenie

bagaży i ładunków z wykorzystaniem urządzeń i sprzętu specjalistycznego lub psa służbowego,

jeżeli jest to niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa ochranianych osób i obiektów,

o których mowa w art. 3 pkt 1;

3b)

sprawdzać pomieszczenia oraz środki transportu z wykorzystaniem urządzeń i sprzętu

specjalistycznego lub psa służbowego, jeżeli jest to niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa

ochranianych osób lub obiektów, o których mowa w art. 3 pkt 1;

4)

dokonywać kontroli bezpieczeństwa osób wchodzących na teren obiektów i placówek, o

których mowa w art. 3 pkt 1 lit. e i f, a także na teren innych wydzielonych przez

SOP stref bezpieczeństwa, oraz środków transportu lądowego, powietrznego lub wodnego

służących do przewozu osób ochranianych, tras ich przejazdu, pojazdów, bagaży, przesyłek,

obiektów lub obszaru w formie

a)

kontroli manualnej lub

b)

sprawdzenia za pomocą środków technicznych niezbędnych do wykrywania materiałów i

urządzeń niebezpiecznych lub

c)

sprawdzenia biochemicznego lub

d)

sprawdzenia z wykorzystaniem psa służbowego

- w zakresie niezbędnym do realizacji zadań, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a-e;

5)

ujmować osoby stwarzające bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego, a także

zagrożenie dla chronionego mienia w celu niezwłocznego oddania tych osób Policji lub

innym właściwym organom;

6)

żądać niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, organów administracji rządowej

i samorządu terytorialnego oraz jednostek gospodarczych prowadzących działalność w

zakresie użyteczności publicznej; wymienione instytucje, organy i jednostki są obowiązane,

w zakresie swojego działania, do udzielenia tej pomocy;

7)

zwracać się o niezbędną pomoc do innych jednostek gospodarczych i organizacji społecznych,

jak również zwracać się w nagłych wypadkach do każdej osoby o udzielenie doraźnej

pomocy;

8)

obserwować i rejestrować przy użyciu środków technicznych obraz zdarzeń w miejscach

publicznych, a w przypadku czynności operacyjno-rozpoznawczych i administracyjno-porządkowych

wykonywanych na podstawie ustawy - również rejestrować dźwięk towarzyszący tym zdarzeniom,

a także obserwować i rejestrować przy użyciu środków technicznych obraz zdarzeń w

obiektach ochranianych lub wokół tych obiektów, w uzgodnieniu z ich administratorami,

oraz w miejscach zamieszkania osób ochranianych w zakresie uzgodnionym z tymi osobami

i niezbędnym do realizacji zadań, o których mowa w art. 3 pkt 1-3.

1.

Sprawdzenia, o którym mowa w art. 21 pkt 3, można dokonać w formie

1)

kontroli manualnej lub

2)

sprawdzenia za pomocą środków technicznych niezbędnych do wykrywania materiałów i

urządzeń niebezpiecznych, lub

3)

sprawdzenia biochemicznego, lub

4)

sprawdzenia z wykorzystaniem psa służbowego.

2.

Kontrola bezpieczeństwa, o której mowa w art. 21 pkt 4, polega na sprawdzeniu zawartości

odzieży i obuwia osoby oraz przedmiotów, które znajdują się na jej ciele, włącznie

z żądaniem zdjęcia odzieży i obuwia, sprawdzeniu jamy ustnej, nosa, uszu i włosów

osoby, przeglądaniu zawartości jej bagaży lub sprawdzaniu ładunków oraz znajdujących

się w nich przedmiotów.

1.

Funkcjonariusz nie wykonuje uprawnień, o których mowa w art. 21 pkt 3-5, w stosunku

do

1)

członków personelu przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych oraz innych

osób zrównanych z nimi na podstawie ustaw, umów lub zwyczajów międzynarodowych, jeżeli

nie są obywatelami polskimi;

2)

innych osób korzystających z immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych na mocy

ustaw, umów międzynarodowych albo powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych;

3)

osób, które w sposób niebudzący wątpliwości wykażą, że korzystają z immunitetu parlamentarnego,

sędziowskiego lub prokuratorskiego.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy działań podejmowanych w obronie koniecznej lub stanie wyższej

konieczności.

3.

O podjęciu działań, o których mowa w ust. 2, wobec osób, o których mowa w ust. 1 pkt

1 i 2, należy niezwłocznie powiadomić urząd obsługujący ministra właściwego do spraw

zagranicznych, a wobec osób, o których mowa w ust. 1 pkt 3, odpowiednio Marszałka

Sejmu i Marszałka Senatu, Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego lub Prokuratora Generalnego.

1.

Czynności, o których mowa w art. 21, powinny być wykonywane w sposób możliwie najmniej

naruszający dobra osobiste osoby, wobec której zostają podjęte, oraz w zakresie niezbędnym

w danych okolicznościach do zrealizowania celu dokonywanej czynności.

2.

Po przeprowadzeniu czynności, o których mowa w art. 21, funkcjonariusz poucza osobę,

wobec której dokonano czynności, o prawie złożenia zażalenia, o którym mowa odpowiednio

w ust. 3 lub 4.

3.

Na sposób prowadzenia czynności, o których mowa w art. 21 pkt 1, 2 i 3b-8, przysługuje

zażalenie do właściwego miejscowo prokuratora w terminie 7 dni od dnia dokonania czynności.

Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 50 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2020 r. poz. 30), zwanej dalej „Kodeksem postępowania karnego”.

4.

W celu zbadania zasadności, legalności i prawidłowości dokonania czynności, o których

mowa w art. 21 pkt 3 i 3a, przysługuje zażalenie do sądu rejonowego właściwego ze

względu na miejsce przeprowadzania czynności w terminie 7 dni od dokonania czynności.

Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 50 Kodeksu postępowania karnego.

5.

Zażalenie, o którym mowa w ust. 4, składa się za pośrednictwem komórki organizacyjnej

SOP, w której pełni służbę funkcjonariusz SOP, który dokonał czynności, o których

mowa w art. 21 pkt 3 lub 3a. Komórka organizacyjna SOP, o której mowa w zdaniu pierwszym,

jest obowiązana do niezwłocznego przekazania zażalenia sądowi rejonowemu właściwemu

ze względu na miejsce przeprowadzania czynności.

1.

Funkcjonariusz, przystępując do czynności służbowych, o których mowa w art. 21 pkt

1-7, jest obowiązany

1)

podać stopień oraz imię i nazwisko; funkcjonariusz nieumundurowany okazuje ponadto

legitymację służbową w sposób umożliwiający odczytanie i zanotowanie nazwiska funkcjonariusza

i nazwy organu, który wydał legitymację

2)

podać podstawę prawną oraz przyczynę podjęcia czynności służbowej.

2.

W przypadku realizacji czynności służbowych, o których mowa w art. 21 pkt 4, podanie

informacji wskazanych w ust. 1 następuje na żądanie osoby, wobec której czynność służbowa

jest realizowana.

3.

Funkcjonariusz może odstąpić od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, w przypadku gdy

jego realizacja mogłaby spowodować bezpośrednie zagrożenie dla osób lub obiektów,

o których mowa w art. 3 pkt 1, podlegających ochronie SOP.

1.

W latach 2019-2028 maksymalny limit wydatków Komendanta Służby Ochrony Państwa będących

skutkiem finansowym wejścia w życie niniejszej ustawy wynosi 28 400 tys. zł, w tym

w

1)

2019 r. - 0 tys. zł;

2)

2020 r. - 2 800 tys. zł;

3)

2021 r. - 2 900 tys. zł;

4)

2022 r. - 3 000 tys. zł;

5)

2023 r. - 3 100 tys. zł;

6)

2024 r. - 3 200 tys. zł;

7)

2025 r. - 3 200 tys. zł;

8)

2026 r. - 3 300 tys. zł;

9)

2027 r. - 3 400 tys. zł;

10)

2028 r. - 3 500 tys. zł.

2.

Komendant Służby Ochrony Państwa monitoruje wykorzystanie limitu wydatków, o których

mowa w ust. 1, i dokonuje oceny wykorzystania tego limitu według stanu na koniec pierwszego

kwartału oraz trzeciego kwartału danego roku budżetowego.

3.

W przypadku zagrożenia przekroczeniem lub przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy

maksymalnego limitu wydatków, o których mowa w ust. 1, o 25%, stosuje się mechanizm

korygujący polegający na zmniejszeniu wydatków budżetu państwa będących skutkiem finansowym

niniejszej ustawy, w szczególności przez zmniejszenie liczby godzin służby przekraczających

przyjętą normę.

4.

Organem właściwym do wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 3, jest

Komendant Służby Ochrony Państwa.

1.

Tożsamość osoby legitymowanej funkcjonariusz ustala na podstawie

1)

dokumentów tożsamości;

2)

oświadczenia innej osoby, której tożsamość została ustalona na podstawie dokumentów

tożsamości;

3)

oświadczenia osoby, która jest funkcjonariuszowi znana.

2.

Funkcjonariusz ustala tożsamość osób, o których mowa w ust. 1, w sposób umożliwiający

odnotowanie

1)

imienia lub imion oraz nazwiska oraz adresów zamieszkania lub pobytu;

2)

numeru PESEL, a w przypadku braku informacji o numerze PESEL - daty i miejsca urodzenia

oraz imion rodziców i nazwiska rodowego;

3)

rodzaju i cech identyfikacyjnych dokumentu, na podstawie którego ustalono tożsamość

osoby legitymowanej.

3.

W razie legitymowania osób znajdujących się w pojeździe, gdy uzasadniają to względy

bezpieczeństwa, funkcjonariusz ma prawo żądać opuszczenia pojazdu przez te osoby.

4.

Funkcjonariusz może odstąpić od legitymowania osoby, która jest mu znana.

5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje dokumentów, o których mowa w ust. 1,

2)

postać dokumentowania czynności ustalania tożsamości osób, o których mowa w ust. 1

- mając na względzie zapewnienie prawidłowego ustalenia tożsamości osoby oraz dokumentowania

procesu legitymowania.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z mocą od dnia 1 lipca

2019 r.

1.

Osoba, która ma być poddana kontroli osobistej, może żądać obecności przy tej czynności

osoby wskazanej przez siebie oraz osoby przybranej przez prowadzącego czynności, jeżeli

obecność tych osób nie utrudni lub nie uniemożliwi dokonania kontroli.

2.

Kontroli osobistej dokonuje funkcjonariusz tej samej płci, co osoba kontrolowana,

w miejscu niedostępnym w czasie wykonywania kontroli dla osób postronnych.

3.

W przypadku gdy kontrola osobista musi być dokonana niezwłocznie, w szczególności

ze względu na okoliczności mogące stanowić zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego

lub mienia, może jej dokonać funkcjonariusz płci odmiennej niż osoba kontrolowana,

a także może ona zostać dokonana w miejscu niespełniającym warunku określonego w ust.

2.

4.

Funkcjonariusz dokonujący kontroli osobistej, poza czynnościami, o których mowa w

art. 24

1)

legitymuje osobę kontrolowaną oraz inne osoby, jeżeli uczestniczą w czynności;

2)

może wezwać osobę kontrolowaną do dobrowolnego wydania przez nią broni lub innych

niebezpiecznych przedmiotów służących do popełnienia czynu zabronionego pod groźbą

kary lub których posiadanie jest zabronione oraz może żądać opróżnienia przez osobę

kontrolowaną kieszeni, innych części odzieży lub przedmiotów znajdujących się na ciele

osoby kontrolowanej lub przez nią posiadanych;

3)

odbiera osobie kontrolowanej broń lub inne niebezpieczne przedmioty, które służą do

popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary lub których posiadanie jest zabronione;

4)

sprawdza czy informacje o osobie kontrolowanej, przedmiotach lub dokumentach posiadanych

przez tę osobę są przetwarzane w dostępnych SOP krajowych i międzynarodowych systemach

informacyjnych, w których przetwarza się informacje, w tym dane osobowe, o osobach

podejrzanych o popełnienie przestępstw, osobach zaginionych lub osobach poszukiwanych

w związku z ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego lub w których przetwarza

się informacje o skradzionych lub utraconych dokumentach lub przedmiotach w celu ich

odnalezienia.

1.

Przeglądanie zawartości bagażu lub sprawdzanie ładunku i pomieszczeń przeprowadza

się w obecności właściciela bagażu, ładunku i pomieszczenia albo przedstawiciela przewoźnika

lub spedytora, albo użytkownika pomieszczenia, a gdy jest to niemożliwe - w obecności

osoby przybranej przez funkcjonariusza.

2.

Przeglądania zawartości bagażu lub sprawdzania ładunku przyjętego do przewozu dokonuje

się wyłącznie w obecności przedstawiciela przewoźnika lub spedytora.

3.

W razie nieobecności właściciela, użytkownika, przewoźnika lub spedytora przeglądania

zawartości bagażu lub sprawdzania ładunku i pomieszczenia dokonuje się, gdy z ustaleń

SOP wynika, że zwłoka może spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego.

1.

Ujęcie osoby, o której mowa w art. 21 pkt 5, może nastąpić tylko wówczas, gdy czynności,

o których mowa w art. 21 pkt 1-3, okazały się bezcelowe lub nieskuteczne.

2.

Osobie ujętej na podstawie art. 21 pkt 5 przysługują uprawnienia przewidziane w Kodeksie postępowania karnego dla osoby zatrzymanej.

3.

Funkcjonariusz o każdym przypadku ujęcia osoby jest obowiązany powiadomić swojego

przełożonego pisemnym meldunkiem.

1.

Przy wykonywaniu czynności, o której mowa w art. 21 pkt 5, funkcjonariusz jest obowiązany

1)

wydawać osobie ujętej polecenia;

2)

sprawdzić, czy osoba ujęta posiada broń lub inne niebezpieczne przedmioty mogące służyć

do popełnienia przestępstwa lub wykroczenia albo stanowić dowody rzeczowe lub podlegać

przepadkowi;

3)

odebrać broń i przedmioty, o których mowa w pkt 2;

4)

poinformować osobę o ujęciu i jego przyczynach oraz uprzedzić o obowiązku zastosowania

się do wydanych poleceń.

2.

Osobę ujętą funkcjonariusz niezwłocznie doprowadza do jednostki Policji lub przekazuje

Policji. Funkcjonariusz niezwłocznie przekazuje Policji także odebrane osobie ujętej

broń i przedmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 2.

1.

W przypadku gdy w toku przeprowadzania czynności, o których mowa w art. 21 pkt 3-4,

znaleziono przedmioty mogące stworzyć niebezpieczeństwo dla życia, zdrowia ludzkiego

lub mienia lub przedmioty, które służą do popełnienia czynu zabronionego pod groźbą

kary lub których posiadanie jest zabronione, lub na żądanie osoby kontrolowanej złożone

bezpośrednio po dokonaniu czynności, sporządza się odpowiednio protokół kontroli osobistej,

protokół przeglądania zawartości bagaży i sprawdzenia ładunków lub protokół sprawdzenia

pomieszczenia oraz środków transportu. Czynności, o których mowa w art. 21 pkt 5,

dokumentuje się w protokole ujęcia.

2.

Protokoły, o których mowa w ust. 1, zawierają w szczególności

1)

oznaczenie czynności, podstawy prawnej i przyczyny jej podjęcia, jej miejsca oraz

danych osoby, wobec której dokonano czynności i osób w nich uczestniczących, obejmujących

w szczególności imię, nazwisko, numer PESEL lub datę urodzenia oraz rodzaj i cechy

identyfikacyjne dokumentu, na podstawie którego ustalono tożsamość osoby;

2)

datę i godzinę rozpoczęcia i zakończenia czynności;

3)

dane funkcjonariusza dokonującego czynności obejmujące stopień, imię, nazwisko oraz

nazwę komórki organizacyjnej SOP, w której pełni służbę;

4)

przebieg czynności, oświadczenia i wnioski jej uczestników;

5)

spis znalezionych i odebranych przedmiotów oraz w miarę potrzeby ich opis;

6)

pouczenie osoby kontrolowanej o jej prawach;

7)

w miarę potrzeby stwierdzenie innych okoliczności dotyczących przebiegu czynności.

3.

Jeżeli w toku przeprowadzania czynności, o których mowa w art. 21 pkt 3-5, znaleziono

przedmioty mogące stworzyć niebezpieczeństwo dla życia, zdrowia ludzkiego lub mienia

lub przedmioty, które służą do popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary lub

których posiadanie jest zabronione, protokół, o którym mowa w ust. 1, przekazuje się

do jednostki organizacyjnej Policji właściwej dla miejsca przeprowadzenia czynności.

4.

W przypadku gdy przedmioty ujawnione w wyniku czynności służbowych stwarzają niebezpieczeństwo

dla życia, zdrowia ludzkiego lub mienia, funkcjonariusz jest obowiązany podjąć działania

zmierzające do usunięcia niebezpieczeństwa.

5.

W przypadku gdy w toku przeprowadzania czynności, o których mowa w art. 21 pkt 3-4,

nie znaleziono przedmiotów mogących stworzyć niebezpieczeństwo dla życia, zdrowia

ludzkiego lub mienia lub przedmiotów, które służą do popełnienia czynu zabronionego

pod groźbą kary lub których posiadanie jest zabronione, lub osoba poddana tym czynnościom

nie zgłosiła żądania sporządzenia protokołu z dokonanych czynności, dokonanie czynności

dokumentuje się w dokumentacji służbowej, odnotowując rodzaj, czas, miejsce i wynik

czynności oraz imiona, nazwiska i funkcje osób w nich uczestniczących.

6.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, treść pouczeń o prawach przysługujących

osobie kontrolowanej lub ujętej oraz wzory protokołów, o których mowa w ust. 1, mając

na względzie prawidłowe pouczenie osoby kontrolowanej albo ujętej o przysługującej

jej prawach oraz z uwzględnieniem niezbędnych danych osobowych osób objętych tymi

czynnościami, uczestniczących w tych czynnościach oraz dokonujących tych czynności,

a także informacji niezbędnych do ustalenia przebiegu i wyniku tych czynności.

1.

Osobę ujętą należy niezwłocznie poddać, w przypadku uzasadnionej potrzeby lub na jej

prośbę, badaniu lekarskiemu lub udzielić jej pierwszej pomocy.

2.

Funkcjonariusz ma obowiązek udzielenia pierwszej pomocy, w granicach dostępnych środków,

osobie ujętej, która ma widoczne obrażenia ciała lub utraciła przytomność.

3.

Osobie ujętej należy zapewnić pomoc lekarską zawsze, gdy będzie potrzebna, a w szczególności

w przypadkach

1)

wymienionych w ust. 2;

2)

żądania przez osobę ujętą niezwłocznego zbadania przez lekarza;

3)

oświadczenia osoby ujętej, że cierpi na schorzenia wymagające stałego lub okresowego

leczenia, którego przerwanie zagrażałoby jej życiu lub zdrowiu;

4)

gdy z posiadanych przez funkcjonariusza informacji lub z okoliczności ujęcia wynika,

że osoba ujęta jest chora zakaźnie.

4.

Funkcjonariusz odstępuje od wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 2, w przypadku

gdy

1)

udzielenie pomocy zagroziłoby w sposób bezpośredni bezpieczeństwu funkcjonariusza

albo osób lub obiektów podlegających ochronie SOP oraz

2)

udzielenie pomocy zostanie zapewnione przez inne właściwe podmioty, które są obowiązane

do udzielenia pomocy na podstawie odrębnych przepisów.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb przeprowadzania badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, w sposób zapewniający

ochronę zdrowia osoby ujętej,

2)

osoby właściwe do przeprowadzenia badań,

3)

przypadki użycia specjalnego środka transportu,

4)

sposób dokumentowania przypadków uniemożliwienia przeprowadzenia badania

- mając na względzie zapewnienie właściwej pomocy medycznej.

1.

Funkcjonariusz może zwracać się z żądaniem lub prośbą o udzielenie pomocy, o której

mowa w art. 21 pkt 6 i 7, jeżeli wykonanie czynności służbowej byłoby bez tej pomocy

niemożliwe lub znacznie utrudnione.

2.

Z żądaniem lub prośbą, o których mowa w ust. 1, funkcjonariusz występuje na piśmie

za pośrednictwem kierownika właściwej komórki organizacyjnej SOP lub upoważnionego

przez niego funkcjonariusza.

3.

Wystąpienie, o którym mowa w ust. 2, powinno zawierać określenie podstawy prawnej,

rodzaju i zakresu pomocy, uzasadnienie faktyczne oraz upoważnienie dla funkcjonariusza.

4.

Z wystąpieniem, o którym mowa w ust. 2, funkcjonariusz zwraca się do osób fizycznych,

a w przypadku podmiotów, o których mowa w art. 21 pkt 6 i 7, do ich kierowników, a

w przypadku ich nieobecności - do osób aktualnie dysponujących możliwościami udzielenia

pomocy.

5.

O wystąpieniu o pomoc lub skorzystaniu z pomocy, jej zakresie i rodzaju oraz o osobie

udzielającej pomocy funkcjonariusz jest obowiązany powiadomić przełożonego w pisemnym

meldunku.

1.

Warunkiem skorzystania przez funkcjonariusza z pomocy podmiotów i osób, o których

mowa w art. 21 pkt 7, jest wyrażenie przez nie zgody na piśmie.

2.

Funkcjonariusz może odstąpić od uzyskania zgody, o której mowa w ust. 1, w przypadku

gdy jej uzyskanie mogłoby spowodować bezpośrednie zagrożenie dla osób lub obiektów

podlegających ochronie SOP lub w przypadku zwracania się o udzielenie doraźnej pomocy

w nagłych przypadkach.

1.

W przypadkach uzasadnionych koniecznością niezwłocznego działania, w szczególności

w celu zapewnienia bezpieczeństwa osób lub obiektów podlegających ochronie SOP, wystąpienie,

o którym mowa w art. 32 ust. 2, nie jest wymagane.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, do żądania udzielenia pomocy lub zwracania

się z prośbą o jej udzielenie jest upoważniony każdy funkcjonariusz.

3.

Funkcjonariusz, występując z żądaniem udzielenia pomocy lub prośbą o jej udzielenie,

jest obowiązany ustnie poinformować osobę, do której się zwraca, o istnieniu sytuacji,

o której mowa w ust. 1, oraz o podstawie prawnej, rodzaju i zakresie pomocy.

1.

Żądanie udzielenia pomocy lub prośba o jej udzielenie mogą obejmować również użyczenie

rzeczy lub dokumentu.

2.

Zwrot rzeczy lub dokumentu odbywa się protokolarnie w terminie i miejscu uzgodnionych

z posiadaczem lub właścicielem rzeczy lub dokumentu. Posiadacz lub właściciel otrzymuje

pokwitowanie na użyczone w ramach pomocy rzeczy lub dokumenty.

3.

W razie wykonania czynności służbowych przed uzgodnionym terminem albo ustania potrzeby

korzystania z rzeczy lub dokumentu należy je niezwłocznie zwrócić posiadaczowi lub

właścicielowi.

4.

W przypadkach uzasadnionych koniecznością niezwłocznego działania, w szczególności

w celu zapewnienia bezpieczeństwa osób lub obiektów podlegających ochronie SOP, funkcjonariusz

może odstąpić od wydania pokwitowania.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres informacji, jakie powinny zawierać protokół oraz pokwitowanie, o których mowa

w ust. 2,

2)

zakres informacji przekazywanych posiadaczowi lub właścicielowi w przypadkach, o których

mowa w ust. 4,

3)

sposób postępowania z rzeczami i dokumentami nieodebranymi przez posiadacza lub właściciela,

4)

sposób ustalania utraty wartości rzeczy lub dokumentów użyczonych funkcjonariuszowi

- mając na względzie zapewnienie prawidłowej organizacji oraz udokumentowania uzyskania

rzeczy lub dokumentów, postępowania z nimi oraz zwrotu tych rzeczy lub dokumentów.

1.

Materiały z czynności, o których mowa w art. 21, które nie stanowią informacji potwierdzających

popełnienie przestępstwa albo nie są istotne dla zapewnienia bezpieczeństwa ochranianym

osobom lub obiektom lub nie są istotne dla bezpieczeństwa państwa, podlegają protokolarnemu,

komisyjnemu zniszczeniu. Weryfikacji tych materiałów dokonuje się nie rzadziej niż

co 3 lata od dnia ich uzyskania.

2.

Materiały uzyskane z czynności, o których mowa w art. 21 pkt 8, są przechowywane przez

okres co najmniej 30 dni, nie dłużej jednak niż 60 dni.

3.

Komendant SOP zarządza protokolarne, komisyjne zniszczenie materiałów uzyskanych z

czynności, o których mowa w art. 21 pkt 8.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1-6 i 9-14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego

i broni palnej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2418), funkcjonariusz może użyć środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art.

12 ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 5, 7, 9, 11, pkt 12 lit. a, c i d, pkt 13 i 17-20

tej ustawy, lub wykorzystać te środki.

2.

W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a-c i e, pkt 2 i pkt 3 lit. a z

wyłączeniem pościgu za osobą, o której mowa w art. 45 pkt 1 lit. d, oraz w art. 47 pkt 1, pkt 2 lit. a i pkt 3-7 ustawy z dnia 24

maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, funkcjonariusz może użyć broni palnej lub ją wykorzystać.

3.

Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie

tego użycia i wykorzystania odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.

1.

W przypadku zagrożenia realizacji zadań, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. c i d,

jeżeli siły SOP są niewystarczające lub mogą okazać się niewystarczające do wykonania

swoich zadań, do udzielenia pomocy SOP

1)

Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych uzgodniony

z Ministrem Obrony Narodowej, może zarządzić użycie żołnierzy Żandarmerii Wojskowej;

2)

minister właściwy do spraw wewnętrznych może zarządzić użycie funkcjonariuszy Policji

lub Straży Granicznej.

2.

Pomoc, o której mowa w ust. 1, może zostać udzielona przez żołnierzy Żandarmerii Wojskowej

oraz funkcjonariuszy Policji i Straży Granicznej również w formie samodzielnych działań.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, żołnierzom Żandarmerii Wojskowej oraz funkcjonariuszom

Policji i Straży Granicznej przysługują, w zakresie niezbędnym do wykonania ich zadań,

wobec wszystkich osób uprawnienia funkcjonariuszy określone w art. 21 i art. 37.

4.

Korzystanie z uprawnień, o których mowa w ust. 3, następuje na zasadach i w trybie

określonych dla funkcjonariuszy.

1.

Komendant SOP, w celu realizacji zadań określonych w art. 3 pkt 1, może zarządzić

zastosowanie urządzeń uniemożliwiających telekomunikację na określonym obszarze przez

czas niezbędny do wykonywania czynności przez SOP, z uwzględnieniem konieczności minimalizacji

skutków braku możliwości korzystania z usług telekomunikacyjnych.

2.

O zastosowaniu urządzeń, o których mowa w ust. 1, Komendant SOP niezwłocznie informuje

Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

1.

SOP, w celu realizacji zadań określonych w art. 3, uzyskuje, gromadzi i przetwarza,

także bez wiedzy i zgody osoby, której dane dotyczą, informacje, w tym dane osobowe,

od organów władzy publicznej, służb lub innych podmiotów lub ze zbiorów danych prowadzonych

przez te organy, służby i podmioty.

2.

SOP nie realizuje czynności, o których mowa w ust. 1, wobec osób ochranianych, o których

mowa w art. 3 pkt 1 lit. a-d.

3.

W zakresie, o którym mowa w ust. 1, SOP może nieodpłatnie uzyskiwać dane ze zbiorów

danych, w tym zbiorów danych osobowych oraz danych pochodzących z organizacji międzynarodowych,

prowadzonych przez organy władzy publicznej oraz państwowe lub samorządowe jednostki

organizacyjne.

1.

Jeżeli przepisy odrębnych ustaw nie stanowią inaczej, administratorzy zbiorów danych

podmiotów, o których mowa w art. 40 ust. 1, udostępniają SOP przetwarzane w nich dane

na podstawie pisemnego wniosku Komendanta SOP lub osoby przez niego upoważnionej.

2.

Organy, służby lub podmioty, o których mowa w art. 40 ust. 1, uprawnione do wykonywania

czynności operacyjno-rozpoznawczych mogą odmówić przekazania SOP informacji lub ograniczyć

ich zakres, jeżeli mogłoby to uniemożliwić wykonywanie ich ustawowych zadań lub spowodować

ujawnienie danych o osobie niebędącej ich funkcjonariuszem i udzielającej pomocy tym

podmiotom.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

oznaczenie sprawy;

2)

określenie zbioru danych, z którego te dane mają zostać udostępnione;

3)

wskazanie danych podlegających udostępnieniu.

4.

Administratorzy zbiorów danych podmiotów, o których mowa w art. 40 ust. 1, na wniosek

Komendanta SOP mogą, w drodze decyzji, wyrazić zgodę na udostępnianie SOP informacji

zgromadzonych w zbiorach w drodze teletransmisji bez konieczności składania każdorazowo

pisemnych wniosków o udostępnienie danych, jeżeli właściwe do ich otrzymania komórki

organizacyjne SOP spełniają łącznie następujące warunki

1)

posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu

oraz jakie dane uzyskał;

2)

posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie

danych niezgodnie z celem ich uzyskania;

3)

specyfika lub zakres wykonywanych przez nie zadań uzasadnia takie udostępnienie.

1.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych podejmowanych przez SOP w celu

1)

rozpoznania i zapobiegania ściganych z oskarżenia publicznego umyślnych przestępstw

określonych w art. 134, art. 135 § 1, art. 136 § 1, art. 148, art. 156 § 1 i 3, art. 157 § 1, art.

163 § 1 i 3, art. 164 § 1, art. 165 § 1 i 3, art. 166, art. 167, art. 173 § 1 i 3,

art. 189, art. 223, art. 252 § 1-3, art. 258 oraz art. 280-282 Kodeksu karnego i skierowanych przeciwko osobom, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a-d lub przeciwko

bezpieczeństwu obiektów wymienionych w art. 3 pkt 1 lit. e,

2)

rozpoznania, zapobiegania i wykrywania ściganych z oskarżenia publicznego, umyślnych

przestępstw określonych w art. 228, art. 229, art. 231, art. 265 oraz art. 266 Kodeksu karnego, popełnionych przez funkcjonariuszy i pracowników SOP w związku z wykonywaniem obowiązków

służbowych

- gdy inne środki okazały się bezskuteczne albo będą nieprzydatne, Sąd Okręgowy w

Warszawie może, w drodze postanowienia, zarządzić kontrolę operacyjną na pisemny wniosek

Komendanta SOP złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego.

2.

Wniosek Komendanta SOP, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać w szczególności

1)

numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został nadany;

2)

opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji prawnej;

3)

okoliczności uzasadniające potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej, w tym stwierdzonej

bezskuteczności lub nieprzydatności innych środków;

4)

dane osoby lub inne dane pozwalające na jednoznaczne określenie podmiotu lub przedmiotu,

wobec którego stosowana będzie kontrola operacyjna, ze wskazaniem miejsca lub sposobu

jej stosowania;

5)

cel, czas i rodzaj prowadzonej kontroli operacyjnej.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przedstawia się wraz z materiałami uzasadniającymi

potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej.

4.

W przypadkach niecierpiących zwłoki, jeżeli mogłoby to spowodować utratę informacji

lub zatarcie albo zniszczenie dowodów przestępstwa, Komendant SOP może zarządzić,

po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, kontrolę operacyjną, zwracając

się jednocześnie do Sądu Okręgowego w Warszawie z wnioskiem o wydanie postanowienia

w tej sprawie. W razie nieudzielenia przez Sąd Okręgowy w Warszawie zgody w terminie

5 dni od dnia zarządzenia kontroli operacyjnej Komendant SOP wstrzymuje kontrolę operacyjną

oraz dokonuje protokolarnego, komisyjnego zniszczenia materiałów zgromadzonych podczas

jej stosowania.

5.

W przypadku potrzeby zarządzenia kontroli operacyjnej wobec osoby podejrzanej i oskarżonego,

we wniosku Komendanta SOP, o którym mowa w ust. 1, o zarządzenie kontroli operacyjnej

zamieszcza się informację o toczącym się wobec tej osoby postępowaniu.

Kontrola operacyjna jest prowadzona niejawnie i polega na

1)

uzyskiwaniu i utrwalaniu treści rozmów prowadzonych przy użyciu środków technicznych,

w tym za pomocą sieci telekomunikacyjnych;

2)

uzyskiwaniu i utrwalaniu obrazu lub dźwięku osób z pomieszczeń, środków transportu

lub miejsc innych niż miejsca publiczne;

3)

uzyskiwaniu i utrwalaniu treści korespondencji, w tym korespondencji prowadzonej za

pomocą środków komunikacji elektronicznej;

4)

uzyskiwaniu i utrwalaniu danych zawartych na informatycznych nośnikach danych, telekomunikacyjnych

urządzeniach końcowych, systemach informatycznych i teleinformatycznych;

5)

uzyskiwaniu dostępu i kontroli zawartości przesyłek.

1.

Kontrolę operacyjną zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Sąd Okręgowy

w Warszawie może na pisemny wniosek Komendanta SOP złożony po uzyskaniu pisemnej zgody

Prokuratora Generalnego wydać, na okres nie dłuższy niż kolejne 3 miesiące, postanowienie

o jednorazowym przedłużeniu kontroli operacyjnej, jeżeli nie ustały przyczyny tej

kontroli.

2.

W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania kontroli operacyjnej pojawią się

nowe okoliczności istotne dla zapobieżenia lub wykrycia przestępstwa albo ustalenia

sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa, Sąd Okręgowy w Warszawie na pisemny wniosek

Komendanta SOP złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego może również

po upływie okresów, o których mowa w ust. 1, wydawać kolejne postanowienia o przedłużeniu

kontroli operacyjnej na następujące po sobie okresy, których łączna długość nie może

przekraczać 12 miesięcy.

1.

Komendant SOP może upoważnić swojego zastępcę do składania wniosków, o których mowa

w art. 42 ust. 1 i 4 oraz art. 44, lub do zarządzania kontroli operacyjnej w trybie

art. 42 ust. 4.

2.

Do wniosków, o których mowa w art. 42 ust. 4 oraz art. 44, stosuje się odpowiednio

przepisy art. 42 ust. 2 i 3.

1.

Sąd Okręgowy w Warszawie przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w art. 42 ust.

1 i 4 oraz art. 44, zapoznaje się z materiałami uzasadniającymi wniosek, w szczególności

zgromadzonymi podczas stosowania kontroli operacyjnej zarządzonej w tej sprawie.

2.

Wnioski, o których mowa w art. 42 ust. 1 i 4 oraz art. 44, Sąd Okręgowy w Warszawie

rozpoznaje jednoosobowo, przy czym czynności sądu związane z rozpoznawaniem tych wniosków

powinny być realizowane w warunkach przewidzianych dla przekazywania, przechowywania

i udostępniania informacji niejawnych oraz z odpowiednim zastosowaniem przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 181 § 2 Kodeksu postępowania karnego. W posiedzeniu Sądu Okręgowego w Warszawie może wziąć udział wyłącznie Prokurator

Generalny i przedstawiciel Komendanta SOP.

3.

Wnioski, postanowienia, pisemne zgody i zarządzenia, o których mowa w art. 42 i art.

44, w odniesieniu do spraw określonych w art. 42 ust. 1 pkt 2, Komendant SOP przekazuje

do wiadomości Inspektorowi Nadzoru Wewnętrznego.

1.

Przedsiębiorca telekomunikacyjny, operator pocztowy oraz usługodawca świadczący usługi

drogą elektroniczną są obowiązani do zapewnienia, na własny koszt, warunków technicznych

i organizacyjnych umożliwiających prowadzenie przez SOP kontroli operacyjnej.

2.

Usługodawca świadczący usługi drogą elektroniczną będący mikroprzedsiębiorcą lub małym

przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495) zapewnia warunki techniczne i organizacyjne umożliwiające prowadzenie przez SOP kontroli

operacyjnej stosownie do posiadanej infrastruktury.

1.

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Komendant SOP przekazuje

Prokuratorowi Generalnemu wszystkie materiały zgromadzone podczas stosowania kontroli

operacyjnej. W postępowaniu przed sądem w odniesieniu do tych materiałów stosuje się

odpowiednio przepis art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

2.

W przypadku gdy materiały, o których mowa w ust. 1

1)

zawierają informacje, o których mowa w art. 178 Kodeksu postępowania karnego, Komendant SOP zarządza ich niezwłoczne, komisyjne i protokolarne zniszczenie;

2)

mogą zawierać informacje, o których mowa w art. 178a i art. 180 § 3 Kodeksu postępowania karnego, z wyłączeniem informacji o przestępstwach, o których mowa w art. 240 § 1 Kodeksu karnego, albo informacje stanowiące tajemnice związane z wykonywaniem zawodu lub funkcji,

o których mowa w art. 180 § 2 Kodeksu postępowania karnego, Komendant SOP przekazuje Prokuratorowi Generalnemu te materiały.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, Prokurator Generalny niezwłocznie po otrzymaniu

materiałów kieruje je do Sądu Okręgowego w Warszawie wraz z wnioskiem o

1)

stwierdzenie, które z przekazanych materiałów zawierają informacje, o których mowa

w ust. 2 pkt 2;

2)

dopuszczenie do wykorzystania w postępowaniu karnym materiałów zawierających informacje

stanowiące tajemnice związane z wykonywaniem zawodu lub funkcji, o których mowa w

art. 180 § 2 Kodeksu postępowania karnego, nieobjęte zakazami określonymi w art. 178a i art. 180 § 3 Kodeksu postępowania karnego, z wyłączeniem informacji o przestępstwach, o których mowa w art. 240 § 1 Kodeksu karnego.

4.

Sąd Okręgowy w Warszawie niezwłocznie po złożeniu wniosku przez Prokuratora Generalnego

wydaje postanowienie o dopuszczeniu do wykorzystania w postępowaniu karnym materiałów,

o których mowa w ust. 3 pkt 2, gdy jest to niezbędne dla dobra wymiaru sprawiedliwości,

a okoliczność nie może być ustalona na podstawie innego dowodu, a także zarządza niezwłoczne

zniszczenie materiałów, których wykorzystanie w postępowaniu karnym jest niedopuszczalne.

5.

Na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie w przedmiocie dopuszczenia do wykorzystania

w postępowaniu karnym materiałów, o których mowa w ust. 3 pkt 2, Prokuratorowi Generalnemu

przysługuje zażalenie. Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

1.

Kontrola operacyjna powinna być zakończona niezwłocznie po ustaniu przyczyn jej zarządzenia,

najpóźniej jednak z upływem okresu, na który została wprowadzona.

2.

Komendant SOP informuje Prokuratora Generalnego o wynikach kontroli operacyjnej po

jej zakończeniu, a na jego żądanie również o przebiegu tej kontroli.

3.

Jeżeli materiał zgromadzony w sprawie uzasadnia prowadzenie czynności procesowych,

wykonuje je Prokurator Generalny. Właściwy prokurator może zarządzić ich prowadzenie

w całości lub części przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w zakresie zadań wynikających

z art. 5 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji

Wywiadu

(Dz. U. z 2020 r. poz. 27), Policję lub Straż Graniczną.

Komendant SOP jest obowiązany do wykonania zarządzenia Sądu Okręgowego w Warszawie

o zniszczeniu materiałów, o którym mowa w art. 48 ust. 4, oraz niezwłocznego, komisyjnego

i protokolarnego zniszczenia materiałów, których wykorzystanie w postępowaniu karnym

jest niedopuszczalne. Komendant SOP niezwłocznie informuje Prokuratora Generalnego

o zniszczeniu tych materiałów.

Osobie, wobec której kontrola operacyjna była stosowana, nie udostępnia się materiałów

zgromadzonych podczas trwania tej kontroli.

1.

Sąd Okręgowy w Warszawie, Prokurator Generalny oraz Komendant SOP prowadzą rejestry

postanowień, pisemnych zgód, wniosków i zarządzeń dotyczących kontroli operacyjnej.

2.

Komendant SOP prowadzi rejestr centralny wniosków i zarządzeń dotyczących kontroli

operacyjnej prowadzonej przez SOP.

3.

W komórkach organizacyjnych SOP wykonujących zarządzenia w sprawie kontroli operacyjnej

można odrębnie rejestrować dane zawarte w dokumentacji kontroli operacyjnej w zakresie

przewidzianym dla prowadzonych przez SOP rejestrów, o których mowa w ust. 1.

4.

Rejestry, o których mowa w ust. 1-3, prowadzi się w formie elektronicznej, z zachowaniem

przepisów o ochronie informacji niejawnych.

1.

Zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej materiały niezawierające dowodów

pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub dowodów mających znaczenie dla

toczącego się postępowania karnego podlegają niezwłocznemu, komisyjnemu i protokolarnemu

zniszczeniu. Zniszczenie materiałów zarządza Komendant SOP.

2.

O wydaniu i wykonaniu zarządzenia dotyczącego zniszczenia materiałów, o których mowa

w ust. 1, Komendant SOP jest obowiązany niezwłocznie poinformować Prokuratora Generalnego.

1.

Na postanowienia sądu, o których mowa w

1)

art. 42 ust. 1 i 4 oraz art. 44 - przysługuje Komendantowi SOP zażalenie;

2)

art. 42 ust. 4 - przysługuje Prokuratorowi Generalnemu zażalenie.

Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

ministrem właściwym do spraw łączności oraz ministrem właściwym do spraw informatyzacji

określi, w drodze rozporządzenia, sposób dokumentowania kontroli operacyjnej oraz

przechowywania i przekazywania wniosków i zarządzeń, a także przechowywania, przekazywania

oraz przetwarzania i niszczenia materiałów uzyskanych podczas stosowania tej kontroli,

uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru podejmowanych czynności i

uzyskanych materiałów, oraz wzory stosowanych druków i rejestrów.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych przedstawia corocznie Sejmowi i Senatowi informację

o działalności określonej w art. 42-53. Informacja powinna być przedstawiona Sejmowi

i Senatowi do dnia 30 czerwca roku następującego po roku objętym tą informacją.

1.

SOP, z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 42-54, może uzyskiwać informacje,

w tym także niejawnie, gromadzić je, sprawdzać oraz przetwarzać.

2.

SOP może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać i wykorzystywać w celu realizacji

zadań ustawowych informacje, w tym dane osobowe, o następujących osobach, także bez

ich wiedzy i zgody

1)

osobach podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego;

2)

osobach o nieustalonej tożsamości lub usiłujących ukryć swoją tożsamość;

3)

osobach stwarzających zagrożenie, o których mowa w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi

stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2203);

4)

osobach poszukiwanych;

5)

innych osobach, o ile służy to realizacji zadań, o których mowa w art. 3.

3.

SOP w celu realizacji zadań ustawowych może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać,

sprawdzać i wykorzystywać informacje, w tym dane osobowe, uzyskane lub przetwarzane

przez organy innych państw oraz przez Międzynarodową Organizację Policji Kryminalnych

- Interpol i Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol).

4.

SOP może przekazywać informacje, w tym dane osobowe, służące zapobieganiu lub zwalczaniu

przestępczości organom innych państw lub Międzynarodowej Organizacji Policji Kryminalnych

- Interpol na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 16 września 2011 r. o wymianie informacji z organami ścigania państw

członkowskich Unii Europejskiej, państw trzecich, agencjami Unii Europejskiej oraz organizacjami międzynarodowymi

(Dz. U. z 2018 r. poz. 484 oraz z 2019 r. poz. 125), w prawie Unii Europejskiej i

w postanowieniach umów międzynarodowych, z wyłączeniem informacji uzyskanych od Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

5.

SOP może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać i wykorzystywać w celu realizacji

zadań ustawowych informacje, w tym dane osobowe, o osobach, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych, także bez wiedzy i zgody tych osób, a także udostępniać i przekazywać te informacje

uprawnionym służbom, organom lub podmiotom na zasadach i w trybie określonych w tej

ustawie.

6.

Informacje, o których mowa w ust. 1-5, dotyczą osób, o których mowa w ust. 2 i 5,

i mogą obejmować

1)

dane osobowe, o których mowa w art. 14 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych

w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości

(Dz. U. z 2019 r. poz. 125);

2)

odciski linii papilarnych;

3)

zdjęcia, szkice i opisy wizerunku;

4)

cechy i znaki szczególne, pseudonimy;

5)

informacje o

a)

miejscu zamieszkania lub pobytu,

b)

wykształceniu, zawodzie, miejscu i stanowisku pracy oraz sytuacji materialnej i stanie

majątku,

c)

dokumentach i przedmiotach, którymi sprawca się posługuje,

d)

sposobie działania sprawcy, jego środowisku i kontaktach,

e)

sposobie zachowania się sprawcy wobec osób pokrzywdzonych.

7.

Informacji, o których mowa w ust. 2, nie pobiera się, w przypadku gdy nie mają one

przydatności wykrywczej, dowodowej lub identyfikacyjnej, o ile nie służy to realizacji

zadań, o których mowa w art. 3.

8.

Dane osobowe, o których mowa w ust. 2 i 3 oraz art. 40 ust. 1, z wyjątkiem danych

osobowych, o których mowa w ust. 6 pkt 1, SOP może przetwarzać

1)

w innym celu niż ten, w którym dane te zostały pobrane, uzyskane, przekazane, udostępnione

lub zgromadzone - jeżeli jest to niezbędne do realizacji zadań ustawowych SOP;

2)

w celach historycznych, statystycznych lub innych naukowych - jeżeli dane te zostały

zmodyfikowane w sposób uniemożliwiający przyporządkowanie numeru identyfikacyjnego

albo określonych cech fizycznych, fizjologicznych, umysłowych, ekonomicznych, kulturowych

lub społecznych określonej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej albo

w taki sposób, iż przyporządkowanie takie wymagałoby niewspółmiernych kosztów, czasu

lub działań.

9.

(uchylony)

10.

Dane osobowe uznane za zbędne można przekształcić w sposób uniemożliwiający przyporządkowanie

poszczególnych informacji osobistych lub rzeczowych określonej lub możliwej do zidentyfikowania

osobie fizycznej albo w taki sposób, iż przyporządkowanie takie wymagałoby niewspółmiernych

kosztów, czasu lub działań.

11.

(uchylony)

12.

Dane osobowe ujawniające pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania

religijne lub filozoficzne, przynależność wyznaniową, partyjną lub związkową, dane

o stanie zdrowia, nałogach lub życiu seksualnym oraz dane genetyczne i dane biometryczne

osób podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, które

nie zostały skazane za te przestępstwa, podlegają komisyjnemu i protokolarnemu zniszczeniu

niezwłocznie po uprawomocnieniu się stosownego orzeczenia.

13.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb gromadzenia,

sposoby przetwarzania informacji, w tym danych osobowych, o których mowa w ust. 2

i 3, w zbiorach danych, wzory dokumentów obowiązujących przy przetwarzaniu danych

oraz sposób oceny danych pod kątem ich przydatności w prowadzonych postępowaniach,

uwzględniając potrzebę ochrony danych przed nieuprawnionym dostępem i przesłanki zaniechania

zbierania określonych rodzajów informacji, a także konieczność dostosowania się do

wymogów określonych przez organy innych państw w związku z pobieraniem lub uzyskiwaniem

tych informacji.

1.

W celu rozpoznania, zapobiegania i wykrywania przestępstw, o których mowa w art. 42

ust. 1, SOP może uzyskiwać dane niestanowiące treści odpowiednio przekazu telekomunikacyjnego,

przesyłki pocztowej albo przekazu w ramach usługi świadczonej drogą elektroniczną,

określone w

1)

art. 180c i art. 180d ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2460), zwane dalej „danymi telekomunikacyjnymi”,

2)

art. 82 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2188 oraz z 2019 r. poz. 1051, 1495 i 2005), zwane dalej „danymi pocztowymi”,

3)

art. 18 ust. 1-5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. z 2019 r. poz. 123 i 730), zwane dalej „danymi internetowymi”

- oraz może je przetwarzać bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą.

2.

Przedsiębiorca telekomunikacyjny, operator pocztowy lub usługodawca świadczący usługi

drogą elektroniczną udostępnia nieodpłatnie dane, o których mowa w ust. 1

1)

funkcjonariuszowi wskazanemu w pisemnym wniosku Komendanta SOP albo osoby przez niego

upoważnionej;

2)

na ustne żądanie funkcjonariusza posiadającego pisemne upoważnienie osób, o których

mowa w pkt 1;

3)

za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej funkcjonariuszowi posiadającemu pisemne

upoważnienie osób, o których mowa w pkt 1.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, udostępnianie danych, o których mowa w

ust. 1, odbywa się bez udziału pracowników przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, operatora

pocztowego lub usługodawcy świadczącego usługi drogą elektroniczną lub z ich niezbędnym

udziałem, jeżeli możliwość taka jest przewidziana w porozumieniu zawartym między Komendantem

SOP a tym podmiotem.

4.

Udostępnienie SOP danych, o których mowa w ust. 1, może nastąpić za pośrednictwem

sieci telekomunikacyjnej, jeżeli

1)

możliwość ustalenia osoby uzyskującej dane, ich rodzaju oraz czasu, w którym zostały

uzyskane,

2)

zabezpieczenie techniczne i organizacyjne uniemożliwiające osobie nieuprawnionej dostęp

do danych

- zapewniają wykorzystywane sieci telekomunikacyjne.

5.

Komendant SOP prowadzi rejestr wystąpień o uzyskanie danych telekomunikacyjnych, pocztowych

i internetowych zawierający informacje identyfikujące komórkę organizacyjną SOP i

funkcjonariusza uzyskującego te dane, ich rodzaj, cel uzyskania oraz czas, w którym

zostały uzyskane. Rejestry prowadzi się w formie elektronicznej, z zachowaniem przepisów

o ochronie informacji niejawnych.

6.

Dane, o których mowa w ust. 1, które mają znaczenie dla postępowania karnego, Komendant

SOP przekazuje prokuratorowi właściwemu miejscowo lub rzeczowo. Prokurator podejmuje

decyzję o zakresie i sposobie wykorzystania przekazanych danych.

7.

Dane, o których mowa w ust. 1, które nie mają znaczenia dla postępowania karnego albo

dla zapewnienia bezpieczeństwa ochranianym osobom lub obiektom lub nie są istotne

dla bezpieczeństwa państwa, podlegają niezwłocznemu, komisyjnemu i protokolarnemu

zniszczeniu.

1.

Kontrolę nad uzyskiwaniem przez SOP danych telekomunikacyjnych, pocztowych lub internetowych

sprawuje Sąd Okręgowy w Warszawie.

2.

Komendant SOP przekazuje, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych,

Sądowi Okręgowemu w Warszawie, w okresach półrocznych, sprawozdanie obejmujące

1)

liczbę przypadków pozyskania w okresie sprawozdawczym danych telekomunikacyjnych,

pocztowych lub internetowych oraz rodzaj tych danych;

2)

kwalifikacje prawne czynów, w związku z zaistnieniem lub podejrzeniem zaistnienia

których wystąpiono o dane telekomunikacyjne, pocztowe lub internetowe.

3.

W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1, Sąd Okręgowy w Warszawie może zapoznać

się z materiałami uzasadniającymi udostępnienie SOP danych telekomunikacyjnych, pocztowych

lub internetowych.

4.

Sąd Okręgowy w Warszawie informuje Komendanta SOP o wyniku kontroli w terminie 30

dni od jej zakończenia.

1.

W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2, SOP może uzyskiwać

dane

1)

z wykazu, o którym mowa w art. 179 ust. 9 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne,

2)

o których mowa w art. 161 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne,

3)

w przypadku użytkownika, który nie jest osobą fizyczną, numer zakończenia sieci oraz

siedzibę lub miejsce wykonywania działalności gospodarczej, firmę lub nazwę i formę

organizacyjną tego użytkownika,

4)

w przypadku stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej - także nazwę miejscowości

oraz ulicy, przy której znajduje się zakończenie sieci, udostępnione użytkownikowi

- oraz może je przetwarzać bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą.

2.

Do udostępniania i przetwarzania danych, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy

art. 57 ust. 2-7.

3.

Kontroli, o której mowa w art. 58 ust. 1, nie podlega uzyskiwanie danych na podstawie

ust. 1.

(uchylony)

Administratorem danych osobowych przetwarzanych przez SOP jest Komendant SOP.

Kierownicy komórek organizacyjnych SOP są obowiązani współdziałać z Biurem Nadzoru

Wewnętrznego, o którym mowa w ustawie z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w zakresie realizacji jego zadań, a w szczególności

1)

udostępniać na wniosek Inspektora Nadzoru Wewnętrznego niezbędne uzbrojenie, wyposażenie,

urządzenia i środki techniczne;

2)

zapewniać warunki niezbędne do sprawnej realizacji zadań przez inspektorów Biura Nadzoru

Wewnętrznego, w szczególności przez zapewnienie swobodnego wstępu na teren komórki

organizacyjnej SOP, niezwłocznie przedstawiać żądane informacje i dokumenty, terminowo

udzielać ustnych i pisemnych wyjaśnień, a także udostępniać niezbędne urządzenia techniczne

i zapewniać dostęp do Internetu oraz, w miarę możliwości, do oddzielnego pomieszczenia

z odpowiednim wyposażeniem;

3)

przekazywać dane funkcjonariuszy objętych weryfikacją, o której mowa w art. 11a ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania

nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, najpóźniej w terminie 14 dni przed planowanym

a)

powołaniem na stanowiska Komendanta SOP i jego zastępców, dyrektorów i zastępców dyrektorów

komórek organizacyjnych SOP oraz naczelników,

b)

oddelegowaniem do pełnienia służby lub wykonywaniem zadań poza granicami państwa na

okres przekraczający 14 dni, z wyłączeniem przypadku, o którym mowa w art. 3 pkt 1

lit. f,

c)

wystąpieniem o mianowanie na stopnie generała brygady i generała dywizji w SOP,

d)

wystąpieniem o przedterminowe mianowanie w korpusie oficerów SOP,

e)

wystąpieniem o wyróżnienie, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

orderami i odznaczeniami, o których mowa w ustawie z dnia 16 października 1992 r. o orderach i odznaczeniach

(Dz. U. z 2019 r. poz. 25, 730 i 992),

f)

oddelegowaniem do wykonywania zadań w Biurze Nadzoru Wewnętrznego;

4)

udostępniać dokumentację z kontroli, o której mowa w art. 12 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 742).

1.

W związku z wykonywaniem zadań wymienionych w art. 3 SOP zapewnia ochronę form i metod

realizacji zadań, informacji oraz własnych obiektów i danych identyfikujących funkcjonariuszy.

2.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych funkcjonariusze mogą posługiwać

się dokumentami, które uniemożliwiają ustalenie danych identyfikujących funkcjonariusza

oraz środków, którymi posługują się przy wykonywaniu zadań służbowych.

2a.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych funkcjonariusze mogą posługiwać

się środkami identyfikacji elektronicznej zawierającymi dane inne niż dane identyfikujące

funkcjonariusza.

3.

Nie popełnia przestępstwa

1)

kto poleca sporządzenie lub kieruje sporządzeniem dokumentów lub wydawaniem środków

identyfikacji elektronicznej, o których mowa w ust. 2 i 2a;

2)

kto sporządza dokumenty lub wydaje środki identyfikacji elektronicznej, o których

mowa w ust. 2 i 2a;

3)

kto udziela pomocy w sporządzeniu dokumentów lub wydawaniu środków identyfikacji elektronicznej,

o których mowa w ust. 2 i 2a;

4)

funkcjonariusz, jeżeli dokumentami lub środkami identyfikacji elektronicznej, o których

mowa w ust. 2 i 2a, posługuje się przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych;

5)

kto wydaje środki identyfikacji elektronicznej, o których mowa w ust. 2a, funkcjonariuszowi,

lub dopuszcza do uwierzytelnienia z wykorzystaniem takiego środka identyfikacji elektronicznej

w swoim systemie identyfikacji elektronicznej.

4.

Uprawnione organy, służby i instytucje państwowe, jak również organy jednostek samorządu

terytorialnego, na pisemny wniosek Komendanta SOP, stosownie do zakresu tego wniosku,

wydają dokumenty i znaki identyfikujące funkcjonariuszom mającym posługiwać się nimi

jako funkcjonariusze lub pracownicy tych organów, służb lub instytucji, bądź też,

w granicach swojej właściwości, udzielają niezbędnej pomocy w zakresie wydawania przedmiotowych

dokumentów.

5.

W przypadku gdy nie zwrócono się o to do organów, służb lub instytucji określonych

w ust. 4, organem uprawnionym do wydawania dokumentów, o których mowa w ust. 2, jest

Komendant SOP.

6.

Organem uprawnionym do prowadzenia ewidencji dokumentów, o których mowa w ust. 2 i

2a, jest Komendant SOP.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb wydawania dokumentów, o których mowa w ust. 2,

2)

sposób posługiwania się dokumentami, o których mowa w ust. 2, a także ich przechowywania

i ewidencji,

3)

organy i osoby uprawnione do ich wydawania, posługiwania się nimi i ich przechowywania,

4)

czas, na jaki są wydawane dokumenty, o których mowa w ust. 2,

5)

czynności zapewniające ich ochronę

- mając na względzie rodzaje dokumentów i cel, w jakim są wydawane, oraz zapewnienie

właściwego zabezpieczenia dokumentów oraz dokumentowania sposobu ich wydawania i używania.

1.

SOP przy wykonywaniu swoich zadań może korzystać z pomocy osób niebędących funkcjonariuszami.

Ujawnianie danych o osobach udzielających pomocy SOP jest zabronione.

2.

Dane o osobach, o których mowa w ust. 1, mogą być ujawnione na żądanie prokuratora

lub sądu w razie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez te osoby przestępstwa

ściganego z oskarżenia publicznego w związku z podejmowaniem działań, o których mowa

w art. 19 ust. 1, oraz w przypadku ujawnienia przez te osoby faktu udzielania pomocy

SOP w zakresie działań, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2. Udostępnienie tych

danych następuje w trybie określonym w ust. 3.

3.

Komendant SOP może zezwalać

1)

byłym i obecnym funkcjonariuszom i pracownikom SOP,

2)

osobom oddelegowanym do SOP, w zakresie zadań realizowanych w okresie oddelegowania,

3)

osobom udzielającym funkcjonariuszom pomocy w wykonywaniu zadań SOP,

4)

byłym funkcjonariuszom i pracownikom Biura Ochrony Rządu

- na udzielenie wiadomości stanowiącej informację niejawną uprawnionemu podmiotowi.

4.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 3, nie dotyczy sytuacji, o których mowa w art. 48,

art. 49, art. 57 oraz art. 67 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, z wyjątkiem dokumentów

i materiałów, które sąd okręgowy, prokurator Biura Lustracyjnego lub oddziałowego

biura lustracyjnego Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko

Narodowi Polskiemu uzna za niezbędne w związku z wykonywaniem ich zadań określonych

w ustawie z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów

bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów oraz ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania

Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1882).

5.

W razie odmowy zezwolenia na udzielenie wiadomości stanowiącej informację niejawną

o klauzuli „tajne” lub „ściśle tajne” pomimo żądania prokuratora lub sądu, zgłoszonego

w związku z postępowaniem karnym o zbrodnie przeciwko pokojowi, ludzkości i o przestępstwa

wojenne lub o zbrodnię godzącą w życie ludzkie albo o występek przeciwko życiu i zdrowiu,

gdy jego następstwem była śmierć człowieka, Komendant SOP na wniosek prokuratora lub

sądu przedstawia żądane dokumenty i materiały oraz wyjaśnienia ministrowi właściwemu

do spraw wewnętrznych. Jeżeli minister właściwy do spraw wewnętrznych stwierdzi, że

uwzględnienie żądania prokuratora lub sądu jest uzasadnione, Komendant SOP jest obowiązany

zezwolić na udostępnienie wnioskowanych informacji.

6.

W razie odmowy zezwolenia na udzielenie wiadomości stanowiącej informację niejawną

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych stosuje się tryb określony w art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania

nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

7.

W przypadku Komendanta SOP zezwolenia, o którym mowa w ust. 3, udziela minister właściwy

do spraw wewnętrznych. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.

8.

Za udzielenie pomocy, o której mowa w ust. 1, osobom niebędącym funkcjonariuszami

może być przyznane wynagrodzenie.

1.

Koszty podejmowanych przez SOP czynności operacyjno-rozpoznawczych, zakupów środków

technicznych niezbędnych do realizacji tych czynności, prowadzonych szkoleń dla funkcjonariuszy

dotyczących wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz wynagrodzenia osób,

o których mowa w art. 64 ust. 1, w zakresie, w jakim ze względu na wyłączenie jawności

czynności operacyjno-rozpoznawczych nie mogą być stosowane przepisy o finansach publicznych,

rachunkowości i zamówieniach publicznych, są pokrywane z tworzonego na ten cel funduszu

operacyjnego.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji

niejawnych, określi, w drodze zarządzenia, sposób tworzenia funduszu operacyjnego

i gospodarowania nim oraz podmioty właściwe w tych sprawach.

1.

SOP nie może przy wykonywaniu swoich zadań korzystać z tajnej współpracy

1)

posłów i senatorów;

2)

osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze

stanowiska państwowe

(Dz. U. z 2019 r. poz. 152 i 1820);

3)

dyrektorów generalnych w ministerstwach, urzędach centralnych lub urzędach wojewódzkich;

4)

sędziów, asesorów sądowych, prokuratorów, asesorów prokuratorskich, adwokatów, radców

prawnych i radców Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

członków rady nadzorczej, członków zarządu oraz dyrektorów programów „Telewizji Polskiej

- Spółka Akcyjna” i „Polskiego Radia - Spółka Akcyjna”, a także dyrektorów terenowych

oddziałów „Telewizji Polskiej - Spółka Akcyjna”;

6)

dyrektora generalnego, dyrektorów biur oraz kierowników oddziałów regionalnych „Polskiej

Agencji Prasowej - Spółka Akcyjna”;

7)

nadawców w rozumieniu art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji

(Dz. U. z 2019 r. poz. 361, 643, 1495 i 1655);

8)

redaktorów naczelnych, dziennikarzy lub osób prowadzących działalność wydawniczą,

o których mowa w ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1914);

9)

rektorów;

10)

członków Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Polskiej Komisji Akredytacyjnej

i Rady Doskonałości Naukowej.

2.

Komendant SOP w celu realizacji zadań SOP może po uzyskaniu zgody ministra właściwego

do spraw wewnętrznych wyrazić zgodę na korzystanie z tajnej współpracy z osobami,

o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 8, jeżeli jest to uzasadnione względami bezpieczeństwa

ochranianych osób lub obiektów.

1.

Udzielenie informacji o prowadzonych czynnościach operacyjno-rozpoznawczych oraz o

stosowanych środkach i metodach ich realizacji może nastąpić

1)

w przypadku gdy istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa ściganego

z oskarżenia publicznego w związku z wykonywaniem tych czynności;

2)

w związku ze współpracą prowadzoną z innymi organami, służbami lub instytucjami państwowymi

uprawnionymi do wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, w tym także w związku

z prowadzoną współpracą z organami i służbami innych państw w trybie i zakresie określonych

w umowach i porozumieniach międzynarodowych.

2.

Udzielenie informacji o osobie uzyskanych w czasie wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych

oraz w trybie, o którym mowa w art. 40 ust. 1, może nastąpić

1)

na żądanie sądu lub prokuratora, a wykorzystanie tych informacji może nastąpić tylko

w celu ścigania karnego;

2)

w przypadku gdy ustawa nakłada obowiązek lub umożliwia udzielenie takich informacji

określonemu organowi albo obowiązek taki wynika z umów lub porozumień międzynarodowych,

a także w przypadkach gdy zatajenie takiej informacji prowadziłoby do zagrożenia życia

lub zdrowia innych osób.

3.

Udzielenie informacji o szczegółowych formach, zasadach i organizacji czynności operacyjno-rozpoznawczych

może nastąpić w szczególnie uzasadnionych przypadkach.

4.

W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 udzielenie informacji

następuje w trybie określonym w art. 64 ust. 3-7.

Służbę w SOP może pełnić osoba posiadająca wyłącznie obywatelstwo polskie, nieposzlakowaną

opinię, która nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo

skarbowe, korzystająca z pełni praw publicznych, posiadająca co najmniej wykształcenie

średnie lub średnie branżowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacji

uzbrojonej i gotowa podporządkować się dyscyplinie służbowej, dająca rękojmię zachowania

tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych,

a także która nie pełniła służby zawodowej, nie pracowała lub nie była współpracownikiem

organów bezpieczeństwa państwa wymienionych w art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów.

1.

Postępowanie kwalifikacyjne jest prowadzone w dwóch etapach.

2.

Etap pierwszy obejmuje

1)

złożenie podania o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego kandydata do służby,

a także dokumentów stwierdzających wymagane wykształcenie i kwalifikacje zawodowe

oraz zawierających dane o uprzednim zatrudnieniu;

2)

przeprowadzenie rozmowy kwalifikacyjnej z kandydatem pozwalającej na ustalenie jego

predyspozycji do służby w SOP.

3.

Etap drugi obejmuje

1)

przeprowadzenie testu wiedzy kandydata;

2)

przeprowadzenie badań psychologicznych celem ustalenia poziomu rozwoju społeczno-emocjonalnego

oraz cech osobowości kandydata;

3)

przeprowadzenie testu sprawności fizycznej kandydata;

4)

sprawdzenie w rejestrach, ewidencjach i kartotekach prawdziwości danych zawartych

w kwestionariuszu osobowym kandydata;

5)

poddanie kandydata postępowaniu sprawdzającemu określonemu w przepisach o ochronie

informacji niejawnych oraz uzyskanie poświadczenia bezpieczeństwa określonego w przepisach

ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych;

6)

ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby na podstawie orzeczenia

komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych;

7)

przeprowadzenie badań psychofizjologicznych.

4.

W etapie drugim kandydat może zostać poddany badaniu na zawartość w organizmie środka

odurzającego lub innej podobnie działającej substancji lub środka.

5.

Informacje uzyskane w poszczególnych etapach postępowania, o których mowa w ust. 2

i 3, wpisuje się do kwestionariusza osobowego kandydata.

6.

Negatywny wynik lub niepoddanie się badaniom lub czynnościom, o których mowa w ust.

2 i 3, powoduje odstąpienie przez Komendanta SOP od prowadzenia dalszego postępowania

kwalifikacyjnego.

7.

Postępowanie kwalifikacyjne kończy się oceną spełnienia przez kandydata warunków do

pełnienia służby w SOP, jego predyspozycji i przydatności do tej służby.

8.

Komendant SOP odmawia poddania kandydata postępowaniu kwalifikacyjnemu albo odstępuje

od jego prowadzenia w przypadku

1)

niezłożenia kompletu dokumentów, o których mowa w ust. 2 pkt 1;

2)

niespełnienia wymagań określonych w art. 68;

3)

uzyskania negatywnego wyniku z jednej z czynności postępowania kwalifikacyjnego, o

których mowa w ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2, 3, 6 i 7;

4)

zatajenia lub podania nieprawdziwych danych w kwestionariuszu osobowym, o którym mowa

w ust. 2 pkt 1;

5)

niepoddania się przez kandydata przewidzianym w postępowaniu kwalifikacyjnym czynnościom

lub etapom tego postępowania;

6)

przystąpienia do ponownego postępowania kwalifikacyjnego mimo uzyskania przez niego

w poprzednim postępowaniu kwalifikacyjnym negatywnego wyniku z czynności postępowania

kwalifikacyjnego, o której mowa w ust. 3 pkt 4 lub 5, gdy z informacji posiadanych

przez Komendanta SOP wynika, że nie uległy zmianie okoliczności stanowiące podstawę

negatywnego wyniku z danej czynności;

7)

gdy nie znajduje to uzasadnienia w potrzebach kadrowych SOP.

9.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres informacji o planowanym postępowaniu kwalifikacyjnym oraz sposób podawania

ich do wiadomości,

2)

dokumenty, które należy złożyć w związku z postępowaniem kwalifikacyjnym, oraz wzór

kwestionariusza osobowego,

3)

zakres tematyczny testu wiedzy oraz zakres i sposób przeprowadzania testu sprawności

fizycznej i badań psychologicznych,

4)

sposób dokonywania oceny kandydatów oraz preferencje z tytułu posiadanego przez nich

wykształcenia lub posiadanych umiejętności,

5)

sposób zakończenia postępowania kwalifikacyjnego oraz minimalny okres, po którym kandydat

do służby może ponownie przystąpić do postępowania kwalifikacyjnego lub poszczególnych

jego etapów,

6)

zakres informacji o wyniku postępowania kwalifikacyjnego

- mając na względzie zapewnienie sprawnego przebiegu postępowania kwalifikacyjnego

oraz wyłonienia osób spełniających wymogi do pełnienia służby w SOP.

1.

Funkcjonariusz Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży

Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego,

Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Więziennej, Służby Celno-Skarbowej lub Centralnego

Biura Antykorupcyjnego może być na własną prośbę przeniesiony do służby w SOP, jeżeli

wykazuje predyspozycje do jej pełnienia.

2.

Funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, do służby w SOP przenosi Komendant SOP w

porozumieniu odpowiednio z Komendantem Głównym Policji, Komendantem Głównym Straży

Granicznej, Szefem Kancelarii Sejmu, Komendantem Głównym Państwowej Straży Pożarnej,

Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefem Agencji Wywiadu, Szefem Służby

Wywiadu Wojskowego, Szefem Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Dyrektorem Generalnym Służby

Więziennej, Szefem Krajowej Administracji Skarbowej lub Szefem Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

za zgodą ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

3.

W przypadku braku porozumienia Komendanta SOP z właściwym komendantem funkcjonariusza

Policji, Straży Granicznej lub Państwowej Straży Pożarnej, w przypadkach uzasadnionych

potrzebami organizacyjnymi lub kadrowymi, do służby w SOP może przenieść minister

właściwy do spraw wewnętrznych.

4.

Funkcjonariusz Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży

Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego,

Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Więziennej, Służby Celno-Skarbowej lub Centralnego

Biura Antykorupcyjnego przeniesiony do służby w SOP zachowuje ciągłość służby.

5.

Funkcjonariuszowi przenoszonemu w trybie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje

odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy sposób i tryb prowadzenia postępowania w stosunku do funkcjonariuszy,

o których mowa w ust. 1,

2)

kwalifikacje predestynujące do służby w SOP,

3)

sposób określania równorzędności okresów służby i stażu, należności oraz uzyskanych

w dotychczasowych jednostkach organizacyjnych kwalifikacji zawodowych z obowiązującymi

w SOP

- mając na względzie zapewnienie prawidłowego przebiegu postępowania oraz realizacji

naboru do służby w SOP w celu przeniesienia funkcjonariuszy posiadających odpowiednie

kwalifikacje do wypełniania jej zadań.

1.

SOP jest uprawniona do przetwarzania informacji, w tym danych osobowych, w zakresie

niezbędnym do prowadzenia postępowań kwalifikacyjnych do służby w SOP, przenoszenia

do służby w SOP oraz w zakresie wynikającym z przebiegu stosunku służbowego funkcjonariuszy

SOP, także po jego ustaniu, w tym ma prawo przetwarzać dane osobowe, o których mowa

w art. 9 i art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia

27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych

osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy

95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych)

(Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.)

2.

Do przetwarzania danych osobowych, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się art. 13

ust. 1 lit. d i e oraz art. 16 rozporządzenia (UE) 2016/679 w zakresie, w jakim przepisy

szczególne przewidują odrębny tryb sprostowania. Zabezpieczenie przetwarzania danych

osobowych polega co najmniej na dopuszczeniu do ich przetwarzania wyłącznie funkcjonariuszy

lub pracowników posiadających pisemne upoważnienie wydane przez administratora danych

osobowych po pisemnym zobowiązaniu funkcjonariuszy lub pracowników do zachowania przetwarzanych

danych w poufności.

O zdolności fizycznej i psychicznej do służby w SOP orzekają komisje lekarskie podległe

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

1.

Komendant SOP w celu sprawdzenia przydatności do służby

1)

może skierować

a)

funkcjonariusza,

b)

funkcjonariusza, o którym mowa w art. 70 ust. 1, przenoszonego do służby w SOP,

2)

kieruje kandydata ubiegającego się o przyjęcie do służby w SOP

- na przeprowadzenie badania psychofizjologicznego.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób organizowania,

przeprowadzania i dokumentowania badań psychofizjologicznych w SOP, mając na względzie

zapewnienie sprawnego przebiegu tych badań.

1.

Funkcjonariusz na stanowisku kierownika komórki organizacyjnej lub innym stanowisku

służbowym musi spełniać wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych

i stażu służby. W uzasadnionych przypadkach wymagania te mogą zostać obniżone.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wymagania,

o których mowa w ust. 1, oraz przypadki, w których wymagania te mogą być obniżone,

mając na względzie sposób ustalania kwalifikacji zawodowych i zaliczania ich do poszczególnych

grup i specjalności.

Przed podjęciem służby funkcjonariusz składa ślubowanie według następującej roty

„

Ja, obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych obowiązków funkcjonariusza

Służby Ochrony Państwa ślubuję służyć wiernie Narodowi Polskiemu, mając zawsze na

względzie interes Państwa Polskiego, nawet z narażeniem własnego życia.

Ślubuję przestrzegać Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i obowiązującego porządku prawnego oraz ofiarnie i sumiennie wykonywać powierzone

mi obowiązki, przestrzegać dyscypliny służbowej, wykonywać polecenia przełożonych,

dochować tajemnic związanych ze służbą, strzec dobrego imienia służby, honoru i godności

oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej.

”

.

Funkcjonariusz składający ślubowanie może dodać na końcu zdanie „Tak mi dopomóż Bóg.”.

1.

W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny SOP może być objęta militaryzacją,

o której mowa w art. 174 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony

Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1541 i 2020).

2.

Funkcjonariusze pozostający w stosunku służbowym w dniu ogłoszenia mobilizacji lub

w dniu, w którym rozpoczyna się czas wojny, określonym przez Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej na podstawie art. 4a ust. 1 pkt 4a ustawy, o której mowa w ust. 1, stają

się z mocy prawa funkcjonariuszami pełniącymi służbę w czasie wojny i pozostają w

tej służbie do czasu zwolnienia.

3.

Osoby przybyłe w celu uzupełnienia potrzeb osobowych, które otrzymały przydziały organizacyjno-mobilizacyjne

na stanowiska przewidziane dla funkcjonariuszy, otrzymują uprawnienia funkcjonariuszy,

o których mowa w art. 21 i art. 37.

1.

Stosunek służbowy funkcjonariusza powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego

zgłoszenia się do służby.

2.

Nawiązanie, zmiana albo rozwiązanie stosunku służbowego następują przez wydanie rozkazu

personalnego odpowiednio o mianowaniu, wyznaczeniu lub powołaniu na stanowisko służbowe,

przeniesieniu, zwolnieniu lub odwołaniu z tego stanowiska albo o zwolnieniu ze służby.

3.

Do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania

stosunku służbowego w zakresie nieuregulowanym ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730 i 1133).

4.

Początek służby liczy się od dnia określonego w rozkazie personalnym o mianowaniu

funkcjonariusza.

5.

Mianowanie może nastąpić po odbyciu zasadniczej służby wojskowej albo po przeniesieniu

do rezerwy.

6.

Warunku, o którym mowa w ust. 5, nie stosuje się do funkcjonariusza-kobiety w służbie

przygotowawczej oraz absolwentów szkół wyższych.

7.

Mianowanie może nastąpić po uzyskaniu poświadczenia bezpieczeństwa upoważniającego

do dostępu do informacji niejawnych, wymaganego na określonym stanowisku służbowym.

8.

Komendant SOP wydaje funkcjonariuszowi legitymację służbową i identyfikator służbowy

SOP.

9.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór legitymacji

służbowej i identyfikatora służbowego funkcjonariusza, w tym informacje w nich zawarte,

postępowanie w przypadku utraty lub odnalezienia legitymacji służbowej i identyfikatora

służbowego, mając na celu zapewnienie właściwej identyfikacji funkcjonariusza.

1.

Osobę zgłaszającą się do podjęcia służby w SOP mianuje się funkcjonariuszem w służbie

przygotowawczej na okres 3 lat.

2.

Po upływie okresu służby przygotowawczej i uzyskaniu pozytywnej opinii służbowej funkcjonariusza

mianuje się na stałe.

3.

W przypadkach uzasadnionych szczególnymi kwalifikacjami funkcjonariusza Komendant

SOP może skrócić okres służby przygotowawczej funkcjonariusza albo zwolnić go z odbywania

tej służby.

4.

Komendant SOP może przedłużyć okres służby przygotowawczej o okres przerwy w wykonywaniu

przez funkcjonariusza obowiązków służbowych w przypadku przerwy trwającej łącznie

ponad 3 miesiące.

1.

Wyznaczenie funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenie oraz zwalnianie z

tych stanowisk następuje na podstawie rozkazu personalnego Komendanta SOP.

2.

Od rozkazu personalnego Komendanta SOP w sprawach, o których mowa w ust. 1, służy

odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

Funkcjonariusza zwalnia się lub odwołuje ze stanowiska służbowego i przenosi do dyspozycji

Komendanta SOP w przypadku odmowy wydania mu poświadczenia bezpieczeństwa lub wszczęcia

wobec niego kontrolnego postępowania sprawdzającego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych.

1.

Funkcjonariusz zwolniony albo odwołany z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego

może być przeniesiony do dyspozycji Komendanta SOP, jeżeli przewiduje się wyznaczenie

go na inne stanowisko służbowe lub zwolnienie ze służby.

2.

Funkcjonariuszowi w okresie przebywania w dyspozycji Komendanta SOP można przedstawić

propozycję przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe, a w razie niewyrażenia

pisemnej zgody na propozycję - zwalnia się go ze służby.

3.

Równorzędnym stanowiskiem służbowym jest stanowisko o tym samym stopniu etatowym i

tej samej grupie uposażenia.

4.

Okres pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji nie może być dłuższy niż 6 miesięcy.

5.

W okresie pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji Komendant SOP może

1)

skierować go do wykonywania określonych zadań służbowych we wskazanej komórce organizacyjnej

SOP, jeżeli charakter tych zadań odpowiada posiadanym przez niego kwalifikacjom;

2)

skierować go do odbycia kursów lub szkoleń.

6.

Zakres obowiązków służbowych funkcjonariusza przeniesionego do dyspozycji, skierowanego

do wykonywania określonych zadań służbowych, określa Komendant SOP lub wyznaczony

przez niego kierownik komórki organizacyjnej.

7.

Właściwym do przeniesienia funkcjonariusza do dyspozycji jest

1)

minister właściwy do spraw wewnętrznych w stosunku do osoby odwołanej ze stanowiska

Komendanta SOP i zastępcy Komendanta SOP;

2)

Komendant SOP w stosunku do pozostałych funkcjonariuszy; przepis art. 78 ust. 2 stosuje

się odpowiednio.

1.

Czas pełnienia służby funkcjonariusza jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem

prawa do wypoczynku.

2

Czas pełnienia służby funkcjonariusza wynosi 40 godzin tygodniowo w przyjętym okresie

rozliczeniowym, od dnia 1 stycznia do dnia 30 czerwca danego roku oraz od dnia 1 lipca

do dnia 31 grudnia danego roku.

2a

Przedłużenie czasu służby funkcjonariusza ponad normę określoną w ust. 2 nie może

spowodować przekroczenia przeciętnego 48-godzinnego tygodniowego wymiaru czasu służby

w przyjętym okresie rozliczeniowym.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do funkcjonariuszy skierowanych na szkolenie w systemie

skoszarowanym, przebywających w podróży służbowej albo pełniących dyżury domowe.

4

W zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 funkcjonariuszowi

przysługuje

1)

w okresie rozliczeniowym czas wolny od służby w tym samym wymiarze albo

2)

po zakończeniu okresu rozliczeniowego rekompensata pieniężna, o ile w terminie 10

dni od zakończenia okresu rozliczeniowego nie wystąpi z wnioskiem o udzielenie czasu

wolnego od służby w tym samym wymiarze.

5.

Przepisu ust. 4 nie stosuje się do funkcjonariusza na stanowisku kierowniczym.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, rozkład

czasu służby oraz tryb udzielania czasu wolnego w zamian za służbę w wymiarze przekraczającym

40 godzin tygodniowo, wskazując

1)

rodzaj i organizację służby, sposób pełnienia dyżurów domowych oraz właściwość przełożonych

do określenia harmonogramu służby;

2)

okoliczności uzasadniające przedłużenie czasu służby ponad ustawowy wymiar, jak również

niezbędny czas na wypoczynek funkcjonariusza po służbie oraz sposób prowadzenia ewidencji

czasu służby;

3)

możliwość wprowadzenia w SOP odmiennego rozkładu czasu służby i trybu udzielania czasu

wolnego w przypadku ogłoszenia mobilizacji lub w czasie wojny.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych wyda rozporządzenie, o którym mowa w ust.

6, mając na względzie zapewnienie wypoczynku funkcjonariuszom oraz prawidłowe funkcjonowanie

SOP.

8.

W przypadku ogłoszenia mobilizacji lub w czasie wojny Komendant SOP może wprowadzić,

w zakresie określonym w ust. 2, odmienny od obowiązującego rozkład czasu służby i

tryb udzielania czasu wolnego w zamian za służbę w wymiarze przekraczającym 40 godzin

tygodniowo w SOP, z zachowaniem przepisu ust. 4.

1.

Funkcjonariusz podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu. Funkcjonariusz w służbie

przygotowawczej podlega opiniowaniu służbowemu nie rzadziej niż raz w roku. Funkcjonariusz

w służbie stałej podlega opiniowaniu służbowemu nie rzadziej niż co 3 lata.

2.

W wydanej opinii służbowej przełożony zamieszcza ogólną ocenę o opiniowanym funkcjonariuszu

wyrażoną w skali od 1 do 6 (niedostateczna, mierna, dostateczna, dobra, bardzo dobra,

wzorowa).

3.

Przełożony jest obowiązany zapoznać funkcjonariusza z wydaną o nim opinią służbową

w terminie 14 dni od dnia jej sporządzenia.

4.

W przypadku gdy nie jest możliwe zapoznanie funkcjonariusza z opinią służbową w terminie,

o którym mowa w ust. 3, termin ten biegnie od dnia ustania przeszkody.

5.

Funkcjonariuszowi przysługuje prawo wniesienia odwołania od wydanej o nim opinii służbowej

do wyższego przełożonego w terminie 14 dni od dnia zapoznania się z opinią.

6.

Od opinii wydanej przez Komendanta SOP przysługuje funkcjonariuszowi wniosek o ponowne

rozpatrzenie sprawy.

7.

Opinia służbowa wydana w trybie określonym w ust. 5 i 6 jest ostateczna.

8.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki i tryb opiniowania służbowego funkcjonariuszy, zapoznania się ich z opiniami

służbowymi oraz przypadki, w których zapoznanie się nie jest możliwe w terminie, o

którym mowa w ust. 3, a także tryb składania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy,

mając na względzie zapewnienie uprawnień przysługujących funkcjonariuszom oraz prawidłowy

obieg dokumentacji.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany utrzymywać sprawność fizyczną zapewniającą wykonywanie

przez niego zadań służbowych, w szczególności przez uczestnictwo w zajęciach z wychowania

fizycznego oraz zajęciach sportowych.

2.

Sprawność fizyczną, o której mowa w ust. 1, ocenia się na podstawie wyników testu

sprawności fizycznej funkcjonariuszy.

3.

Komendant SOP określi, w drodze zarządzenia, zakres, szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania

oraz szczegółowy sposób oceniania testu sprawności fizycznej funkcjonariuszy, uwzględniając

charakter służby w SOP.

4.

Komendant SOP może określić, w drodze zarządzenia, zadania z zakresu wychowania fizycznego

realizowane w SOP oraz formy organizacyjne wychowania fizycznego i sposób ich finansowania,

uwzględniając charakter służby w SOP.

5.

Komendant SOP może określić, w drodze zarządzenia, wymagania wobec osób prowadzących

zajęcia z wychowania fizycznego, mając na celu utrzymanie sprawności fizycznej funkcjonariuszy

zapewniającej wykonywanie przez nich zadań służbowych, a także uwzględniając charakter

służby w SOP.

1.

Funkcjonariusz może być delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości

na okres do 12 miesięcy, z urzędu lub na własną prośbę. Za zgodą funkcjonariusza okres

delegowania może zostać przedłużony.

2.

W sprawach delegowania funkcjonariusza właściwy jest Komendant SOP.

Do ochrony placówki zagranicznej może być skierowany funkcjonariusz, który posiada

1)

zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia umożliwiającym pełnienie służby w wyznaczonej

placówce zagranicznej;

2)

zaświadczenie potwierdzające odbycie szkolenia specjalistycznego umożliwiające pełnienie

służby w wyznaczonej placówce zagranicznej;

3)

szczepienia ochronne w przypadkach określonych wymogami sanitarnymi;

4)

sprawność fizyczną umożliwiającą pełnienie służby w wyznaczonej placówce;

5)

poświadczenie bezpieczeństwa upoważniające do dostępu do informacji niejawnych o klauzuli

umożliwiającej wykonywanie zadań w placówce zagranicznej, w tym wytwarzanych przez

urząd obsługujący ministra właściwego do spraw zagranicznych.

Komendant SOP odwołuje funkcjonariusza skierowanego do ochrony placówki zagranicznej

w przypadku

1)

wszczęcia kontrolnego postępowania sprawdzającego prowadzonego na podstawie przepisów

ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych;

2)

uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa lub czynu, za który funkcjonariusz

ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną;

3)

zachowania niezgodnego z zasadami etyki zawodowej funkcjonariuszy;

4)

stanu zdrowia uniemożliwiającego dalszą realizację zadań;

5)

mianowania na inne stanowisko służbowe;

6)

innych uzasadnionych potrzeb SOP.

1.

Funkcjonariuszowi przysługują uprawnienia pracownika związane z rodzicielstwem określone

w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495), zwanej dalej „Kodeksem pracy”, z wyjątkiem art. 186

2.

Jeżeli oboje rodzice są funkcjonariuszami, z uprawnień, o których mowa w ust. 1, może

korzystać tylko jedno z nich.

1.

Funkcjonariuszowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku

na czas nieprzekraczający 12 miesięcy.

2.

W trakcie pełnienia obowiązków uposażenie funkcjonariusza nie może być obniżone.

1.

Komendant SOP może oddelegować funkcjonariusza, za jego pisemną zgodą, do pełnienia

obowiązków poza SOP.

2.

Oddelegowanie, o którym mowa w ust. 1, następuje po zwolnieniu lub odwołaniu funkcjonariusza

z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesieniu go do dyspozycji Komendanta SOP.

3.

Okresu oddelegowania, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się do okresu pozostawania

funkcjonariusza w dyspozycji określonego w art. 80 ust. 4. Podczas tego oddelegowania

nie stosuje się wobec funkcjonariusza przepisów art. 80.

1.

Z wnioskiem o oddelegowanie funkcjonariusza do wykonywania zadań służbowych poza SOP,

zwanym dalej „wnioskiem”, mogą wystąpić kierownicy urzędów, jednostek organizacyjnych

lub służb, do których funkcjonariusz ma zostać oddelegowany.

2.

Wniosek powinien określać nazwę urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby, stanowisko

służbowe wyznaczone dla funkcjonariusza, kwalifikacje zawodowe wymagane do zajmowania

tego stanowiska oraz zakres wykonywanych na tym stanowisku zadań i obowiązków.

3.

Komendant SOP może odmówić uwzględnienia wniosku, jeżeli jest to uzasadnione potrzebami

SOP, z wyjątkiem oddelegowania do Biura Nadzoru Wewnętrznego, o którym mowa w ustawie z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

1.

Komendant SOP przedstawia kierownikowi urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby

imienną propozycję obsady stanowiska służbowego określonego we wniosku, po uprzednim

uzyskaniu od tego funkcjonariusza oświadczenia, o którym mowa w art. 92.

2.

W razie uzgodnienia obsady stanowiska służbowego z kierownikiem urzędu, jednostki

organizacyjnej lub służby Komendant SOP zwalnia wytypowanego funkcjonariusza z zajmowanego

stanowiska i oddelegowuje go do urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby w celu

wyznaczenia na uzgodnione stanowisko służbowe.

Oddelegowanie do pełnienia zadań służbowych poza SOP następuje po wyrażeniu zgody

przez funkcjonariusza w formie pisemnego oświadczenia, wskazującego nazwę urzędu,

jednostki organizacyjnej lub służby i stanowisko służbowe, na którym funkcjonariusz

godzi się wykonywać zadania służbowe.

W razie uwzględnienia wniosku Komendant SOP zalicza do celów związanych z pełnieniem

służby w SOP oraz obliczania uposażenia i innych należności pieniężnych funkcjonariuszy

stanowisko służbowe określone we wniosku do odpowiedniej grupy uposażenia zasadniczego

funkcjonariuszy oraz ustala stopień etatowy, do którego zaszeregowuje to stanowisko,

stosownie do zaszeregowania stanowisk służbowych do grup uposażenia zasadniczego.

Rozkaz personalny o oddelegowaniu funkcjonariusza zawiera

1)

datę oddelegowania funkcjonariusza oraz wysokość przysługującego funkcjonariuszowi

uposażenia przyznanego przez Komendanta SOP;

2)

nazwę urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby, do których następuje oddelegowanie;

3)

określenie stanowiska przeznaczonego dla funkcjonariusza ze wskazaniem składników

uposażenia.

1.

Oddelegowanego funkcjonariusza wyznacza na stanowisko służbowe, zgodnie z wnioskiem,

kierownik urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby.

2.

Kierownik urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby może przenieść oddelegowanego

funkcjonariusza na stanowisko służbowe inne niż określone we wniosku o oddelegowanie.

Do przeniesienia jest konieczna zmiana rozkazu personalnego przez Komendanta SOP oraz

zgoda funkcjonariusza, wyrażona w formie pisemnego oświadczenia.

W razie reorganizacji urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby powodującej zmianę

stanowiska służbowego, na którym oddelegowany funkcjonariusz wykonuje zadania służbowe,

kierownik urzędu może wystąpić do Komendanta SOP z wnioskiem o oddelegowanie funkcjonariusza

na inne stanowisko służbowe lub o jego odwołanie z oddelegowania. Przepisy art. 90,

art. 92 i art. 94 stosuje się odpowiednio.

1.

Do oddelegowanego funkcjonariusza stosuje się przepisy, które mają zastosowanie do

pracowników zatrudnionych na stanowiskach służbowych równorzędnych do zajmowanych

przez funkcjonariuszy, w szczególności przepisy dotyczące obowiązków pracodawcy i

pracownika, regulaminów pracy, wyróżnień i kar, czasu pracy, bezpieczeństwa i higieny

pracy, dodatkowego wynagrodzenia rocznego, a także przyznawania nagród.

2.

Oddelegowanemu funkcjonariuszowi urlopu udziela kierownik urzędu, jednostki organizacyjnej

lub służby na zasadach i w wymiarze określonych w art. 151 i art. 153-159.

1.

Urząd, jednostka organizacyjna lub służba, do których oddelegowano funkcjonariusza,

wypłacają oddelegowanemu funkcjonariuszowi

1)

uposażenie;

2)

dodatkowe wynagrodzenie roczne proporcjonalnie do okresu oddelegowania;

3)

nagrody uznaniowe.

2.

Komórka organizacyjna SOP właściwa w sprawach finansowych wypłaca oddelegowanemu funkcjonariuszowi

1)

świadczenia w naturze i ich ekwiwalenty oraz niewymienione w ust. 1 należności i świadczenia

przysługujące z tytułu pełnienia służby;

2)

nagrody jubileuszowe;

3)

należności z tytułu doznania uszczerbku na zdrowiu i należności pośmiertne;

4)

należności z tytułu zwolnienia ze służby;

5)

wyrównanie z tytułu wypłaty dodatkowego wynagrodzenia rocznego w wysokości niższej

niż wysokość nagrody rocznej, obliczonej na podstawie niniejszej ustawy.

1.

Komendant SOP, w przypadku gdy jest to uzasadnione potrzebami SOP, może odwołać funkcjonariusza

z oddelegowania nawet bez jego zgody, zawiadamiając o tym na piśmie kierownika urzędu,

jednostki organizacyjnej lub służby i oddelegowanego funkcjonariusza. Odwołanie następuje

nie wcześniej niż z upływem 30 dni od dnia złożenia zawiadomienia.

2.

Kierownik urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby, w przypadku gdy jest to uzasadnione

interesem urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby może skierować oddelegowanego

funkcjonariusza nawet bez jego zgody do dyspozycji Komendanta SOP, zawiadamiając o

tym na piśmie Komendanta SOP i oddelegowanego funkcjonariusza. Skierowanie oddelegowanego

funkcjonariusza do dyspozycji Komendanta SOP następuje nie wcześniej niż z upływem

30 dni od dnia złożenia zawiadomienia.

3.

Komendant SOP może odwołać funkcjonariusza z oddelegowania, na jego wniosek złożony

na piśmie, jeżeli kierownik urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby wyrazi zgodę

na odwołanie. Odwołanie następuje nie wcześniej niż z upływem 30 dni od dnia złożenia

zawiadomienia.

4.

Terminy, o których mowa w ust. 1-3, mogą być skracane za zgodą Komendanta SOP, kierownika

urzędu, jednostki organizacyjnej lub służby oraz zainteresowanego funkcjonariusza.

1.

Po odwołaniu funkcjonariusza z oddelegowania Komendant SOP mianuje go na stanowisko

nie niższe niż zajmowane przed oddelegowaniem.

2.

Komendant SOP może wyrazić zgodę na zwolnienie ze służby w SOP funkcjonariusza, o

którym mowa w art. 99, ze stanowiska równorzędnego do zajmowanego w urzędzie, jednostce

organizacyjnej lub służbie. Nie dotyczy to funkcjonariusza, który podlega zwolnieniu

ze służby na podstawie art. 107 ust. 1 pkt 3-5 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 albo wobec którego

wymierzono karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

1.

Komendant SOP może skierować funkcjonariusza do czasowego wykonywania obowiązków innych

niż wynikające z zajmowanego stanowiska, zgodnych z posiadanymi kwalifikacjami i umiejętnościami.

2.

Okres skierowania, o którym mowa w ust. 1, nie może być dłuższy niż 3 miesiące w okresie

kolejnych 12 miesięcy.

3.

Zakres obowiązków, o których mowa w ust. 1, określa Komendant SOP lub wyznaczony przez

niego kierownik komórki organizacyjnej.

1.

Funkcjonariusza przenosi się na niższe stanowisko służbowe w przypadku wymierzenia

kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

2.

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku

1)

orzeczenia przez komisję lekarską trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym

stanowisku, jeżeli nie ma możliwości wyznaczenia go na równorzędne stanowisko;

2)

otrzymania miernej ogólnej oceny w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej;

3)

otrzymania miernych ogólnych ocen w dwóch kolejnych opiniach służbowych w okresie

służby stałej, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy;

4)

likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego, jeżeli nie ma możliwości

wyznaczenia go na stanowisko równorzędne.

3.

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego prośbę.

4.

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn,

o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

5.

Niższym stanowiskiem służbowym jest stanowisko służbowe o niższym stopniu etatowym

lub niższej grupie uposażenia.

1.

Funkcjonariusza zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko

niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego,

na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

2.

Funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko

niemu postępowania karnego o przestępstwo nieumyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania

lub dobro służby, na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych

można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego.

4.

Funkcjonariusza zawiesza w czynnościach służbowych Komendant SOP. Od rozkazu personalnego

o zawieszeniu przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych w

terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji. Minister właściwy do spraw wewnętrznych

wydaje decyzję w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania. Złożenie odwołania nie

wstrzymuje decyzji o zawieszeniu.

5.

Funkcjonariusza zawieszonego w czynnościach służbowych odsuwa się od pełnienia obowiązków

służbowych oraz odbiera mu się legitymację służbową, broń służbową i identyfikator

służbowy.

6.

Komendant SOP uchyla rozkaz personalny o zawieszeniu w czynnościach służbowych przed

ukończeniem postępowania karnego w przypadku ustania przesłanek uzasadniających zawieszenie

funkcjonariusza w czynnościach służbowych.

7.

Wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych następuje w przypadku

1)

upływu czasu zawieszenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, jeżeli zawieszenia nie przedłużono

do czasu ukończenia postępowania karnego;

2)

prawomocnego zakończenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego;

3)

zwolnienia funkcjonariusza ze służby;

4)

śmierci funkcjonariusza.

Funkcjonariusz może być skierowany do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu

do spraw wewnętrznych

1)

z urzędu lub na jego wniosek - w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności

fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze służbą;

2)

z urzędu - w celu sprawdzenia prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby

z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany do zgłoszenia się do komisji lekarskiej w wyznaczonym

przez nią terminie oraz poddania się zleconym przez nią badaniom specjalistycznym,

psychologicznym i dodatkowym.

2.

W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na

wydanie orzeczenia, funkcjonariusz może zostać skierowany na obserwację w podmiocie

leczniczym, jeżeli wyraża na to zgodę.

Funkcjonariusz podlega obowiązkowym szczepieniom ochronnym w przypadku wystąpienia

lub możliwości wystąpienia na stanowisku służbowym szkodliwego czynnika biologicznego.

1.

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku

1)

orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską;

2)

otrzymania niedostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej;

3)

otrzymania niedostatecznych ocen w 2 kolejnych opiniach służbowych w okresie służby

stałej, między którymi upłynął okres co najmniej 6 miesięcy;

4)

wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby;

5)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub umyślne przestępstwo skarbowe;

6)

utraty obywatelstwa polskiego lub nabycia obywatelstwa innego państwa;

7)

ostatecznej decyzji o odmowie wydania poświadczenia bezpieczeństwa lub decyzji o cofnięciu

poświadczenia bezpieczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych;

8)

niewyrażenia pisemnej zgody na przeniesienie na równorzędne stanowisko służbowe w

przypadku, o którym mowa w art. 80 ust. 2;

9)

nieotrzymania propozycji innego stanowiska służbowego przez okres pozostawania w dyspozycji,

o którym mowa w art. 80 ust. 1.

2.

Funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku

1)

otrzymania niedostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej w okresie służby stałej;

2)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo inne niż określone w ust. 1 pkt

5;

3)

powołania do innej służby państwowej, a także objęcia funkcji z wyboru w organach

samorządu terytorialnego lub stowarzyszeniach;

4)

dwukrotnego nieusprawiedliwionego niezgłoszenia się do komisji lekarskiej lub niepoddania

się badaniom, o których mowa w art. 105 ust. 1, albo w przypadku dwukrotnego nieusprawiedliwionego

niestawienia się na obserwację w podmiocie leczniczym, w przypadku wyrażenia zgody

przez funkcjonariusza, chyba że skierowanie do komisji lekarskiej nastąpiło na wniosek

funkcjonariusza;

5)

likwidacji komórki organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełni służbę, lub zmniejszenia

jej stanu etatowego, jeżeli przeniesienie funkcjonariusza do innej komórki lub na

inne stanowisko nie jest możliwe;

6)

popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie

czynu jest oczywiste;

7)

upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby;

8)

upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny

będące podstawą zawieszenia;

9)

uzyskania dodatniego wyniku badania na zawartość w organizmie środka odurzającego

lub innej podobnie działającej substancji lub środka albo odmowy poddania się tym

badaniom;

10)

odmowy poddania się na polecenie Komendanta SOP badaniu psychofizjologicznemu lub

dwukrotnego niestawienia się w wyznaczonym terminie na takie badanie;

11)

gdy wymaga tego ważny interes służby.

3.

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia

przez niego wystąpienia ze służby.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 5, zwolnienie następuje po upływie 9 miesięcy,

a w przypadku służby przygotowawczej - po upływie 3 miesięcy od dnia podjęcia decyzji

o likwidacji komórki organizacyjnej lub zmniejszenia stanu etatowego.

5.

Terminy, o których mowa w ust. 3 i 4, mogą być skracane za zgodą stron.

Przepisu art. 107 ust. 3 nie stosuje się do funkcjonariusza pełniącego służbę w czasie

wojny.

1.

Uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby

z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia go do służby na stanowisko równorzędne.

2.

Jeżeli zwolniony funkcjonariusz w terminie 7 dni od przywrócenia do służby na skutek

prawomocnego wyroku lub ostatecznej decyzji nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej

podjęcia, stosunek służbowy wygasa.

3.

Jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego

podjęcia służby funkcjonariusz nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu

zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega

rozwiązaniu na podstawie art. 107 ust. 2 pkt 11, chyba że zaistnieje inna podstawa

zwolnienia ze służby.

4.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby

zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby.

5.

Funkcjonariuszowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą

świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem,

nie więcej jednak niż za 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo świadczenie

przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3.

6.

Okres, za który funkcjonariuszowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do

okresu służby uwzględnianego przy ustalaniu okresu, od którego zależą uprawnienia

określone w art. 80 ust. 2, art. 121 ust. 2, art. 151 ust. 2 i 3, art. 165 ust. 1,

art. 175 ust. 1 i art. 187 ust. 1.

7.

Okresu pozostawania poza służbą, za który funkcjonariusz nie otrzymał świadczenia,

nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego

jej biegu.

8

Przepisy ust. 1-7 stosuje się odpowiednio do funkcjonariusza zwolnionego ze służby

na podstawie

1)

art. 107 ust. 1 pkt 4, jeżeli zapadło prawomocne orzeczenie, o którym mowa w art.

243 ust. 1 pkt 1, w postępowaniu dyscyplinarnym, które wznowiono ze względu na to,

że prowadzone przeciwko niemu, o ten sam czyn, postępowanie karne, karne skarbowe

lub w sprawach o wykroczenia, zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym

albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania ze względu na okoliczności określone w art. 17 § 1 pkt 1 lub 2 Kodeksu postępowania karnego albo w art. 5 § 1 pkt 1 lub 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia;

2)

art. 107 ust. 2 pkt 6 i 8, jeżeli postępowanie karne lub karne skarbowe zostało zakończone

prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania ze

względu na okoliczności określone w art. 17 § 1 pkt 1 lub 2 Kodeksu postępowania karnego.

1.

W przypadku uchylenia prawomocnego wyroku skazującego lub prawomocnego orzeczenia

o warunkowym umorzeniu postępowania karnego i wydania orzeczenia o umorzeniu postępowania

karnego albo w razie uchylenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko

służbowe, obniżenia stopnia lub kary wydalenia ze służby ulegają uchyleniu skutki,

jakie wynikły dla funkcjonariusza w związku z wyznaczeniem na niższe stanowisko lub

obniżeniem stopnia. O uchyleniu innych skutków decyzję podejmuje Komendant SOP.

2.

W przypadku uchylenia prawomocnego wyroku skazującego lub prawomocnego postanowienia

o warunkowym umorzeniu postępowania karnego albo wydania prawomocnego wyroku uniewinniającego

ulegają uchyleniu wszystkie skutki, jakie wynikły dla funkcjonariusza w postępowaniu

dyscyplinarnym przeprowadzonym w związku z orzeczeniem sądu lub postanowieniem prokuratora.

3.

W przypadku gdy podstawę orzeczenia kary dyscyplinarnej stanowiły inne przewinienia

niż określone w ust. 2, decyzję o uchyleniu skutków, jakie wynikły dla funkcjonariusza

w wyniku postępowania dyscyplinarnego, podejmuje minister właściwy do spraw wewnętrznych.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

4.

Przepisy art. 109 ust. 2-6 stosuje się odpowiednio.

1.

Zwolnienie funkcjonariusza ze służby nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od

dnia zaprzestania wykonywania obowiązków służbowych z powodu choroby, chyba że funkcjonariusz

zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby.

2.

Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 107 ust. 1 pkt 4-7 oraz ust.

2 pkt 2 nie może nastąpić przed upływem 3 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu

choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby.

3.

Ochrona, o której mowa w ust. 1, nie przysługuje funkcjonariuszowi zwalnianemu ze

służby na podstawie art. 107 ust. 1 pkt 5 oraz ust. 2 pkt 2.

1.

Funkcjonariusza nie można zwolnić ze służby w okresie ciąży, w czasie urlopu macierzyńskiego,

urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego

lub urlopu wychowawczego, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 107 ust. 1 pkt

4, 5 i 7 oraz ust. 2 pkt 2, 3 i 5.

2.

W razie zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 107 ust. 2 pkt 5 w

okresie ciąży, w czasie urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego,

urlopu ojcowskiego lub urlopu rodzicielskiego przysługuje mu uposażenie do końca okresu

ciąży oraz trwania wymienionego urlopu.

Funkcjonariusza zwalnia ze służby Komendant SOP. Przepis art. 78 ust. 2 stosuje się

odpowiednio.

1.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby oraz,

na swój wniosek, opinię o służbie.

2.

Funkcjonariusz może żądać sprostowania świadectwa służby oraz odwołać się do wyższego

przełożonego od opinii o służbie w terminie 7 dni od dnia otrzymania opinii. Od opinii

Komendanta SOP służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

dane, które należy podać w świadectwie służby oraz w opinii o służbie, z uwzględnieniem

sposobu wydawania i sprostowania świadectw służby oraz środków odwoławczych od opinii

o służbie.

1.

Stosunek służbowy wygasa w przypadku

1)

śmierci funkcjonariusza;

2)

uznania funkcjonariusza za zmarłego;

3)

stwierdzenia zaginięcia funkcjonariusza.

2.

Rozkaz personalny o wygaśnięciu stosunku służbowego wydaje się na podstawie skróconego

aktu zgonu albo ostatecznej decyzji ministra właściwego do spraw wewnętrznych o stwierdzeniu

zaginięcia funkcjonariusza.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, funkcjonariusza skreśla się z ewidencji rozkazem

personalnym Komendanta SOP.

W SOP obowiązują następujące korpusy i stopnie służbowe

1)

korpus szeregowych

a)

szeregowy SOP,

b)

starszy szeregowy SOP;

2)

korpus podoficerów

a)

kapral SOP,

b)

plutonowy SOP,

c)

sierżant SOP,

d)

starszy sierżant SOP;

3)

korpus chorążych

a)

młodszy chorąży SOP,

b)

chorąży SOP,

c)

starszy chorąży SOP;

4)

korpus oficerów

a)

podporucznik SOP,

b)

porucznik SOP,

c)

kapitan SOP,

d)

major SOP,

e)

podpułkownik SOP,

f)

pułkownik SOP,

g)

generał brygady SOP,

h)

generał dywizji SOP.

1.

Na stopień szeregowego SOP mianuje się funkcjonariusza z dniem wyznaczenia na stanowisko

służbowe.

2.

Na stopnie szeregowych SOP oraz na stopnie podoficerskie SOP i stopnie chorążych SOP

mianuje Komendant SOP lub upoważnieni przez niego kierownicy komórek organizacyjnych.

Na pierwszy stopień oficerski SOP oraz stopień generała brygady SOP i generała dywizji

SOP mianuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek ministra właściwego do

spraw wewnętrznych. Na pozostałe stopnie oficerskie mianuje minister właściwy do spraw

wewnętrznych.

1.

Mianowanie na stopnie podoficerskie SOP lub na stopnie chorążych SOP jest uzależnione

od opinii służbowej i zajmowanego stanowiska służbowego, a ponadto na stopień

1)

podoficera SOP - od możliwości zapewnienia stanowiska służbowego zaszeregowanego do

stopnia etatowego podoficera oraz od zdania egzaminu podoficerskiego;

2)

chorążego SOP - od możliwości zapewnienia stanowiska służbowego zaszeregowanego do

stopnia etatowego chorążego oraz od zdania egzaminu na stopień chorążego.

2.

Na pierwszy stopień chorążego SOP może być mianowany funkcjonariusz, który ukończył

co najmniej studia wyższe pierwszego stopnia i uzyskał tytuł zawodowy licencjata lub

równorzędny.

3.

Egzaminy na pierwszy stopień podoficerski i chorążego SOP przeprowadza komisja egzaminacyjna

powołana przez Komendanta SOP.

4.

Do egzaminu na pierwszy stopień podoficerski może być dopuszczony funkcjonariusz w

służbie przygotowawczej i stałej, który posiada

1)

stopień szeregowego lub starszego szeregowego;

2)

co najmniej roczny staż na zajmowanym stanowisku służbowym;

3)

dobrą opinię służbową.

5.

Do egzaminu na pierwszy stopień chorążego może być dopuszczony funkcjonariusz w służbie

stałej, który posiada

1)

stopień podoficerski co najmniej sierżanta;

2)

co najmniej trzyletni staż na zajmowanym stanowisku służbowym;

3)

wzorową albo bardzo dobrą opinię służbową.

6.

Egzaminy, o których mowa w ust. 1, składają się z następujących części

1)

teoretycznej;

2)

strzeleckiej;

3)

sprawdzającej sprawność fizyczną.

7.

Część teoretyczną egzaminu przeprowadza się w formie pisemnej lub ustnej, uwzględniając

zakres wiedzy administracyjno-prawnej, logistycznej oraz wiedzy z zakresu organizacji

działań ochronnych w sposób zapewniający poziom niezbędny do wykonywania obowiązków

przez funkcjonariuszy.

8.

Z przebiegu egzaminu sporządza się protokół, który podpisuje komisja egzaminacyjna.

9.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach można mianować na pierwszy stopień podoficerski

SOP lub na pierwszy stopień chorążego SOP funkcjonariusza, który nie spełnia warunku,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lub 2.

10.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób i tryb powoływania komisji, o której mowa w ust. 3,

2)

szczegółowy sposób i tryb przeprowadzania egzaminów, o których mowa w ust. 1,

3)

skalę ocen oraz sposób oceny

- mając na względzie terminy i zakresy tematyczne egzaminów oraz ich sprawne i rzetelne

przeprowadzenie.

1.

Na pierwszy stopień oficerski SOP może być mianowany funkcjonariusz, który

1)

ukończył co najmniej studia wyższe drugiego stopnia lub jednolite studia magisterskie

i uzyskał tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

2)

odbył przeszkolenie specjalistyczne zakończone zdaniem egzaminu oficerskiego przed

komisją powołaną przez Komendanta SOP.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób i tryb powoływania komisji, o której mowa w ust. 1 pkt 2,

2)

szczegółowy sposób i tryb przeprowadzania egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2,

3)

skalę ocen oraz sposób oceny

- mając na względzie termin i zakres tematyczny egzaminu oraz jego sprawne i rzetelne

przeprowadzenie.

1.

Mianowanie na kolejny wyższy stopień następuje stosownie do zajmowanego stanowiska

służbowego, posiadanych kwalifikacji zawodowych oraz w zależności od opinii służbowej,

o której mowa w art. 82 ust. 1.

2.

Mianowanie na stopień nie może jednak nastąpić wcześniej niż po odsłużeniu w stopniu

1)

kaprala SOP - 2 lat;

2)

plutonowego SOP - 3 lat;

3)

sierżanta SOP - 4 lat;

4)

młodszego chorążego SOP - 3 lat;

5)

chorążego SOP - 4 lat;

6)

podporucznika SOP - 3 lat;

7)

porucznika SOP - 3 lat;

8)

kapitana SOP - 5 lat;

9)

majora SOP - 5 lat;

10)

podpułkownika SOP - 4 lat.

3.

Mianowanie na kolejne wyższe stopnie odbywa się z okazji świąt państwowych oraz święta

SOP. W wyjątkowych przypadkach mianowanie może nastąpić w innym terminie.

1.

W przypadkach zasługujących na szczególne wyróżnienie funkcjonariusza spełniającego

warunki, o których mowa w art. 121 ust. 1, posiadającego wzorową opinię służbową oraz

szczególne kwalifikacje zawodowe lub umiejętności do pełnienia służby można mianować

na kolejny wyższy stopień przed upływem okresów, o których mowa w art. 121 ust. 2.

Okresy te nie mogą być jednak skrócone więcej niż o połowę.

2.

Funkcjonariusza zwalnianego ze służby można mianować z dniem zwolnienia ze służby

na kolejny wyższy stopień za szczególne zasługi podczas wykonywania obowiązków służbowych.

Funkcjonariusza można mianować pośmiertnie na kolejny, wyższy stopień lub na stopień

oficerski, jeżeli poniósł śmierć wskutek dokonania czynu świadczącego o szczególnym

męstwie lub w uznaniu jego szczególnych zasług podczas wykonywania obowiązków służbowych.

Mianowanie dokonuje się z ostatnim dniem służby.

1.

Stopnie szeregowych, podoficerów, chorążych i oficerów SOP są dożywotnie.

2.

Funkcjonariusze zwolnieni ze służby mogą używać posiadanych stopni, o których mowa

w art. 116, z dodaniem określenia

1)

„rezerwy”, jeżeli funkcjonariusz podlega obowiązkowi służby wojskowej i został uznany

za zdolnego do tej służby;

2)

„w stanie spoczynku”, jeżeli funkcjonariusz nie podlega obowiązkowi służby wojskowej.

3.

Utrata stopnia wymienionego w art. 116 następuje w przypadku

1)

utraty obywatelstwa polskiego;

2)

prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych;

3)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności za popełnione przestępstwo.

O pozbawieniu, obniżeniu lub utracie stopnia orzeka przełożony właściwy do mianowania

na ten stopień. Stopnia podporucznika, a także stopnia generała pozbawia Prezydent

Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

1.

Funkcjonariuszowi przywraca się stopień w przypadku uchylenia

1)

prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych;

2)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności za popełnione przestępstwo;

3)

decyzji, na której podstawie nastąpiło pozbawienie stopnia;

4)

kary dyscyplinarnej obniżenia stopnia.

2.

O przywróceniu stopnia orzeka przełożony właściwy do mianowania na ten stopień. O

przywróceniu stopnia podporucznika oraz stopnia generała orzeka Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

1.

Osobę przyjmowaną do służby i posiadającą stopień wojskowy lub stopień uzyskany w

Biurze Ochrony Rządu, Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej

Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Wywiadu

Wojskowego, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Więziennej, Służbie Celno-Skarbowej

mianuje się na stopień obowiązujący w SOP, równorzędny z posiadanym stopniem.

2.

Przy przyjmowaniu osób posiadających stopnie, o których mowa w ust. 1, na równorzędne

stopnie funkcjonariuszy mianuje Komendant SOP. Przy przyjmowaniu osób posiadających

stopień w korpusie generałów na równorzędny stopień mianuje funkcjonariusza minister

właściwy do spraw wewnętrznych.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, równorzędność stopni w formacjach,

o których mowa w ust. 1, mając na względzie zapewnienie adekwatności tych stopni w

służbach, o których mowa w ust. 1, oraz w odniesieniu do żołnierzy zawodowych.

Wnioski w sprawie mianowania funkcjonariuszy

1)

na stopnie szeregowych, podoficerskie oraz chorążych SOP przedstawiają Komendantowi

SOP drogą służbową bezpośredni przełożeni tych funkcjonariuszy;

2)

na stopnie oficerskie SOP przedstawiają drogą służbową bezpośredni przełożeni tych

funkcjonariuszy Komendantowi SOP, który w przypadku pozytywnego zaopiniowania przedstawia

je ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych;

3)

na pierwszy stopień oficerski SOP i stopnie generalskie SOP przedstawia Komendant

SOP ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, który w przypadku pozytywnego zaopiniowania

przedstawia je Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób mianowania

funkcjonariuszy na stopnie SOP, osoby uprawnione do występowania z wnioskami o mianowanie

oraz sposób sporządzania i wręczania aktów mianowania, mając na względzie zapewnienie

prawidłowego dokumentowania mianowania na stopnie.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania.

2.

Funkcjonariusz odmawia wykonania rozkazu lub polecenia, jeżeli ich wykonanie wiązałoby

się z popełnieniem przestępstwa.

3.

O odmowie wykonania rozkazu lub polecenia funkcjonariusz jest obowiązany zameldować

Komendantowi SOP z pominięciem drogi służbowej.

4.

Funkcjonariusz przestrzega dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej.

1.

W celu ustalenia zdolności do wykonywania obowiązków służbowych funkcjonariusz jest

obowiązany poddać się, na żądanie Komendanta SOP lub kierownika komórki organizacyjnej

SOP, badaniu na zawartość środka odurzającego lub innych podobnie działających substancji

lub środka.

2.

Komendant SOP lub kierownicy komórek organizacyjnych SOP mają obowiązek niedopuszczenia

do służby funkcjonariusza, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że stawił się

on do służby po spożyciu środka odurzającego lub innych podobnie działających substancji

lub środka albo spożywał je w czasie służby. Okoliczności stanowiące podstawę decyzji

powinny być podane funkcjonariuszowi do wiadomości.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, warunki i sposób dokonywania badań, o których

mowa w ust. 1, uwzględniając potrzebę prawidłowego stwierdzenia zawartości w organizmie

funkcjonariusza środka odurzającego lub innych podobnie działających substancji lub

środka.

1.

Funkcjonariusz otrzymuje bezpłatne umundurowanie i wyposażenie. Umundurowanie i wyposażenie

funkcjonariusza przechodzą na własność funkcjonariusza z chwilą wydania i podlegają

zwrotowi w przypadku zwolnienia funkcjonariusza ze służby, w zakresie przedmiotów

umundurowania i wyposażenia, których okres używalności nie upłynął.

2.

Funkcjonariusz w czasie pełnienia służby jest obowiązany do noszenia przepisowego

umundurowania i wyposażenia lub ubrania typu cywilnego.

3.

Funkcjonariusze noszą ordery, odznaczenia i odznaki według zasad obowiązujących w

Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby, z wyłączeniem funkcjonariusza zwolnionego ze służby

na podstawie art. 107 ust. 1 pkt 4-6 i ust. 2 pkt 2, ma prawo do noszenia umundurowania.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje, wzory, normy należności umundurowania oraz sposób jego noszenia,

2)

normy ubrania typu cywilnego,

3)

rodzaje, wzory oznak oraz sposób ich noszenia,

4)

sposób realizacji norm należności umundurowania oraz przypadki i sposób ich pomniejszania

lub powiększania,

5)

rodzaje umundurowania lub przedmioty umundurowania wydane w naturze lub w formie równoważnika

pieniężnego,

6)

sposób ustalania i obliczania równowartości wydanego umundurowania, które podlega

zwrotowi,

7)

warunki noszenia umundurowania przez funkcjonariuszy zwolnionych ze służby,

8)

okres używalności przedmiotów umundurowania podlegających zwrotowi w przypadku zwolnienia

funkcjonariusza ze służby

- mając na względzie zapewnienie właściwego ubioru oraz identyfikacji funkcjonariuszy.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może ustanowić, w drodze zarządzenia, odznaki

i oznaki noszone na mundurze.

1.

Funkcjonariusz otrzymuje równoważnik pieniężny za przedmioty umundurowania niewydane

w naturze, czyszczenie umundurowania i kwotę na zakup ubrania typu cywilnego.

2.

Równoważnik pieniężny oraz kwota na zakup ubrania typu cywilnego przysługują za okres

od dnia 1 kwietnia danego roku kalendarzowego do dnia 31 marca roku następnego, zwany

dalej „rokiem zaopatrzeniowym”.

3.

Funkcjonariuszowi mianowanemu lub przeniesionemu do służby w SOP w okresie od dnia

1 stycznia do dnia 31 grudnia danego roku kalendarzowego, któremu wydaje się z dniem

mianowania lub przeniesienia przedmioty umundurowania w naturze, równoważnik pieniężny

przysługuje od dnia 1 kwietnia następnego roku kalendarzowego.

4.

Funkcjonariuszowi, o którym mowa w ust. 3, kwotę na zakup ubrania typu cywilnego wypłaca

się na dany rok zaopatrzeniowy.

5.

Równoważnik pieniężny i kwotę na zakup ubrania typu cywilnego wypłaca się w terminie

nie dłuższym niż 2 miesiące, licząc od dnia powstania uprawnienia do ich wypłaty.

6.

Równoważnik pieniężny i kwota na zakup ubrania typu cywilnego nie przysługują za okres

nieobecności funkcjonariusza w służbie z powodu

1)

urlopu wychowawczego lub bezpłatnego, o ile suma nieobecności przekroczy 30 dni kalendarzowych

w ciągu roku zaopatrzeniowego;

2)

zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych.

7.

Równoważnik pieniężny i kwotę na zakup ubrania typu cywilnego pomniejsza się w przypadku

1)

nieobecności funkcjonariusza w służbie z powodów, o których mowa w ust. 6;

2)

wydania przedmiotu umundurowania w naturze, z wyjątkiem przedmiotów umundurowania

wydanych w związku z mianowaniem do służby w SOP.

8.

Wysokość równoważnika pieniężnego ulega jednorazowemu zwiększeniu w przypadku mianowania

na stopień służbowy, o którym mowa w art. 116 pkt 3 lit. a, pkt 4 lit. a, d, g i h.

9.

Równoważnik pieniężny i kwota na zakup ubrania typu cywilnego podlegają zwrotowi w

przypadku

1)

zwolnienia funkcjonariusza ze służby w SOP w okresie służby przygotowawczej;

2)

zwolnienia funkcjonariusza ze służby w SOP na podstawie art. 107 ust. 1 pkt 4 i 5;

3)

zaistnienia okoliczności wymienionych w ust. 6 i zwolnienia funkcjonariusza ze służby

w SOP przed pomniejszeniem równoważnika pieniężnego i kwoty na zakup ubrania typu

cywilnego w przypadku, o którym mowa w ust. 7 pkt 1.

10.

W sprawach zwrotu równoważnika pieniężnego i kwoty na zakup ubrania typu cywilnego,

o których mowa w ust. 9, wydaje się decyzję administracyjną.

11.

W przypadku nieobecności funkcjonariusza w służbie z powodu urlopu wychowawczego lub

bezpłatnego w dniu rozpoczęcia roku zaopatrzeniowego wypłatę równoważnika pieniężnego

i kwoty na zakup ubrania typu cywilnego zawiesza się.

12.

Wznowienie wypłaty równoważnika pieniężnego i kwoty na zakup ubrania typu cywilnego

następuje w terminie 30 dni po ustaniu przyczyn nieobecności funkcjonariusza w służbie.

13.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość równoważnika pieniężnego za przedmioty umundurowania niewydane w naturze,

czyszczenie umundurowania oraz kwot na zakup ubrania typu cywilnego, a także podstawę

i sposób ich obliczania,

2)

sposób obliczania kwoty pomniejszania równoważnika pieniężnego i kwoty na zakup ubrania

typu cywilnego,

3)

sposób obliczania kwoty podwyższania równoważnika pieniężnego,

4)

wartości pieniężne elementów umundurowania i ubrania typu cywilnego stanowiące podstawę

do określenia wysokości równoważnika pieniężnego i kwoty na zakup ubrania typu cywilnego,

5)

tryb i termin zwracania równoważnika pieniężnego i kwoty na zakup ubrania typu cywilnego

oraz sposób obliczania kwoty należnej do zwrotu

- uwzględniając normy należności przedmiotów umundurowania.

1.

Za stan bezpieczeństwa i higieny służby w stosunku do podległych funkcjonariuszy odpowiada

Komendant SOP.

2.

Za pracodawcę w rozumieniu przepisów działu dziesiątego Kodeksu pracy w stosunku do podległych funkcjonariuszy uważa się Komendanta SOP.

3.

Za osobę kierującą pracownikami w rozumieniu przepisów działu dziesiątego Kodeksu pracy, a także przepisów wykonawczych wydanych na jego podstawie uważa się funkcjonariusza

pełniącego służbę lub wykonującego obowiązki na stanowisku kierowniczym.

4.

Komendant SOP jest obowiązany zapewnić funkcjonariuszowi bezpieczne i higieniczne

warunki służby, wykonując działania, o których mowa w art. 212 Kodeksu pracy.

5.

Funkcjonariusz jest obowiązany do przestrzegania przepisów i zasad bezpieczeństwa

i higieny służby.

6.

W zakresie określonym w ust. 1-4 stosuje się odpowiednio przepisy działu dziesiątego Kodeksu pracy, z wyłączeniem przepisów art. 209

7.

W przypadku gdy warunki pełnienia służby nie odpowiadają przepisom bezpieczeństwa

i higieny służby oraz stwarzają bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia funkcjonariusza

albo gdy wykonywane przez niego obowiązki grożą takim niebezpieczeństwem innym osobom,

funkcjonariusz ma prawo powstrzymać się od wykonywania czynności służbowych, o czym

niezwłocznie zawiadamia bezpośredniego przełożonego.

8.

Przepisu ust. 7 nie stosuje się, gdy funkcjonariusz wykonuje bezpośrednio zadania

SOP, o których mowa w art. 3.

1.

W celu ustalenia zdolności do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku służbowym

funkcjonariusz jest obowiązany poddać się badaniom okresowym lub kontrolnym w terminie

wskazanym w skierowaniu na takie badanie.

2.

Skierowanie na badanie okresowe lub kontrolne zawiera imię i nazwisko, numer PESEL,

adres zamieszkania, stanowisko służbowe funkcjonariusza kierowanego na badanie oraz

opis warunków pełnienia służby występujących na zajmowanym stanowisku służbowym, w

tym czynników szkodliwych lub uciążliwych, o których mowa w przepisach wykonawczych

wydanych na podstawie art. 229 § 8 Kodeksu pracy, i innych wynikających z warunków pełnienia służby.

3.

Na pierwsze badanie okresowe funkcjonariusz jest kierowany w terminie 3 lat od dnia

przyjęcia do służby.

4.

Rodzaj, zakres i częstotliwość badań okresowych są uzależnione od rodzaju pełnionej

służby i wieku funkcjonariusza.

5.

Lekarz przeprowadzający badanie okresowe lub kontrolne, w celu uwzględnienia wszystkich

czynników szkodliwych lub uciążliwych i innych wynikających z warunków pełnienia służby

wskazanych w skierowaniu na badanie, może poszerzyć jego zakres o dodatkowe badania

lekarskie, konsultacje u lekarzy specjalistów lub badania diagnostyczne, a także wyznaczyć

termin następnego badania okresowego krótszy niż określony w przepisach wykonawczych

wydanych na podstawie ust. 18, jeżeli stwierdzi, że jest to niezbędne dla ustalenia

zdolności do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku służbowym. Badania i konsultacje

stanowią część badania okresowego lub kontrolnego.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 5, lekarz wykorzystuje wskazówki metodyczne w sprawie

przeprowadzania badań profilaktycznych pracowników określone w przepisach wykonawczych

wydanych na podstawie art. 229 § 8 Kodeksu pracy.

7.

Funkcjonariusza kieruje się na badanie okresowe w przypadku przeniesienia go na stanowisko

służbowe, na którym występują czynniki szkodliwe lub uciążliwe i inne wynikające z

warunków pełnienia służby, inne niż występujące na dotychczas zajmowanym stanowisku

służbowym, z uwzględnieniem terminu określonego w ust. 3.

8.

Badania okresowe i kontrolne są wykonywane na podstawie skierowania na badanie wystawionego

przez

1)

Komendanta SOP lub upoważnione przez niego osoby;

2)

ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub upoważnioną przez niego osobę w stosunku

do Komendanta SOP oraz jego zastępców.

9.

Skierowanie na badanie

1)

kontrolne - wystawia się najpóźniej w dniu zgłoszenia się funkcjonariusza do służby

lub w dniu, w którym przełożony powziął wiadomość o przypadku wymagającym kontroli

stanu zdrowia,

2)

okresowe - wystawia się nie później niż w terminie 30 dni przed upływem ważności orzeczenia

lekarskiego

- w 3 egzemplarzach, z których jeden jest przeznaczony dla funkcjonariusza kierowanego

na badanie.

10.

Badania okresowe i kontrolne kończą się orzeczeniem lekarskim stwierdzającym

1)

brak przeciwwskazań zdrowotnych do służby na określonym stanowisku służbowym,

2)

istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do służby na określonym stanowisku służbowym

- w warunkach służby opisanych w skierowaniu na badanie.

11.

Od orzeczenia lekarskiego funkcjonariuszowi, Komendantowi SOP oraz jego zastępcom

przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia otrzymania orzeczenia.

12.

Odwołanie od orzeczenia lekarskiego wraz z uzasadnieniem wnosi się na piśmie za pośrednictwem

lekarza, który wydał to orzeczenie, do

1)

wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy właściwego ze względu na miejsce pełnienia służby

funkcjonariusza;

2)

poradni medycyny pracy podmiotów leczniczych utworzonych i nadzorowanych przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych, jeżeli orzeczenie wydał lekarz poradni badań profilaktycznych

podmiotu leczniczego utworzonego i nadzorowanego przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych;

3)

instytutu badawczego w dziedzinie medycyny pracy lub Uniwersyteckiego Centrum Medycyny

Morskiej i Tropikalnej w Gdyni, jeżeli odwołanie dotyczy orzeczenia lekarskiego wydanego

przez lekarza zatrudnionego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy.

13.

Lekarz, za którego pośrednictwem jest składane odwołanie, w terminie 7 dni od dnia

otrzymania odwołania wraz z uzasadnieniem przekazuje je wraz z dokumentacją stanowiącą

podstawę wydanego orzeczenia lekarskiego do właściwego podmiotu, o którym mowa w ust.

12.

14.

Badanie w trybie odwołania przeprowadza w terminie 14 dni od dnia otrzymania odwołania

właściwy podmiot, o którym mowa w ust. 12.

15.

Orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwołania jest ostateczne.

16.

Badania okresowe i kontrolne podlegają dokumentowaniu i kontroli w sposób określony

w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 229 § 8 Kodeksu pracy.

17.

Kontrolę badań okresowych i kontrolnych wykonują podmioty, o których mowa w ust. 12.

18.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaj, zakres i częstotliwość badań okresowych, uwzględniając rodzaj pełnionej służby

i wiek funkcjonariusza;

2)

wzór skierowania na badanie okresowe lub kontrolne, uwzględniając konieczność zamieszczenia

w tym wzorze informacji niezbędnych do jednoznacznego ustalenia zakresu badań;

3)

wzór orzeczenia lekarskiego, uwzględniając konieczność zapewnienia jednolitości informacji

znajdujących się w orzeczeniu.

1.

Funkcjonariusz w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny służby podlega następującym szkoleniom

1)

wstępnemu ogólnemu;

2)

wstępnemu na stanowisku służby;

3)

okresowemu.

2.

Szkoleniu wstępnemu ogólnemu podlega wyłącznie funkcjonariusz nowo przyjęty do służby

w SOP.

3.

Szkoleniu wstępnemu na stanowisku służby podlega funkcjonariusz w przypadku zmiany

stanowiska służbowego, w związku z którym zmieniają się czynniki szkodliwe lub uciążliwe

lub inne czynniki wynikające z warunków pełnienia służby.

4.

Szkoleniu okresowemu podlega funkcjonariusz oraz funkcjonariusz pełniący służbę na

stanowisku kierowniczym - nie rzadziej niż raz na 5 lat, a w przypadku służby na stanowisku

służbowym, na którym występują warunki szczególnie uciążliwe lub szkodliwe dla zdrowia

- nie rzadziej niż raz na 3 lata.

5.

Szkolenie okresowe Komendanta SOP oraz funkcjonariusza pełniącego służbę na stanowisku

kierowniczym zawiera tematykę z zakresu bezpieczeństwa i higieny służby oraz bezpieczeństwa

i higieny pracy.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany złożyć oświadczenie o swoim stanie majątkowym, w tym

o majątku objętym małżeńską wspólnością majątkową, przy nawiązywaniu lub rozwiązywaniu

stosunku służbowego, corocznie oraz na żądanie Komendanta SOP lub osoby przez niego

upoważnionej. Oświadczenie to powinno zawierać informacje o źródłach i wysokości uzyskanych

przychodów, posiadanych zasobach pieniężnych, nieruchomościach, udziałach i akcjach

w spółkach prawa handlowego, a ponadto o nabytym przez tę osobę albo jej małżonka

od Skarbu Państwa, innej państwowej osoby prawnej, gminy, związku międzygminnego,

powiatu, związku powiatów, związku powiatowo-gminnego lub związku metropolitalnego

mieniu, które podlegało zbyciu w drodze przetargu. Oświadczenie to powinno również

zawierać dane dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej oraz pełnienia funkcji

w spółkach prawa handlowego lub spółdzielniach, z wyjątkiem funkcji w radzie nadzorczej

spółdzielni mieszkaniowej.

2.

W przypadku podania nieprawdy w oświadczeniu, o którym mowa w ust. 1 i 3, funkcjonariusz

podlega sankcji karnej określonej w art. 14 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności

gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2399).

3.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, Komendant SOP i jego zastępcy składają przed

ministrem właściwym do spraw wewnętrznych.

4.

Oświadczenie o stanie majątkowym składa się corocznie do dnia 31 marca, według stanu

na dzień 31 grudnia roku poprzedniego.

5.

Komendant SOP lub osoby przez niego upoważnione, w celu przeprowadzenia analizy zgodności

ze stanem faktycznym złożonych oświadczeń o stanie majątkowym, mają prawo wglądu do

ich treści i przetwarzania danych w nich zawartych.

6.

Inspektor Nadzoru Wewnętrznego, o którym mowa w ustawie z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w celu przeprowadzenia analizy złożonych oświadczeń o stanie majątkowym, ma prawo

wglądu do ich treści i przetwarzania danych w nich zawartych.

7.

Informacje zawarte w oświadczeniu o stanie majątkowym stanowią tajemnicę prawnie chronioną

i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji niejawnych o klauzuli tajności „zastrzeżone”

określonej w przepisach o ochronie informacji niejawnych, chyba że funkcjonariusz,

który złożył oświadczenie, wyraził pisemną zgodę na ich ujawnienie.

8.

Oświadczenie o stanie majątkowym przechowuje się przez 10 lat.

9.

Informacje zawarte w oświadczeniach o stanie majątkowym Komendanta SOP oraz jego zastępców

są publikowane bez ich zgody w Biuletynie Informacji Publicznej na podmiotowej stronie

SOP, z wyłączeniem danych dotyczących daty i miejsca urodzenia, numeru PESEL, miejsca

zamieszkania i położenia nieruchomości.

10.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania

w sprawach oświadczeń o stanie majątkowym, sposób analizy ich zgodności ze stanem

faktycznym, a także wzór oświadczenia o stanie majątkowym oraz tryb publikowania oświadczeń,

o których mowa w ust. 9, uwzględniając zakres danych objętych oświadczeniem o stanie

majątkowym.

1.

Funkcjonariusz nie może bez zezwolenia Komendanta SOP podejmować dodatkowych zajęć

zarobkowych poza służbą.

2.

Komendant SOP może zezwolić funkcjonariuszowi na podejmowanie zajęć zarobkowych poza

służbą, jeżeli nie koliduje to z wykonywaniem przez funkcjonariusza zadań służbowych

oraz wpływa dodatnio na podwyższenie jego kwalifikacji, a także nie narusza prestiżu

służby. Zezwolenie może zostać cofnięte w każdym czasie.

3.

W przypadku Komendanta SOP lub jego zastępcy zezwolenia, o którym mowa w ust. 2, udziela

minister właściwy do spraw wewnętrznych.

1.

Funkcjonariusz nie może być członkiem partii politycznych ani uczestniczyć w działaniu

tych partii lub na ich rzecz.

2.

Z chwilą przyjęcia funkcjonariusza do służby ustaje jego dotychczasowe członkostwo

w partii politycznej.

3.

Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować przełożonego o przynależności do stowarzyszeń

krajowych działających poza służbą.

4.

Przynależność do organizacji lub stowarzyszeń zagranicznych albo międzynarodowych

wymaga zezwolenia Komendanta SOP.

Funkcjonariusze nie mogą zrzeszać się w związkach zawodowych.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany uzyskać zezwolenie Komendanta SOP na wyjazd za granicę

poza obszar Unii Europejskiej.

2.

Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować przełożonego o wyjeździe za granicę do

państw członkowskich Unii Europejskiej.

3.

Komendant SOP określi, w drodze zarządzenia, przypadki, w których uzyskanie zezwolenia

lub wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie jest wymagane, a także obowiązki

funkcjonariusza wyjeżdżającego za granicę i powracającego z zagranicy.

Funkcjonariusz w związku z pełnieniem obowiązków służbowych korzysta z ochrony prawnej

przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych.

1.

Komendant SOP zawiera umowę ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków, wskutek

których może nastąpić uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia lub śmierć funkcjonariusza

wykonującego zadania, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. a, d i f, poza granicami

Rzeczypospolitej Polskiej, w państwach, których terytorium w całości lub części zostało

uznane za strefę działań wojennych na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej poza granicami państwa

(Dz. U. z 2014 r. poz. 1510 oraz z 2019 r. poz. 1726).

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może określić, w drodze rozporządzenia, inne

niż wskazane w ust. 1 terytoria państw lub ich części, na których obszarze wykonywanie

obowiązków służbowych przez funkcjonariuszy wymaga zawarcia umowy ubezpieczenia, o

której mowa w ust. 1, uwzględniając występujące na tych terytoriach zagrożenia związane

z atakami terrorystycznymi, niepokojami społecznymi, przestępczością kryminalną lub

katastrofami naturalnymi.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sumy ubezpieczenia,

o którym mowa w art. 143 ust. 1, mając na względzie, że nie mogą być one niższe niż

świadczenia odszkodowawcze przysługujące w razie wypadku lub choroby pozostających

w związku ze służbą.

1.

Funkcjonariusz, o którym mowa w art. 143 ust. 1, po powrocie do kraju podlega bezpłatnym

badaniom lekarskim i psychologicznym.

2.

W przypadku odniesienia ran, kontuzji, urazu psychicznego lub schorzenia przez funkcjonariusza,

o którym mowa w ust. 1, lub ze względu na jego stan psychofizyczny zgodnie ze wskazaniami lekarza

funkcjonariusz może być skierowany na bezpłatny turnus leczniczo-profilaktyczny wraz

z pełnoletnim najbliższym członkiem rodziny w rozumieniu art. 4 pkt 12 ustawy z dnia

19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1569 i 1726).

3.

Turnus leczniczo-profilaktyczny trwa 14 dni kalendarzowych i obejmuje działania leczniczo-rehabilitacyjne

i profilaktykę zdrowotną, w tym profilaktykę psychologiczną.

4.

Kolejny pobyt funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, na turnusie leczniczo-profilaktycznym

po tym samym uczestnictwie w zadaniach ochronnych wykonywanych poza granicami państwa

może odbyć się pod warunkiem poddania się leczeniu specjalistycznemu, ambulatoryjnemu

lub stacjonarnemu albo konsultacji specjalistycznej zakończonej wskazaniem uczestnictwa

w turnusie leczniczo-profilaktycznym jako niezbędnym do kontynuacji leczenia.

5.

Osoby skierowane na turnus leczniczo-profilaktyczny mogą skorzystać z prawa do turnusu

leczniczo-profilaktycznego w trakcie pełnienia służby przez funkcjonariusza.

6.

Pełne koszty uczestnictwa w turnusie leczniczo-profilaktycznym funkcjonariusza oraz

50% kosztów uczestnictwa pełnoletniego najbliższego członka rodziny pokrywa się z

budżetu państwa z części pozostającej w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

7.

Skierowanie na badania, o których mowa w ust. 1, zawiera następujące dane funkcjonariusza

1)

imię i nazwisko;

2)

numer PESEL;

3)

miejsce zamieszkania;

4)

miejsce pełnienia służby;

5)

okres delegowania, miejsce, stanowisko i zakres zadań wykonywanych podczas realizacji

zadań ochronnych wykonywanych poza granicami państwa.

8.

Skierowanie na turnus leczniczo-profilaktyczny zawiera następujące dane

1)

funkcjonariusza

a)

imię i nazwisko,

b)

numer PESEL,

c)

miejsce zamieszkania,

d)

miejsce pełnienia służby;

2)

pełnoletniego najbliższego członka rodziny

a)

imię i nazwisko,

b)

datę urodzenia,

c)

stopień pokrewieństwa.

9.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

organ właściwy do kierowania funkcjonariusza na badania, o których mowa w ust. 1,

2)

zakres badań, o których mowa w ust. 1,

3)

podmiot właściwy do przeprowadzania badań, o których mowa w ust. 1,

4)

rodzaje i wzory dokumentów wystawianych po przeprowadzeniu badań, o których mowa w

ust. 1,

5)

tryb kierowania funkcjonariusza wraz z pełnoletnim najbliższym członkiem rodziny na

turnus leczniczo-profilaktyczny,

6)

podmiot kierujący na turnus leczniczo-profilaktyczny,

7)

ramowy program turnusu leczniczo-profilaktycznego,

8)

podmiot prowadzący turnus leczniczo-profilaktyczny,

9)

rodzaje i wzory dokumentów wystawianych w związku z kierowaniem na turnus leczniczo-profilaktyczny

- uwzględniając potrzeby funkcjonariusza wynikające z jego aktualnego stanu zdrowia,

w tym konieczność zapewnienia pełnej rekonwalescencji oraz umożliwienie dalszego leczenia

lub rehabilitacji po zakończeniu pobytu na turnusie leczniczo-profilaktycznym.

1.

Funkcjonariusz wykonujący zadania poza granicami państwa może otrzymać świadczenia

opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1373, z późn. zm..

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, warunki otrzymywania świadczeń, o których

mowa w ust. 1, przez funkcjonariuszy w związku z urazami nabytymi podczas wykonywania

przez nich zadań poza granicami państwa oraz sposób i tryb finansowania kosztów, uwzględniając

zasady i sposób wydatkowania środków publicznych.

1.

Funkcjonariuszowi, który uległ urazowi lub chorobie związanej ze służbą, przysługuje

skierowanie na turnus leczniczo-profilaktyczny.

2.

Funkcjonariuszowi, który doznał urazu psychicznego lub ma obniżone zdolności psychofizyczne,

przysługuje skierowanie na turnus antystresowy.

1.

Jeżeli funkcjonariusz zwolniony ze służby nie spełnia warunków do nabycia prawa do

emerytury policyjnej lub policyjnej renty inwalidzkiej, od uposażenia wypłaconego

funkcjonariuszowi po dniu 31 grudnia 1998 r. do dnia zwolnienia ze służby, od którego

nie odprowadzono składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, przekazuje się do

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składki za ten okres przewidziane w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 300, z późn. zm..

2.

Przez uposażenie stanowiące podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i

rentowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się

1)

kwotę najniższego wynagrodzenia ustalaną na podstawie odrębnych przepisów - za okres

służby kandydackiej przed dniem 1 stycznia 2003 r.;

2)

kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w grudniu roku poprzedniego,

ustalonego na podstawie odrębnych przepisów - za okres służby kandydackiej po dniu

31 grudnia 2002 r.;

3)

uposażenie zasadnicze, dodatki o charakterze stałym, nagrody roczne i uznaniowe, odpowiednio

przeliczone zgodnie z art. 110 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - za pozostałe okresy służby.

3.

Składki przekazuje się również w przypadku, gdy funkcjonariusz spełnia jedynie warunki

do nabycia prawa do policyjnej renty inwalidzkiej. Przekazanie składek następuje na

wniosek funkcjonariusza.

4.

Składki podlegają waloryzacji wskaźnikiem waloryzacji składek określonym na podstawie

przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 53).

5.

Przy obliczaniu kwoty należnych składek, waloryzowanych na podstawie ust. 4, stosuje się odpowiednio przepisy art. 19 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 pkt 1

i 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

6.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się również do funkcjonariusza, który pozostawał w służbie

przed dniem 2 stycznia 1999 r., jeżeli po zwolnieniu ze służby, mimo spełnienia warunków

do nabycia prawa do emerytury policyjnej, zgłosił wniosek o przyznanie emerytury z

tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym.

7.

W przypadku, o którym mowa w ust. 6, kwotę należnych, zwaloryzowanych składek przekazuje

się niezwłocznie, na podstawie zawiadomienia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych

o nabyciu przez funkcjonariusza prawa do emerytury przewidzianej w przepisach, o których

mowa w ust. 4.

8.

Kwota należnych, zwaloryzowanych składek stanowi przychód Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

9.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia, tryb i terminy przekazywania

do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, o których mowa w ust. 1, 3, 4 i 7, oraz

jednostki do tego właściwe, mając na uwadze konieczność zapewnienia prawidłowego i

niezwłocznego wykonywania czynności związanych z przekazywaniem tych składek.

1.

Funkcjonariusz otrzymuje uzbrojenie i wyposażenie specjalne niezbędne do właściwego

wykonywania obowiązków służbowych.

2.

Komendant SOP lub upoważniony przez niego kierownik komórki organizacyjnej przydziela

funkcjonariuszom wyposażenie specjalne niezbędne do wykonywania obowiązków służbowych.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze zarządzenia, z zachowaniem

przepisów o ochronie informacji niejawnych, normy uzbrojenia i wyposażenia specjalnego

oraz sposób przyznawania, korzystania i przechowywania uzbrojenia z uwzględnieniem

zasad bezpieczeństwa i skuteczności wykonywanych obowiązków służbowych.

1.

Funkcjonariuszowi w czasie wykonywania obowiązków służbowych przysługuje wyżywienie

lub równoważnik pieniężny w zamian za wyżywienie.

2.

Wyżywienie w naturze przysługuje funkcjonariuszowi

1)

w dniach przebywania przez niego na podstawie decyzji Komendanta SOP na terenie działania

jednostki, połączonego z zakwaterowaniem, trwającego powyżej 12 godzin oraz w dniach

składania egzaminów na uczelnie służb państwowych poza miejscem zamieszkania;

2)

pobierającemu naukę lub odbywającemu studia wyższe na uczelni służb państwowych, w

instytucie badawczym lub na kursie - w czasie pobytu w szkole, instytucie badawczym

lub na kursie poza miejscem stałego zamieszkania, a w miejscu zamieszkania wtedy,

gdy na czas szkolenia jest zakwaterowany;

3)

uczestniczącemu w całodniowych szkoleniach i naradach organizowanych przez urząd obsługujący

ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz organy i jednostki organizacyjne podległe

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych lub przez niego nadzorowane;

4)

biorącemu udział w zadaniach, o których mowa w art. 3 pkt 1, trwających powyżej 8

godzin, odbywających się poza miejscem stałego pełnienia służby;

5)

biorącemu udział w zawodach sportowych, spartakiadach oraz przebywającemu na obozach

kondycyjnych i zgrupowaniach szkoleniowych przed tymi zawodami;

6)

skierowanemu do wykonywania czynności służbowych poza miejscem stałego pełnienia służby

- w warunkach uzasadniających wypłatę diety, w wymiarze odpowiadającym wysokości tej

diety;

7)

w służbie stałej i przygotowawczej biorącemu udział w ćwiczeniach i szkoleniach odbywających

się w ośrodku szkolenia SOP, trwających powyżej 8 godzin;

8)

biorącemu udział w działaniach ochronnych trwających powyżej 12 godzin na terenie

miasta stołecznego Warszawy.

3.

Normy wyżywienia i napojów w naturze przysługują funkcjonariuszowi

1)

w dniach pełnienia służby w pomieszczeniach zamkniętych, w których temperatura spowodowana

warunkami techniczno-technologicznymi i lokalowymi oraz atmosferycznymi przekracza

28°C;

2)

w dniach pełnienia służby na otwartej przestrzeni przy temperaturze powyżej 25°C lub

poniżej 10°C.

4.

Wyżywienie przysługuje osobom powołanym do odbycia ćwiczeń w jednostce przewidzianej

do militaryzacji.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

normy wyżywienia, z uwzględnieniem rodzajów tych norm oraz ich podziału, oraz przypadków,

o których mowa w ust. 2,

2)

przypadki, w których normy wyżywienia mogą zostać podwyższone,

3)

wartości pieniężne norm wyżywienia oraz sposób ich corocznej waloryzacji

- uwzględniając rodzaj pełnionej służby oraz szczególne warunki jej pełnienia.

6.

Funkcjonariuszowi, któremu rodzaj i warunki pełnienia służby lub względy techniczno-organizacyjne

uniemożliwiają korzystanie z wyżywienia przysługującego w naturze, otrzymuje w zamian

za wyżywienie równoważnik pieniężny.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość równoważnika pieniężnego w zamian za wyżywienie i sposób jego corocznej waloryzacji,

2)

sposób wypłacania równoważnika pieniężnego w zamian za wyżywienie oraz przypadki jego

zwiększania i niewypłacania

- uwzględniając warunki otrzymywania, rodzaje oraz stawki zasadniczych i dodatkowych

norm wyżywienia i napojów, a także podstawy obliczania wysokości równoważnika pieniężnego.

1.

Funkcjonariuszowi, który po zwolnieniu ze służby podjął pracę, okres służby wlicza

się do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień wynikających z prawa pracy.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do funkcjonariusza zwolnionego ze służby w przypadku

skazania prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarania karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w

wymiarze 26 dni roboczych. Przez dni robocze rozumie się dni od poniedziałku do piątku,

z wyłączeniem dni ustawowo wolnych od pracy.

2.

Funkcjonariuszowi przysługuje urlop wypoczynkowy w wymiarze

1)

30 dni roboczych - po osiągnięciu 15 lat służby;

2)

33 dni roboczych - po osiągnięciu 20 lat służby;

3)

36 dni roboczych - po osiągnięciu 25 lat służby.

3.

Funkcjonariusz w roku kalendarzowym, w którym rozpoczął służbę w SOP, uzyskuje prawo

do urlopu wypoczynkowego w wymiarze proporcjonalnym do okresu służby pozostałego do

końca tego roku kalendarzowego. Łączny wymiar urlopu wypoczynkowego tego funkcjonariusza

w roku kalendarzowym, w którym rozpoczął służbę w SOP, nie może być wyższy niż 26

dni roboczych.

4.

Do lat służby, od których uzależniony jest wymiar urlopu, zalicza się czynną służbę

w SOP, czynną służbę wojskową oraz służbę w Biurze Ochrony Rządu, Policji, Straży

Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Więziennej i Urzędzie Ochrony Państwa,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym,

Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego oraz Służbie Celno-Skarbowej.

5.

Do określania wymiaru urlopu wypoczynkowego funkcjonariusza powracającego do pełnienia

służby w trakcie roku kalendarzowego po trwającym co najmniej jeden miesiąc okresie

1)

urlopu bezpłatnego,

2)

urlopu wychowawczego,

3)

tymczasowego aresztowania,

4)

nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie

- stosuje się odpowiednio przepis art. 155Kodeksu pracy.

1.

Z ważnych względów służbowych funkcjonariusza można odwołać z urlopu wypoczynkowego,

a także wstrzymać udzielenie mu urlopu w całości lub w części. Termin urlopu może

być także przesunięty na wniosek funkcjonariusza umotywowany ważnymi względami.

2.

Funkcjonariuszowi, który został odwołany z urlopu wypoczynkowego, przysługuje

1)

prawo do przejazdu na koszt SOP w celu wykorzystania pozostałej części przerwanego

urlopu;

2)

na jego wniosek zwrot innych udokumentowanych kosztów, które poniósł, spowodowanych

bezpośrednio odwołaniem go z urlopu.

3.

Komendant SOP, z ważnych względów służbowych, podejmuje decyzję o odwołaniu funkcjonariusza

z urlopu wypoczynkowego i zwrocie kosztów.

4.

Odwołanie funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 3, następuje na podstawie przekazanego

telegraficznie lub telefonicznie polecenia Komendanta SOP. W przypadku braku pewności,

że polecenie do funkcjonariusza dotarło, stosuje się inne środki zawiadamiania.

5.

Funkcjonariuszowi, który nie wykorzystał urlopu w danym roku kalendarzowym, urlopu

tego należy udzielić w ciągu pierwszych 9 miesięcy następnego roku.

1.

Komendant SOP udziela funkcjonariuszowi płatnego urlopu okolicznościowego w wymiarze

1)

2 dni w przypadku zawarcia związku małżeńskiego przez funkcjonariusza, urodzenia się

dziecka, zgonu i pogrzebu małżonka, dziecka, ojca, matki, ojczyma lub macochy funkcjonariusza;

2)

1 dnia w przypadku ślubu dziecka własnego, przysposobionego, pasierba, dziecka obcego

przyjętego na wychowanie i utrzymanie, w tym także w ramach rodziny zastępczej, a

także z powodu pogrzebu rodzeństwa, teściów, dziadków i opiekunów oraz innej osoby

pozostającej na utrzymaniu funkcjonariusza lub pod jego bezpośrednią opieką.

2.

Urlopu, o którym mowa w ust. 1, nie udziela się, jeżeli wskazany przez funkcjonariusza

termin nie pozostaje w bezpośrednim związku ze zdarzeniem uzasadniającym jego udzielenie.

3.

Urlop, o którym mowa w ust. 1, przysługuje także w razie zbiegu z prawem do urlopu

z innego tytułu lub zwolnieniem od zajęć służbowych.

4.

Komendant SOP może także udzielić urlopu okolicznościowego funkcjonariuszowi do załatwienia

ważnych spraw osobistych albo w innych przypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie.

Czas trwania tego urlopu okolicznościowego może wynosić od 1 do 5 dni roboczych w

roku kalendarzowym.

1.

Komendant SOP udziela płatnego urlopu szkoleniowego funkcjonariuszowi, który uzyskał

zezwolenie na pobieranie nauki, odbywanie studiów wyższych lub studiów podyplomowych

lub kształcenie w szkole doktorskiej i naukę tę pobiera, odbywa studia lub kształcenie,

jak również uzyskał zezwolenie na wszczęcie postępowania w sprawie nadania stopnia

doktora lub stopnia doktora habilitowanego, a także na odbycie specjalizacji medycznej,

aplikacji radcowskiej lub legislacyjnej.

2.

Urlop szkoleniowy jest przeznaczony na przygotowanie się do egzaminów i ich złożenie,

przygotowanie pracy dyplomowej, przygotowanie i złożenie egzaminu dyplomowego, specjalizacyjnego,

egzaminów doktorskich, przygotowanie się do obrony rozprawy doktorskiej lub kolokwium

habilitacyjnego.

Komendant SOP udziela funkcjonariuszowi, o którym mowa w art. 154 ust. 1, zwolnienia

z całości lub części dnia służby na udział w zajęciach obowiązkowych.

Wymiar urlopu szkoleniowego wynosi

1)

w celu przygotowania się do egzaminu wstępnego i jego złożenia - 7 dni;

2)

w szkołach wyższych, w każdym roku studiów wyższych - 21 dni;

3)

dla funkcjonariuszy pobierających naukę w szkołach pomaturalnych i na studiach podyplomowych

w celu przygotowania się do egzaminu końcowego i jego złożenia - 14 dni;

4)

w celu przygotowania się do złożenia egzaminów doktorskich, obrony rozprawy doktorskiej

lub kolokwium habilitacyjnego - 28 dni;

5)

w celu przygotowania się i złożenia egzaminu radcowskiego - 30 dni;

6)

w celu przygotowania się i złożenia egzaminu po zakończeniu aplikacji legislacyjnej

- 14 dni;

7)

w celu przygotowania się i złożenia egzaminu kończącego specjalizację medyczną - 30

dni.

Urlop szkoleniowy może być udzielony funkcjonariuszowi jednorazowo albo w częściach

w okresie danego roku szkolnego lub akademickiego.

1.

Komendant SOP może udzielić na pisemny wniosek funkcjonariusza w służbie stałej, uzasadniony

ważnymi względami osobistymi urlopu bezpłatnego w wymiarze do 6 miesięcy.

2.

Komendant SOP w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem służby lub na wniosek funkcjonariusza

może w każdym czasie odwołać funkcjonariusza z urlopu, o którym mowa w ust. 1.

3.

Kolejnego urlopu bezpłatnego można udzielić nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy

od zakończenia poprzedniego urlopu.

1.

Funkcjonariuszowi posiadającemu status weterana poszkodowanego przysługuje prawo do

corocznego płatnego dodatkowego urlopu wypoczynkowego w wymiarze 5 dni roboczych.

2.

Prawo do urlopu, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje funkcjonariuszowi posiadającemu

status weterana poszkodowanego uprawnionemu do urlopu wypoczynkowego w wymiarze przekraczającym

26 dni roboczych.

3.

Prawo do pierwszego urlopu, o którym mowa w ust. 1, powstaje z dniem, w którym decyzja

administracyjna o przyznaniu statusu weterana poszkodowanego stała się ostateczna,

przy czym realizacja tego prawa może nastąpić nie wcześniej niż z dniem przedstawienia

przez funkcjonariusza tej decyzji Komendantowi SOP.

4.

Urlop, o którym mowa w ust. 1, wykorzystuje się w całości w roku kalendarzowym, w

którym funkcjonariusz ma do niego prawo, w terminie uzgodnionym z przełożonym funkcjonariusza.

1.

Funkcjonariuszowi, który wzorowo wykonuje obowiązki, przejawia inicjatywę w służbie

lub doskonali kwalifikacje zawodowe, mogą być udzielane następujące wyróżnienia

1)

pochwała;

2)

pochwała w rozkazie;

3)

nagroda pieniężna lub rzeczowa;

4)

krótkoterminowy urlop w wymiarze do 7 dni, jednakże nie więcej niż 10 dni w roku kalendarzowym;

5)

przyznanie odznaki honorowej;

6)

przedstawienie do odznaczenia państwowego;

7)

mianowanie na wyższe stanowisko służbowe.

2.

Wyróżnień, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5 oraz 7, udziela Komendant SOP na wniosek

kierownika komórki organizacyjnej lub osoby ochranianej.

3.

Wyróżnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, udziela minister właściwy do spraw wewnętrznych

na wniosek Komendanta SOP.

4.

Odznaka honorowa może być przyznana innej osobie zasłużonej dla SOP.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

i tryb udzielania wyróżnień, o których mowa w ust. 1, wzór odznaki honorowej, warunki

jej przyznawania, sposób wręczania i ewidencjonowania, mając na względzie ujednolicenie

sposobu przyznawania i noszenia odznaki oraz zapewnienie prawidłowego ewidencjonowania

przyznanych odznak.

1.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza.

2.

Z tytułu pełnienia służby funkcjonariusz otrzymuje tylko jedno uposażenie określone

w niniejszej ustawie.

3.

Zmiana wysokości uposażenia następuje z dniem powstania okoliczności uzasadniających

tę zmianę.

4.

Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana wysokości uposażenia nastąpiła w określonym

dniu miesiąca kalendarzowego, uposażenie za każdy następny dzień do końca tego miesiąca

oblicza się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia.

Prawo do uposażenia ustaje z ostatnim dniem miesiąca, w którym funkcjonariusz

1)

został zwolniony ze służby;

2)

zmarł lub zaginął;

3)

otrzymał urlop bez prawa do uposażenia.

1.

Uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze

stałym.

2.

Dodatkami o charakterze stałym są

1)

dodatek specjalny;

2)

dodatek uzasadniony szczególnymi kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia

służby.

3.

Funkcjonariusz otrzymuje dodatek specjalny, którego wysokość wynosi do 50% uposażenia

zasadniczego, jednak nie mniej niż 1%, i jest uzależniona od

1)

stopnia trudności, złożoności i sposobu realizacji zadań wykonywanych przez funkcjonariusza;

2)

efektów pracy funkcjonariusza;

3)

opinii służbowej poprzedzającej ustalenie wysokości dodatku specjalnego.

4.

Wysokość dodatku specjalnego funkcjonariusza, który uzyskał opinię służbową zawierającą

ogólną ocenę bardzo dobrą albo wzorową, nie może być niższa niż 5% uposażenia zasadniczego.

5.

Łączna wysokość dodatku specjalnego oraz dodatku uzasadnionego szczególnymi kwalifikacjami,

warunkami lub miejscem pełnienia służby nie może przekroczyć 75% uposażenia zasadniczego.

6.

Komendant SOP ustala wysokość dodatku specjalnego funkcjonariusza na wniosek kierownika

komórki organizacyjnej SOP, w której funkcjonariusz pełni służbę, a kierownikom komórek

organizacyjnych SOP i ich zastępcom bezpośrednio.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych ustala wysokość dodatku specjalnego Komendantowi

SOP-funkcjonariuszowi bezpośrednio, a jego zastępcom-funkcjonariuszom na wniosek Komendanta

SOP.

8.

Odpowiednio Komendant SOP i minister właściwy do spraw wewnętrznych ustala wysokość

dodatku specjalnego na okres 1 roku od dnia 1 sierpnia do dnia 31 lipca następnego

roku.

8a.

Funkcjonariuszowi przyjętemu do służby albo przeniesionemu do służby wysokość dodatku

specjalnego ustala się na okres od dnia przyjęcia do służby albo przeniesienia do

służby do dnia 31 lipca najwcześniej następującego po dniu przyjęcia do służby albo

przeniesienia do służby.

9.

Ustalenie wysokości dodatku specjalnego następuje w drodze decyzji. Wydanie decyzji

nie jest wymagane w sytuacji, gdy wysokość dodatku specjalnego nie ulega zmianie.

10.

Odpowiednio Komendant SOP i minister właściwy do spraw wewnętrznych w uzasadnionych

przypadkach, a w szczególności w przypadku

1)

popełnienia przez funkcjonariusza przewinienia dyscyplinarnego oraz naruszenia zasad

etyki zawodowej funkcjonariuszy,

2)

niewywiązywania się przez funkcjonariusza z realizacji zadań służbowych,

3)

znacznego obniżenia efektywności pracy funkcjonariusza

- obniża wysokość dodatku specjalnego przed upływem okresu, na który został ustalony.

11.

Odpowiednio Komendant SOP i minister właściwy do spraw wewnętrznych w przypadku popełnienia

przez funkcjonariusza przestępstwa lub przestępstwa skarbowego obniża wysokość dodatku

specjalnego przed upływem okresu, na który został ustalony.

12.

Odpowiednio Komendant SOP i minister właściwy do spraw wewnętrznych może ustalić wyższą

wysokość dodatku specjalnego przed upływem okresu, na który został ustalony, jeżeli

jest to uzasadnione charakterem i efektami bieżąco realizowanych zadań lub wykonywaniem

przez funkcjonariusza czynności wykraczających poza zakres jego obowiązków służbowych.

13.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj oraz

wysokość dodatku uzasadnionego szczególnymi kwalifikacjami, warunkami lub miejscem

pełnienia służby, uwzględniając przesłanki przyznania dodatku oraz okoliczności uzasadniające

jego podwyższanie, obniżanie i cofanie.

14.

Przeciętne uposażenie funkcjonariuszy stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której

wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa.

15.

Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 14, należy rozumieć uposażenie wraz

z miesięczną równowartością nagrody rocznej.

16.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wielokrotność kwoty bazowej, o której

mowa w ust. 14, uwzględniając specyfikę i warunki pełnionej służby.

1.

Uposażenie zasadnicze funkcjonariusza obejmuje

1)

uposażenie według stopnia;

2)

uposażenie według stanowiska służbowego, z uwzględnieniem wzrostu uposażenia z tytułu

wysługi lat.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy określi, w drodze rozporządzenia, stawki uposażenia zasadniczego

1)

według stopnia,

2)

według stanowiska służbowego, z uwzględnieniem wzrostu uposażenia z tytułu wysługi

lat - z zaszeregowaniem stanowisk służbowych do poszczególnych grup uposażenia zasadniczego

oraz stopni etatowych, jak również sposobu ustalania wzrostu uposażenia według stanowiska

służbowego z tytułu wysługi lat

- mając na względzie zróżnicowanie uposażenia zasadniczego w poszczególnych grupach

tego uposażenia, a także charakter i rodzaje stanowisk służbowych.

3.

Wysokość wynagrodzenia Komendanta SOP i jego zastępców nie może przekraczać odpowiednio

9-krotności i 8-krotności kwoty bazowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska

państwowe, określonej w ustawie budżetowej. Kwota ta nie obejmuje dodatków o charakterze

stałym, o których mowa w art. 162 ust. 2, należności, o których mowa w art. 172 ust.

1, oraz nagród, o których mowa w art. 173 ust. 1.

Uposażenie jest płatne miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym.

1.

Do wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia według stanowiska służbowego,

zalicza się czynną służbę w SOP, czynną służbę wojskową oraz służbę w Biurze Ochrony

Rządu, Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej,

Służbie Więziennej, Urzędzie Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego,

Służbie Wywiadu Wojskowego oraz Służbie Celno-Skarbowej.

2.

Do wysługi lat, o której mowa w ust. 1, zalicza się również inne okresy służby lub

pracy wykonywanej przed powołaniem funkcjonariusza do służby, zaliczane na podstawie

przepisów prawa pracy.

3.

Funkcjonariuszowi, który ukończył studia w szkole wyższej, zalicza się do wysługi

lat, o której mowa w ust. 1, również okres tych studiów wyższych, nie dłuższy jednak

od programowego czasu trwania studiów.

1.

Funkcjonariusz wyznaczony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia

zachowuje stawkę dotychczasową do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według

stanowiska służbowego.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do funkcjonariuszy, którzy zostali wyznaczeni na stanowiska

służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia

1)

w okresie służby przygotowawczej;

2)

w razie otrzymania miernej albo niedostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej;

3)

na podstawie prawomocnego orzeczenia o ukaraniu karą dyscyplinarną wyznaczenia na

niższe stanowisko służbowe, wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym;

4)

wskutek obniżenia stopnia.

Funkcjonariuszowi przeniesionemu na inne stanowisko służbowe może być zachowane uposażenie

według grupy przysługującej na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym w przypadku

1)

orzeczenia komisji lekarskiej o niezdolności do pełnienia służby na dotychczas zajmowanym

stanowisku;

2)

szczególnie uzasadnionym, na podstawie decyzji ministra właściwego do spraw wewnętrznych;

3)

powrotu z oddelegowania.

Funkcjonariusze odbywający studia wyższe lub naukę w szkołach albo na kursach otrzymują

uposażenie według stanowiska służbowego zajmowanego przed skierowaniem do szkoły lub

na kurs, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na wysokość

uposażenia zasadniczego i innych należności pieniężnych.

Komendant SOP przyznaje uposażenie i inne należności pieniężne funkcjonariuszowi,

chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej.

1.

Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych należności pieniężnych ulegają przedawnieniu

po upływie 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

2.

Bieg przedawnienia przerywa

1)

każda czynność przed organem właściwym do rozpatrywania roszczeń, przedsięwzięta bezpośrednio

w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia;

2)

uznanie roszczenia.

3.

Funkcjonariusz może dochodzić roszczeń, o których mowa w ust. 1, przed sądem okręgowym

- sądem pracy i ubezpieczeń społecznych.

4.

Egzekucja roszczeń podlega wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

Uposażenie i inne należności pieniężne pobrane przez funkcjonariusza, przysługujące

mu według zasad obowiązujących w dniu wypłaty nie podlegają zwrotowi, jeżeli przepisy

niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.

1.

Funkcjonariuszowi przysługują następujące należności pieniężne

1)

należności za podróże służbowe i należności przysługujące z tytułu delegowania do

czasowego pełnienia służby w innej miejscowości albo związane z wykonywaniem zadań,

o których mowa w art. 4 ust. 8;

2)

świadczenia związane z wykonywaniem zadań, o których mowa w art. 4 ust. 8;

3)

należności związane ze zwolnieniem ze służby;

4)

nagroda jubileuszowa;

5)

nagroda roczna;

6

rekompensata pieniężna za czas służby przekraczający normę, o której mowa w art. 81

ust. 2.

2.

W przypadku śmierci funkcjonariusza lub członka jego rodziny przysługują

1)

zasiłek pogrzebowy;

2)

odprawa pośmiertna.

3.

Należnościami, o których mowa w ust. 1 pkt 1, są

1)

dieta stanowiąca ekwiwalent pieniężny na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia

w czasie podróży służbowej;

2)

zwrot kosztów przejazdów na trasie od stałego miejsca pełnienia służby lub zamieszkania

do miejsca stanowiącego cel podróży służbowej i z powrotem oraz noclegów bądź ryczałt

za nocleg;

3)

diety za czas przejazdu do nowego miejsca pełnienia służby;

4)

zwrot kosztów przejazdu do miejsca delegowania;

5)

zwrot innych uzasadnionych kosztów określonych przez przełożonego.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość

i tryb przyznawania należności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, w tym sposób ich wypłaty,

oraz świadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 2, uwzględniając charakter zadań funkcjonariusza

odbywającego podróż służbową lub delegowanego do czasowego pełnienia służby w innej

miejscowości albo wykonującego zadania, o których mowa w art. 4 pkt 8, oraz zróżnicowanie

kosztów utrzymania.

1.

Rekompensata pieniężna, o której mowa w art. 172 ust. 1 pkt 6, za jedną godzinę służby

stanowi 1/172 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego

funkcjonariuszowi na stanowisku zajmowanym w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego,

o którym mowa w art. 81 ust. 2, lub ostatnim dniu służby za każdą godzinę służby przekraczającą

normę, o której mowa w art. 81 ust. 2. Łączny czas służby przekraczający normę w danym

okresie rozliczeniowym zaokrągla się w górę do pełnej godziny.

2.

Należną rekompensatę pieniężną, o której mowa w art. 172 ust. 1 pkt 6, wypłaca się

do końca kwartału następującego po okresie rozliczeniowym, lecz nie później niż do

dnia zwolnienia ze służby.

3.

Rekompensatę pieniężną, o której mowa w art. 172 ust. 1 pkt 6, należną zmarłemu lub

zaginionemu funkcjonariuszowi wypłaca się jego małżonkowi lub członkom rodziny uprawnionym

do policyjnej renty rodzinnej. Wypłata rekompensaty pieniężnej następuje niezwłocznie

po stwierdzeniu wygaśnięcia stosunku służbowego.

1.

Funkcjonariuszowi mogą być przyznawane nagrody uznaniowe i zapomogi.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość

i sposób przyznawania nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszom, mając na względzie

zapewnienie adekwatności nagród i zapomóg do zasług oraz sytuacji funkcjonariuszy.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze zarządzenia, wysokość funduszu

na nagrody i zapomogi, ustalając jednocześnie wysokość środków finansowych przeznaczonych

na nagrody roczne, uznaniowe i zapomogi oraz warunki zwiększania wysokości funduszu

na nagrody uznaniowe i zapomogi.

1.

Funkcjonariuszowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda

roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda

przysługuje.

2.

Nagrodę roczną wypłaca się w I kwartale roku kalendarzowego następującego po roku,

za który przysługuje nagroda.

2a

Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni

od dnia zwolnienia.

3

Nagroda roczna przysługuje funkcjonariuszowi mianowanemu do służby w trakcie poprzedniego

roku kalendarzowego, jeżeli pełnił służbę w roku mianowania przez okres co najmniej

3 miesięcy kalendarzowych, w wysokości proporcjonalnej do liczby rozpoczętych miesięcy

służby w danym roku.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej za rok

kalendarzowy, w którym funkcjonariusz korzystał

1)

z urlopu wychowawczego, urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego,

urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na warunkach urlopu

macierzyńskiego;

2)

ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z przyczyn, o których mowa w art. 186 § 2 lub art. 188 Kodeksu pracy;

3)

ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych w razie urodzenia się dziecka funkcjonariusza,

zgodnie z przepisami wykonawczymi wydanymi na podstawie art. 298Kodeksu pracy;

4)

ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego sprawowania

opieki nad dzieckiem, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 2019 r. poz. 645 i 1590).

5.

Nagrody rocznej nie przyznaje się funkcjonariuszowi, który

1)

został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia

publicznego;

2)

został w ostatnim roku kalendarzowym zwolniony ze służby z powodu skazania prawomocnym

wyrokiem sądu za przestępstwo nieumyślne ścigane z oskarżenia publicznego albo wskutek

otrzymania niedostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej;

3)

został ukarany prawomocnym orzeczeniem kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej

przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, wyznaczenia na niższe stanowisko

służbowe, obniżenia stopnia, ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby albo wydalenia

ze służby.

6.

Nagrodę roczną przysługującą zmarłemu lub zaginionemu funkcjonariuszowi wypłaca się

małżonkowi lub członkom rodziny uprawnionym do policyjnej renty rodzinnej. Wypłata

nagrody rocznej następuje niezwłocznie po stwierdzeniu wygaśnięcia stosunku służbowego.

7.

Nagrodę roczną przyznaje funkcjonariuszowi Komendant SOP.

8.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych przyznaje nagrodę roczną Komendantowi SOP

i jego zastępcom.

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje nagroda jubileuszowa w wysokości

1)

po 20 latach służby - 75%,

2)

po 25 latach służby - 100%,

3)

po 30 latach służby - 150%,

4)

po 35 latach służby - 200%

- miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, w wysokości

średniej tych dodatków z ostatnich 12 miesięcy.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy określi, w drodze rozporządzenia

1)

okresy wliczane do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej,

2)

sposób obliczania i wypłacania tej nagrody, z uwzględnieniem podstawy jej obliczania,

daty nabycia do niej praw, a także terminu jej wypłacania

- mając na względzie zachowanie uprawnień funkcjonariuszy oraz ich prawidłową realizację.

1.

Funkcjonariuszowi można przyznać nagrodę uznaniową za uzyskiwanie znaczących wyników

w służbie, wykonywanie zadań służbowych w szczególnie trudnych warunkach lub wymagających

znacznego nakładu pracy, zaangażowania i odpowiedzialności, a także w razie dokonania

czynu świadczącego o wyjątkowej odwadze funkcjonariusza.

2.

Wysokość nagrody uznaniowej powinna być adekwatna do warunków uzasadniających jej

przyznanie.

3.

Nagrodę uznaniową przyznaje minister właściwy do spraw wewnętrznych albo Komendant

SOP. Nagrodę Komendantowi SOP oraz jego zastępcom przyznaje minister właściwy do spraw

wewnętrznych.

4.

Nagroda uznaniowa może być przyznana na wniosek osób, o których mowa w art. 3 pkt

1 lit. a-d.

1.

Funkcjonariuszowi w przypadku pogorszenia sytuacji materialnej jego i jego rodziny

można przyznać zapomogę. Przy określaniu wysokości zapomogi uwzględnia się wszystkie

okoliczności mające wpływ na sytuację materialną.

2.

Zapomogę przyznaje minister właściwy do spraw wewnętrznych albo Komendant SOP.

1.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości,

w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków

rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych.

2.

Jeżeli w miejscowości, w której funkcjonariusz pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej

nie ma możliwości zrealizowania prawa, o którym mowa w ust. 1, funkcjonariusz może

otrzymać kwaterę tymczasową na okres pełnienia służby w tej miejscowości.

3.

Funkcjonariusz w służbie przygotowawczej może otrzymać tymczasową kwaterę.

4.

Miejscowością pobliską, o której mowa w ust. 1 i 2, jest miejscowość oddalona od miejscowości,

w której funkcjonariusz pełni służbę, nie więcej niż 100 kilometrów. Odległość jest

liczona od miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby najkrótszą drogą publiczną.

5.

Członkami rodziny funkcjonariusza, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego,

są pozostający z funkcjonariuszem we wspólnym gospodarstwie domowym

1)

małżonek;

2)

dzieci własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny

zastępczej, pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez

nie 25. roku życia;

3)

rodzice funkcjonariusza i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli

ze względu na wiek, inwalidztwo albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania

zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby przysposabiające.

6.

Na lokale mieszkalne dla funkcjonariuszy przeznacza się lokale będące w dyspozycji

ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, uzyskane w wyniku

ich działalności inwestycyjnej albo stanowiące własność gmin lub zakładów pracy, a

także zwalniane przez osoby, które decyzje o przydziale uzyskały z jednostek podległych

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

7.

Na kwatery tymczasowe przeznacza się lokale mieszkalne albo pomieszczenia mieszkalne

w należytym stanie technicznym i sanitarnym, które znajdują się w budynkach na terenie

zamkniętym lub w budynkach przeznaczonych na takie cele.

1.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam

lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia

służby lub w miejscowości pobliskiej, odpowiadającego co najmniej przysługującej funkcjonariuszowi

powierzchni mieszkaniowej.

2.

Organami właściwymi do wydawania decyzji w sprawach przyznawania równoważnika pieniężnego,

odmowy przyznania równoważnika, żądania zwrotu równoważnika pieniężnego za brak lokalu

mieszkalnego są

1)

minister właściwy do spraw wewnętrznych dla Komendanta SOP;

2)

Komendant SOP dla funkcjonariuszy.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość oraz warunki przyznawania albo odmowy przyznania oraz zwracania równoważnika

pieniężnego, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając osoby uprawnione do jego otrzymania,

2)

tryb postępowania oraz wzór wniosku stosowanego przy ubieganiu się o przyznanie tego

równoważnika,

3)

sposób postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania

- mając na celu właściwą realizację uprawnień funkcjonariuszy oraz zapewnienie adekwatnego

ustalania równoważnika pieniężnego.

1.

Funkcjonariuszowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej

o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni

mieszkaniowej lub towarzystwie budownictwa społecznego albo domu jednorodzinnego lub

lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość.

2.

Pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego nie przysługuje funkcjonariuszowi,

którego małżonek otrzymał lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej o

przydziale, pomoc finansową na uzyskanie lokalu w innych służbach, odprawę mieszkaniową

lub ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z lokalu mieszkalnego.

3.

Pomoc finansowa, o której mowa w ust. 1, podlega zwrotowi w przypadku

1)

jej wypłaty jako nienależnego świadczenia;

2)

zwolnienia funkcjonariusza ze służby przed upływem 10 lat służby, jeżeli nie nabył

uprawnień do emerytury policyjnej albo policyjnej renty inwalidzkiej lub prawa do

świadczeń pieniężnych z ubezpieczeń emerytalnych i rentowych;

3)

skazania funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub przestępstwo

skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione w związku z wykonywaniem

czynności służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, albo

za przestępstwo określone w art. 258 Kodeksu karnego lub w przypadku funkcjonariusza, wobec którego orzeczono prawomocnie środek karny

pozbawienia praw publicznych za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

4.

Do służby, o której mowa w ust. 3 pkt 2, zalicza się również okresy służby oraz okresy

równorzędne ze służbą w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy

Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży

Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej

i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

5.

Organami właściwymi do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i cofania pomocy

finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu przez funkcjonariuszy są

1)

minister właściwy do spraw wewnętrznych dla Komendanta SOP;

2)

Komendant SOP dla funkcjonariuszy.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb postępowania oraz szczegółowe warunki przyznawania i cofania pomocy finansowej,

o której mowa w ust. 1, oraz rodzaje wymaganych dokumentów,

2)

sposób ustalania wysokości pomocy finansowej,

3)

sposób ustalania kwoty podlegającej zwrotowi oraz przypadki uzasadniające obniżenie

kwoty podlegającej zwrotowi,

4)

wzór wniosku stosowanego w tym postępowaniu

- mając na względzie terminowe przyznawanie pomocy finansowej oraz prawidłowość jej

ustalania i wypłacania.

Lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi

1)

w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 180;

2)

posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej

lokal mieszkalny albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy, odpowiadający

co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej;

3)

którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2;

4)

w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego

lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo domu, o którym mowa w pkt

2.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany do opróżnienia lokalu mieszkalnego, o którym mowa w

art. 178 ust. 6, jeżeli

1)

podnajmuje albo oddaje do bezpłatnego używania przydzielony lokal lub jego część bez

zgody właściwego podmiotu;

2)

używa lokalu w sposób sprzeczny z umową najmu lub niezgodnie z przeznaczeniem, zaniedbuje

obowiązki, dopuszczając do powstania szkód, albo niszczy urządzenia przeznaczone do

wspólnego korzystania przez mieszkańców;

3)

wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym

korzystanie z innych lokali;

4)

jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu

przez okres co najmniej 3 pełnych okresów płatności, pomimo pisemnego zawiadomienia

o zamiarze wydania decyzji o opróżnieniu lokalu i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego

terminu zapłaty zaległych i bieżących należności;

5)

otrzymał pomoc finansową, o której mowa w art. 180 ust. 1;

6)

nie zwolnił w terminie wcześniej przydzielonego lokalu;

7)

zrzekł się uprawnień do zajmowanego lokalu;

8)

przysługuje jemu lub jego małżonkowi tytuł prawny do innego lokalu, o którym mowa

w art. 178 ust. 6; w takim przypadku osobom tym przysługuje prawo wyboru jednego z

zajmowanych lokali;

9)

w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej on lub jego małżonek uzyskali

inny lokal mieszkalny lub dom o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej co najmniej

przysługującym funkcjonariuszowi i członkom jego rodziny normom zaludnienia;

10)

po zwolnieniu ze służby on lub pozostali po nim członkowie rodziny zajmują lokal położony

w budynku przeznaczonym na cele służbowe lub na terenie obiektu zamkniętego, a osobom

tym przydzielono lokal w tej samej lub pobliskiej miejscowości o powierzchni odpowiadającej

przysługującym normom zaludnienia;

11)

dokonał zamiany lokalu mieszkalnego;

12)

on lub członkowie jego rodziny albo inne osoby zajmują lokal bez tytułu prawnego;

13)

został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub przestępstwo

skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione w związku z wykonywaniem

czynności służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, albo

za przestępstwo określone w art. 258 Kodeksu karnego lub wobec którego orzeczono prawomocnie środek karny pozbawienia praw publicznych

za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

2.

Decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych

w tym lokalu.

3.

W sprawach opróżnienia lokalu mieszkalnego lub kwatery tymczasowej przez

1)

kobietę w ciąży,

2)

małoletniego,

3)

osobę posiadającą orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności,

4)

osobę obłożnie chorą, posiadającą dokument urzędowy lub zaświadczenie lekarskie stwierdzające

stan zdrowia, wystawione nie wcześniej niż miesiąc przed wykonaniem przymusowego opróżnienia,

5)

emeryta lub rencistę

- wraz z osobami wspólnie zamieszkującymi nie wydaje się decyzji o opróżnieniu lokalu

mieszkalnego albo kwatery tymczasowej. W takim przypadku Komendant SOP kieruje do

sądu powszechnego pozew o opróżnienie lokalu, orzeczenie o uprawnieniu do otrzymania

lokalu socjalnego, o wezwanie do udziału w postępowaniu gminy oraz zasądzenie odszkodowania.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany do opróżnienia kwatery tymczasowej, o której mowa w

art. 178 ust. 7, jeżeli

1)

został zwolniony ze służby albo przeniesiony do służby w innej miejscowości;

2)

upłynął okres pełnienia przez niego służby w jednostce organizacyjnej, na której terenie

znajduje się kwatera tymczasowa;

3)

wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 182 ust. 1 pkt 1-4, 9 i 12.

2.

Decyzję o opróżnieniu kwatery tymczasowej wydaje się w stosunku do wszystkich osób

zamieszkałych w tej kwaterze.

1.

Funkcjonariuszowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim

miejscu pełnienia służby zajmuje lokal mieszkalny przydzielony decyzją administracyjną

lub posiada lokal mieszkalny, dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy uzyskany

w związku z przyznaną pomocą finansową, może być przydzielony lokal mieszkalny w nowym

miejscu pełnienia służby, jeżeli zwolni wcześniej przydzielony lokal mieszkalny lub

zwróci przyznaną pomoc finansową.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb przydzielania lokalu mieszkalnego w przypadkach, o których mowa w ust. 1,

2)

sposób i tryb zwracania udzielonej pomocy finansowej oraz zwalniania zajmowanych lokali

mieszkalnych określonych w ust. 1, uwzględniając przesłanki uzasadniające przydział

lokalu mieszkalnego funkcjonariuszowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości,

3)

sposób postępowania w przypadku, gdy funkcjonariusz ten skorzystał z pomocy finansowej

na uzyskanie lokalu mieszkalnego,

4)

rodzaje dokumentów potwierdzających zwolnienie przez funkcjonariusza lokalu mieszkalnego

dotychczas zajmowanego oraz zwrot udzielonej pomocy finansowej na uzyskanie lokalu

mieszkalnego lub domu

- mając na względzie zapewnienie sprawnej procedury przyznawania i zwracania lokali

mieszkalnych oraz pomocy finansowej na uzyskanie lokalu, a także dokumentowania postępowania

w tych sprawach.

3.

Funkcjonariuszowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim

miejscu pełnienia służby nie zwolnił przydzielonego lokalu mieszkalnego i nie zwrócił

przyznanej pomocy finansowej, można przydzielić tymczasową kwaterę na czas pełnienia

służby w tej miejscowości według przysługujących mu norm, bez uwzględnienia członków

rodziny. Koszty zakwaterowania pokrywa się ze środków SOP.

4.

Funkcjonariusz delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości otrzymuje

tymczasową kwaterę. Koszt zakwaterowania pokrywa się ze środków SOP.

1.

Organami właściwymi do wydawania decyzji w sprawie warunków przydziału, opróżnienia

lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżnienia tymczasowych kwater przeznaczonych

dla funkcjonariuszy są

1)

minister właściwy do spraw wewnętrznych dla Komendanta SOP;

2)

Komendant SOP dla funkcjonariuszy.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa określi,

w drodze rozporządzenia

1)

warunki przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych oraz normy zaludnienia lokali

mieszkalnych, o których mowa w art. 178 ust. 6 i 7,

2)

warunki przydziału i opróżniania tymczasowych kwater, uwzględniając funkcjonariuszy

uprawnionych do otrzymania lokalu mieszkalnego lub tymczasowej kwatery,

3)

sposób i tryb postępowania w sprawie przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych

oraz kwater tymczasowych oraz wzory dokumentów stosowanych w tych postępowaniach

- mając na względzie zapewnienie odpowiednich warunków bytowych, właściwego gospodarowania

lokalami mieszkalnymi i kwaterami tymczasowymi oraz prawidłowego postępowania w tych

sprawach.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa oraz

ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki najmu lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach będących własnością

Skarbu Państwa, pozostających w zarządzie jednostek organizacyjnych podległych i nadzorowanych

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

2)

podstawy ustalania czynszu za najem tych lokali,

3)

sposób obliczania wysokości czynszu najmu za te lokale, uwzględniając warunki, na

jakich następuje najem lokalu

- mając na względzie zapewnienie prawidłowej gospodarki lokalami oraz podział odpowiedzialności

związanej z najmem lokali.

4.

Dodatkowe normy zaludnienia określone na podstawie ust. 2, związane z zajmowanym stanowiskiem

służbowym lub posiadanym stopniem, stosuje się również przy przydziałach funkcjonariuszom

innych lokali mieszkalnych niż wymienione w art. 178 ust. 6 i 7.

5.

W sprawach spornych wynikających ze stosunku najmu lokali, o których mowa w ust. 3,

rozstrzygają sądy powszechne.

6.

Sprawy przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater oraz sprawy,

o których mowa w art. 179 ust. 1 i art. 180 ust. 1 i 2, są załatwiane w formie decyzji

administracyjnej.

1.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby, który nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego

na warunkach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby

Więziennej oraz ich rodzin, zachowuje prawo do przydzielonego lokalu mieszkalnego

według norm powszechnie obowiązujących lub może być przeniesiony do zamiennego lokalu

mieszkalnego.

2.

Prawo do przydzielonego lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje

funkcjonariuszowi, który został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo

umyślne lub przestępstwo skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione

w związku z wykonywaniem czynności służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej

lub osobistej, albo za przestępstwo określone w art. 258 Kodeksu karnego lub wobec którego orzeczono prawomocnie środek karny pozbawienia praw publicznych

za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

1.

Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby stałej przysługuje odprawa w wysokości trzymiesięcznego

uposażenia zasadniczego należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym wraz

z dodatkami o charakterze stałym, w wysokości średniej tych dodatków z ostatnich 12

miesięcy.

2.

Wysokość odprawy ulega zwiększeniu o 20% miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz

z dodatkami o charakterze stałym, w wysokości średniej tych dodatków z ostatnich 12

miesięcy, za każdy pełny rok wysługi ponad 10 lat nieprzerwanej służby - aż do wysokości

sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym,

w wysokości średniej tych dodatków z ostatnich 12 miesięcy. Okres służby przekraczający

6 miesięcy liczy się jako pełny rok.

3.

Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby przygotowawczej przysługuje odprawa w wysokości

jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, w

wysokości średniej tych dodatków z ostatnich 12 miesięcy, należnego na ostatnio zajmowanym

stanowisku służbowym.

4.

Odprawa nie przysługuje funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby wskutek kary dyscyplinarnej

wydalenia ze służby albo zrzeczenia się obywatelstwa polskiego. Komendant SOP może

ze względu na szczególne okoliczności przyznać temu funkcjonariuszowi albo jego rodzinie

do 50% odprawy.

5.

Odprawa nie przysługuje funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby wskutek skazania prawomocnym

wyrokiem sądu za przestępstwo.

6.

Odprawę funkcjonariuszowi wypłaca się w dniu zwolnienia ze służby.

1.

Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby, niezależnie od odprawy, przysługują następujące

należności pieniężne

1)

uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, w wysokości średniej

tych dodatków z ostatnich 12 miesięcy, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym,

co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze służby;

2

ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby

oraz za urlopy zaległe z wyjątkiem urlopu, o którym mowa w art. 158a ust. 1.

2.

Należności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, oraz przypadający za rok, w którym następuje

zwolnienie ze służby, zryczałtowany ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w ust. 1 pkt

2, nie przysługują funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby z przyczyn, o których mowa

w art. 107 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz w ust. 2 pkt 2.

3.

Uposażenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie przysługuje także funkcjonariuszowi,

który został zwolniony ze służby w okresie przygotowawczym.

4.

W przypadku zbiegu uprawnień do uposażenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, i zaopatrzenia

emerytalnego funkcjonariuszowi przysługuje, według jego wyboru, tylko jedna z tych

należności.

5.

Funkcjonariusz, który nie posiada uprawnień do zaopatrzenia emerytalnego lub zamiast

tego zaopatrzenia wybrał uposażenie określone w ust. 1 pkt 1, może pobrać uposażenie

za cały należny okres jednorazowo z góry.

6.

Wysokość ekwiwalentu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, oblicza się, mnożąc 1/30 uposażenia

zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym, w wysokości średniej tych dodatków

z ostatnich 12 miesięcy, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku, przez liczbę

dni niewykorzystanego urlopu.

1.

Osobie, która pokryła koszty pogrzebu funkcjonariusza, przysługuje zasiłek pogrzebowy

1)

małżonkowi, dzieciom, wnukom, rodzeństwu lub rodzicom - w wysokości 4000 zł;

2)

innej osobie - w wysokości kosztów rzeczywiście poniesionych, nie większej jednak

niż określona w pkt 1.

2.

Osobie, która pokryła koszty pogrzebu małżonka, zstępnych, wstępnych i rodzeństwa

funkcjonariusza, przysługuje zasiłek pogrzebowy

1)

funkcjonariuszowi - w wysokości 4000 zł;

2)

innej osobie - w wysokości kosztów rzeczywiście poniesionych, nie większej jednak

niż określona w pkt 1.

3.

Jeżeli śmierć funkcjonariusza nastąpiła w związku ze służbą lub na skutek wypadku

pozostającego w związku ze służbą, koszty pogrzebu, bez nagrobka, pokrywa się ze środków

SOP.

4.

W razie pokrycia kosztów pogrzebu funkcjonariusza ze środków SOP osobom wymienionym

w ust. 1 pkt 1 przysługuje połowa zasiłku pogrzebowego. 5. Minister właściwy do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób dokumentowania prawa do zasiłków

pogrzebowych, warunki pokrywania kosztów pogrzebu funkcjonariuszy i członków rodziny

funkcjonariusza oraz dokumenty wymagane przy wypłacie zasiłku pogrzebowego, mając

na względzie zapewnienie właściwego dokumentowania wypłaty tych zasiłków.

1.

W razie śmierci funkcjonariusza pozostałej po nim rodzinie przysługują, niezależnie

od zasiłku pogrzebowego, odprawa pośmiertna w wysokości określonej zgodnie z przepisami

art. 187 ust. 1-3, liczonej na dzień zgonu, oraz należności, o których mowa w art.

188 ust. 1 pkt 2. 2. Odprawa oraz należności, o których mowa w ust. 1, przysługują

małżonkowi, który w dniu śmierci funkcjonariusza pozostawał z nim we wspólności małżeńskiej,

a w razie braku małżonka - dzieciom, wnukom, rodzeństwu i rodzicom, jeżeli w dniu

śmierci funkcjonariusza spełniali warunki wymagane do uzyskania renty rodzinnej określone

przepisami ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy

Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży

Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej,

Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin

(Dz. U. z 2019 r. poz. 288, 730 i 1635). 3. Komendant SOP przyznaje należności, o których mowa w ust. 1, w przypadku zaginięcia

funkcjonariusza. Zaginięcie funkcjonariusza oraz związek tego zaginięcia ze służbą

stwierdza minister właściwy do spraw wewnętrznych w drodze decyzji.

1.

W przypadku funkcjonariusza, którego śmierć nastąpiła w związku ze służbą, każdemu

z dzieci będących na jego utrzymaniu, które w dniu jego śmierci spełniały warunki

do uzyskania renty rodzinnej, Komendant SOP przyznaje pomoc finansową na kształcenie

ze środków przeznaczonych na ten cel w budżecie SOP. 2. Pomoc finansowa, o której

mowa w ust. 1, przysługuje uczniom i słuchaczom ponadpodstawowych szkół publicznych

i niepublicznych oraz publicznych i niepublicznych szkół artystycznych realizujących

kształcenie ogólne w zakresie szkoły ponadpodstawowej, a także słuchaczom kolegiów

pracowników służb społecznych, oraz studentom szkół wyższych do czasu ukończenia kształcenia,

nie dłużej jednak niż do ukończenia 25. roku życia. 3. Minister właściwy do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb przyznawania

pomocy, o której mowa w ust. 1, uwzględniając tryb przyznawania i wysokość pomocy

w zależności od poziomu kształcenia i rodzaju szkoły.

W okresie urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych lub pozostawania w dyspozycji funkcjonariusz

zachowuje prawo do pobieranego ostatnio uposażenia i innych należności pieniężnych,

z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na wysokość uposażenia

zasadniczego i innych należności pieniężnych.

1.

Miesięczne uposażenie funkcjonariusza za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, okres urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego

oraz okres urlopu ojcowskiego wynosi 100% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w

art. 162 ust. 14.

2.

Miesięczne uposażenie funkcjonariusza za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu rodzicielskiego wynosi

1)

100% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 162 ust. 14, za okres do

a)

6 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadku, o którym mowa w art. 182,

b)

8 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadkach, o których mowa w art. 182,

c)

3 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadku, o którym mowa w art. 183 § 4 pkt 3 Kodeksu pracy;

2)

60% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 162 ust. 14, za okres urlopu rodzicielskiego

przypadający po okresach, o których mowa w pkt 1.

3.

Miesięczne uposażenie funkcjonariusza, który we wniosku złożonym nie później niż 21

dni po porodzie wystąpi o udzielenie, bezpośrednio po urlopie macierzyńskim, urlopu

rodzicielskiego w pełnym wymiarze, wynosi 80% miesięcznego uposażenia, o którym mowa

w art. 192, za cały okres odpowiadający okresowi tych urlopów.

4.

W przypadku gdy wysokość uposażenia funkcjonariusza pomniejszonego o zaliczkę na podatek

dochodowy od osób fizycznych, obliczonego zgodnie z ust. 1-3, jest niższa niż kwota

świadczenia rodzicielskiego, określonego w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2220, z późn. zm., kwotę uposażenia funkcjonariusza pomniejszonego o zaliczkę na podatek dochodowy

od osób fizycznych podwyższa się do wysokości świadczenia rodzicielskiego.

5.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do funkcjonariusza, który we wniosku złożonym

nie później niż 21 dni po przyjęciu dziecka na wychowanie i wystąpieniu do sądu opiekuńczego

z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie przysposobienia dziecka lub po przyjęciu

dziecka na wychowanie jako rodzina zastępcza, z wyjątkiem rodziny zastępczej zawodowej,

wystąpi o udzielenie mu, bezpośrednio po urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego,

urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze.

6.

Funkcjonariuszowi, który z uwagi na wniosek złożony w trybie ust. 3 albo 5 otrzymał

80% uposażenia, o którym mowa w ust. 3, w przypadku rezygnacji z urlopu rodzicielskiego

w pełnym wymiarze albo rezygnacji z urlopu rodzicielskiego w wymiarze, o którym mowa

w ust. 2 pkt 2, przysługuje jednorazowe wyrównanie otrzymywanego uposażenia, o którym

mowa w ust. 3, do wysokości 100%, pod warunkiem niepobrania uposażenia za okres odpowiadający

okresom tych urlopów.

1.

W okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim funkcjonariusz otrzymuje 80% uposażenia.

2.

Zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym funkcjonariusz jest zwolniony od zajęć

służbowych z powodu

1)

choroby funkcjonariusza, w tym niemożności wykonywania zajęć służbowych z przyczyn

określonych w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa;

2)

oddawania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej służby

krwi lub z powodu okresowego badania lekarskiego dawców krwi;

3)

konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym dzieckiem własnym lub małżonka

funkcjonariusza, dzieckiem przysposobionym, dzieckiem przyjętym na wychowanie i utrzymanie,

do ukończenia przez nie 14. roku życia;

4)

konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny; za członków

rodziny uważa się małżonka, rodziców, rodzica dziecka funkcjonariusza, ojczyma, macochę,

teściów, dziadków, wnuki, rodzeństwo oraz dzieci w wieku powyżej 14 lat, jeżeli pozostają

we wspólnym gospodarstwie domowym z funkcjonariuszem w okresie sprawowania nad nimi

opieki;

5)

konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem własnym lub małżonka funkcjonariusza,

dzieckiem przysposobionym, dzieckiem przyjętym na wychowanie i utrzymanie, do ukończenia

przez nie 8. roku życia, w przypadku

a)

nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola lub szkoły, do

których dziecko uczęszcza, a także w przypadku choroby niani, z którą rodzice mają

zawartą umowę uaktywniającą, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3

(Dz. U. z 2019 r. poz. 409, 730 i 2020), lub dziennego opiekuna, sprawujących opiekę nad dzieckiem,

b)

porodu lub choroby małżonka funkcjonariusza lub rodzica dziecka funkcjonariusza, stale

opiekujących się dzieckiem, jeżeli poród lub choroba uniemożliwia temu małżonkowi

lub rodzicowi sprawowanie opieki nad dzieckiem,

c)

pobytu małżonka funkcjonariusza lub rodzica dziecka funkcjonariusza, stale opiekujących

się dzieckiem, w szpitalu lub innym zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego

działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne.

3.

Zwolnienie od zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki,

o której mowa w ust. 2 pkt 3 i 5, przysługuje przez okres nie dłuższy niż 60 dni w

roku kalendarzowym, a w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 4 - przez okres nie

dłuższy niż 14 dni w roku kalendarzowym, przy czym okresy te łącznie nie mogą przekroczyć

60 dni w roku kalendarzowym.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się bez względu na liczbę dzieci i innych członków rodziny

wymagających opieki.

5.

Jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym funkcjonariusz jest zwolniony

od zajęć służbowych z powodu

1)

wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby,

2)

choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby,

3)

wypadku w drodze do miejsca pełnienia służby lub w drodze powrotnej ze służby,

4)

choroby przypadającej w czasie ciąży,

5)

poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców

komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i

narządów,

6)

oddania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej służby krwi

lub z powodu badania lekarskiego dawców krwi,

7)

przebywania na obserwacji w podmiocie leczniczym w wyniku skierowania przez komisję

lekarską

- zachowuje on prawo do 100% uposażenia.

6.

Prawo do 100% uposażenia przysługuje również wtedy, gdy funkcjonariusz został zwolniony

od zajęć służbowych

1)

w wyniku popełnienia przez inną osobę umyślnego czynu zabronionego w związku z wykonywaniem

przez funkcjonariusza czynności służbowych, stwierdzonego orzeczeniem wydanym przez

uprawniony organ;

2)

na skutek czynów o charakterze bohaterskim dokonanych w szczególnie niebezpiecznych

warunkach, z wykazaniem wyjątkowej odwagi, z narażeniem życia lub zdrowia, w obronie

prawa, nienaruszalności granic państwowych, życia, mienia lub bezpieczeństwa obywateli.

7.

Związek zwolnienia od zajęć służbowych z czynami, o których mowa w ust. 6 pkt 2, stwierdza,

w drodze decyzji, Komendant SOP.

8.

Od decyzji, o której mowa w ust. 7, funkcjonariuszowi przysługuje odwołanie do wyższego

przełożonego.

1.

Za wypadek w drodze do miejsca pełnienia służby lub w drodze powrotnej ze służby,

zwany dalej „wypadkiem”, uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną,

powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w drodze do miejsca pełnienia służby lub

w drodze powrotnej ze służby, jeżeli droga ta była najkrótsza i nie została przerwana.

Jednakże uważa się, że wypadek nastąpił w drodze do miejsca pełnienia służby lub w

drodze powrotnej ze służby, mimo że droga została przerwana, jeśli przerwa była życiowo

uzasadniona i jej czas nie przekraczał granic potrzeby, a także wówczas, gdy droga,

nie będąc drogą najkrótszą, była dla funkcjonariusza, ze względów organizacyjnych,

najdogodniejsza.

2.

Przez uraz należy rozumieć uraz, o którym mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących

w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1448).

3.

Uznania albo odmowy uznania zdarzenia za wypadek, po ustaleniu okoliczności i przyczyn

zdarzenia, dokonuje Komendant SOP w stosunku do podległych funkcjonariuszy, a w przypadku

Komendanta SOP, minister właściwy do spraw wewnętrznych.

4.

Ustalenie okoliczności i przyczyn zdarzenia oraz uznanie albo odmowę uznania zdarzenia

za wypadek dokumentuje się w karcie wypadku.

5.

Odmowa uznania zdarzenia za wypadek wymaga szczegółowego uzasadnienia.

6.

W przypadku odmowy uznania zdarzenia za wypadek przysługuje odwołanie do sądu pracy

i ubezpieczeń społecznych na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, z późn. zm..

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb i sposób

ustalenia przyczyn i okoliczności zdarzenia, informowania o zaistnieniu zdarzenia,

wzory dokumentów oraz terminy ich sporządzania, mając na względzie potrzebę zapewnienia

jednolitości postępowania.

Okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione

zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach

pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa albo wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy,

z tym że

1)

przyczynę niezdolności do służby wskutek poddania się niezbędnym badaniom lekarskim

przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz niezdolności

do służby wskutek poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów - zaświadczenie

wystawione przez lekarza na zwykłym druku zgodnie z przepisem art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa;

2)

w przypadku, o którym mowa w art. 194 ust. 2 pkt 2 - zaświadczenie jednostki organizacyjnej

publicznej służby krwi;

3)

przyczynę niezdolności, o której mowa w art. 194 ust. 2 pkt 5 lit. a - oświadczenie

funkcjonariusza;

4)

w przypadkach, o których mowa w art. 194 ust. 2 pkt 5 lit. b i c - zaświadczenie lekarskie

wystawione przez lekarza na zwykłym druku;

5)

w przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z

ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - decyzja wydana przez właściwy organ albo uprawniony podmiot na podstawie przepisów

o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.

1.

Doręczenie zaświadczenia lekarskiego odbywa się z wykorzystaniem profilu informacyjnego,

o którym mowa w art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa, na zasadach określonych w tej ustawie. Komendant SOP wykorzystuje lub tworzy profil

informacyjny płatnika składek, o którym mowa w art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

2.

Wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa, zaświadczenie lekarskie, o którym mowa w art. 55a ust. 7 tej ustawy, albo zaświadczenie

wystawione przez lekarza na zwykłym druku w przypadkach, o których mowa w art. 194

ust. 2 pkt 5 lit. b i c oraz w art. 196 pkt 1, funkcjonariusz jest obowiązany dostarczyć

przełożonemu w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania.

3.

Zaświadczenie jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi albo decyzję, o której

mowa w art. 196 pkt 5, funkcjonariusz jest obowiązany dostarczyć właściwemu przełożonemu

w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania.

4.

Oświadczenie o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w art. 194 ust. 2 pkt 5 lit.

a, funkcjonariusz jest obowiązany złożyć przełożonemu w terminie 7 dni od dnia ich

zaistnienia.

5.

W przypadku niedopełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 2-4, nieobecność w służbie

w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim uznaje się za nieobecność nieusprawiedliwioną,

chyba że niedostarczenie zaświadczenia, oświadczenia albo decyzji nastąpiło z przyczyn

niezależnych od funkcjonariusza.

1.

Prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość

wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich

oraz oświadczenie funkcjonariusza, o którym mowa w art. 196 pkt 3, może podlegać kontroli.

2.

Kontrolę przeprowadzają

1)

komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - w zakresie

prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby oraz prawidłowości

wykorzystania zwolnienia lekarskiego;

2)

przełożony funkcjonariusza lub osoba upoważniona przez Komendanta SOP - w zakresie

prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych

zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie oświadczenia funkcjonariusza, o którym mowa

w art. 196 pkt 3.

3.

Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia

lekarskiego, funkcjonariusz traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.

4.

Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że oświadczenie funkcjonariusza, o którym

mowa w art. 196 pkt 3, zostało złożone niezgodnie z prawdą, funkcjonariusz traci prawo

do uposażenia za cały okres zwolnienia.

5.

Jeżeli w wyniku kontroli komisja lekarska ustali datę ustania niezdolności do służby

wcześniejszą niż data orzeczona w zaświadczeniu lekarskim, funkcjonariusz traci prawo

do uposażenia za okres od tej daty do końca zwolnienia.

6.

Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że zwolnienie lekarskie zostało sfałszowane,

funkcjonariusz traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.

7.

Kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy

funkcjonariusz w okresie orzeczonej niezdolności do służby, w tym sprawowania osobistej

opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego

w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności, czy nie wykonuje pracy zarobkowej.

8.

Kontrola oświadczenia funkcjonariusza, o którym mowa w art. 196 pkt 3, polega na ustaleniu,

czy nastąpiło nieprzewidziane zamknięcie żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola lub

szkoły, do których uczęszcza dziecko funkcjonariusza, lub na ustaleniu, czy niania

lub dzienny opiekun dziecka przebywali na zwolnieniu lekarskim.

9.

Kontrolę prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego oraz oświadczenia funkcjonariusza,

o którym mowa w art. 196 pkt 3, przeprowadza osoba upoważniona przez przełożonego

funkcjonariusza.

10.

W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że funkcjonariusz wykonuje pracę zarobkową

albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób, niezgodny z jego celem, osoba

kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje, na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie

zwolnienia lekarskiego.

11.

W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że oświadczenie funkcjonariusza, o którym

mowa w art. 196 pkt 3, nie jest zgodne z prawdą, osoba kontrolująca sporządza protokół.

12.

Protokół przedstawia się funkcjonariuszowi w celu wniesienia do niego ewentualnych

uwag. Wniesienie uwag funkcjonariusz potwierdza własnoręcznym podpisem.

13.

Na podstawie ustaleń zawartych w protokole przełożony stwierdza utratę prawa do uposażenia

za okres, o którym mowa w ust. 3 lub 4. Przepis stosuje się odpowiednio w przypadku

zawiadomienia przez komisję lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

w wyniku przeprowadzenia przez tę komisję kontroli o nieprawidłowościach w wykorzystaniu

zwolnienia lekarskiego.

14.

Od decyzji, o której mowa w ust. 13, funkcjonariuszowi przysługuje odwołanie do wyższego

przełożonego.

15.

Kontrola wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich polega na sprawdzeniu, czy zaświadczenie

1)

nie zostało sfałszowane;

2)

zostało wydane zgodnie z przepisami w sprawie zasad i trybu wystawiania zaświadczeń

lekarskich.

16.

Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w ust. 15 pkt 1, zachodzi podejrzenie, że

zaświadczenie lekarskie zostało sfałszowane, przełożony występuje do terenowej jednostki

organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o wyjaśnienie sprawy.

17.

W razie podejrzenia, że zaświadczenie lekarskie zostało wydane niezgodnie z przepisami

w sprawie zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, przełożony występuje o

wyjaśnienie sprawy do terenowej jednostki organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

1.

Podstawę uposażenia, o którym mowa w art. 194, stanowi uposażenie zasadnicze wraz

z dodatkami o charakterze stałym przysługujące funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym

stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ

na prawo do uposażenia i innych należności lub ich wysokość.

2.

Przy obliczaniu uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim przyjmuje

się, że uposażenie za jeden dzień przebywania na zwolnieniu lekarskim stanowi 1/30

uposażenia, o którym mowa w art. 194.

3.

W przypadku gdy funkcjonariusz pobrał już uposażenie za okres, w którym przebywał

na zwolnieniu lekarskim, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej

wypłacie.

4.

Funkcjonariuszowi, który przebywał na zwolnieniu lekarskim w ostatnim miesiącu pełnienia

służby, potrąca się odpowiednią część uposażenia z należności przysługujących mu z

tytułu zwolnienia ze służby albo funkcjonariusz ten zwraca odpowiednią część uposażenia

w dniu ustania stosunku służbowego.

5.

Środki finansowe uzyskane z tytułu zmniejszenia uposażeń funkcjonariuszy w okresie

przebywania na zwolnieniu lekarskim przeznacza się w całości na nagrody za wykonywanie

zadań służbowych w zastępstwie funkcjonariuszy przebywających na zwolnieniach lekarskich.

6.

Rozdział środków finansowych, o których mowa w ust. 5, odbywa się po zakończeniu okresu

rozliczeniowego trwającego nie krócej niż miesiąc kalendarzowy i nie dłużej niż 3

miesiące kalendarzowe, przy czym wybór okresu rozliczeniowego uzależnia się od wielkości

środków finansowych uzyskanych z tytułu zmniejszenia uposażeń funkcjonariuszy.

Zmniejszenia wysokości uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym

za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim nie uwzględnia się przy ustalaniu podstawy

wymiaru należności, o których mowa w art. 172 ust. 1 pkt 1-4 i 6 i ust. 2 oraz art.

173.

1.

Komendant SOP sporządza roczne zestawienie zbiorcze przyczyn przebywania funkcjonariuszy

na zwolnieniach lekarskich, które przekazuje ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

w terminie do końca marca następnego roku.

2.

W zestawieniu, o którym mowa w ust. 1, wskazuje się łączny okres przebywania funkcjonariuszy

na zwolnieniach lekarskich z uwzględnieniem podziału na przyczyny wskazane w art.

194 ust. 2, 5 i 6 oraz średni okres przebywania funkcjonariusza na zwolnieniu lekarskim,

w tym średnią roczną liczbę godzin niewykonywania obowiązków przez funkcjonariusza.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zestawienia,

o którym mowa w ust. 1, mając na uwadze potrzebę zapewnienia przejrzystości informacji

zawartych w zestawieniu.

1.

Funkcjonariuszowi, który został zawieszony w czynnościach służbowych w związku z wszczętym

postępowaniem dyscyplinarnym, postępowaniem przed organem właściwego samorządu zawodowego

albo postępowaniem karnym, zawiesza się od najbliższego terminu płatności wypłatę

połowy uposażenia według stanowiska służbowego oraz wypłatę dodatków o charakterze

stałym.

2.

Funkcjonariuszowi, który został tymczasowo aresztowany w związku z wszczętym postępowaniem

karnym, zawiesza się od najbliższego terminu płatności wypłatę połowy uposażenia zasadniczego

oraz wypłatę dodatków o charakterze stałym.

3.

W przypadku uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania

funkcjonariuszowi wypłaca się zawieszoną część uposażenia, chociażby nawet został

już zwolniony ze służby, jeżeli

1)

postępowanie dyscyplinarne zostało zakończone, a funkcjonariuszowi nie została wymierzona

kara dyscyplinarna wydalenia ze służby lub nie został obniżony stopień;

2)

postępowanie przed organem właściwego samorządu zawodowego zostało zakończone, a funkcjonariuszowi

nie została wymierzona kara zawieszenia lub pozbawienia prawa wykonywania zawodu lub

specjalności zawodowej;

3)

postępowanie karne zostało umorzone albo funkcjonariusz został uniewinniony prawomocnym

wyrokiem sądu.

1.

Funkcjonariuszowi, który samowolnie nie podejmuje służby, opuścił swoje miejsce służbowe

lub poza nim pozostaje, zawiesza się wypłatę uposażenia. W razie uznania nieobecności

za usprawiedliwioną wypłaca się funkcjonariuszowi zawieszone uposażenie.

2.

Za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności funkcjonariusz traci prawo do 1/30

części uposażenia miesięcznego. Odpowiednią kwotę potrąca się przy najbliższej wypłacie

uposażenia.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w razie stwierdzenia zawinionej przez funkcjonariusza

niemożności pełnienia obowiązków służbowych.

1.

Z uposażenia funkcjonariusza dokonuje się potrąceń na podstawie

1)

tytułów egzekucyjnych sądowych i administracyjnych;

2)

dobrowolnych obciążeń uposażenia z tytułu

a)

zobowiązań do zapłaty odszkodowania,

b)

zobowiązań wobec kas oszczędnościowo-pożyczkowych,

c)

odrębnych przepisów.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również do potrąceń z uposażenia i innych należności pieniężnych

przysługujących funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby.

1.

Potrąceń na podstawie dobrowolnych obciążeń uposażenia, o których mowa w art. 204

ust. 1 pkt 2, dokonuje się w wysokości ustalonej przez funkcjonariusza w jego zobowiązaniu

lub w przepisach szczególnych, niezależnie od potrąceń dokonywanych na podstawie tytułów

egzekucyjnych sądowych i administracyjnych.

2.

Kwota uposażenia równa kwocie minimalnego wynagrodzenia pracowników za pełny miesięczny

wymiar czasu pracy ustalonego przez ministra właściwego do spraw pracy na podstawie

przepisów Kodeksu pracy jest wolna od potrąceń, z wyjątkiem potrąceń z tytułu świadczeń alimentacyjnych.

1.

Z odprawy przysługującej funkcjonariuszowi mogą być dokonywane potrącenia na zaspokojenie

1)

zaległych świadczeń alimentacyjnych - na podstawie tytułów egzekucyjnych sądowych;

2)

roszczeń z tytułu szkody - na podstawie tytułów egzekucyjnych sądowych albo dobrowolnych

zobowiązań do zapłaty odszkodowania;

3)

zobowiązań funkcjonariuszy wobec kas oszczędnościowo-pożyczkowych - na podstawie dobrowolnego

obciążenia uposażenia przez funkcjonariusza.

2.

Przy zbiegu należności potrąceń dokonuje się w kolejności określonej w ust. 1. Potrącenia

nie mogą przekraczać łącznie połowy należnej odprawy.

1.

Przepisów art. 204-206 nie stosuje się przy potrącaniu z przysługujących funkcjonariuszowi

uposażenia lub odprawy

1)

zaliczek pobranych do rozliczenia;

2)

należności z tytułu opłat za świadczenia w naturze.

2.

Należności, o których mowa w ust. 1 pkt 2, potrąca się z uposażenia i odprawy w pełnej

wysokości, niezależnie od potrąceń z innych tytułów.

1.

Funkcjonariusz, niezależnie od odpowiedzialności karnej, ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną

za popełnione przestępstwa i wykroczenia.

2.

Czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa

lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, podlega odpowiedzialności

dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej.

3.

W przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne, wypełniającego jednocześnie

znamiona wykroczenia, w przypadku mniejszej wagi lub ukarania grzywną, przełożony

dyscyplinarny może nie wszczynać postępowania dyscyplinarnego, a wszczęte umorzyć.

1.

Funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej

lub nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy oraz w innych przypadkach

określonych w ustawie.

2.

Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności

1)

odmowa wykonania albo niewykonanie polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego

na podstawie ustawy do wydawania poleceń funkcjonariuszom, z wyłączeniem poleceń,

o których mowa w art. 130 ust. 2;

2)

zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy;

3)

niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień;

4)

wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego funkcjonariusza, jeżeli spowodowało to

lub mogło spowodować szkodę w służbie, funkcjonariuszowi lub innej osobie;

5)

postępowanie przełożonego w sposób przyczyniający się do rozluźnienia dyscypliny służbowej

w podległej komórce organizacyjnej SOP;

6)

stawienie się do służby w stanie po spożyciu alkoholu lub po użyciu podobnie działającego

środka, pełnienie jej w takim stanie oraz spożywanie alkoholu lub używanie podobnie

działającego środka w czasie służby albo w obiektach lub na terenach zajmowanych przez

SOP;

7)

utrata służbowej broni palnej, amunicji, legitymacji służbowej lub identyfikatora

służbowego;

8)

utrata przedmiotu stanowiącego wyposażenie służbowe, którego wykorzystanie przez osoby

nieuprawnione wyrządziło szkodę obywatelowi lub stworzyło zagrożenie dla porządku

publicznego lub bezpieczeństwa powszechnego;

9)

utrata materiału zawierającego informacje niejawne;

10)

ujawnianie informacji pozostającej w związku z wykonywaniem czynności służbowych,

jeżeli spowodowało to lub mogło spowodować szkodę w służbie;

11)

podjęcie dodatkowych zajęć zarobkowych poza służbą bez zezwolenia Komendanta SOP;

12)

nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego stwierdzone w drodze kontroli,

o której mowa w art. 198;

13)

nieusprawiedliwiona nieobecność w służbie.

3.

W przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi przełożony

dyscyplinarny może odstąpić od wszczęcia postępowania i przeprowadzić ze sprawcą przewinienia

dyscyplinarnego udokumentowaną w formie notatki rozmowę dyscyplinującą. W przypadku

kwestionowania przez funkcjonariusza decyzji o przeprowadzeniu z nim rozmowy dyscyplinującej

przełożony dyscyplinarny nie przeprowadza jej i wszczyna w tym zakresie postępowanie

dyscyplinarne.

4.

Notatkę, o której mowa w ust. 3, włącza się do akt osobowych na okres roku.

Przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy funkcjonariusz

1)

ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego

popełnienia, na to się godzi;

2)

nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności

wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i

powinien przewidzieć.

1.

Funkcjonariusz odpowiada dyscyplinarnie, jeżeli popełnia przewinienie dyscyplinarne

sam albo wspólnie lub w porozumieniu z inną osobą, a także w przypadku, gdy kieruje

popełnieniem przez innego funkcjonariusza przewinienia dyscyplinarnego.

2.

Funkcjonariusz odpowiada dyscyplinarnie także w przypadku, gdy nakłania innego funkcjonariusza

do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego albo ułatwia jego popełnienie.

3.

Każdy z funkcjonariuszy, o których mowa w ust. 1 i 2, odpowiada w granicach swojej

winy, niezależnie od odpowiedzialności pozostałych osób.

1.

Komendant SOP posiada władzę dyscyplinarną wobec wszystkich funkcjonariuszy.

2.

Przełożonym dyscyplinarnym, posiadającym władzę dyscyplinarną wobec funkcjonariusza,

jest kierownik komórki organizacyjnej SOP w stosunku do funkcjonariuszy pełniących

służbę w tej komórce, zastępca Komendanta SOP w stosunku do nadzorowanych kierowników

komórek organizacyjnych i bezpośrednio podległych funkcjonariuszy, a także Komendant

SOP w stosunku do swoich zastępców i bezpośrednio podległych funkcjonariuszy.

1.

Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie 90 dni od dnia otrzymania

przez przełożonego, o którym mowa w art. 212 ust. 2, udokumentowanej wiadomości o

popełnieniu przewinienia lub naruszeniu dyscypliny służbowej.

2.

Nie można wymierzyć funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej po upływie 1 roku od dnia

popełnienia czynu, o którym mowa w ust. 1.

3.

W przypadku gdy czyn, o którym mowa w ust. 1, stanowi jednocześnie przestępstwo, przedawnienie

karalności dyscyplinarnej następuje dopiero z upływem okresu przedawnienia karalności

przestępstwa.

O popełnieniu przez funkcjonariusza wykroczenia, w tym także o odmowie przyjęcia mandatu

karnego lub nieuiszczeniu w terminie grzywny nałożonej w drodze mandatu zaocznego,

właściwy organ zawiadamia Komendanta SOP.

Funkcjonariuszowi mogą być wymierzane następujące kary dyscyplinarne

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku;

4)

wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe;

5)

obniżenie stopnia;

6)

obniżenie dodatków o charakterze stałym;

7)

wydalenie ze służby.

Kara upomnienia polega na zwróceniu uwagi na niewłaściwe postępowanie.

Kara nagany polega na wytknięciu ukaranemu niewłaściwego postępowania.

Kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku polega

na wytknięciu ukaranemu niewłaściwego postępowania i uprzedzeniu go, że jeżeli ponownie

popełni przewinienie dyscyplinarne, może zostać wyznaczony na niższe stanowisko służbowe

w trybie dyscyplinarnym lub ukarany surowszą karą dyscyplinarną.

1.

Kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe polega na odwołaniu z dotychczas zajmowanego

stanowiska służbowego i wyznaczeniu na stanowisko służbowe niższe od dotychczas zajmowanego.

2.

Przed zatarciem kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe funkcjonariusza nie

można wyznaczyć na wyższe stanowisko służbowe.

1.

Kara obniżenia stopnia oznacza obniżenie posiadanego stopnia służbowego.

2.

Karę obniżenia stopnia można wymierzyć tylko obok kary wyznaczenia na niższe stanowisko

służbowe lub kary wydalenia ze służby.

Kara obniżenia dodatków o charakterze stałym oznacza obniżenie posiadanych dodatków

o charakterze stałym. Karę można wymierzyć wyłącznie obok kary wyznaczenia na niższe

stanowisko służbowe lub kary wydalenia ze służby.

Kara wydalenia ze służby polega na zwolnieniu ze służby w SOP.

1.

Za popełnione przewinienie dyscyplinarne można wymierzyć tylko jedną karę dyscyplinarną.

2.

Za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć jedną karę dyscyplinarną,

odpowiednio surowszą.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się z zastrzeżeniem art. 220 ust. 2 i art. 221.

1.

Wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego

i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia

przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień

naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego

przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu, postawę w trakcie

prowadzonego postępowania dyscyplinarnego oraz dotychczasowy przebieg służby.

2.

Na zaostrzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia

dyscyplinarnego

1)

działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie albo w stanie po spożyciu

alkoholu lub użyciu innego podobnie działającego środka;

2)

popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez funkcjonariusza przed zatarciem wymierzonej

mu kary dyscyplinarnej;

3)

poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji

zadań SOP lub naruszenie dobrego imienia SOP;

4)

działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę.

3.

Na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia

dyscyplinarnego

1)

nieumyślność jego popełnienia;

2)

podjęcie przez funkcjonariusza starań o zmniejszenie jego skutków;

3)

brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności zawodowych;

4)

dobrowolne poinformowanie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia

dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego.

4.

Przy wymierzeniu kary dyscyplinarnej uwzględnia się okoliczności, o których mowa w

ust. 1-3, wyłącznie w stosunku do funkcjonariusza, którego one dotyczą.

1.

Przełożony dyscyplinarny, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez

funkcjonariusza przewinienia dyscyplinarnego

1)

wszczyna postępowanie dyscyplinarne

a)

z własnej inicjatywy,

b)

na wniosek bezpośredniego przełożonego funkcjonariusza,

c)

na żądanie sądu lub prokuratora;

2)

może wszcząć postępowanie dyscyplinarne na wniosek pokrzywdzonego.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2, zawiadamia się odpowiednio

sąd lub prokuratora albo pokrzywdzonego o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego i

wyniku tego postępowania, przesyłając odpis wydanego orzeczenia lub postanowienia.

Materiały przekazane przez sąd, prokuratora albo pokrzywdzonego włącza się do akt

postępowania dyscyplinarnego.

3.

Jeżeli zachodzą wątpliwości co do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego kwalifikacji

prawnej albo tożsamości sprawcy, przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego przełożony

dyscyplinarny zleca przeprowadzenie czynności wyjaśniających. Czynności te należy

ukończyć w terminie 30 dni, a w szczególnie skomplikowanych sprawach czynności wyjaśniające

za zgodą przełożonego dyscyplinarnego mogą być zakończone w terminie do 60 dni.

4.

Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się z dniem wydania postanowienia o wszczęciu

postępowania dyscyplinarnego. Funkcjonariusza, wobec którego wydano postanowienie

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, uważa się za obwinionego.

5.

Postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zawiera

1)

oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego;

2)

datę wydania postanowienia;

3)

imię i nazwisko, stopień oraz stanowisko służbowe obwinionego;

4)

opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z jego kwalifikacją

prawną;

5)

uzasadnienie faktyczne zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego;

6)

wskazanie rzecznika dyscyplinarnego prowadzącego postępowanie;

7)

podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stopnia przełożonego dyscyplinarnego;

8)

pouczenie o uprawnieniach przysługujących obwinionemu w toku postępowania dyscyplinarnego.

1.

Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza

1)

jeżeli czynności wyjaśniające nie potwierdziły zaistnienia przewinienia dyscyplinarnego;

2)

po upływie terminów określonych w art. 213 ust. 2 i 3;

3)

w przypadku śmierci funkcjonariusza;

4)

jeżeli w tej samej sprawie zapadło prawomocne orzeczenie dyscyplinarne lub toczy się

postępowanie dyscyplinarne.

2.

Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz orzeczenie o umorzeniu

postępowania dyscyplinarnego doręcza się pokrzywdzonemu, jeżeli złożył on wniosek

o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania

dyscyplinarnego oraz na orzeczenie o umorzeniu tego postępowania pokrzywdzony może

wnieść odpowiednio zażalenie lub odwołanie do Komendanta SOP w terminie 7 dni od dnia

ich doręczenia.

1.

Postępowanie dyscyplinarne oraz czynności wyjaśniające, o których mowa w art. 225

ust. 3, prowadzi rzecznik dyscyplinarny.

2.

Komendant SOP wyznacza rzeczników dyscyplinarnych na okres 4 lat spośród funkcjonariuszy

w służbie stałej, mających odpowiednie kwalifikacje zawodowe i dających rękojmię należytego

prowadzenia czynności wyjaśniających i postępowań dyscyplinarnych.

3.

Rzecznika dyscyplinarnego odwołuje się w przypadkach

1)

zaistnienia okoliczności, które stanowią podstawę zwolnienia go ze służby w SOP;

2)

prawomocnego ukarania go karą dyscyplinarną.

4.

Rzecznik dyscyplinarny, za zgodą Komendanta SOP, może skorzystać z pomocy innego rzecznika

dyscyplinarnego przy przeprowadzaniu czynności dowodowych.

5.

Rzecznik dyscyplinarny lub przełożony dyscyplinarny podlega wyłączeniu od udziału

w postępowaniu dyscyplinarnym, jeżeli

1)

sprawa dotyczy go bezpośrednio;

2)

jest małżonkiem, krewnym lub powinowatym obwinionego lub osoby przez niego pokrzywdzonej

w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania karnego;

3)

był świadkiem czynu;

4)

między nim a obwinionym lub osobą pokrzywdzoną przez obwinionego zachodzi stosunek

osobisty mogący wywołać wątpliwości co do jego bezstronności.

6.

Rzecznika dyscyplinarnego lub przełożonego dyscyplinarnego można wyłączyć od udziału

w postępowaniu dyscyplinarnym także z innych uzasadnionych przyczyn.

7.

O okolicznościach uzasadniających wyłączenie od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym

rzecznik dyscyplinarny lub przełożony dyscyplinarny zawiadamiają niezwłocznie Komendanta

SOP.

8.

Wyłączenie rzecznika dyscyplinarnego lub przełożonego dyscyplinarnego od udziału w

postępowaniu dyscyplinarnym może nastąpić również na wniosek obwinionego lub jego

obrońcy, jeżeli został ustanowiony.

9.

Komendant SOP wydaje postanowienie o wyłączeniu lub odmowie wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego

lub przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym.

1.

W przypadku wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym

na podstawie art. 227 ust. 5 i 6 postępowanie dyscyplinarne przejmuje Komendant SOP.

2.

W przypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 227 ust. 5 i 6, wobec

Komendanta SOP postępowanie dyscyplinarne przejmuje jeden z jego zastępców.

3.

W przypadku wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym

na podstawie art. 227 ust. 5 i 6 postępowanie dyscyplinarne przejmuje do prowadzenia

inny wyznaczony rzecznik dyscyplinarny.

4.

Do czasu wydania przez Komendanta SOP postanowienia o wyłączeniu rzecznik dyscyplinarny

podejmuje wyłącznie czynności niecierpiące zwłoki.

1.

Rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do

wyjaśnienia sprawy. W szczególności przesłuchuje świadków, pokrzywdzonego, przyjmuje

wyjaśnienia od obwinionego, rozpatruje złożone wnioski dowodowe oraz dokonuje oględzin.

Z czynności tych sporządza protokoły. Rzecznik dyscyplinarny może także zlecić przeprowadzenie

odpowiednich badań.

2.

Z czynności innych niż wymienione w ust. 1 sporządza się protokół, jeżeli przepis

szczególny tego wymaga albo przełożony dyscyplinarny lub rzecznik dyscyplinarny uzna

to za potrzebne. W pozostałych przypadkach można ograniczyć się do sporządzenia notatki

urzędowej.

3.

Protokół zawiera

1)

oznaczenie czynności, jej czasu i miejsca, osób w niej uczestniczących lub przy niej

obecnych oraz charakteru ich uczestnictwa;

2)

opis przebiegu czynności;

3)

w miarę potrzeby

a)

stwierdzenie innych okoliczności dotyczących przebiegu czynności,

b)

oświadczenia i wnioski uczestników czynności,

c)

pouczenie o uprawnieniach i obowiązkach.

4.

Wyjaśnienia, zeznania, oświadczenia i wnioski oraz stwierdzenia określonych okoliczności

przez rzecznika dyscyplinarnego lub przełożonego dyscyplinarnego zapisuje się w protokole

z możliwą dokładnością, a osoby biorące udział w czynności mają prawo żądać zapisania

w protokole z pełną dokładnością wszystkiego, co dotyczy ich praw i interesów.

5.

Osoby biorące udział w czynności, z której jest sporządzany protokół, a także osoby

przy niej obecne po zapoznaniu się z treścią protokołu podpisują każdą jego stronę.

Odmowę zapoznania się z treścią protokołu, a także odmowę złożenia podpisu lub brak

podpisu którejkolwiek osoby należy omówić w protokole.

6.

Rzecznik dyscyplinarny w toku postępowania wydaje postanowienia, jeżeli ich wydanie

nie jest zastrzeżone do właściwości przełożonego dyscyplinarnego.

7.

Postanowienie wydane w toku postępowania, z wyjątkiem postanowienia o wszczęciu postępowania

dyscyplinarnego, powinno zawierać

1)

oznaczenie wydającego postanowienie rzecznika dyscyplinarnego lub przełożonego dyscyplinarnego;

2)

datę wydania postanowienia;

3)

podstawę prawną wydania postanowienia;

4)

imię i nazwisko, stopień oraz stanowisko służbowe obwinionego;

5)

rozstrzygnięcie;

6)

uzasadnienie faktyczne i prawne;

7)

pouczenie, czy i w jakim trybie przysługuje prawo złożenia zażalenia;

8)

podpis z podaniem imienia i nazwiska wydającego postanowienie.

8.

Jeżeli czyn będący przedmiotem postępowania dyscyplinarnego jest lub był przedmiotem

innego postępowania, w tym postępowania przygotowawczego, przełożony dyscyplinarny

może zwrócić się do właściwego organu o udostępnienie akt tego postępowania w całości

lub w części. Za zgodą tego organu potrzebne odpisy lub wyciągi z udostępnionych akt

włącza się do akt postępowania dyscyplinarnego.

9.

Jeżeli zebrany materiał dowodowy to uzasadnia, przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie

o zmianie lub uzupełnieniu zarzutów.

1.

W toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony ma prawo do

1)

składania wyjaśnień;

2)

odmowy składania wyjaśnień;

3)

zgłaszania wniosków dowodowych;

4)

przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego oraz sporządzania z nich notatek, fotokopii

oraz odpisów;

5)

ustanowienia obrońcy, także spośród funkcjonariuszy;

6)

wnoszenia do przełożonego dyscyplinarnego zażaleń na postanowienia wydane w toku postępowania

przez rzecznika dyscyplinarnego, w terminie 3 dni od dnia doręczenia i w przypadkach

wskazanych w ustawie; od postanowień wydanych przez przełożonego dyscyplinarnego przysługuje

zażalenie do Komendanta SOP.

2.

Rzecznik dyscyplinarny może, w drodze postanowienia, odmówić udostępnienia akt, jeżeli

sprzeciwia się temu dobro postępowania dyscyplinarnego. Na postanowienie przysługuje

zażalenie.

3.

Ustanowienie obrońcy, jeżeli nie zawiera ograniczeń, uprawnia go do działania w całym

postępowaniu dyscyplinarnym, nie wyłączając czynności po uprawomocnieniu się orzeczenia.

O zmianie zakresu pełnomocnictwa uprawniającego do działania w postępowaniu dyscyplinarnym

lub o jego cofnięciu obwiniony niezwłocznie zawiadamia obrońcę oraz rzecznika dyscyplinarnego.

4.

Obrońca nie może podejmować czynności na niekorzyść obwinionego. Może on zrezygnować

z reprezentowania obwinionego w toku postępowania dyscyplinarnego, zawiadamiając o

tym obwinionego oraz rzecznika dyscyplinarnego. Do czasu ustanowienia nowego obrońcy,

jednak nie dłużej niż w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia obwinionego, obrońca

jest obowiązany podejmować niezbędne czynności.

5.

Udział obrońcy w postępowaniu dyscyplinarnym nie wyłącza osobistego działania w nim

obwinionego.

6.

Orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma wydane w toku postępowania dyscyplinarnego

doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony. W przypadku doręczenia

obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie

lub zażalenie, termin na złożenie odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia,

które nastąpiło wcześniej.

7.

Wniosek dowodowy obwiniony zgłasza na piśmie rzecznikowi dyscyplinarnemu, który rozstrzyga

o uwzględnieniu wniosku albo odmawia, w drodze postanowienia, uwzględnienia wniosku,

jeżeli

1)

okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy

albo jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy;

2)

dowód jest nieprzydatny do stwierdzenia danej okoliczności lub nie da się go przeprowadzić;

3)

przeprowadzenie dowodu jest sprzeczne z prawem;

4)

wniosek dowodowy w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia postępowania dyscyplinarnego.

8.

Na postanowienie w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku dowodowego przysługuje zażalenie.

9.

Nieusprawiedliwiona nieobecność obwinionego w służbie, zwolnienie obwinionego od zajęć

służbowych z powodu choroby oraz nieusprawiedliwione niestawiennictwo na wezwanie

rzecznika dyscyplinarnego oraz uporczywe unikanie z nim kontaktu nie wstrzymują biegu

postępowania dyscyplinarnego, a czynności, w których jest przewidziany udział obwinionego,

nie przeprowadza się albo przeprowadza się w miejscu jego pobytu.

10.

Udział w czynnościach dowodowych oraz zapoznanie z aktami postępowania dyscyplinarnego

obwinionego zwolnionego od zajęć służbowych z powodu choroby wymagają zgody lekarza,

który orzekł czasową niezdolność obwinionego do służby, chyba że obwiniony pisemnie

wyrazi na to zgodę. W przypadku braku możliwości nawiązania kontaktu z lekarzem lub

zmiany lekarza zgody takiej może udzielić lekarz, który obecnie leczy obwinionego,

a w dalszej kolejności lekarz o takiej samej specjalności.

11.

W przypadku długotrwałego niewyrażania przez lekarza, o którym mowa w ust. 10, zgody

na udział obwinionego w czynnościach dowodowych, a okoliczności tych decyzji budzą

uzasadnione wątpliwości, można zwrócić się do biegłego lekarza sądowego o pisemną

opinię w tym zakresie. Wyrażenie zgody biegłego lekarza sądowego umożliwia kontynuowanie

czynności dowodowych z obwinionym.

1.

Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać

okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego.

2.

Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie udowodniona i stwierdzona

prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść

obwinionego.

1.

Czynności dowodowe w postępowaniu dyscyplinarnym powinny być zakończone w terminie

miesiąca od dnia wszczęcia tego postępowania. Przełożony dyscyplinarny, w drodze postanowienia,

może przedłużyć termin prowadzenia czynności dowodowych do 3 miesięcy.

2.

Komendant SOP, w drodze postanowienia, może przedłużyć termin prowadzenia czynności

dowodowych na czas oznaczony, powyżej 3 miesięcy.

3.

Przełożony dyscyplinarny może zawiesić postępowanie dyscyplinarne z powodu zaistnienia

długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie postępowania lub na wniosek

pokrzywdzonego. Na postanowienie o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego przysługuje

zażalenie w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Jeżeli postępowanie dyscyplinarne

zostało wszczęte z inicjatywy pokrzywdzonego, zażalenie to może również złożyć pokrzywdzony.

4.

Przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania

dyscyplinarnego po ustaniu przeszkody, o której mowa w ust. 3.

1.

Rzecznik dyscyplinarny, po przeprowadzeniu czynności dowodowych i uznaniu, że zostały

wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, zapoznaje obwinionego z aktami postępowania

dyscyplinarnego.

2.

Obrońca może zapoznać się z aktami postępowania dyscyplinarnego, o których mowa w

ust. 1, nie później niż do dnia zapoznania obwinionego z tymi aktami.

3.

Z czynności zapoznania z aktami postępowania dyscyplinarnego sporządza się protokół.

4.

Odmowa zapoznania się z aktami postępowania lub złożenia podpisu stwierdzającego tę

okoliczność nie wstrzymuje postępowania. Rzecznik dyscyplinarny dokonuje wzmianki

o odmowie w aktach postępowania.

5.

Obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego

zgłosić wniosek o ich uzupełnienie. Na wydane przez rzecznika dyscyplinarnego postanowienie

o odmowie uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego obwinionemu służy prawo złożenia

zażalenia.

6.

Obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z uzupełnionymi aktami

postępowania dyscyplinarnego zgłosić wniosek o ich uzupełnienie w zakresie wynikającym

z przeprowadzonych czynności dowodowych uzupełniających akta tego postępowania.

7.

Rzecznik dyscyplinarny po zapoznaniu obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego

wydaje postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych oraz sporządza sprawozdanie,

w którym

1)

wskazuje prowadzącego postępowanie i przełożonego dyscyplinarnego, który wydał postanowienie

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego;

2)

wskazuje obwinionego oraz określa zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne, z opisem

stanu faktycznego ustalonym na podstawie zebranych dowodów;

3)

przedstawia wnioski dotyczące uniewinnienia, odstąpienia od ukarania lub wymierzenia

kary albo umorzenia postępowania.

1.

Na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony

dyscyplinarny wydaje orzeczenie o

1)

uniewinnieniu albo

2)

odstąpieniu od ukarania, albo

3)

ukaraniu, albo

4)

umorzeniu postępowania.

2.

Orzeczenie powinno zawierać

1)

oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego;

2)

datę wydania orzeczenia;

3)

imię i nazwisko, stopień oraz stanowisko służbowe obwinionego;

4)

opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną;

5)

rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania lub wymierzeniu

kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania dyscyplinarnego;

6)

uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia;

7)

pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania;

8)

podpis, z podaniem imienia i nazwiska przełożonego dyscyplinarnego, oraz pieczęć komórki

organizacyjnej SOP.

3.

Przełożony dyscyplinarny uchyla postanowienie, o którym mowa w art. 233 ust. 7, oraz

przekazuje akta sprawy rzecznikowi dyscyplinarnemu do uzupełnienia w przypadku stwierdzenia,

że nie zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy.

4.

Przełożony dyscyplinarny umarza postępowanie dyscyplinarne w przypadkach, o których

mowa w art. 226 ust. 1, albo gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innej przyczyny.

5.

Przełożony dyscyplinarny może odstąpić od ukarania, jeżeli stopień winy lub stopień

szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości

i warunki osobiste funkcjonariusza oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają

przypuszczenie, że mimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny

służbowej oraz zasad etyki zawodowej.

6.

Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, wraz z uzasadnieniem sporządza się na piśmie nie

później niż w terminie 14 dni od dnia wydania postanowienia o zakończeniu czynności

dowodowych.

7.

Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, doręcza się niezwłocznie obwinionemu.

8.

W przypadku zamiaru wymierzenia kary wydalenia ze służby w SOP Komendant SOP, przed

wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego, wzywa obwinionego w celu wysłuchania go. W wysłuchaniu

uczestniczy rzecznik dyscyplinarny. Obwinionemu doręcza się sprawozdanie w terminie

umożliwiającym zapoznanie się z nim przed wysłuchaniem.

9.

Przepisu ust. 8 nie stosuje się w przypadku

1)

tymczasowego aresztowania obwinionego;

2)

odmowy przez obwinionego stawienia się lub jego nieusprawiedliwionej nieobecności;

3)

zaistnienia innej przeszkody uniemożliwiającej obwinionemu stawienie się w terminie

14 dni od dnia doręczenia postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych.

1.

Postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne. Od orzeczenia wydanego w pierwszej

instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia.

2.

Odwołanie składa się do Komendanta SOP za pośrednictwem przełożonego dyscyplinarnego,

który wydał orzeczenie w pierwszej instancji.

3.

Komendant SOP odmawia przyjęcia odwołania, w drodze postanowienia, jeżeli zostało

wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalne. Postanowienie

w tej sprawie jest ostateczne.

4.

Jeżeli orzeczenie lub postanowienie w pierwszej instancji wydał Komendant SOP, odwołanie

lub zażalenie nie przysługują. Obwiniony może jednak w terminie, o którym mowa w ust.

1, zwrócić się do Komendanta SOP z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku

tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od orzeczeń.

1.

W postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na podstawie stanu faktycznego

ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego

wydania orzeczenia, Komendant SOP może uzupełnić materiał dowodowy, zlecając rzecznikowi

dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności dowodowych

i określając ich zakres.

2.

Z materiałami uzyskanymi w wyniku czynności dowodowych, o których mowa w ust. 1, rzecznik

dyscyplinarny zapoznaje obwinionego. W terminie 3 dni od dnia zapoznania z tymi materiałami

obwiniony ma prawo zgłoszenia Komendantowi SOP uwag dotyczących przeprowadzonych czynności

dowodowych.

1.

Komendant SOP w terminie 7 dni od dnia wniesienia odwołania może powołać komisję do

zbadania zaskarżonego orzeczenia, zwaną dalej „komisją”, a w przypadku orzeczenia

o ukaraniu karą wydalenia ze służby jest obowiązany powołać komisję.

2.

Komisja składa się z 3 oficerów. Pracami komisji kieruje wskazany przez Komendanta

SOP przewodniczący.

3.

Przepisy art. 227 ust. 5 i 6 stosuje się odpowiednio do członków komisji.

4.

Komisja może wysłuchać rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego lub jego obrońcy.

5.

Niestawiennictwo prawidłowo zawiadomionych rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego

lub jego obrońcy nie wstrzymuje rozpoznawania sprawy.

6.

Komisja może wystąpić do Komendanta SOP o uzupełnienie materiału dowodowego w trybie

art. 236 ust. 1.

1.

Z przeprowadzonych czynności komisja sporządza sprawozdanie wraz z wnioskiem dotyczącym

sposobu załatwienia odwołania.

2.

Komisja przedstawia Komendantowi SOP sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, w terminie

21 dni od dnia jej powołania.

3.

Rozpatrzenie odwołania przez Komendanta SOP powinno nastąpić w terminie 14 dni od

dnia wpływu odwołania, a w przypadku powołania komisji - w terminie 7 dni od dnia

otrzymania sprawozdania, o którym mowa w ust. 1.

4.

Komendant SOP może zaskarżone orzeczenie

1)

utrzymać w mocy albo

2)

uchylić w całości albo w części i w tym zakresie uniewinnić obwinionego, odstąpić

od ukarania, względnie wymierzyć inną karę, albo uchylając to orzeczenie, umorzyć

postępowanie dyscyplinarne w pierwszej instancji, albo

3)

uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego

dyscyplinarnego, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia czynności dowodowych

w całości lub w znacznej części.

5.

Postępowanie odwoławcze umarza się w przypadku cofnięcia odwołania.

6.

W postępowaniu odwoławczym Komendant SOP nie może wymierzyć surowszej kary dyscyplinarnej,

chyba że zaskarżone orzeczenie rażąco narusza prawo lub interes służby.

1.

Orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne

1)

z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono;

2)

w dniu wydania przez organ odwoławczy orzeczenia lub postanowienia kończącego postępowanie.

2.

Przełożony dyscyplinarny po uprawomocnieniu się orzeczenia lub postanowienia niezwłocznie

wykonuje orzeczoną karę.

3.

Przełożony dyscyplinarny po uprawomocnieniu się orzeczenia niezwłocznie wykonuje karę

ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

4.

Przełożony, o którym mowa w ust. 3, po uprawomocnieniu się orzeczenia niezwłocznie

wykonuje karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, wydalenia ze służby przez

wydanie decyzji odpowiednio o zwolnieniu lub odwołaniu ukaranego z dotychczas zajmowanego

stanowiska służbowego i wyznaczeniu go na niższe stanowisko służbowe albo zwolnieniu

ukaranego funkcjonariusza ze służby.

5.

Prawomocne orzeczenie o odstąpieniu od ukarania albo o ukaraniu oraz prawomocne postanowienie

o odstąpieniu od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego włącza się do akt osobowych

funkcjonariusza.

1.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje

się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania

kar porządkowych oraz zatrzymania i doprowadzenia świadków. W postępowaniu dyscyplinarnym

do świadków nie stosuje się przepisu art. 184 Kodeksu postępowania karnego.

2.

O zwolnieniu od złożenia zeznania lub odpowiedzi na pytania osoby pozostającej z obwinionym

w szczególnie bliskim stosunku osobistym rozstrzyga rzecznik dyscyplinarny. Na odmowę

zwolnienia od złożenia zeznania lub odpowiedzi na pytania służy zażalenie w terminie

3 dni od dnia doręczenia postanowienia.

1.

Zatarcie kary dyscyplinarnej oznacza uznanie kary za niebyłą.

2.

Kary dyscyplinarne podlegają zatarciu po upływie

1)

3 miesięcy od dnia uprawomocnienia się kary upomnienia;

2)

6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary nagany;

3)

12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności

do służby na zajmowanym stanowisku;

4)

18 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary wyznaczenia na niższe stanowisko

służbowe.

3.

W przypadku nienagannej służby, stwierdzonej w opinii służbowej, przełożony dyscyplinarny

może zatrzeć karę dyscyplinarną przed upływem terminu określonego w ust. 2, jednak

nie wcześniej niż przed upływem

1)

2 miesięcy od orzeczenia kary upomnienia;

2)

3 miesięcy od dnia orzeczenia kary nagany;

3)

6 miesięcy od dnia orzeczenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby

na zajmowanym stanowisku;

4)

12 miesięcy od dnia orzeczenia kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

4.

Za wykazanie męstwa lub odwagi oraz znaczące wyniki w służbie Komendant SOP może w

każdym czasie zatrzeć karę dyscyplinarną.

5.

Jeżeli funkcjonariusz zostanie ponownie ukarany przed zatarciem kary dyscyplinarnej,

okres wymagany do zatarcia nieodbytej kary biegnie na nowo od dnia orzeczenia nowej

kary.

6.

W przypadku jednoczesnego wykonywania więcej niż jednej kary dyscyplinarnej zatarcie

kar następuje z upływem terminu przewidzianego dla kary surowszej.

7.

Zatarcie kary dyscyplinarnej powoduje usunięcie z akt osobowych funkcjonariusza orzeczenia

o ukaraniu. Orzeczenie o odstąpieniu od ukarania oraz prawomocne postanowienie o odstąpieniu

od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego usuwa się z akt osobowych po upływie 6 miesięcy

od dnia jego uprawomocnienia się, przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli

1)

dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się

fałszywe;

2)

zostały ujawnione istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania

dyscyplinarnego;

3)

orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ

na treść orzeczenia;

4)

orzeczenie zostało wydane w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostały

następnie uchylone lub zmienione;

5

prowadzone o ten sam czyn postępowanie karne, karne skarbowe lub w sprawach o wykroczenia

zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu

postępowania ze względu na okoliczności określone w art. 17 § 1 pkt 1 lub 2 Kodeksu postępowania karnego albo w art. 5 § 1 pkt 1 lub 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

2

Postępowanie dyscyplinarne wznawia się na wniosek ukaranego lub obwinionego albo,

w przypadku jego śmierci, na wniosek jego małżonka, krewnych w linii prostej, rodzeństwa,

przysposabiającego lub przysposobionego oraz rzecznika dyscyplinarnego, jeżeli w wyniku

orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stracił moc lub uległ zmianie przepis prawny

będący podstawą wydania orzeczenia dyscyplinarnego.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego

składa się w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.

4.

Postępowania dyscyplinarnego w przypadku śmierci obwinionego lub ukaranego nie wznawia

się na niekorzyść ukaranego po ustaniu karalności przewinienia dyscyplinarnego.

5

Postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się po upływie 10 lat od dnia uprawomocnienia

się orzeczenia.

5a

Przepisu ust. 5 nie stosuje się do spraw o wznowienie postępowania dyscyplinarnego

zakończonego prawomocnym orzeczeniem o wydaleniu ze służby.

6

Przełożony dyscyplinarny, który wydał prawomocne orzeczenie dyscyplinarne, wznawia

postępowanie dyscyplinarne z urzędu albo na wniosek ukaranego lub obwinionego albo,

w przypadku jego śmierci, jego małżonka, krewnych w linii prostej, rodzeństwa, przysposabiającego

lub przysposobionego. O wznowieniu postępowania dyscyplinarnego z urzędu zawiadamia

się ukaranego lub obwinionego albo, w przypadku jego śmierci, jego małżonka, krewnych

w linii prostej, rodzeństwo, przysposabiającego lub przysposobionego.

7.

Wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego,

który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia, w którym

obwiniony lub ukarany dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia

postępowania.

8.

Jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność przełożonego dyscyplinarnego,

o którym mowa w ust. 6, o wznowieniu rozstrzyga wyższy przełożony dyscyplinarny.

9

Na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego ukaranemu oraz

osobom, o których mowa w ust. 6, służy zażalenie do Komendanta SOP w terminie 7 dni

od dnia doręczenia, z tym że na postanowienie wydane przez Komendanta SOP przysługuje

jedynie w takim samym terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

1.

Po wznowieniu postępowania dyscyplinarnego przeprowadza się czynności dowodowe ograniczone

do przyczyn wznowienia, a po ich zakończeniu, stosownie do poczynionych ustaleń, wydaje

się orzeczenie

1)

uchylające dotychczasowe orzeczenie i stwierdzające uniewinnienie ukaranego lub umorzenie

postępowania dyscyplinarnego albo

2)

zmieniające dotychczasowe orzeczenie i wymierzające inną karę dyscyplinarną, albo

3)

odmawiające uchylenia dotychczasowego orzeczenia.

2.

Zmiana dotychczasowego orzeczenia i wymierzenie innej kary dyscyplinarnej nie mogą

nastąpić po ustaniu karalności przewinienia dyscyplinarnego.

3.

Orzeczenie kary surowszej od dotychczasowej jest możliwe tylko wtedy, gdy wznowienie

następuje z urzędu i orzeczona kara jest rażąco niewspółmierna do popełnionego przewinienia

dyscyplinarnego.

4.

Jeżeli w następstwie wznowienia postępowania wymierzono karę łagodniejszą, ulegają

uchyleniu skutki kary dotychczasowej, a w przypadku wymierzenia kary surowszej, jej

wykonanie rozpoczyna się od dnia wymierzenia.

5

Na orzeczenie i postanowienie wydane w trybie wznowienia postępowania dyscyplinarnego

służy ukaranemu lub obwinionemu, a w przypadku jego śmierci, jego małżonkowi, krewnym

w linii prostej, rodzeństwu, przysposabiającemu lub przysposobionemu odwołanie lub

zażalenie do Komendanta SOP w terminie 7 dni od dnia doręczenia, z tym że na orzeczenia

i postanowienia wydane przez Komendanta SOP przysługuje jedynie w takim samym terminie

wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

6.

Termin zatarcia kary zmienionej w następstwie wznowienia postępowania liczy się od

dnia uprawomocnienia się orzeczenia o wymierzeniu nowej kary. Na poczet okresu zatarcia

nowej kary zalicza się okres zatarcia, który upłynął od uprawomocnienia się orzeczenia

kary dotychczasowej.

Od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne funkcjonariuszowi

przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb wykonywania

czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do funkcjonariuszy,

w tym obieg dokumentów związanych z postępowaniem dyscyplinarnym, sposób prostowania

błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek, oraz określi wzory

postanowień i innych dokumentów sporządzanych w postępowaniu dyscyplinarnym, mając

na względzie sprawność prowadzonego postępowania.

(pominięte)

1.

Likwiduje się Biuro Ochrony Rządu, zwane dalej „BOR”. 2. Tworzy się SOP. 3. Osoba

powołana na stanowisko Szefa BOR lub pełniąca tę funkcję na podstawie ustawy uchylanej

w art. 391 staje się Komendantem SOP z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. 4.

Osobę, o której mowa w ust. 3, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przenosi

się do służby w SOP, z zachowaniem odpowiednio ciągłości służby albo pracy. Dotychczasowy

stosunek służbowy tej osoby wygasa z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Komendant SOP w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy przeprowadzi

czynności przygotowawcze i organizacyjne niezbędne do rozpoczęcia funkcjonowania SOP,

w tym zapewni warunki organizacyjne niezbędne do wykonywania zadań, o których mowa

w art. 3. 2. W terminie 30 dni po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, Komendant

SOP przedstawi ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych sprawozdanie z realizacji

czynności, o których mowa w ust. 1. Art. 349. Tradycja Oddziału Dyspozycyjnego „B” Kedywu Okręgu Warszawa AK przyjęta przez BOR

staje się tradycją SOP. Art. 350. 1. Zadanie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy uchylanej w art. 391, realizowane

przez BOR w zakresie, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3b ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych

organach porządkowych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 518 i 730), przejmie Żandarmeria Wojskowa w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy. W pozostałym zakresie zadanie zostanie przejęte przez kierującego placówką,

o którym mowa w art. 16 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2040 oraz z 2019 r. poz. 9), a SOP zakończy jego realizację w terminie nie dłuższym niż 12 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy. 2. Zadanie, o którym mowa w ust. 1, do czasu jego przejęcia

przez Żandarmerię Wojskową lub kierującego placówką, o którym mowa w art. 16 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej, w odniesieniu do placówek zagranicznych, których ochrona była realizowana przed

wejściem w życie niniejszej ustawy przez BOR, realizować będzie SOP na podstawie ustawy

uchylanej w art. 391, nie dłużej jednak niż to określono w ust. 1. 3. Minister właściwy

do spraw wewnętrznych ustali harmonogramy przejmowania zadania odpowiednio z Ministrem

Obrony Narodowej i ministrem właściwym do spraw zagranicznych. Art. 351. 1. Zadanie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy uchylanej w art. 391, realizowane

przez BOR, przejmie Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w terminie 12 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Do czasu jego przejęcia przez Szefa Sztabu

Generalnego zadanie to będzie realizować SOP na podstawie ustawy uchylanej w art.

391. 2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych ustali z Ministrem Obrony Narodowej

harmonogram przejmowania zadania przez Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.

Art. 352. 1. W terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, w przypadku ograniczeń technicznych

lub organizacyjnych Komendant SOP może wystąpić, po uzyskaniu postanowienia Sądu Okręgowego

w Warszawie o zarządzenie kontroli operacyjnej, o wykonanie jej w całości lub w części

przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Policję lub Straż Graniczną, jednocześnie

informując o wystąpieniu Sąd Okręgowy w Warszawie i Prokuratora Generalnego. 2. Szef

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Komendant Główny Policji i Komendant Główny Straży

Granicznej mogą odmówić wykonania kontroli operacyjnej w zakresie, o który wystąpił

Komendant SOP, o czym Komendant SOP informuje niezwłocznie Sąd Okręgowy w Warszawie

i Prokuratora Generalnego. 3. W przypadku kontroli, o której mowa w ust. 1, Agencja

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Policja lub Straż Graniczna informują Komendanta SOP

o jej przebiegu oraz przekazują wszystkie materiały zgromadzone podczas stosowania

kontroli operacyjnej. 4. W przypadku kontroli, o której mowa w ust. 1, stosuje się

przepisy art. 44. W pozostałym zakresie zastosowanie mają regulacje zawarte w przepisach

właściwych dla służby realizującej wniosek, o którym mowa w ust. 1, przy czym przedłużenie

trwania kontroli operacyjnej jest dokonywane na wniosek Komendanta SOP. 5. Komendant

SOP prowadzi, w formie elektronicznej, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji

niejawnych, rejestr centralny wniosków i zarządzeń dotyczących kontroli operacyjnej

wykonywanej w całości lub w części przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Policję

lub Straż Graniczną, w zakresie przewidzianym dla prowadzonych przez SOP rejestrów.

Okres służby i pracy w BOR wlicza się do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich

uprawnień wynikających z prawa pracy.

1.

Należności i zobowiązania BOR stają się należnościami i zobowiązaniami SOP.

2.

Wyodrębnione archiwum BOR staje się wyodrębnionym archiwum SOP.

3.

Dokumentację Jednostki Wojskowej nr 1004 - Biuro Ochrony Rządu, Nadwiślańskich Jednostek

Wojskowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz wszelką inną dokumentację

zgromadzoną w archiwum wyodrębnionym BOR, powstałą przed dniem wejścia w życie ustawy

uchylanej w art. 391, przekazuje się do archiwum Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i

Administracji.

4.

Postępowania w sprawach o udzielenie zamówienia publicznego, wszczęte i niezakończone

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prowadzone przez BOR przejmuje do prowadzenia

SOP.

5.

W postępowaniach sądowych, których stroną było BOR lub Szef BOR, wszczętych i niezakończonych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prawa i obowiązki strony przejmuje

odpowiednio SOP lub Komendant SOP.

6.

W postępowaniach egzekucyjnych, w których wierzycielem było BOR, wierzycielem staje

się SOP.

1.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stroną porozumień oraz umów zawartych przez

BOR z innymi podmiotami staje się SOP.

2.

W zakresie, w jakim porozumienia oraz umowy, o których mowa w ust. 1, odnoszą się

do funkcjonariuszy lub pracowników BOR, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

prawa i obowiązki wynikające z tych porozumień i umów przejmują odpowiednio funkcjonariusze

i pracownicy SOP.

1.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stroną porozumień zawartych przez Szefa

BOR z innymi podmiotami staje się Komendant SOP.

2.

W zakresie, w jakim porozumienia, o których mowa w ust. 1, odnoszą się do funkcjonariuszy

BOR, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy w miejsce tych funkcjonariuszy uprawnionymi

stają się funkcjonariusze SOP.

1.

Decyzje, postanowienia, poświadczenia bezpieczeństwa i odmowy wydania poświadczenia

bezpieczeństwa wydane przez pełnomocnika ochrony informacji niejawnych BOR zachowują

ważność, chyba że na podstawie odrębnych przepisów zostaną zmienione lub utracą ważność.

2.

Akredytacje systemów teleinformatycznych udzielone dla systemów teleinformatycznych

użytkowanych przez BOR przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują ważność

do czasu dokonania w systemie teleinformatycznym zmian, które mogą mieć istotny wpływ

na bezpieczeństwo teleinformatyczne, lub upływu terminu ich ważności.

Do postępowań dyscyplinarnych i czynności wyjaśniających wszczętych na podstawie dotychczasowych

przepisów i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się

przepisy dotychczasowe.

1.

Funkcjonariusze pełniący służbę w BOR w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy oraz

pracownicy BOR stają się odpowiednio funkcjonariuszami i pracownikami SOP z utrzymaniem

dotychczasowych warunków służby lub pracy, zachowując ciągłość służby lub pracy.

2.

Stosunki służbowe funkcjonariuszy oraz stosunki pracy pracowników SOP wygasają

1)

po upływie 5 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli funkcjonariusz

albo pracownik SOP w terminie dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

nie otrzyma od Komendanta SOP pisemnej propozycji określającej nowe warunki pełnienia

służby albo pracy lub warunki płacy;

2)

po upływie 3 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu,

w którym funkcjonariusz albo pracownik SOP złoży oświadczenie o odmowie przyjęcia

propozycji, o której mowa w pkt 1, jednak nie później niż po upływie 5 miesięcy od

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

Komendant SOP, przedstawiając propozycję, o której mowa w ust. 2 pkt 1, bierze pod

uwagę przebieg służby lub pracy w BOR oraz przydatność do służby lub pracy w SOP,

a w odniesieniu do funkcjonariuszy - dodatkowo spełnianie warunków, o których mowa

w art. 68.

4.

Funkcjonariusz albo pracownik SOP, któremu Komendant SOP przedstawił propozycję, o

której mowa w ust. 2 pkt 1, składa w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania oświadczenie

o przyjęciu albo odmowie przyjęcia tej propozycji. Niezłożenie oświadczenia w tym

terminie jest równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji pełnienia służby albo zatrudnienia.

5.

Funkcjonariusz albo pracownik SOP, który otrzymał i przyjął propozycję, o której mowa

w ust. 2 pkt 1, zachowuje odpowiednio ciągłość służby albo pracy. Funkcjonariusz albo

pracownik SOP, któremu nie zostanie złożona propozycja, o której mowa w ust. 2 pkt

1, w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy otrzymuje pisemną informację

o braku tej propozycji.

6.

Propozycja, o której mowa w ust. 2 pkt 1, albo informacja o braku tej propozycji,

jeśli nie jest możliwe doręczenie jej w miejscu pełnienia służby lub wykonywania pracy,

może zostać doręczona funkcjonariuszowi albo pracownikowi SOP na ostatni znany adres

zamieszkania. Doręczenie na taki adres jest skuteczne.

7.

W przypadku przyjęcia propozycji pełnienia służby albo zatrudnienia dotychczasowy

1)

stosunek służby w służbie przygotowawczej albo stałej,

2)

stosunek pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony albo określony

- z dniem określonym w propozycji przekształca się odpowiednio w stosunek służby albo

pracy w SOP na podstawie odpowiednio mianowania do służby przygotowawczej albo służby

stałej albo umowy o pracę na czas nieokreślony albo określony.

8.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2, wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza

traktuje się jak zwolnienie ze służby.

9.

Komendant SOP stwierdza wygaśnięcie stosunku służbowego w drodze rozkazu personalnego,

wydaje funkcjonariuszowi świadectwo służby obejmujące okresy pełnienia służby w BOR

i SOP oraz wypłaca należności w związku ze zwolnieniem ze służby, o których mowa w

art. 104 i art. 105 ustawy uchylanej w art. 391.

10.

Funkcjonariusze, którzy przyjęli propozycję, o której mowa w ust. 2 pkt 1, otrzymują

rozkaz personalny o mianowaniu na stanowisko służbowe w SOP.

11.

W przypadku zwolnienia ze służby przed upływem 12 miesięcy od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy funkcjonariusza, który przyjął propozycję, o której mowa w ust.

2 pkt 1, za średnią dodatków o charakterze stałym, o której mowa w art. 187 ust. 1-3

i art. 188 ust. 1 pkt 1 i ust. 6, uznaje się średnią wyliczoną proporcjonalnie do

służby w SOP.

12.

Rozkazom personalnym, o których mowa w ust. 9 i 10, nadaje się rygor natychmiastowej

wykonalności.

13.

Do rozkazów personalnych, o których mowa w ust. 9 i 10, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Strażnicy Straży Marszałkowskiej zatrudnieni w Straży Marszałkowskiej w dniu wejścia

w życie niniejszej ustawy pozostają strażnikami z utrzymaniem dotychczasowych warunków

służby lub pracy, zachowując ciągłość służby.

1.

Funkcjonariusze pełniący służbę w Biurze Ochrony Rządu, którzy do dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy złożyli pisemne zgłoszenie wystąpienia ze służby albo w stosunku

do których została wydana decyzja o zwolnieniu ze służby, zostają zwolnieni na podstawie

przepisów dotychczasowych w terminie wynikającym ze zgłoszenia lub decyzji. Uprawnienia

Szefa BOR w tych sprawach realizuje Komendant SOP.

2.

Do funkcjonariuszy, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepis art.

359 ust. 9.

3.

Funkcjonariusze, wobec których po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy uchylono

albo stwierdzono nieważność decyzji o zwolnieniu ze służby w BOR albo o przeniesieniu

do dyspozycji Szefa BOR, stają się funkcjonariuszami w dyspozycji Komendanta SOP.

4.

Funkcjonariuszy, o których mowa w ust. 1, do komisji lekarskich podległych ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych kieruje Komendant SOP.

5.

W przypadku ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy, o których mowa

w ust. 1, komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych orzekają

posługując się wykazem chorób właściwym dla orzekania wobec funkcjonariuszy SOP.

6.

Emerytur policyjnych lub policyjnych rent inwalidzkich oraz dodatków do tych świadczeń

nie wypłaca się za okres, za który funkcjonariusze, o których mowa w ust. 1, otrzymali

uposażenie lub świadczenie pieniężne przysługujące po zwolnieniu ze służby, określone

w dotychczasowych przepisach o uposażeniu funkcjonariuszy BOR, chyba że emerytura

lub renta inwalidzka byłaby korzystniejsza. Przepis art. 42 ust. 3 zdanie drugie ustawy

zmienianej w art. 266

1.

Funkcjonariusze oddelegowani do pełnienia zadań służbowych w BOR w dniu wejścia w

życie niniejszej ustawy stają się funkcjonariuszami oddelegowanymi do pełnienia zadań

służbowych w SOP bez zmiany warunków oddelegowania.

2.

Komendant SOP w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy wystąpi

do podmiotów, o których mowa w art. 70 ust. 1, z wnioskiem określającym nowe warunki

oddelegowania.

3.

W przypadku niewystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w ust. 2, funkcjonariusze zostają

odwołani z oddelegowania z dniem następującym po upływie 3 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy.

Funkcjonariusze BOR, którzy z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stali się funkcjonariuszami

SOP, są uprawnieni do wykonywania i realizacji zadań na podstawie art. 3.

Funkcjonariuszom SOP, którzy przyjęli propozycję, o której mowa w art. 359 ust. 2

pkt 1

1)

czas pełnienia służby w BOR lub w Jednostce Wojskowej nr 1004 - Biuro Ochrony Rządu

wlicza się do okresu służby w SOP w zakresie wszystkich uprawnień związanych z tą

służbą, a w szczególności nabytych praw do zaopatrzenia emerytalnego, na zasadach

obowiązujących w dniu powołania do służby w BOR lub w Jednostce Wojskowej nr 1004

- Biuro Ochrony Rządu;

2)

zachowuje się uprawnienie do niewykorzystanych w naturze urlopów wypoczynkowych oraz

do czasu wolnego w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w art. 27

ust. 2 ustawy uchylanej w art. 391;

3)

nie przysługują należności w związku ze zwolnieniem ze służby w BOR.

1.

Funkcjonariusz, o którym mowa w art. 359 ust. 1, zachowuje dotychczasowy stopień służbowy,

z uwzględnieniem zmiany nazwy formacji.

2.

Funkcjonariusz posiadający stopień chorążego albo stopień oficerski, który nie uzyskał

wykształcenia określonego w niniejszej ustawie, może zostać mianowany na kolejny wyższy

stopień służbowy dopiero po uzupełnieniu wykształcenia.

3.

Funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 2, mianowanego w BOR na stanowisko służbowe

zaszeregowane odpowiednio do stopnia etatowego chorążego lub oficera można mianować

w SOP na stanowisko zaszeregowane odpowiednio do stopnia etatowego chorążego lub oficera.

4.

Funkcjonariusza SOP, o którym mowa w ust. 3, który nie uzupełni wykształcenia wymaganego

na zajmowanym stanowisku służbowym w okresie 5 lat od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, przenosi się na stanowisko służbowe odpowiadające posiadanemu wykształceniu.

1.

Uprawnienia nabyte na podstawie przepisów ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2356 oraz z 2019 r. poz. 1726) w brzmieniu obowiązującym w dniu wejścia w życie ustawy uchylanej w art. 391 zachowują

żołnierze Jednostki Wojskowej nr 1004 - Biuro Ochrony Rządu, którzy zostali funkcjonariuszami

BOR, a następnie stali się funkcjonariuszami SOP.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się także do osób, które uzyskały policyjne zaopatrzenie emerytalne.

1.

Funkcjonariusze, o których mowa w art. 359 ust. 1, zachowują uprawnienia nabyte na

podstawie art. 79 ust. 1 oraz art. 84 ust. 1 ustawy uchylanej w art. 391.

2.

Do uprawnień, o których mowa w ust. 1, stosuje się dotychczasowe przepisy wykonawcze

wydane na podstawie art. 79 ust. 6 i art. 86 ust. 5 ustawy uchylanej w art. 391, nie

dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

W stosunku do funkcjonariuszy BOR, którzy uzyskali zaopatrzenie emerytalne na podstawie

ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Milicji

Obywatelskiej oraz ich rodzin

(Dz. U. z 1983 r. poz. 210, z późn. zm., organem właściwym do podejmowania decyzji w sprawach mieszkaniowych wynikających

z odrębnych przepisów jest Komendant SOP.

2.

Lokale zajmowane przez osoby, o których mowa w ust. 1, stanowią zasób mieszkaniowy

SOP.

Funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby w 2018 r., uprawnionemu do zaopatrzenia emerytalnego,

wlicza się do podstawy wymiaru emerytury lub renty inwalidzkiej, o której mowa w art. 5 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy

Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży

Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej

i Służby Więziennej oraz ich rodzin, 1/12 uposażenia należnego w 2017 r.

Funkcjonariuszom BOR, którzy stali się funkcjonariuszami SOP zgodnie z art. 359, nie

przysługuje pomoc finansowa, o której mowa w art. 180, jeżeli otrzymali oni ekwiwalent

pieniężny, o którym mowa w art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy uchylanej w art. 391.

1.

W terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, na podstawie wniosków

złożonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy oraz dotychczasowej listy

osób oczekujących na przyznanie ekwiwalentu, o którym mowa w art. 83 ust. 1 pkt 2

ustawy uchylanej w art. 391, uwzględniając okres oczekiwania na wypłatę ekwiwalentu

w Jednostce Wojskowej nr 1004 - Biuro Ochrony Rządu, Nadwiślańskich Jednostkach Wojskowych

Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz BOR, zostanie sporządzona lista

osób oczekujących na wypłacenie ekwiwalentu przez SOP. Lista tworzona jest według

kolejności złożonych wniosków, przy czym w pierwszej kolejności na listę wpisywani

są uprawnieni, z którymi zawarto umowę o wypłatę ekwiwalentu, o których mowa w przepisach

wykonawczych wydanych na podstawie art. 83 ust. 5 ustawy uchylanej w art. 391.

2.

W terminie do 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy funkcjonariusze

uprawnieni do otrzymania ekwiwalentu, o którym mowa w art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy

uchylanej w art. 391, mogą złożyć wniosek o wypłatę tego ekwiwalentu. Do składania

wniosków stosuje się przepisy dotychczasowe. Wnioski uwzględniane są na liście, o

której mowa w ust. 1.

3.

Wypłata ekwiwalentu, o którym mowa w art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy uchylanej w art.

391, nastąpi w ramach środków budżetowych przeznaczonych na ten cel według listy,

o której mowa w ust. 1, w wysokości określonej w przepisach wykonawczych wydanych

na podstawie art. 83 ust. 5 ustawy uchylanej w art. 391, w ciągu 10 lat od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy. W każdym roku wypłata ekwiwalentów nastąpi według kolejności

na liście, o której mowa w ust. 1, na łączną kwotę nieprzekraczającą 37 000 tys. zł.

4.

W przypadku śmierci funkcjonariusza, która pozostaje w związku ze służbą, wypłata

ekwiwalentu członkom rodziny zamieszkałym w lokalu wspólnie z funkcjonariuszem w dniu

jego śmierci może nastąpić z pominięciem ustalonej kolejności na liście.

1.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wygasają decyzje wydane na podstawie ustawy

uchylanej w art. 391, z wyjątkiem decyzji w sprawach personalnych.

2.

Zachowują moc decyzje o przydziale lokalu mieszkaniowego lub kwatery tymczasowej oraz

decyzje o zachowaniu lub nabyciu prawa do lokalu mieszkalnego wydane przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy także wobec osób delegowanych.

1.

Do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i niezakończonych

ostatecznymi decyzjami lub umowami stosuje się przepisy tej ustawy.

2.

Do spraw o przydzielenie lokalu mieszkalnego i spraw dotyczących zwolnienia ze służby

w BOR stosuje się przepisy ustawy uchylanej w art. 391.

3.

Do spraw dotyczących zezwolenia na udzielenie wiadomości stanowiącej informację niejawną

przez Szefa BOR rozpoczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje

się przepisy ustawy uchylanej w art. 391.

Kontrole oświadczeń majątkowych prowadzone na podstawie ustawy uchylanej w art. 391,

wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przez Szefa

BOR prowadzi Komendant SOP na podstawie dotychczasowych przepisów.

Odwołanie od decyzji Szefa BOR wydanej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

wnosi się do ministra właściwego do spraw wewnętrznych za pośrednictwem Komendanta

SOP, jeżeli termin do wniesienia odwołania od tych decyzji nie upłynął przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy.

Dotychczasowe upoważnienia Szefa BOR wydane odpowiednio funkcjonariuszom albo pracownikom

w celu wykonywania przez nich obowiązków służbowych oraz zadań, stają się upoważnieniami

Komendanta SOP, na okres nie dłuższy niż do dnia następującego po upływie 3 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Skargi, wnioski i petycje w zakresie związanym z działalnością BOR wniesione i nierozpatrzone

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy rozpatruje Komendant SOP.

2.

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do zażaleń składanych na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Wnioski o udostępnienie informacji publicznej oraz wnioski o przekazanie informacji

w trybie ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1446) złożone do Szefa BOR i nierozpatrzone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

rozpatruje Komendant SOP.

1.

Wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy postępowania

kwalifikacyjne do służby w BOR stają się postępowaniami kwalifikacyjnymi do służby

w SOP.

2.

Kandydaci, którzy złożyli w BOR podanie o przyjęcie do służby przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy, stają się kandydatami do służby w SOP pod warunkiem złożenia

pisemnego oświadczenia potwierdzającego wolę przyjęcia do służby w SOP.

3.

Orzeczenia komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

o zdolności do służby w BOR, poświadczenia bezpieczeństwa i opinie psychologiczne

wydane kandydatom do służby w BOR, sprawdzenia w rejestrach, ewidencjach, kartotekach

prawdziwości danych zawartych w kwestionariuszu oraz wyniki testów sprawności fizycznej

w postępowaniu kwalifikacyjnym oraz rozmów kwalifikacyjnych stają się odpowiednio

dokumentami dopuszczającymi do pełnienia służby w SOP.

Wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy postępowania

kwalifikacyjne dla kandydatów do pracy w Straży Marszałkowskiej są kontynuowane.

1.

W sprawach ze stosunku służbowego zaistniałych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Sprawy, o których mowa w ust. 1, rozpatruje Komendant SOP.

W sprawach pracowniczych strażników Straży Marszałkowskiej zaistniałych przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Dotychczasowe legitymacje służbowe wydane funkcjonariuszom BOR przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy zachowują ważność do czasu wydania nowych, jednak nie dłużej

niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Dotychczasowe legitymacje służbowe wydane strażnikom Straży Marszałkowskiej przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują ważność.

1.

Dotychczasowe składniki umundurowania, dystynkcje, oznaki oraz znaki identyfikacji

osobistej funkcjonariuszy BOR, określone na podstawie ustawy uchylanej w art. 391,

zachowują ważność i mogą być używane nie dłużej niż dwa lata od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

2.

Funkcjonariusze BOR, którzy przyjęli propozycję, o której mowa w art. 359, oraz funkcjonariusze

SOP przyjęci po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, mogą wykonywać obowiązki służbowe

w umundurowaniu oraz mogą nosić dystynkcje, oznaki oraz znaki identyfikacji osobistej,

o których mowa w ust. 1.

Decyzje w sprawie przydzielenia broni służbowej wydane przez Szefa BOR zachowują ważność

nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Dotychczasowe oznakowanie pojazdów służbowych zachowuje ważność przez okres 12 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Mienie Skarbu Państwa będące w dyspozycji BOR oraz nieruchomości znajdujące się w

trwałym zarządzie BOR użytkowane przez BOR stają się mieniem będącym odpowiednio w

dyspozycji lub w trwałym zarządzie SOP.

1.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 13 ust. 7, art. 23 ust. 6, art. 27 ust.

4, art. 28, art. 29 ust. 9, art. 40 ust. 3, art. 44 ust. 3, art. 51 ust. 3, art. 52,

art. 54 ust. 6 i 7, art. 60b, art. 61a, art. 62a ust. 9, art. 63 ust. 3, art. 64 ust.

2 i 3, art. 75 ust. 4, art. 91 ust. 2, art. 102 ust. 2, art. 103 ust. 2, art. 106

ust. 4, art. 107a ust. 3, art. 108i ust. 3, art. 127 ust. 3a, art. 127a ust. 5 i 7,

art. 128 ust. 6 oraz art. 129 ust. 3 i 4 ustawy uchylanej w art. 391 zachowują moc

do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych odpowiednio na podstawie art.

31 ust. 5, art. 73 ust. 2, art. 76 ust. 9, art. 81 ust. 6, art. 82 ust. 8, art. 114

ust. 3, art. 119 ust. 10, art. 127 ust. 3, art. 129, art. 132 ust. 5, art. 133 ust.

13, art. 144, art. 145 ust. 2, art. 147 ust. 9, art. 148 ust. 3, art. 149 ust. 5 i

7, art. 159 ust. 5, art. 163 ust. 2, art. 172 ust. 4, art. 175 ust. 2, art. 189 ust.

5, art. 191 ust. 3, art. 201 ust. 3, art. 246 ust. 6. art. 247 ust. 5 i 7. art. 249 ust. 8 oraz art. 250 ust. 3 i 5 niniejszej ustawy, jednak nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy.

2.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 811 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego,

2)

art. 50 § 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji,

3)

art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej,

4)

art. 25a ust. 4 oraz art. 47 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji,

5)

art. 31a ust. 5, art. 61 ust. 4, art. 62 oraz art. 106 ustawy z dnia 12 października

1990 r. o Straży Granicznej,

6)

art. 64i ust. 3, art. 66 ust. 7, art. 76 ust. 3 i ust. 5 pkt 4 oraz art. 86 ust. 4

ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym,

7)

art. 14 ust. 2 oraz 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej

i wojskowych organach porządkowych,

8)

art. 28 ust. 2 i art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych

przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą,

9)

art. 8 ust. 2 oraz art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich

podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych,

10)

art. 88 ust. 3 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego

- zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych, nie dłużej

jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, oraz

mogą być zmieniane na podstawie przepisów, o których mowa w pkt 1-8, w dotychczasowym

brzmieniu.

3.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)