Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 stycznia 2020 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Policji

1.

Tworzy się Policję jako umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i

przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i

porządku publicznego.

1a.

Nazwa „Policja” przysługuje wyłącznie formacji, o której mowa w ust. 1.

2.

Do podstawowych zadań Policji należą

1)

ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi

te dobra;

2)

ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach

publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu

drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania;

3)

inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw

i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami

państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi;

3a)

prowadzenie działań kontrterrorystycznych w rozumieniu ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 796);

4)

wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców;

4a)

ochrona obiektów stanowiących siedziby członków Rady Ministrów, z wyłączeniem obiektów

służących Ministrowi Obrony Narodowej i Ministrowi Sprawiedliwości, wskazanych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych;

5)

nadzór nad specjalistycznymi uzbrojonymi formacjami ochronnymi w zakresie określonym

w odrębnych przepisach;

6)

kontrola przestrzegania przepisów porządkowych i administracyjnych związanych z działalnością

publiczną lub obowiązujących w miejscach publicznych;

7)

współdziałanie z policjami innych państw oraz ich organizacjami międzynarodowymi,

a także z organami i instytucjami Unii Europejskiej na podstawie umów i porozumień

międzynarodowych oraz odrębnych przepisów;

8

przetwarzanie informacji kryminalnych, w tym danych osobowych;

9)

(uchylony)

10)

prowadzenie zbiorów danych zawierających informacje gromadzone przez uprawnione organy

o odciskach linii papilarnych osób, niezidentyfikowanych śladach linii papilarnych

z miejsc przestępstw oraz o wynikach analizy kwasu deoksyrybonukleinowego (DNA).

11)

(uchylony)

3.

Policja realizuje także zadania wynikające z przepisów prawa Unii Europejskiej oraz

umów i porozumień międzynarodowych na zasadach i w zakresie w nich określonych.

4

Policja realizuje także zadania wynikające z ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu

towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 2332 oraz z 2019 r. poz. 730,

1123 i 1556).

W zakresie, trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach zadania przewidziane

dla Policji wykonują w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz w stosunku

do żołnierzy Żandarmeria Wojskowa i wojskowe organy porządkowe.

Wojewoda oraz wójt (burmistrz, prezydent miasta) lub starosta sprawujący władzę administracji

ogólnej oraz organy gminy, powiatu i samorządu województwa wykonują zadania w zakresie

ochrony bezpieczeństwa lub porządku publicznego na zasadach określonych w ustawach.

1.

Do postępowań dotyczących zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust.

2 pkt 5 i 8 ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Do postępowań dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta, wszczętych

i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy

dotychczasowe.

1.

Policja składa się z następujących rodzajów służb: kryminalnej, śledczej, spraw wewnętrznych,

prewencyjnej, kontrterrorystycznej oraz wspomagającej działalność Policji w zakresie

organizacyjnym, logistycznym i technicznym.

2.

W skład Policji wchodzi policja sądowa. Szczegółowy zakres zadań i zasady organizacji

policji sądowej określa, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw wewnętrznych,

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw sprawiedliwości.

3.

W skład Policji wchodzą również

1)

Wyższa Szkoła Policji, ośrodki szkolenia i szkoły policyjne;

2)

wyodrębnione oddziały prewencji;

3)

instytuty badawcze.

3a.

Organizację i zakres działania Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie jako szkoły wyższej

oraz tryb wyznaczania i odwoływania rektora i osoby pełniącej w uczelni służb państwowych

funkcję kierowniczą do spraw realizacji zadań uczelni jako jednostki organizacyjnej

właściwej służby oraz tryb powierzania funkcji kierowniczych policjantom pełniącym

służbę na stanowiskach nauczycieli akademickich reguluje ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce

(Dz. U. z 2020 r. poz. 85).

3b.

Organizację i zakres działania instytutów badawczych, o których mowa w ust. 3 pkt 3, oraz tryb powoływania i odwoływania dyrektorów tych instytutów oraz

ich zastępców reguluje ustawa z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1350 i 2227).

4.

Komendant Główny Policji, za zgodą ministra właściwego do spraw wewnętrznych, może

powoływać, w uzasadnionych przypadkach, inne niż wymienione w ust. 1 rodzaje służb,

określając ich właściwość terytorialną, organizację i zakres działania.

(uchylony)

1.

Centralnym organem administracji rządowej, właściwym w sprawach ochrony bezpieczeństwa

ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest Komendant Główny

Policji, podległy ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

2.

Komendant Główny Policji jest przełożonym wszystkich funkcjonariuszy Policji, zwanych

dalej „policjantami”.

3.

Komendanta Głównego Policji powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra

właściwego do spraw wewnętrznych.

4.

Zastępców Komendanta Głównego Policji, w tym I Zastępcę, powołuje i odwołuje minister

właściwy do spraw wewnętrznych na wniosek Komendanta Głównego Policji.

5.

W razie zwolnienia stanowiska Komendanta Głównego Policji, minister właściwy do spraw

wewnętrznych, do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków

Komendanta Głównego Policji, na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, jednemu z jego zastępców.

6.

W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez Komendanta Głównego Policji,

minister właściwy do spraw wewnętrznych, do czasu ustania przeszkody w sprawowaniu

tej funkcji przez dotychczasowego komendanta, jednak na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy,

powierza pełnienie obowiązków Komendanta Głównego Policji jednemu z jego zastępców.

1.

Centralne Biuro Śledcze Policji, zwane dalej „CBŚP”, jest jednostką organizacyjną

Policji służby śledczej realizującą na obszarze całego kraju zadania w zakresie rozpoznawania,

zapobiegania i zwalczania przestępczości zorganizowanej.

2.

Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji, zwany dalej „Komendantem CBŚP”, jest

organem Policji podległym Komendantowi Głównemu Policji, kieruje CBŚP i jest przełożonym

policjantów CBŚP.

3.

Siedzibą Komendanta CBŚP jest miasto stołeczne Warszawa.

4.

Komendanta CBŚP powołuje, spośród oficerów Policji, i odwołuje minister właściwy do

spraw wewnętrznych na wniosek Komendanta Głównego Policji.

5.

Zastępców Komendanta CBŚP powołuje, spośród oficerów Policji, i odwołuje Komendant

Główny Policji na wniosek Komendanta CBŚP.

6.

W razie zwolnienia stanowiska Komendanta CBŚP Komendant Główny Policji, do czasu powołania

nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków Komendanta CBŚP, na okres nie dłuższy

niż 6 miesięcy, jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu oficerowi Policji.

7.

W celu realizacji zadań określonych w ust. 1 Komendant CBŚP współdziała z innymi jednostkami

organizacyjnymi Policji oraz właściwymi organami i instytucjami, w tym innych państw.

1

Biuro Spraw Wewnętrznych Policji, zwane dalej „BSWP”, jest jednostką organizacyjną

Policji służby spraw wewnętrznych realizującą na obszarze całego kraju zadania w zakresie

rozpoznawania, zapobiegania i zwalczania przestępczości popełnianej przez policjantów

i pracowników Policji oraz przestępstw przeciwko obrotowi gospodarczemu popełnianych

na szkodę Policji, określonych w art. 296-306 Kodeksu karnego, a także wykrywania i ścigania sprawców tych przestępstw, a także - w zakresie zleconym

przez Inspektora Nadzoru Wewnętrznego - funkcjonariuszy i pracowników Policji, Straży

Granicznej i Służby Ochrony Państwa lub strażaków i pracowników Państwowej Straży

Pożarnej.

2.

Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Policji, zwany dalej „Komendantem BSWP”, jest organem

Policji podległym Komendantowi Głównemu Policji, kieruje BSWP i jest przełożonym policjantów

BSWP.

3.

Siedzibą Komendanta BSWP jest miasto stołeczne Warszawa.

4.

Komendanta BSWP powołuje, spośród oficerów Policji, i odwołuje minister właściwy do

spraw wewnętrznych.

5.

Zastępców Komendanta BSWP powołuje, spośród oficerów Policji, i odwołuje minister

właściwy do spraw wewnętrznych na wniosek Komendanta BSWP.

6.

W razie zwolnienia stanowiska Komendanta BSWP minister właściwy do spraw wewnętrznych,

do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków Komendanta BSWP,

na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu oficerowi

spośród policjantów BSWP.

7.

W celu realizacji zadań określonych w ust. 1 Komendant BSWP współdziała z innymi jednostkami

organizacyjnymi Policji oraz właściwymi organami i instytucjami, w tym innych państw.

8.

Komendant BSWP jest obowiązany niezwłocznie przedstawiać ministrowi właściwemu do

spraw wewnętrznych, za pośrednictwem Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, informacje i

materiały mogące mieć istotne znaczenie dla sprawowania nadzoru, o którym mowa w art. 1b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 13).

9.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może w każdym czasie żądać informacji i materiałów

z realizacji zadań przez Komendanta BSWP.

10.

Komendant BSWP przedstawia corocznie do dnia 31 stycznia ministrowi właściwemu do

spraw wewnętrznych informację o działalności BSWP.

1.

Centralny Pododdział Kontrterrorystyczny Policji „BOA”, zwany dalej „BOA”, oraz samodzielne

pododdziały kontrterrorystyczne Policji stanowią służbę kontrterrorystyczną, odpowiedzialną

za prowadzenie działań kontrterrorystycznych oraz wspieranie działań jednostek organizacyjnych

Policji w warunkach szczególnego zagrożenia lub wymagających użycia specjalistycznych

sił i środków oraz specjalistycznej taktyki działania.

2.

BOA jest jednostką organizacyjną Policji podległą bezpośrednio Komendantowi Głównemu

Policji, a obsługę czynności wspomagających BOA w zakresie organizacyjnym, kadrowym,

logistycznym i technicznym zapewnia komenda, przy pomocy której Komendant Główny Policji

wykonuje swoje zadania.

3.

Samodzielne pododdziały kontrterrorystyczne Policji podlegają bezpośrednio właściwym

miejscowo komendantom wojewódzkim Policji lub Komendantowi Stołecznemu Policji, a

obsługę czynności wspomagających te pododdziały w zakresie organizacyjnym, kadrowym,

logistycznym i technicznym zapewniają komendy, przy których są te pododdziały umiejscowione.

4.

Dowódcę BOA powołuje, spośród oficerów służby kontrterrorystycznej, i odwołuje Komendant

Główny Policji.

5.

Zastępców dowódcy BOA powołuje, spośród oficerów służby kontrterrorystycznej, i odwołuje

Komendant Główny Policji na wniosek dowódcy BOA.

6.

Dowódcę samodzielnego pododdziału kontrterrorystycznego Policji powołuje, spośród

oficerów służby kontrterrorystycznej, i odwołuje komendant wojewódzki Policji lub

odpowiednio Komendant Stołeczny Policji po zasięgnięciu opinii dowódcy BOA.

7.

Zastępców dowódcy samodzielnych pododdziałów kontrterrorystycznych Policji powołuje,

spośród oficerów służby kontrterrorystycznej, i odwołuje komendant wojewódzki Policji

lub odpowiednio Komendant Stołeczny Policji na wniosek dowódcy samodzielnego pododdziału

kontrterrorystycznego Policji.

8.

W razie zwolnienia stanowiska dowódcy BOA Komendant Główny Policji do czasu powołania

nowego dowódcy powierza pełnienie obowiązków dowódcy BOA, na okres nie dłuższy niż

6 miesięcy, wyznaczonemu oficerowi służby kontrterrorystycznej.

9.

W celu realizacji działań, o których mowa w ust. 1, dowódca BOA oraz dowódcy samodzielnych

pododdziałów kontrterrorystycznych Policji współdziałają z innymi jednostkami organizacyjnymi

Policji oraz właściwymi instytucjami, w tym innych państw.

10.

W przypadku prowadzenia działań kontrterrorystycznych w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych dowódca BOA kieruje do działań samodzielne pododdziały kontrterrorystyczne Policji

oraz koordynuje przygotowanie i wykorzystanie ich sił i środków do realizacji tych

działań.

11.

Kierujący działaniami antyterrorystycznymi, o którym mowa w art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych, powierza dowodzenie grupą kontrterrorystyczną policjantowi służby kontrterrorystycznej

wskazanemu przez dowódcę BOA.

12.

W przypadku wystąpienia zdarzenia o charakterze terrorystycznym działania kontrterrorystyczne

są realizowane przez BOA oraz samodzielne pododdziały kontrterrorystyczne Policji

przed innymi działaniami.

1.

Organami administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach, o których mowa

w art. 5 ust. 1, są

1)

wojewoda przy pomocy komendanta wojewódzkiego Policji działającego w jego imieniu

albo komendant wojewódzki Policji działający w imieniu własnym w sprawach

a)

wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, dochodzeniowo-śledczych i czynności

z zakresu ścigania wykroczeń,

b)

wydawania indywidualnych aktów administracyjnych, jeżeli ustawy tak stanowią;

2)

komendant powiatowy (miejski) Policji;

3)

komendant komisariatu Policji.

2.

Terytorialny zasięg działania organów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, odpowiada

zasadniczemu podziałowi administracyjnemu Państwa, z zastrzeżeniem ust. 3-5.

3.

Wyłącza się z terytorialnego zasięgu działania komendanta wojewódzkiego Policji właściwego

dla województwa mazowieckiego obszar m.st. Warszawy oraz powiatów: grodziskiego, legionowskiego,

mińskiego, nowodworskiego, otwockiego, piaseczyńskiego, pruszkowskiego, warszawskiego

zachodniego i wołomińskiego.

3a.

W miastach będących siedzibą władz miasta na prawach powiatu i powiatu mającego siedzibę

władz w tym mieście, można utworzyć komendę miejską Policji wykonującą zadania na

obszarze tego miasta i powiatu.

3b.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, tworzy i znosi komendy

miejskie Policji, o których mowa w ust. 3a, uwzględniając uwarunkowania administracyjno-geograficzne

i demograficzne miasta i powiatu.

4.

Komendant Stołeczny Policji wykonuje na obszarze, o którym mowa w ust. 3, zadania

i kompetencje odpowiadające zadaniom i kompetencjom komendanta wojewódzkiego Policji.

4a.

Na obszarze m.st. Warszawy zadania i kompetencje odpowiadające zadaniom i kompetencjom

komendanta powiatowego (miejskiego) Policji wykonuje właściwy terytorialnie komendant

rejonowy Policji.

4b.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia, właściwość

terytorialną komendantów rejonowych Policji, tworzy i znosi komendy rejonowe Policji

oraz ustala ich nazwy. Właściwość terytorialna komendantów rejonowych Policji obejmuje

obszar jednej dzielnicy lub kilku dzielnic.

5.

Komenda Stołeczna Policji stanowi aparat pomocniczy Komendanta Stołecznego Policji,

wykonujący swoje zadania na obszarze, o którym mowa w ust. 3.

1.

W postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji

Policji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, organem właściwym jest komendant powiatowy

(miejski) Policji, a na obszarze m.st. Warszawy - komendant rejonowy Policji.

2.

W postępowaniu administracyjnym w sprawach, o których mowa w ust. 1, organami wyższego

stopnia są

1)

w stosunku do komendanta powiatowego (miejskiego) Policji - komendant wojewódzki Policji;

1a)

w stosunku do komendanta rejonowego Policji - Komendant Stołeczny Policji;

2)

w stosunku do komendanta wojewódzkiego Policji - Komendant Główny Policji.

1.

Komendanta wojewódzkiego Policji powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw wewnętrznych

na wniosek Komendanta Głównego Policji złożony po zasięgnięciu opinii wojewody.

2.

Komendanta Stołecznego Policji powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw wewnętrznych

na wniosek Komendanta Głównego Policji złożony po zasięgnięciu opinii wojewody oraz

opinii Prezydenta m.st. Warszawy.

3.

Komendant Główny Policji, na wniosek komendanta wojewódzkiego lub odpowiednio Komendanta

Stołecznego Policji, powołuje i odwołuje do trzech zastępców komendanta wojewódzkiego

lub Komendanta Stołecznego Policji, w tym I zastępcę.

4.

Na stanowisko komendanta wojewódzkiego i Komendanta Stołecznego Policji oraz zastępców

komendanta wojewódzkiego i Komendanta Stołecznego Policji powołuje się oficerów Policji,

z wyjątkiem stanowisk zastępców do spraw służb wspomagających działalność Policji

w zakresie organizacyjnym, logistycznym i technicznym, na które można powołać także

osoby niebędące policjantami.

5.

W razie zwolnienia stanowiska komendanta wojewódzkiego lub Komendanta Stołecznego

Policji Komendant Główny Policji, do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie

obowiązków komendanta wojewódzkiego albo Komendanta Stołecznego Policji, na okres

nie dłuższy niż 6 miesięcy, jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu oficerowi.

6.

W przypadku nieotrzymania opinii, o których mowa w ust. 1 lub ust. 2, minister właściwy

do spraw wewnętrznych, na wniosek Komendanta Głównego Policji, może powołać komendanta

wojewódzkiego albo Komendanta Stołecznego Policji po upływie 14 dni od dnia przedstawienia

wniosku o wydanie opinii.

1.

Komendanta powiatowego (miejskiego) Policji powołuje i odwołuje komendant wojewódzki

Policji, po zasięgnięciu opinii starosty. Przepisu art. 35 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym

(Dz. U. z 2019 r. poz. 511, 1571 i 1815) nie stosuje się.

2.

Komendanta rejonowego Policji powołuje i odwołuje Komendant Stołeczny Policji, po

zasięgnięciu opinii Prezydenta m.st. Warszawy. Przepisu art. 35 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym nie stosuje się.

3.

Komendant wojewódzki Policji, na wniosek komendanta powiatowego (miejskiego) Policji,

powołuje i odwołuje I zastępcę i pozostałych zastępców komendanta powiatowego (miejskiego)

Policji.

4.

Komendant Stołeczny Policji, na wniosek komendanta rejonowego Policji, powołuje i

odwołuje I zastępcę i pozostałych zastępców komendanta rejonowego Policji.

5.

Na stanowisko komendanta powiatowego (miejskiego) i komendanta rejonowego Policji

oraz zastępcy komendanta powiatowego (miejskiego) i komendanta rejonowego Policji

powołuje się oficerów Policji.

6.

W razie zwolnienia stanowiska komendanta powiatowego (miejskiego) Policji komendant

wojewódzki Policji, do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków

komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy,

jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu oficerowi.

7.

W razie zwolnienia stanowiska komendanta rejonowego Policji Komendant Stołeczny Policji,

do czasu powołania nowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków komendanta rejonowego

Policji, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, jednemu z jego zastępców lub wyznaczonemu

oficerowi.

8.

W przypadku nieotrzymania opinii, o których mowa w ust. 1 lub ust. 2, komendant wojewódzki

albo Komendant Stołeczny Policji może powołać odpowiednio komendanta powiatowego (miejskiego)

albo komendanta rejonowego Policji po upływie 14 dni od dnia przedstawienia wniosku

o wydanie opinii.

1.

Komendanta komisariatu Policji powołuje i odwołuje komendant powiatowy (miejski) Policji

po zasięgnięciu opinii właściwego terytorialnie wójta (burmistrza lub prezydenta miasta)

lub wójtów. Opiniowanie to nie dotyczy komendanta komisariatu specjalistycznego.

2.

Zastępców komendanta komisariatu Policji powołuje i odwołuje komendant powiatowy (miejski)

Policji na wniosek komendanta komisariatu Policji.

3.

Na stanowisko komendanta komisariatu Policji i zastępcy komendanta komisariatu Policji

powołuje się oficerów lub aspirantów Policji.

4.

W razie zwolnienia stanowiska komendanta komisariatu Policji, komendant powiatowy

(miejski) Policji, do czasu powołania nowego komendanta, powierza, po zasięgnięciu

opinii wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) lub wójtów, pełnienie obowiązków komendanta

komisariatu Policji, na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, jednemu z jego zastępców,

a w razie braku zastępców - innemu policjantowi.

5.

W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez komendanta komisariatu Policji,

komendant powiatowy (miejski) Policji, do czasu ustania przeszkody w sprawowaniu tej

funkcji przez dotychczasowego komendanta, powierza pełnienie obowiązków komendanta

komisariatu Policji jednemu z jego zastępców, a w razie braku zastępców - innemu policjantowi.

6.

Na obszarze m.st. Warszawy przepisy ust. 1 i 3-5 stosuje się odpowiednio do powoływania

i odwoływania komendanta komisariatu Policji przez komendanta rejonowego Policji,

po zasięgnięciu opinii Prezydenta m.st. Warszawy.

7.

Na obszarze m.st. Warszawy przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do powoływania

zastępców komendanta komisariatu Policji przez komendanta rejonowego Policji.

8.

W przypadku nieotrzymania opinii, o której mowa w ust. 1 lub 6

1)

komendant powiatowy (miejski) Policji może powołać komendanta komisariatu Policji

po upływie 14 dni od dnia przedstawienia wniosku o wydanie opinii;

2)

komendant rejonowy Policji może powołać komendanta komisariatu Policji po upływie

21 dni od dnia przedstawienia wniosku o wydanie opinii.

Policjant oraz osoba powoływana na stanowiska, o których mowa w art. 5a ust. 4 i 5,

art. 5b ust. 2 i 5, art. 5c ust. 4-7, art. 6b ust. 1-3, art. 6c ust. 1-4, art. 6d

ust. 1, 2, 6 i 7 oraz art. 8 ust. 2, a także mianowana na stanowisko dyrektora i zastępcy

dyrektora komórki organizacyjnej oraz naczelnika, mogą zostać poddani weryfikacji,

o której mowa w art. 11a ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania

nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Weryfikacja, o której mowa w zdaniu pierwszym, może być prowadzona także wobec policjanta

oraz osoby zajmujących te stanowiska.

1.

Odwołać ze stanowiska, o którym mowa w art. 5a ust. 4 i 5, art. 5b ust. 4 i 5, art.

5c ust. 4-7, art. 6b ust. 1, 2 i 5, art. 6c ust. 1-4, 6 i 7 oraz art. 6d ust. 1, 2

i 6, można w każdym czasie.

2.

W przypadku braku opinii, o których mowa w art. 6b ust. 1 i 2, art. 6c ust. 1 i 2

oraz art. 6d ust. 1 i 6, organ uprawniony do powołania na stanowisko komendanta może

odwołać odpowiednio komendantów: wojewódzkiego i Stołecznego, powiatowego (miejskiego),

rejonowego lub komendanta komisariatu Policji, po upływie 14 dni od dnia doręczenia

wniosku o wydanie opinii.

3.

Policjanta odwołanego ze stanowiska przenosi się do dyspozycji przełożonego policjanta

uprawnionego do odwołania ze stanowiska, z zastrzeżeniem, że policjanta odwołanego

ze stanowiska Komendanta CBŚP, Komendanta BSWP, dowódcy BOA, komendanta wojewódzkiego

i Komendanta Stołecznego Policji przenosi się do dyspozycji Komendanta Głównego Policji.

Policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej

przed odwołaniem.

Komendant wojewódzki Policji oraz komendant powiatowy (miejski) Policji są przełożonymi

policjantów na terenie swojego działania.

Komendant Główny Policji, komendant wojewódzki Policji, komendant powiatowy (miejski)

Policji wykonują swoje zadania przy pomocy podległych im komend, a komendant komisariatu

Policji - przy pomocy komisariatu.

(uchylony)

Kierownicy jednostek organizacyjnych Policji są obowiązani współdziałać z Biurem Nadzoru

Wewnętrznego w zakresie realizacji jego zadań, w szczególności

1)

udostępniać, na wniosek Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, niezbędne uzbrojenie, wyposażenie,

urządzenia i środki techniczne;

2)

zapewniać warunki niezbędne do sprawnej realizacji zadań przez inspektorów Biura Nadzoru

Wewnętrznego, w szczególności przez zapewnienie swobodnego wstępu na teren jednostki

organizacyjnej Policji, niezwłocznego przedstawiania żądanych informacji i dokumentów,

terminowego udzielania ustnych i pisemnych wyjaśnień, a także udostępnianie niezbędnych

urządzeń technicznych i zapewnienie dostępu do Internetu oraz, w miarę możliwości,

oddzielnego pomieszczenia z odpowiednim wyposażeniem;

3)

przekazywać dane policjantów objętych weryfikacją, o której mowa w art. 11a ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania

nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, najpóźniej w terminie 14 dni przed planowanym

a)

powołaniem na stanowiska komendantów i ich zastępców, dowódców jednostek organizacyjnych

i ich zastępców, dyrektorów i zastępców dyrektorów komórek organizacyjnych oraz naczelników,

b)

oddelegowaniem do pełnienia służby lub wykonywaniem zadań poza granicami kraju na

okres przekraczający 14 dni, z wyłączeniem oddelegowania do pełnienia służby poza

granicami państwa w kontyngencie policyjnym, o którym mowa w art. 145a ust. 1 pkt

2 i 3,

c)

wystąpieniem o mianowanie na stopnie generalnego inspektora Policji i nadinspektora

Policji,

d)

wystąpieniem o przedterminowe mianowanie w korpusie oficerów młodszych i starszych

w Policji,

e)

wystąpieniem o wyróżnienie, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

orderami i odznaczeniami, o których mowa w ustawie z dnia 16 października 1992 r. o orderach i odznaczeniach

(Dz. U. z 2019 r. poz. 25, 730 i 992),

f)

oddelegowaniem do wykonywania zadań w Biurze Nadzoru Wewnętrznego;

4)

udostępniać dokumentację z kontroli, o której mowa w art. 12 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 742).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Komendant Główny Policji określa

1)

szczegółowe zasady organizacji i zakres działania komend, komisariatów i innych jednostek

organizacyjnych Policji;

2)

metody i formy wykonywania zadań przez poszczególne służby policyjne, w zakresie nieobjętym

innymi przepisami wydanymi na podstawie ustawy;

3)

(uchylony)

4)

(uchylony)

4a)

programy szkoleń zawodowych policjantów;

4b)

zakres oraz szczegółowe warunki, tryb przeprowadzania oraz zasady oceniania testu

sprawności fizycznej policjantów;

5)

szczegółowe zasady szkolenia zwierząt wykorzystywanych do realizacji zadań Policji,

a także normy ich wyżywienia;

6)

(uchylony)

7

zasady etyki zawodowej policjantów, po zasięgnięciu opinii związków zawodowych;

8)

organizację, rzeczowy i miejscowy zakres działania oraz zasady współdziałania CBŚP

z innymi jednostkami organizacyjnymi Policji;

9)

w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, organizację, rzeczowy i

miejscowy zakres działania oraz zasady współdziałania BSWP z innymi jednostkami organizacyjnymi

Policji;

10)

organizację i zakres działania BOA oraz zasady współdziałania z innymi jednostkami

organizacyjnymi Policji;

11)

strukturę organizacyjną i etatową samodzielnych pododdziałów kontrterrorystycznych

Policji;

12)

szczegółowe warunki odbywania doskonalenia zawodowego dla służby kontrterrorystycznej.

2.

Komendant wojewódzki Policji określa właściwość terytorialną komisariatów Policji

na terenie swojego działania.

3.

Komendant Główny Policji może tworzyć i likwidować ośrodki szkolenia i szkoły policyjne.

4.

Regulaminy komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji ustala

właściwy dla nich komendant Policji w porozumieniu z właściwym przełożonym. Regulamin

komendy wojewódzkiej Policji nie stanowi części regulaminu urzędu wojewódzkiego.

5.

Regulamin BSWP ustala minister właściwy do spraw wewnętrznych.

1.

Komendant wojewódzki Policji w porozumieniu z Komendantem Głównym Policji tworzy,

w razie potrzeby, komisariat kolejowy, wodny, lotniczy lub inny komisariat specjalistyczny.

Komendanci komisariatów specjalistycznych podlegają właściwemu terytorialnie komendantowi

wojewódzkiemu Policji.

2.

Komendanta komisariatu specjalistycznego Policji powołuje i odwołuje komendant wojewódzki

Policji.

3.

(uchylony)

1.

Komendant powiatowy (miejski) Policji może tworzyć rewiry dzielnicowych oraz posterunki

Policji na zasadach określonych przez Komendanta Głównego Policji.

2.

Kierownika rewiru oraz kierownika posterunku Policji mianuje i zwalnia ze stanowiska

komendant powiatowy (miejski) Policji, po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza lub

prezydenta miasta), chyba że do wyrażenia opinii w tej sprawie upoważniony został

organ wykonawczy jednostki pomocniczej gminy.

3.

Do zadań kierownika rewiru oraz kierownika posterunku Policji należy w szczególności

1)

rozpoznawanie zagrożeń i przeciwdziałanie przyczynom ich powstawania;

2)

inicjowanie i organizowanie działań społeczności lokalnych mających na celu zapobieganie

popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz innym zjawiskom kryminogennym;

3)

wykonywanie czynności administracyjno-porządkowych oraz innych niecierpiących zwłoki

czynności związanych z zawiadomieniem o przestępstwie i zabezpieczeniem miejsca zdarzenia.

(uchylony)

Do udzielania czasu wolnego w zamian za czas służby przekraczający normę określoną

w art. 33 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym, pełnionej

w okresie przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Komendanci Policji, z zastrzeżeniem ust. 1a, składają roczne sprawozdania ze swojej

działalności, a także informacje o stanie porządku i bezpieczeństwa publicznego właściwym

wojewodom, starostom, wójtom (burmistrzom lub prezydentom miast), a także radom powiatu

i radom gmin. W razie zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub zakłócenia porządku

publicznego sprawozdania i informacje składa się tym organom niezwłocznie na każde

ich żądanie.

1a.

Komendant Stołeczny Policji składa sprawozdanie, a także informacje, o których mowa

w ust. 1, Wojewodzie Mazowieckiemu oraz, w zakresie dotyczącym działalności Policji

na obszarze m.st. Warszawy, Prezydentowi m.st. Warszawy i Radzie m.st. Warszawy. Komendanci

rejonowi Policji nie składają odrębnych sprawozdań.

2.

W zakresie wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców sprawozdania i informacje,

o których mowa w ust. 1, mogą być przekazywane wyłącznie sądom i prokuratorom, na

ich żądanie.

3.

Rada powiatu (miasta) oraz rada gminy na podstawie sprawozdań i informacji, o których

mowa w ust. 1, może określić, w drodze uchwały, istotne dla wspólnoty samorządowej

zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego.

4.

Uchwała, o której mowa w ust. 3, nie może dotyczyć wykonania konkretnej czynności

służbowej ani określać sposobu wykonywania zadań przez Policję.

5.

Komendanci powiatowi (miejscy) Policji są obowiązani udostępniać komisji bezpieczeństwa

i porządku, na żądanie jej przewodniczącego, dokumenty i informacje dotyczące pracy

Policji na terenie powiatu, z wyjątkiem akt personalnych pracowników i funkcjonariuszy,

materiałów operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych oraz akt w indywidualnych

sprawach administracyjnych.

6.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do Komendanta CBŚP oraz Komendanta BSWP.

Policjantowi zwalnianemu ze służby ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany czas wolny

od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu

dotychczasowym, wypracowany w okresie przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

wypłaca się na podstawie przepisów dotychczasowych.

1.

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) lub starosta może żądać od właściwego komendanta

Policji przywrócenia stanu zgodnego z porządkiem prawnym lub podjęcia działań zapobiegających

naruszeniu prawa, a także zmierzających do usunięcia zagrożenia bezpieczeństwa i porządku

publicznego.

2.

Żądanie, o którym mowa w ust. 1, nie może dotyczyć czynności operacyjno-rozpoznawczych,

dochodzeniowo-śledczych oraz czynności z zakresu ścigania wykroczeń. Żądanie to nie

może dotyczyć wykonania konkretnej czynności służbowej ani określać sposobu wykonania

zadania przez Policję.

3.

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) lub starosta ponoszą wyłączną odpowiedzialność

za treść żądania, o którym mowa w ust. 1.

4.

Żądanie, o którym mowa w ust. 1, przekazane ustnie wymaga potwierdzenia na piśmie.

5.

Właściwy komendant Policji niezwłocznie przedkłada sprawę komendantowi Policji wyższego

stopnia, jeżeli nie jest w stanie wykonać żądania, o którym mowa w ust. 1.

6.

Żądanie, o którym mowa w ust. 1, naruszające prawo jest nieważne. O nieważności żądania

stwierdza wojewoda.

7.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do Komendanta CBŚP oraz Komendanta BSWP.

„1. Jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy policjant zwolniony ze służby, z powodu

wymierzenia mu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, orzeczonej za przewinienie

dyscyplinarne, które wypełniało jednocześnie znamiona przestępstwa lub przestępstwa

skarbowego (wykroczenia lub wykroczenia skarbowego), został w postępowaniu karnym,

karnym skarbowym lub w sprawach o wykroczenia, prawomocnie uniewinniony albo zapadło

prawomocne orzeczenie o umorzeniu postępowania ze względu na okoliczności określone

w art. 17 § 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1987 i 2399 oraz z 2019 r. poz. 150 i 679) albo w art. 5 § 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach

o wykroczenia

(Dz. U. z 2018 r. poz. 475, z późn. zm., to w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, przysługuje mu prawo wniesienia

wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego.

2.

W przypadku śmierci policjanta, o którym mowa w ust. 1, prawo wniesienia wniosku o

wznowienie postępowania dyscyplinarnego, przysługuje jego małżonkowi, krewnym w linii

prostej, rodzeństwu, przysposabiającemu lub przysposobionemu.

Do wypłaty rekompensaty pieniężnej, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1 ustawy zmienianej

w art. 2, przyznanej za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust.

2 tej ustawy w brzmieniu dotychczasowym wokresie przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia

1)

uzbrojenie Policji;

2)

umundurowanie, dystynkcje i znaki identyfikacyjne policjantów;

3)

zasady i sposób noszenia umundurowania oraz orderów, odznaczeń, medali i odznak;

4)

normy umundurowania;

5)

wzór i tryb nadawania sztandaru jednostkom organizacyjnym Policji;

6)

wzór odznak policyjnych oraz szczegółowe zasady i tryb ich nadawania policjantom.

2.

Komendant Główny Policji określa zasady naliczeń etatowych w Policji, z zastrzeżeniem

ust. 2a.

2a.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa zasady naliczeń etatowych w BSWP.

1.

Koszty związane z funkcjonowaniem Policji są pokrywane z budżetu państwa.

1a.

Instytuty badawcze, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 3, otrzymują z budżetu państwa

dotacje celowe i podmiotowe na finansowanie działalności bieżącej związanej z wykonywaniem

zadań Policji, a w szczególności

1)

prowadzeniem badań naukowych i prac rozwojowych przy realizacji zadań, o których mowa

w art. 1 ust. 2 pkt 3 i 4;

2)

utrzymaniem, prowadzeniem i rozwojem wykrywczych zbiorów danych, w tym zbiorów danych,

o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 10;

3)

utrzymaniem, prowadzeniem i rozwojem infrastruktury niezbędnej do gromadzenia i przetwarzania

danych daktyloskopijnych, o których mowa w art. 428 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2020 r. poz. 35) i art. 119 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1666 i 2020);

4)

realizowaniem zadań w zakresie współpracy międzynarodowej, w tym wymiany danych daktyloskopijnych

i wyników analizy kwasu deoksyrybonukleinowego (DNA), prowadzonej na podstawie ustaw

oraz obowiązujących umów i porozumień międzynarodowych;

5)

wykonywaniem zadań jednostki uprawnionej do zatwierdzania specyfikacji technicznej

oraz do potwierdzania pozbawienia cech użytkowych broni palnej wszelkiego rodzaju,

o której mowa w art. 6a ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji

(Dz. U. z 2019 r. poz. 284 i 1214);

6)

wykonywaniem zadań Komendanta Głównego Policji w zakresie nadzoru merytorycznego nad

funkcjonowaniem laboratoriów kryminalistycznych komend wojewódzkich Policji;

7)

realizowaniem prawa do uposażenia i innych należności ze stosunku służbowego policjantów

pełniących służbę w tych jednostkach.

2.

Etaty Policji określa ustawa budżetowa.

3.

Jednostki samorządu terytorialnego, państwowe jednostki organizacyjne, stowarzyszenia,

fundacje, banki oraz instytucje ubezpieczeniowe mogą uczestniczyć w pokrywaniu wydatków

inwestycyjnych, modernizacyjnych lub remontowych oraz kosztów utrzymania i funkcjonowania

jednostek organizacyjnych Policji, a także zakupu niezbędnych dla ich potrzeb towarów

i usług.

3a.

(uchylony)

3b.

(uchylony)

3c.

(uchylony)

4.

Na wniosek rady powiatu lub rady gminy liczba etatów Policji w rewirach dzielnicowych

i posterunkach Policji na terenie powiatu lub gminy może ulec zwiększeniu ponad liczbę

ustaloną na zasadach określonych w art. 12 ust. 2, jeżeli organy te zapewnią pokrywanie

kosztów utrzymania etatów Policji przez okres co najmniej 5 lat, na warunkach określonych

w porozumieniu zawartym między organem powiatu lub gminy a właściwym komendantem wojewódzkim

Policji i zatwierdzonym przez Komendanta Głównego Policji.

4a.

Rada powiatu lub rada gminy może przekazać, na warunkach określonych w porozumieniu

zawartym między organem wykonawczym powiatu lub gminy a właściwym komendantem powiatowym

(miejskim) Policji, środki finansowe stanowiące dochody własne powiatu lub gminy,

dla Policji z przeznaczeniem na

1)

rekompensatę pieniężną za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust.

2,

2)

nagrodę za osiągnięcia w służbie,

dla policjantów właściwych miejscowo komend powiatowych (miejskich) i komisariatów,

którzy realizują zadania z zakresu służby prewencyjnej.

4b.

Porozumienie, o którym mowa w ust. 4a, określa w szczególności

1)

rodzaje ustawowych zadań Policji, finansowanych na podstawie porozumienia

a)

wykonywanych w czasie przekraczającym normę określoną w art. 33 ust. 2,

b)

za wykonywanie których może być przyznana nagroda za osiągnięcia w służbie;

2)

wysokość oraz tryb i terminy przekazywania środków finansowych, o których mowa w ust.

4a;

3)

sposób dokonywania oceny prawidłowości wykonania porozumienia.

4c.

Tworzy się Fundusz Wsparcia Policji, zwany dalej „Funduszem”, składający się z funduszy

centralnego, wojewódzkich i Szkół Policji.

4d.

Fundusz jest państwowym funduszem celowym.

4e.

Środki finansowe uzyskane przez Policję w trybie i na warunkach określonych w ust.

3 i 4a na podstawie umów i porozumień zawartych przez

1)

Komendanta Głównego Policji - są przychodami funduszu centralnego;

2)

komendantów odpowiednio wojewódzkich lub Komendanta Stołecznego Policji albo podległych

im komendantów powiatowych (miejskich, rejonowych) Policji - są przychodami wojewódzkich

funduszy;

3)

Komendanta Wyższej Szkoły Policji oraz komendantów szkół policyjnych - są przychodami

funduszu Szkół Policji.

4f.

Środki Funduszu są przeznaczone na

1)

pokrywanie wydatków inwestycyjnych, modernizacyjnych lub remontowych oraz kosztów

utrzymania i funkcjonowania jednostek organizacyjnych Policji, a także zakup niezbędnych

na ich potrzeby towarów i usług;

2)

rekompensatę pieniężną dla policjantów za czas służby przekraczający normę określoną

w art. 33 ust. 2;

3)

nagrody dla policjantów za osiągnięcia w służbie.

4g.

Środkami Funduszu dysponują

1)

Komendant Główny Policji - w zakresie funduszu centralnego;

2)

odpowiednio komendanci wojewódzcy lub Komendant Stołeczny Policji - w zakresie funduszy

wojewódzkich;

3)

Komendant Wyższej Szkoły Policji oraz komendanci szkół policyjnych - w zakresie funduszu

Szkół Policji.

4h.

Komendant Główny Policji sporządza łączny plan finansowy i łączne sprawozdanie finansowe

Funduszu.

4ha.

Zmiany kwot przychodów i kosztów Funduszu ujętych w planie finansowym Funduszu oraz

przeniesienia wydatków pomiędzy poszczególnymi pozycjami planu dokonuje dysponent

środków Funduszu.

4hb.

(uchylony)

4hc.

(uchylony)

4i.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady gospodarki

finansowej Funduszu oraz tryb i terminy sporządzania jego planów i sprawozdań finansowych,

uwzględniając postanowienia umów i porozumień oraz racjonalne gospodarowanie środkami.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określą, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki porozumienia,

o którym mowa w ust. 4.

(uchylony)

Dzień 24 lipca ustanawia się Świętem Policji.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 10, który wchodzi w życie z dniem 12 lipca 2019 r.;

2)

art. 9 pkt 1 i art. 11 pkt 2, które wchodzą w życie po upływie 4 miesięcy od dnia

ogłoszenia;

3)

art. 7 pkt 1 i 2, które wchodzą w życie z dniem 23 stycznia 2020 r.

1.

W granicach swych zadań Policja wykonuje czynności: operacyjno-rozpoznawcze, dochodzeniowo-śledcze

i administracyjno-porządkowe w celu

1

rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania przestępstw, przestępstw skarbowych i wykroczeń;

2)

poszukiwania osób ukrywających się przed organami ścigania lub wymiaru sprawiedliwości,

zwanych dalej „osobami poszukiwanymi”;

3)

poszukiwania osób, które na skutek wystąpienia zdarzenia uniemożliwiającego ustalenie

miejsca ich pobytu należy odnaleźć w celu zapewnienia ochrony ich życia, zdrowia lub

wolności, zwanych dalej „osobami zaginionymi”.

2.

Policja wykonuje również czynności na polecenie sądu, prokuratora, organów administracji

państwowej i samorządu terytorialnego w zakresie, w jakim obowiązek ten został określony

w odrębnych ustawach.

3.

Policjanci w toku wykonywania czynności służbowych mają obowiązek respektowania godności

ludzkiej oraz przestrzegania i ochrony praw człowieka.

4

Policja w celu realizacji ustawowych zadań może korzystać z danych o osobie, w tym

również w formie zapisu elektronicznego, uzyskanych przez inne organy, służby i instytucje

państwowe w wyniku wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz przetwarzać

je w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku

z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości

(Dz. U. z 2019 r. poz. 125), bez wiedzy i zgody osoby, której dane te dotyczą.

5.

Administrator danych, o których mowa w ust. 4, jest obowiązany udostępnić dane osobowe

policjantowi wskazanemu w imiennym upoważnieniu Komendanta Głównego Policji, Komendanta

CBŚP, Komendanta BSWP, komendantów wojewódzkich Policji lub uprawnionego policjanta,

po okazaniu tego upoważnienia oraz legitymacji służbowej. Fakt udostępnienia tych

danych podlega ochronie na podstawie ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych.

5a.

Policja może, w zakresie koniecznym do wykonywania jej ustawowych zadań, korzystać

z informacji kryminalnej zgromadzonej w Krajowym Centrum Informacji Kryminalnych.

5b.

W celu wykonywania zadań w zakresie kontroli ruchu drogowego, o których mowa w art. 129 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1990, z późn. zm., Policja może prowadzić wyszukiwania informacji za pośrednictwem Krajowego Punktu

Kontaktowego, na zasadach określonych w art. 80k-80r tej ustawy.

6.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres, warunki i tryb przekazywania Policji informacji o osobie, uzyskanych przez

organy uprawnione do wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych w czasie wykonywania

tych czynności, uwzględniając możliwość odmowy przekazywania informacji lub ograniczenia

zakresu tych informacji ze względu na uniemożliwienie realizacji zadań ustawowych

tych organów lub ujawnienie danych osoby niebędącej funkcjonariuszem tych organów,

oraz sposób przekazywania informacji na wniosek, w tym przy wykorzystaniu urządzeń

i systemów teleinformatycznych;

2)

wzór upoważnienia, o którym mowa w ust. 5, uwzględniając dane niezbędne do zidentyfikowania

upoważnionego policjanta oraz konieczność określenia terminu ważności upoważnienia.

7.

(uchylony)

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji

niejawnych, podejmuje decyzję o objęciu przez Policję ochroną obiektów, o których

mowa w art. 1 ust. 2 pkt 4a, oraz o zakresie realizowanych wobec nich działań.

1.

Policjanci wykonując czynności, o których mowa w art. 14, mają prawo

1)

legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości;

2)

zatrzymywania osób w trybie i przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego i innych ustaw;

2a)

zatrzymywania osób pozbawionych wolności, które na podstawie zezwolenia właściwego

organu opuściły areszt śledczy albo zakład karny i w wyznaczonym terminie nie powróciły

do niego;

3)

zatrzymywania osób stwarzających w sposób oczywisty bezpośrednie zagrożenie dla życia

lub zdrowia ludzkiego, a także dla mienia;

3a)

pobierania od osób odcisków linii papilarnych lub wymazu ze śluzówki policzków

a)

w trybie i przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego oraz ustawy z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi

stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2203),

b)

w celu identyfikacji osób o nieustalonej tożsamości oraz osób usiłujących ukryć swoją

tożsamość, jeżeli ustalenie tożsamości w inny sposób nie jest możliwe,

c)

za ich zgodą - w celu identyfikacji osób zaginionych lub zwłok ludzkich o nieustalonej

tożsamości,

d

w celu identyfikacji lub wykrywania sprawców przestępstw - na zasadach określonych

w niniejszej ustawie;

3b)

pobierania odcisków linii papilarnych lub materiału biologicznego ze zwłok ludzkich

o nieustalonej tożsamości;

4)

przeszukiwania osób i pomieszczeń w trybie i przypadkach określonych w przepisach

Kodeksu postępowania karnego i innych ustaw;

4a)

obserwowania i rejestrowania przy użyciu środków technicznych obrazu z pomieszczeń

przeznaczonych dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia, policyjnych

izb dziecka, pokoi przejściowych oraz tymczasowych pomieszczeń przejściowych;

5)

dokonywania kontroli osobistej, a także przeglądania zawartości bagaży i sprawdzania

ładunków w portach i na dworcach oraz w środkach transportu lądowego, powietrznego

i wodnego

a)

w razie istnienia uzasadnionego podejrzenia popełnienia czynu zabronionego pod groźbą

kary lub

b)

w celu znalezienia

-

broni lub innych niebezpiecznych przedmiotów mogących służyć do popełnienia czynu

zabronionego pod groźbą kary lub

-

przedmiotów, których posiadanie jest zabronione, lub mogących stanowić dowód w postępowaniu

prowadzonym w związku z realizacją zadań, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1, 2,

3a, 4, 4a, 6 i 7, oraz przepisów innych ustaw określających zadania Policji lub

-

przedmiotów podlegających przepadkowi w przypadku uzasadnionego przypuszczenia posiadania

przez osobę broni lub takich przedmiotów lub uzasadnionego przypuszczenia ich użycia

do popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary

-

na zasadach i w sposób określony w art. 15d i art. 15e;

5a)

obserwowania i rejestrowania przy użyciu środków technicznych obrazu zdarzeń w miejscach

publicznych, a w przypadku czynności operacyjno-rozpoznawczych i administracyjno-porządkowych

podejmowanych na podstawie ustawy - także i dźwięku towarzyszącego tym zdarzeniom;

5b

obserwowania i rejestrowania przy użyciu środków technicznych obrazu lub dźwięku w

trakcie interwencji w miejscach innych niż publiczne, podczas prowadzenia działań

kontrterrorystycznych oraz wspierania działań jednostek organizacyjnych Policji przez

służbę kontrterrorystyczną w warunkach szczególnego zagrożenia lub wymagających użycia

specjalistycznych sił i środków oraz specjalistycznej taktyki działań, a także w policyjnych

środkach transportu;

6)

żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, organów administracji rządowej

i samorządu terytorialnego oraz przedsiębiorców prowadzących działalność w zakresie

użyteczności publicznej; wymienione instytucje, organy i przedsiębiorcy są obowiązani,

w zakresie swojego działania, do udzielenia tej pomocy, w zakresie obowiązujących

przepisów prawa;

7)

zwracania się o niezbędną pomoc do innych przedsiębiorców i organizacji społecznych,

jak również zwracania się w nagłych wypadkach do każdej osoby o udzielenie doraźnej

pomocy, w ramach obowiązujących przepisów prawa;

8)

(uchylony)

9)

dokonywania sprawdzenia prewencyjnego w celu ochrony przed bezprawnymi zamachami na

życie lub zdrowie osób lub mienie lub w celu ochrony przed nieuprawnionymi działaniami

skutkującymi zagrożeniem życia lub zdrowia lub bezpieczeństwa i porządku publicznego

lub

a)

zapobiegania zdarzeniom o charakterze terrorystycznym - osób w związku z ich dostępem

na teren obiektów lub obszarów ochranianych przez Policję lub w związku z zabezpieczeniem

przez Policję imprez masowych lub zgromadzeń, bagaży lub przedmiotów posiadanych przez

te osoby, a także środków transportu lądowego, powietrznego lub wodnego lub pojazdów,

którymi się poruszają w związku z dostępem do tych obiektów lub obszarów,

b)

znalezienia i odebrania przedmiotów, których użycie ze względu na ich właściwości

może spowodować zagrożenie życia lub zdrowia lub bezpieczeństwa przeprowadzonych czynności

osób

-

doprowadzanych przez Policję na polecenie lub zarządzenie uprawnionego organu lub

w związku z realizacją czynności określonych przepisami prawa lub osób w stanie nietrzeźwości

doprowadzanych przez Policję w celu wytrzeźwienia do siedziby jednostki organizacyjnej

Policji lub innego miejsca określonego przepisami prawa lub wskazanego przez uprawniony

organ, na polecenie lub zarządzenie którego dokonuje się doprowadzenia, w tym osób

doprowadzanych umieszczonych w jednostkach organizacyjnych Policji w pomieszczeniach

dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia,

-

zatrzymywanych w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2-3, osób zatrzymanych, przyjmowanych

do jednostek organizacyjnych Policji do pomieszczeń dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych

w celu wytrzeźwienia, pokoi przejściowych, tymczasowych pomieszczeń przejściowych

lub policyjnych izb dziecka lub umieszczanych w tych pomieszczeniach,

-

pozbawionych wolności, w tym przebywających w zakładach karnych, aresztach śledczych,

zakładach poprawczych, schroniskach dla nieletnich, policyjnych izbach dziecka lub

innych ośrodkach dla nieletnich, a także osób skazanych lub tymczasowo aresztowanych

przekazywanych na podstawie umów międzynarodowych, podczas wykonywania w stosunku

do tych osób przez Policję, na polecenie sądu lub prokuratora, czynności polegających

na przemieszczaniu tych osób w związku z wykonywaniem czynności procesowych lub innych

czynności określonych przez sąd lub prokuratora;

10)

wydawania osobom poleceń określonego zachowania się w granicach niezbędnych do wykonywania

czynności określonych w pkt 1-5 lub 9 lub wykonywania innych czynności służbowych

podejmowanych w zakresie i w celu realizacji ustawowych zadań Policji lub w granicach

niezbędnych do ochrony przed zatarciem śladów przy zabezpieczaniu miejsca zdarzenia

lub w celu uniknięcia bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa osób lub mienia, gdy

jest to niezbędne do sprawnej realizacji zadań Policji albo uniknięcia zatarcia śladów

przestępstwa lub wykroczenia.

2.

Osobie zatrzymanej na podstawie ust. 1 pkt 3 przysługują uprawnienia przewidziane

dla osoby zatrzymanej w Kodeksie postępowania karnego.

3.

Zatrzymanie osoby może być zastosowane tylko wówczas, gdy inne środki okazały się

bezcelowe lub nieskuteczne.

4.

Osoba zatrzymana, o której mowa w ust. 1 pkt 3, może być okazywana, fotografowana

lub daktyloskopowana tylko wtedy, gdy jej tożsamości nie można ustalić w inny sposób.

5.

Osobę zatrzymaną należy niezwłocznie poddać - w razie uzasadnionej potrzeby - badaniu

lekarskiemu lub udzielić jej pierwszej pomocy medycznej.

6.

Czynności wymienione w ust. 1 powinny być wykonywane w sposób możliwie najmniej naruszający

dobra osobiste osoby, wobec której zostają podjęte.

7.

Na sposób prowadzenia czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4a, 5a-7 i 10, przysługuje

zażalenie do właściwego miejscowo prokuratora.

7a.

Osoba zatrzymana może zostać umieszczona w pomieszczeniu jednostki organizacyjnej

Policji lub pomieszczeniu jednostki organizacyjnej Straży Granicznej przeznaczonym

dla osób zatrzymanych.

7b.

Pomieszczenia dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia, pokoje

przejściowe oraz tymczasowe pomieszczenia przejściowe mogą tworzyć i znosić komendanci

wojewódzcy Policji oraz Komendant Stołeczny Policji.

7c

Użyte w ust. 1 pkt 5b określenie interwencja oznacza włączenie się policjanta lub

policjantów w tok zdarzenia mogącego naruszać normy prawne i podjęcie działań zmierzających

do ustalenia charakteru, rodzaju i okoliczności powstałego zdarzenia oraz przedsięwzięć

ukierunkowanych na przywrócenie naruszonego porządku prawnego.

8

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób postępowania przy wykonywaniu

uprawnień, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2a, 3, pkt 3a lit. b-d, pkt 3b, 5a-7, 9

i 10, wzory dokumentów stosowanych w tych sprawach oraz w odniesieniu do ust. 1 pkt

5b również sposób przechowywania, odtwarzania i kopiowania zapisów obrazu i dźwięku,

mając na względzie zapewnienie skuteczności działań podejmowanych przez Policję, poszanowanie

praw osób, wobec których działania te są podejmowane oraz konieczność właściwego zabezpieczenia

utrwalonego obrazu i dźwięku przed utratą, zniekształceniem, a także zapewnienie ochrony

praw osób, których wizerunek został utrwalony.

8a.

(uchylony)

8b.

(uchylony)

9.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania badań lekarskich,

o których mowa w ust. 5, uwzględniając przypadki uzasadniające potrzebę niezwłocznego

udzielenia osobie zatrzymanej pierwszej pomocy medycznej lub potrzebę poddania jej

niezbędnym badaniom lekarskim, czas i organizację tych badań oraz sposób ich dokumentowania.

10.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia w jednostkach organizacyjnych Policji

dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia, zakres prowadzonej

dokumentacji oraz wzory dokumentów wchodzących w jej skład,

2)

warunki, jakim powinny odpowiadać pokoje przejściowe w jednostkach organizacyjnych

Policji, w których można umieścić osoby zatrzymane lub doprowadzone na czas wykonania

czynności służbowych, oczekiwania na przewóz do pomieszczenia dla osób zatrzymanych

lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia albo do policyjnej izby dziecka lub doprowadzenie

do jednostki penitencjarnej,

3)

warunki, jakim powinny odpowiadać tymczasowe pomieszczenia przejściowe, które mogą

być tworzone poza jednostkami organizacyjnymi Policji, w których można umieścić osoby

zatrzymane lub doprowadzone w związku z naruszeniem porządku prawnego, na czas niezbędny

do podjęcia decyzji co do dalszego zakresu i charakteru realizowanych wobec tych osób

czynności służbowych,

4)

warunki, jakim powinny odpowiadać policyjne izby dziecka,

5)

regulamin pobytu osób w pomieszczeniach, pokojach i izbach, o których mowa w ust.

1 pkt 4a, uwzględniając ich lokalizację, wyposażenie, warunki techniczne pomieszczeń

i niezbędne części składowe,

6)

sposób przechowywania i niszczenia zapisów obrazu z pomieszczeń, pokoi i izb, o których

mowa w ust. 1 pkt 4a, oraz udostępniania ich uprawnionym podmiotom oraz warunki właściwego

zabezpieczenia utrwalonego obrazu przed utratą, zniekształceniem lub nieuprawnionym

ujawnieniem

- kierując się potrzebą zapewnienia skuteczności działań podejmowanych przez Policję

oraz potrzebą zapewnienia poszanowania praw osób, wobec których działania te są podejmowane.

11.

Zgromadzone zapisy obrazu z pomieszczeń, izb i pokoi, o których mowa w ust. 1 pkt

4a, niezawierające dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego albo postępowania

w sprawach o wykroczenia, postępowania dyscyplinarnego lub mogących być wykorzystanymi

w postępowaniu w ramach czynności wyjaśniających albo dowodów mających znaczenie dla

toczących się takich postępowań, Policja przechowuje przez okres co najmniej 30 dni,

nie dłużej jednak niż 60 dni od dnia zarejestrowania, a następnie je niszczy.

Funkcjonariusz Policji ma prawo zatrzymania sprawców przemocy w rodzinie stwarzających

bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego w trybie określonym w art.

15.

Informacje uzyskane podczas realizacji czynności, o których mowa w art. 15 ust. 1

pkt 5a i 5b, w tym dane osobowe niezawierające dowodów pozwalających na wszczęcie

postępowania karnego albo postępowania w sprawach o wykroczenia, postępowania dyscyplinarnego

lub mogących być wykorzystanymi w postępowaniu w ramach czynności wyjaśniających albo

dowodów mających znaczenie dla toczących się takich postępowań, Policja przechowuje

przez okres co najmniej 30 dni, nie dłużej jednak niż 60 dni od dnia zarejestrowania,

a następnie je niszczy. W przypadku czynności operacyjno-rozpoznawczych terminy, o

których mowa w zdaniu pierwszym, są liczone od dnia zakończenia realizacji tych czynności.

W przypadkach, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5b, z wyłączeniem działań kontrterrorystycznych

oraz wspierania działań jednostek organizacyjnych Policji przez służbę kontrterrorystyczną

w warunkach szczególnego zagrożenia lub wymagających użycia specjalistycznych sił

i środków oraz specjalistycznej taktyki działań, funkcjonariusz Policji w miarę możliwości

uprzedza osobę, wobec której podejmuje czynności, o rejestrowaniu obrazu lub dźwięku.

1.

Kontrola osobista polega na sprawdzeniu

1)

zawartości odzieży i obuwia osoby poddawanej kontroli osobistej, zwanej dalej „osobą

kontrolowaną” i przedmiotów, które znajdują się na jej ciele, bez odsłaniania przykrytej

odzieżą powierzchni ciała;

2)

zawartości podręcznego bagażu oraz innych przedmiotów, które posiada przy sobie osoba

kontrolowana;

3)

zawartości odzieży i obuwia osoby kontrolowanej i przedmiotów, które znajdują się

na jej ciele, z odsłonięciem przykrytych odzieżą powierzchni ciała w celu oraz w zakresie

niezbędnym do odebrania broni lub przedmiotów, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt

5, w przypadku gdy ujawniono ich posiadanie przez osobę kontrolowaną podczas sprawdzenia,

o którym mowa w pkt 1 lub 2 i gdy do ich odebrania nie jest wystarczające zastosowanie

czynności określonych w pkt 1 i 2;

4)

jamy ustnej, nosa, uszu oraz włosów osoby kontrolowanej;

5)

miejsc intymnych osoby kontrolowanej, w szczególnie uzasadnionych przypadkach.

2.

Policjant dokonuje kontroli osobistej w sposób możliwie najmniej naruszający dobra

osobiste osoby kontrolowanej oraz w zakresie niezbędnym w danych okolicznościach do

zrealizowania celu dokonywanej kontroli. Podczas sprawdzenia, o którym mowa w ust.

1 pkt 3 i 5, osoba kontrolowana powinna być częściowo ubrana. Policjant najpierw sprawdza

część odzieży, a przed sprawdzeniem kolejnej części umożliwia osobie kontrolowanej

włożenie odzieży już sprawdzonej.

3.

Sprawdzenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-3, można dokonać wzrokowo, manualnie lub

z wykorzystaniem psa służbowego lub środków technicznych niezbędnych do wykrywania

materiałów i urządzeń, których posiadanie jest zabronione, w szczególności broni,

materiałów wybuchowych, środków odurzających, substancji psychotropowych i ich prekursorów,

a sprawdzenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 i 5 - wzrokowo lub manualnie.

4.

Policjant dokonujący kontroli osobistej

1)

przystępując do czynności związanych z kontrolą osobistą podaje swój stopień, imię

i nazwisko w sposób umożliwiający odnotowanie tych danych, a policjant nieumundurowany,

na żądanie osoby kontrolowanej, okazuje również legitymację służbową w taki sposób,

aby osoba kontrolowana miała możliwość odczytać i zanotować numer i organ, który wydał

legitymację oraz nazwisko policjanta;

2)

podaje podstawę prawną i przyczynę podjęcia kontroli osobistej;

3)

legitymuje osobę kontrolowaną oraz inne osoby, jeżeli uczestniczą w czynności;

4)

może wezwać osobę kontrolowaną do dobrowolnego wydania przez nią broni lub innych

niebezpiecznych przedmiotów mogących służyć do popełnienia czynu zabronionego pod

groźbą kary lub przedmiotów mogących stanowić dowód w postępowaniu prowadzonym w związku

z realizacją zadań, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5, lub podlegających przepadkowi

oraz może żądać opróżnienia przez osobę kontrolowaną kieszeni, innych części odzieży

lub przedmiotów znajdujących się na ciele osoby kontrolowanej lub przez nią posiadanych,

jak również może żądać przyjęcia przez osobę kontrolowaną odpowiedniej pozycji ciała

w sposób umożliwiający sprawdzenie miejsc intymnych;

5)

odbiera osobie kontrolowanej broń lub inne niebezpieczne przedmioty mogące służyć

do popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary albo przedmioty, których posiadanie

jest zabronione lub przedmioty mogące stanowić dowód w postępowaniu prowadzonym w

związku z realizacją zadań, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5, lub podlegające

przepadkowi;

6)

sprawdza, czy informacje o osobie kontrolowanej, przedmiotach lub dokumentach posiadanych

przez tę osobę są przetwarzane w zbiorach danych prowadzonych przez Policję lub w

dostępnych Policji krajowych i międzynarodowych systemach informacyjnych, w których

przetwarza się informacje, w tym dane osobowe, o osobach podejrzanych o popełnienie

przestępstw, osobach zaginionych lub osobach poszukiwanych w związku z ochroną bezpieczeństwa

i porządku publicznego lub w których przetwarza się informacje o skradzionych lub

utraconych dokumentach lub przedmiotach, w celu ich odnalezienia;

7)

pobiera niezbędne dane osobowe osoby kontrolowanej lub innych osób, jeżeli uczestniczą

w czynności, oraz dane dotyczące posiadanych przez osobę kontrolowaną dokumentów i

podlegających sprawdzeniu przedmiotów, w tym dane związane z tymi przedmiotami lub

utrwalone na tych dokumentach;

8)

może odstąpić od wykonywania czynności, o których mowa w pkt 1 i 3, w przypadku gdy

czynności te zostały wykonane przez policjanta bezpośrednio przed przystąpieniem do

dokonania kontroli osobistej w ramach realizacji innych uprawnień określonych w art.

15, w szczególności w związku z legitymowaniem osoby.

5.

Kontroli osobistej dokonuje policjant tej samej płci, co osoba kontrolowana w miejscu

niedostępnym w czasie wykonywania kontroli dla osób postronnych.

6.

W przypadku gdy kontrola osobista musi być dokonana niezwłocznie, w szczególności

ze względu na okoliczności mogące stanowić zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego

lub mienia, może jej dokonać policjant płci odmiennej niż osoba kontrolowana, także

w miejscu niespełniającym warunku, o którym mowa w ust. 5, w sposób możliwie najmniej

naruszający dobra osobiste osoby kontrolowanej.

7.

Podczas kontroli osobistej może być obecna osoba przybrana przez dokonującego czynności,

a w przypadku gdy nie uniemożliwi to przeprowadzenia kontroli osobistej albo nie utrudni

jej przeprowadzenia w istotny sposób, podczas kontroli osobistej może być obecna także

osoba wskazana przez osobę kontrolowaną.

8.

Osoba kontrolowana jest obowiązana umożliwić policjantom dokonanie czynności, o których

mowa w ust. 1.

9.

Po zakończeniu kontroli osobistej policjant poucza osobę kontrolowaną o prawie do

złożenia zażalenia, o którym mowa w ust. 11, oraz o prawie do żądania sporządzenia

protokołu z kontroli osobistej.

10.

Z kontroli osobistej sporządza się protokół w przypadku, gdy osoba kontrolowana zgłosiła

takie żądanie bezpośrednio po jej dokonaniu oraz w przypadku, gdy w toku kontroli

znaleziono broń lub przedmioty, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5. Protokół zawiera

w szczególności

1)

oznaczenie czynności, podstawy prawnej i przyczyny jej podjęcia, jej miejsca oraz

danych osoby kontrolowanej i osób uczestniczących w kontroli osobistej, obejmujących

w szczególności imię, nazwisko, numer PESEL lub datę urodzenia oraz rodzaj i cechy

identyfikacyjne dokumentu, na podstawie którego ustalono tożsamość osoby;

2)

datę i godzinę rozpoczęcia i zakończenia czynności;

3)

dane policjanta dokonującego czynności obejmujące stopień, imię, nazwisko oraz nazwę

jednostki organizacyjnej Policji, w której pełni służbę;

4)

nazwę jednostki organizacyjnej Policji, właściwej ze względu na miejsce dokonania

kontroli osobistej;

5)

przebieg czynności, oświadczenia i wnioski jej uczestników;

6)

spis znalezionych i odebranych przedmiotów oraz w miarę potrzeby ich opis;

7)

pouczenie osoby kontrolowanej o jej prawach;

8)

w miarę potrzeby stwierdzenie innych okoliczności dotyczących przebiegu czynności.

11.

Osobie kontrolowanej przysługuje zażalenie do sądu rejonowego właściwego ze względu

na miejsce dokonania kontroli osobistej, w terminie 7 dni od dnia jej dokonania, w

celu zbadania zasadności, legalności oraz prawidłowości jej dokonania. Do zażalenia

stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 50 Kodeksu postępowania karnego.

12.

W przypadku stwierdzenia bezzasadności, nielegalności lub nieprawidłowości dokonania

kontroli osobistej, sąd zawiadamia o tym prokuratora i kierownika jednostki organizacyjnej

Policji nadrzędnej nad jednostką organizacyjną Policji, w której pełni służbę policjant,

który dokonał kontroli osobistej.

13.

W przypadku gdy w toku kontroli osobistej nie znaleziono broni lub przedmiotów, o

których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5, lub w przypadku gdy osoba kontrolowana nie zgłosiła

żądania sporządzenia protokołu z kontroli, kontrolę osobistą dokumentuje się w dokumentacji

służbowej, określając datę, czas, miejsce i przyczynę jej dokonania, dane osób w niej

uczestniczących oraz rodzaj i wynik czynności, a także informację o pouczeniu osoby

kontrolowanej, o którym mowa w ust. 9.

14.

W przypadku gdy przedmioty ujawnione w wyniku czynności, o których mowa w ust. 1,

stwarzają niebezpieczeństwo dla życia, zdrowia lub mienia, policjant, w granicach

dostępnych środków, niezwłocznie podejmuje czynności ochronne, a w szczególności zabezpiecza

miejsce zagrożone przed dostępem osób postronnych oraz powiadamia dyżurnego właściwej

miejscowo jednostki organizacyjnej Policji o konieczności zarządzenia działań usuwających

to niebezpieczeństwo.

15.

Zażalenie, o którym mowa w ust. 11, składa się za pośrednictwem jednostki organizacyjnej

Policji właściwej według miejsca dokonania kontroli osobistej. Jednostka organizacyjna

Policji, o której mowa w zdaniu pierwszym, niezwłocznie przekazuje zażalenie do sądu

rejonowego.

1.

Przeglądanie zawartości bagaży lub sprawdzanie ładunków w portach i na dworcach oraz

w środkach transportu lądowego, powietrznego i wodnego polega na

1)

wzrokowej i manualnej kontroli zawartości bagaży lub ładunków, w tym manualnym sprawdzeniu

ładunków, elementów konstrukcyjnych bagaży oraz znajdujących się w nich przedmiotów;

2)

sprawdzeniu bagaży i ładunków z wykorzystaniem psa służbowego lub z wykorzystaniem

środków technicznych niezbędnych do wykrywania materiałów i urządzeń zabronionych,

w szczególności broni, materiałów wybuchowych, środków odurzających, substancji psychotropowych

i ich prekursorów.

2.

Czynności, o których mowa w ust. 1, wykonuje się w obecności posiadacza bagaży lub

ładunków, a w przypadku gdy nie można ustalić posiadacza bagaży lub ładunków lub w

przypadku jego nieobecności - w obecności przedstawiciela przewoźnika, spedytora lub

agenta morskiego.

3.

W przypadku bagaży lub ładunków przyjętych do przewozu, czynności, o których mowa

w ust. 1, wykonuje się wyłącznie w obecności przedstawiciela przewoźnika, spedytora

lub agenta morskiego.

4.

W przypadku braku możliwości zapewnienia natychmiastowej obecności osób, o których

mowa w ust. 2, policjant może wykonać czynności określone w ust. 1 bez ich obecności,

jeżeli z posiadanych informacji wynika, że zwłoka może spowodować zagrożenie życia

lub zdrowia ludzkiego lub mienia, albo gdy istnieje uzasadniona obawa zniszczenia

bądź utracenia przedmiotów mogących stanowić dowód w postępowaniu prowadzonym w związku

z realizacją zadań, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5, lub podlegających przepadkowi.

5.

Policjant w związku z realizacją czynności, o których mowa w ust. 1, ma prawo żądania

udostępnienia bagaży lub przewożonych ładunków, w tym otwarcia bagażnika oraz udostępnienia

przestrzeni bagażowej w środkach komunikacji do przejrzenia, wyjęcia przewożonych

bagaży lub ładunków oraz otwarcia i pokazania ich zawartości.

6.

Osoby, o których mowa w ust. 2, są obowiązane udostępnić policjantowi bagaż lub ładunek

do przejrzenia lub sprawdzenia, w tym wykonać czynności, o których mowa w ust. 5.

7.

Czynności, o których mowa w ust. 1, wykonuje się w miarę możliwości w sposób niepowodujący

uszkodzenia przeglądanych bagaży lub ładunków.

8.

Przy dokonywaniu czynności, o których mowa w ust. 1, przepisy art. 15d ust. 4 i 14

stosuje się odpowiednio.

9.

Policjant po zakończeniu wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1, poucza posiadacza

bagaży lub ładunków lub przedstawiciela przewoźnika, spedytora lub agenta morskiego,

w obecności którego dokonano tych czynności, o prawie do złożenia zażalenia, o którym

mowa w ust. 11, oraz o prawie do żądania sporządzenia protokołu z dokonanych czynności.

10.

Z dokonania czynności, o których mowa w ust. 1, sporządza się protokół w przypadku,

gdy posiadacz bagaży lub ładunków lub przedstawiciel przewoźnika, spedytora lub agenta

morskiego, w obecności którego dokonano tych czynności, zgłosił takie żądanie bezpośrednio

po dokonaniu tych czynności oraz w przypadku, gdy w toku czynności znaleziono broń

lub przedmioty, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5. Do sporządzenia protokołu stosuje

się odpowiednio przepis art. 15d ust. 10 zdanie drugie.

11.

Posiadaczowi bagaży lub ładunków lub przedstawicielowi przewoźnika, spedytora lub

agenta morskiego, w obecności którego dokonano czynności określonych w ust. 1, przysługuje

zażalenie do sądu rejonowego właściwego ze względu na miejsce dokonania czynności,

w terminie 7 dni od dnia jej dokonania, w celu zbadania zasadności, legalności oraz

prawidłowości jej dokonania. Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 50 Kodeksu postępowania karnego. W przypadku stwierdzenia bezzasadności, nielegalności lub nieprawidłowości dokonania

czynności przepis art. 15d ust. 12 stosuje się odpowiednio.

12.

W przypadku gdy w toku czynności, o których mowa w ust. 1, nie znaleziono broni lub

przedmiotów, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5, lub gdy posiadacz bagaży lub ładunków

lub przedstawiciel przewoźnika, spedytora lub agenta morskiego, w obecności którego

dokonano tych czynności, nie zażądał sporządzenia protokołu, czynności dokumentuje

się w dokumentacji służbowej, określając datę, czas, miejsce i przyczynę ich dokonania,

dane osób w nich uczestniczących oraz rodzaj i wynik czynności, a także informację

o pouczeniu osoby, o którym mowa w ust. 9.

13.

Zażalenie, o którym mowa w ust. 11, składa się za pośrednictwem jednostki organizacyjnej

Policji właściwej według miejsca dokonania czynności określonych w ust. 1. Jednostka

organizacyjna Policji, o której mowa w zdaniu pierwszym, niezwłocznie przekazuje zażalenie

do sądu rejonowego.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób

1)

sporządzania dokumentów, o których mowa w art. 15d ust. 10 i 13 oraz art. 15e ust.

10 i 12, a także wzory protokołów, o których mowa w art. 15d ust. 9 i art. 15e ust.

9, z uwzględnieniem informacji niezbędnych do udokumentowania podstaw prawnych, celu

i zakresu dokonanej kontroli osobistej, przeglądania zawartości bagaży i sprawdzania

ładunków w portach i na dworcach oraz w środkach transportu lądowego, powietrznego

i wodnego oraz z uwzględnieniem niezbędnych danych osobowych osób objętych tymi czynnościami,

uczestniczących w tych czynnościach oraz dokonujących tych czynności, a także informacji

niezbędnych do ustalenia przebiegu i wyniku tych czynności;

2)

postępowania w jednostkach organizacyjnych Policji ze złożonym zażaleniem, o którym

mowa w art. 15d i art. 15e, celem nadania mu biegu, a także sposób postępowania z

protokołami i dokumentacją służbową sporządzonymi w wyniku dokonania tych czynności.

1.

Sprawdzenie prewencyjne, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 9, polega na manualnym

sprawdzeniu osoby, zawartości jej odzieży oraz przedmiotów znajdujących się na jej

ciele lub przez nią posiadanych, sprawdzeniu za pomocą środków technicznych niezbędnych

do wykrywania materiałów i urządzeń niebezpiecznych lub których posiadanie jest zabronione,

w szczególności broni, materiałów wybuchowych, środków odurzających, substancji psychotropowych

i ich prekursorów, sprawdzeniu biochemicznym, lub z wykorzystaniem psa służbowego

w zakresie niezbędnym do realizacji celu podejmowanych czynności w danych okolicznościach

oraz w sposób możliwie najmniej naruszający dobra osobiste osoby, wobec której czynności

są wykonywane.

2.

W przypadku gdy w stosunku do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 9 lit. a,

osób doprowadzonych w związku z realizacją czynności określonych przepisami prawa

lub osób doprowadzanych przez Policję w celu wytrzeźwienia, o których mowa w art.

15 ust. 1 pkt 9 lit. b tiret pierwsze, zaistniały przesłanki, o których mowa w art.

15 ust. 1 pkt 5, dokonuje się kontroli osobistej na zasadach i w sposób określony

w art. 15d.

3.

W stosunku do osób zatrzymanych, doprowadzanych lub konwojowanych, sprawdzenie prewencyjne,

o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 9, może polegać również na

1)

żądaniu zdjęcia przez osobę odzieży i obuwia,

2)

zdjęciu osobie odzieży i obuwia w przypadku niewykonania żądania, o którym mowa w

pkt 1,

3)

dokonaniu oględzin ciała tych osób oraz sprawdzeniu zdjętej odzieży i obuwia, w tym

z wykorzystaniem środków, o których mowa w ust. 1,

4)

żądaniu wydania oraz oddania do depozytu, lub w celu zajęcia lub zabezpieczenia

a)

środków płatniczych i przedmiotów wartościowych, dokumentów tożsamości, środków łączności

oraz urządzeń technicznych służących do rejestrowania i odtwarzania informacji,

b)

przedmiotów, które mogą stanowić zagrożenie życia lub zdrowia lub bezpieczeństwa osoby

poddanej sprawdzeniu prewencyjnemu lub innych osób albo bezpieczeństwa przeprowadzanych

czynności, w tym broni lub innych niebezpiecznych przedmiotów mogących służyć do popełnienia

przestępstwa lub wykroczenia lub przedmiotów mogących stanowić dowód w postępowaniu

prowadzonym w związku z realizacją zadań, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5, lub

podlegających przepadkowi,

c)

przedmiotów, które mogą stanowić zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa osoby

znajdującej się w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia,

w pokoju przejściowym, w tymczasowym pomieszczeniu przejściowym lub w policyjnej izbie

dziecka, w szczególności przedmiotów posiadających ostre krawędzie lub zakończenie,

środków służących do obezwładniania, dopuszczonych do obrotu produktów leczniczych,

produktów zawierających alkohol, sznurowadeł, pasków, szalików, zapałek, zapalniczek

lub innych przedmiotów, których wymiary lub ilość naruszają ustalony porządek bądź

bezpieczeństwo pobytu w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu

wytrzeźwienia, w pokoju przejściowym, w tymczasowym pomieszczeniu przejściowym lub

w policyjnej izbie dziecka,

5)

odebraniu przedmiotów, o których mowa w pkt 4, oraz ich przyjęciu do depozytu, zabezpieczeniu

lub zajęciu

- w szczególności gdy czynności te przeprowadza się w przypadku zatrzymywania osoby

zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2-3, umieszczania osoby w jednostce organizacyjnej Policji

w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia, w pokoju

przejściowym, w tymczasowym pomieszczeniu przejściowym lub w policyjnej izbie dziecka,

przejmowania osoby w związku z wykonywanymi czynnościami przez Policję, a także po

zakończeniu widzenia lub innej czynności związanej z kontaktem osoby zatrzymanej,

konwojowanej lub doprowadzonej z innymi osobami lub po każdorazowej utracie kontaktu

wzrokowego z osobą konwojowaną lub doprowadzaną.

4.

Czynności, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3, wykonuje się w sposób umożliwiający osobie

pozostawienie części odzieży na ciele, a po sprawdzeniu zdjętej odzieży - jej włożenie

przed zdjęciem pozostałej niesprawdzonej części odzieży oraz w warunkach zapewniających

poszanowanie jej intymności.

5.

Do sprawdzenia prewencyjnego, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 9, przepisy art.

15d ust. 5, 6 i 14 stosuje się odpowiednio.

6.

W przypadku gdy w toku sprawdzenia prewencyjnego osób zatrzymanych, doprowadzonych

lub konwojowanych, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 9 lit. b, ujawniono broń lub

przedmioty, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5, sprawdzenie to traktuje się jako

kontrolę osobistą oraz stosuje się odpowiednio przepisy art. 15d.

7.

Osobie, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 9 lit. b

1)

umieszczonej w jednostce organizacyjnej Policji w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych

lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia, w pokoju przejściowym, w tymczasowym pomieszczeniu

przejściowym lub w policyjnej izbie dziecka, która ukończyła 18 lat i upoważniła pisemnie

wskazaną przez siebie osobę do odbioru przedmiotów w miejscu ich zdeponowania umożliwia

się rozporządzanie przekazanymi do depozytu przedmiotami, o których mowa w ust. 3

pkt 4 lit. a i c, z wyjątkiem przekazania tych przedmiotów osobie zatrzymanej, osobie

konwojowanej lub doprowadzanej oraz korzystania z tych przedmiotów i ich posiadania

przez te osoby, a także z wyjątkiem przedmiotów, które zostały zatrzymane lub zajęte

w drodze zabezpieczenia bądź egzekucji administracyjnej;

2)

zwalnianej z pomieszczenia dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia

z pokoju przejściowego, z tymczasowego pomieszczenia przejściowego lub z policyjnej

izby dziecka wydaje się przedmioty przyjęte do depozytu, z wyjątkiem przedmiotów,

które zostały zatrzymane lub zajęte w drodze zabezpieczenia, podlegających przepadkowi

bądź egzekucji administracyjnej.

8.

W przypadku zwalniania osoby z pomieszczenia dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych

w celu wytrzeźwienia, z pokoju przejściowego, z tymczasowego pomieszczenia przejściowego

lub z policyjnej izby dziecka w celu jej przekazania do wykonania czynności procesowych

lub innych czynności określonych przez sąd lub prokuratora, środki, dokumenty tożsamości,

urządzenia techniczne i przedmioty, o których mowa w ust. 3 pkt 4 lit. a i c, z wyjątkiem

sznurowadeł, paska i szalika, przejmuje na czas doprowadzenia lub konwoju policjant

realizujący doprowadzenie lub konwój.

9.

Osobie, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 9 lit. a, odmawiającej poddania się sprawdzeniu

prewencyjnemu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 9, można odmówić wstępu na teren

obiektów lub obszarów ochranianych przez Policję lub na imprezę masową zabezpieczaną

przez Policję, jak również uniemożliwić udział w zgromadzeniu.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1-6 i 8-14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego

i broni palnej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2418), policjanci mogą użyć środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust.

1 pkt 1-13 i 17-20 tej ustawy, lub wykorzystać te środki.

2.

W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a-c i e, pkt 2, 3 i pkt 4 lit. a i b oraz w art. 47 ustawy z dnia

24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, policjanci mogą użyć broni palnej lub ją wykorzystać.

3.

Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie

tego użycia i wykorzystania odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.

Wobec nieletniego doprowadzonego do policyjnej izby dziecka, w przypadkach, o których

mowa w art. 11 pkt 1-3, 8 i 10-14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego

i broni palnej, policjanci mogą użyć środka przymusu bezpośredniego, o którym mowa w art. 12 ust.

1 pkt 1, pkt 2 lit. a i b, pkt 3, 4, 6, 7, pkt 12 lit. a i pkt 13 tej ustawy.

(uchylony)

1.

W razie zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub zakłócenia porządku publicznego,

zwłaszcza poprzez sprowadzenie

1)

niebezpieczeństwa powszechnego dla życia, zdrowia lub wolności obywateli,

2)

bezpośredniego zagrożenia dla mienia w znacznych rozmiarach,

3)

bezpośredniego zagrożenia obiektów lub urządzeń ważnych dla bezpieczeństwa lub obronności

państwa, siedzib centralnych organów państwowych albo wymiaru sprawiedliwości, obiektów

gospodarki lub kultury narodowej oraz przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów

konsularnych państw obcych albo organizacji międzynarodowych, a także obiektów dozorowanych

przez uzbrojoną formację ochronną utworzoną na podstawie odrębnych przepisów,

4)

zagrożenia przestępstwem o charakterze terrorystycznym mogącym skutkować niebezpieczeństwem

dla życia lub zdrowia uczestników wydarzeń o charakterze kulturalnym, sportowym lub

religijnym, w tym zgromadzeń lub imprez masowych

- jeżeli użycie oddziałów lub pododdziałów Policji okaże się lub może okazać się niewystarczające,

do pomocy oddziałom i pododdziałom Policji mogą być użyte oddziały i pododdziały Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, zwane dalej „Siłami Zbrojnymi”.

2.

(uchylony)

3.

Użycie Sił Zbrojnych, w przypadkach o których mowa w ust. 1, następuje na podstawie

postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej wydanego na wniosek Prezesa Rady

Ministrów.

4.

Pomoc, o której mowa w ust. 1, może być udzielona również w formie prowadzonego samodzielnie

przez oddziały i pododdziały Sił Zbrojnych przeciwdziałania zagrożeniu, w przypadku

gdy oddziały i pododdziały Policji nie dysponują możliwościami skutecznego przeciwdziałania

tym zagrożeniom.

5.

W przypadkach niecierpiących zwłoki decyzję o udzieleniu pomocy, o której mowa w ust.

1 i 4, podejmuje Minister Obrony Narodowej, na wniosek ministra właściwego do spraw

wewnętrznych, określający zakres i formę pomocy, zawiadamiając o niej niezwłocznie

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i Prezesa Rady Ministrów.

6.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej niezwłocznie wydaje postanowienie o zatwierdzeniu

lub uchyleniu decyzji, o której mowa w ust. 5.

7.

Żołnierzom oddziałów i pododdziałów Sił Zbrojnych kierowanych do pomocy oddziałom

i pododdziałom Policji przysługują w zakresie niezbędnym do wykonywania ich zadań,

wobec wszystkich osób, uprawnienia policjantów określone w art. 15 i art. 16. Korzystanie

z tych uprawnień następuje na zasadach i w trybie określonych dla policjantów.

8.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i sposób użycia oddziałów i pododdziałów Policji i Sił Zbrojnych;

2)

sposób koordynowania działań podejmowanych przez Policję i Siły Zbrojne w formie określonej

w ust. 1 i 4;

3)

tryb wymiany informacji i sposób logistycznego wsparcia działań Policji prowadzonych

z pomocą oddziałów i pododdziałów Sił Zbrojnych.

9.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 8, powinno uwzględniać

1)

stopień zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub zakłócenia porządku publicznego,

w tym przestępstwem o charakterze terrorystycznym, oraz przewidywany rozwój sytuacji;

2)

zachowanie ciągłości dowodzenia, w tym oddziałami Sił Zbrojnych;

3)

ochronę wymienianych informacji oraz zakres wsparcia logistycznego Policji.

1.

W razie zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego, jeżeli siły Policji są niewystarczające

lub mogą okazać się niewystarczające do wykonania ich zadań w zakresie ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego, Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw

wewnętrznych uzgodniony z Ministrem Obrony Narodowej, może zarządzić użycie żołnierzy

Żandarmerii Wojskowej do udzielenia pomocy Policji.

2.

W wypadku, o którym mowa w ust. 1, żołnierzom Żandarmerii Wojskowej przysługują, w

zakresie niezbędnym do wykonania ich zadań, wobec wszystkich osób, uprawnienia policjantów

określone w art. 15 i art. 16. Korzystanie z tych uprawnień następuje na zasadach

i w trybie określonych dla policjantów.

1.

W razie zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub porządku publicznego, jeżeli użycie

Policji okaże się niewystarczające lub może okazać się niewystarczające, minister

właściwy do spraw wewnętrznych może zarządzić użycie funkcjonariuszy Straży Granicznej

do udzielenia pomocy Policji.

2.

Pomoc, o której mowa w ust. 1, może zostać udzielona przez funkcjonariuszy Straży

Granicznej również w formie samodzielnych działań.

3.

Funkcjonariuszom Straży Granicznej skierowanym do wykonywania zadań służbowych polegających

na udzielaniu pomocy Policji przysługują, w zakresie niezbędnym do wykonywania zadań,

uprawnienia policjantów określone w art. 15 ust. 1 pkt 1-3 i 4-5a oraz art. 16, z

wyjątkiem uprawnienia do używania lub wykorzystywania wodnych środków obezwładniających.

Korzystanie z tych uprawnień następuje na zasadach i w trybie określonych dla policjantów.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 18 ust. 1 niniejszej ustawy lub w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych, Komendant Główny Policji lub komendant wojewódzki Policji może zarządzić zastosowanie

przez Policję urządzeń uniemożliwiających telekomunikację na określonym obszarze,

przez czas niezbędny do wyeliminowania zagrożenia lub jego skutków, z uwzględnieniem

konieczności minimalizacji skutków braku możliwości korzystania z usług telekomunikacyjnych.

2.

O zastosowaniu urządzeń, o których mowa w ust. 1, Komendant Główny Policji lub komendant

wojewódzki Policji niezwłocznie informuje Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2019 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 15-18, pkt 22 lit. b i pkt 23, art. 9 pkt 1 lit. a, lit. b, lit. c tiret

drugie i lit. d oraz pkt 2-5, art. 14 oraz art. 18, które wchodzą w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 3, art. 5, art. 6, art. 10, art. 11 pkt 1, pkt 2 lit. a i pkt 3-6 oraz art. 16,

które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

3)

art. 4, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.

„1. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 33 ust. 6 ustawy zmienianej

w art. 2 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 33 ust. 6 tej ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej

jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych, podejmowanych przez Policję

w celu zapobieżenia, wykrycia, ustalenia sprawców, a także uzyskania i utrwalenia

dowodów, ściganych z oskarżenia publicznego, umyślnych przestępstw

1)

przeciwko życiu, określonych w art. 148-150 Kodeksu karnego,

2)

określonych w art. 134, art. 135 § 1, art. 136 § 1, art. 156 § 1 i 3, art. 163 § 1 i 3, art. 164

§ 1, art. 165 § 1 i 3, art. 166, art. 167, art. 173 § 1 i 3, art. 189, art. 189a,

art. 211a, art. 223, art. 228 § 1 i 3-5, art. 229 § 1 i 3-5, art. 230 § 1, art. 230a

§ 1, art. 231 § 2, art. 232, art. 233 § 1, 1a, 4 i 6, art. 234, art. 235, art. 236

§ 1, art. 238, art. 239 § 1, art. 240 § 1, art. 245, art. 246, art. 252 § 1-3, art.

258, art. 269, art. 270a § 1 i 2, art. 271a § 1 i 2, art. 277a § 1, art. 280-282,

art. 285 § 1, art. 286 § 1, art. 296 § 1-3, art. 296a § 1, 2 i 4, art. 299 § 1-6 oraz

art. 310 § 1, 2 i 4 Kodeksu karnego,

2a)

określonych w art. 46 ust. 1, 2 i 4, art. 47 oraz art. 48 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r.

o sporcie

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1468, 1495 i 2251),

2b)

określonych w art. 178-183 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2020 r. poz. 89) oraz art. 99-100 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania

instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 623, 1655, 1798 i 2217),

3)

przeciwko obrotowi gospodarczemu, określonych w art. 296-306 Kodeksu karnego, powodujących szkodę majątkową lub skierowanych przeciwko mieniu, jeżeli wysokość

szkody lub wartość mienia przekracza pięćdziesięciokrotną wysokość najniższego wynagrodzenia

za pracę określonego na podstawie odrębnych przepisów,

3a)

przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, gdy pokrzywdzonym jest małoletni albo

gdy treści pornograficzne, o których mowa w art. 202 Kodeksu karnego, obejmują udział małoletniego,

3b)

określonych w rozdziale 11 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2067 i 2245 oraz z 2019 r. poz. 730 i 1696), w rozdziale 5 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2019 r. poz. 553, 730 i 2020), w rozdziale 5a ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach

(Dz. U. z 2019 r. poz. 917 i 1726), w rozdziale 11a ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1479) oraz w rozdziale 6 ustawy z dnia 25 maja 2017 r. o restytucji narodowych dóbr kultury

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1591),

4)

skarbowych, jeżeli wartość przedmiotu czynu lub uszczuplenie należności publicznoprawnej

przekraczają pięćdziesięciokrotną wysokość najniższego wynagrodzenia za pracę określonego

na podstawie odrębnych przepisów,

4a)

skarbowych, o których mowa w art. 107 § 1 Kodeksu karnego skarbowego,

5)

nielegalnego wytwarzania, posiadania lub obrotu bronią, amunicją, materiałami wybuchowymi,

środkami odurzającymi lub substancjami psychotropowymi albo ich prekursorami oraz

materiałami jądrowymi i promieniotwórczymi,

6)

określonych w art. 8 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks karny

(Dz. U. poz. 554 i 1083, z 1998 r. poz. 715, z 2009 r. poz. 1149 i 1589 oraz z 2010 r. poz. 626),

7)

określonych w art. 43-46 ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu

komórek, tkanek i narządów

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1405),

8)

ściganych na mocy umów międzynarodowych ratyfikowanych za uprzednią zgodą wyrażoną

w ustawie, określonych w polskiej ustawie karnej,

9)

o których mowa w pkt 1-8 lub, o których mowa w art. 45 § 2 Kodeksu karnego albo art. 33 § 2 Kodeksu karnego skarbowego - w celu ujawnienia mienia zagrożonego przepadkiem w związku z tymi przestępstwami

- gdy inne środki okazały się bezskuteczne albo będą nieprzydatne, sąd okręgowy może,

w drodze postanowienia, zarządzić kontrolę operacyjną, na pisemny wniosek Komendanta

Głównego Policji, Komendanta CBŚP albo Komendanta BSWP, złożony po uzyskaniu pisemnej

zgody Prokuratora Generalnego, albo na pisemny wniosek komendanta wojewódzkiego Policji,

złożony po uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora okręgowego właściwego ze względu na

siedzibę składającego wniosek organu Policji.

1a.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przedstawia się wraz z materiałami uzasadniającymi

potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej.

2.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje sąd okręgowy właściwy miejscowo ze względu

na siedzibę składającego wniosek organu Policji.

3.

W przypadkach niecierpiących zwłoki, jeżeli mogłoby to spowodować utratę informacji

lub zatarcie albo zniszczenie dowodów przestępstwa, Komendant Główny Policji, Komendant

CBŚP, Komendant BSWP albo komendant wojewódzki Policji może zarządzić, po uzyskaniu

pisemnej zgody właściwego prokuratora, o którym mowa w ust. 1, kontrolę operacyjną,

zwracając się jednocześnie do właściwego miejscowo sądu okręgowego z wnioskiem o wydanie

postanowienia w tej sprawie. W razie nieudzielenia przez sąd zgody w terminie 5 dni

od dnia zarządzenia kontroli operacyjnej, organ zarządzający wstrzymuje kontrolę operacyjną

oraz dokonuje protokolarnego, komisyjnego zniszczenia materiałów zgromadzonych podczas

jej stosowania.

4.

(uchylony)

5.

W przypadku potrzeby zarządzenia kontroli operacyjnej wobec osoby podejrzanej lub

oskarżonego, we wniosku organu Policji, o którym mowa w ust. 1, o zarządzenie kontroli

operacyjnej zamieszcza się informację o toczącym się wobec tej osoby postępowaniu.

6.

Kontrola operacyjna prowadzona jest niejawnie i polega na

1)

uzyskiwaniu i utrwalaniu treści rozmów prowadzonych przy użyciu środków technicznych,

w tym za pomocą sieci telekomunikacyjnych;

2)

uzyskiwaniu i utrwalaniu obrazu lub dźwięku osób z pomieszczeń, środków transportu

lub miejsc innych niż miejsca publiczne;

3)

uzyskiwaniu i utrwalaniu treści korespondencji, w tym korespondencji prowadzonej za

pomocą środków komunikacji elektronicznej;

4)

uzyskiwaniu i utrwalaniu danych zawartych w informatycznych nośnikach danych, telekomunikacyjnych

urządzeniach końcowych, systemach informatycznych i teleinformatycznych;

5)

uzyskiwaniu dostępu i kontroli zawartości przesyłek.

6a.

Kontroli operacyjnej nie stanowią czynności, o których mowa w ust. 6 pkt 2, polegające

na uzyskiwaniu i utrwalaniu obrazu w pomieszczeniach, o których mowa w art. 15 ust.

1 pkt 4a.

6b.

Realizacja czynności, o których mowa w ust. 6a, nie wymaga zgody sądu.

7.

Wniosek organu Policji, o którym mowa w ust. 1, o zarządzenie przez sąd okręgowy kontroli

operacyjnej powinien zawierać w szczególności

1)

numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został jej nadany;

2)

opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji prawnej;

3)

okoliczności uzasadniające potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej, w tym stwierdzonej

bezskuteczności lub nieprzydatności innych środków;

4)

dane osoby lub inne dane, pozwalające na jednoznaczne określenie podmiotu lub przedmiotu,

wobec którego stosowana będzie kontrola operacyjna, ze wskazaniem miejsca lub sposobu

jej stosowania;

5)

cel, czas i rodzaj prowadzonej kontroli operacyjnej, o której mowa w ust. 6.

8.

Kontrolę operacyjną zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Sąd okręgowy

może, na pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji, Komendanta CBŚP, Komendanta

BSWP albo komendanta wojewódzkiego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego

prokuratora, o którym mowa w ust. 1, na okres nie dłuższy niż kolejne 3 miesiące,

wydać postanowienie o jednorazowym przedłużeniu kontroli operacyjnej, jeżeli nie ustały

przyczyny tej kontroli.

9.

W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania kontroli operacyjnej pojawią się

nowe okoliczności istotne dla zapobieżenia lub wykrycia przestępstwa albo ustalenia

sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa, sąd okręgowy, na pisemny wniosek Komendanta

Głównego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, może,

również po upływie okresów, o których mowa w ust. 8, wydawać kolejne postanowienia

o przedłużeniu kontroli operacyjnej na następujące po sobie okresy, których łączna

długość nie może przekraczać 12 miesięcy.

9a.

Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP albo komendant wojewódzki

Policji może upoważnić swojego zastępcę do składania wniosków, o których mowa w ust.

1, 3, 8 i 9, lub do zarządzania kontroli operacyjnej w trybie ust. 3.

10.

Do wniosków, o których mowa w ust. 3, 8 i 9, stosuje się odpowiednio ust. 1a i 7.

Sąd przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w ust. 1, 3, 8 i 9, zapoznaje się

z materiałami uzasadniającymi wniosek, w szczególności zgromadzonymi podczas stosowania

kontroli operacyjnej zarządzonej w tej sprawie.

10a.

Wnioski, postanowienia, pisemne zgody i zarządzenia, o których mowa w ust. 1, 3, 8

i 9, w odniesieniu do spraw realizowanych przez BSWP, Komendant BSWP przekazuje do

wiadomości Inspektorowi Nadzoru Wewnętrznego.

11.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, 3-5, 8 i 9, sąd okręgowy rozpoznaje jednoosobowo,

przy czym czynności sądu związane z rozpoznawaniem tych wniosków powinny być realizowane

w warunkach przewidzianych dla przekazywania, przechowywania i udostępniania informacji

niejawnych oraz z odpowiednim zastosowaniem przepisów wydanych na podstawie art. 181 § 2 Kodeksu postępowania karnego. W posiedzeniu sądu może wziąć udział wyłącznie prokurator i przedstawiciel organu

Policji wnioskującego o zarządzenie kontroli operacyjnej.

12.

Przedsiębiorca telekomunikacyjny, operator pocztowy oraz usługodawca świadczący usługi

drogą elektroniczną są obowiązani do zapewnienia na własny koszt warunków technicznych

i organizacyjnych umożliwiających prowadzenie przez Policję kontroli operacyjnej.

12a.

Usługodawca świadczący usługi drogą elektroniczną będący mikroprzedsiębiorcą lub małym

przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495) zapewnia warunki techniczne i organizacyjne umożliwiające prowadzenie przez Policję

kontroli operacyjnej stosownie do posiadanej infrastruktury.

13.

Kontrola operacyjna powinna być zakończona niezwłocznie po ustaniu przyczyn jej zarządzenia,

najpóźniej jednak z upływem okresu, na który została wprowadzona.

14.

Organ Policji, o którym mowa w ust. 1, informuje właściwego prokuratora o wynikach

kontroli operacyjnej po jej zakończeniu, a na jego żądanie również o przebiegu tej

kontroli.

15.

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Komendant Główny Policji,

Komendant CBŚP, Komendant BSWP albo komendant wojewódzki Policji przekazuje prokuratorowi,

o którym mowa w ust. 1, wszystkie materiały zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej. W

postępowaniu przed sądem, w odniesieniu do tych materiałów, stosuje się odpowiednio

art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

15a.

(uchylony)

15b.

(uchylony)

15c.

(uchylony)

15d.

(uchylony)

15e.

(uchylony)

15f.

W przypadku, gdy materiały, o których mowa w ust. 15

1)

zawierają informacje, o których mowa w art. 178 Kodeksu postępowania karnego, Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP albo komendant wojewódzki

Policji zarządza ich niezwłoczne, komisyjne i protokolarne zniszczenie;

2)

mogą zawierać informacje, o których mowa w art. 178a i art. 180 § 3 Kodeksu postępowania karnego, z wyłączeniem informacji o przestępstwach, o których mowa w art. 240 § 1 Kodeksu karnego, albo informacje stanowiące tajemnice związane z wykonywaniem zawodu lub funkcji,

o których mowa w art. 180 § 2 Kodeksu postępowania karnego, Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP albo komendant wojewódzki

Policji przekazuje prokuratorowi te materiały.

15g.

W przypadku, o którym mowa w ust. 15f pkt 2, prokurator niezwłocznie po otrzymaniu

materiałów kieruje je do sądu, który zarządził kontrolę operacyjną albo wyraził na

nią zgodę w trybie określonym w ust. 3, wraz z wnioskiem o

1)

stwierdzenie, które z przekazanych materiałów zawierają informacje, o których mowa

w ust. 15f pkt 2;

2)

dopuszczenie do wykorzystania w postępowaniu karnym materiałów zawierających informacje

stanowiące tajemnice związane z wykonywaniem zawodu lub funkcji, o których mowa w

art. 180 § 2 Kodeksu postępowania karnego, nieobjęte zakazami, określonymi w art. 178a i art. 180 § 3 Kodeksu postępowania karnego z wyłączeniem informacji o przestępstwach, o których mowa w art. 240 § 1 Kodeksu karnego.

15h.

Sąd, niezwłocznie po złożeniu wniosku przez prokuratora, wydaje postanowienie o dopuszczeniu

do wykorzystania w postępowaniu karnym materiałów, o których mowa w ust. 15g pkt 2,

gdy jest to niezbędne dla dobra wymiaru sprawiedliwości, a okoliczność nie może być

ustalona na podstawie innego dowodu, a także zarządza niezwłoczne zniszczenie materiałów,

których wykorzystanie w postępowaniu karnym jest niedopuszczalne.

15i.

Na postanowienie sądu w przedmiocie dopuszczenia do wykorzystania w postępowaniu karnym

materiałów, o których mowa w ust. 15g pkt 2, prokuratorowi przysługuje zażalenie.

Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

15j.

Organ Policji jest obowiązany do wykonania zarządzenia sądu o zniszczeniu materiałów,

o którym mowa w ust. 15h, oraz niezwłocznego, komisyjnego i protokolarnego zniszczenia

materiałów, których wykorzystanie w postępowaniu karnym jest niedopuszczalne. Organ

Policji niezwłocznie informuje prokuratora, o którym mowa w ust. 15g, o zniszczeniu

tych materiałów.

16.

Osobie, wobec której kontrola operacyjna była stosowana, nie udostępnia się materiałów

zgromadzonych podczas trwania tej kontroli. Przepis nie narusza uprawnień wynikających

z art. 321 Kodeksu postępowania karnego.

16a.

Sąd okręgowy, Prokurator Generalny, prokurator okręgowy i organ Policji prowadzą rejestry

postanowień, pisemnych zgód, wniosków i zarządzeń dotyczących kontroli operacyjnej.

16b.

Komendant Główny Policji prowadzi rejestr centralny wniosków i zarządzeń dotyczących

kontroli operacyjnej prowadzonej przez organy Policji w zakresie przewidzianym dla

prowadzonych przez nie rejestrów.

16c.

W komórkach organizacyjnych Policji wykonujących zarządzenia w sprawie kontroli operacyjnej

można odrębnie rejestrować dane zawarte w dokumentacji z kontroli operacyjnej w zakresie

przewidzianym dla prowadzonych przez organy Policji rejestrów, o których mowa w ust.

16a.

16d.

Rejestry, o których mowa w ust. 16a-16c, prowadzi się w formie elektronicznej, z zachowaniem

przepisów o ochronie informacji niejawnych.

17.

Zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej materiały niezawierające dowodów

pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub dowodów mających znaczenie dla

toczącego się postępowania karnego podlegają niezwłocznemu, protokolarnemu i komisyjnemu

zniszczeniu. Zniszczenie materiałów zarządza organ Policji, który wnioskował o zarządzenie

kontroli operacyjnej.

17a.

O wydaniu i wykonaniu zarządzenia dotyczącego zniszczenia materiałów, o których mowa

w ust. 17, organ Policji jest obowiązany do niezwłocznego poinformowania prokuratora,

o którym mowa w ust. 1.

18.

(uchylony)

19.

(uchylony)

20.

Na postanowienia sądu, o których mowa w

1)

ust. 1, 3, 8 i 9 - przysługuje zażalenie organowi Policji, który złożył wniosek o

wydanie tego postanowienia;

2

ust. 3 - przysługuje zażalenie właściwemu prokuratorowi, o którym mowa w ust. 1.

Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

21.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

ministrem właściwym do spraw łączności oraz ministrem właściwym do spraw informatyzacji,

określi, w drodze rozporządzenia, sposób dokumentowania kontroli operacyjnej oraz

przechowywania i przekazywania wniosków i zarządzeń, a także przechowywania, przekazywania

oraz przetwarzania i niszczenia materiałów uzyskanych podczas stosowania tej kontroli,

uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru podejmowanych czynności i

uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych druków i rejestrów.

22.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych przedstawia corocznie Sejmowi i Senatowi informację

o działalności określonej w ust. 1-21, w tym informacje i dane, o których mowa w art.

20 ust. 3. Informacja powinna być przedstawiona Sejmowi i Senatowi do dnia 30 czerwca

roku następnego po roku nią objętym.

1.

W sprawach o przestępstwa określone w art. 19 ust. 1 czynności operacyjno-rozpoznawcze

zmierzające do sprawdzenia uzyskanych wcześniej wiarygodnych informacji o przestępstwie

oraz ustalenia sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa mogą polegać na dokonaniu

w sposób niejawny nabycia, zbycia lub przejęcia przedmiotów pochodzących z przestępstwa,

ulegających przepadkowi, albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi

obrót są zabronione, a także przyjęciu lub wręczeniu korzyści majątkowej.

2.

Czynności operacyjno-rozpoznawcze, o których mowa w ust. 1, mogą polegać także na

złożeniu propozycji nabycia, zbycia lub przejęcia przedmiotów pochodzących z przestępstwa,

ulegających przepadkowi, albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi

obrót są zabronione, a także przyjęcia lub wręczenia korzyści majątkowej.

3.

Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP albo komendant wojewódzki

Policji może zarządzić, na czas określony, czynności, o których mowa w ust. 1 i 2,

po uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora okręgowego właściwego ze względu na siedzibę

organu Policji składającego wniosek, którego na bieżąco informuje o wynikach przeprowadzonych

czynności. Prokurator może zarządzić zaniechanie czynności w każdym czasie.

3a.

Przed wydaniem pisemnej zgody prokurator zapoznaje się z materiałami uzasadniającymi

przeprowadzenie czynności, o których mowa w ust. 1 i 2.

4.

Czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, zarządza się na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP albo komendant wojewódzki

Policji może, po uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora, o którym mowa w ust. 3, jednorazowo

przedłużyć stosowanie czynności na czas nie dłuższy niż kolejne 3 miesiące, jeżeli

nie ustały przyczyny ich zarządzenia. Przepis ust. 3a stosuje się odpowiednio.

5.

W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania czynności, o których mowa w ust.

1 i 2, pojawią się nowe okoliczności istotne dla sprawdzenia uzyskanych wcześniej

wiarygodnych informacji o przestępstwie oraz ustalenia sprawców i uzyskania dowodów

przestępstwa, Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP albo komendant

wojewódzki Policji może, po uzyskaniu pisemnej zgody prokuratora, o którym mowa w

ust. 3, zarządzić kontynuowanie czynności przez czas oznaczony również po upływie

okresów, o których mowa w ust. 4. Przepis ust. 3a stosuje się odpowiednio.

5a.

Zarządzenia, pisemne zgody i wnioski, o których mowa w ust. 3, 4 i 5 w odniesieniu

do spraw realizowanych przez BSWP, Komendant BSWP przekazuje do wiadomości Inspektorowi

Nadzoru Wewnętrznego.

6.

Czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być niejawnie rejestrowane za pomocą

urządzeń służących do rejestracji obrazu lub dźwięku.

7.

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Komendant Główny Policji,

Komendant CBŚP, Komendant BSWP albo komendant wojewódzki Policji przekazuje prokuratorowi

okręgowemu, o którym mowa w ust. 3, wszystkie materiały zgromadzone podczas stosowania

czynności, o których mowa w ust. 1 i 2. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu

do tych materiałów, stosuje się odpowiednio art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

8.

Zgromadzone podczas stosowania czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, materiały niezawierające

dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub dowodów mających znaczenie

dla toczącego się postępowania karnego podlegają niezwłocznemu, protokolarnemu i komisyjnemu

zniszczeniu. Zniszczenie materiałów zarządza organ Policji, który wnioskował o zarządzenie

czynności.

8a.

O wydaniu i wykonaniu zarządzenia dotyczącego zniszczenia materiałów, o których mowa

w ust. 8, organ Policji jest obowiązany do niezwłocznego poinformowania prokuratora,

o którym mowa w ust. 3.

9.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania i dokumentowania czynności,

o których mowa w ust. 1 i 2, a także przekazywania, przetwarzania i niszczenia materiałów

uzyskanych podczas stosowania tych czynności, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego

charakteru podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych

druków i rejestrów.

1.

W celu udokumentowania przestępstw, o których mowa w art. 19 ust. 1, albo ustalenia

tożsamości osób uczestniczących w tych przestępstwach lub przejęcia przedmiotów przestępstwa

Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP albo komendant wojewódzki

Policji może zarządzić niejawne nadzorowanie wytwarzania, przemieszczania, przechowywania

i obrotu przedmiotami przestępstwa, jeżeli nie stworzy to zagrożenia dla życia lub

zdrowia ludzkiego.

2.

O zarządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zawiadamia się niezwłocznie prokuratora okręgowego,

właściwego ze względu na siedzibę zarządzającego dokonanie czynności organu Policji.

Prokurator może nakazać zaniechanie czynności w każdym czasie.

2a.

Zarządzenia, o których mowa w ust. 1, oraz informacja o nakazie zaniechania czynności,

o którym mowa w ust. 2, w odniesieniu do spraw realizowanych przez BSWP, Komendant

BSWP przekazuje do wiadomości Inspektora Nadzoru Wewnętrznego.

3.

Organ Policji, o którym mowa w ust. 1, bieżąco informuje prokuratora okręgowego o

wynikach przeprowadzonych czynności.

4.

Stosownie do zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, organy i instytucje publiczne oraz

przedsiębiorcy są obowiązani dopuścić do dalszego przewozu przesyłki zawierające przedmioty

przestępstwa w stanie nienaruszonym lub po ich usunięciu albo zastąpieniu w całości

lub w części.

5.

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Komendant Główny Policji,

Komendant CBŚP, Komendant BSWP albo komendant wojewódzki Policji przekazuje prokuratorowi,

o którym mowa w ust. 2, wszystkie materiały zgromadzone podczas stosowania czynności,

o których mowa w ust. 1. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu do tych materiałów, stosuje się

odpowiednio art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania i dokumentowania czynności,

o których mowa w ust. 1, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru

podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych druków i rejestrów.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

15, art. 2 pkt 3, art. 3 pkt 3, art. 5 pkt 1, art. 7, art. 9, art. 10 pkt 1, art.

13 pkt 1 i art. 14 pkt 1, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1

W celu realizacji zadań ustawowych Policja jest uprawniona do przetwarzania informacji,

w tym danych osobowych, z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 19.

1a

Przetwarzanie oraz wymiana informacji, w tym danych osobowych, może dotyczyć danych

osobowych, o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych

w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, przy czym dane dotyczące wyników analizy kwasu deoksyrybonukleinowego (DNA) obejmują

informacje wyłącznie o niekodującej części DNA.

1b

Uzyskiwanie informacji, w tym danych osobowych, może odbywać się z wykorzystaniem

środków technicznych.

1c

Policja jest uprawniona do przetwarzania informacji, w tym danych osobowych, w zakresie

niezbędnym do realizacji zadań ustawowych lub wykonywania uprawnień związanych z prowadzeniem

postępowań administracyjnych, realizacją czynności administracyjno-porządkowych oraz

innych czynności, do przeprowadzania których funkcjonariusze Policji są uprawnieni

na podstawie ustaw, w celach innych niż określone w art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych

w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, w tym ma prawo przetwarzać dane osobowe, o których mowa w art. 9 i art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia

27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych

osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy

95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych osobowych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.

1d

Policja w zakresie swojej właściwości przetwarza informacje, w tym dane osobowe, uzyskane

ze zbiorów danych prowadzonych przez inne służby, instytucje państwowe oraz organy

władzy publicznej. Przetwarzanie informacji, w tym danych osobowych, przez Policję

może mieć charakter niejawny, odbywać się bez zgody i wiedzy, osoby której dane dotyczą,

oraz z wykorzystaniem środków technicznych. Służby, instytucje państwowe oraz organy

władzy publicznej są obowiązane do nieodpłatnego udostępnienia Policji informacji,

w tym danych osobowych. W szczególności Policja jest uprawniona do uzyskiwania informacji,

w tym danych osobowych

1)

gromadzonych w administrowanych przez nich zbiorach danych lub rejestrach;

2)

uzyskanych przez te służby lub organy w wyniku wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych,

w tym prowadzonej kontroli operacyjnej.

1e

Podmioty, o których mowa w ust. 1d, mogą wyrazić pisemną zgodę na udostępnianie danych

zgromadzonych w zbiorach danych jednostkom organizacyjnym Policji w drodze teletransmisji,

bez konieczności składania wniosku pisemnie w postaci papierowej lub elektronicznej,

jeżeli jednostki te spełniają łącznie następujące warunki

1)

posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu

oraz jakie dane uzyskał;

2)

posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie

danych niezgodnie z celem ich uzyskania;

3)

jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywanych zadań albo prowadzonej działalności.

1f

Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, dyrektor Centralnego Laboratorium

Kryminalistycznego Policji, komendanci wojewódzcy (Stołeczny) Policji, komendanci

powiatowi (miejscy i rejonowi) Policji, Komendant-Rektor Wyższej Szkoły Policji w

Szczytnie oraz komendanci szkół policyjnych są administratorami danych osobowych w

stosunku do zbiorów danych osobowych utworzonych przez nich w celu realizacji zadań

ustawowych.

1g

Kierownicy jednostek organizacyjnych Policji, o których mowa w ust. 1f, mogą tworzyć

lub likwidować w drodze decyzji systemy, zbiory danych lub zestawy zbiorów danych,

inne niż określone w niniejszej ustawie, w których przetwarza się informacje, w tym

dane osobowe, w celu realizacji przez Policję zadań ustawowych.

1h

W przypadku likwidowania systemów, zbiorów danych lub zestawów zbiorów informacji,

w tym danych osobowych, dokonuje tego komisja wyznaczana przez kierowników jednostek

organizacyjnych Policji, o których mowa w ust. 1f, z czego sporządza się protokół.

1i

Kierownicy jednostek organizacyjnych Policji, o których mowa w ust. 1f, prowadzą rejestr

systemów, zbiorów danych lub zestawów zbiorów danych, w których przetwarza się informacje,

w tym dane osobowe.

1j

Przetwarzanie danych osobowych przez Policję w celach, o których mowa w art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych

w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, odbywa się na podstawie ustawy, prawa Unii Europejskiej oraz postanowień umów międzynarodowych.

1k

W przypadku podejrzanych Policja pobiera wymazy ze śluzówki policzków oraz dane osobowe,

o których mowa w art. 21a ust. 2 pkt 2 lit. b-h i art. 21h ust. 2 pkt 2 i 3, w celach,

o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3a lit. d.

1l

Policja pobiera odciski linii papilarnych lub wymazy ze śluzówki policzków od funkcjonariuszy

i pracowników Policji wykonujących służbowe czynności związane z ujawnianiem, zabezpieczaniem

lub badaniem śladów związanych z podejrzeniem popełnienia czynu zabronionego w celach

wyeliminowania pozostawionych przez nich śladów.

1m

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb pobierania

odcisków linii papilarnych lub wymazów ze śluzówki policzków od funkcjonariuszy i

pracowników Policji oraz sposób przeprowadzania i dokumentowania czynności związanych

z ich pobieraniem, a także rodzaje służb policyjnych uprawnionych do korzystania ze

zbiorów danych zawierających odciski linii papilarnych lub wymazy ze śluzówki policzków

od funkcjonariuszy i pracowników Policji oraz sposób zabezpieczenia tych zbiorów uniemożliwiający

identyfikację funkcjonariusza lub pracownika Policji, których dane dotyczą, przez

osobę nieupoważnioną, uwzględniając konieczność wyeliminowania pozostawionych przez

nich śladów.

1n

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory dokumentów

obowiązujących przy przetwarzaniu danych, uwzględniając potrzebę ochrony danych przed

nieuprawnionym dostępem i przesłanki zaniechania zbierania określonych rodzajów informacji,

a w przypadku wymiany informacji - uwzględniając konieczność dostosowania się do wymogów

określonych przez organy innych państw, zobowiązania międzynarodowe Rzeczypospolitej

Polskiej lub przez Międzynarodową Organizację Policji Kryminalnej - Interpol.

1o

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory kart

daktyloskopijnych, na których dane daktyloskopijne są pobierane przez upoważnione

podmioty i przekazywane Komendantowi Głównemu Policji w celu przetwarzania w zbiorach

danych daktyloskopijnych, oraz tryb i sposób ich przekazywania Komendantowi Głównemu

Policji przez obowiązane do tego służby, instytucje państwowe oraz organy władzy publicznej

- uwzględniając charakter realizowanych zadań i celów przeznaczenia danej karty daktyloskopijnej.

2.

(uchylony)

2a.

(uchylony)

2aa

W celu realizacji zadań ustawowych Policja jest uprawniona do wymiany informacji,

w tym danych osobowych, z organami ścigania państw członkowskich Unii Europejskiej

i innych państw, agencjami Unii Europejskiej zajmującymi się zapobieganiem i zwalczaniem

przestępczości, Międzynarodową Organizacją Policji Kryminalnej - Interpol oraz innymi

organizacjami międzynarodowymi na zasadach i warunkach określonych w przepisach odrębnych,

prawie Unii Europejskiej oraz umowach międzynarodowych.

2ab

Policja jest uprawniona do przetwarzania i wymiany informacji, w tym danych osobowych

osób ubiegających się o przyjęcie do pracy w agencjach Unii Europejskiej zajmujących

się zapobieganiem lub zwalczaniem czynów zabronionych, międzynarodowych organach sądowniczych,

międzynarodowych organach ścigania oraz w Międzynarodowej Organizacji Policji Kryminalnej

- Interpol, za zgodą tych osób. Policja, przekazując wyniki przetwarzania, zastrzega,

że nie udostępnia się ich osobie, której dane osobowe dotyczą.

2ac.

(uchylony)

2ad.

Policja może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać i wykorzystywać informacje

w celu realizacji zadań ustawowych, w tym dane osobowe, o następujących osobach, także

bez ich wiedzy i zgody

1)

wskazanych we wniosku złożonym na podstawie Konwencji dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę, sporządzonej

w Hadze dnia 25 października 1980 r.

(Dz. U. z 1995 r. poz. 528 oraz z 1999 r. poz. 1085), zwanej dalej „konwencją haską z 1980 r.”, które uprowadziły osobę podlegającą władzy

rodzicielskiej lub pozostającą pod opieką lub które osobę tę zatrzymały lub ją ukrywają;

2)

zobowiązanych postanowieniem sądu o odebraniu osoby podlegającej władzy rodzicielskiej

lub pozostającej pod opieką do jego wykonania, w przypadkach gdy sąd lub inny uprawniony

organ zwrócił się do Policji o ustalenie miejsca pobytu osoby podlegającej odebraniu

na podstawie tego postanowienia;

3)

uprowadzonych lub zatrzymanych w rozumieniu konwencji haskiej z 1980 r. lub podlegających

odebraniu na podstawie postanowienia, o którym mowa w pkt 2.

2b.

Informacje, o których mowa w ust. 1 i 2aa, mogą obejmować

1

dane osobowe, o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych

w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, z tym że dane dotyczące kodu genetycznego obejmują informacje wyłącznie o niekodującej

części DNA;

2)

odciski linii papilarnych;

3)

zdjęcia, szkice i opisy wizerunku;

4)

cechy i znaki szczególne, pseudonimy;

5)

informacje o

a)

miejscu zamieszkania lub pobytu,

b)

wykształceniu, zawodzie, miejscu i stanowisku pracy oraz sytuacji materialnej i stanie

majątku,

c)

dokumentach i przedmiotach, którymi sprawca się posługuje,

d)

sposobie działania sprawcy, jego środowisku i kontaktach,

e)

sposobie zachowania się sprawcy wobec osób pokrzywdzonych.

2ba.

Zakres informacji o osobach, o których mowa w

1)

ust. 2ad pkt 1 i 2 - obejmuje informacje, o których mowa w art. 20 ust. 2b, informacje

o wniosku złożonym na podstawie konwencji haskiej z 1980 r. lub postanowieniu, o którym

mowa w ust. 2ad pkt 2, lub o innych orzeczeniach dotyczących uprowadzenia, zatrzymania

lub ukrywania osoby podlegającej władzy rodzicielskiej lub pozostającej pod opieką,

a także dane osób, o których mowa w ust. 2ad pkt 3, i informacje o stopniu ich pokrewieństwa

z tymi osobami;

2)

ust. 2ad pkt 3 - obejmuje informacje, o których mowa w art. 20 ust. 2b pkt 1-3 i pkt

5 lit. a, oraz informacje o numerach PESEL lub numerach dokumentów pozwalających na

ustalenie tożsamości, dokumentach i przedmiotach dotyczących tych osób, stopniu ich

pokrewieństwa z osobami, o których mowa w ust. 2ad pkt 1 i 2, dane osób, o których

mowa w ust. 2ad pkt 1 i 2, a także informacje o wniosku złożonym na podstawie konwencji

haskiej z 1980 r. lub postanowieniu, o którym mowa w ust. 2ad pkt 2, lub o innych

orzeczeniach dotyczących uprowadzenia, zatrzymania lub ukrywania osoby podlegającej

władzy rodzicielskiej lub pozostającej pod opieką oraz informacje o dyspozycjach dotyczących

tych osób.

2c

Danych osobowych, o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych

w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, nie pobiera się, w przypadku gdy nie mają one przydatności wykrywczej, dowodowej

lub identyfikacyjnej.

3.

Jeżeli jest to konieczne do skutecznego zapobieżenia przestępstwom, o których mowa

w art. 19 ust. 1, lub ich wykrycia, ustalenia ich sprawców, uzyskania i utrwalenia

dowodów, a także wykrycia i identyfikacji przedmiotów i innych korzyści majątkowych

pochodzących z tych przestępstw albo ich równowartości, Policja może korzystać z informacji

1)

stanowiących tajemnicę skarbową, przetwarzanych przez organy administracji rządowej

i samorządu terytorialnego;

2)

stanowiących tajemnicę zawodową, o której mowa w art. 9e ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2412);

3)

stanowiących tajemnicę bankową, o której mowa w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2357);

4)

stanowiących dane indywidualne, o których mowa w art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 300, z późn. zm.;

5)

stanowiących tajemnicę zawodową w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 312);

6)

stanowiących tajemnicę zawodową w rozumieniu ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi

funduszami inwestycyjnymi

(Dz. U. z 2020 r. poz. 95);

7)

stanowiących tajemnicę zawodową w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi;

8)

stanowiących tajemnicę w rozumieniu ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 381, 730 i 2217);

9)

stanowiących tajemnicę w rozumieniu ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1906 i 2215 oraz z 2019 r. poz. 1074, 1474, 1495 i 2217);

10)

stanowiących tajemnicę zawodową w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1871 i 2217).

4.

Informacje i dane, o których mowa w ust. 3, oraz informacje związane z przekazywaniem

tych informacji i danych podlegają ochronie przewidzianej w przepisach o ochronie

informacji niejawnych i mogą być udostępniane jedynie policjantom prowadzącym czynności

w danej sprawie i ich przełożonym, uprawnionym do sprawowania nadzoru nad prowadzonymi

przez nich w tej sprawie czynnościami operacyjno-rozpoznawczymi. Akta zawierające

te informacje i dane udostępnia się ponadto wyłącznie sądom i prokuratorom, jeżeli

następuje to w celu ścigania karnego. Informacje i dane udostępnia się także organom

ścigania państw członkowskich Unii Europejskiej, agencjom Unii Europejskiej zajmującym

się zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości oraz Międzynarodowej Organizacji Policji

Kryminalnej - Interpol, jeżeli następuje to w celu ścigania karnego.

5.

Informacje i dane, o których mowa w ust. 3, udostępnia się nieodpłatnie na podstawie

postanowienia wydanego na pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji, Komendanta

CBŚP, Komendanta BSWP albo komendanta wojewódzkiego Policji przez sąd okręgowy właściwy

miejscowo ze względu na siedzibę wnioskującego organu.

5a.

Informacje i dane, o których mowa w ust. 3

1)

dotyczące dokumentacji związanej z nadaniem NIP oraz aktualizowaniem danych zawartych

w zgłoszeniach identyfikacyjnych, określonej w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji

podatników i płatników

(Dz. U. z 2019 r. poz. 63, 730, 1018 i 1495),

2)

zawarte w aktach niezawierających informacji, o których mowa w art. 182 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.,

3)

dotyczące zawarcia z osobą fizyczną, prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej umowy o wykonywanie czynności, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, lub czynności, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych, umożliwiające weryfikację zawarcia takich umów i czasu ich obowiązywania,

4)

dotyczące objęcia osoby fizycznej ubezpieczeniem społecznym i zwaloryzowanej wysokości

składek na ubezpieczenie emerytalne osoby fizycznej, a także dane płatnika składek,

o których mowa w art. 40, art. 45 i art. 50 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń

społecznych,

5)

niezbędne do ustalenia, czy osoba fizyczna lub prawna, a także podmiot nieposiadający

osobowości prawnej dokonywała transakcji dotyczących towarów giełdowych, o których

mowa w ustawie z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych,

6)

niezbędne do ustalenia, czy osoba fizyczna lub prawna, a także podmiot nieposiadający

osobowości prawnej, jest uczestnikiem funduszu inwestycyjnego, o którym mowa w ustawie z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi

funduszami inwestycyjnymi,

7)

dotyczące ustalenia, czy osoba fizyczna lub prawna, a także podmiot nieposiadający

osobowości prawnej jest stroną umowy dotyczącej obrotu instrumentami finansowymi,

o której mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi,

8)

dotyczące ustalenia, czy osoba fizyczna lub prawna, a także podmiot nieposiadający

osobowości prawnej jest ubezpieczającym, ubezpieczonym lub uprawnionym z umowy ubezpieczenia

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej

- udostępnia się nieodpłatnie, w formie pisemnej lub za pomocą środków komunikacji

elektronicznej, na wniosek Komendanta Głównego Policji, Komendanta CBŚP, Komendanta

BSWP albo komendanta wojewódzkiego Policji lub upoważnionych przez nich pisemnie funkcjonariuszy.

6.

Wniosek, o którym mowa w ust. 5, powinien zawierać

1)

numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został ustalony;

2)

opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji prawnej;

3)

okoliczności uzasadniające potrzebę udostępnienia informacji i danych;

4)

wskazanie podmiotu, którego informacje i dane dotyczą;

5)

podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji i danych;

6)

rodzaj i zakres informacji i danych.

6a.

Wniosek, o którym mowa w ust. 5a, powinien zawierać informacje określone w ust. 6

pkt 1, 2 i 4-6.

7

Po rozpatrzeniu wniosku, o którym mowa w ust. 5, sąd, w drodze postanowienia, wyraża

zgodę na udostępnienie informacji i danych wskazanego podmiotu, określając ich rodzaj

i zakres, podmiot zobowiązany do ich udostępnienia oraz organ Policji uprawniony do

zwrócenia się o przekazanie informacji i danych albo odmawia udzielenia zgody na udostępnienie

informacji i danych. Przepis art. 19 ust. 11 stosuje się odpowiednio.

8.

Na postanowienie sądu, o którym mowa w ust. 7, przysługuje zażalenie organowi Policji,

wnioskującemu o wydanie postanowienia.

9.

Uprawniony przez sąd organ Policji pisemnie informuje podmiot zobowiązany do udostępnienia

informacji i danych o rodzaju i zakresie informacji i danych, które mają być udostępnione,

podmiocie, którego informacje i dane dotyczą, oraz o osobie policjanta upoważnionego

do ich odbioru.

10.

W terminie do 90 dni od dnia przekazania informacji i danych, o których mowa w ust.

3, Policja, z zastrzeżeniem ust. 11 i 12, informuje podmiot, o którym mowa w ust.

6 pkt 4, o postanowieniu sądu wyrażającym zgodę na udostępnienie informacji i danych.

11.

Sąd, który wydał postanowienie o udostępnieniu informacji i danych, na wniosek Komendanta

Głównego Policji, Komendanta CBŚP albo Komendanta BSWP, złożony po uzyskaniu pisemnej

zgody Prokuratora Generalnego, może zawiesić, w drodze postanowienia, na czas oznaczony,

z możliwością dalszego przedłużania, obowiązek, o którym mowa w ust. 10, jeżeli zostanie

uprawdopodobnione, że poinformowanie podmiotu, o którym mowa w ust. 6 pkt 4, może

zaszkodzić wynikom podjętych czynności operacyjno-rozpoznawczych. Przepis art. 19

ust. 11 stosuje się odpowiednio.

12.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 10 lub 11, zostało wszczęte postępowanie przygotowawcze,

podmiot wskazany w ust. 6 pkt 4 jest powiadamiany o postanowieniu sądu o udostępnieniu

informacji i danych przez prokuratora lub, na jego polecenie, przez Policję przed

zamknięciem postępowania przygotowawczego albo niezwłocznie po jego umorzeniu.

13.

Jeżeli informacje i dane, o których mowa w ust. 3, nie dostarczyły podstaw do wszczęcia

postępowania przygotowawczego, organ wnioskujący o wydanie postanowienia pisemnie

zawiadamia o tym podmiot, który informacje i dane przekazał.

14.

Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkody wyrządzone naruszeniem przepisów ust.

4 na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.

15.

(uchylony)

16.

(uchylony)

16a.

(uchylony)

17.

(uchylony)

17a.

(uchylony)

17b.

(uchylony)

17c.

(uchylony)

17d.

(uchylony)

18.

(uchylony)

19.

(uchylony)

1.

W związku z wykonywaniem zadań wymienionych w art. 1 ust. 2 Policja zapewnia ochronę

form i metod realizacji zadań, informacji oraz własnych obiektów i danych identyfikujących

policjantów.

1a

Ochrona, o której mowa w ust. 1, może być realizowana przez obserwowanie i rejestrowanie

wykonywanych zadań służbowych, obiektów Policji i policyjnych środków transportu.

2.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych policjanci mogą posługiwać się

dokumentami publicznymi w rozumieniu ustawy z dnia 22 listopada 2018 r. o dokumentach publicznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 53, 1091 i 1716) lub innymi dokumentami, które uniemożliwiają ustalenie danych identyfikujących policjanta

oraz środków, którymi posługuje się przy wykonywaniu zadań służbowych.

2a.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych policjanci mogą posługiwać się

środkami identyfikacji elektronicznej zawierającymi dane inne niż dane identyfikujące

policjanta.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach przepisy ust. 2 i 2a mogą mieć zastosowanie

do osób, o których mowa w art. 22 ust. 1.

3a.

Nie popełnia przestępstwa

1)

kto poleca sporządzenie lub kieruje sporządzeniem dokumentów lub wydawaniem środków

identyfikacji elektronicznej, o których mowa w ust. 2, 2a i 3;

2)

kto sporządza dokumenty lub wydaje środki identyfikacji elektronicznej, o których

mowa w ust. 2, 2a i 3;

3)

kto udziela pomocy w sporządzeniu dokumentów lub wydawaniu środków identyfikacji elektronicznej,

o których mowa w ust. 2, 2a i 3;

4)

policjant lub osoba wymieniona w ust. 3, jeżeli dokumentami lub środkami identyfikacji

elektronicznej, o których mowa w ust. 2, 2a i 3, posługują się przy wykonywaniu czynności

operacyjno-rozpoznawczych;

5)

kto wydaje środki identyfikacji elektronicznej, o których mowa w ust. 2a, policjantowi

albo osobom, o których mowa w ust. 3, lub dopuszcza do uwierzytelnienia z wykorzystaniem

takiego środka identyfikacji elektronicznej w swoim systemie identyfikacji elektronicznej.

3b.

Organy administracji rządowej i organy samorządu terytorialnego obowiązane są do udzielania

Policji, w granicach swojej właściwości, niezbędnej pomocy w zakresie wydawania i

zabezpieczania dokumentów, o których mowa w ust. 2 i 3.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady i tryb wydawania, posługiwania się, a także przechowywania dokumentów, o których

mowa w ust. 2 i 3, uwzględniając rodzaje dokumentów i cel, w jakim są wydawane, organy

i osoby uprawnione do wydawania, posługiwania się i przechowywania dokumentów, czas,

na jaki wydawane są dokumenty, czynności zapewniające ochronę dokumentów oraz ich

sposób przechowywania i ewidencji.

1.

Udzielenie informacji o prowadzonych czynnościach operacyjno-rozpoznawczych oraz o

stosowanych środkach i metodach ich realizacji może nastąpić

1)

w przypadku gdy istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa ściganego

z oskarżenia publicznego w związku z wykonywaniem tych czynności;

2)

w związku ze współpracą prowadzoną z innymi organami, służbami lub instytucjami państwowymi

uprawnionymi do wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, w tym także w związku

z prowadzoną współpracą z organami i służbami innych państw w trybie i zakresie określonym

w umowach i porozumieniach międzynarodowych.

2.

Udzielenie informacji o osobie, uzyskanych w czasie wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych

oraz w trybie, o którym mowa w art. 14 ust. 4, może nastąpić

1)

na żądanie sądu lub prokuratora, a wykorzystanie tych informacji może nastąpić tylko

w celu ścigania karnego;

2)

w przypadku gdy ustawa nakłada obowiązek udzielenia lub umożliwia udzielenie takich

informacji określonemu organowi albo obowiązek taki wynika z umów lub porozumień międzynarodowych,

a także w przypadku gdy zatajenie takiej informacji prowadziłoby do zagrożenia życia

lub zdrowia innych osób.

3.

Udzielenie informacji o szczegółowych formach, zasadach i organizacji czynności operacyjno-rozpoznawczych

może nastąpić w szczególnie uzasadnionych przypadkach.

4.

W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 udzielenie informacji

następuje w trybie określonym w art. 20ba.

1.

Komendant Główny Policji może zezwalać

1)

byłym i obecnym funkcjonariuszom i pracownikom Policji, z wyłączeniem przypadków,

o których mowa w ust. 5,

2)

osobom oddelegowanym do Policji, w zakresie zadań realizowanych w okresie oddelegowania,

3)

osobom udzielającym funkcjonariuszom Policji pomocy w wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych

- na udzielenie wiadomości stanowiącej informację niejawną uprawnionemu podmiotowi.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy sytuacji, o których mowa w art. 19,

art. 19a, art. 19b, art. 20b ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 20c, z wyjątkiem

dokumentów i materiałów, które sąd okręgowy lub prokurator Biura Lustracyjnego lub

oddziałowego biura lustracyjnego Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni

przeciwko Narodowi Polskiemu uzna za niezbędne w związku z wykonywaniem ich zadań

określonych w ustawie z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów

bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. z 2019 r. poz. 430, 399, 447, 534 i 1571) oraz ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania

Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1882).

3.

W razie odmowy zezwolenia na udzielenie wiadomości stanowiącej informację niejawną

o klauzuli „tajne” lub „ściśle tajne” pomimo żądania prokuratora lub sądu, zgłoszonego

w związku z postępowaniem karnym o zbrodnie przeciwko pokojowi, ludzkości i o przestępstwa

wojenne lub o zbrodnię godzącą w życie ludzkie albo o występek przeciwko życiu i zdrowiu,

gdy jego następstwem była śmierć człowieka - Komendant Główny Policji, na wniosek

prokuratora lub sądu, przedstawia żądane dokumenty i materiały oraz wyjaśnienia ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych. Jeżeli minister właściwy do spraw wewnętrznych stwierdzi,

że uwzględnienie żądania prokuratora lub sądu jest uzasadnione, Komendant Główny Policji

jest obowiązany zezwolić na udostępnienie wnioskowanych informacji.

4.

W razie odmowy zezwolenia na udzielenie wiadomości stanowiącej informację niejawną

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych stosuje się tryb określony w art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania

nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

5.

W przypadku Komendanta Głównego Policji, Komendanta BSWP oraz ich zastępców, a także,

w zakresie wynikającym z art. 11j ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania

nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, funkcjonariuszy BSWP, zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, udziela minister właściwy

do spraw wewnętrznych. Przepisy ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

W celu zapobiegania lub wykrywania przestępstw, przestępstw skarbowych albo w celu

ratowania życia lub zdrowia ludzkiego bądź wsparcia działań poszukiwawczych lub ratowniczych,

Policja może uzyskiwać dane niestanowiące treści odpowiednio, przekazu telekomunikacyjnego,

przesyłki pocztowej albo przekazu w ramach usługi świadczonej drogą elektroniczną,

określone w

1)

art. 180c i art. 180d ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2460), zwane dalej „danymi telekomunikacyjnymi”,

2)

art. 82 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2188 oraz z 2019 r. poz. 1051, 1495 i 2005), zwane dalej „danymi pocztowymi”,

3)

art. 18 ust. 1-5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. z 2019 r. poz. 123 i 730), zwane dalej „danymi internetowymi”

- oraz może je przetwarzać bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą.

2.

Przedsiębiorca telekomunikacyjny, operator pocztowy lub usługodawca świadczący usługi

drogą elektroniczną udostępnia nieodpłatnie dane, o których mowa w ust. 1

1)

policjantowi wskazanemu w pisemnym wniosku Komendanta Głównego Policji, Komendanta

CBŚP, Komendanta BSWP, komendanta wojewódzkiego Policji albo osoby przez nich upoważnionej;

2)

na ustne żądanie policjanta posiadającego pisemne upoważnienie osób, o których mowa

w pkt 1;

3)

za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej policjantowi posiadającemu pisemne upoważnienie

osób, o których mowa w pkt 1.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, udostępnianie danych, o których mowa w

ust. 1, odbywa się bez udziału pracowników przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, operatora

pocztowego lub usługodawcy świadczącego usługi drogą elektroniczną lub przy niezbędnym

ich udziale, jeżeli możliwość taka jest przewidziana w porozumieniu zawartym pomiędzy

Komendantem Głównym Policji a tym podmiotem.

4.

Udostępnienie Policji danych, o których mowa w ust. 1, może nastąpić za pośrednictwem

sieci telekomunikacyjnej, jeżeli

1)

wykorzystywane sieci telekomunikacyjne zapewniają

a)

możliwość ustalenia osoby uzyskującej dane, ich rodzaju oraz czasu, w którym zostały

uzyskane,

b)

zabezpieczenie techniczne i organizacyjne uniemożliwiające osobie nieuprawnionej dostęp

do danych;

2)

jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem zadań wykonywanych przez jednostki organizacyjne

Policji albo prowadzonych przez nie czynności.

5.

Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP i komendant wojewódzki Policji

prowadzą rejestry wystąpień o uzyskanie danych telekomunikacyjnych, pocztowych i internetowych

zawierające informacje identyfikujące jednostkę organizacyjną Policji i funkcjonariusza

Policji uzyskującego te dane, ich rodzaj, cel uzyskania oraz czas, w którym zostały

uzyskane. Rejestry prowadzi się w formie elektronicznej, z zachowaniem przepisów o

ochronie informacji niejawnych.

6.

Dane, o których mowa w ust. 1, które mają znaczenie dla postępowania karnego, Komendant

Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP albo komendant wojewódzki Policji przekazują

prokuratorowi właściwemu miejscowo lub rzeczowo. Prokurator podejmuje decyzję o zakresie

i sposobie wykorzystania przekazanych danych.

6a

Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP albo komendant wojewódzki

(Stołeczny) Policji może upoważnić swojego zastępcę do realizacji czynności, o których

mowa w ust. 6.

7.

Dane, o których mowa w ust. 1, które nie mają znaczenia dla postępowania karnego,

podlegają niezwłocznemu, komisyjnemu i protokolarnemu zniszczeniu.

8

Dane, o których mowa w ust. 1, pobiera się i udostępnia się także organom ścigania

państw członkowskich Unii Europejskiej i innych państw, agencjom Unii Europejskiej

zajmującymi się zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości oraz Międzynarodowej Organizacji

Policji Kryminalnej - Interpol na ich wniosek, jeżeli następuje to w celu wykrywania

przestępstw oraz ścigania ich sprawców, ratowania życia lub zdrowia ludzkiego albo

poszukiwania osób zaginionych.

1.

Kontrolę nad uzyskiwaniem przez Policję danych telekomunikacyjnych, pocztowych lub

internetowych sprawuje sąd okręgowy właściwy dla siedziby organu Policji, któremu

udostępniono te dane.

2.

Organ Policji, o którym mowa w ust. 1, przekazuje, z zachowaniem przepisów o ochronie

informacji niejawnych, sądowi okręgowemu, o którym mowa w ust. 1, w okresach półrocznych,

sprawozdanie obejmujące

1)

liczbę przypadków pozyskania w okresie sprawozdawczym danych telekomunikacyjnych,

pocztowych lub internetowych oraz rodzaj tych danych;

2)

kwalifikacje prawne czynów, w związku z zaistnieniem których wystąpiono o dane telekomunikacyjne,

pocztowe lub internetowe, albo informacje o pozyskaniu danych w celu ratowania życia

lub zdrowia ludzkiego bądź wsparcia działań poszukiwawczych lub ratowniczych.

3.

W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1, sąd okręgowy może zapoznać się z materiałami

uzasadniającymi udostępnienie Policji danych telekomunikacyjnych, pocztowych lub internetowych.

4.

Sąd okręgowy informuje organ Policji o wyniku kontroli w terminie 30 dni od jej zakończenia.

5.

Kontroli, o której mowa w ust. 1, nie podlega uzyskiwanie danych na podstawie art.

20cb ust. 1.

1.

W celu zapobiegania lub wykrywania przestępstw, przestępstw skarbowych albo w celu

ratowania życia lub zdrowia ludzkiego bądź wsparcia działań poszukiwawczych lub ratowniczych,

Policja może uzyskiwać dane

1)

z wykazu, o którym mowa w art. 179 ust. 9 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne,

2)

o których mowa w art. 161 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne,

3)

w przypadku użytkownika, który nie jest osobą fizyczną numer zakończenia sieci oraz

siedzibę lub miejsce wykonywania działalności gospodarczej, firmę lub nazwę i formę

organizacyjną tego użytkownika,

4)

w przypadku stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej - także nazwę miejscowości

oraz ulicy, przy której znajduje się zakończenie sieci, udostępnione użytkownikowi

- oraz może je przetwarzać bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą.

2

Do udostępniania i przetwarzania danych, o których mowa w ust. 1, przepisy art. 20c

ust. 2-8 stosuje się.

(uchylony)

1

W celu poszukiwania osób zaginionych Policja może uzyskiwać dane telekomunikacyjne,

pocztowe i internetowe oraz może je przetwarzać bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą;

przepisy art. 20c ust. 2-8 stosuje się.

2.

Materiały uzyskane w wyniku czynności określonych w ust. 1, które nie zawierają informacji

mających znaczenie dla poszukiwania osób zaginionych, podlegają niezwłocznemu komisyjnemu

i protokolarnemu zniszczeniu.

1

Komendant Główny Policji prowadzi System Wspomagania Dowodzenia Policji, zwany dalej

„SWD Policji”, będący systemem teleinformatycznym wspierającym

1)

wykonywanie zadań ustawowych przez jednostki organizacyjne Policji;

2)

obsługę zgłoszeń alarmowych, o których mowa w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1077).

2.

Komendant Główny Policji zapewnia utrzymanie, rozbudowę oraz modyfikację SWD Policji.

3.

Utrzymanie, rozbudowa i modyfikacje SWD Policji są finansowane z budżetu państwa,

z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, parametry

funkcjonalne SWD Policji, sposób jego funkcjonowania w sytuacjach awaryjnych oraz

sposób utrzymania, mając na uwadze potrzebę zapewnienia optymalnego poziomu współpracy

między systemem teleinformatycznym systemu powiadamiania ratunkowego i SWD Policji.

1.

Policja może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać i wykorzystywać w celu wykrywania

i ścigania sprawców wykroczeń oraz przestępstw informacje, w tym dane osobowe, o sprawcach

wykroczeń przeciwko mieniu określonych w art. 119 § 1, art. 120 § 1, art. 122 § 1 i 2 oraz art. 124 § 1 Kodeksu wykroczeń, osobach podejrzanych o ich popełnienie oraz obwinionych i ukaranych za te wykroczenia,

także bez ich wiedzy i zgody.

2.

Informacje o osobach, o których mowa w ust. 1, obejmują

1)

imiona, nazwiska lub pseudonimy;

2)

imiona i nazwiska rodowe rodziców;

3)

datę i miejsce urodzenia;

4)

oznaczenie i cechy identyfikacyjne dokumentu tożsamości;

5)

adres zamieszkania i adres pobytu;

6)

numer PESEL;

7)

obywatelstwo i płeć;

8)

źródła utrzymania, w tym miejsce zatrudnienia oraz, w miarę możności, dane o warunkach

materialnych, rodzinnych i osobistych;

9)

czas i miejsce popełnienia czynu, opis czynu, w tym sposobu działania sprawcy czynu

i okoliczności jego popełnienia;

10)

kwalifikację prawną czynu, wartość przedmiotu wykroczenia lub wysokość wyrządzonej

szkody;

11)

datę i rodzaj czynności będącej podstawą wprowadzenia informacji do zbioru danych

dotyczących sprawców wykroczeń oraz datę otrzymania informacji o wykroczeniu;

12)

oznaczenie jednostki organizacyjnej Policji wprowadzającej informacje do zbioru danych

dotyczących sprawców wykroczeń;

13)

oznaczenie i numer sprawy;

14)

wskazanie zatrzymanych przedmiotów lub dokumentów wraz z ich oznaczeniem;

15)

informacje o zastosowanych środkach przymusu wobec osoby oraz o jej legitymowaniu;

16)

nazwę organu innego niż wymieniony w pkt 12, prowadzącego sprawę, a w przypadku przekazania

sprawy innemu organowi - także jego nazwę i datę przekazania;

17)

określenie sposobu zakończenia czynności wyjaśniających;

18)

wskazanie, czy sprawa została przekazana do sądu w postępowaniu przyspieszonym lub

z zastosowaniem art. 58 § 1 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia;

19)

datę skierowania wniosku o ukaranie do sądu;

20)

informacje o prawomocnych rozstrzygnięciach dotyczących czynu: orzeczeniach, zarządzeniach,

mandatach karnych, obejmujących datę i treść rozstrzygnięcia, datę jego uprawomocnienia

się oraz informacje o zastosowanych wobec sprawcy czynu środkach oddziaływania wychowawczego;

21)

informacje o uchyleniu prawomocnego rozstrzygnięcia, o którym mowa w pkt 20.

3.

Policja może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać i wykorzystywać w celu wykrywania

i ścigania sprawców wykroczeń oraz przestępstw informacje, w tym dane osobowe, dotyczące

pokrzywdzonego czynem, o którym mowa w ust. 1, także bez jego wiedzy i zgody, obejmujące

w przypadku osoby fizycznej: imiona, nazwisko, numer PESEL i adres zamieszkania, a

w przypadku podmiotu niebędącego osobą fizyczną - dane identyfikujące ten podmiot.

4

Informacje, o których mowa w ust. 2 i 3, są gromadzone i przetwarzane w elektronicznym

zbiorze danych dotyczącym sprawców wykroczeń, zwanym dalej „rejestrem wykroczeń”,

prowadzonym w systemie teleinformatycznym przez Komendanta Głównego Policji, który

jest ich administratorem w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku

z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości.

5.

Organ uprawniony do prowadzenia czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia

przekazuje do rejestru wykroczeń informacje, o których mowa w ust. 2 i 3, dotyczące

wykroczeń wskazanych w ust. 1, pisemnie lub w sposób określony w ust. 8 pkt 2.

6.

Informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 20 i 21, przekazuje do rejestru wykroczeń,

pisemnie lub w sposób określony w ust. 8 pkt 2, sąd lub organ, który wydał rozstrzygnięcie

lub zastosował środki oddziaływania wychowawczego, niezwłocznie po zaistnieniu okoliczności,

o których mowa w ust. 2 pkt 20 i 21.

7.

Informacje przetwarzane w rejestrze wykroczeń udostępnia się bezpłatnie

1)

organom uprawnionym do prowadzenia czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia

oraz wykonywania czynności w celu zapobiegania wykroczeniom lub wykrywania wykroczeń

oraz ich sprawców lub osobom przez nie upoważnionym w związku z prowadzonymi czynnościami

wyjaśniającymi lub wykonywanymi czynnościami w zakresie wykrywania i ścigania wykroczeń;

2)

organom uprawnionym do prowadzenia postępowań karnych, postępowań w sprawach nieletnich

lub wykonywania czynności w sprawach nieletnich w związku z prowadzonymi postępowaniami;

3)

innym organom lub podmiotom uprawnionym na podstawie przepisów odrębnych do otrzymania

takich informacji w zakresie niezbędnym do realizacji ich zadań ustawowych.

8.

Udostępnienie informacji przetwarzanych w rejestrze wykroczeń następuje

1)

na pisemny wniosek organów, osób lub podmiotów, o których mowa w ust. 7, zawierający

dane umożliwiające wyszukanie informacji w rejestrze wykroczeń;

2)

w drodze teletransmisji danych - w przypadku organów, osób lub podmiotów, o których

mowa w ust. 7, którym administrator nadał uprawnienia dostępu do rejestru wykroczeń

oraz przetwarzania informacji w tym rejestrze, jeżeli jest zapewnione odnotowywanie

w systemie, kto, kiedy, w jakim celu oraz jakie informacje uzyskał, a także zabezpieczenie

techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie informacji niezgodnie z

celem ich uzyskania oraz jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywania zadań

albo prowadzonej działalności.

9.

Informacje przetwarzane w rejestrze wykroczeń udostępnia się na pisemny wniosek osobie,

której dane osobowe dotyczą, wyłącznie w zakresie czynów stwierdzonych prawomocnym

rozstrzygnięciem oraz w zakresie informacji, o których mowa w ust. 2 pkt 1-11, 13

i 20, a jeżeli udzielenie takich informacji utrudniałoby realizację ustawowych zadań

Policji, w szczególności w zakresie wykrywania i ścigania sprawców wykroczeń oraz

przestępstw, zakres udzielanych informacji można ograniczyć do informacji o liczbie

odnotowanych w rejestrze czynów, ich kwalifikacji prawnej, dacie wprowadzenia informacji

do rejestru, czasie i miejscu popełnienia czynu oraz, w miarę możliwości, informacji

określonych w ust. 2 pkt 20.

10.

Czynności podejmowane przez administratora w zakresie realizacji wniosków złożonych

przez osoby, których dane dotyczą, są wolne od opłat. Jeżeli wniosek osoby, której

dane dotyczą, jest w sposób oczywisty nieuzasadniony ze względu na jego powtarzalność,

administrator może

1)

pobrać opłatę lub

2)

odmówić podjęcia działań w związku ze złożonym wnioskiem.

11.

Obowiązek wykazania, że wniosek osoby, której dane dotyczą, jest w sposób oczywisty

nieuzasadniony, spoczywa na administratorze.

12.

Wysokość opłaty, o której mowa w ust. 10 pkt 1, wynosi 0,002 przeciętnego wynagrodzenia

w poprzednim kwartale, począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu

jego ogłoszenia przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 53).

13.

Informacje o osobach, o których mowa w ust. 1, przetwarzane w rejestrze wykroczeń

Policja przetwarza w celu realizacji innych ustawowych zadań niż określone w ust.

1, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań.

14.

Organy Policji dokonują weryfikacji informacji o osobach, o których mowa w ust. 1,

przetwarzanych w rejestrze wykroczeń po zakończeniu sprawy, w związku z którą informacje

te zostały wprowadzone do rejestru wykroczeń, a ponadto nie rzadziej niż co 3 lata,

licząc od dnia uzyskania lub pobrania informacji, usuwając zbędne dane.

15.

Dane osobowe osób, o których mowa w ust. 1, usuwa się z rejestru wykroczeń

1)

po upływie 3 lat od dnia ich wprowadzenia do rejestru, chyba że przed upływem tego

terminu do rejestru zostały wprowadzone dane o kolejnym czynie takiej osoby stanowiącym

wykroczenie określone w ust. 1;

2)

przed upływem terminu wskazanego w pkt 1 - w razie uniewinnienia osoby, której dane

dotyczą, odmowy wszczęcia wobec niej postępowania lub jego umorzenia prawomocnym orzeczeniem

sądu lub śmierci tej osoby oraz w przypadku stwierdzenia przez uprawniony organ braku

podstaw do pociągnięcia sprawcy do odpowiedzialności za wykroczenie, jeżeli nie zachodzi

przesłanka dalszego przetwarzania danych osobowych dotyczących tej osoby w związku

z innym czynem odnotowanym w rejestrze.

16.

Dane osobowe osób, o których mowa w ust. 3, usuwa się z rejestru wykroczeń wraz z

usunięciem danych sprawcy czynu, którym zostały one pokrzywdzone.

17.

Usunięcia danych osobowych z rejestru wykroczeń dokonuje komisja powołana przez Komendanta

Głównego Policji, która sporządza protokół z tych czynności.

18.

W celu zapewnienia gromadzenia i przetwarzania informacji, o których mowa w ust. 2

i 3, w rejestrze wykroczeń organy Policji lub osoby przez nie upoważnione mogą występować

do organów uprawnionych do prowadzenia czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia,

prowadzących postępowania w sprawach o wykroczenia lub do innych organów lub podmiotów,

które mogą posiadać lub przetwarzają informacje, o których mowa w ust. 2 i 3, z wnioskiem

o przekazanie do rejestru wykroczeń posiadanych lub przetwarzanych przez nie informacji

w zakresie określonym w tych przepisach.

19.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposoby przetwarzania informacji, o których mowa w ust. 2 i 3, w rejestrze wykroczeń,

sposób i tryb prowadzenia rejestru wykroczeń, rodzaje służb policyjnych uprawnionych

do korzystania z rejestru wykroczeń, właściwość jednostek organizacyjnych Policji

do wprowadzania informacji do rejestru wykroczeń, czynności będące podstawą wprowadzania

informacji do rejestru wykroczeń, zakres, cel i sposób kontroli dostępu do rejestru

wykroczeń oraz nadzoru nad przetwarzaniem informacji oraz sposób weryfikacji przydatności

i niezbędności informacji przetwarzanych w rejestrze wykroczeń w zakresie realizacji

zadań Policji, uwzględniając potrzebę ochrony informacji przed nieuprawnionym dostępem

do nich, zapewnienie sprawności wprowadzania informacji do rejestru wykroczeń oraz

konieczność zapewnienia aktualizacji, kompletności i prawidłowości informacji przetwarzanych

w rejestrze wykroczeń;

2)

sposób i tryb udzielania informacji o osobach na podstawie informacji przetwarzanych

w rejestrze wykroczeń oraz wzór protokołu usunięcia danych osobowych z rejestru wykroczeń,

wzór wniosku o udzielenie informacji przetwarzanych w rejestrze wykroczeń oraz wzór

informacji o osobie, uwzględniając konieczność zapewnienia sprawnego udzielania informacji

i potrzebę zabezpieczenia danych przed nieuprawnionym dostępem do nich.

1.

W związku z obsługą zadań, o których mowa w art. 20e ust. 1 pkt 1, Komendant Główny

Policji przetwarza w SWD Policji informacje, w tym dane osobowe osób, których dane

uzyskano w związku z realizacją zadań, o których mowa w art. 1 ust. 2 i 3, i w tym

zakresie jest administratorem w rozumieniu przepisów o ochronie danych osobowych.

2.

W związku z obsługą zgłoszeń alarmowych, o których mowa w art. 20e ust. 1 pkt 2, Komendant

Główny Policji przetwarza w SWD Policji informacje, w tym dane osobowe osób określonych

w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o systemie powiadamiania ratunkowego, i w tym zakresie jest administratorem w rozumieniu przepisów o ochronie danych osobowych.

3.

Komendant Główny Policji przetwarza w SWD Policji informacje, w tym dane osobowe,

w celu

1)

ewidencjonowania i dokumentowania przyjmowanych zgłoszeń o zdarzeniach oraz podjętych

interwencjach;

2)

zapewnienia właściwej reakcji Policji na zdarzenie;

3)

współdziałania Policji z centrami powiadamiania ratunkowego oraz innymi służbami ratowniczymi;

4)

zabezpieczania danych o źródłach dowodowych oraz prowadzenia analizy zagrożenia.

4.

Informacje, w tym dane osobowe, przetwarzane w SWD Policji usuwa się automatycznie

po upływie 5 lat od ich rejestracji.

(uchylony)

1.

Komendant Główny Policji prowadzi zbiór danych zawierający informacje o wynikach analizy

kwasu deoksyrybonukleinowego (DNA), zwany dalej „zbiorem danych DNA”, którego jest

administratorem w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku

z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości.

2.

W zbiorze danych DNA przetwarza się

1)

informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do

a)

osób podejrzanych lub podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia

publicznego,

b)

nieletnich dopuszczających się czynów zabronionych przez ustawę jako przestępstwa

ścigane z oskarżenia publicznego,

c)

osób stwarzających zagrożenie, o których mowa w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi

stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2203),

d)

osób, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych,

e)

oskarżonych lub skazanych za popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego,

f)

osób o nieustalonej tożsamości oraz osób usiłujących ukryć swoją tożsamość,

g)

zwłok ludzkich o nieustalonej tożsamości,

h)

śladów nieznanych sprawców przestępstw,

i)

osób zaginionych,

j)

osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3a lit. c,

k)

osób, o których mowa w art. 20 ust. 1l;

2)

informacje, w tym dane osobowe osób, o których mowa w pkt 1 lit. a-e oraz i-k, obejmują

a)

wyniki analizy kwasu deoksyrybonukleinowego (DNA),

b)

imiona, nazwiska lub pseudonimy,

c)

imiona i nazwiska rodowe rodziców tych osób,

d)

datę i miejsce urodzenia,

e)

adres zamieszkania,

f)

numer PESEL,

g)

obywatelstwo i płeć,

h)

oznaczenie i cechy dokumentu tożsamości.

3.

W ramach zbioru danych DNA gromadzi się próbki pobrane od osoby albo ze zwłok ludzkich,

w celu przeprowadzenia analizy kwasu deoksyrybonukleinowego (DNA), w postaci wymazów

ze śluzówki policzków, krwi, cebulek włosów lub wydzielin, a w odniesieniu do zwłok

ludzkich materiał biologiczny w postaci próbek z tkanek, zwane dalej „próbkami biologicznymi”.

1.

Informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w art. 21a ust. 2 pkt 1 lit. a-j, wprowadza

się do zbioru danych DNA na podstawie zarządzenia

1)

prowadzącego postępowanie przygotowawcze lub sądu - w przypadku analizy kwasu deoksyrybonukleinowego

(DNA) przeprowadzonej w związku z

a)

postępowaniem karnym,

b)

postępowaniem w sprawach nieletnich,

c)

postępowaniem określonym w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi

stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób,

d)

postępowaniem wobec osób wymienionych w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych,

e)

postępowaniem wobec osób skazanych;

2)

prowadzącego czynności - w przypadku osób o nieustalonej tożsamości, osób usiłujących

ukryć swoją tożsamość, zwłok ludzkich o nieustalonej tożsamości, osób zaginionych

oraz osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 3a lit. c.

2.

Informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w art. 21a ust. 2 pkt 1 lit. k, wprowadza

się do zbioru danych DNA na podstawie wniosku właściwego miejscowo organu Policji,

przed podjęciem przez policjantów i pracowników Policji pierwszych czynności służbowych

związanych z ujawnianiem, zabezpieczaniem lub badaniem śladów związanych z podejrzeniem

popełnienia czynu zabronionego.

Informacje, w tym dane osobowe, przetwarzane w zbiorze danych DNA udostępnia się bezpłatnie

organom prowadzącym postępowanie karne, postępowanie w sprawach nieletnich lub prowadzącym

czynności wykrywcze lub identyfikacyjne.

1.

Informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w art. 20 ust. 1l, są przetwarzane

w zbiorze danych DNA w celu prowadzenia czynności wykrywczych lub identyfikacyjnych.

2.

Informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w art. 21a ust. 2 pkt 1 lit. a-j, są

przetwarzane w zbiorze danych DNA w celu prowadzenia czynności wykrywczych i eliminacyjnych.

1.

W weryfikacji, o której mowa w art. 16 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych

w związku zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, uczestniczą jednostki organizacyjne Policji, służby, instytucje państwowe lub organy

władzy publicznej, które przekazały informacje, w tym dane osobowe, do zbioru danych

DNA.

2.

Informacje, w tym dane osobowe, usuwa się ze zbioru danych DNA, w przypadku gdy

1)

zostało umorzone postępowanie z uwagi na to, że

a)

czynu stanowiącego podstawę wprowadzenia danych osobowych do zbioru danych nie popełniono

albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia,

b)

zdarzenie lub okoliczność, w związku z którymi wprowadzono dane osobowe do zbioru

danych, nie ma znamion czynu zabronionego;

2)

osoba, której dane dotyczą

a)

została uniewinniona prawomocnym wyrokiem sądu,

b)

ukończyła 100. rok życia,

c)

zmarła;

3)

tożsamość zwłok ludzkich została ustalona;

4)

utracą swoją przydatność eliminacyjną, jednakże nie dłużej niż po upływie 5 lat od

dnia ustania stosunku służbowego lub pracy - w przypadku osób, o których mowa w art.

20 ust. 1l.

3.

Informacje, w tym dane osobowe osób, o których mowa w art. 21a ust. 2 pkt 1 lit. h,

usuwa się ze zbioru danych DNA, po upływie okresu przedawnienia karalności przestępstwa,

na wniosek organu prowadzącego postępowanie karne.

4.

Informacje, w tym dane osobowe osób, o których mowa w art. 21a ust. 2 pkt 1 lit. i

oraz j, usuwa się ze zbioru danych DNA, w przypadku odnalezienia lub ustalenia miejsca

pobytu osoby zaginionej lub po upływie 55 lat od dnia rozpoczęcia ich przetwarzania

w zbiorze danych DNA. Informacje te, w tym dane osobowe, usuwa się na wniosek jednostki

organizacyjnej, służby, instytucji państwowej lub organu władzy publicznej prowadzącej

poszukiwanie lub osoby zaginionej.

5.

Usunięcia informacji, w tym danych osobowych osób, o których mowa w art. 21a ust.

2 pkt 1 lit. a-g oraz i-k, ze zbioru danych DNA oraz zniszczenia próbek biologicznych

dokonuje komisja powołana przez Komendanta Głównego Policji, sporządzając z tych czynności

protokół.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Komendant Główny Policji prowadzi następujące zbiory danych daktyloskopijnych, których

jest administratorem w rozumieniu przepisów o ochronie danych osobowych

1)

Centralną Registraturę Daktyloskopijną, w której są gromadzone karty daktyloskopijne

i chejroskopijne zawierające odciski linii papilarnych osób,

2)

zbiór automatycznie przetwarzający dane daktyloskopijne, w którym są przetwarzane

informacje, w tym dane osobowe, o odciskach linii papilarnych osób, niezidentyfikowanych

śladach linii papilarnych z miejsc przestępstw oraz śladach linii papilarnych, które

mogą pochodzić od osób zaginionych

- zwane dalej „zbiorami danych daktyloskopijnych”.

2.

W zbiorach danych daktyloskopijnych są przetwarzane

1)

informacje, w tym dane osobowe, dotyczące

a)

osób podejrzanych lub podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia

publicznego,

b)

nieletnich dopuszczających się czynów zabronionych przez ustawę jako przestępstwa

ścigane z oskarżenia publicznego,

c)

osób stwarzających zagrożenie, o których mowa w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi

stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób,

d)

osób, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych,

e)

oskarżonych lub skazanych za popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego,

f)

osób poszukiwanych,

g)

cudzoziemców, od których zostały pobrane odciski linii papilarnych w sytuacjach, o

których mowa w art. 35 ust. 2, art. 324 pkt 1 i art. 394 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r.

o cudzoziemcach lub art. 30 ust. 1 pkt 3, art. 92 ust. 1 i art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r.

o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub art. 73a ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej i członków ich rodzin

(Dz. U. z 2019 r. poz. 293),

h)

śladów linii papilarnych, które mogą pochodzić od osób zaginionych,

i)

niezidentyfikowanych śladów linii papilarnych z miejsc przestępstw,

j)

osób, o których mowa w art. 20 ust. 1l;

2)

informacje, w tym dane osobowe, przetwarzane w zbiorze danych, o którym mowa w ust.

1 pkt 1, obejmują

a)

imiona, nazwiska lub pseudonimy,

b)

imiona i nazwiska rodowe rodziców tych osób,

c)

datę i miejsce urodzenia,

d)

oznaczenie i cechy identyfikacyjne dokumentu tożsamości,

e)

adres zamieszkania,

f)

numer PESEL,

g)

obywatelstwo i płeć,

h)

oznaczenie i numer sprawy,

i)

miejsce i powód daktyloskopowania,

j)

odciski linii papilarnych palców i dłoni;

3)

informacje, w tym dane osobowe, przetwarzane w zbiorze danych, o którym mowa w ust.

1 pkt 2, obejmujące

a)

obrazy odcisków linii papilarnych,

b)

rok urodzenia,

c)

płeć,

d)

rodzaj rejestracji,

e)

datę wprowadzenia,

f)

jednostkę organizacyjną wprowadzającą;

4)

informacje, w tym dane osobowe, dotyczące niezidentyfikowanych śladów linii papilarnych

z miejsc przestępstw obejmujące

a)

obrazy śladów linii papilarnych,

b)

datę i miejsce zabezpieczenia,

c)

kategorię przestępstwa,

d)

jednostkę organizacyjną wprowadzającą,

e)

oznaczenie i numer sprawy;

5)

informacje, w tym dane osobowe, dotyczące śladów linii papilarnych, które mogą pochodzić

od osób zaginionych, obejmujące

a)

obrazy śladów linii papilarnych,

b)

datę i miejsce zabezpieczenia,

c)

kategorię zdarzenia,

d)

jednostkę organizacyjną wprowadzającą,

e)

oznaczenie i numer sprawy.

3.

W zbiorach danych daktyloskopijnych przetwarza się, z wyłączeniem przechowywania,

informacje, w tym dane osobowe, dotyczące osób o nieustalonej tożsamości lub usiłujących

ukryć swoją tożsamość oraz zwłok ludzkich o nieustalonej tożsamości, obejmujące

1)

obrazy odcisków linii papilarnych;

2)

płeć;

3)

oznaczenie i numer sprawy.

Informacje, w tym dane osobowe, wprowadza się do zbiorów danych daktyloskopijnych

na podstawie wniosku organu prowadzącego postępowanie lub poszukiwanie osoby zaginionej.

Informacje, w tym dane osobowe, przetwarzane w zbiorach danych daktyloskopijnych oraz

uzyskane w wyniku ich przetwarzania są udzielane bezpłatnie organom prowadzącym

1)

postępowanie karne;

2)

postępowanie w sprawach nieletnich;

3)

czynności wykrywcze lub identyfikacyjne;

4)

czynności związane z wprowadzaniem danych daktyloskopijnych do innych zbiorów danych

na podstawie odrębnych przepisów.

1.

Informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w art. 21h ust. 2 pkt 1 lit. a-h, są

przechowywane w zbiorach danych daktyloskopijnych w celu prowadzenia czynności identyfikacyjnych.

2.

Informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w art. 21h ust. 2 pkt 1 lit. a-f, są

przechowywane w zbiorach danych daktyloskopijnych i wykorzystywane w celu prowadzenia

czynności wykrywczych.

3.

Informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w art. 21h ust. 2 pkt 1 lit. j, są

przetwarzane w zbiorach danych daktyloskopijnych w celu wyeliminowania, spośród wszystkich

zebranych w toku prowadzonego postępowania, śladów pozostawionych przez osoby, o których

mowa w art. 20 ust. 1l.

1.

W weryfikacji, o której mowa w art. 16 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych

w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, uczestniczą jednostki organizacyjne Policji, służby, instytucje państwowe lub organy

władzy publicznej, które przekazały informacje, w tym dane osobowe, do zbiorów danych

daktyloskopijnych.

2.

Informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w art. 21h ust. 2 pkt 1 lit. a-c, e

i f, usuwa się ze zbiorów danych daktyloskopijnych, w przypadku gdy

1)

zostało umorzone postępowanie z uwagi na to, że

a)

czynu stanowiącego podstawę wprowadzenia danych osobowych do zbioru danych nie popełniono

albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia,

b)

zdarzenie lub okoliczność, w związku z którymi wprowadzono dane osobowe do zbioru

danych, nie ma znamion czynu zabronionego;

2)

osoba, której dane dotyczą

a)

została uniewinniona prawomocnym wyrokiem sądu,

b)

ukończyła 100. rok życia,

c)

zmarła;

3

utracą swoją przydatność eliminacyjną, jednakże nie dłużej niż po upływie 5 lat od

dnia ustania stosunku służbowego lub pracy - w przypadku osób, o których mowa w art.

20 ust. 1l.

3.

Informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w art. 21h ust. 2 pkt 1 lit. g, usuwa

się ze zbiorów danych daktyloskopijnych, jeżeli osoba, której dane dotyczą

1)

uzyskała obywatelstwo polskie;

2)

ukończyła 100. rok życia;

3)

zmarła.

4.

Informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w art. 21h ust. 2 pkt 1, usuwa się

ze zbiorów danych daktyloskopijnych po uzyskaniu wiarygodnej informacji.

1.

Informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w art. 21h ust. 2 pkt 1 lit. i, usuwa

się ze zbiorów danych daktyloskopijnych po upływie okresu przedawnienia karalności

przestępstwa, na wniosek organu prowadzącego postępowanie karne.

2.

Informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w art. 21h ust. 2 pkt 1 lit. h, usuwa

się ze zbiorów danych daktyloskopijnych, w przypadku odnalezienia lub ustalenia miejsca

pobytu osoby zaginionej lub po upływie 55 lat od dnia rozpoczęcia ich przetwarzania

w zbiorach danych daktyloskopijnych. Informacje te, w tym dane osobowe, usuwa się

na wniosek jednostki organizacyjnej, służby, instytucji państwowej lub organu władzy

publicznej prowadzącej poszukiwanie.

Usunięcia informacji, w tym danych osobowych, ze zbioru danych daktyloskopijnych,

w tym zniszczenia kart daktyloskopijnych i chejroskopijnych, dokonuje komisja powołana

przez Komendanta Głównego Policji, sporządzając z tych czynności protokół.

Zadania, o których mowa w art. 21a-21e oraz art. 21h-21n, Komendant Główny Policji

realizuje przy pomocy Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji.

1.

Komendant Główny Policji prowadzi Krajowy System Informacyjny Policji, zwany dalej

„KSIP”, będący zestawem zbiorów danych, w którym przetwarza się informacje, w tym

dane osobowe, w związku z realizacją zadań ustawowych.

2.

W odniesieniu do informacji, w tym danych osobowych, przetwarzanych w KSIP Komendant

Główny Policji jest administratorem w rozumieniu przepisów o ochronie danych osobowych.

3.

Komendant Główny Policji zapewnia utrzymanie, rozbudowę oraz modyfikację KSIP.

4.

Utrzymanie, rozbudowa i modyfikacja KSIP są finansowane z budżetu państwa, z części,

której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych.

1.

Komendant Główny Policji prowadzi policyjną mapę zagrożeń przestępstwami na tle seksualnym

zawierającą aktualne informacje o miejscach szczególnego zagrożenia przestępstwami

przeciwko wolności seksualnej, wymienionymi w rozdziale XXV Kodeksu karnego.

2.

Mapa zagrożeń przestępstwami na tle seksualnym jest udostępniana do wiadomości publicznej

przez publikację na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Komendy Głównej

Policji.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia

mapy zagrożeń przestępstwami na tle seksualnym i tryb jej aktualizacji, uwzględniając

potrzebę bieżącej analizy występowania zagrożeń przestępstwami, o których mowa w ust.

1, oraz ocenę ryzyka w konkretnych miejscach występowania tych zagrożeń.

1.

Policja przy wykonywaniu swych zadań może korzystać z pomocy osób niebędących policjantami.

Zabronione jest ujawnianie danych o osobie udzielającej pomocy Policji, w zakresie

czynności operacyjno-rozpoznawczych.

1a.

Udostępnienie danych o osobie, o której mowa w ust. 1, może nastąpić jedynie w przypadkach

i trybie określonych w art. 20ba.

1b.

Dane o osobie, o której mowa w ust. 1, mogą być udostępnione, na żądanie prokuratora

lub sądu, także w razie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez tę osobę przestępstwa

ściganego z oskarżenia publicznego w związku z wykonywaniem czynności operacyjno-rozpoznawczych

oraz w przypadku ujawnienia przez tę osobę faktu udzielania pomocy Policji w zakresie

czynności operacyjno-rozpoznawczych; udostępnienie tych danych następuje w trybie

określonym w art. 20ba.

2.

Za udzielenie pomocy, o której mowa w ust. 1, osobom niebędącym policjantami może

być przyznane wynagrodzenie.

2a.

Koszty podejmowanych przez Policję czynności operacyjno-rozpoznawczych, w zakresie

których ze względu na ochronę, o której mowa w art. 20a ust. 1-3, nie mogą być stosowane

przepisy o finansach publicznych i rachunkowości, a także wynagrodzenia osób wymienionych

w ust. 1, pokrywane są z tworzonego na ten cel funduszu operacyjnego.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze zarządzenia, zasady tworzenia

i gospodarowania funduszem operacyjnym.

4.

Jeżeli w czasie korzystania i w związku z korzystaniem przez Policję z pomocy osób,

o których mowa w ust. 1, osoby te utraciły życie lub poniosły uszczerbek na zdrowiu

albo szkodę w mieniu, odszkodowanie przysługuje na zasadach i w trybie określonych

w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

Jednostki pływające Policji podnoszą jako banderę flagę państwową z godłem Rzeczypospolitej

Polskiej, określoną w odrębnych przepisach.

1.

W czasie wykonywania zadań określonych w ustawie jednostki pływające Policji podnoszą,

niezależnie od bandery, flagę Policji.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór flagi

Policji, okoliczności i warunki jej podnoszenia oraz sposób oznakowania jednostek

pływających i statków powietrznych, a także znaki rozpoznawcze używane na nich przez

Policję w nocy, uwzględniając sposób umieszczenia bandery i flagi na jednostkach pływających,

ze wskazaniem, które z nich podnoszą flagę Policji, oraz oznakowania statków powietrznych

Policji, z ustaleniem, które z nich oznakowuje się symbolem Policji.

1.

Służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie

był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający

z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej wykształcenie średnie lub średnie

branżowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych

szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający

rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie

informacji niejawnych.

2.

Przyjęcie kandydata do służby w Policji następuje po przeprowadzeniu postępowania

kwalifikacyjnego mającego na celu ustalenie, czy kandydat spełnia warunki przyjęcia

do służby w Policji oraz określenie jego predyspozycji do pełnienia tej służby. Postępowanie

kwalifikacyjne, z zastrzeżeniem ust. 3, składa się z następujących etapów

1)

złożenie podania o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego kandydata do służby,

a także dokumentów stwierdzających wymagane wykształcenie i kwalifikacje zawodowe

oraz zawierających dane o uprzednim zatrudnieniu;

2)

test wiedzy;

3)

test sprawności fizycznej;

4)

test psychologiczny;

5)

przeprowadzenie rozmowy kwalifikacyjnej;

6)

ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji;

7)

sprawdzenie w ewidencjach, rejestrach i kartotekach prawdziwości danych zawartych

w kwestionariuszu osobowym kandydata do służby;

8)

przeprowadzenie postępowania sprawdzającego określonego w przepisach o ochronie informacji

niejawnych.

3.

Postępowanie kwalifikacyjne w stosunku do kandydata ubiegającego się o przyjęcie do

służby w Policji

1)

w charakterze członka personelu lotniczego, posiadającego uprawnienia lotnicze w określonej

specjalności,

2)

w charakterze członka personelu medycznego w oddziale prewencji Policji,

3)

który złożył dokumenty wymienione w ust. 2 pkt 1 przed upływem 3 lat od dnia zwolnienia

z tej służby, jeżeli podczas jej pełnienia uzyskał kwalifikacje zawodowe podstawowe

- składa się z etapów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 5-8.

4.

Postępowanie kwalifikacyjne zarządza i prowadzi Komendant Główny Policji albo komendant

wojewódzki (Stołeczny) Policji.

5.

Komendant Główny Policji albo komendant wojewódzki (Stołeczny) Policji odmawia poddania

kandydata postępowaniu kwalifikacyjnemu, albo odstępuje od jego prowadzenia w przypadku

1)

niezłożenia kompletu dokumentów, o których mowa w ust. 2 pkt 1;

2)

niespełnienia wymagań określonych w ust. 1;

3)

uzyskania negatywnego wyniku z jednego z etapów postępowania kwalifikacyjnego, o których

mowa w ust. 2 pkt 3-6 i 8;

4)

zatajenia lub podania nieprawdziwych danych w kwestionariuszu osobowym, o którym mowa

w ust. 2 pkt 1;

5)

niepoddania się przez kandydata przewidzianym w postępowaniu kwalifikacyjnym czynnościom

lub etapom tego postępowania;

6)

przystąpienia do ponownego postępowania kwalifikacyjnego pomimo uzyskania przez niego

w poprzednim postępowaniu kwalifikacyjnym negatywnego wyniku z etapu postępowania

kwalifikacyjnego, o którym mowa w ust. 2 pkt 7 lub 8, gdy z informacji posiadanych

przez komendanta prowadzącego postępowanie wynika, że nie uległy zmianie okoliczności

stanowiące podstawę negatywnego wyniku z danego etapu;

7)

gdy nie znajduje to uzasadnienia w potrzebach kadrowych Policji.

6.

Informacje o wyniku postępowania kwalifikacyjnego stanowią informację publiczną.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres informacji o planowanym postępowaniu kwalifikacyjnym oraz sposób podawania

ich do wiadomości;

2)

tryb i sposób przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego;

3)

wzór kwestionariusza osobowego, o którym mowa w ust. 2 pkt 1;

4)

zakres tematyczny testu wiedzy oraz zakres i sposób przeprowadzania testu sprawności

fizycznej i testu psychologicznego;

5)

sposób dokonywania oceny kandydatów oraz preferencje z tytułu posiadanego przez nich

wykształcenia lub posiadanych umiejętności;

6)

sposób zakończenia postępowania kwalifikacyjnego oraz minimalny okres, po którym kandydat

do służby może ponownie przystąpić do postępowania kwalifikacyjnego lub poszczególnych

jego etapów;

7)

zakres informacji o wyniku postępowania kwalifikacyjnego.

8.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 7, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni: powszechność dostępu do informacji o postępowaniu kwalifikacyjnym, czynności

niezbędne do przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego i ustalenia w jego toku

predyspozycji kandydata do pełnienia służby w Policji, a także potrzebę zapewnienia

sprawności prowadzenia tego postępowania, przejrzystości stosowanych kryteriów oceny,

obiektywności wyników postępowania i wyboru kandydatów posiadających w największym

stopniu cechy, umiejętności oraz kwalifikacje przydatne do realizacji zadań służbowych.

1.

Funkcjonariusz Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa,

Służby Celno-Skarbowej, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Centralnego

Biura Antykorupcyjnego może być na własną prośbę przeniesiony do służby w Policji,

jeżeli wykazuje on szczególne predyspozycje do jej pełnienia.

2.

Funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, do służby w Policji przenosi w porozumieniu

odpowiednio z Komendantem Głównym Straży Granicznej, Szefem Kancelarii Sejmu, Komendantem

Służby Ochrony Państwa, Szefem Krajowej Administracji Skarbowej, Komendantem Głównym

Państwowej Straży Pożarnej, Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefem Agencji

Wywiadu, Szefem Służby Wywiadu Wojskowego, Szefem Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub

Szefem Centralnego Biura Antykorupcyjnego Komendant Główny Policji za zgodą ministra

właściwego do spraw wewnętrznych.

3.

Funkcjonariusz Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa,

Służby Celno-Skarbowej, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Centralnego

Biura Antykorupcyjnego przeniesiony do służby w Policji zachowuje ciągłość służby.

4.

Funkcjonariuszowi przenoszonemu w trybie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje

odprawa ani inne należności przewidziane dla funkcjonariuszy odchodzących ze służby.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

sposób i tryb prowadzenia postępowania w stosunku do funkcjonariuszy, o których mowa

w ust. 1, uwzględniając szczególne kwalifikacje predestynujące do służby w Policji,

równorzędność okresów służby i stażu, należności oraz uzyskanych w dotychczasowych

jednostkach kwalifikacji zawodowych z policyjnymi.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z mocą od dnia 1 lipca

2019 r.

1.

Zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie podległe ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych.

2.

(uchylony)

1.

Przed podjęciem służby policjant składa ślubowanie według następującej roty

„

Ja, obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych obowiązków policjanta,

ślubuję: służyć wiernie Narodowi, chronić ustanowiony Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem

życia. Wykonując powierzone mi zadania, ślubuję pilnie przestrzegać prawa, dochować

wierności konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzegać dyscypliny

służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych. Ślubuję strzec tajemnic

związanych ze służbą, honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać

zasad etyki zawodowej

”

.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze zarządzenia, ceremoniał

ślubowania, uwzględniając warunki, tryb i termin składania ślubowania przez policjantów,

organy uprawnione do przyjmowania ślubowania, przebieg i sposób dokumentowania ślubowania

oraz wzór formularza aktu ślubowania.

1.

Stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego

zgłoszenia się do służby.

1a.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić

1)

na okres służby przygotowawczej lub kandydackiej;

2)

na okres służby kontraktowej;

3)

na stałe.

1b.

Mianowanie w służbie kontraktowej może nastąpić po zawarciu umowy, zwanej dalej „kontraktem”,

zawartej pomiędzy osobą, która zgłosiła się do tej służby, a przełożonym wymienionym

w art. 32 ust. 1.

1c.

Kontrakt zawiera się na okres od 3 do 5 lat. Zawarcie kontraktu z tą samą osobą może

nastąpić najwyżej dwukrotnie.

2.

Początek służby liczy się od dnia określonego w rozkazie o mianowaniu funkcjonariusza

Policji.

3.

Mianowanie może nastąpić po odbyciu zasadniczej służby wojskowej albo po przeniesieniu

do rezerwy.

4.

Warunku określonego w ust. 3 nie stosuje się do kobiet, policjantów w służbie kandydackiej,

a także do osób rozpoczynających naukę lub przeszkolenie zawodowe w szkołach resortu

spraw wewnętrznych.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, określa rodzaje

i wzory legitymacji służbowych i innych dokumentów policjantów, organy właściwe do

ich wydawania oraz zasady dokonywania wpisów w tych dokumentach.

1.

Mianowanie w służbie kontraktowej może nastąpić na stanowisko podstawowe, jeżeli osoba

mianowana ma wykształcenie średnie lub średnie branżowe i odbyła w Policji przeszkolenie

podstawowe lub ukończyła służbę kandydacką i zobowiąże się do uzupełnienia przeszkolenia

podstawowego w terminie określonym w kontrakcie.

2.

Osoba nieposiadająca wykształcenia średniego lub średniego branżowego może być mianowana

na stanowisko, o którym mowa w ust. 1, jeżeli postępowanie kwalifikacyjne wykaże posiadanie

przez tę osobę szczególnych predyspozycji do służby w Policji.

3.

Dla policjanta w służbie kontraktowej początkowe 12 miesięcy służby w ramach pierwszego

kontraktu jest okresem próbnym.

4.

Policjant lub przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, mogą oświadczyć na piśmie,

najpóźniej na jeden miesiąc przed upływem okresu próbnego, o zamiarze rozwiązania

stosunku służbowego. W takim przypadku z dniem upływu okresu próbnego policjanta zwalnia

się ze służby.

5.

W przypadku niezłożenia oświadczeń, o których mowa w ust. 4, policjant pełni nadal

służbę kontraktową bez odrębnego mianowania.

6.

Najpóźniej na 6 miesięcy przed upływem okresu, na jaki został zawarty kontrakt, policjant

lub przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, mogą wystąpić z wnioskiem o zawarcie

kolejnego kontraktu. W przypadku zawarcia kolejnego kontraktu policjant pełni nadal

służbę kontraktową.

1.

Osobę przyjętą do służby w Policji mianuje się policjantem w służbie przygotowawczej

na okres 3 lat.

2.

Po upływie okresu służby przygotowawczej policjant zostaje mianowany na stałe.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1,

z wyłączeniem komendanta powiatowego (miejskiego) Policji, może skrócić okres służby

przygotowawczej policjanta albo zwolnić go od odbywania tej służby.

4.

W razie przerwy w wykonywaniu przez policjanta obowiązków służbowych, trwającej dłużej

niż 3 miesiące, przełożony może przedłużyć okres jego służby przygotowawczej.

1.

Osobę podlegającą kwalifikacji wojskowej skierowaną za jej zgodą do służby w oddziałach

prewencji Policji mianuje się policjantem w służbie kandydackiej na okres, o którym

mowa w art. 56 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1541 i 2020).

2.

Policjant w służbie kandydackiej pełni służbę w systemie skoszarowanym.

3.

Policjanci w służbie kandydackiej wykonują jedynie czynności administracyjno-porządkowe.

4.

Okres służby kandydackiej zalicza się do okresu służby przygotowawczej, jeżeli przerwa

pomiędzy służbą kandydacką a podjęciem służby przygotowawczej nie przekracza 3 miesięcy.

1.

Osobom, które stosownie do przepisów o powszechnym obowiązku obrony odbywają ćwiczenia

w jednostkach organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

na podstawie przydziałów organizacyjno-mobilizacyjnych, przysługują w zakresie przydzielonych

im zadań uprawnienia policjantów określone w art. 15 i art. 16.

2.

Zakres uprawnień i obowiązków osób, o których mowa w ust. 1, wynikających ze stosunku

służby określą odrębne przepisy.

1.

W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny Policja może być objęta militaryzacją,

o której mowa w art. 174 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony

Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Policjanci pozostający w stosunku służbowym w dniu ogłoszenia mobilizacji lub w dniu,

w którym rozpoczyna się czas wojny, określonym przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

na podstawie art. 4a ust. 1 pkt 4a ustawy, o której mowa w ust. 1, stają się z mocy

prawa policjantami pełniącymi służbę w czasie wojny i pozostają w tej służbie do czasu

zwolnienia.

1.

Do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych

stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant

BSWP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych.

2.

Od decyzji, o których mowa w ust. 1, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego.

3.

Jeżeli decyzję, o której mowa w ust. 1, ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Policji,

od decyzji takiej służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

1.

Czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem

prawa do wypoczynku.

2

Zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie

w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w okresach rozliczeniowych od dnia 1 stycznia

do dnia 30 czerwca danego roku oraz od dnia 1 lipca do dnia 31 grudnia danego roku.

2a

Liczba godzin służby przekraczających normę określoną w ust. 2 nie może przekraczać

8 godzin tygodniowo w okresie rozliczeniowym.

2b

Przepisu ust. 2a nie stosuje się do realizacji zadań o szczególnym charakterze dla

ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego,

w szczególności mających na celu zapobieżenie zdarzeniom, o których mowa w art. 18

ust. 1.

3

W zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 policjantowi przysługuje

w okresie rozliczeniowym czas wolny od służby w tym samym wymiarze albo po zakończeniu

okresu rozliczeniowego rekompensata pieniężna, o ile w terminie 10 dni od zakończenia

okresu rozliczeniowego nie wystąpi z wnioskiem o udzielenie czasu wolnego od służby

w tym samym wymiarze.

3a

Rekompensatę pieniężną, o której mowa w ust. 3, przyznaje się w wysokości 1/172 części

miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego

policjantowi na stanowisku zajmowanym w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego za każdą

godzinę służby przekraczającą normę określoną w ust. 2. Łączny czas służby przekraczający

normę w danym okresie rozliczeniowym zaokrągla się w górę do pełnej godziny.

3b

Przyznanie rekompensaty pieniężnej, o której mowa w ust. 3, może nastąpić także na

podstawie porozumienia, o którym mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1, jeżeli przekroczenie

normy określonej w ust. 2 nastąpiło w związku z realizacją tego porozumienia. Rekompensata

pieniężna przysługuje policjantowi za każdą pełną godzinę służby przekraczającą normę

określoną w ust. 2.

3c

W razie śmierci lub zaginięcia policjanta należną mu rekompensatę pieniężną, o której

mowa w ust. 3, wypłaca się małżonkowi policjanta, który pozostawał z nim we wspólności

małżeńskiej, a w dalszej kolejności jego dzieciom oraz rodzicom, jeżeli w dniu śmierci

policjanta spełniali warunki do uzyskania renty rodzinnej na podstawie przepisów o

zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego

Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży

Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

3c

W razie śmierci lub zaginięcia policjanta należną mu rekompensatę pieniężną, o której

mowa w ust. 3, wypłaca się małżonkowi policjanta, który pozostawał z nim we wspólności

małżeńskiej, a w dalszej kolejności jego dzieciom oraz rodzicom, jeżeli w dniu śmierci

policjanta spełniali warunki do uzyskania renty rodzinnej na podstawie przepisów o

zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego

Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony

Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz

ich rodzin.

3d

Rekompensatę pieniężną, o której mowa w ust. 3, wypłaca się

1)

do końca kwartału następującego po okresie rozliczeniowym, o którym mowa w art. 33

ust. 2, lecz nie później niż w dniu zwolnienia ze służby;

2)

w przypadku śmierci albo zaginięcia policjanta - niezwłocznie po wydaniu rozkazu personalnego

o wygaśnięciu stosunku służbowego.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do policjanta uprawnionego do dodatku funkcyjnego.

5.

Liczba godzin służby przekraczających normę określoną w ust. 2, za którą przyznano

rekompensatę pieniężną, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1, nie może przekraczać

1/4 tygodniowego wymiaru czasu służby policjanta w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym.

6

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, podstawowy

i zmianowy rozkład czasu służby, dzienny i tygodniowy wymiar czasu służby, przypadki

przedłużenia czasu służby ponad ustaloną normę, sposób ewidencjonowania i rozliczania

czasu służby, tryb oraz warunki przyznawania i termin wypłaty rekompensaty pieniężnej,

o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1, sposób pełnienia przez policjantów dyżurów

domowych oraz grupy policjantów zwolnionych z pełnienia służby w porze nocnej, niedziele

i święta, mając na względzie zapewnienie całodobowej i sprawnej realizacji zadań przez

Policję.

1.

Mianowanie lub powołanie na stanowisko służbowe jest uzależnione od posiadanego przez

policjanta wykształcenia, uzyskania określonych kwalifikacji zawodowych, a także stażu

służby w Policji.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP albo

Komendant BSWP może wyrazić zgodę na mianowanie na stanowisko służbowe policjanta,

także w służbie przygotowawczej, przed uzyskaniem przez niego kwalifikacji zawodowych

oraz stażu służby wymaganych na tym stanowisku, przy spełnieniu wymagań w zakresie

wykształcenia. Kwalifikacje zawodowe policjant jest obowiązany uzyskać przed mianowaniem

na stałe.

3.

Warunkiem uzyskania kwalifikacji zawodowych niezbędnych do mianowania na stanowisko

służbowe jest ukończenie przez policjanta

1)

szkolenia zawodowego podstawowego;

2)

szkolenia zawodowego dla absolwentów szkół wyższych;

3)

Wyższej Szkoły Policji.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim

powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach

służbowych, oraz warunki mianowania na wyższe stanowiska służbowe, uwzględniając zakres

wykonywanych przez nich zadań;

2)

szczegółowe warunki odbywania szkoleń zawodowych oraz doskonalenia zawodowego w Policji,

uwzględniając rodzaje, formy, warunki i tryb ich odbywania, a także organizację i

sposób prowadzenia szkoleń i doskonalenia zawodowego oraz nadzór nad ich realizacją.

1.

Policjant podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu.

2.

Policjant zapoznaje się z opinią służbową w ciągu 14 dni od jej sporządzenia; może

on w terminie 14 dni od zapoznania się z opinią wnieść odwołanie do wyższego przełożonego.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza

opinii służbowej, szczegółowe zasady i tryb opiniowania funkcjonariuszy, uwzględniając

przesłanki opiniowania i jego częstotliwości, kryteria brane pod uwagę przy opiniowaniu,

właściwość przełożonych w zakresie wydawania opinii, tryb zapoznawania funkcjonariuszy

z opinią służbową oraz tryb wnoszenia i rozpatrywania odwołań od opinii.

1.

Policjant może zostać poddany procedurze określającej jego predyspozycje do służby

na określonych stanowiskach lub w określonych komórkach organizacyjnych, poprzez przeprowadzenie

testu sprawności fizycznej, badania psychologicznego lub badania psychofizjologicznego.

2.

Test lub badania są przeprowadzane przez uprawnioną komórkę organizacyjną Policji.

3.

W stosunku do policjantów pełniących służbę lub ubiegających się o podjęcie służby

w Komendzie Głównej Policji test i badania zarządza Komendant Główny Policji.

3a.

W stosunku do policjantów pełniących służbę lub ubiegających się o podjęcie służby

w CBŚP test i badania zarządza Komendant CBŚP.

3b.

W stosunku do policjantów pełniących służbę lub ubiegających się o podjęcie służby

w BSWP test i badania zarządza Komendant BSWP.

3c.

W stosunku do policjantów pełniących służbę lub ubiegających się o podjęcie służby

w BOA test i badania zarządza Komendant Główny Policji.

3d.

W stosunku do policjantów pełniących służbę lub ubiegających się o podjęcie służby

w samodzielnym pododdziale kontrterrorystycznym Policji test i badania zarządza właściwy

miejscowo komendant wojewódzki lub Komendant Stołeczny Policji.

4.

W stosunku do policjantów pełniących służbę na obszarze terytorialnego działania komendanta

wojewódzkiego, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 3 i 4, test i badania zarządza komendant

wojewódzki Policji.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki

ustalania zdolności fizycznej lub psychicznej do służby na określonych stanowiskach

lub w określonych komórkach organizacyjnych oraz przeprowadzania badań psychofizjologicznych,

uwzględniając wykaz komórek organizacyjnych uprawnionych do przeprowadzania testu

lub badań, o których mowa w ust. 1, wykaz komórek organizacyjnych i stanowisk służbowych,

dla których test lub badania mogą być przeprowadzane, oraz zakres i ramową metodykę

badań na każde z tych stanowisk.

1.

Policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia

służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu

lub na własną prośbę.

2.

Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na

obszarze całego państwa, Komendant CBŚP w odniesieniu do policjanta CBŚP w ramach

tej jednostki organizacyjnej, Komendant BSWP w odniesieniu do policjanta BSWP w ramach

tej jednostki organizacyjnej, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego

województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu

(miasta). Jeżeli przeniesienie między województwami, a także między CBŚP a innymi

jednostkami organizacyjnymi Policji oraz między BSWP a innymi jednostkami organizacyjnymi

Policji następuje w związku z porozumieniem zainteresowanych przełożonych i policjanta,

przeniesienia dokonuje komendant wojewódzki Policji właściwy dla województwa, w którym

policjant ma pełnić służbę, w przypadku przeniesienia do CBŚP - Komendant CBŚP, a

w przypadku przeniesienia do BSWP - Komendant BSWP.

3.

Czas delegacji nie może przekraczać 6 miesięcy. Komendant Główny Policji, Komendant

CBŚP albo Komendant BSWP w wyjątkowych przypadkach może przedłużyć czas delegacji

do 12 miesięcy.

4.

Komendant Główny Policji może oddelegować policjanta, za jego zgodą, do pełnienia

zadań służbowych poza Policją w kraju i za granicą na czas określony.

4a.

Policjant może być oddelegowany do wykonywania zadań służbowych poza Policją w celu

realizacji zadań określonych w ustawie lub zadań Policji wynikających z obowiązujących

Rzeczpospolitą Polską umów i zobowiązań międzynarodowych.

4b.

Policjant może być oddelegowany do

1)

urzędu krajowego obsługującego organ władzy publicznej, w którym są wykonywane zadania

o charakterze określonym w ust. 4a, zwanego dalej „instytucją krajową”;

2)

urzędu, organizacji lub instytucji międzynarodowej albo państwa obcego, w których

są wykonywane zadania, o których mowa w ust. 4a, zwanych dalej „instytucją zagraniczną”.

4c.

Oddelegowanie policjanta do wykonywania zadań w Biurze Nadzoru Wewnętrznego następuje

na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych. W zakresie nieuregulowanym stosuje się odpowiednio przepisy art. 36a-36p.

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

1.

Z wnioskiem o oddelegowanie policjanta do wykonywania zadań służbowych poza Policją

mogą wystąpić

1)

organy Policji lub kierownik komórki organizacyjnej Komendy Głównej Policji;

2)

instytucje krajowe;

3)

instytucje zagraniczne.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien określać nazwę instytucji, komórki organizacyjnej

oraz nazwę stanowiska przeznaczonego dla policjanta lub pełnionej funkcji, opis kwalifikacji

wymaganych do zajmowania stanowiska lub pełnienia funkcji, zakres wykonywanych zadań,

przewidywany okres oddelegowania oraz określenie należności pieniężnych i innych świadczeń

przysługujących oddelegowanemu policjantowi. Wniosek instytucji zagranicznej powinien

dodatkowo zawierać określenie uprawnień i należności przysługujących oddelegowanemu

policjantowi w tej instytucji.

3.

W przypadku policjanta, który ma zostać oddelegowany za granicę do wykonywania zadań

zleconych przez instytucję zagraniczną albo zadań wynikających z programów finansowanych

ze środków funduszy Unii Europejskiej, gdy okres oddelegowania ma trwać co najmniej

rok, a wykonywanie zadań nie wymaga objęcia przez policjanta stanowiska w instytucji

zagranicznej, wniosek powinien dodatkowo określać zakres uprawnień i należności, jakie

przysługują oddelegowanemu policjantowi lub jego jednostce organizacyjnej Policji

od instytucji finansującej, przez którą należy rozumieć instytucję krajową albo instytucję

zagraniczną, w tym organizację międzynarodową, inną niż podmiot oddelegowujący lub

podmiot, do którego następuje oddelegowanie, finansującą wykonywanie zadań, o których

mowa w art. 36 ust. 4a.

4.

Wniosek składa się nie później niż 14 dni przed przewidywanym dniem oddelegowania

policjanta do instytucji krajowej lub instytucji zagranicznej.

Oddelegowanie do wykonywania zadań służbowych poza Policją następuje po zapoznaniu

się policjanta z treścią wniosku oraz po wyrażeniu przez niego zgody na oddelegowanie

w formie pisemnego oświadczenia wskazującego nazwę instytucji krajowej lub instytucji

zagranicznej, nazwę stanowiska służbowego lub pełnionej funkcji, a także okres oddelegowania.

1.

W przypadku gdy oddelegowanie policjanta do instytucji zagranicznej jest poprzedzone

postępowaniem kwalifikacyjnym przewidzianym w umowie międzynarodowej lub przepisach

prawa Unii Europejskiej, policjant zwraca się pisemnie do Komendanta Głównego Policji

z wnioskiem o wyrażenie zgody na uczestnictwo w tym postępowaniu.

2.

W przypadku pozytywnie zakończonego postępowania kwalifikacyjnego, o którym mowa w

ust. 1, oddelegowanie policjanta do instytucji zagranicznej następuje po przedstawieniu

Komendantowi Głównemu Policji kontraktu z instytucją zagraniczną.

3.

W razie otrzymania przez policjanta od instytucji zagranicznej propozycji przedłużenia

kontraktu lub gdy policjant ubiega się o kolejny kontrakt w instytucji zagranicznej,

stosuje się odpowiednio ust. 1.

Komendant Główny Policji może z własnej inicjatywy oddelegować policjanta do wykonywania

zadań służbowych poza Policją.

1.

Komendant Główny Policji w razie uwzględnienia wniosku

1)

uzgadnia z instytucją krajową lub instytucją zagraniczną obsadę personalną stanowiska

służbowego określonego we wniosku albo pełnioną funkcję, po uprzednim uzyskaniu od

policjanta pisemnego oświadczenia, o którym mowa w art. 36b, jeśli kwestie te nie

zostały wcześniej uzgodnione;

2)

zwalnia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, z jednoczesnym przeniesieniem

go do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych;

3)

zalicza, do celów obliczenia uposażenia i innych należności pieniężnych przysługujących

policjantowi w okresie oddelegowania, stanowisko służbowe w instytucji krajowej określone

we wniosku do odpowiedniej grupy zaszeregowania oraz ustala policyjny stopień etatowy,

stosownie do zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów;

4)

oddelegowuje policjanta do wykonywania zadań służbowych poza Policją, z wyjątkiem

przypadku, o którym mowa w art. 11g ust. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania

nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

2.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 4, policjantowi służy odwołanie do ministra

właściwego do spraw wewnętrznych.

3.

Komendant Główny Policji nie uwzględnia wniosku, jeżeli wskazane w nim stanowisko,

charakter lub zakres zadań, jakie miałby wykonywać policjant oddelegowany poza Policję,

nie odpowiada zadaniom określonym w ustawie oraz zadaniom wynikającym z obowiązujących

Rzeczpospolitą Polską umów i zobowiązań międzynarodowych.

1.

Warunkiem oddelegowania policjanta do instytucji krajowej lub instytucji zagranicznej

jest wyznaczenie go na stanowisko służbowe lub do pełnienia funkcji, zgodnie z wnioskiem,

o którym mowa w art. 36a ust. 2.

2.

Instytucja krajowa lub instytucja zagraniczna może przenieść oddelegowanego policjanta

na inne stanowisko służbowe niż określone we wniosku o oddelegowanie, jeżeli na stanowisku

tym są wykonywane zadania, o których mowa w art. 36 ust. 4a. W takim przypadku przepisy

art. 36a-36e i art. 36g stosuje się odpowiednio.

1.

Komendant Główny Policji odwołuje policjanta z oddelegowania w przypadku konieczności

zwolnienia go ze służby w Policji, zawiadamiając o tym odpowiednio instytucję krajową,

instytucję zagraniczną lub instytucję finansującą.

2.

Komendant Główny Policji, na uzasadniony wniosek instytucji krajowej, instytucji zagranicznej

lub instytucji finansującej, odwołuje policjanta z oddelegowania bez jego zgody. Właściwa

instytucja, składając Komendantowi Głównemu Policji wniosek o odwołanie policjanta

z oddelegowania, zawiadamia o tym policjanta. Odwołanie następuje nie wcześniej niż

z upływem 30 dni od dnia złożenia wniosku.

3.

Komendant Główny Policji odwołuje policjanta z oddelegowania do instytucji krajowej

lub instytucji zagranicznej na jego wniosek, zawiadamiając odpowiednio właściwą instytucję.

Odwołanie następuje w terminie do 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku.

4.

Komendant Główny Policji, z uwagi na uzasadnione potrzeby Policji, może odwołać policjanta

z oddelegowania bez jego zgody, zawiadamiając o tym instytucję krajową, instytucję

zagraniczną lub instytucję finansującą oraz policjanta. Odwołanie następuje nie wcześniej

niż z upływem 30 dni od dnia zawiadomienia.

5.

Terminy, o których mowa w ust. 2-4, mogą być skracane za porozumieniem Komendanta

Głównego Policji, instytucji krajowej, instytucji zagranicznej lub instytucji finansującej

oraz zainteresowanego policjanta.

1.

Po odwołaniu policjanta z oddelegowania przełożony właściwy w sprawach osobowych mianuje

go na stanowisko nie niższe niż zajmowane przed oddelegowaniem.

2.

Komendant Główny Policji może wyrazić zgodę na zwolnienie ze służby w Policji policjanta,

o którym mowa w art. 36g, ze stanowiska równorzędnego do zajmowanego w instytucji

krajowej. Nie dotyczy to policjanta, który podlega zwolnieniu ze służby na podstawie

art. 41 ust. 1 pkt 3-5 oraz ust. 2 pkt 1, 2, 5 i 8 albo wobec którego orzeczono karę

dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

1.

Policjant w okresie oddelegowania do instytucji krajowej lub instytucji zagranicznej

podlega przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych, z wyjątkiem oddelegowania do

Biura Nadzoru Wewnętrznego.

2.

Przepis ust. 1 nie narusza uprawnień przełożonego, któremu policjant podlega z tytułu

zajmowania stanowiska służbowego albo pełnienia funkcji w instytucji krajowej lub

instytucji zagranicznej.

1.

Policjant oddelegowany do wykonywania zadań służbowych w instytucji krajowej zachowuje

prawo do urlopu w wymiarze i na zasadach określonych w ustawie.

2.

Policjantowi oddelegowanemu do wykonywania zadań służbowych w instytucji zagranicznej

przysługuje urlop w wymiarze i na zasadach obowiązujących w tej instytucji.

3.

Policjant oddelegowany do wykonywania zadań służbowych w instytucji zagranicznej jest

obowiązany informować na piśmie przełożonego właściwego w sprawach osobowych o wymiarze

urlopu przysługującego i wykorzystanego w instytucji zagranicznej.

4.

Policjantowi odwołanemu z oddelegowania w instytucji zagranicznej przysługuje urlop

uzupełniający w wymiarze odpowiadającym różnicy pomiędzy wymiarem urlopu wypoczynkowego

i dodatkowego, ustalonego na podstawie ustawy, a wymiarem urlopu przysługującego mu

w instytucji zagranicznej.

1.

Policjantowi oddelegowanemu do wykonywania zadań służbowych w instytucji krajowej

przysługują uprawnienia i świadczenia, w tym uposażenie i inne należności pieniężne,

w wysokości i na warunkach określonych w ustawie.

2.

Policjantowi oddelegowanemu do wykonywania zadań służbowych w instytucji krajowej

położonej poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki organizacyjnej Policji,

w której policjant pełnił dotychczas służbę, przysługują z tego tytułu należności

przewidziane dla policjanta delegowanego do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości.

3.

Instytucja krajowa wypłaca oddelegowanemu policjantowi

1)

uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami do uposażenia;

2)

nagrody roczne za okres oddelegowania;

3)

nagrody motywacyjne;

4)

należności z tytułu podróży służbowych oraz oddelegowania, o którym mowa w ust. 2.

4.

Świadczenia i należności pieniężne niewymienione w ust. 3 przyznaje i wypłaca jednostka

organizacyjna Policji, w której policjant pełnił służbę bezpośrednio przed oddelegowaniem.

Do policjanta oddelegowanego do wykonywania zadań służbowych w instytucji krajowej

stosuje się przepisy, które mają zastosowanie do pracowników zatrudnionych na stanowiskach

analogicznych do zajmowanego przez niego stanowiska służbowego, w szczególności dotyczące

obowiązków pracodawcy i pracownika, regulaminów pracy, wyróżnień, odpowiedzialności

materialnej pracowników, czasu pracy, bezpieczeństwa i higieny pracy, a także funduszu

nagród, z wyłączeniem pozostałych przepisów w sprawie wynagrodzeń oraz innych świadczeń

i należności pieniężnych wynikających ze stosunku pracy.

1.

Policjant w czasie oddelegowania do wykonywania zadań służbowych w instytucji zagranicznej

zachowuje prawo do uposażenia zasadniczego, dodatków do uposażenia o charakterze stałym

i innych należności pieniężnych należnych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym,

z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia

i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

2.

Policjantowi, o którym mowa w ust. 1, przysługują również

1)

należności z tytułu zagranicznej podróży służbowej;

2)

zwrot kosztów przewozu rzeczy osobistego użytku i przedmiotów gospodarstwa domowego;

3)

ryczałt na pokrycie kosztów utrzymania;

4)

zwrot kosztów leczenia.

3.

Uposażenie oraz świadczenia i należności pieniężne, o których mowa w ust. 1 i ust.

2 pkt 3, nie przysługują policjantowi otrzymującemu za granicą wynagrodzenie na podstawie

kontraktu zawartego z instytucją zagraniczną lub instytucją finansującą.

4.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do policjanta oddelegowanego za granicę do

wykonywania zadań zleconych przez instytucję zagraniczną albo zadań wynikających z

programów finansowanych ze środków funduszy Unii Europejskiej, gdy okres oddelegowania

trwa co najmniej rok, a wykonywanie zadań nie wymaga objęcia przez policjanta stanowiska

w instytucji zagranicznej, w przypadku gdy wynagrodzenie to jest refundowane jednostce

organizacyjnej Policji przez instytucję finansującą.

1.

Policjantowi oddelegowanemu do wykonywania zadań służbowych w instytucji zagranicznej

przysługują diety na pokrycie kosztów wyżywienia i inne drobne wydatki, zwrot kosztów

noclegów, przejazdów i dojazdów oraz innych niezbędnych wydatków uznanych przez Komendanta

Głównego Policji, na warunkach określonych w przepisach w sprawie przyznawania policjantom

należności za podróże służbowe i przeniesienia.

2.

Należności, o których mowa w ust. 1, policjant otrzymuje z tytułu podróży odbywanych

1)

w związku z rozpoczęciem i zakończeniem służby w instytucji zagranicznej;

2)

w celu załatwienia w kraju lub w innym państwie spraw służbowych na polecenie lub

za zgodą Komendanta Głównego Policji;

3)

w razie śmierci pozostających w kraju członków rodziny, na których przysługuje zasiłek

pogrzebowy na podstawie ustawy, a w innych przypadkach losowych - za zgodą Komendanta

Głównego Policji;

4)

w celu wykorzystania urlopu wypoczynkowego w kraju, raz na 2 lata, nie wcześniej niż

po upływie 12 miesięcy służby w instytucji zagranicznej, z wyłączeniem ostatniego

roku tej służby.

3.

Zwrot kosztów przewozu nie przysługuje, jeżeli z tytułu podróży, o której mowa w ust.

2 pkt 1, policjant otrzymał zwrot kosztów przejazdu ustalony z uwzględnieniem stawek

za kilometr przebiegu pojazdu, określony na podstawie przepisów w sprawie przyznawania

policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia.

Należności i świadczenia, o których mowa w art. 36m ust. 2, nie przysługują, jeżeli

policjant otrzymuje od instytucji zagranicznej lub instytucji finansującej świadczenia

pieniężne na cele analogiczne do określonych w tych przepisach.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość,

tryb przyznawania i wypłaty należności przysługujących policjantowi oddelegowanemu

do instytucji zagranicznej, o których mowa w art. 36m ust. 2, oraz właściwość przełożonych

w tych sprawach, a także sposób i zakres składania informacji przełożonemu w związku

z oddelegowaniem do instytucji zagranicznej, mając na względzie zapewnienie sprawnej

i terminowej wypłaty należności.

Policjantowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w

tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy; w takim przypadku uposażenie

policjanta nie może być obniżone.

Policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można

przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres

1)

poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie

ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy;

2)

zwolnienia z obowiązku wykonywania zadań służbowych, udzielonego na zasadach określonych

w przepisach o związkach zawodowych;

3)

delegowania do pełnienia zadań służbowych poza Policją w kraju lub za granicą.

1.

Policjanta przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej

wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

2.

Policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach

1)

orzeczenia trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku przez

komisję lekarską, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne;

2)

nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie

służby przygotowawczej;

3)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego

w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło

co najmniej 6 miesięcy;

4)

likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami

organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko;

5)

niewyrażenia zgody na mianowanie na stanowisko służbowe w okresie pozostawania w dyspozycji

przełożonego właściwego w sprawach osobowych, gdy nie ma możliwości mianowania go

na inne równorzędne stanowisko.

3.

Policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego prośbę.

4.

Policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn

określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

1.

Policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu

postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne,

ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

2.

Policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu

postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne,

ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to

celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3

miesiące.

2a.

W razie wniesienia przeciwko policjantowi aktu oskarżenia określonego w art. 55 § 1 Kodeksu postępowania karnego przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych

można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb zawieszania

policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, uwzględniając organy uprawnione

do zawieszania policjanta w czynnościach służbowych, tryb zaskarżania decyzji o zawieszeniu

oraz przypadki uchylania lub wygaśnięcia decyzji o zawieszeniu policjanta w czynnościach

służbowych przed ukończeniem postępowania karnego.

Policjant może być skierowany do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu

do spraw wewnętrznych

1)

z urzędu lub na jego wniosek - w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności

fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze służbą;

2)

z urzędu - w celu sprawdzenia prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby

z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany poddać się badaniom zleconym przez komisję lekarską,

w tym również badaniom specjalistycznym, psychologicznym i dodatkowym.

2.

W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na

wydanie orzeczenia, funkcjonariusz może zostać skierowany na obserwację w podmiocie

leczniczym, jeżeli wyraża na to zgodę.

1.

Policjanta zwalnia się ze służby w przypadkach

1)

orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską;

2)

nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej;

3)

wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby;

4)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne,

ścigane z oskarżenia publicznego;

4a)

wymierzenia przez sąd prawomocnym orzeczeniem środka karnego w postaci zakazu wykonywania

zawodu policjanta;

5)

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego lub nabycia obywatelstwa innego państwa;

6)

upływu okresu służby określonego w kontrakcie, jeżeli nie nastąpi zawarcie kolejnego

kontraktu lub mianowanie na stałe;

7)

upływu okresu próbnego służby kontraktowej, jeżeli policjant lub przełożony skorzystał

z uprawnienia określonego w art. 28a ust. 4.

2.

Policjanta można zwolnić ze służby w przypadkach

1)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej lub

służby kontraktowej, stwierdzonego w 2 kolejnych opiniach, między którymi upłynęło

co najmniej 6 miesięcy;

2)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe inne

niż określone w ust. 1 pkt 4;

3)

powołania do innej służby państwowej, a także objęcia funkcji z wyboru w organach

samorządu terytorialnego lub stowarzyszeniach;

4)

nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej;

5)

gdy wymaga tego ważny interes służby;

6)

likwidacji jednostki Policji lub jej reorganizacji połączonej ze zmniejszeniem obsady

etatowej, jeżeli przeniesienie policjanta do innej jednostki lub na niższe stanowisko

służbowe nie jest możliwe;

7)

upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby;

7a)

dwukrotnego nieusprawiedliwionego niestawienia się na badania, o których mowa w art.

40a ust. 1, lub niepoddania się im, albo w przypadku dwukrotnego nieusprawiedliwionego

niestawienia się na obserwację w podmiocie leczniczym, w przypadku wyrażenia zgody

przez funkcjonariusza, chyba że skierowanie do komisji lekarskiej nastąpiło na wniosek

funkcjonariusza;

8)

popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie

czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie;

9)

upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny

będące podstawą zawieszenia.

3.

Policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia

przez niego wystąpienia ze służby.

3a.

(uchylony)

3b.

(uchylony)

4.

W przypadkach określonych w ust. 2 pkt 6 zwolnienie następuje po upływie 6 miesięcy,

a w przypadku służby przygotowawczej, po upływie 3 miesięcy od dnia podjęcia decyzji

o likwidacji jednostki Policji lub jej reorganizacji.

1.

Uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z

powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne.

2.

Jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości

niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art.

41 ust. 3.

3.

Jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego

podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu

zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega

rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia.

4.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby

zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby.

5.

Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą

świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem,

nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo

świadczenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3.

6.

Okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu

służby uwzględnianego przy ustalaniu okresu, od którego zależą uprawnienia określone

w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust. 1, art. 110 ust.

1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant

nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień

uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu.

7

Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio do policjanta zwolnionego ze służby na podstawie

1)

art. 41 ust. 1 pkt 3, jeżeli zapadło prawomocne orzeczenie, o którym mowa w art. 135s

ust. 1 pkt 1, w postępowaniu dyscyplinarnym, które wznowiono ze względu na to, że

prowadzone przeciwko niemu, o ten sam czyn, postępowanie karne, karne skarbowe lub

w sprawach o wykroczenia, zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym

albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania ze względu na okoliczności określone w art. 17 § 1 pkt 1 lub 2 Kodeksu postępowania karnego albo w art. 5 § 1 pkt 1 lub 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia;

2)

art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9, jeżeli postępowanie karne lub karne skarbowe zostało zakończone

prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania ze

względu na okoliczności określone w art. 17 § 1 pkt 1 lub 2 Kodeksu postępowania karnego.

1.

Zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 oraz art. 41 ust. 1 pkt

1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 4 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania

służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby.

2.

(uchylony)

3

Zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić

po zasięgnięciu opinii zakładowej organizacji związkowej reprezentującej policjanta.

4

Policjant może wskazać zakładową organizację związkową, o której mowa w ust. 3, w

terminie 3 dni od dnia doręczenia wezwania w sprawie wskazania takiej organizacji.

5

Zakładowa organizacja związkowa, o której mowa w ust. 3, sporządza opinię w terminie

7 dni od dnia otrzymania wniosku o sporządzenie opinii.

6

W przypadku, gdy policjant w terminie, o którym mowa w ust. 4, nie wskazał zakładowej

organizacji związkowej albo zakładowa organizacja związkowa w terminie, o którym mowa

w ust. 5, nie przekazała opinii, zwolnienie policjanta ze służby może nastąpić bez

zasięgnięcia opinii zakładowej organizacji związkowej.

1.

Policjanta nie można zwolnić ze służby w okresie ciąży, w czasie urlopu macierzyńskiego,

urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego

lub urlopu wychowawczego, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 41 ust. 1 pkt

3 i 4 oraz ust. 2 pkt 2, 3, 5 i 6.

2.

W razie zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6 w okresie

ciąży, w czasie urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego,

urlopu ojcowskiego lub urlopu rodzicielskiego przysługuje mu uposażenie do końca okresu

ciąży oraz trwania wymienionego urlopu.

Policjantowi zwolnionemu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6 w czasie urlopu wychowawczego

przysługują do końca okresu, na który ten urlop został udzielony

1)

świadczenie pieniężne, wypłacane na zasadach obowiązujących przy wypłacaniu zasiłku

wychowawczego;

2)

inne uprawnienia przewidziane dla pracowników zwalnianych z pracy w czasie urlopu

wychowawczego z przyczyn niedotyczących pracowników.

1.

Zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 dokonuje właściwy komendant

wojewódzki Policji, Komendant CBŚP albo Komendant BSWP.

2.

Pozostawienie w służbie policjanta, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 2, wymaga zgody

właściwego komendanta wojewódzkiego Policji.

3.

W pozostałych przypadkach decyzje w sprawach, o których mowa w art. 37-41, podejmuje

przełożony wymieniony w art. 32 ust. 1.

1.

Policjant zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby oraz na swój

wniosek opinię o służbie.

2.

Policjant może żądać sprostowania świadectwa służby oraz odwołać się do wyższego przełożonego

od opinii o służbie w terminie 7 dni od dnia otrzymania opinii.

3.

Szczegółowe dane, które należy podać w świadectwie służby oraz w opinii o służbie,

a także tryb wydawania i prostowania świadectw służby oraz odwoływania się od opinii

o służbie, określa minister właściwy do spraw wewnętrznych w przepisach wydanych na

podstawie art. 81.

Komendant Główny Policji określa, w drodze zarządzenia, zasady prowadzenia przez przełożonych

dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym policjantów oraz sposób

prowadzenia akt osobowych.

1.

Policja jest uprawniona do przetwarzania informacji, w tym danych osobowych, w zakresie

niezbędnym do prowadzenia postępowań kwalifikacyjnych do służby w Policji, przenoszenia

do służby w Policji oraz w zakresie wynikającym z przebiegu stosunku służbowego policjantów,

także po jego ustaniu, w tym ma prawo przetwarzać dane osobowe, o których mowa w art.

9 i art. 10 rozporządzenia (UE) 2016/679, z wyłączeniem danych dotyczących kodu genetycznego

oraz danych daktyloskopijnych.

2.

Do przetwarzania danych osobowych, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się art. 13

ust. 1 lit. d i e oraz art. 16 rozporządzenia (UE) 2016/679, w zakresie, w jakim przepisy

szczególne przewidują odrębny tryb sprostowania. Zabezpieczenie przetwarzania danych

osobowych polega co najmniej na dopuszczeniu do ich przetwarzania wyłącznie policjantów

lub pracowników posiadających pisemne upoważnienie wydane przez administratora danych

po pisemnym zobowiązaniu policjantów lub pracowników do zachowania przetwarzanych

danych w poufności.

3.

Administratorem danych osobowych, o których mowa w ust. 1, w zakresie, w jakim przetwarza

te dane, jest Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, dyrektor Centralnego

Laboratorium Kryminalistycznego Policji, komendanci wojewódzcy (Stołeczny) Policji,

Komendant-Rektor Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie oraz komendanci szkół policyjnych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 20 maja 2018 r., z wyjątkiem

1)

art. 3 pkt 1a, 4 i 5, art. 4 pkt 3, 4 i 6, art. 6 pkt 2-5, pkt 6 w zakresie art. 88

ust. 4 pkt 2 oraz pkt 7, art. 8, art. 9, art. 21 pkt 3, 5 i 6, art. 22, art. 23 pkt

2, art. 25-27, art. 29, art. 32a, art. 35 pkt 10 lit. b tiret drugie w zakresie pkt

4, pkt 12 w zakresie ust. 2, pkt 16 lit. b i pkt 17 w zakresie art. 35, art. 38a i

art. 38b, które wchodzą w życie po upływie 2 lat od dnia ogłoszenia;

2)

art. 38 i art. 39, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Ustanawia się korpusy Policji i stopnie policyjne w następującym porządku

1)

w korpusie generałów Policji

a)

generalny inspektor Policji,

b)

nadinspektor Policji;

2)

w korpusie oficerów starszych Policji

a)

inspektor Policji,

b)

młodszy inspektor Policji,

c)

podinspektor Policji;

3)

w korpusie oficerów młodszych Policji

a)

nadkomisarz Policji,

b)

komisarz Policji,

c)

podkomisarz Policji;

4)

w korpusie aspirantów Policji

a)

aspirant sztabowy Policji,

b)

starszy aspirant Policji,

c)

aspirant Policji,

d)

młodszy aspirant Policji;

5)

w korpusie podoficerów Policji

a)

sierżant sztabowy Policji,

b)

starszy sierżant Policji,

c)

sierżant Policji;

6)

w korpusie szeregowych Policji

a)

starszy posterunkowy,

b)

posterunkowy.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, jakie stopnie wojskowe, Straży Granicznej,

Straży Marszałkowskiej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Służby Celno-Skarbowej,

Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Służby Wywiadu Wojskowego lub Służby Kontrwywiadu Wojskowego odpowiadają poszczególnym

stopniom policyjnym, uwzględniając równorzędność pierwszych stopni w poszczególnych

korpusach.

1.

Na stopnie policyjne w korpusie szeregowych Policji mianuje przełożony, o którym mowa

w art. 32 ust. 1. Na stopień posterunkowego mianuje się z dniem mianowania na stanowisko

służbowe.

2.

Na stopnie policyjne w korpusach podoficerów i aspirantów Policji, a także na stopnie

komisarza i nadkomisarza Policji, mianuje przełożony, o którym mowa w art. 32 ust.

1, z wyjątkiem komendanta powiatowego (miejskiego, rejonowego) Policji.

3.

Na pierwszy stopień oficerski, z zastrzeżeniem art. 56 ust. 3, oraz na stopnie generalnego

inspektora Policji i nadinspektora Policji mianuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Na pozostałe stopnie oficerskie

w służbie spraw wewnętrznych mianuje minister właściwy do spraw wewnętrznych. Natomiast

na pozostałe stopnie oficerskie mianuje Komendant Główny Policji.

1.

Na pierwszy stopień policyjny w korpusie podoficerów Policji może być mianowany policjant,

który spełnia warunki określone w art. 25 ust. 1 lub 2, ukończył szkolenie zawodowe

podstawowe i został mianowany lub powołany na stanowisko, dla którego został określony

stopień w korpusach podoficerów, aspirantów lub oficerów Policji.

2.

Na pierwszy stopień policyjny w korpusie aspirantów Policji może być mianowany podoficer

Policji, który spełnia warunki określone w art. 25 ust. 1 i został mianowany lub powołany

na stanowisko, dla którego został określony stopień w korpusach aspirantów lub oficerów

Policji.

Na pierwszy stopień policyjny w korpusie oficerów młodszych Policji może być mianowany

policjant, który spełnia warunki określone w art. 25 ust. 1, ukończył studia w Wyższej

Szkole Policji lub szkolenie zawodowe dla absolwentów szkół wyższych, został mianowany

lub powołany na stanowisko, dla którego został określony stopień w korpusie oficerów

Policji, i złożył egzamin oficerski.

W przypadku planowanego przedterminowego mianowania na stopnie policyjne w korpusie

oficerów młodszych Policji i korpusie oficerów starszych Policji właściwy przełożony

może wystąpić do Inspektora Nadzoru Wewnętrznego o dokonanie weryfikacji, o której

mowa w art. 11a ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania

nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

(uchylony)

1.

Mianowanie na kolejny wyższy stopień następuje stosownie do zajmowanego stanowiska

służbowego oraz w zależności od opinii służbowej. Nadanie tego stopnia nie może jednak

nastąpić wcześniej niż po przesłużeniu w dotychczasowym stopniu

-

posterunkowego - 1 roku,

-

starszego posterunkowego - 1 roku,

-

sierżanta - 2 lat,

-

starszego sierżanta - 2 lat,

-

sierżanta sztabowego - 2 lat,

-

młodszego aspiranta - 3 lat,

-

aspiranta - 3 lat,

-

starszego aspiranta - 2 lat,

-

aspiranta sztabowego - 4 lat,

-

podkomisarza - 3 lat,

-

komisarza - 4 lat,

-

nadkomisarza - 4 lat,

-

podinspektora - 3 lat,

-

młodszego inspektora - 4 lat,

-

inspektora - 4 lat.

1a.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek

ministra właściwego do spraw wewnętrznych, może mianować inspektora Policji na stopień

nadinspektora Policji z pominięciem wymogu przesłużenia w dotychczasowym stopniu okresu,

o którym mowa w ust. 1 tiret piętnaste.

2.

(uchylony)

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw wewnętrznych, na

wniosek Komendanta Głównego Policji, może mianować każdego policjanta na wyższy stopień,

z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z przepisów art. 48 oraz art. 49 i art. 50.

4.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach

1)

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

może mianować na pierwszy stopień oficerski oraz na stopnie generalnego inspektora

Policji i nadinspektora Policji,

2)

Komendant Główny Policji może mianować na pozostałe stopnie policyjne

- policjanta, który poniósł śmierć w związku z wykonywaniem czynności służbowych.

1.

Stopnie określone w art. 47 są dożywotnie.

2.

Policjanci zwolnieni ze służby mogą używać posiadanych stopni, o których mowa w art.

47, z dodaniem określenia „w stanie spoczynku”.

3.

Utrata stopnia wymienionego w art. 47 następuje w razie

1)

utraty obywatelstwa polskiego lub

2)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę dodatkową pozbawienia praw publicznych

albo

3)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione

z niskich pobudek.

1.

O obniżeniu stopnia decyduje przełożony właściwy do mianowania na ten stopień.

2.

O pozbawieniu stopnia oficerskiego decyduje Komendant Główny Policji.

3.

O obniżeniu stopnia lub pozbawieniu stopni generalnego inspektora i nadinspektora

Policji decyduje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

1.

Policjantowi przywraca się stopień w razie uchylenia

1)

prawomocnego skazania na karę dodatkową pozbawienia praw publicznych lub

2)

prawomocnego skazania na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione z niskich

pobudek albo

3)

decyzji, na podstawie której nastąpiło pozbawienie stopnia, albo

4)

kary dyscyplinarnej obniżenia stopnia.

2.

Decyzję o przywróceniu stopnia oficerskiego podejmuje Komendant Główny Policji. W

pozostałych przypadkach decyzję o przywróceniu stopnia podejmuje przełożony właściwy

do mianowania na ten stopień.

1.

Osobę przyjmowaną do służby i posiadającą stopień wojskowy mianuje się na odpowiedni

stopień policyjny.

2.

Mianowanie, o którym mowa w ust. 1, uzależnione jest od ukończenia szkolenia zawodowego

wymienionego w art. 34 ust. 3.

3.

Przy przyjmowaniu do służby osoby posiadającej stopień wojskowy podporucznika na odpowiedni

pierwszy stopień oficerski mianuje Komendant Główny Policji.

4.

Osobę przyjmowaną do służby na podstawie art. 25a ust. 1 i posiadającą stopień Straży

Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Służby

Celno-Skarbowej, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego lub Służby Kontrwywiadu Wojskowego mianuje

się na odpowiedni stopień policyjny.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób i

tryb mianowania policjantów na stopnie policyjne oraz wzory wniosku o mianowanie na

stopień policyjny i aktu mianowania na stopień policyjny, a także tryb ich sporządzania

oraz przełożonych właściwych w tych sprawach, uwzględniając warunki przystąpienia

do egzaminu oficerskiego, jego zakres, tryb i terminy składania, jednostki Policji

właściwe do przeprowadzania egzaminu oficerskiego oraz terminy mianowania na stopnie

policyjne.

1.

Policjant jest obowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania.

2.

Policjant obowiązany jest odmówić wykonania rozkazu lub polecenia przełożonego, a

także polecenia prokuratora, organu administracji państwowej lub samorządu terytorialnego,

jeśli wykonanie rozkazu lub polecenia łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa.

3.

O odmowie wykonania rozkazu lub polecenia, o których mowa w ust. 2, policjant powinien

zameldować Komendantowi Głównemu Policji z pominięciem drogi służbowej.

1.

Przełożony policjanta niebędącego w stanie wykonać polecenia sądu lub prokuratora

w wyznaczonym terminie lub zakresie, o którym mowa w art. 14 ust. 2, jest obowiązany

wystąpić z wnioskiem o przedłużenie terminu, zmianę lub uchylenie polecenia.

2.

W przypadku nieusprawiedliwionego niewykonania polecenia w wyznaczonym terminie lub

zakresie, na żądanie sądu lub prokuratora przełożony policjanta wszczyna przeciwko

niemu postępowanie dyscyplinarne. O wyniku tego postępowania zawiadamia się odpowiednio

sąd lub prokuratora.

1.

Policjant w czasie służby jest obowiązany do noszenia przepisowego munduru i wyposażenia.

2.

Komendant Główny Policji określa przypadki, w których policjant w czasie wykonywania

obowiązków służbowych nie ma obowiązku noszenia munduru.

1.

W przypadkach przewidzianych w art. 60 ust. 2 policjant, wykonując czynności dochodzeniowo-śledcze,

a także czynności określone w art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 1 pkt 2-4, obowiązany

jest okazać legitymację służbową w taki sposób, aby zainteresowany miał możliwość

odczytać i zanotować numer i organ, który wydał legitymację, oraz nazwisko policjanta.

2.

Przy wykonywaniu innych czynności administracyjno-porządkowych nieumundurowany policjant

obowiązany jest na żądanie obywatela okazać legitymację służbową lub znak identyfikacyjny

w sposób określony w ust. 1.

1.

Policjant jest obowiązany utrzymywać sprawność fizyczną zapewniającą wykonywanie przez

niego zadań służbowych, w szczególności poprzez udział w doskonaleniu zawodowym, o

którym mowa w przepisach dotyczących szczegółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych

oraz doskonalenia zawodowego w Policji.

2.

Sprawność fizyczną, o której mowa w ust. 1, ocenia się na podstawie wyników testu

sprawności fizycznej policjantów.

1.

Policjant nie może podejmować zajęcia zarobkowego poza służbą bez pisemnej zgody przełożonego

ani wykonywać czynności lub zajęć sprzecznych z obowiązkami wynikającymi z ustawy

lub podważających zaufanie do Policji.

2.

Policjant jest obowiązany złożyć oświadczenie o swoim stanie majątkowym, w tym o majątku

objętym małżeńską wspólnością majątkową, przy nawiązywaniu lub rozwiązywaniu stosunku

służbowego lub stosunku pracy, corocznie oraz na żądanie przełożonego właściwego w

sprawach osobowych. Oświadczenie to powinno zawierać informacje o źródłach i wysokości

uzyskanych przychodów, posiadanych zasobach pieniężnych, nieruchomościach, udziałach

i akcjach w spółkach prawa handlowego, a ponadto o nabytym przez tę osobę albo jej

małżonka od Skarbu Państwa, innej państwowej osoby prawnej, gminy, związku międzygminnego,

powiatu, związku powiatów, związku powiatowo-gminnego lub związku metropolitalnego

mieniu, które podlegało zbyciu w drodze przetargu. Oświadczenie to powinno również

zawierać dane dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej oraz pełnienia funkcji

w spółkach prawa handlowego lub spółdzielniach, z wyjątkiem funkcji w radzie nadzorczej

spółdzielni mieszkaniowej.

3.

Oświadczenie o stanie majątkowym coroczne składa się do dnia 31 marca według stanu

na dzień 31 grudnia roku poprzedniego.

4.

Przełożeni właściwi w sprawach osobowych lub osoby przez nich upoważnione, w celu

przeprowadzenia analizy zgodności ze stanem faktycznym złożonych oświadczeń o stanie

majątkowym, mają prawo wglądu do ich treści i przetwarzania danych w nich zawartych.

4a.

Inspektor Nadzoru Wewnętrznego w celu przeprowadzenia analizy złożonych oświadczeń

o stanie majątkowym ma prawo wglądu do ich treści i przetwarzania danych w nich zawartych.

5.

Informacje zawarte w oświadczeniu o stanie majątkowym stanowią tajemnicę prawnie chronioną

i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji niejawnych o klauzuli tajności „zastrzeżone”

określonej w przepisach o ochronie informacji niejawnych, chyba że policjant, który

złożył oświadczenie, wyraził pisemną zgodę na ich ujawnienie, z zastrzeżeniem ust.

7.

6.

Oświadczenie o stanie majątkowym przechowuje się przez 10 lat.

7.

Informacje zawarte w oświadczeniach o stanie majątkowym osób pełniących funkcje organów

Policji są publikowane, bez ich zgody, na właściwych stronach Biuletynu Informacji

Publicznej, z wyłączeniem danych dotyczących daty i miejsca urodzenia, numeru PESEL,

miejsca zamieszkania i położenia nieruchomości.

8.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania

w sprawach oświadczeń o stanie majątkowym, sposób analizy ich zgodności ze stanem

faktycznym, a także wzór oświadczenia o stanie majątkowym oraz tryb publikowania oświadczeń,

o których mowa w ust. 7, uwzględniając zakres danych objętych oświadczeniem o stanie

majątkowym.

Policjant jest obowiązany poinformować przełożonego właściwego w sprawach osobowych

o podjęciu przez małżonka lub osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym

zatrudnienia lub innych czynności zarobkowych w podmiotach świadczących usługi detektywistyczne

lub ochrony osób i mienia oraz o objęciu w nich akcji lub udziałów, a także o fakcie

bycia wykonawcą w rozumieniu ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1843) na rzecz organów i jednostek nadzorowanych i podległych ministrowi właściwemu do

spraw wewnętrznych, w terminie 14 dni od dnia powzięcia informacji o tym zdarzeniu.

Policjant jest obowiązany poinformować przełożonego właściwego w sprawach osobowych

o podjęciu przez małżonka lub osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym

zatrudnienia lub innych czynności zarobkowych w podmiotach świadczących usługi detektywistyczne

lub ochrony osób i mienia oraz o objęciu w nich akcji lub udziałów, a także o fakcie

bycia wykonawcą w rozumieniu ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. poz. 2019) na rzecz organów i jednostek nadzorowanych i podległych ministrowi właściwemu do

spraw wewnętrznych, w terminie 14 dni od dnia powzięcia informacji o tym zdarzeniu.

1.

Policjant nie może być członkiem partii politycznej.

2.

Z chwilą przyjęcia policjanta do służby ustaje jego dotychczasowe członkostwo w partii

politycznej.

3.

Policjant jest obowiązany poinformować przełożonego o przynależności do stowarzyszeń

krajowych działających poza służbą.

4.

Przynależność do organizacji lub stowarzyszeń zagranicznych albo międzynarodowych

wymaga zezwolenia Komendanta Głównego Policji lub upoważnionego przez niego przełożonego.

Policjant jest obowiązany powiadomić swojego bezpośredniego przełożonego o planowanym

wyjeździe zagranicznym, poza obszar Unii Europejskiej, na więcej niż 3 dni.

(uchylony)

1.

Policjant podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych korzysta z ochrony

przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.

2.

Z ochrony przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych

korzysta również policjant, który poza czasem służby działa na rzecz

1)

zapobieżenia zagrożeniu dla życia lub zdrowia ludzkiego;

2)

przywrócenia bezpieczeństwa i porządku publicznego;

3)

ujęcia sprawcy czynu zabronionego.

1.

Policjanci mogą zrzeszać się w związkach zawodowych, z tym że nie przysługuje im prawo

do strajku.

2.

Przepisy ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 263) stosuje się odpowiednio, z tym że

1)

określone w przepisach prawa uprawnienia w sprawach indywidualnych przysługują zakładowej

organizacji związkowej, jeżeli jej członkiem jest co najmniej jeden policjant inny

niż ten, którego w danej sprawie reprezentuje zakładowa organizacja związkowa;

2)

uprawnienie, o którym mowa w art. 19 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych, przysługuje związkowi zawodowemu, którego terytorialny zakres działania obejmuje

co najmniej obszar terytorialnego działania komendanta wojewódzkiego Policji;

3)

policjant może być członkiem międzyzakładowej organizacji związkowej, której zakresem

działania objęte są wyłącznie jednostki organizacyjne Policji.

3.

W przypadku realizacji określonych w przepisach prawa uprawnień w sprawach indywidualnych

zakładowa organizacja związkowa niezwłocznie informuje właściwego komendanta Policji

o spełnieniu warunku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1.

4.

Związek zawodowy, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, mający zamiar korzystać z uprawnienia,

o którym mowa w art. 19 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych, informuje o tym zamiarze Komendanta Głównego Policji.

5.

Szczegółowe zasady współdziałania związku zawodowego z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych, Komendantem Głównym Policji oraz właściwymi komendantami Policji określa

statut tego związku zarejestrowany w sądzie lub porozumienie zawarte z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych lub właściwym komendantem Policji.

6.

Policjant pełniący służbę na stanowisku, dla którego ustawa przewiduje powołanie,

a także policjant mianowany na stanowisko dyrektora komórki organizacyjnej, zastępcy

dyrektora komórki organizacyjnej albo naczelnika, nie może pełnić funkcji w związkach

zawodowych oraz nie podlega ochronie, o której mowa w art. 32 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Jeżeli policjant zwolniony ze służby nie spełnia warunków do nabycia prawa do emerytury

policyjnej lub policyjnej renty inwalidzkiej, od uposażenia wypłaconego policjantowi

po dniu 31 grudnia 1998 r. do dnia zwolnienia ze służby, od którego nie odprowadzono

składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, przekazuje się do Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych składki za ten okres przewidziane w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

2.

Przez uposażenie stanowiące podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i

rentowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się

1)

kwotę najniższego wynagrodzenia ustalaną na podstawie odrębnych przepisów - za okres

służby kandydackiej przed dniem 1 stycznia 2003 r.;

2)

kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w grudniu roku poprzedniego,

ustalonego na podstawie odrębnych przepisów - za okres służby kandydackiej po dniu

31 grudnia 2002 r.;

3)

uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia, nagrody roczne i uznaniowe oraz dodatkowe

wynagrodzenie wypłacane na podstawie art. 112, odpowiednio przeliczone zgodnie z art.

110 ustawy, o której mowa w ust. 1 - za pozostałe okresy służby.

3.

Składki przekazuje się również w przypadku, gdy policjant spełnia jedynie warunki

do nabycia prawa do policyjnej renty inwalidzkiej. Przekazanie składek następuje na

wniosek policjanta.

4.

Składki podlegają waloryzacji wskaźnikiem waloryzacji składek określonym na podstawie

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

5.

Przy obliczaniu kwoty należnych składek, waloryzowanych na podstawie ust. 4, stosuje się odpowiednio art. 19 ust. 1 i art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o

systemie ubezpieczeń społecznych.

6.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się również do funkcjonariusza, który pozostawał w służbie

przed dniem 2 stycznia 1999 r., jeżeli po zwolnieniu ze służby, pomimo spełnienia

warunków do nabycia prawa do emerytury policyjnej, zgłosił wniosek o przyznanie emerytury

z tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym.

7.

W przypadku, o którym mowa w ust. 6, kwotę należnych, zwaloryzowanych składek przekazuje

się niezwłocznie na podstawie zawiadomienia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych o

ustaleniu funkcjonariuszowi prawa do emerytury przewidzianej w przepisach, o których

mowa w ust. 4.

8.

Kwota należnych, zwaloryzowanych składek stanowi przychody Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

9.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zabezpieczenia społecznego, określi, w drodze rozporządzenia, tryb i terminy przekazywania

do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, o których mowa w ust. 1, 3, 4 i 7, oraz

jednostki do tego właściwe, mając na uwadze konieczność zapewnienia prawidłowego i

niezwłocznego wykonywania czynności związanych z przekazywaniem tych składek.

1.

Policjant otrzymuje bezpłatne umundurowanie.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i warunki przyznawania

równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, uwzględniając

1)

elementy umundurowania stanowiące podstawę do określenia wysokości równoważnika;

2)

sposób ustalania wysokości równoważnika;

3)

tryb i przypadki przyznawania, zwrotu i zawieszania wypłaty równoważnika;

4)

terminy wypłacania lub zwrotu równoważnika.

1.

Jednostki i komórki organizacyjne Policji oraz policjanci otrzymują wyposażenie niezbędne

do wykonywania czynności służbowych.

2.

Normy wyposażenia, o którym mowa w ust. 1, szczegółowe zasady jego przyznawania i

użytkowania określa Komendant Główny Policji.

1.

Za stan bezpieczeństwa i higieny służby w stosunku do podległych policjantów odpowiadają

Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, komendanci wojewódzcy Policji,

Komendant Stołeczny Policji, komendanci powiatowi (miejscy) Policji, komendanci rejonowi

Policji, dyrektor instytutu badawczego, Komendant Wyższej Szkoły Policji i komendanci

szkół policyjnych.

2.

W przypadku policjantów odbywających szkolenia zawodowe lub doskonalenie zawodowe

centralne w Policji za stan bezpieczeństwa i higieny służby odpowiadają Komendant

Wyższej Szkoły Policji, komendanci szkół policyjnych i kierownik ośrodka szkolenia

Policji, realizując obowiązki, o których mowa w art. 207 § 2 pkt 1-6, art. 207

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495), zwanej dalej „Kodeksem pracy”.

3.

Za pracodawcę, w rozumieniu przepisów działu dziesiątego Kodeksu pracy, a także przepisów wykonawczych wydanych na jego podstawie, w stosunku do podległych

policjantów uważa się przełożonych wymienionych w ust. 1.

4.

Za osobę kierującą pracownikami, w rozumieniu przepisów działu dziesiątego Kodeksu pracy, a także przepisów wykonawczych wydanych na jego podstawie, uważa się policjanta

pełniącego służbę lub wykonującego obowiązki na stanowisku kierowniczym.

5.

Policjant jest obowiązany do przestrzegania przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny

służby.

6.

W sprawach bezpieczeństwa i higieny służby stosuje się odpowiednio przepisy działu dziesiątego Kodeksu pracy, a także przepisy wykonawcze wydane na jego podstawie, z wyłączeniem przepisów art.

207 § 2 pkt 7, art. 209

7.

Przepisów art. 209art. 210 § 6 Kodeksu pracy nie stosuje się do wykonywanych przez policjanta zadań określonych w

1)

art. 1 ust. 2 pkt 1-4 oraz 6;

2)

art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 3, jeżeli charakter tych działań ma związek z zadaniami

określonymi w pkt 1.

8.

W czasie wykonywania zadań, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 3a, w okolicznościach

uzasadnionych stanem wyższej konieczności, policjant służby kontrterrorystycznej może

odstąpić od przestrzegania przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny służby, z

zachowaniem dostępnych w danych warunkach zabezpieczeń, jeżeli w jego ocenie, dokonanej

w miejscu i czasie wykonywania zadania, istnieje prawdopodobieństwo uratowania życia

ludzkiego lub odwrócenia zagrożenia godzącego w bezpieczeństwo państwa.

9.

Za przygotowanie i zapewnienie właściwych warunków bezpieczeństwa i higieny służby

w trakcie realizacji szkolenia zawodowego lub doskonalenia zawodowego, w szczególności

prowadzonych z użyciem środków przymusu bezpośredniego, środków ochrony indywidualnej

lub broni palnej, odpowiedzialni są odpowiednio: Komendant Główny Policji, Komendant

CBŚP, Komendant BSWP, komendanci wojewódzcy Policji, Komendant Stołeczny Policji,

komendanci powiatowi (miejscy) Policji, komendanci rejonowi Policji, dyrektor instytutu

badawczego, Komendant Wyższej Szkoły Policji i komendanci szkół policyjnych.

10.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki bezpieczeństwa i higieny służby w trakcie realizacji szkolenia lub doskonalenia,

o których mowa w ust. 9, oraz szczegółowe warunki uczestnictwa w tym szkoleniu lub

doskonaleniu, uwzględniając konieczność właściwego ich przygotowania oraz właściwość

i specyfikę służby w Policji.

1.

W celu ustalenia zdolności do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku służbowym

policjant jest obowiązany poddać się badaniom okresowym lub kontrolnym w terminie

wskazanym w skierowaniu na takie badanie.

2.

Skierowanie na badanie okresowe lub kontrolne zawiera w szczególności imię i nazwisko,

numer PESEL, adres zamieszkania, stanowisko służbowe policjanta kierowanego na badanie

oraz opis warunków pełnienia służby występujących na zajmowanym stanowisku służbowym,

w tym czynników szkodliwych lub uciążliwych, o których mowa w przepisach wykonawczych

wydanych na podstawie art. 229 § 8 Kodeksu pracy, i innych wynikających z warunków pełnienia służby.

3.

Na pierwsze badanie okresowe policjant jest kierowany w terminie 3 lat od dnia przyjęcia

do służby.

4.

Rodzaj, zakres i częstotliwość badań okresowych są uzależnione od rodzaju pełnionej

służby i wieku policjanta.

5.

Lekarz przeprowadzający badanie okresowe lub kontrolne, w celu uwzględnienia wszystkich

czynników szkodliwych lub uciążliwych i innych wynikających z warunków pełnienia służby

wskazanych w skierowaniu na badanie, może poszerzyć jego zakres o dodatkowe badania

lekarskie, konsultacje u lekarzy specjalistów lub badania diagnostyczne, a także wyznaczyć

termin następnego badania okresowego krótszy niż określony w przepisach wykonawczych

wydanych na podstawie ust. 18, jeżeli stwierdzi, że jest to niezbędne dla ustalenia

zdolności do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku służbowym. Badania i konsultacje

stanowią część badania okresowego lub kontrolnego.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 5, lekarz wykorzystuje wskazówki metodyczne w sprawie

przeprowadzania badań profilaktycznych pracowników określone w przepisach wykonawczych

wydanych na podstawie art. 229 § 8 Kodeksu pracy.

7.

Policjanta kieruje się na badanie okresowe w przypadku przeniesienia go na stanowisko

służbowe, na którym występują czynniki szkodliwe lub uciążliwe i inne wynikające z

warunków pełnienia służby, inne niż występujące na dotychczas zajmowanym stanowisku

służbowym, z uwzględnieniem terminu określonego w ust. 3.

8.

Badania okresowe i kontrolne są wykonywane na podstawie skierowania na badanie wystawionego

przez

1)

przełożonych, o których mowa w art. 71a ust. 1, lub upoważnione przez nich osoby;

2)

ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub upoważnioną przez niego osobę w stosunku

do Komendanta Głównego Policji, I Zastępcy Komendanta Głównego Policji oraz zastępców

Komendanta Głównego Policji.

9.

Skierowanie na badanie

1)

kontrolne - wystawia się najpóźniej w dniu zgłoszenia się policjanta do służby,

2)

okresowe - wystawia się nie później niż w terminie 30 dni przed upływem ważności orzeczenia

lekarskiego

- w 3 egzemplarzach, z których jeden przeznaczony jest dla policjanta kierowanego

na badanie.

10.

Badania okresowe i kontrolne kończą się orzeczeniem lekarskim stwierdzającym

1)

brak przeciwwskazań zdrowotnych do służby na określonym stanowisku służbowym,

2)

istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do służby na określonym stanowisku służbowym

- w warunkach służby opisanych w skierowaniu na badanie.

11.

Od orzeczenia lekarskiego policjantowi i przełożonym, o których mowa w art. 71a ust.

1, przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia otrzymania orzeczenia.

12.

Odwołanie od orzeczenia lekarskiego wraz z uzasadnieniem wnosi się na piśmie za pośrednictwem

lekarza, który wydał to orzeczenie, do

1)

wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy właściwego ze względu na miejsce pełnienia służby

policjanta;

2)

instytutu badawczego w dziedzinie medycyny pracy lub Uniwersyteckiego Centrum Medycyny

Morskiej i Tropikalnej w Gdyni, jeżeli odwołanie dotyczy orzeczenia lekarskiego wydanego

przez lekarza zatrudnionego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy.

13.

Lekarz, za którego pośrednictwem jest składane odwołanie, w terminie 7 dni od dnia

otrzymania odwołania wraz z uzasadnieniem przekazuje je wraz z dokumentacją stanowiącą

podstawę wydanego orzeczenia lekarskiego do właściwego podmiotu, o którym mowa w ust.

12.

14.

Badanie w trybie odwołania przeprowadza w terminie 14 dni od dnia otrzymania odwołania

właściwy podmiot, o którym mowa w ust. 12.

15.

Orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwołania jest ostateczne.

16.

Badania okresowe i kontrolne podlegają dokumentowaniu i kontroli w sposób określony

w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 229 § 8 Kodeksu pracy.

17.

Kontrolę badań okresowych i kontrolnych wykonują podmioty, o których mowa w ust. 12.

18.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaj, zakres i częstotliwość badań okresowych, uwzględniając rodzaj pełnionej służby

i wiek policjanta;

2)

wzór skierowania na badanie okresowe lub kontrolne, uwzględniając konieczność zamieszczenia

w tym wzorze informacji niezbędnych do jednoznacznego ustalenia zakresu badań;

3)

wzór orzeczenia lekarskiego, uwzględniając jednolitość informacji znajdujących się

w orzeczeniu.

1.

Policjant w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny służby podlega następującym szkoleniom

1)

wstępnemu ogólnemu;

2)

wstępnemu na stanowisku służby;

3)

okresowemu.

2.

Szkoleniu wstępnemu ogólnemu podlega wyłącznie policjant nowo przyjęty do służby w

Policji.

3.

Szkoleniu wstępnemu na stanowisku służby podlega policjant w przypadku zmiany

1)

jednostki organizacyjnej Policji;

2)

stanowiska służbowego, w związku z którym zmieniają się czynniki szkodliwe lub uciążliwe,

lub inne czynniki wynikające z warunków pełnienia służby.

4.

Ukończenie szkolenia zawodowego podstawowego, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1,

jest równoznaczne z odbyciem pierwszego szkolenia wstępnego na stanowisku służby.

5.

Szkoleniu okresowemu podlega policjant oraz policjant pełniący służbę na stanowisku

kierowniczym - nie rzadziej niż raz na 5 lat, a w przypadku służby na stanowisku służbowym,

na którym występują warunki szczególnie uciążliwe lub szkodliwe dla zdrowia - nie

rzadziej niż raz na 3 lata.

6.

Szkolenie okresowe przełożonego, o którym mowa w art. 71a ust. 1, oraz policjanta

pełniącego służbę na stanowisku kierowniczym zawiera tematykę z zakresu bezpieczeństwa

i higieny służby oraz bezpieczeństwa i higieny pracy.

W przypadku policjantów delegowanych do czasowego pełnienia służby w innej jednostce

organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości przełożony w jednostce, do której

policjant został delegowany, realizuje w stosunku do niego zadania, o których mowa

w art. 71a-71c.

1.

Policjantowi w czasie wykonywania obowiązków służbowych przysługuje wyżywienie lub

równoważnik pieniężny w zamian za wyżywienie.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, przypadki,

w których policjant otrzymuje wyżywienie, oraz normy wyżywienia, uwzględniając rodzaje

norm i sposób ich ustalenia, osoby uprawnione do otrzymywania norm dodatkowych lub

ich części.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, przypadki otrzymywania i wysokość

równoważnika pieniężnego w zamian za wyżywienie, uwzględniając przypadki otrzymywania

przez policjanta tego równoważnika, sposób obliczania jego wysokości oraz organy uprawnione

do wypłat równoważnika.

1.

Policjantowi i członkom jego rodziny przysługuje raz w roku prawo przejazdu na koszt

właściwego organu Policji środkami publicznego transportu zbiorowego do jednej z obranych

przez siebie miejscowości w kraju i z powrotem.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

korzystania przez policjanta z prawa, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając sposób

rozliczania kosztów przejazdu.

3.

W razie niewykorzystania przysługującego przejazdu osoba uprawniona otrzymuje zryczałtowany

równoważnik pieniężny.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

przyznania równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 3, uwzględniając sposób

ustalania wysokości równoważnika i rozliczania niewykorzystanego przez policjanta

przejazdu.

5.

Zwrot kosztów przejazdu lub zryczałtowany równoważnik pieniężny, o których mowa w

ust. 1 i 3, nie przysługują policjantowi w roku kalendarzowym, w którym wykupiono

uprawnienia do bezpłatnych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego na

podstawie odrębnych przepisów.

6.

Osobom, o których mowa w ust. 1, mogą być przyznawane także inne świadczenia socjalne

i bytowe.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zabezpieczenia społecznego, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj i zakres świadczeń,

o których mowa w ust. 6, uwzględniając warunki korzystania z tych świadczeń, sposób

ich realizacji, a w przypadku świadczeń finansowych - ich wysokość, sposób obliczania,

terminy rozliczeń oraz terminy wypłaty.

(uchylony)

(pominięty)

(pominięty)

1.

Za członków rodziny policjanta uprawnionych do świadczeń przewidzianych w art. 73,

75 i 76 uważa się małżonka i dzieci.

2.

Za dzieci uważa się dzieci własne, dzieci małżonka, dzieci przysposobione i dzieci

przyjęte na wychowanie, które

1)

nie przekroczyły 18 roku życia, a w razie uczęszczania do szkoły - 24 lat albo 25

lat, jeżeli odbywają studia w szkole wyższej, a ukończenie 24 lat przypada na ostatni

lub przedostatni rok studiów, albo

2)

stały się inwalidami I II grupy

Okres służby policjanta traktuje się jako pracę w szczególnym charakterze w rozumieniu

przepisów ozaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

1.

Policjantowi przysługują uprawnienia pracownika związane z rodzicielstwem określone

w Kodeksie pracy, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Jeżeli oboje rodzice lub

opiekunowie są funkcjonariuszami, z uprawnień może korzystać tylko jedno z nich.

2.

Policjantowi nie przysługuje prawo złożenia wniosku o obniżenie wymiaru czasu służby

w okresie, w którym mógłby korzystać z urlopu wychowawczego.

Jeżeli zachodzi konieczność zastępstwa policjanta w czasie jego nieobecności w służbie

w związku z przebywaniem na urlopie macierzyńskim, urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego,

urlopie ojcowskim, urlopie rodzicielskim lub urlopie wychowawczym, można w tym celu

zatrudnić pracownika na podstawie umowy o pracę na czas określony, obejmujący czas

tej nieobecności.

1.

Policjantowi, który podjął pracę w ciągu roku od dnia zwolnienia ze służby, a jeżeli

pełnił służbę przygotowawczą - w ciągu 3 miesięcy od tego dnia, okres służby wlicza

się do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień wynikających z prawa pracy.

2.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli przepisy prawa pracy przewidują, że upływ

okresów, o których mowa w ust. 1, nie stanowi przeszkody do korzystania przez pracownika

z określonych świadczeń.

3.

Jeżeli policjant nie może podjąć zatrudnienia w czasie określonym w ust. 1 ze względu

na chorobę powodującą niezdolność do pracy lub inwalidztwo inwalidztwa

4.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do policjantów zwolnionych ze służby w razie

skazania prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarania karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

prawa i obowiązki oraz przebieg służby policjantów, uwzględniając właściwości i specyfikę

służby w jednostkach organizacyjnych Policji, tryb nawiązywania, zmiany i rozwiązywania

stosunku służbowego policjanta, zadania kierowników komórek organizacyjnych właściwych

w sprawach osobowych, treść rozkazów personalnych o mianowaniu policjanta na dane

stanowisko służbowe lub o zwolnieniu policjanta ze służby, tryb wydawania świadectwa

służby i opinii o służbie policjanta, ich wzory, termin żądania sprostowania świadectwa

i opinii oraz termin dokonania takiego sprostowania.

2.

Sposób pełnienia służby policjantów określają zarządzenia, regulaminy i rozkazy Komendanta

Głównego Policji.

1.

Policjantowi przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w wymiarze

26 dni roboczych.

2.

Policjant uzyskuje prawo do pierwszego urlopu z upływem 6 miesięcy służby w wymiarze

połowy urlopu przysługującego po roku służby.

3.

Prawo do urlopu w pełnym wymiarze policjant nabywa z upływem roku służby. Do tego

urlopu wlicza się urlop, o którym mowa w ust. 2.

1.

Policjanta można odwołać z urlopu wypoczynkowego z ważnych względów służbowych, a

także wstrzymać udzielenie mu urlopu w całości lub w części. Termin urlopu może być

także przesunięty na wniosek policjanta, umotywowany ważnymi względami.

2.

Policjantowi odwołanemu z urlopu przysługuje zwrot kosztów przejazdu według norm ustalonych

w przepisach o należnościach służbowych w przypadkach przeniesienia lub oddelegowania,

jak również innych kosztów.

2a.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb zwrotu

kosztów przejazdu i innych poniesionych kosztów przysługujących policjantowi w razie

odwołania z urlopu, z uwzględnieniem norm określonych dla przenoszonych lub delegowanych

policjantów, udokumentowanych opłat dokonanych przez policjanta, a które nie zostały

wykorzystane w związku z odwołaniem z urlopu, jak również opłat poniesionych na członków

rodziny, o których mowa w art. 77, jeżeli odwołanie policjanta z urlopu spowodowało

także ich powrót.

3.

Odwołanie policjanta z urlopu ze względów służbowych wymaga zgody przełożonego.

4.

Policjantowi, który nie wykorzystał urlopu w danym roku kalendarzowym, urlopu tego

należy udzielić w ciągu pierwszych 3 miesięcy następnego roku.

1.

Policjantowi posiadającemu status weterana poszkodowanego przysługuje prawo do corocznego

płatnego dodatkowego urlopu wypoczynkowego w wymiarze 5 dni roboczych.

2.

Prawo do urlopu, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje policjantowi posiadającemu

status weterana poszkodowanego uprawnionemu do urlopu wypoczynkowego i urlopów dodatkowych,

z wyłączeniem urlopu dodatkowego z tytułu pełnienia służby w warunkach szczególnie

uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, w wymiarze przekraczającym 26 dni roboczych.

3.

Prawo do pierwszego urlopu, o którym mowa w ust. 1, powstaje z dniem, w którym decyzja

administracyjna o przyznaniu statusu weterana poszkodowanego stała się ostateczna,

przy czym realizacja tego prawa może nastąpić nie wcześniej niż z dniem przedstawienia

przez policjanta tej decyzji przełożonemu, o którym mowa w art. 32 ust. 1.

4.

Urlop, o którym mowa w ust. 1, wykorzystuje się w całości w roku kalendarzowym, w

którym policjant ma do niego prawo, w terminie uzgodnionym z przełożonym policjanta.

5.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do urlopu, o którym mowa w ust. 1, stosuje się

odpowiednio przepisy wydane na podstawie art. 86.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić

płatne urlopy dodatkowe w wymiarze do 13 dni roboczych rocznie dla policjantów, którzy

pełnią służbę w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia albo

osiągnęli określony wiek lub staż służby, albo gdy jest to uzasadnione szczególnymi

właściwościami służby.

Policjantowi można udzielić płatnego urlopu zdrowotnego lub okolicznościowego, a także

urlopu bezpłatnego z ważnych przyczyn.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady przyznawania policjantom urlopów, tryb postępowania w tych sprawach oraz wymiar

urlopów, o których mowa w art. 84 i 85, uwzględniając okres służby, wiek policjanta,

przypadki warunków szczególnie uciążliwych i szkodliwych dla zdrowia oraz stopnie

szkodliwości wpływające na wymiar urlopu dodatkowego.

1.

Policjantowi, który wzorowo wykonuje obowiązki, przejawia inicjatywę w służbie i doskonali

kwalifikacje zawodowe, mogą być udzielane wyróżnienia

1)

pochwała;

2)

krótkoterminowy dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze do 10 dni roboczych;

3)

przyznanie odznaki resortowej;

4)

przedterminowe mianowanie na wyższy stopień policyjny.

2.

Wyróżnienia udziela policjantowi uprawniony przełożony, o którym mowa w art. 32 ust.

1.

3.

Wyróżnienia nie udziela się policjantowi

1)

ukaranemu karą dyscyplinarną, przed jej zatarciem;

2)

skazanemu wyrokiem sądu lub w stosunku do którego postępowanie karne zostało warunkowo

umorzone, przez okres roku od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb postępowania przy udzielaniu wyróżnień policjantom, uwzględniając zakres uprawnień

przełożonych do udzielania wyróżnień oraz formę udzielania wyróżnień.

1.

Policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości,

w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków

rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych.

2.

Policjant w służbie przygotowawczej może otrzymać tymczasową kwaterę.

3.

Policjant traci prawo do lokalu mieszkalnego w razie dyscyplinarnego wydalenia ze

służby.

4.

Miejscowością pobliską, o której mowa w ust. 1, jest miejscowość, z której czas dojazdu

do miejsca pełnienia służby i z powrotem środkami publicznego transportu zbiorowego,

zgodnie z rozkładem jazdy, łącznie z przesiadkami, nie przekracza w obie strony dwóch

godzin, licząc od stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca zamieszkania do

stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca pełnienia służby bez uwzględnienia

czasu dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której policjant

dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe.

Członkami rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego,

są pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym

1)

małżonek;

2)

dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny

zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez

nie 25 lat życia;

3)

rodzice policjanta i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli

ze względu na wiek albo inwalidztwo

Na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra

właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów.

1.

Policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego,

z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów

odrębnych.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz szczegółowe

zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania równoważnika, o którym

mowa w ust. 1, uwzględniając podmioty uprawnione do jego otrzymania, wzory wymaganych

dokumentów, organy właściwe do jego przyznawania, odmowy przyznania, wypłaty, cofania

albo żądania jego zwrotu oraz sposób postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień

do jego otrzymania.

1.

Policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego

rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości

pobliskiej.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz szczegółowe

zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania oraz zwracania równoważnika pieniężnego,

o którym mowa w ust. 1, uwzględniając podmioty uprawnione do jego otrzymania, sposób

ustalania wysokości równoważnika, wzory wymaganych dokumentów, organy właściwe do

jego przyznawania, odmowy przyznania, wypłaty, cofania albo żądania jego zwrotu, a

także sposób postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania.

1.

Policjantowi, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia

służby, przysługuje zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby w wysokości

ceny biletów za przejazd koleją lub autobusem.

2.

Zwrot kosztów, o których mowa w ust. 1, nie przysługuje w roku kalendarzowym, w którym

wykupiono uprawnienia do bezpłatnych przejazdów państwowymi środkami komunikacji,

na podstawie odrębnych przepisów.

1.

Policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej

o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni

mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną

nieruchomość.

1a.

Osoba, która została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub

przestępstwo skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione w związku

z wykonywaniem obowiązków służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub

osobistej, albo za przestępstwo określone w art. 258 Kodeksu karnego lub wobec której orzeczono prawomocnie środek karny pozbawienia praw publicznych

za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, jest obowiązana do zwrotu pomocy finansowej,

o której mowa w ust. 1.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania

oraz szczegółowe zasady przyznawania, cofania oraz zwracania pomocy finansowej, o

której mowa w ust. 1, uwzględniając przypadki, w których pomoc ta jest przyznawana,

cofana lub podlega zwrotowi, jak również sposób obliczania wysokości pomocy finansowej

przyznawanej lub orzekanej do zwrotu, a także rodzaje dokumentów wymaganych przy ubieganiu

się o przyznanie tej pomocy.

1.

Lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi

1)

w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 94;

2)

posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej

lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej

albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy;

3)

którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2;

4)

w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego

lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo dom, o którym mowa w pkt

2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 96 ust. 3.

2.

Decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, wydaje się, jeżeli

policjant

1)

podnajmuje albo oddaje do bezpłatnego używania przydzielony lokal lub jego część;

2)

używa lokal mieszkalny w sposób sprzeczny z umową najmu lub niezgodnie z przeznaczeniem,

zaniedbuje obowiązki, dopuszczając do powstania szkód, albo niszczy urządzenia przeznaczone

do wspólnego korzystania przez mieszkańców;

3)

wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym

korzystanie z innych lokali;

4)

jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu

przez okres co najmniej dwóch pełnych okresów płatności, pomimo uprzedzania na piśmie

o zamiarze wydania decyzji o opróżnieniu lokalu i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego

terminu zapłaty zaległych i bieżących należności;

5)

otrzymał pomoc finansową, o której mowa w art. 94 ust. 1;

6)

został przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości i przydzielono mu w tej

lub pobliskiej miejscowości następny lokal mieszkalny;

7)

nie zwolnił, w terminie określonym odrębnymi przepisami, wcześniej przydzielonego

lokalu mieszkalnego;

8)

zrzekł się uprawnień do zajmowanego lokalu mieszkalnego;

9)

został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub przestępstwo

skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione w związku z wykonywaniem

obowiązków służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, albo

za przestępstwo określone w art. 258 Kodeksu karnego lub wobec którego orzeczono prawomocnie środek karny pozbawienia praw publicznych

za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

3.

Decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także

1)

jeżeli policjantowi lub jego małżonkowi przysługuje tytuł prawny do innego lokalu

mieszkalnego, o którym mowa w art. 90; w takim przypadku osobom tym przysługuje prawo

wyboru jednego z zajmowanych lokali;

2)

gdy policjant zwolniony ze służby lub pozostali po policjancie członkowie rodziny

zajmują lokal mieszkalny położony w budynku przeznaczonym na cele służbowe lub na

terenie obiektu zamkniętego, a osobom tym przydzielono lokal mieszkalny w tej samej

lub pobliskiej miejscowości, o powierzchni odpowiadającej przysługującym normom zaludnienia;

3)

w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, przez policjanta

lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego.

3a.

Decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się również, jeżeli właściciel lokalu wypowiedział

stosunek prawny dotyczący lokalu.

4.

Decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych

w tym lokalu.

1.

Policjantowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim miejscu

pełnienia służby posiada lokal mieszkalny, dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy,

może być przydzielony lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej w nowym

miejscu pełnienia służby, jeżeli

1)

zwolni zajmowany lokal mieszkalny lub dom;

2)

zwróci pomoc finansową przyznaną

a)

na wkład mieszkaniowy lub wkład budowlany w wysokości zwaloryzowanej przez spółdzielnię,

b)

na spłatę innych należności - w wysokości przyznanej.

2.

Policjantowi, który skorzystał z pomocy finansowej, może być przydzielony lokal mieszkalny

na podstawie decyzji administracyjnej, jeżeli zwolni zajmowany lokal mieszkalny lub

dom, o którym mowa w ust. 1, oraz zwróci pomoc finansową na zasadach określonych w

tym przepisie.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb przydzielania

lokalu mieszkalnego w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, szczegółowe zasady

zwracania udzielonej pomocy finansowej oraz zwalniania zajmowanych lokali mieszkalnych

lub domów określonych w ust. 1, uwzględniając przesłanki uzasadniające przydział lokalu

mieszkalnego policjantowi przeniesionemu do służby w innej miejscowości, sposób postępowania

w przypadku, gdy policjant ten skorzystał z pomocy finansowej na uzyskanie lokalu

mieszkalnego, oraz rodzaje dokumentów potwierdzających zwolnienie przez policjanta

lokalu mieszkalnego dotychczas zajmowanego.

4.

Policjantowi przeniesionemu z urzędu do służby w innej miejscowości, który w poprzednim

miejscu pełnienia służby nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkalnego lub domu, o którym

mowa w ust. 1, można przydzielić tymczasową kwaterę według przysługujących norm, bez

uwzględnienia zamieszkałych z nim członków rodziny. Koszty zakwaterowania pokrywane

są ze środków budżetowych Policji.

5.

Policjant delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości otrzymuje

tymczasową kwaterę. Koszty zakwaterowania pokrywa się ze środków budżetu Policji.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady przydziału i opróżniania oraz normy zaludnienia

lokali mieszkalnych, o których mowa w art. 90, a także szczegółowe zasady przydziału

lokalu mieszkalnego i tymczasowej kwatery policjantowi, opróżnienia lub zamiany tego

lokalu i tymczasowej kwatery, oraz organy właściwe do wydawania decyzji administracyjnych

w tych sprawach, wysokość norm zaludnienia i sposób ich ustalania.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa oraz

ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia,

warunki najmu lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach będących własnością

Skarbu Państwa pozostających w zarządzie jednostek organizacyjnych Policji, a także

sposób obliczania czynszu najmu, prawa i obowiązki najemcy oraz wynajmującego, a także

części składowe czynszu najmu i okoliczności wpływające na jego wysokość.

3.

Dodatkowe normy zaludnienia określone na podstawie ust. 1, związane z zajmowanym stanowiskiem

służbowym lub posiadanym stopniem, stosuje się również przy przydziałach policjantom

innych lokali mieszkalnych niż wymienione w art. 90.

4.

W sprawach spornych, wynikających ze stosunku najmu lokali, o których mowa w ust.

2, rozstrzygają sądy powszechne.

5.

Przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91,

92, 94 i 95 ust. 2-4, następuje w formie decyzji administracyjnej.

Policjant zwolniony ze służby, który nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego na warunkach

określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby

Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby

Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, zachowuje

prawo do przydzielonego lokalu mieszkalnego według norm powszechnie obowiązujących

lub może być przeniesiony do zamiennego lokalu mieszkalnego.

Policjant zwolniony ze służby, który nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego na warunkach

określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby

Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży

Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej

oraz ich rodzin, zachowuje prawo do przydzielonego lokalu mieszkalnego według norm

powszechnie obowiązujących lub może być przeniesiony do zamiennego lokalu mieszkalnego.

1.

Do kontroli wszczętych na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 922 oraz z 2018 r. poz. 138 i 723) i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy

dotychczasowe.

2.

Upoważnienia oraz legitymacje służbowe wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy zachowują ważność do czasu zakończenia kontroli, o których mowa w ust. 1.

1.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe.

2.

Z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne

określone w ustawie.

3.

Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość

ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa.

3a.

Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, należy rozumieć uposażenie wraz

z miesięczną równowartością nagrody rocznej.

4.

Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze

rozporządzenia.

Uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia.

1.

Wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania

jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość

uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające

im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i

odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia,

a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego,

uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu

do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach.

1.

Policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia

zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym

stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w przypadkach szczególnie uzasadnionych,

może zezwolić na zachowanie przez policjanta przeniesionego na stanowisko służbowe

zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego prawa do zaszeregowania należnego

na poprzednio zajmowanym stanowisku, z jednoczesnym zachowaniem stopnia związanego

z tym stanowiskiem.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do policjantów przeniesionych na niższe stanowisko

służbowe na podstawie art. 38 ust. 1 lub ust. 2 pkt 2 i 3 oraz policjantów przeniesionych

na własną prośbę.

Zgody wydane przez służby, instytucje państwowe oraz organy władzy publicznej na udostępnianie

za pomocą urządzeń telekomunikacyjnych lub w drodze teletransmisji informacji, w tym

danych osobowych, jednostkom organizacyjnym Policji, jednostkom organizacyjnym Straży

Granicznej, Służbie Ochrony Państwa oraz organom Krajowej Administracji Skarbowej

zachowują swoją moc, z zastrzeżeniem art. 102 ust. 3.

1.

Policjantowi przysługuje dodatek za stopień w wysokości uzależnionej od posiadanego

stopnia policyjnego.

2.

Policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym

przysługuje dodatek funkcyjny.

3.

Na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków

służbowych może otrzymywać dodatek służbowy.

4.

Niezależnie od dodatków, o których mowa w ust. 1-3, policjantowi mogą być przyznawane

dodatki do uposażenia uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami

lub miejscem pełnienia służby.

5.

Dodatkami do uposażenia o charakterze stałym są dodatki ustalone w stawkach miesięcznych.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość

dodatków do uposażenia, o których mowa w ust. 1-4, uwzględniając ich rodzaj i charakter,

przesłanki przyznawania lub podwyższania na stałe lub na czas określony, warunki obniżania

lub cofania oraz stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 15 ust. 8 i art. 20 ust. 19 ustawy zmienianej w art. 58,

2)

art. 10a ust. 8 i art. 11 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 59,

3)

art. 25 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 80,

4)

art. 29 ust. 8 ustawy zmienianej w art. 72,

5)

art. 42 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 81,

6)

art. 10 ustawy zmienianej w art. 85

- zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie odpowiednio

1)

art. 15 ust. 8, art. 20 ust. 1n i art. 20 ust. 1o ustawy zmienianej w art. 58, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą,

2)

art. 10a ust. 18 i art. 11 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 59, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą,

3)

art. 25 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 80, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

4)

art. 29 ust. 17 ustawy zmienianej w art. 72, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

5)

art. 42 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 81, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

6)

art. 10 ustawy zmienianej w art. 85, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą

- nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

1.

Uposażenie i inne świadczenia oraz należności pieniężne są płatne bezpośrednio do

rąk policjanta, z zastrzeżeniem ust. 5.

2.

Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie

z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może określić, w drodze rozporządzenia, inne

terminy płatności dodatków do uposażenia o charakterze stałym, uwzględniając, które

z nich są płatne miesięcznie z dołu.

4.

Terminy wypłaty innych świadczeń i należności pieniężnych oraz dodatków do uposażenia,

niewymienionych w ust. 2, określają przepisy w sprawie warunków ich otrzymywania.

5.

Uposażenie i inne świadczenia oraz należności pieniężne mogą być wypłacane w formie

bezgotówkowej, na warunkach ustalonych w pisemnym porozumieniu między płatnikiem i

policjantem, nie wcześniej jednak niż w terminach, o których mowa w ust. 2-4.

1.

Zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę.

2.

Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła w ciągu miesiąca,

uposażenie na czas do końca miesiąca oblicza się w wysokości 1/30 części miesięcznego

uposażenia za każdy dzień, gdy przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

3.

Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie

policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego

prawa.

1.

Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych

ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

2.

Organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli

opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami.

3.

Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności

pieniężnych przerywa

1)

każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej podległej ministrowi właściwemu

do spraw wewnętrznych, właściwym do rozpatrywania roszczeń, podjęta bezpośrednio w

celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia;

2)

uznanie roszczenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 58 pkt 12, który wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2019 r.;

2)

art. 82 pkt 5 w zakresie art. 25c-25h, które wchodzą w życie po upływie roku od dnia

ogłoszenia.

1.

Policjantowi przysługują następujące świadczenia pieniężne

1)

zasiłek na zagospodarowanie;

2)

nagrody oraz zapomogi;

3)

nagrody jubileuszowe;

4)

dodatkowe wynagrodzenie za wykonywanie zleconych zadań wykraczających poza obowiązki

służbowe;

4a

rekompensata pieniężna w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w art.

33 ust. 2;

5)

należności za podróże służbowe i przeniesienia;

6)

świadczenia związane ze zwolnieniem ze służby.

1a.

Policjanci mogą otrzymywać nagrody za osiągnięcia w służbie, ze środków finansowych,

o których mowa w art. 13 ust. 4a.

2.

W razie śmierci policjanta lub członka jego rodziny, przysługują

1)

zasiłek pogrzebowy;

2)

odprawa pośmiertna.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2021 r., z wyjątkiem

1)

art. 85 pkt 5, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 88, który wchodzi w życie z dniem 1 marca 2020 r.

1.

Policjantowi, w związku z mianowaniem na stałe, przysługuje zasiłek na zagospodarowanie

w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze

stałym, należnymi w dniu mianowania na stałe.

2.

Zasiłek, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje policjantowi pełniącemu służbę w

Policji po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w czasie której

otrzymał taki zasiłek.

1.

Policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna

w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje.

2.

(uchylony)

3.

Nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę

przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Okresy służby krótsze od miesiąca

kalendarzowego sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc

kalendarzowy.

3a.

Do okresu, o którym mowa w ust. 3, nie zalicza się okresów niewykonywania zadań służbowych

z następujących przyczyn

1)

korzystania z urlopu bezpłatnego;

2)

przerw w wykonywaniu obowiązków służbowych, za które policjant nie zachował prawa

do uposażenia, wymienionych w art. 126 ust. 1-3;

3)

zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania.

3b.

Przepisu ust. 3a pkt 3 nie stosuje się, jeżeli postępowanie karne w sprawie o przestępstwo

lub przestępstwo skarbowe lub postępowanie dyscyplinarne, w sprawie o czyn pozostający

w związku z aresztowaniem lub zawieszeniem w czynnościach służbowych zostało umorzone

prawomocnym orzeczeniem bądź policjant został uniewinniony na podstawie prawomocnego

wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym.

3c.

Umorzenie postępowania, o którym mowa w ust. 3b, nie dotyczy warunkowego umorzenia

postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe ani umorzenia

tego postępowania z powodu przedawnienia lub amnestii.

4.

Warunku, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody

rocznej za rok kalendarzowy, w którym policjant

1)

korzystał z urlopu wychowawczego, urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu

rodzicielskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego;

1a)

korzystał ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych, z przyczyn, o których mowa

w art. 185 § 2 lub art. 188 Kodeksu pracy;

1b)

korzystał ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych w razie urodzenia się dziecka

policjanta, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 298;

1c)

korzystał ze zwolnienia od wykonywania zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego

sprawowania opieki nad dzieckiem, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 2019 r. poz. 645 i 1590);

2)

został delegowany lub odwołany z delegowania bez prawa do uposażenia w przypadkach,

o których mowa w art. 36 ust. 4 i art. 122a;

3)

został zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty bądź

na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 i 7;

4)

zmarł lub został uznany za zaginionego.

4a.

Do uposażenia, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się uposażenia otrzymanego w okresie

zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania. Przepisy ust.

3b i 3c stosuje się.

5.

Nagrodę roczną obniża się policjantowi, z zastrzeżeniem ust. 7, w przypadku

1)

popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego stwierdzonego prawomocnym orzeczeniem

sądu;

2)

naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu

dyscyplinarnym;

3)

otrzymania opinii służbowej, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2;

4)

otrzymania pierwszej lub kolejnej opinii służbowej, o której mowa w art. 38 ust. 2

pkt 3.

6.

Obniżenie, o którym mowa w ust. 5, może nastąpić w granicach od 20% do 50%.

7.

Nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku

1)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, o których

mowa w art. 41 ust. 1 pkt 4;

2)

popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego albo czynu, z powodu którego

policjanta zwolniono ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4a i ust. 2 pkt 2 i

8;

3)

popełnienia czynu, za który policjantowi wymierzono jedną z kar dyscyplinarnych, o

których mowa w art. 134 pkt 3-6;

4)

zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1.

8.

Obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy,

w którym policjant popełnił przestępstwo lub czyn, o których mowa w ust. 5 pkt 1 i

2, w art. 41 ust. 1 pkt 4 i 4a oraz ust. 2 pkt 2 i 8, a także w art. 134 pkt 3-6,

lub otrzymał opinię, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 i 3, albo został zwolniony

ze służby w przypadkach, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1, a jeżeli

nagroda została już wypłacona - za rok, w którym

1)

postępowanie karne lub dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym

orzeczeniem lub

2)

policjant został zwolniony ze służby.

8a.

Okoliczności uzasadniające pozbawienie lub ograniczenie prawa do nagrody rocznej ustala

się na podstawie orzeczeń i decyzji organów właściwych w sprawach karnych o przestępstwo

lub przestępstwo skarbowe, w sprawach dyscyplinarnych oraz w sprawach dotyczących

opiniowania policjantów, a także na podstawie dokumentacji prowadzonej w sprawach

osobowych policjantów.

8b.

Przy obniżaniu nagrody rocznej uwzględnia się całokształt okoliczności sprawy, w szczególności

charakter popełnionego przestępstwa, przestępstwa skarbowego lub przewinienia, jego

skutki, rodzaj i wymiar orzeczonej kary oraz dotychczasowe wyniki policjanta w służbie.

8c.

Od decyzji przełożonego o przyznaniu, obniżeniu lub odmowie przyznania nagrody rocznej

policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego.

9.

Nagrodę roczną wypłaca się do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku,

za który przysługuje nagroda.

10.

Policjantowi zwalnianemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni od

dnia zwolnienia.

11.

W razie śmierci albo zaginięcia policjanta należną mu nagrodę roczną wypłaca się małżonkowi,

a w dalszej kolejności dzieciom oraz rodzicom uprawnionym do renty rodzinnej. Przepis

ust. 10 stosuje się odpowiednio.

12.

W przypadku pełnienia przez policjanta w roku kalendarzowym służby w różnych jednostkach

organizacyjnych Policji nagrodę roczną przyznaje się i wypłaca w jednostce, która

była w danym roku ostatnim miejscem pełnienia przez niego służby.

13.

Nagrody roczne przyznają przełożeni właściwi w sprawach mianowania policjantów na

stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk.

14.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych przyznaje nagrody roczne Komendantowi Głównemu

Policji oraz zastępcom Komendanta Głównego Policji.

15.

Komendant Główny Policji przyznaje nagrody roczne Komendantowi CBŚP, dowódcy BOA,

komendantom wojewódzkim Policji (Komendantowi Stołecznemu Policji), komendantom szkół

policyjnych i ich zastępcom oraz rektorowi Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie i osobie

pełniącej w uczelni służb państwowych funkcję kierowniczą do spraw realizacji zadań

uczelni jako jednostki organizacyjnej właściwej służby. Komendantowi BSWP oraz jego

zastępcom przyznaje nagrodę roczną, na wniosek Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, minister

właściwy do spraw wewnętrznych.

1.

Policjantowi, niezależnie od wyróżnień, o których mowa w art. 87 ust. 1, mogą być

przyznawane nagrody motywacyjne, w formie pieniężnej lub rzeczowej, za wzorowe wykonywanie

zadań służbowych, wykazywane w służbie męstwo i inicjatywę oraz pełnienie służby w

trudnych warunkach. Art. 87 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

2.

Policjantowi mogą być przyznawane zapomogi, w formie pieniężnej lub rzeczowej, w przypadku

indywidualnych zdarzeń losowych, klęski żywiołowej, choroby, śmierci członka rodziny

oraz innych zdarzeń powodujących pogorszenie sytuacji materialnej policjanta i jego

rodziny.

3.

Tworzy się w Policji fundusz nagród i zapomóg dla policjantów, z przeznaczeniem na

nagrody i zapomogi, o których mowa w ust. 1 i 2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy oraz ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb przyznawania policjantom nagród i zapomóg,

o których mowa w art. 110a, tryb postępowania oraz przełożonych właściwych w zakresie

przyznawania tych nagród i zapomóg, sposób tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla

policjantów, jednostki Policji, w których tworzy się fundusz nagród i zapomóg, a także

sposoby ustalania i warunki zwiększania jego wysokości dla poszczególnych dysponentów,

mając na względzie celową i racjonalną politykę w zakresie dysponowania środkami finansowymi.

1.

Policjantowi przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości

po 20 latach służby - 75%,

po 25 latach służby - 100%,

po 30 latach służby - 150%,

po 35 latach służby - 200%,

po 40 latach służby - 300%

miesięcznego uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia, okresy wliczane do okresu służby, od którego

zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz tryb jej obliczania i wypłacania,

uwzględniając okresy służby, pracy i nauki powodujące nabycie prawa do nagrody jubileuszowej,

sposób dokumentowania tych okresów oraz postępowania w przypadku zbiegu prawa do kilku

nagród, a także termin wypłacania nagrody.

1.

Za wykonywanie zleconych zadań wykraczających poza obowiązki służbowe policjant otrzymuje

dodatkowe wynagrodzenie.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

otrzymania dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając rodzaje

zadań zleconych, wysokość i sposób obliczania wynagrodzenia oraz tryb jego wypłacania.

3.

(uchylony)

1.

W razie przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości albo delegowania

go do czasowego pełnienia służby, policjantowi przysługują należności za podróże służbowe

i przeniesienia.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość, warunki oraz tryb przyznawania

należności, o których mowa w ust. 1, uwzględniając sposoby obliczania czasu podróży

służbowej oraz rodzaje należności i sposoby ustalania ich wysokości oraz terminy i

tryb wypłaty należności.

1.

Policjant zwalniany ze służby otrzymuje, z zastrzeżeniem ust. 2-4

1)

odprawę;

2

ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe, z wyjątkiem

urlopu, o którym mowa w art. 83a ust. 1;

3)

zwrot kosztów przejazdu policjanta i członków jego rodziny oraz przewozu urządzenia

domowego do nowego miejsca zamieszkania w kraju, w zakresie i na zasadach obowiązujących

przy przeniesieniach z urzędu.

2.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 3, przysługują policjantowi, jeżeli w dniu

zwolnienia ze służby spełniał warunki do uzyskania świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego.

3.

Policjant zwalniany ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 i 4a oraz ust. 2 pkt

8 otrzymuje 50% odprawy oraz ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.

4.

Policjant zwalniany ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 2 otrzymuje

ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w ust. 1 pkt 2. Komendant Główny Policji lub upoważniony

przez niego przełożony może w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb rodziny

policjanta przyznać mu nie więcej niż 50% odprawy.

1.

Wysokość odprawy dla policjanta w służbie stałej równa się wysokości trzymiesięcznego

uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego

wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat

nieprzerwanej służby aż do wysokości sześciomiesięcznego zasadniczego uposażenia wraz

z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy się

jako pełny rok.

2.

Przy ustalaniu wysokości odprawy uwzględnia się również okresy nieprzerwanej zawodowej

służby wojskowej, jeżeli bezpośrednio po zwolnieniu z tej służby żołnierz został przyjęty

do służby w Policji i nie otrzymał odprawy z tytułu poprzednio pełnionej służby.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku podjęcia służby w Policji po zwolnieniu

ze służby w innych służbach, w których przysługują świadczenia tego rodzaju.

4.

Wysokość odprawy dla policjanta w służbie przygotowawczej równa się wysokości jednomiesięcznego

uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnymi na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym.

Ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego

ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami

o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

1.

W razie śmierci policjanta, pozostałej po nim rodzinie przysługuje odprawa pośmiertna

w takiej wysokości, w jakiej przysługiwałaby temu policjantowi odprawa, gdyby był

zwolniony ze służby, oraz świadczenia określone w art. 114 ust. 1 pkt 2 i 3.

2

Świadczenia, o których mowa w ust. 1, przysługują małżonkowi policjanta, który pozostawał

z nim we wspólności małżeńskiej, a w dalszej kolejności dzieciom oraz rodzicom, jeżeli

w dniu śmierci policjanta spełniali warunki do uzyskania renty rodzinnej na podstawie

przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego,

Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej

Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

2

Świadczenia, o których mowa w ust. 1, przysługują małżonkowi policjanta, który pozostawał

z nim we wspólności małżeńskiej, a w dalszej kolejności dzieciom oraz rodzicom, jeżeli

w dniu śmierci policjanta spełniali warunki do uzyskania renty rodzinnej na podstawie

przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego,

Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Biura

Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej

oraz ich rodzin.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się także do zaginionych policjantów. Zaginięcie policjanta

oraz związek tego zaginięcia ze służbą stwierdza minister właściwy do spraw wewnętrznych.

1.

W przypadku policjanta, którego śmierć nastąpiła w związku ze służbą, każdemu z dzieci

będących na jego utrzymaniu, które w dniu jego śmierci spełniały warunki do uzyskania

renty rodzinnej, Komendant Główny Policji przyznaje pomoc finansową na kształcenie,

ze środków przeznaczonych na ten cel w budżecie Policji.

2.

Pomoc finansowa, o której mowa w ust. 1, przysługuje uczniom i słuchaczom ponadpodstawowych

szkół publicznych i niepublicznych oraz publicznych i niepublicznych szkół artystycznych

realizujących kształcenie ogólne w zakresie szkoły ponadpodstawowej, a także słuchaczom

kolegiów pracowników służb społecznych, oraz studentom szkół wyższych do czasu ukończenia

kształcenia, nie dłużej jednak niż do ukończenia 25. roku życia.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki i tryb przyznawania pomocy, o której mowa w ust. 1, uwzględniając tryb przyznawania

i wysokość pomocy w zależności od poziomu kształcenia i rodzaju szkoły.

1.

Policjantowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt

1 oraz ust. 2 pkt 4, wypłaca się co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze służby

świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami

o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

2.

Policjantowi uprawnionemu do świadczenia określonego w ust. 1, który nabył prawo do

zaopatrzenia emerytalnego, przysługuje prawo wyboru jednego z tych świadczeń.

3.

Policjantowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6, który z

powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia, wypłaca się co miesiąc

świadczenie pieniężne określone w ust. 1 przez okres choroby, nie dłużej jednak niż

przez okres 3 miesięcy, chyba że wcześniej komisja lekarska wyda orzeczenie o inwalidztwie

stanowiące podstawę do ustalenia prawa do renty inwalidzkiej.

Odprawa, o której mowa w art. 114, oraz świadczenia określone w art. 117 nie przysługują

policjantowi, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej

służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń.

1.

W razie śmierci policjanta, niezależnie od odprawy pośmiertnej, o której mowa w art.

116, przysługuje zasiłek pogrzebowy w wysokości

1)

4000 zł, jeżeli koszty pogrzebu ponosi małżonek, dzieci, wnuki, rodzeństwo lub rodzice;

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej w pkt 1,

jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2.

Jeżeli śmierć policjanta nastąpiła na skutek wypadku pozostającego w związku ze służbą,

koszty pogrzebu pokrywa się ze środków Komendy Głównej Policji. Komendant Główny Policji

może wyrazić zgodę na pokrycie kosztów pogrzebu policjanta zmarłego wskutek choroby

pozostającej w związku ze służbą.

3.

W razie pokrycia kosztów pogrzebu policjanta ze środków Komendy Głównej Policji osobom

wymienionym w ust. 1 pkt 1 przysługuje połowa zasiłku pogrzebowego.

1.

W razie śmierci członka rodziny, policjantowi przysługuje zasiłek pogrzebowy w wysokości

1)

4000 zł - jeżeli koszty pogrzebu ponosi policjant;

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej w pkt 1

- jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

pokrywania kosztów pogrzebu policjanta ze środków właściwego organu Policji oraz określi

członków rodziny, na których przysługuje zasiłek pogrzebowy, uwzględniając rodzaje

wydatków pokrywanych w ramach kosztów pogrzebu i ich wysokość, przypadki oraz sposób

ustalania wysokości oraz tryb wypłaty zasiłku pogrzebowego lub jego wyrównania z tytułu

śmierci członka rodziny oraz dokumenty wymagane do ich wypłaty.

3.

(uchylony)

1.

W razie urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału

służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze

stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym

- z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia

i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy może, w drodze rozporządzenia, ograniczyć w całości lub w części wypłatę niektórych

dodatków do uposażenia w okresie urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta

bez przydziału służbowego, uwzględniając rodzaje i wysokość dodatków, których wypłata

podlega ograniczeniu w razie urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta

bez przydziału służbowego, a także właściwość organów w tych sprawach.

1.

Miesięczne uposażenie policjanta za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, okres urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego

oraz okres urlopu ojcowskiego wynosi 100% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w

art. 121 ust. 1.

2.

Miesięczne uposażenie policjanta za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu rodzicielskiego wynosi

1)

100% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 121 ust. 1, za okres do

a)

6 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadku, o którym mowa w art. 182,

b)

8 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadkach, o których mowa w art. 182,

c)

3 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadku, o którym mowa w art. 183 § 4 pkt 3 Kodeksu pracy;

2)

60% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 121 ust. 1, za okres urlopu rodzicielskiego

przypadający po okresach, o których mowa w pkt 1.

3.

Miesięczne uposażenie policjanta-kobiety, która we wniosku, złożonym nie później niż

21 dni po porodzie, wystąpi o udzielenie jej, bezpośrednio po urlopie macierzyńskim,

urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze, wynosi 80% miesięcznego uposażenia, o którym

mowa w art. 121 ust. 1, za cały okres odpowiadający okresowi tych urlopów.

3a.

W przypadku gdy wysokość uposażenia policjanta pomniejszonego o zaliczkę na podatek

dochodowy od osób fizycznych, obliczonego zgodnie z ust. 1-3, jest niższa niż kwota

świadczenia rodzicielskiego, określonego w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2220, z późn. zm., kwotę uposażenia policjanta pomniejszonego o zaliczkę na podatek dochodowy od osób

fizycznych podwyższa się do wysokości świadczenia rodzicielskiego.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do policjanta, który we wniosku, złożonym nie

później niż 21 dni po przyjęciu dziecka na wychowanie i wystąpieniu do sądu opiekuńczego

z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie przysposobienia dziecka lub po przyjęciu

dziecka na wychowanie jako rodzina zastępcza, z wyjątkiem rodziny zastępczej zawodowej,

wystąpi o udzielenie mu, bezpośrednio po urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego,

urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze.

5.

Policjantowi, który z uwagi na wniosek złożony w trybie ust. 3 albo 4 otrzymał 80%

uposażenia, o którym mowa w ust. 3, w przypadku rezygnacji z urlopu rodzicielskiego

w pełnym wymiarze albo rezygnacji z urlopu rodzicielskiego w wymiarze, o którym mowa

w ust. 2 pkt 2, przysługuje jednorazowe wyrównanie otrzymywanego uposażenia, o którym

mowa w ust. 3, do wysokości 100%, pod warunkiem niepobrania uposażenia za okres odpowiadający

okresom tych urlopów.

1.

W okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim policjant otrzymuje 80% uposażenia.

2.

Zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych

z powodu

1)

choroby policjanta, w tym niemożności wykonywania zajęć służbowych z przyczyn określonych

w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa;

2)

oddawania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej służby

krwi lub z powodu okresowego badania lekarskiego dawców krwi;

3)

konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym dzieckiem własnym lub małżonka

policjanta, dzieckiem przysposobionym, dzieckiem przyjętym na wychowanie i utrzymanie,

do ukończenia przez nie 14. roku życia;

4)

konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny; za członków

rodziny uważa się małżonka, rodziców, rodzica dziecka policjanta, ojczyma, macochę,

teściów, dziadków, wnuki, rodzeństwo oraz dzieci w wieku powyżej 14 lat, jeżeli pozostają

we wspólnym gospodarstwie domowym z policjantem w okresie sprawowania nad nimi opieki;

5)

konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem własnym lub małżonka policjanta,

dzieckiem przysposobionym, dzieckiem przyjętym na wychowanie i utrzymanie, do ukończenia

przez nie 8. roku życia, w przypadku

a)

nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola lub szkoły, do

których dziecko uczęszcza, a także w przypadku choroby niani, z którą rodzice mają

zawartą umowę uaktywniającą, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3

(Dz. U. z 2019 r. poz. 409, 730 i 2020), lub dziennego opiekuna, sprawujących opiekę nad dzieckiem,

b)

porodu lub choroby małżonka policjanta lub rodzica dziecka policjanta, stale opiekujących

się dzieckiem, jeżeli poród lub choroba uniemożliwia temu małżonkowi lub rodzicowi

sprawowanie opieki nad dzieckiem,

c)

pobytu małżonka policjanta lub rodzica dziecka policjanta, stale opiekujących się

dzieckiem, w szpitalu lub innym zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego

działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne.

3.

Zwolnienie od zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki,

o której mowa w ust. 2 pkt 3 i 5, przysługuje przez okres nie dłuższy niż 60 dni w

roku kalendarzowym, a w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 4 - przez okres nie

dłuższy niż 14 dni w roku kalendarzowym, przy czym okresy te łącznie nie mogą przekroczyć

60 dni w roku kalendarzowym.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się bez względu na liczbę dzieci i innych członków rodziny

wymagających opieki.

5.

Jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć

służbowych z powodu

1)

wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby,

2)

choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby,

3)

wypadku w drodze do miejsca pełnienia służby lub w drodze powrotnej ze służby,

4)

choroby przypadającej w czasie ciąży,

5)

poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców

komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i

narządów,

6)

oddania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej służby krwi

lub z powodu badania lekarskiego dawców krwi,

7)

przebywania na obserwacji w podmiocie leczniczym w wyniku skierowania przez komisję

lekarską

- zachowuje on prawo do 100% uposażenia.

6.

Prawo do 100% uposażenia przysługuje również wtedy, gdy policjant został zwolniony

od zajęć służbowych

1)

podczas oddelegowania do pełnienia służby poza granicami państwa w kontyngencie policyjnym,

o którym mowa w art. 145a ust. 1 pkt 1-3;

2)

w wyniku popełnienia przez inną osobę umyślnego czynu zabronionego w związku z wykonywaniem

przez policjanta czynności służbowych, stwierdzonego orzeczeniem wydanym przez uprawniony

organ;

3)

na skutek czynów o charakterze bohaterskim dokonanych w szczególnie niebezpiecznych

warunkach, z wykazaniem wyjątkowej odwagi, z narażeniem życia lub zdrowia, w obronie

prawa, nienaruszalności granic państwowych, życia, mienia lub bezpieczeństwa obywateli.

7.

Związek zwolnienia od zajęć służbowych z czynami, o których mowa w ust. 6 pkt 3, stwierdza,

w drodze decyzji, przełożony policjanta.

8.

Od decyzji, o której mowa w ust. 7, policjantowi przysługuje odwołanie do wyższego

przełożonego.

1.

Okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione

zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach

pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa albo wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy,

z tym że

1)

w przypadku poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów

na dawców komórek, tkanek i narządów oraz niezdolności do służby wskutek poddania

się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów - zaświadczenie wystawione przez

lekarza na zwykłym druku zgodnie z przepisem art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa;

2)

w przypadku, o którym mowa w art. 121b ust. 2 pkt 2 - zaświadczenie jednostki organizacyjnej

publicznej służby krwi;

3)

w przypadku, o którym mowa w art. 121b ust. 2 pkt 5 lit. a - oświadczenie policjanta;

4)

w przypadkach, o których mowa w art. 121b ust. 2 pkt 5 lit. b i c - zaświadczenie

lekarskie wystawione przez lekarza na zwykłym druku;

5)

w przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z

ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - decyzja wydana przez właściwy organ albo uprawniony podmiot na podstawie przepisów

o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.

2.

W przypadkach uzasadnionych charakterem zadań służbowych wykonywanych przez policjanta

okres jego przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza się w inny sposób niż określony

w ust. 1.

3.

Komendant Główny Policji określi, w drodze zarządzenia, z zachowaniem przepisów o

ochronie informacji niejawnych, sposób stwierdzania przebywania na zwolnieniu lekarskim

policjanta, o którym mowa w ust. 2.

1.

Doręczenie zaświadczenia lekarskiego odbywa się przy wykorzystaniu profilu informacyjnego,

o którym mowa w art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa, na zasadach określonych w tej ustawie. Kierownicy jednostek organizacyjnych Policji

wykorzystują lub tworzą profil informacyjny płatnika składek, o którym mowa w art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

2.

Wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa, zaświadczenie lekarskie, o którym mowa w art. 55a ust. 7 tej ustawy, albo zaświadczenie

wystawione przez lekarza na zwykłym druku w przypadkach, o których mowa w art. 121b

ust. 2 pkt 5 lit. b i c oraz art. 121c ust. 1 pkt 1, policjant jest obowiązany dostarczyć

przełożonemu właściwemu do spraw osobowych w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania.

3.

Zaświadczenie jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi albo decyzję, o której

mowa w art. 121c ust. 1 pkt 5, policjant jest obowiązany dostarczyć właściwemu przełożonemu

w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania.

4.

Oświadczenie o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w art. 121b ust. 2 pkt 5 lit.

a, policjant jest obowiązany złożyć przełożonemu właściwemu do spraw osobowych w terminie

7 dni od dnia ich zaistnienia.

5.

W przypadku niedopełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 2-4, nieobecność w służbie

w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim uznaje się za nieobecność nieusprawiedliwioną,

chyba że niedostarczenie zaświadczenia, oświadczenia albo decyzji nastąpiło z przyczyn

niezależnych od policjanta.

1.

Prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość

wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich

oraz oświadczenie policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, może podlegać

kontroli.

2.

Kontrolę przeprowadzają

1)

komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - w zakresie

prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby oraz prawidłowości

wykorzystania zwolnienia lekarskiego;

2)

przełożony policjanta właściwy w sprawach osobowych - w zakresie prawidłowości wykorzystania

zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz

w zakresie oświadczenia policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3.

3.

Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia

lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.

4.

Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że oświadczenie policjanta, o którym mowa

w art. 121c ust. 1 pkt 3, zostało złożone niezgodnie z prawdą, policjant traci prawo

do uposażenia za cały okres zwolnienia.

5.

Jeżeli w wyniku kontroli komisja lekarska ustali datę ustania niezdolności do służby

wcześniejszą niż data orzeczona w zaświadczeniu lekarskim, policjant traci prawo do

uposażenia za okres od tej daty do końca zwolnienia.

6.

Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że zwolnienie lekarskie zostało sfałszowane,

policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.

7.

Kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy

policjant w okresie orzeczonej niezdolności do służby, w tym sprawowania osobistej

opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego

w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej.

8.

Kontrola oświadczenia policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, polega na

ustaleniu, czy nastąpiło nieprzewidziane zamknięcie żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola

lub szkoły, do których uczęszcza dziecko policjanta, lub na ustaleniu, czy niania

lub dzienny opiekun dziecka przebywali na zwolnieniu lekarskim.

9.

Kontrolę prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego oraz oświadczenia policjanta,

o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, przeprowadza osoba upoważniona przez przełożonego

policjanta.

10.

W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że policjant wykonuje pracę zarobkową albo

wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny z jego celem, osoba kontrolująca

sporządza protokół, w którym podaje, na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie

zwolnienia lekarskiego.

11.

W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że oświadczenie policjanta, o którym mowa

w art. 121c ust. 1 pkt 3, nie jest zgodne z prawdą, osoba kontrolująca sporządza protokół.

12.

Protokół przedstawia się policjantowi w celu wniesienia do niego ewentualnych uwag.

Wniesienie uwag policjant potwierdza własnoręcznym podpisem.

13.

Na podstawie ustaleń zawartych w protokole przełożony stwierdza utratę prawa do uposażenia

za okres, o którym mowa w ust. 3 lub 4. Przepis stosuje się odpowiednio w przypadku

zawiadomienia przez komisję lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

w wyniku przeprowadzenia przez tę komisję kontroli o nieprawidłowościach w wykorzystaniu

zwolnienia lekarskiego.

14.

Od decyzji, o której mowa w ust. 13, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego.

15.

Kontrola wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich polega na sprawdzeniu, czy zaświadczenie

1)

nie zostało sfałszowane;

2)

zostało wydane zgodnie z przepisami w sprawie zasad i trybu wystawiania zaświadczeń

lekarskich.

16.

Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w ust. 15 pkt 1, zachodzi podejrzenie, że

zaświadczenie lekarskie zostało sfałszowane, przełożony występuje do lekarza, który

wystawił zaświadczenie lekarskie, o wyjaśnienie sprawy.

17.

W razie podejrzenia, że zaświadczenie lekarskie zostało wydane niezgodnie z przepisami

w sprawie zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, przełożony występuje o

wyjaśnienie sprawy do terenowej jednostki organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

1.

Podstawę uposażenia, o którym mowa w art. 121b, stanowi uposażenie zasadnicze wraz

z dodatkami o charakterze stałym, należne policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku

służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo

do uposażenia i innych należności lub ich wysokość.

2.

Przy obliczaniu uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim przyjmuje

się, że uposażenie za jeden dzień przebywania na zwolnieniu lekarskim stanowi 1/30

uposażenia, o którym mowa w art. 121b.

3.

W przypadku gdy policjant pobrał już uposażenie za okres, w którym przebywał na zwolnieniu

lekarskim, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie.

4.

Policjantowi, który przebywał na zwolnieniu lekarskim w ostatnim miesiącu pełnienia

służby, potrąca się odpowiednią część uposażenia z należności przysługujących mu z

tytułu zwolnienia ze służby albo policjant ten zwraca odpowiednią część uposażenia

w dniu ustania stosunku służbowego.

1.

Środki finansowe uzyskane z tytułu zmniejszenia uposażeń policjantów w okresie przebywania

na zwolnieniu lekarskim przeznacza się w całości na nagrody za wykonywanie zadań służbowych

w zastępstwie policjantów przebywających na zwolnieniach lekarskich.

2.

Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, zwiększają fundusz nagród i zapomóg dla

policjantów.

3.

Rozdział środków finansowych, o których mowa w ust. 1, odbywa się po zakończeniu okresu

rozliczeniowego, trwającego nie krócej niż jeden miesiąc kalendarzowy i nie dłużej

niż 3 miesiące kalendarzowe, przy czym wybór okresu rozliczeniowego uzależnia się

od wielkości środków finansowych uzyskanych z tytułu zmniejszenia uposażeń policjantów.

Zmniejszenia wysokości uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym

za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim nie uwzględnia się przy ustalaniu podstawy

wymiaru świadczeń, o których mowa w art. 108 ust. 1 pkt 1, 3, 4a i 6 i ust. 2 pkt

2 oraz art. 117.

1.

Komendant Główny Policji sporządza roczne zestawienie zbiorcze przyczyn przebywania

policjantów na zwolnieniach lekarskich, które przekazuje ministrowi właściwemu do

spraw wewnętrznych w terminie do końca marca następnego roku.

2.

W zestawieniu, o którym mowa w ust. 1, wskazuje się łączny okres przebywania policjantów

na zwolnieniach lekarskich, z uwzględnieniem podziału na przyczyny wskazane w art.

121b ust. 2, 5 i 6, oraz średni okres przebywania policjanta na zwolnieniu lekarskim,

w tym średnią roczną liczbę godzin niewykonywania obowiązków przez policjanta.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zestawienia,

o którym mowa w ust. 1, mając na uwadze potrzebę zapewnienia przejrzystości informacji

zawartych w zestawieniu.

1.

Policjant skierowany do szkoły lub na przeszkolenie albo na studia w kraju otrzymuje

uposażenie oraz inne należności pieniężne.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość

i zasady otrzymywania uposażenia oraz innych należności, o których mowa w ust. 1,

uwzględniając przypadki uprawniające policjanta skierowanego do szkoły lub na przeszkolenie

albo na studia w kraju do otrzymywania uposażenia, oraz sposób obliczania zryczałtowanego

równoważnika pieniężnego na pokrycie kosztów przejazdu, a także zasady rozliczania

podróży służbowych związanych z odbywaniem nauki.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych oraz ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia,

wysokość uposażenia i innych należności pieniężnych policjanta skierowanego do akademii

lub innych szkół (na kursy) za granicą, uwzględniając warunki ich otrzymywania oraz

sposób i terminy ich wypłacania.

Do policjanta delegowanego do pełnienia funkcji oficera łącznikowego w polskich przedstawicielstwach

dyplomatycznych w zakresie prawa do uposażenia oraz innych świadczeń i należności

pieniężnych stosuje się wyłącznie przepisy dotyczące pracowników polskich przedstawicielstw

dyplomatycznych.

1.

W razie pobierania przez policjanta wynagrodzenia przewidzianego w przepisach o wynagrodzeniu

osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, policjantowi oraz członkom jego

rodziny przysługują świadczenia i należności pieniężne z tytułu służby, określone

w niniejszej ustawie, z wyjątkiem należności, o których mowa w art. 72.

2.

Świadczenia i należności pieniężne określone w ust. 1 wypłaca się w wysokości ustalonej,

z uwzględnieniem wynagrodzenia należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku

służbowym lub według stawki obowiązującej w dniu zwolnienia ze służby albo w dniu

jego śmierci.

1.

Policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu

płatności 50% ostatnio należnego uposażenia.

2.

Po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia

w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne

podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym

wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

1.

Policjantowi tymczasowo aresztowanemu zawiesza się od najbliższego terminu płatności

50% ostatnio należnego uposażenia.

2.

W razie umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu,

policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia,

wprowadzone w okresie zawieszenia, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po

zwolnieniu policjanta ze służby, z zastrzeżeniem przepisu ust. 3.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku, gdy postępowanie karne umorzono z powodu

przedawnienia lub amnestii, a także w razie warunkowego umorzenia postępowania karnego.

1.

Policjantowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje poza

nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu płatności.

Jeżeli policjant pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie,

potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie.

2.

W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się policjantowi zawieszone

uposażenie; w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej policjant traci za każdy

dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie zawinionej niemożności pełnienia

przez policjanta obowiązków służbowych.

4.

Policjantowi, który rozpoczyna urlop bezpłatny w ciągu miesiąca kalendarzowego, przysługuje

uposażenie w wysokości 1/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień poprzedzający dzień

rozpoczęcia urlopu bezpłatnego. Jeżeli policjant pobrał już uposażenie za czas urlopu

bezpłatnego, potrąca się mu odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie.

1.

Z uposażenia policjanta mogą być dokonywane potrącenia w granicach i na zasadach określonych

w przepisach prawa pracy oraz w innych przepisach szczególnych stosowanych do wynagrodzeń

za pracę, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.

2.

Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, należy rozumieć uposażenie wymienione w

art. 100, odprawę z tytułu zwolnienia ze służby oraz świadczenia wymienione w art.

112 i 117, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Odprawa z tytułu zwolnienia ze służby podlega egzekucji wyłącznie na zaspokojenie

zaległych świadczeń alimentacyjnych, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z ust.

1.

Przepisu art. 127 ust. 1 i 2 nie stosuje się do zaliczek pobieranych do rozliczenia,

a w szczególności na koszty podróży służbowej, delegacji i przeniesienia. Należności

te potrąca się z uposażenia w pełnej wysokości, niezależnie od potrąceń z innych tytułów.

Uprawnienia przewidziane w art. 12, art. 101 ust. 2, art. 102, art. 104 ust. 6, art.

105 ust. 3, art. 110 ust. 1, art. 112 ust. 2, art. 113 ust. 2 i art. 120 ust. 2 minister

właściwy do spraw wewnętrznych wykonuje po zasięgnięciu opinii związków zawodowych.

(uchylony)

1.

Przepisy rozdziałów 7-9 niniejszej ustawy dotyczące policjantów w służbie przygotowawczej

stosuje się również do policjantów w służbie kandydackiej, z wyjątkiem przepisów art.

88 ust. 2 i art. 115 ust. 4.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do policjantów w służbie kontraktowej.

1.

Policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego

na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej.

2.

Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu

uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów

i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.

3.

Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności

1)

odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu

uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów

i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2;

2)

zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy;

3)

niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach

prawa;

4)

wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego policjanta, jeżeli spowodowało to lub

mogło spowodować szkodę służbie, policjantowi lub innej osobie;

5)

postępowanie przełożonego w sposób przyczyniający się do rozluźnienia dyscypliny służbowej

w podległej jednostce organizacyjnej lub komórce organizacyjnej Policji;

6)

stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka

oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie służby albo w obiektach

lub na terenach zajmowanych przez Policję;

7)

utrata służbowej broni palnej, amunicji lub legitymacji służbowej;

8)

utrata przedmiotu stanowiącego wyposażenie służbowe, którego wykorzystanie przez osoby

nieuprawnione wyrządziło szkodę obywatelowi lub stworzyło zagrożenie dla porządku

publicznego lub bezpieczeństwa powszechnego;

9)

utrata materiału zawierającego informacje niejawne.

4.

Czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa

lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, podlega odpowiedzialności

dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej.

4a.

W przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne, wypełniającego jednocześnie

znamiona wykroczenia, w przypadku mniejszej wagi lub ukarania grzywną, przełożony

dyscyplinarny może nie wszczynać postępowania dyscyplinarnego, a wszczęte umorzyć.

4b.

W przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi przełożony

dyscyplinarny może odstąpić od wszczęcia postępowania i przeprowadzić ze sprawcą przewinienia

dyscyplinarnego udokumentowaną w formie notatki rozmowę dyscyplinującą.

4c.

Notatkę, o której mowa w ust. 4b, włącza się do akt osobowych na okres roku.