Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 listopada 2019 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o cudzoziemcach

Ustawa określa zasady i warunki wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, ich przejazdu przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu z niego, tryb

postępowania oraz organy właściwe w tych sprawach.

Ustawy nie stosuje się do

1)

członków misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw obcych oraz innych osób

zrównanych z nimi na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych

pod warunkiem wzajemności i posiadania przez te osoby dokumentów potwierdzających

pełnienie przez nie funkcji uprawniających do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i pobytu na tym terytorium, z wyjątkiem art. 23, art. 32, art. 58, art. 60-63,

art. 66 ust. 4 i 5, art. 67-74, art. 78 ust. 1, art. 79 ust. 1 i 2, art. 80, art.

90-92 oraz art. 96 i art. 97;

2)

obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego

Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

lub Konfederacji Szwajcarskiej oraz członków ich rodzin, którzy do nich dołączają

lub z nimi przebywają.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

azyl - azyl w rozumieniu art. 90 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1666 i 2020);

2)

cudzoziemiec - każdego, kto nie posiada obywatelstwa polskiego;

3)

dokument podróży - dokument uznany przez Rzeczpospolitą Polską, uprawniający do przekroczenia

granicy, wydany cudzoziemcowi przez organ państwa obcego, organ polski lub organizację

międzynarodową albo podmiot upoważniony przez organ państwa obcego lub obcą władzę

o charakterze państwowym;

4)

doświadczenie zawodowe - doświadczenie uzyskane w trakcie zatrudnienia, wykonywania

innej pracy zarobkowej lub prowadzenia działalności gospodarczej w danym zawodzie;

5)

granica - granicę Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 1-3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1776);

5a)

grupa przedsiębiorstw - co najmniej dwie osoby prawne lub jednostki organizacyjne

niebędące osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje zdolność prawną, prowadzące działalność

gospodarczą, które

a)

są powiązane ze sobą w sposób odpowiadający relacji spółki dominującej i spółki zależnej

w rozumieniu art. 4 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 505, 1543, 1655 i 1798) lub

b)

pozostają z inną osobą prawną lub jednostką organizacyjną niebędącą osobą prawną,

której ustawa przyznaje zdolność prawną, w takich stosunkach prawnych, że wynika z

nich podstawa do wywierania przez tę osobę prawną lub jednostkę organizacyjną decydującego

wpływu na ich działalność, z użyciem tożsamych wzorców i prawideł zarządzania;

5b)

jednostka przyjmująca - osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną,

której ustawa przyznaje zdolność prawną, do której jest przenoszony pracownik wewnątrz

przedsiębiorstwa, i która

a)

jest w szczególności oddziałem lub przedstawicielstwem pracodawcy macierzystego będącego

przedsiębiorcą zagranicznym lub

b)

należy do tej samej grupy przedsiębiorstw co pracodawca macierzysty;

5c

jednostka naukowa - podmiot, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie

wyższym i nauce

(Dz. U. poz. 1668, z późn. zm.;

6)

kwalifikacje uzyskane w wyniku ukończenia studiów wyższych - kwalifikacje uzyskane

w wyniku ukończenia z wynikiem pozytywnym, poświadczonego dyplomem, świadectwem lub

innym dokumentem wydanym przez właściwy organ programu studiów wyższych, czyli cyklu

zajęć prowadzonych przez instytucję edukacyjną uznaną za instytucję szkolnictwa wyższego

przez państwo, w którym ma ona siedzibę, pod warunkiem że czas trwania studiów niezbędny

do ich uzyskania wynosi co najmniej 3 lata;

7)

mały ruch graniczny - wjazd cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

do których stosuje się rozporządzenie (WE) nr 1931/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia

2006 r. ustanawiające przepisy dotyczące małego ruchu granicznego na zewnętrznych

granicach lądowych państw członkowskich i zmieniające postanowienia Konwencji z Schengen

(Dz. Urz. UE L 405 z 30.12.2006, str. 1, z późn. zm.), i ich pobyt na tym terytorium;

7a

mobilność - uprawnienie cudzoziemca do wjazdu i pobytu na terytorium państw członkowskich

Unii Europejskiej, wynikające z posiadania ważnego dokumentu pobytowego, o którym

mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca

2002 r. ustanawiającego jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw

trzecich (Dz. Urz. UE L 157 z 15.06.2002, str. 1, z późn. zm.

7b)

(uchylony)

7c)

(uchylony)

7d

mobilność długoterminowa członka rodziny naukowca - mobilność członka rodziny naukowca

przez okres przekraczający 180 dni w danym państwie członkowskim Unii Europejskiej;

7e

mobilność długoterminowa naukowca - mobilność naukowca przez okres przekraczający

180 dni w danym państwie członkowskim Unii Europejskiej;

7f

mobilność długoterminowa pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika

odbywającego staż, w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa - mobilność pracownika

kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika odbywającego staż, w ramach przeniesienia

wewnątrz przedsiębiorstwa, przez okres przekraczający 90 dni w danym państwie członkowskim

Unii Europejskiej;

7g

mobilność krótkoterminowa członka rodziny naukowca - mobilność członka rodziny naukowca

przez okres nieprzekraczający 180 dni w dowolnym okresie liczącym 360 dni w każdym

państwie członkowskim Unii Europejskiej;

7h

mobilność krótkoterminowa naukowca - mobilność naukowca przez okres nieprzekraczający

180 dni w dowolnym okresie liczącym 360 dni w każdym państwie członkowskim Unii Europejskiej;

7i

mobilność krótkoterminowa pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika

odbywającego staż, w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa - mobilność pracownika

kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika odbywającego staż, w ramach przeniesienia

wewnątrz przedsiębiorstwa, przez okres nieprzekraczający 90 dni w dowolnym okresie

liczącym 180 dni w każdym państwie członkowskim Unii Europejskiej;

7j

mobilność studenta - mobilność studenta lub doktoranta objętego programem unijnym

lub programem wielostronnym obejmującym środki w zakresie mobilności lub porozumieniem

między przynajmniej dwiema instytucjami szkolnictwa wyższego, przewidującym mobilność

wewnątrzunijną przez okres nieprzekraczający 360 dni w każdym państwie członkowskim;

8)

naukowiec - cudzoziemca posiadającego co najmniej tytuł zawodowy odpowiadający w Rzeczypospolitej

Polskiej tytułowi zawodowemu magistra lub równorzędnemu, umożliwiający ubieganie się

o nadanie stopnia doktora;

9)

ochrona czasowa - ochronę w rozumieniu art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

10)

ochrona uzupełniająca - ochronę w rozumieniu art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

10a

organizator stażu - osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną,

której ustawa przyznaje zdolność prawną, w której odbywa się staż, mającą siedzibę

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

11)

państwa obszaru Schengen - państwa, które w pełni stosują dorobek Schengen;

11a)

pierwsza karta pobytu - kartę pobytu wydaną cudzoziemcowi bezpośrednio po udzieleniu

zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta

długoterminowego Unii Europejskiej, zgody na pobyt ze względów humanitarnych albo

po uzyskaniu statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej;

12)

powrót - powrót cudzoziemca do kraju jego pochodzenia, państwa tranzytu lub innego

państwa trzeciego, do którego zdecydował się powrócić i przez które został przyjęty;

12a)

pracodawca macierzysty - osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niebędącą osobą

prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, posiadającą siedzibę poza terytorium

państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia

Wolnego Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji

Szwajcarskiej, która zatrudnia pracownika przenoszonego do jednostki przyjmującej

przed jego przeniesieniem wewnątrz przedsiębiorstwa i w czasie tego przeniesienia;

13)

pracodawca użytkownik - pracodawcę użytkownika w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1563);

13a)

pracownik odbywający staż - cudzoziemca posiadającego dyplom ukończenia studiów wyższych,

który zostaje przeniesiony do jednostki przyjmującej w celu rozwoju zawodowego, w

tym związanego z przygotowaniem do objęcia w przyszłości stanowiska u pracodawcy macierzystego

lub w grupie przedsiębiorstw, lub odbycia szkolenia w zakresie technik lub metod prowadzenia

działalności gospodarczej i który w czasie trwania przeniesienia otrzymuje wynagrodzenie;

13b)

przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa - czasowe oddelegowanie cudzoziemca, którego

miejsce pobytu w chwili składania wniosku o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w

art. 139a ust. 1, znajduje się poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej,

przez pracodawcę macierzystego do jednostki przyjmującej oraz korzystanie z mobilności;

14)

przewoźnik - osobę fizyczną lub prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej zajmującą się zarobkowo przewozem osób drogą powietrzną, morską

lub lądową;

15)

sieć telekomunikacyjna - sieć w rozumieniu art. 2 pkt 35 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1954, z późn. zm.;

15a)

specjalista - cudzoziemca pracującego w ramach grupy przedsiębiorstw, posiadającego

kluczową i specyficzną wiedzę dla obszarów działania jednostki przyjmującej, jej technik

lub zarządzania nią, opartą na wysokich kwalifikacjach, w tym odpowiednim doświadczeniu

zawodowym;

16)

status uchodźcy - status w rozumieniu art. 13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

16a

staż - niestanowiące wykonywania pracy wykonywanie przez cudzoziemca zadań w celu

nabycia wiedzy, umiejętności praktycznych i doświadczenia zawodowego na podstawie

umowy z organizatorem stażu;

16b

stażysta - cudzoziemca, który ukończył studia wyższe lub odbywa poza granicami Unii

Europejskiej studia wyższe, odbywającego staż;

17)

strefa tranzytowa lotniska międzynarodowego - teren lotniska międzynarodowego położonego

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rozciągający się między pokładem statku powietrznego

a stanowiskiem kontroli granicznej, obejmujący także płytę oraz pomieszczenia lotniska;

18)

szkolenie zawodowe - zorganizowany proces dydaktyczny mający na celu uzyskanie, uzupełnienie

lub doskonalenie umiejętności, kwalifikacji zawodowych lub ogólnych, potrzebnych do

wykonywania pracy, w tym umiejętności poszukiwania zatrudnienia;

18a

unijny program lub program wielostronny obejmujący środki w zakresie mobilności -

program finansowany przez Unię Europejską lub przez państwa członkowskie Unii Europejskiej,

który promuje przemieszczanie się obywateli państw trzecich w Unii Europejskiej lub

w państwach członkowskich Unii Europejskiej uczestniczących w tym programie;

19)

urządzenia telekomunikacyjne - urządzenia telekomunikacyjne w rozumieniu art. 2 pkt 46 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne;

20)

wiza - wizę Schengen lub wizę krajową;

21

wiza krajowa - wizę, o której mowa w art. 18 Konwencji Wykonawczej Schengen, wydaną

przez organ polski;

22)

wiza Schengen - wizę, o której mowa w art. 2 pkt 2-5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia

13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy)

(Dz. Urz. UE L 243 z 15.09.2009, str. 1, z późn. zm.);

22a

wolontariusz - cudzoziemca, który ochotniczo i bez wynagrodzenia, z wyjątkiem zwrotu

kosztów lub kieszonkowego, wykonuje świadczenia w ramach udziału w programie wolontariatu

europejskiego;

23)

wykonywanie pracy - wykonywanie pracy przez cudzoziemca w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 40 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1482, 1622 i 1818);

24)

wykonywanie pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji - wykonywanie pracy

przez cudzoziemca posiadającego kompetencje potwierdzone wyższymi kwalifikacjami zawodowymi,

który, niezależnie od zachodzącego między stronami stosunku prawnego, wykonuje pracę

na rzecz lub pod kierownictwem innej osoby za wynagrodzeniem;

25)

wyższe kwalifikacje zawodowe - kwalifikacje uzyskane w wyniku ukończenia studiów wyższych

albo co najmniej pięcioletnie doświadczenie zawodowe na poziomie porównywalnym z poziomem

kwalifikacji uzyskanych w wyniku ukończenia studiów wyższych, niezbędne do wykonywania

pracy określonej w umowie lub w ofercie pracy stanowiącej ofertę zawarcia umowy w

rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 i 1495).

W sprawach uregulowanych w ustawie, należących do właściwości wojewody, w których

wojewoda jest organem właściwym do rozpatrzenia odwołania lub w których organem wyższego

stopnia jest Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, nie stosuje się przepisu art. 20 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w

województwie

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1464).

1.

Do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie, należących do właściwości konsulów,

stosuje się przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. - Prawo konsularne

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2141 oraz z 2019 r. poz. 60 i 1687), o ile ustawa nie stanowi inaczej.

2.

W zakresie nieuregulowanym przepisami działu IV do wydawania, cofania lub unieważniania

wiz krajowych lub przedłużania okresu ich ważności lub okresu pobytu cudzoziemca na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej objętego tymi wizami stosuje się przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r.

ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy), zwanego dalej „Wspólnotowym Kodeksem Wizowym”.

1.

Organ wydający decyzję lub postanowienie w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów

ustawy może odstąpić od sporządzenia ich uzasadnienia w części dotyczącej uzasadnienia

faktycznego, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub

ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

2.

Nie można odstąpić od sporządzenia uzasadnienia w części dotyczącej stwierdzenia przesłanki

polskiego pochodzenia cudzoziemca.

1.

Organ

1)

prowadzący postępowanie w sprawach o

a)

wydanie cudzoziemcowi wizy,

b)

przedłużenie okresu ważności wydanej wizy lub okresu pobytu objętego tą wizą,

c)

udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub

zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, zwanego dalej „zezwoleniem

na pobyt rezydenta długoterminowego UE”,

d)

zobowiązanie cudzoziemca do powrotu,

2)

podejmujący czynności kontrolne wobec cudzoziemca

- poucza cudzoziemca pisemnie w języku dla niego zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania

oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach.

2.

W przypadku postępowania w sprawach o zobowiązanie cudzoziemca do powrotu w pouczeniu,

o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się także informację o możliwości

1)

wystąpienia z roszczeniem przeciwko podmiotowi powierzającemu wykonywanie pracy oraz

wyegzekwowania orzeczenia wydanego przeciwko takiemu podmiotowi, w związku z zaległym

wynagrodzeniem, również w przypadku wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do

powrotu;

2)

udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na okres trwania postępowania

karnego toczącego się przeciwko podmiotowi powierzającemu wykonywanie pracy, w którym

cudzoziemiec występuje w charakterze pokrzywdzonego

a)

w wyniku przestępstwa powierzenia wykonywania pracy w warunkach szczególnego wykorzystania,

o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 15 czerwca 2012 r. o skutkach powierzania wykonywania

pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. poz. 769),

b)

małoletniego cudzoziemca przebywającego bez ważnego dokumentu uprawniającego do pobytu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, któremu powierzono wykonywanie pracy;

3)

podjęcia innych działań przeciwko podmiotowi powierzającemu wykonywanie pracy, w szczególności

zawiadomienia właściwych organów.

1.

Wnioski w sprawach uregulowanych w ustawie sporządza się w języku polskim.

2.

Dokumenty sporządzone w języku obcym, służące za dowód w postępowaniu prowadzonym

na podstawie ustawy, składa się wraz z ich tłumaczeniem na język polski, dokonanym

przez tłumacza przysięgłego.

3.

Wnioski składane w postępowaniu przed konsulem oraz dokumenty sporządzone w języku

obcym, służące za dowód w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy przed konsulem,

składa się w języku polskim lub języku wskazanym przez konsula.

4.

W protokołach przesłuchania cudzoziemców, w sprawach uregulowanych w ustawie, podaje

się imię i nazwisko tłumacza.

1.

W sprawach uregulowanych w ustawie pisma doręcza się osobom fizycznym pod wskazanym

przez nie adresem albo w każdym miejscu, w którym się adresata zastanie.

2.

Cudzoziemcom pozbawionym wolności pisma doręcza się za pośrednictwem administracji

zakładu, w którym przebywają.

3.

W razie wyjazdu cudzoziemca za granicę stosuje się przepisy art. 40 § 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730 i 1133), zwanej dalej „Kodeksem postępowania administracyjnego”.

Termin na złożenie pisma w sprawach uregulowanych w ustawie przez cudzoziemca umieszczonego

w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców uważa się za zachowany, jeżeli

pismo zostało złożone w administracji tego ośrodka lub aresztu przed upływem terminu.

W toku postępowań prowadzonych na podstawie przepisów ustawy nie stosuje się art. 73 § 1 i 1a, art. 79 oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli cudzoziemiec będący stroną postępowania przebywa za granicą i nie ustanowił

pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

W toku postępowań prowadzonych na podstawie przepisów ustawy funkcjonariusze Straży

Granicznej mogą

1)

przeprowadzać wywiad środowiskowy lub

2)

ustalać miejsce pobytu małżonka lub innego członka rodziny cudzoziemca, a także osoby,

z którą cudzoziemca łączą więzi o charakterze rodzinnym.

2.

Wywiad środowiskowy obejmuje zebranie informacji dotyczących

1)

danych cudzoziemca, wobec którego prowadzone jest postępowanie, o którym mowa w ust.

1;

2)

miejsca pobytu cudzoziemca;

3)

członków rodziny cudzoziemca oraz osób, z którymi zamieszkuje on we wspólnym gospodarstwie

domowym;

4)

wykonywania przez cudzoziemca pracy lub prowadzenia działalności gospodarczej;

5)

podjęcia lub kontynuowania przez cudzoziemca nauki lub szkolenia zawodowego;

6)

sytuacji materialnej i warunków bytowych cudzoziemca;

7)

podejmowania przez cudzoziemca działań mogących mieć wpływ na ochronę bezpieczeństwa

i porządku publicznego albo stanowiących zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa

państwa;

8)

innych okoliczności, których istnienie mogłoby mieć wpływ na rozstrzygnięcie w postępowaniu

prowadzonym wobec cudzoziemca.

3.

Jeżeli w wyniku czynności, o których mowa w ust. 1, nie potwierdzono informacji podanych

przez cudzoziemca lub zgromadzone informacje okazały się sprzeczne albo nasuwają wątpliwości

odnośnie do ich prawdziwości, funkcjonariusze Straży Granicznej mogą dokonać sprawdzenia

lokalu, który cudzoziemiec wskazał jako miejsce swego pobytu. Do sprawdzenia lokalu

nie stosuje się przepisu art. 79 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

4.

Funkcjonariusz Straży Granicznej dokonujący sprawdzenia lokalu, o którym mowa w ust.

3, ma prawo

1)

wejścia do lokalu,

2)

żądania okazania przedmiotów należących do cudzoziemca i zamieszkującego z nim członka

rodziny,

3)

żądania udzielenia wyjaśnień

- w celu potwierdzenia pobytu cudzoziemca w sprawdzanym lokalu.

5.

Podczas przeprowadzania czynności, o których mowa w ust. 4, powinien być obecny cudzoziemiec

lub osoba trzecia, jeżeli lokal znajduje się w jej posiadaniu, albo inny dorosły domownik.

Czynności te są podejmowane i przeprowadzane w godzinach od 6

6.

Czynności, o których mowa w ust. 4, funkcjonariusze Straży Granicznej przeprowadzają

za zgodą cudzoziemca lub osoby trzeciej, jeżeli lokal znajduje się w jej posiadaniu,

albo innego dorosłego domownika. Czynności te wymagają późniejszego udokumentowania.

7.

W przypadku gdy cudzoziemiec nie wyrazi zgody na dokonanie sprawdzenia lokalu albo

utrudnia lub uniemożliwia przeprowadzenie czynności, o których mowa w ust. 4, uznaje

się, że informacje o faktycznym miejscu pobytu cudzoziemca nie zostały potwierdzone.

8.

Jeżeli dokonanie sprawdzenia lokalu nie jest możliwe z przyczyn niezależnych od cudzoziemca,

funkcjonariusze Straży Granicznej informują o tym fakcie organ prowadzący postępowanie

oraz przekazują temu organowi informacje zgromadzone w toku czynności, o których mowa

w ust. 1.

Do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób przeprowadzania przez funkcjonariuszy Straży Granicznej wywiadu środowiskowego;

2)

miejsce i czas przeprowadzania wywiadu, o którym mowa w pkt 1;

3)

formę sprawozdania z wywiadu, o którym mowa w pkt 1.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni konieczność takiej organizacji przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, aby

możliwe było zebranie informacji niezbędnych do postępowań prowadzonych na podstawie

ustawy oraz poszanowanie sfery prywatności cudzoziemca.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób dokonywania przez funkcjonariuszy Straży Granicznej sprawdzenia lokalu, o którym

mowa w art. 11 ust. 3;

2)

dokumenty upoważniające do dokonania sprawdzenia lokalu, o którym mowa w art. 11 ust.

3, oraz sposób dokumentowania tego sprawdzenia.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni cel sprawdzenia lokalu, o którym mowa w art. 11 ust. 4, oraz poszanowanie

sfery prywatności osób, których sprawdzenie dotyczy.

Informacje, o których mowa w art. 60 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 1, minister właściwy

do spraw zagranicznych przekazuje po raz pierwszy do dnia 15 czerwca 2020 r.

W rejestrach i ewidencji prowadzonych na podstawie ustawy mogą być przetwarzane następujące

dane lub informacje dotyczące cudzoziemca

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

imię (imiona) i nazwiska poprzednie;

3)

nazwisko rodowe;

4)

płeć;

5)

imię ojca;

6)

imię i nazwisko rodowe matki;

7)

data urodzenia, a w razie braku dokumentu potwierdzającego datę urodzenia prawdopodobny

rok urodzenia;

8)

miejsce i państwo urodzenia;

9)

rysopis

a)

wzrost w centymetrach,

b)

kolor oczu,

c)

znaki szczególne;

10)

odciski linii papilarnych;

11)

obywatelstwo;

12)

narodowość;

13)

stan cywilny;

14)

wykształcenie;

15)

zawód wykonywany;

16)

krajowy numer identyfikacyjny;

17)

numer dokumentu podróży;

18)

oznaczenie podmiotu powierzającego wykonywanie pracy;

18a

nazwa, adres siedziby, podstawa prawna działalności, nazwa rejestru i numer wpisu

w rejestrze, numer REGON organizatora stażu;

18b

nazwa, adres siedziby, podstawa prawna działalności, nazwa rejestru i numer wpisu

w rejestrze, numer REGON jednostki organizacyjnej, na rzecz której cudzoziemiec ma

wykonywać świadczenia jako wolontariusz;

18c

nazwa, adres siedziby, podstawa prawna działalności, nazwa rejestru i numer wpisu

w rejestrze, numer REGON jednostki naukowej;

18d

nazwa i adres siedziby jednostki prowadzącej studia pierwszego stopnia, studia drugiego

stopnia lub jednolite studia magisterskie albo kształcenie w szkole doktorskiej;

19)

miejsce zamieszkania lub pobytu;

20)

numer telefonu;

21)

adres poczty elektronicznej;

22)

informacje o karalności, o prowadzonych przeciwko cudzoziemcowi postępowaniach karnych

i postępowaniach w sprawach o wykroczenia oraz o wydanych w stosunku do niego orzeczeniach

w postępowaniu sądowym lub administracyjnym;

23)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL);

24)

wizerunek twarzy;

25)

informacja o zamieszkiwaniu na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej

co najmniej przez okres 18 miesięcy na podstawie wydanego przez to państwo dokumentu

pobytowego z adnotacją „Niebieska Karta UE”;

26)

dane zapraszającego, o których mowa w art. 54 pkt 1.

1.

Ilekroć w ustawach zmienianych w art. 1-5 oraz art. 7-9 jest mowa o szkole doktorskiej,

należy przez to rozumieć, do dnia 31 grudnia 2023 r., również studia doktoranckie,

o których mowa w przepisach ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2183, z późn. zm..

2.

W okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia 31 grudnia 2023 r. doktorantom,

którzy rozpoczęli studia doktoranckie przed rokiem akademickim 2019/2020, wydaje się

zaświadczenia, o których mowa w art. 144 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy zmienianej w art.

1, na zasadach określonych w art. 148a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, z tym że w tych zaświadczeniach zawiera się informacje o dyscyplinie

naukowej albo artystycznej.

Odciski linii papilarnych pobiera się od cudzoziemca za pomocą kart daktyloskopijnych

lub urządzenia do elektronicznego pobierania odcisków.

1.

Zatwierdzenia jednostek naukowych na podstawie art. 151 ust. 4 ustawy zmienianej w

art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, w drodze decyzji wydanych przez ministra właściwego

do spraw szkolnictwa wyższego i nauki przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

zachowują ważność na okresy określone w tych decyzjach.

2.

Do decyzji, o których mowa w ust. 1, przepisów o przedłużeniu okresu zatwierdzenia

jednostki naukowej nie stosuje się.

1.

Aktualne fotografie cudzoziemca dołączane do wniosków o udzielenie mu zezwoleń pobytowych,

wniosków o wydanie wizy krajowej lub wniosków o wydanie dokumentów wydawanych cudzoziemcom

powinny odzwierciedlać, w sposób niebudzący uzasadnionych wątpliwości, wizerunek twarzy

cudzoziemca, przedstawiający ją bez nakrycia głowy i okularów z ciemnymi szkłami.

2.

Cudzoziemiec z wrodzonymi lub nabytymi wadami narządu wzroku może dołączyć do wniosku

fotografię przedstawiającą go w okularach z ciemnymi szkłami. W takim przypadku do

wniosku dołącza się również dokumenty potwierdzające niepełnosprawność, a w przypadku

braku możliwości ich przedstawienia oświadczenie cudzoziemca o niepełnosprawności.

3.

Cudzoziemiec noszący nakrycie głowy zgodnie z zasadami swojego wyznania może dołączyć

do wniosku fotografię przedstawiającą go w nakryciu głowy, o ile wizerunek twarzy

jest w pełni widoczny. W takim przypadku do wniosku dołącza się oświadczenie cudzoziemca

o przynależności do wspólnoty wyznaniowej.

4.

W uzasadnionych przypadkach do wniosku można dołączyć fotografię przedstawiającą cudzoziemca

z zamkniętymi oczami, innym niż naturalny wyrazem twarzy lub z otwartymi ustami.

W sprawach, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy złożono zażalenie

na sposób przeprowadzenia kontroli osobistej lub przeglądania zawartości bagaży i

sprawdzania ładunków, niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

stosuje się przepisy ustaw zmienianych niniejszą ustawą w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

Do zawiadomień, o których mowa w art. 139n ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu

dotychczasowym, które wpłynęły do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zwany dalej „Szefem Urzędu”, jest centralnym organem

administracji rządowej właściwym w sprawach

1)

wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przejazdu przez to terytorium,

pobytu na nim i wyjazdu z niego;

2)

nadawania statusu uchodźcy;

3)

udzielania ochrony uzupełniającej;

4)

udzielania zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany;

5)

udzielania cudzoziemcom azylu;

6)

udzielania ochrony czasowej.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych sprawuje nadzór nad Szefem Urzędu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 15, który

wchodzi w życie w dniu następującym po dniu ogłoszenia.

1.

W postępowaniach wszczętych w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do

dnia 1 października 2019 r., które zostaną zakończone do tego dnia, nie stosuje się

wymogu związanego z zatwierdzeniem jednostki prowadzącej studia na potrzeby przyjmowania

cudzoziemców w celu podjęcia lub kontynuacji studiów, o którym mowa w art. 64a ust.

1 lub art. 144 ust. 1 lub ust. 3 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

2.

W postępowaniach wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i w postępowaniach

wszczętych w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, które nie zostaną

zakończone do dnia 1 października 2019 r., stosuje się wymóg związany z zatwierdzeniem

jednostki prowadzącej studia na potrzeby przyjmowania cudzoziemców w celu podjęcia

lub kontynuacji studiów, o którym mowa w art. 64a ust. 1 lub art. 144 ust. 1 lub ust.

3 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

3.

Do mobilności studenta w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia

1 października 2019 r. nie stosuje się przepisu art. 149b ust. 1 pkt 5 ustawy zmienianej

w art. 1 w zakresie dotyczącym obowiązku posiadania przez jednostkę prowadzącą studia

zatwierdzenia na potrzeby przyjmowania cudzoziemców w celu podjęcia lub kontynuacji

studiów.

1.

Prezes Rady Ministrów powołuje Szefa Urzędu, na wniosek ministra właściwego do spraw

wewnętrznych, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru.

2.

Prezes Rady Ministrów odwołuje Szefa Urzędu, na wniosek ministra właściwego do spraw

wewnętrznych.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych powołuje zastępców Szefa Urzędu, na wniosek

Szefa Urzędu, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych odwołuje zastępców Szefa Urzędu, na wniosek

Szefa Urzędu.

Do dnia poprzedzającego dzień wejścia w życie przepisów, o których mowa w art. 23

pkt 2

1)

mobilność krótkoterminowa pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika

odbywającego staż, w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalna, w przypadku gdy łącznie są spełnione

warunki, o których mowa w art. 139n ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 1, oraz

gdy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców otrzymał zawiadomienie od jednostki przyjmującej

mającej siedzibę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, które wydało temu

cudzoziemcowi dokument pobytowy, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia

Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiającego jednolity wzór dokumentów

pobytowych dla obywateli państw trzecich (Dz. Urz. UE L 157 z 15.06.2002, str. 1,

z późn. zm. - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 6, str. 3, z późn.

zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1030/2002”, zawierający adnotację „ICT”, o

zamiarze korzystania przez cudzoziemca z tej mobilności;

2)

mobilność studenta na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalna, w przypadku

gdy łącznie są spełnione warunki, o których mowa w art. 149b ust. 1 pkt 1-4 ustawy

zmienianej w art. 1, oraz gdy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców otrzymał zawiadomienie

od jednostki prowadzącej studia mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

w stosunku do której nie została wydana decyzja o zakazie przyjmowania cudzoziemców,

o której mowa w art. 144a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, o zamiarze korzystania

przez cudzoziemca z tej mobilności;

3)

mobilność krótkoterminowa naukowca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalna,

w przypadku gdy łącznie są spełnione warunki, o których mowa w art. 156b ust. 1 pkt

1 i 2 ustawy zmienianej w art. 1, oraz gdy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców otrzymał

zawiadomienie od jednostki naukowej, o której mowa w art. 156b ust. 1 pkt 1 ustawy

zmienianej w art. 1, o zamiarze korzystania przez cudzoziemca z tej mobilności;

4)

mobilność krótkoterminowa członka rodziny naukowca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest dopuszczalna, w przypadku gdy łącznie są spełnione warunki, o których

mowa w art. 169a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 1, oraz gdy Szef Urzędu

do Spraw Cudzoziemców otrzymał zawiadomienie od jednostki naukowej mającej siedzibę

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zatwierdzonej przez ministra właściwego do

spraw wewnętrznych na podstawie przepisów art. 151 ust. 4-5 ustawy zmienianej w art.

1, o zamiarze korzystania z tej mobilności przez cudzoziemca będącego członkiem rodziny

naukowca korzystającego lub zamierzającego korzystać z mobilności krótkoterminowej

naukowca na tym terytorium.

Stanowisko Szefa Urzędu może zajmować osoba, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

2)

jest obywatelem polskim;

3)

korzysta z pełni praw publicznych;

4)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

5)

posiada kompetencje kierownicze;

6)

posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku

kierowniczym;

7)

posiada wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości Szefa Urzędu.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców przekazuje Komendantowi Głównemu Straży Granicznej

i Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego zawiadomienia

1)

jednostki przyjmującej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej,

które wydało cudzoziemcowi dokument pobytowy, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a

rozporządzenia nr 1030/2002, wydany przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej

i zawierający adnotację „ICT” - o których mowa w art. 139n ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej

w art. 1,

2)

jednostki prowadzącej studia mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

- o których mowa w art. 149b ust. 1 pkt 5 ustawy zmienianej w art. 1,

3)

jednostki naukowej mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - o których

mowa w art. 156b ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1,

4)

jednostki naukowej mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - o których

mowa w art. 169a ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1

- które wpłynęły przed dniem wejścia w życie przepisów, o których mowa w art. 23 pkt

2.

1.

Informację o naborze na stanowisko Szefa Urzędu upublicznia się w ogłoszeniu umieszczonym

w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zwanego

dalej „Urzędem”, oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu do Spraw Cudzoziemców

i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

2.

Ogłoszenie zawiera

1)

nazwę i adres Urzędu;

2)

określenie stanowiska;

3)

wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;

4)

zakres zadań wykonywanych na stanowisku;

5)

wskazanie wymaganych dokumentów;

6)

termin i miejsce składania dokumentów;

7)

informację o metodach i technikach naboru.

3.

Termin, o którym mowa w ust. 2 pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania

ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

4.

Nabór na stanowisko Szefa Urzędu przeprowadza zespół powołany przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych, liczący co najmniej 3 osoby, których wiedza i doświadczenie

dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów.

5.

W toku naboru ocenia się doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania

zadań na stanowisku, na które jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.

6.

Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych może być dokonana na zlecenie zespołu przez

osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie kwalifikacje do dokonania

tej oceny.

7.

Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 6, są obowiązani zachować w tajemnicy

informacje dotyczące osób ubiegających się o stanowisko, uzyskane w trakcie naboru.

8.

W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych.

9.

Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający

1)

nazwę i adres Urzędu;

2)

skład zespołu;

3)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;

4)

imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według

poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;

5)

informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

6)

uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata.

10.

Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w Biuletynie Informacji

Publicznej Urzędu do Spraw Cudzoziemców i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii

Prezesa Rady Ministrów.

11.

Informacja o wyniku naboru zawiera

1)

nazwę i adres Urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;

3)

imiona i nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny albo informację o niewyłonieniu kandydata.

12.

Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 157 i art. 194 ustawy zmienianej

w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 157 i art. 194 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, jednak nie dłużej niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

2.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 148a ust. 2 ustawy zmienianej

w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 148a ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, jednak nie dłużej niż przez

6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Zespół przeprowadzający nabór na stanowiska, o których mowa w art. 17 ust. 3, powołuje

Szef Urzędu.

2.

Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowiska, o których mowa w art. 17 ust. 3,

stosuje się przepisy art. 18 i art. 19.

1.

Maksymalny limit wydatków ministra właściwego do spraw wewnętrznych związanych z koniecznością

zwiększenia zatrudnienia w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw wewnętrznych

wynosi 1,86 mln złotych, z tego w

1)

2019 r. - 0,16 mln zł;

2)

2020 r. - 0,17 mln zł;

3)

2021 r. - 0,18 mln zł;

4)

2022 r. - 0,18 mln zł;

5)

2023 r. - 0,18 mln zł;

6)

2024 r. - 0,19 mln zł;

7)

2025 r. - 0,19 mln zł;

8)

2026 r. - 0,20 mln zł;

9)

2027 r. - 0,20 mln zł;

10)

2028 r. - 0,21 mln zł.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych monitoruje wykorzystanie limitu, o którym

mowa w ust. 1, i dokonuje oceny jego wykorzystania.

3.

W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczeniem przyjętego w danym roku budżetowym

limitu, o którym mowa w ust. 1, zostanie zastosowany mechanizm korygujący polegający

na zmniejszeniu wydatków budżetu państwa będących skutkiem finansowym niniejszej ustawy

w części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych.

4.

Organem właściwym do wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 3, jest

minister właściwy do spraw wewnętrznych.

1.

Szef Urzędu wykonuje swoje zadania przy pomocy Urzędu będącego urzędem administracji

rządowej.

2.

W Urzędzie, oprócz pracowników w nim zatrudnionych, obowiązki mogą pełnić funkcjonariusze

1)

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu - na podstawie art. 56 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

oraz Agencji Wywiadu

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2387, z późn. zm.;

2)

Służby Ochrony Państwa na podstawie art. 89-98 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa

(Dz. U. z 2019 r. poz. 828, 1091, 1635 i 1726);

3)

Państwowej Straży Pożarnej - na podstawie art. 28a ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1499, 1635, 1726 i 2020);

4)

Policji - na podstawie art. 36 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. z 2019 r. poz. 161, z późn. zm.;

5)

Straży Granicznej - na podstawie art. 41 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 147, z późn. zm.;

6)

Służby Wywiadu Wojskowego i żołnierze tej służby - na podstawie art. 50 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego

oraz Służbie Wywiadu Wojskowego

(Dz. U. z 2019 r. poz. 687) oraz art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby

Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1529 i 1726).

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze zarządzenia, nadaje Urzędowi statut

określający organizację Urzędu, mając na uwadze zakres zadań Szefa Urzędu oraz potrzebę

zapewnienia sprawnego funkcjonowania Urzędu.

1.

Maksymalny limit wydatków Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców związanych z koniecznością

zwiększenia zatrudnienia w Urzędzie do Spraw Cudzoziemców wynosi 0,94 mln złotych,

z tego w

1)

2019 r. - 0,09 mln zł;

2)

2020 r. - 0,09 mln zł;

3)

2021 r. - 0,09 mln zł;

4)

2022 r. - 0,09 mln zł;

5)

2023 r. - 0,09 mln zł;

6)

2024 r. - 0,09 mln zł;

7)

2025 r. - 0,10 mln zł;

8)

2026 r. - 0,10 mln zł;

9)

2027 r. - 0,10 mln zł;

10)

2028 r. - 0,10 mln zł.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych monitoruje wykorzystanie limitu, o którym

mowa w ust. 1, i dokonuje oceny jego wykorzystania.

3.

W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczeniem przyjętego w danym roku budżetowym

limitu, o którym mowa w ust. 1, zostanie zastosowany mechanizm korygujący polegający

na zmniejszeniu wydatków budżetu państwa będących skutkiem finansowym niniejszej ustawy

w części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków

będących w dyspozycji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

4.

Organem właściwym do wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 3, jest

minister właściwy do spraw wewnętrznych.

1.

Do zadań Szefa Urzędu należy

1)

wydawanie decyzji i postanowień w pierwszej instancji oraz rozpatrywanie odwołań od

decyzji i zażaleń na postanowienia wydane w pierwszej instancji przez inne organy

w sprawach uregulowanych

a)

w niniejszej ustawie,

b)

w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej,

c)

w ustawie z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej

i członków ich rodzin

(Dz. U. z 2019 r. poz. 293);

2)

organizowanie i prowadzenie szkoleń w zakresie spraw należących do kompetencji Szefa

Urzędu;

3

przekazywanie właściwym organom innych państw obszaru Schengen, za pośrednictwem Komendanta

Głównego Policji, informacji dotyczących podstawy prawnej i faktycznej wpisu do Systemu

Informacyjnego Schengen do celów określonych w art. 25 Konwencji Wykonawczej Schengen;

4)

kontrola wykonywania przez wojewodów zadań określonych w ustawach wymienionych w pkt

1;

5)

(uchylony)

6)

pełnienie funkcji krajowego punktu kontaktowego w sprawach

a)

przekazywania organom innych państw członkowskich Unii Europejskiej informacji o

-

udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi posiadającemu zezwolenie na pobyt

rezydenta długoterminowego UE udzielone przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej,

-

odmowie udzielenia kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy lub cofnięciu takiego zezwolenia

cudzoziemcowi posiadającemu zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE udzielone

przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej, lub członkowi rodziny tego cudzoziemca,

-

udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, gdy posiada

on takie zezwolenie udzielone przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej,

b)

uzyskiwania od innych państw członkowskich Unii Europejskiej informacji o

-

udzieleniu zezwolenia pobytowego przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej

cudzoziemcowi posiadającemu zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE,

-

odmowie udzielenia kolejnego zezwolenia pobytowego lub cofnięciu takiego zezwolenia

przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej cudzoziemcowi posiadającemu zezwolenie

na pobyt rezydenta długoterminowego UE lub członkowi rodziny tego cudzoziemca,

-

udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE przez inne

państwo członkowskie Unii Europejskiej, gdy posiada on zezwolenie na pobyt rezydenta

długoterminowego UE;

7)

pełnienie funkcji krajowego punktu kontaktowego, o którym mowa w art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 1931/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia

20 grudnia 2006 r. ustanawiającego przepisy dotyczące małego ruchu granicznego na

zewnętrznych granicach lądowych państw członkowskich i zmieniającego postanowienia

Konwencji z Schengen, zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1931/2006”, oraz przekazywanie właściwym organom

państw stosujących to rozporządzenie oraz Komisji Europejskiej informacji przechowywanych

w rejestrze przypadków nadużycia zasad małego ruchu granicznego oraz sankcji za nadużycie

tych zasad, o którym mowa w art. 17 ust. 3 rozporządzenia nr 1931/2006;

8)

pełnienie funkcji krajowego punktu kontaktowego w sprawach

a)

udzielania informacji o długości pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemca

posiadającego zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym

wysokich kwalifikacji, gdy informacje te są niezbędne do uzyskania przez niego statusu

rezydenta długoterminowego UE w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej,

b)

uzyskiwania informacji o długości pobytu cudzoziemca w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej na podstawie dokumentu pobytowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2

lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1030/2002, z adnotacją „Niebieska Karta UE”, gdy

informacje te są niezbędne do obliczania długości pobytu uprawniającego do uzyskania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

UE,

c)

udzielania informacji innym państwom członkowskim Unii Europejskiej o udzieleniu lub

odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie

wymagającym wysokich kwalifikacji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi

posiadającemu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej dokument pobytowy, o

którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1030/2002, z adnotacją „Niebieska

Karta UE”,

d)

uzyskiwania od innych państw członkowskich Unii Europejskiej informacji o udzieleniu

lub odmowie udzielenia cudzoziemcowi, który posiada na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym

wysokich kwalifikacji, dokumentu pobytowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a

rozporządzenia nr 1030/2002, z adnotacją „Niebieska Karta UE”,

e)

udzielania Komisji Europejskiej informacji w zakresie danych statystycznych dotyczących

liczby obywateli państw trzecich, którym udzielono zezwolenia na pobyt czasowy w celu

wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji lub którym cofnięto

to zezwolenie, oraz liczby członków rodziny takich obywateli, którym udzielono zezwolenia

na pobyt czasowy w celu połączenia z rodziną;

8a

pełnienie funkcji krajowego punktu kontaktowego do celów korzystania przez cudzoziemców

z mobilności w sprawach

a)

udzielania informacji organom innych państw członkowskich Unii Europejskiej o udzieleniu

zezwolenia na pobyt czasowy w celu

-

mobilności długoterminowej pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika

odbywającego staż, w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa,

-

mobilności długoterminowej naukowca,

-

mobilności długoterminowej członka rodziny naukowca,

b)

udzielania informacji organom innych państw członkowskich Unii Europejskiej o cofnięciu

-

wizy krajowej w celu odbycia studiów pierwszego stopnia, studiów drugiego stopnia

lub jednolitych studiów magisterskich albo kształcenia się w szkole doktorskiej, z

adnotacją „student”,

-

wizy krajowej w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych,

-

zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w ramach przeniesienia wewnątrz

przedsiębiorstwa cudzoziemcowi, który korzysta z mobilności krótkoterminowej lub długoterminowej

pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika odbywającego staż, w ramach

przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa w tych państwach,

-

zezwolenia na pobyt czasowy w celu kształcenia się na studiach cudzoziemcowi, który

korzysta z mobilności studenta w tych państwach,

-

zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia badań naukowych cudzoziemcowi, który

korzysta z mobilności krótkoterminowej naukowca lub mobilności długoterminowej naukowca

w tych państwach,

-

zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. f, cudzoziemcowi,

który korzysta z mobilności krótkoterminowej członka rodziny naukowca lub mobilności

długoterminowej członka rodziny naukowca w tych państwach,

c)

uzyskiwania od organów innych państw członkowskich Unii Europejskiej informacji o

-

wydaniu dokumentu pobytowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia

nr 1030/2002, z adnotacją „mobile ICT”, cudzoziemcowi, który posiada na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w ramach

przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa,

-

wydaniu dokumentu pobytowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia

nr 1030/2002, lub wizy długoterminowej, o której mowa w art. 18 Konwencji Wykonawczej

Schengen, przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej, albo wizy długoterminowej

wydanej zgodnie z prawem krajowym państwa członkowskiego Unii Europejskiej, niebędącego

państwem obszaru Schengen, zwanymi dalej „wizą długoterminową”, z adnotacją „naukowiec

- mobilność”, cudzoziemcowi, który posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

zezwolenie na pobyt czasowy w celu prowadzenia badań naukowych lub wizę krajową w

celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych,

-

udzieleniu zezwolenia pobytowego lub wydaniu wizy długoterminowej, odpowiadających

zezwoleniu na pobyt czasowy w celu mobilności długoterminowej członka rodziny naukowca

cudzoziemcowi, który posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na

pobyt czasowy, o którym mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. f,

d)

uzyskiwania od organów innych państw członkowskich Unii Europejskiej informacji o

cofnięciu dokumentu pobytowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia

nr 1030/2002

-

z adnotacją „ICT”, cudzoziemcowi, który korzysta na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

z mobilności krótkoterminowej pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika

odbywającego staż, w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa lub posiada na

tym terytorium zezwolenie na pobyt czasowy w celu mobilności długoterminowej pracownika

kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika odbywającego staż, w ramach przeniesienia

wewnątrz przedsiębiorstwa,

-

lub wizy długoterminowej, z adnotacją „student”, cudzoziemcowi, który korzysta na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z mobilności studenta,

-

lub wizy długoterminowej, z adnotacją „naukowiec”, cudzoziemcowi, który korzysta na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z mobilności krótkoterminowej naukowca lub posiada

na tym terytorium zezwolenie na pobyt czasowy w celu mobilności długoterminowej naukowca,

-

wydanego w związku z udzieleniem zezwolenia pobytowego w celu połączenia z rodziną

naukowca przez państwo członkowskie Unii Europejskiej, które wydało naukowcowi dokument

pobytowy, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1030/2002, lub wizę

długoterminową, z adnotacją „naukowiec”, cudzoziemcowi, który korzysta na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej z mobilności krótkoterminowej członka rodziny naukowca lub

posiada na tym terytorium zezwolenie na pobyt czasowy w celu mobilności długoterminowej

członka rodziny naukowca,

e)

przyjmowania zawiadomień, o których mowa w art. 139n ust. 1 pkt 3, art. 149b ust.

1 pkt 5, art. 156b ust. 1 pkt 3 i art. 169a ust. 1 pkt 3,

f)

przyjmowania zawiadomień o zamiarze korzystania w innym państwie członkowskim Unii

Europejskiej z

-

mobilności krótkoterminowej lub długoterminowej pracownika kadry kierowniczej, specjalisty

lub pracownika odbywającego staż, w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa

przez cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy

w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa, - mobilności studenta przez cudzoziemca

posiadającego wizę krajową w celu odbycia studiów pierwszego stopnia, studiów drugiego

stopnia lub jednolitych studiów magisterskich albo kształcenia się w szkole doktorskiej,

z adnotacją „student”, lub zezwolenie na pobyt czasowy w celu kształcenia się na studiach,

-

mobilności krótkoterminowej lub długoterminowej naukowca przez cudzoziemca posiadającego

wizę krajową w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych lub zezwolenie

na pobyt czasowy w celu prowadzenia badań naukowych,

-

mobilności krótkoterminowej lub długoterminowej członka rodziny naukowca przez cudzoziemca

posiadającego zezwolenie na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit.

f,

g)

przyjmowania informacji o sprzeciwie państwa członkowskiego Unii Europejskiej wobec

mobilności, o których mowa w lit. f, na terytorium tego państwa,

h

udzielania organom innych państw członkowskich Unii Europejskiej informacji o wydanych

przez Szefa Urzędu decyzjach o sprzeciwie w przypadkach określonych w art. 139n ust.

12, art. 149b ust. 12, art. 156b ust. 12 i art. 169a ust. 12,

i)

przekazywania Komisji Europejskiej danych statystycznych dotyczących liczby

-

cudzoziemców, którym wydano wizę krajową w celu odbycia studiów pierwszego stopnia,

studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich albo kształcenia się

w szkole doktorskiej, z adnotacją „student”, wizę krajową w celu prowadzenia badań

naukowych lub prac rozwojowych, z adnotacją „naukowiec”, wizę krajową w celu odbycia

stażu, wizę krajową w celu udziału w programie wolontariatu europejskiego, lub którym

udzielono zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w ramach przeniesienia

wewnątrz przedsiębiorstwa, zezwolenia na pobyt czasowy w celu kształcenia się na studiach,

zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia badań naukowych, zezwolenia na pobyt

czasowy w celu mobilności długoterminowej naukowca, zezwolenia na pobyt czasowy dla

stażysty, zezwolenia na pobyt czasowy dla wolontariusza, zezwolenia na pobyt czasowy,

o którym mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. f, zezwolenia na pobyt czasowy w celu mobilności

długoterminowej członka rodziny naukowca, lub zezwolenia na pobyt czasowy, o którym

mowa w art. 186 ust. 1 pkt 6 i 7,

-

cudzoziemców, którym udzielono zezwolenia na pobyt czasowy w celu mobilności długoterminowej

pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika odbywającego staż, w ramach

przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa,

-

cudzoziemców, którym cofnięto zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy

w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa, zezwolenie na pobyt czasowy w celu

mobilności długoterminowej pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika

odbywającego staż, w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa, wizę krajową

w celu odbycia studiów pierwszego stopnia, studiów drugiego stopnia lub jednolitych

studiów magisterskich albo kształcenia się w szkole doktorskiej, z adnotacją „student”,

zezwolenie na pobyt czasowy w celu kształcenia się na studiach, wizę krajową w celu

prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych, zezwolenie na pobyt czasowy w celu

prowadzenia badań naukowych, zezwolenie na pobyt czasowy w celu mobilności długoterminowej

naukowca, zezwolenie na pobyt czasowy dla stażysty, zezwolenie na pobyt czasowy dla

wolontariusza, zezwolenie na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1

lit. f, zezwolenie na pobyt czasowy w celu korzystania z mobilności długoterminowej

członka rodziny naukowca, zezwolenie na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 186 ust.

1 pkt 6,

-

zawiadomień, o których mowa w art. 139n ust. 1 pkt 3, art. 149b ust. 1 pkt 5, art.

156b ust. 1 pkt 3 i art. 169a ust. 1 pkt 3,

-

j)

udzielania informacji innym państwom członkowskim Unii Europejskiej o

-

obowiązujących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepisach dotyczących mobilności,

-

obowiązujących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepisach dotyczących zatwierdzania

instytucji badawczych lub zatwierdzania instytucji szkolnictwa wyższego,

-

wielostronnych programach dla studentów i naukowców, które obejmują środki w zakresie

mobilności, oraz o porozumieniach między dwiema lub większą liczbą instytucji szkolnictwa

wyższego przewidujących mobilność wewnątrzunijną;

9)

przekazywanie do organów wizowych w Rzeczypospolitej Polskiej informacji i dokumentów,

o których mowa w art. 16 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 z dnia

9 lipca 2008 r. w sprawie Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) oraz wymiany danych

pomiędzy państwami członkowskimi na temat wiz krótkoterminowych

(Dz. Urz. UE L 218 z 13.08.2008, str. 60, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 767/2008”;

10)

pełnienie funkcji krajowego punktu kontaktowego do

a)

występowania, na wniosek wojewody, do właściwego organu innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej o udzielenie informacji, czy cudzoziemiec nadal posiada ochronę

międzynarodową w tym państwie członkowskim,

b)

przekazywania właściwym organom innych państw członkowskich Unii Europejskiej, na

ich wniosek, informacji, czy cudzoziemiec nadal posiada ochronę międzynarodową w Rzeczypospolitej

Polskiej,

c)

przekazywania właściwym organom innych państw członkowskich Unii Europejskiej informacji

o udzieleniu cudzoziemcowi ochrony międzynarodowej lub przejęciu odpowiedzialności

za ochronę międzynarodową, w przypadku gdy cudzoziemiec posiada zezwolenie na pobyt

rezydenta długoterminowego UE w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej;

10a)

pełnienie funkcji

a)

punktu kontaktowego do udzielania innym państwom członkowskim Unii Europejskiej informacji

w sprawach udzielania ochrony międzynarodowej oraz pozbawiania statusu uchodźcy lub

ochrony uzupełniającej,

b)

organu wyznaczonego do celów określonych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 603/2013 z dnia

26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków

palców w celu skutecznego stosowania rozporządzenia (UE) nr 604/2013 w sprawie ustanowienia

kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie

wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich

przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca oraz w sprawie występowania o

porównanie z danymi Eurodac przez organy ścigania państw członkowskich i Europol na

potrzeby ochrony porządku publicznego, oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1077/2011

ustanawiające Europejską Agencję ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami

Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013, str. 1), o którym mowa w

art. 27 ust. 2 tego rozporządzenia, z wyłączeniem obowiązków wynikających z art. 9

ust. 1 i art. 14 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia;

11)

wykonywanie innych zadań określonych w ustawie oraz w przepisach odrębnych.

2.

Szef Urzędu jest organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do wojewody w sprawach uregulowanych w ustawach, o których mowa w ust.

1 pkt 1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1

1)

pkt 32 lit. e w zakresie art. 144 ust. 4-17, pkt 42 lit. e-i oraz pkt 52 w zakresie

art. 157a ust. 6-18 i art. 157g ust. 5-17, które wchodzą w życie po upływie 3 dni

od dnia ogłoszenia;

2)

pkt 4 w zakresie art. 22 ust. 1 pkt 8a lit. h i lit. i tiret piąte, pkt 27 lit. d

w zakresie art. 139n ust. 6-12, pkt 40 w zakresie art. 149b ust. 6-12, pkt 50 w zakresie

art. 156b ust. 6-12, pkt 62 w zakresie 169a ust. 6-12 oraz pkt 79 w zakresie art.

430 ust. 2 pkt 6b lit. c, które wchodzą w życie po upływie 90 dni od dnia ogłoszenia.

Cudzoziemiec, który przekracza granicę, jest obowiązany posiadać

1)

ważny dokument podróży;

2)

ważną wizę lub inny ważny dokument uprawniający go do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i do pobytu na tym terytorium, jeżeli są wymagane;

3)

zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli

zezwolenia takie są wymagane w przypadku przejazdu tranzytem.

1.

Cudzoziemcy będący członkami załóg statków morskich przypływających do polskich portów

morskich, przekraczający granicę w celu zejścia na ląd i pobytu w granicach miasta

portowego oraz gmin z nim graniczących są zwolnieni z obowiązku posiadania wiz w trakcie

pobytu statku w porcie.

2.

Cudzoziemcy, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r.

wymieniającego państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania

granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu

(Dz. Urz. WE L 81 z 21.03.2001, str. 1, z późn. zm.), są zwolnieni z obowiązku posiadania wiz, gdy ich całkowity pobyt na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej nie przekracza 90 dni.

1.

Cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany

1)

uzasadnić cel i warunki planowanego pobytu;

2)

posiadać oraz okazać na żądanie

a)

dokument potwierdzający posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1373, z późn. zm. lub posiadanie podróżnego ubezpieczenia medycznego o minimalnej kwocie ubezpieczenia

w wysokości 30 000 euro, ważnego przez okres planowanego pobytu cudzoziemca na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, pokrywającego wszelkie wydatki, które mogą wyniknąć podczas

pobytu na tym terytorium w związku z koniecznością podróży powrotnej z powodów medycznych,

potrzebą pilnej pomocy medycznej, nagłym leczeniem szpitalnym lub ze śmiercią, w którym

ubezpieczyciel zobowiązuje się do pokrycia kosztów udzielonych ubezpieczonemu świadczeń

zdrowotnych bezpośrednio na rzecz podmiotu udzielającego takich świadczeń, na podstawie

wystawionego przez ten podmiot rachunku - w przypadku wjazdu na podstawie wizy krajowej,

b)

środki finansowe wystarczające na pokrycie kosztów planowanego pobytu oraz podróży

powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania lub kosztów tranzytu do państwa

trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, albo dokument potwierdzający możliwość

uzyskania takich środków zgodnie z prawem.

1a

Cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu korzystania

z mobilności krótkoterminowej pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika

odbywającego staż, w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa, mobilności studenta,

mobilności krótkoterminowej naukowca lub mobilności krótkoterminowej członka rodziny

naukowca, który posiada dokument pobytowy lub wizę długoterminową, o których mowa

odpowiednio w art. 139n ust. 1 pkt 2, art. 149b ust. 1 pkt 3, art. 156b ust. 1 pkt

2 lub art. 169a ust. 1 pkt 2, wydane przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej,

niebędące państwem obszaru Schengen, przedstawia dodatkowo kopię wysłanego zawiadomienia,

o którym mowa w

1)

art. 139n ust. 1 pkt 3, lub pismo jednostki przyjmującej posiadającej siedzibę na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w którym podaje się, co najmniej, okres korzystania

z mobilności na tym terytorium oraz adres jednostki przyjmującej - w przypadku korzystania

z mobilności krótkoterminowej pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika

odbywającego staż, w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa;

2)

art. 149b ust. 1 pkt 5 - w przypadku korzystania z mobilności studenta;

3)

art. 156b ust. 1 pkt 3 - w przypadku korzystania z mobilności krótkoterminowej naukowca;

4)

art. 169a ust. 1 pkt 3 - w przypadku korzystania z mobilności krótkoterminowej członka

rodziny naukowca.

2.

Cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy

w celu wykonywania pracy, który nie podlega jeszcze ubezpieczeniu zdrowotnemu w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych, obowiązek określony w ust. 1 pkt 2 lit. a realizuje poprzez okazanie podróżnego

ubezpieczenia medycznego o minimalnej kwocie ubezpieczenia w wysokości 30 000 euro,

ważnego do dnia uzyskania przez niego ubezpieczenia zdrowotnego, pokrywającego wszelkie

wydatki, które mogą wyniknąć podczas pobytu na tym terytorium w związku z koniecznością

podróży powrotnej z powodów medycznych, potrzebą pilnej pomocy medycznej, nagłym leczeniem

szpitalnym lub ze śmiercią, w którym ubezpieczyciel zobowiązuje się do pokrycia kosztów

udzielonych ubezpieczonemu świadczeń zdrowotnych bezpośrednio na rzecz podmiotu udzielającego

takich świadczeń, na podstawie wystawionego przez ten podmiot rachunku.

3.

Obowiązek okazania środków finansowych lub dokumentów potwierdzających możliwość uzyskania

takich środków zgodnie z prawem nie dotyczy cudzoziemców przekraczających granicę

1)

na podstawie

a)

umów międzynarodowych, które przewidują zwolnienie cudzoziemca z obowiązku posiadania

tych środków albo obowiązek pokrycia kosztów jego pobytu przez polskie organy państwowe

lub instytucje publiczne, lub

b)

wizy w celu repatriacji, lub

c)

wizy w celu wykonywania pracy, lub

ca) wizy, o której mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5, lub

cb) wizy, o której mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5a, lub

d)

wizy w celu korzystania z ochrony czasowej, lub

e)

wizy w celu realizacji zezwolenia na pobyt czasowy w celu łączenia rodzin, lub

f)

karty pobytu, lub

g)

wizy w celu korzystania z uprawnień wynikających z posiadania Karty Polaka lub

2)

w związku z niesieniem pomocy charytatywnej, lub

3)

w związku z uczestniczeniem w akcji ratunkowej.

4.

Wymóg dotyczący posiadania ubezpieczenia medycznego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2

lit. a lub ust. 2, można uznać za spełniony, w przypadku gdy cudzoziemiec posiada

odpowiednie ubezpieczenie w związku ze swoją sytuacją zawodową.

5.

Kontroli dokumentów potwierdzających cel i warunki planowanego pobytu, środków finansowych

lub dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 4, dokonuje funkcjonariusz Straży

Granicznej podczas przekraczania przez cudzoziemca granicy.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość wymaganych od cudzoziemca wjeżdżającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

środków finansowych przeznaczonych na pokrycie kosztów

a)

utrzymania cudzoziemca w trakcie jego pobytu na tym terytorium,

b)

podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania,

c)

tranzytu przez to terytorium do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd;

2)

dokumenty, które mogą potwierdzić możliwość uzyskania środków, o których mowa w pkt

1, zgodnie z prawem;

3)

dokumenty, które mogą potwierdzić cel i czas trwania planowanego pobytu, jeżeli ze

względu na cel lub czas trwania planowanego pobytu następuje zróżnicowanie wysokości

środków.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni zróżnicowanie wysokości środków finansowych w zależności od celu lub długości

planowanego pobytu w taki sposób, aby zapewniona została możliwość pokrycia przez

cudzoziemca kosztów zakwaterowania, wyżywienia oraz kosztów tranzytu lub podróży powrotnej

do państwa pochodzenia lub zamieszkania.

Do przekraczania granicy przez cudzoziemców pochodzących z państw trzecich, będących

uczniami szkół, którzy uczestniczą w wycieczkach szkolnych z innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, oraz do pobytu tych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej stosuje się przepisy decyzji Rady 94/795/WSiSW z dnia 30 listopada 1994 r. w sprawie wspólnych działań

przyjętych przez Radę na podstawie art. K.3 ust. 2 lit. b Traktatu o Unii Europejskiej

w sprawie ułatwień podróży dla uczniów pochodzących z państw trzecich przebywających

w Państwach Członkowskich

(Dz. Urz. WE L 327 z 19.12.1994, str. 1, z późn. zm.).

1.

Cudzoziemcowi odmawia się wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdy

1)

nie posiada ważnego dokumentu podróży, ważnej wizy lub innych ważnych dokumentów uprawniających

do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i do pobytu na tym terytorium, lub

2)

nie posiada dokumentu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 pkt 2 lit. a albo art. 25 ust.

2, lub

3)

wykorzystał dopuszczalny okres pobytu na terytorium państw obszaru Schengen wynoszący

90 dni w każdym okresie 180 dni, chyba że umowy międzynarodowe stanowią inaczej, lub

4)

nie przedstawił dokumentów wystarczających do potwierdzenia celu i warunków planowanego

pobytu, lub

5)

nie posiada wystarczających środków finansowych w wysokości uzależnionej od czasu

trwania i celu planowanego pobytu lub środków finansowych na podróż powrotną do państwa

pochodzenia lub zamieszkania lub na tranzyt przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, albo dokumentu potwierdzającego

możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem, lub

6)

posiada podrobiony lub przerobiony dokument podróży, wizę lub inny dokument uprawniający

go do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, lub

7)

jego wjazd następuje w okresie obowiązywania wpisu do wykazu cudzoziemców, których

pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, lub

8)

jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, lub

9)

jego wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub pobyt na tym terytorium może

stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, lub

10)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego lub stosunki międzynarodowe Rzeczypospolitej Polskiej lub innego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do cudzoziemca, który

1)

posiada wizę Schengen wydaną w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 23, lub

2)

podczas kontroli granicznej

a)

zadeklarował zamiar złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w przypadku,

o którym mowa w art. 28 ust. 1 lub art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom

ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

b)

złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, lub

3)

posiada zezwolenie, o którym mowa w art. 181 ust. 1.

3.

Przepisów ust. 1 pkt 1-6 i 8-10 nie stosuje się do cudzoziemca, który przejeżdża przez

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tranzytem w przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 5 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399

z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób

przez granice (kodeks graniczny Schengen)

(Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2016, str. 1, z późn. zm.)

4.

Przepisów ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do cudzoziemca, który wjeżdża na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej na okres nieprzekraczający 90 dni.

5.

Przepisów ust. 1 pkt 3-5 nie stosuje się do cudzoziemców będących członkami załóg

statków morskich przypływających do polskich portów morskich, przekraczających granicę

w celu zejścia na ląd i pobytu w granicach miasta portowego oraz gmin z nim graniczących

w trakcie pobytu statku w porcie.

6.

Wyłącznej podstawy do odmowy wjazdu cudzoziemcowi nie mogą stanowić okoliczności,

o których mowa w ust. 1

1)

pkt 3 - w przypadku cudzoziemca, który posiada wizę krajową lub wizę Schengen upoważniającą

tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium;

2)

pkt 8 - w przypadku cudzoziemca, który posiada wizę krajową, kartę pobytu lub wizę

Schengen upoważniającą tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu

na tym terytorium.

7.

Przepisu

1)

ust. 1 pkt 1 - w zakresie, w jakim odnosi się do braku posiadania ważnej wizy lub

innych ważnych dokumentów uprawniających do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i do pobytu na tym terytorium,

2)

ust. 1 pkt 3

- nie stosuje się do cudzoziemca, który wjeżdża na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

w celu korzystania z mobilności krótkoterminowej pracownika kadry kierowniczej, specjalisty

lub pracownika odbywającego staż, w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa,

mobilności studenta, mobilności krótkoterminowej naukowca lub mobilności krótkoterminowej

członka rodziny naukowca.

8

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do cudzoziemca, który bezpośrednio przed wjazdem na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej korzystał z mobilności w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej, które zażądało opuszczenia swojego terytorium, w przypadku upływu

okresu ważności albo cofnięcia

1)

wizy krajowej w celu odbycia studiów pierwszego stopnia, studiów drugiego stopnia

lub jednolitych studiów magisterskich albo kształcenia się w szkole doktorskiej, z

adnotacją „student”, lub wizy krajowej w celu prowadzenia badań naukowych lub prac

rozwojowych lub

2)

zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 139a ust. 1, art. 144, art. 151

ust. 1 lub art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. f.

1.

Do przekraczania granicy przez członka rodziny obywatela polskiego, który powraca

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po okresie zamieszkiwania w innym państwie

członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego Stowarzyszenia

Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji

Szwajcarskiej, gdzie był pracownikiem lub pracował na własny rachunek, stosuje się

przepisy art. 9 ust. 2 i 3 oraz art. 11-14 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw

członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin.

2.

Członkami rodziny obywatela polskiego w rozumieniu ust. 1 są osoby, o których mowa

w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej i członków ich rodzin.

Do przekraczania przez cudzoziemca granicy w zakresie uregulowanym przepisami kodeksu

granicznego Schengen nie stosuje się przepisów art. 23, art. 25, art. 34, art. 35

oraz przepisów wydanych na podstawie art. 33 ust. 5.

1.

Cudzoziemca, któremu odmówiono wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, można

- w szczególnie uzasadnionych przypadkach, ze względu na jego stan zdrowia - nie przekazywać

do państwa trzeciego. Cudzoziemcowi temu w przypadku wystąpienia zagrożenia życia

lub zdrowia zapewnia się opiekę medyczną.

2.

Koszty zapewnienia opieki medycznej, o której mowa w ust. 1, są pokrywane z budżetu

państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych,

ze środków pozostających w dyspozycji Komendanta Głównego Straży Granicznej.

1.

W przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 5 lit. c kodeksu granicznego Schengen, komendant

placówki Straży Granicznej, po uzyskaniu zgody Komendanta Głównego Straży Granicznej,

może zezwolić cudzoziemcowi na wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres

pobytu nie dłuższy niż 15 dni.

2.

Jeżeli zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, zostało udzielone cudzoziemcowi, którego

dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, Komendant

Główny Straży Granicznej informuje o udzieleniu tego zezwolenia właściwy organ innego

państwa obszaru Schengen, które dokonało wpisu danych do tego systemu.

3.

W sprawie udzielenia zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów

Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Decyzję o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wydaje cudzoziemcowi

komendant placówki Straży Granicznej.

2.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do Komendanta Głównego Straży

Granicznej.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

4.

Komendant placówki Straży Granicznej odnotowuje wydanie decyzji, o której mowa w ust.

1, w dokumencie podróży cudzoziemca.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób odnotowywania

w dokumencie podróży cudzoziemca wydania decyzji o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

6.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 5, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni zapewnienie możliwości ustalenia podczas kontroli dokumentu podróży cudzoziemca,

czy i na jakiej podstawie oraz w jakim dniu i przez kogo decyzja ta została wydana.

1.

Postępowanie prowadzone przez organy Straży Granicznej przed wydaniem cudzoziemcowi

decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 1, ogranicza się do

1)

przesłuchania cudzoziemca;

2)

kontroli dokumentów posiadanych przez cudzoziemca;

3)

przesłuchania wskazanych przez cudzoziemca osób towarzyszących mu w podróży;

4)

dokonania sprawdzeń w dostępnych rejestrach, ewidencjach i wykazach w sprawach cudzoziemców;

5)

uzyskania niezbędnych informacji od instytucji państwowych, organów administracji

rządowej i samorządu terytorialnego, jednostek gospodarczych prowadzących działalność

w zakresie użyteczności publicznej, innych jednostek gospodarczych i organizacji społecznych

lub osób fizycznych.

2.

Czynności podejmowane w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, mogą być ograniczone

jedynie do kontroli posiadanych przez cudzoziemca dokumentów, jeżeli okoliczności

niespełnienia przez cudzoziemca warunków niezbędnych do przekroczenia granicy nie

budzą wątpliwości.

1.

Cudzoziemiec może być niezwłocznie doprowadzony do granicy, jeżeli został zatrzymany

w strefie nadgranicznej bezpośrednio po przekroczeniu granicy nieumyślnie i wbrew

przepisom prawa.

2.

Organ, który zatrzymał cudzoziemca w związku z przekroczeniem granicy wbrew przepisom

prawa, pobiera od niego odciski linii papilarnych, chyba że cudzoziemiec został niezwłocznie

doprowadzony do granicy.

3.

Organ, który pobrał odciski linii papilarnych, przekazuje Komendantowi Głównemu Policji

obraz linii papilarnych, dane osobowe cudzoziemca oraz informacje, które umieszcza

się w rejestrze, o którym mowa w art. 428 ust. 1 pkt 4.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz chorób zakaźnych mogących stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, których

rozpoznanie lub podejrzenie wystąpienia może stanowić podstawę odmowy wjazdu cudzoziemca

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

kryteria pozwalające podejrzewać wystąpienie chorób mogących stanowić zagrożenie dla

zdrowia publicznego, o których mowa w pkt 1.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw zdrowia uwzględni

tylko choroby epidemiczne określone przez Światową Organizację Zdrowia oraz inne choroby

wysoce zakaźne i szczególnie niebezpieczne, które podlegają zwalczaniu u obywateli

polskich na podstawie przepisów ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1239 i 1495), a także konieczność zapewnienia humanitarnego traktowania cudzoziemców i zapobieżenia

zagrożeniu dla zdrowia publicznego w obszarze przejścia granicznego i na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

Zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego można udzielić

cudzoziemcowi, który spełnia warunki określone w art. 9 rozporządzenia nr 1931/2006.

Udzielenia zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego odmawia

się cudzoziemcowi, jeżeli nie spełnia warunków określonych w art. 9 rozporządzenia

nr 1931/2006.

Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego cofa się cudzoziemcowi,

jeżeli

1)

zostało udzielone z naruszeniem art. 9 rozporządzenia nr 1931/2006 lub

2)

cudzoziemiec przestał spełniać warunki do jego udzielenia.

1.

Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego unieważnia się,

gdy cudzoziemiec, który wjechał na jego podstawie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

1)

przebywa na tym terytorium po upływie okresu pobytu, do którego był uprawniony na

podstawie zezwolenia, lub

2)

przebywa poza strefą przygraniczną, w której zgodnie z zezwoleniem mógł przebywać

- jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 303 ust. 1.

2.

Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego można unieważnić,

jeżeli cudzoziemiec nadużywa zasad małego ruchu granicznego przebywając w strefie

przygranicznej określonej w zezwoleniu, w celach innych niż te, dla których zezwolenie

może być udzielone.

1.

Cudzoziemcowi przekraczającemu granicę w ramach małego ruchu granicznego odmawia się

wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli

1)

nie posiada ważnego zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego

lub

2)

wykorzystał dopuszczalny okres pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach

małego ruchu granicznego, określony w umowie o małym ruchu granicznym, lub

3)

posiada podrobione lub przerobione zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego

ruchu granicznego, lub

4)

jego wjazd następuje w okresie obowiązywania wpisu do wykazu cudzoziemców, których

pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, lub

5)

jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, lub

6)

jego wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub pobyt na tym terytorium może

stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, lub

7)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego lub stosunki międzynarodowe Rzeczypospolitej Polskiej lub innego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

2.

Cudzoziemcowi przekraczającemu granicę w ramach małego ruchu granicznego odmawia się

wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w drodze decyzji.

3.

Do odmowy wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach małego ruchu granicznego

stosuje się odpowiednio przepisy art. 33 ust. 1-3 i art. 34.

1.

Zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego udziela, odmawia

jego udzielenia lub cofa je konsul właściwy ze względu na miejsce stałego zamieszkania

cudzoziemca.

2.

Odmowa udzielenia lub cofnięcie zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego

ruchu granicznego następuje w drodze decyzji.

3.

Od decyzji o odmowie udzielenia lub cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia na przekraczanie

granicy w ramach małego ruchu granicznego przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie

sprawy przez konsula.

4.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez konsula składa się w terminie 14 dni od

dnia doręczenia decyzji o odmowie udzielenia lub cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia

na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego.

1.

Zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego unieważnia się

w drodze decyzji.

2.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, wydaje komendant wojewódzki Policji, komendant powiatowy

(miejski) Policji, komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży

Granicznej, który w wyniku kontroli legalności pobytu cudzoziemca stwierdził okoliczności

uzasadniające unieważnienie zezwolenia.

3.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do wojewody właściwego ze

względu na siedzibę organu, który wydał decyzję.

1.

Zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego udziela się

na wniosek cudzoziemca, złożony na formularzu.

2.

Cudzoziemiec ubiegający się o zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego

ruchu granicznego przedstawia konsulowi ważny dokument podróży oraz składa

1)

wypełniony formularz wniosku o udzielenie mu tego zezwolenia, zawierający

a)

dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13,

b)

następujące dane dotyczące dokumentu podróży

-

serię i numer dokumentu,

-

datę wydania dokumentu i datę upływu jego ważności,

-

nazwę organu wydającego dokument,

c)

miejsce stałego zamieszkania cudzoziemca,

d)

wskazanie powodów częstego przekraczania przez cudzoziemca granicy w ramach małego

ruchu granicznego,

e)

następujące dane osoby albo firmy lub instytucji w polskiej strefie przygranicznej,

które będą odwiedzane przez cudzoziemca w trakcie jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

-

imię i nazwisko osoby albo nazwę firmy lub instytucji,

-

adres,

-

numer telefonu i faksu,

f)

informację o wcześniej uzyskanych przez cudzoziemca zezwoleniach na przekraczanie

granicy w ramach małego ruchu granicznego,

g)

datę oraz okoliczności unieważnienia lub cofnięcia wcześniej posiadanego przez cudzoziemca

zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego - w przypadku

gdy takie unieważnienie lub cofnięcie nastąpiło;

2)

aktualną fotografię;

3)

dokumenty potwierdzające posiadanie miejsca stałego zamieszkania w strefie przygranicznej;

4)

dokumenty potwierdzające powody częstego przekraczania granicy.

3.

Od cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie mu zezwolenia na przekraczanie granicy

w ramach małego ruchu granicznego pobiera się odciski linii papilarnych.

4.

Jeżeli cudzoziemiec nie złożył odcisków linii papilarnych w celu udzielenia mu zezwolenia

na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego, choć był do tego obowiązany,

odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia mu tego zezwolenia.

1.

W zezwoleniu na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego umieszcza

się

1)

informacje, o których mowa w art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 1931/2006;

2)

wskazanie płci posiadacza zezwolenia;

3)

serię i numer zezwolenia.

2.

W zezwoleniu, o którym mowa w ust. 1, umieszcza się zabezpieczenia techniczne przewidziane

rozporządzeniem nr 1030/2002.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór formularza wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na przekraczanie granicy

w ramach małego ruchu granicznego,

2)

liczbę fotografii dołączanych do wniosku, o którym mowa w pkt 1,

3)

szczegółowe wymogi techniczne dotyczące fotografii dołączanych do wniosku, o którym

mowa w pkt 1,

4)

wzór zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego,

5)

sposób pobierania odcisków linii papilarnych w celu udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia

na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego,

6)

sposób utrwalania danych umieszczanych w zezwoleniu na przekraczanie granicy w ramach

małego ruchu granicznego i przekazywania ich do spersonalizowania zezwolenia na przekraczanie

granicy w ramach małego ruchu granicznego

- mając na uwadze potrzebę zapewnienia sprawności prowadzonego postępowania oraz możliwości

kontroli przekraczania granicy w ramach małego ruchu granicznego.

1.

Postępowania prowadzone wobec obywateli Zjednoczonego Królestwa lub członków rodziny

w sprawie zarejestrowania pobytu, wydania lub wymiany zaświadczenia o zarejestrowaniu

pobytu, wydania lub wymiany karty pobytu członka rodziny obywatela UE, wydania lub

wymiany dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu oraz wydania lub wymiany karty

stałego pobytu członka rodziny obywatela UE wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia

w życie ustawy umarza się.

2.

Postępowania w sprawie wydalenia obywateli Zjednoczonego Królestwa lub członków rodziny

wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy umarza się. W takim przypadku

wojewoda lub Szef Urzędu zawiadamia niezwłocznie właściwy ze względu na miejsce pobytu

obywatela Zjednoczonego Królestwa lub członka rodziny organ Straży Granicznej, który

bada istnienie podstaw do zobowiązania cudzoziemca do powrotu.

1.

Komendant placówki Straży Granicznej zatrzymuje zezwolenie na przekraczanie granicy

w ramach małego ruchu granicznego, jeżeli podczas kontroli granicznej stwierdzi, że

zostało ono cofnięte lub unieważnione, i wydaje cudzoziemcowi zaświadczenie o zatrzymaniu

zezwolenia.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania po zatrzymaniu zezwolenia

na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego podczas kontroli granicznej

oraz wzór zaświadczenia o zatrzymaniu zezwolenia.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni liczbę niezbędnych egzemplarzy zaświadczenia o zatrzymaniu zezwolenia na

przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego oraz formę przekazania zaświadczenia

właściwemu organowi, a także konieczność umieszczenia we wzorze zaświadczenia informacji

o okoliczności stanowiącej podstawę zatrzymania zezwolenia.

1.

Zaproszenia wpisane do ewidencji zaproszeń na wniosek obywatela Zjednoczonego Królestwa

lub członka rodziny przed dniem wejścia w życie ustawy zachowują ważność na okresy

w nich wskazane.

2.

Wnioski obywateli Zjednoczonego Królestwa lub członków rodziny w sprawie wpisania

zaproszenia do ewidencji zaproszeń, złożone przed dniem wejścia w życie ustawy, rozpatruje

się jak wnioski złożone przez obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej lub

członków rodziny.

3.

Wizy wydane w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 17 ustawy zmienianej w art.

45, w związku z dołączeniem do obywatela Zjednoczonego Królestwa zachowują ważność

na okres, na jaki zostały wydane.

4.

W postępowaniach w sprawie wydania wizy w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt

17 ustawy zmienianej w art. 45, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w

życie ustawy, dotyczących członków rodziny, o których mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej i członków ich rodzin, w związku z zamiarem dołączenia przez nich do obywatela Zjednoczonego Królestwa,

tego obywatela Zjednoczonego Królestwa uważa się za obywatela państwa członkowskiego

Unii Europejskiej.

5.

Zezwolenia na pobyt czasowy, o których mowa w art. 160 pkt 1 ustawy zmienianej w art.

45, udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy członkom rodziny obywateli Zjednoczonego

Królestwa innym niż określeni w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej i członków ich rodzin zachowują ważność na okresy, na jakie zostały udzielone.

6.

W postępowaniach w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w

art. 160 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 45, wszczętych i niezakończonych przed dniem

wejścia w życie ustawy, dotyczących członków rodziny obywateli Zjednoczonego Królestwa

innych niż określeni w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej i członków ich rodzin, obywatela Zjednoczonego Królestwa uważa się za obywatela państwa członkowskiego

Unii Europejskiej.

7.

Zezwolenia na pobyt czasowy, o których mowa w art. 160 pkt 3 ustawy zmienianej w art.

45, udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy cudzoziemcom prowadzącym życie rodzinne

z obywatelami Zjednoczonego Królestwa w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie

dnia 4 listopada 1950 r.

(Dz. U. z 1993 r. poz. 284, z późn. zm., zachowują ważność na okresy, na jakie zostały udzielone.

8.

W postępowaniach w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w

art. 160 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 45, wszczętych i niezakończonych przed dniem

wejścia w życie ustawy, dotyczących cudzoziemców prowadzących życie rodzinne z obywatelem

Zjednoczonego Królestwa w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie

dnia 4 listopada 1950 r., obywatela Zjednoczonego Królestwa uważa się za obywatela państwa członkowskiego

Unii Europejskiej.

Szef Urzędu przekazuje właściwym organom państw stosujących rozporządzenie nr 1931/2006

informacje o

1)

decyzjach o unieważnieniu zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu

granicznego;

2)

grzywnach nałożonych na cudzoziemca za przebywanie

a)

poza strefą przygraniczną, w której zgodnie z zezwoleniem na przekraczanie granicy

w ramach małego ruchu granicznego mógł przebywać, lub

b)

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po upływie okresu pobytu określonego w zezwoleniu

na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego;

3)

decyzjach o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydanych z przyczyn, o których mowa

w art. 302 ust. 1 pkt 12 lub 13.

1.

Z dniem udzielenia obywatelowi Zjednoczonego Królestwa lub członkowi rodziny zezwolenia

na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 7 ust. 1 lub 2, zaświadczenie o zarejestrowaniu

pobytu lub karta pobytu członka rodziny obywatela UE tracą ważność.

2.

Z dniem udzielenia zezwolenia na pobyt stały, o którym mowa w art. 10 ust. 1 lub 2,

dokument potwierdzający prawo stałego pobytu lub karta stałego pobytu członka rodziny

obywatela UE tracą ważność.

3.

Z dniem udzielenia zezwolenia na pobyt stały, o którym mowa w art. 195 ust. 1 pkt

10 ustawy zmienianej w art. 45, zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu lub karta pobytu

członka rodziny obywatela UE tracą ważność.

4.

Obywatel Zjednoczonego Królestwa oraz członek rodziny zwracają dokumenty, o których

mowa w ust. 1-3, organowi, który je wydał, niezwłocznie, nie później niż w dniu odbioru

pierwszej karty pobytu po udzieleniu zezwolenia, o którym mowa w ust. 1-3.

5.

W przypadkach gdy zezwoleń, o których mowa w ust. 1-3, nie udzielono do dnia 30 września

2021 r. lub gdy nie zostały złożone wnioski o udzielenie jednego z zezwoleń, o których

mowa w ust. 1-3, zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu, karty pobytu członka rodziny

obywatela UE, dokumenty potwierdzające prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu

członka rodziny obywatela UE tracą ważność z upływem tego dnia.

6.

Obywatel Zjednoczonego Królestwa oraz członek rodziny zwracają dokumenty, o których

mowa w ust. 5, organowi, który je wydał, w terminie 14 dni od dnia, o którym mowa

w ust. 5.

1.

Cudzoziemiec może przedstawić zaproszenie jako dokument potwierdzający posiadanie

środków finansowych wystarczających na pokrycie kosztów związanych z planowanym pobytem

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym kosztów zakwaterowania i wyżywienia,

oraz na pokrycie kosztów podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania

albo kosztów tranzytu do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd.

2.

Zapraszającym może być

1)

obywatel polski zamieszkujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, obywatel innego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia

Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji

Szwajcarskiej lub członek jego rodziny, zamieszkujący na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i posiadający prawo pobytu lub prawo stałego pobytu na tym terytorium, lub

2)

cudzoziemiec przebywający bezpośrednio przed wystawieniem zaproszenia legalnie i nieprzerwanie

co najmniej przez okres 5 lat na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub posiadający

zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE, lub

3)

osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej mające

siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Do ustalenia, że pobyt cudzoziemca, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest nieprzerwany, stosuje się przepis art. 195 ust. 4.

1.

Wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń odmawia się albo unieważnia się ten wpis,

jeżeli

1)

zapraszający nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 49 ust. 2, lub

2)

obowiązuje wpis danych zapraszanego cudzoziemca do wykazu cudzoziemców, których pobyt

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, lub

3)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej, lub

4)

zapraszający nie wykazał, że może pokryć koszty, o których mowa w art. 53 pkt 2, lub

5)

warunki mieszkaniowe zapraszającego wskazują, że nie będzie on w stanie wykonać zobowiązań

przyjętych na siebie w zaproszeniu, jeżeli jako miejsce zakwaterowania zapraszanego

cudzoziemca został wskazany lokal mieszkalny zapraszającego, a zapraszający nie wykazał,

że może zapewnić cudzoziemcowi zakwaterowanie w innym miejscu, lub

6)

zapraszający nie wykonał zobowiązań wynikających z uprzednio wystawionego zaproszenia,

lub

7)

w postępowaniu w sprawie wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń zapraszający

a)

złożył wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączył

do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje, lub

b)

zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu użycia

go jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub

8)

okoliczności sprawy wskazują, że cel wjazdu zapraszanego cudzoziemca na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej i jego pobytu na tym terytorium będzie inny niż deklarowany

przez zapraszającego.

2.

Przepis ust. 1 pkt 6 stosuje się, jeżeli zapraszający wystąpił z wnioskiem o wpisanie

zaproszenia do ewidencji zaproszeń przed upływem 3 lat po zakończeniu okresu ważności

zaproszenia zawierającego zobowiązania, których zapraszający nie wykonał.

1.

Wpisane do ewidencji zaproszeń zaproszenie jest ważne we wskazanym w nim okresie,

na jaki zapraszający zaprosił cudzoziemca, nie dłuższym niż 1 rok.

2.

Zaproszenie wpisuje się do ewidencji zaproszeń na wniosek zapraszającego, złożony

na formularzu zawierającym

1)

dane i informacje, o których mowa w art. 54 pkt 1, 2 i 4-8;

2)

informację o

a)

liczbie cudzoziemców zaproszonych w ciągu roku poprzedzającego złożenie wniosku o

wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń,

b)

możliwościach majątkowych i zarobkowych zapraszającego,

c)

warunkach zakwaterowania zapraszanego cudzoziemca;

3)

zobowiązanie zapraszającego do pokrycia kosztów związanych z pobytem cudzoziemca,

w tym kosztów zakwaterowania, wyżywienia i ewentualnego leczenia, pokrycia kosztów

podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo kosztów tranzytu do

państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, oraz kosztów wydania i wykonania

decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu;

4)

poprzednie nazwiska zapraszanego cudzoziemca;

5)

imię ojca zapraszanego cudzoziemca;

6)

informacje wymagane na podstawie art. 37 ust. 1 rozporządzenia nr 767/2008;

7)

pouczenie o tym, że zaproszenie nie jest dokumentem uprawniającym do podjęcia pracy

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

8)

pisemne oświadczenie zapraszającego, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie

fałszywych oświadczeń, że dane zawarte we wniosku są prawdziwe.

3.

Wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń dokonuje wojewoda właściwy ze względu

na miejsce zamieszkania lub siedzibę zapraszającego.

1.

Wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń odmawia wojewoda właściwy ze względu na

miejsce zamieszkania lub siedzibę zapraszającego, w drodze decyzji.

1a.

Wpis zaproszenia do ewidencji zaproszeń unieważnia wojewoda, który dokonał tego wpisu,

w drodze decyzji.

2.

Wojewoda wydaje decyzję o unieważnieniu wpisu zaproszenia do ewidencji zaproszeń z

urzędu albo na wniosek zapraszającego, złożony co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem

okresu ważności zaproszenia.

3.

Zaproszenie traci ważność w dniu, w którym decyzja, o której mowa w ust. 2, stała

się ostateczna.

Zapraszający ubiegający się o wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń składa

1)

wypełniony formularz wniosku o wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń;

2)

dokumenty potwierdzające możliwość pokrycia kosztów związanych z pobytem cudzoziemca,

w tym kosztów zakwaterowania i wyżywienia, pokrycia kosztów podróży powrotnej do państwa

pochodzenia lub zamieszkania albo kosztów tranzytu do państwa trzeciego, które udzieli

pozwolenia na wjazd;

3)

dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu mieszkalnego, jeżeli jako miejsce zakwaterowania

zapraszanego cudzoziemca został wskazany lokal mieszkalny zapraszającego, albo dokument

potwierdzający możliwość zapewnienia cudzoziemcowi zakwaterowania w innym miejscu.

W zaproszeniu umieszcza się

1)

imię (imiona), nazwisko, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, adres zamieszkania,

numer telefonu, rodzaj, serię i numer dokumentu tożsamości zapraszającego, a w przypadku

gdy zapraszającym jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości

prawnej - firmę albo nazwę, numer REGON, adres siedziby i numer telefonu kontaktowego;

2)

imię (imiona), nazwisko, datę i miejsce urodzenia, płeć, obywatelstwo, adres zamieszkania,

serię i numer dokumentu podróży zapraszanego cudzoziemca oraz stopień pokrewieństwa

z zapraszającym;

3)

informację o zobowiązaniu się zapraszającego do pokrycia kosztów, o których mowa w

art. 51 ust. 2 pkt 3;

4)

adres miejsca zakwaterowania zapraszanego cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

5)

określenie okresu, na który zapraszający zaprasza cudzoziemca, wyrażone datami;

6)

określenie celu pobytu zapraszanego cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

7)

nazwę organu, który wpisał zaproszenie do ewidencji zaproszeń;

8)

datę i numer wpisu zaproszenia do ewidencji zaproszeń;

9)

okres ważności zaproszenia;

10)

informację, czy zapraszający zapewnia cudzoziemcowi zakwaterowanie w swoim lokalu

mieszkalnym.

Odbioru zaproszenia może dokonać pełnomocnik legitymujący się pełnomocnictwem szczególnym

do dokonania jego odbioru.

W postępowaniu w sprawie wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń albo unieważnienia

wpisu zaproszenia do ewidencji zaproszeń stroną postępowania jest wyłącznie zapraszający.

W przypadku gdy zapraszający nie wykonał zobowiązań wynikających z wystawionego zaproszenia,

Skarb Państwa lub inne podmioty mogą dochodzić od zapraszającego, w postępowaniu przed

sądem, zwrotu poniesionych kosztów, o których mowa w art. 51 ust. 2 pkt 3, wynikających

z wykonywania przez te podmioty ich ustawowych obowiązków, z wyjątkiem kosztów wydania

i wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzory

a)

zaproszenia,

b)

formularza wniosku o wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń;

2)

wysokość środków, które powinien posiadać zapraszający na pokrycie kosztów, o których

mowa w art. 53 pkt 2.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni konieczność

1)

zapewnienia czytelności i kompletności wzoru zaproszenia;

2)

wskazania we wzorze formularza wniosku o wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń

danych w zakresie niezbędnym do wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń;

3)

określenia środków finansowych, które powinien posiadać zapraszający, w takiej wysokości

aby zapewnić pokrycie niezbędnych kosztów związanych z pobytem cudzoziemca na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, w tym kosztów zakwaterowania i wyżywienia, pokrycie kosztów

podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo kosztów tranzytu do

państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, i weźmie pod uwagę możliwość

zróżnicowania tej wysokości w zależności od miejsca zakwaterowania cudzoziemca, długości

okresu jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz więzi rodzinnych łączących

zapraszającego z zapraszanym.

Cudzoziemcowi można wydać wizę Schengen lub wizę krajową.

1.

Wiza krajowa uprawnia do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ciągłego

pobytu na nim lub do kilku pobytów na tym terytorium następujących po sobie, trwających

łącznie dłużej niż 90 dni w okresie ważności wizy.

2.

Okres pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy krajowej ustala

się w granicach określonych w ust. 1 odpowiednio do celu pobytu wskazanego przez cudzoziemca.

3.

Okres ważności wizy krajowej rozpoczyna się nie później niż 3 miesiące od dnia jej

wydania i nie przekracza 1 roku.

1.

Wizę Schengen lub wizę krajową wydaje się w celu

1)

turystycznym;

2)

odwiedzin u rodziny lub przyjaciół;

3)

udziału w imprezach sportowych;

4)

prowadzenia działalności gospodarczej;

5)

wykonywania pracy, w okresie nieprzekraczającym 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy,

na podstawie wpisanego do ewidencji oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi;

5a)

wykonywania pracy, o której mowa w art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, w okresie nieprzekraczającym 9 miesięcy w roku kalendarzowym;

6)

wykonywania pracy innej, niż określona w pkt 5 i 5a;

7)

prowadzenia działalności kulturalnej lub udziału w konferencjach;

8)

wykonywania zadań służbowych przez przedstawicieli organu państwa obcego lub organizacji

międzynarodowej;

9

odbycia studiów pierwszego stopnia, studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów

magisterskich albo kształcenia się w szkole doktorskiej;

10)

szkolenia zawodowego;

11)

kształcenia się lub szkolenia w innej formie niż określona w pkt 9 lub 10;

12)

dydaktycznym;

13)

prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych;

13a

odbycia stażu;

13b

udziału w programie wolontariatu europejskiego;

14)

tranzytu;

15)

tranzytu lotniczego;

16)

leczenia;

17)

dołączenia do obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego

Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej lub przebywania z nim;

18)

udziału w programie wymiany kulturalnej lub edukacyjnej, programie pomocy humanitarnej

lub programie pracy wakacyjnej;

18a)

przybycia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako członek najbliższej rodziny

repatrianta;

19)

(uchylony)

19a)

przybycia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako członek najbliższej rodziny

osoby przebywającej w Polsce na podstawie zezwolenia na pobyt stały uzyskanego na

podstawie Karty Polaka;

20)

korzystania z uprawnień wynikających z posiadania Karty Polaka;

21)

repatriacji;

22)

korzystania z ochrony czasowej;

23)

przyjazdu ze względów humanitarnych, z uwagi na interes państwa lub zobowiązania międzynarodowe;

24)

realizacji zezwolenia na pobyt czasowy w celu łączenia rodzin;

24a)

realizacji zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w ramach przeniesienia

wewnątrz przedsiębiorstwa;

25)

innym niż określone w pkt 1-24a.

2.

Wiza w celu, o którym mowa w ust. 1

1)

pkt 8 - może być wydana w szczególności jako wiza dyplomatyczna lub służbowa;

2)

pkt 14 lub 15 - może być wydana tylko jako wiza Schengen;

3

pkt 9, 13-13b i 18a-22 - może być wydana tylko jako wiza krajowa.

3

Na naklejce wizowej w polu „uwagi”, obok oznaczenia celu wydania wizy, zamieszcza

się następujące adnotacje

1)

„student” - w przypadku wizy wydawanej w celu, o którym mowa w ust. 1 pkt 9, gdy celem

pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest podjęcie lub kontynuacja

stacjonarnych: studiów pierwszego stopnia, studiów drugiego stopnia lub jednolitych

studiów magisterskich albo kształcenie się w szkole doktorskiej, zwanych dalej „studiami”,

a w przypadku gdy cudzoziemiec jest objęty unijnym programem lub programem wielostronnym

obejmującym środki w zakresie mobilności lub porozumieniem między przynajmniej dwiema

uznanymi instytucjami szkolnictwa wyższego przewidującym mobilność wewnątrzunijną,

także adnotację o tym programie lub porozumieniu;

2)

„naukowiec” - w przypadku wizy wydawanej w celu, o którym mowa w ust. 1 pkt 13, a

w przypadku gdy cudzoziemiec jest objęty unijnym programem lub programem wielostronnym

obejmującym środki w zakresie mobilności lub porozumieniem między przynajmniej dwiema

uznanymi instytucjami szkolnictwa wyższego przewidującym mobilność wewnątrzunijną,

także adnotację o tym programie lub porozumieniu;

3)

„stażysta” - w przypadku wizy wydawanej w celu, o którym mowa w ust. 1 pkt 13a;

4)

„wolontariusz” - w przypadku wizy wydawanej w celu, o którym mowa w ust. 1 pkt 13b.

4

Wizę w celu, o którym mowa w ust. 1 pkt 9, z adnotacją „student”, wydaje się również

obywatelowi państwa określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 144 ust. 18,

jeżeli celem jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest odbywanie kursu

przygotowawczego do podjęcia nauki na studiach.

5

Minister właściwy do spraw zagranicznych informuje Szefa Urzędu corocznie, nie później

niż do dnia 15 czerwca, o liczbie poszczególnych wiz, o których mowa w ust. 3, wydanych

w poprzednim roku kalendarzowym.

Członkom misji dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw obcych oraz innym osobom

zrównanym z nimi na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych

minister właściwy do spraw zagranicznych wydaje dokumenty potwierdzające pełnienie

funkcji, a członkom ich rodzin pozostającym z nimi we wspólnocie domowej dokumenty

określające ich status.

Minister właściwy do spraw członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej

ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”, dzień wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej bez zawarcia

umowy, o której mowa w art. 50 ust. 2 zdanie drugie Traktatu o Unii Europejskiej.

Dokumenty, o których mowa w art. 61, uprawniają do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i pobytu na tym terytorium.

Ustawa wchodzi w życie z dniem wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej

bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 50 ust. 2 zdanie drugie Traktatu o Unii Europejskiej.

Minister właściwy do spraw zagranicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

dokumenty potwierdzające pełnienie funkcji członków misji dyplomatycznych i urzędów

konsularnych państw obcych oraz innych osób zrównanych z nimi pod względem przywilejów

i immunitetów na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych,

a także dokumenty potwierdzające status członków ich rodzin, uprawniające do wjazdu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium,

2)

wzory dokumentów, o których mowa w pkt 1,

3)

oznaczenie wiz Schengen lub wiz krajowych wydawanych osobom, o których mowa w pkt

1

- uwzględniając obowiązujące w tym zakresie umowy lub powszechnie ustalone zwyczaje

międzynarodowe.

1.

Wiza w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 6, może być wydana cudzoziemcowi,

który przedstawi zezwolenie na pracę w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 43a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i

instytucjach rynku pracy, chyba że zezwolenie to nie jest wymagane.

1a.

Wiza w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5, może być wydana cudzoziemcowi,

który przedstawi wpisane do ewidencji oświadczenie o powierzeniu wykonywania pracy

cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 88z ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy.

1b.

Wiza w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5a, może być wydana cudzoziemcowi,

którego dotyczy wniosek o wydanie zezwolenia na pracę sezonową wpisany do ewidencji,

o której mowa w art. 88p ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i

instytucjach rynku pracy, jeżeli cudzoziemiec przedstawi zaświadczenie, o którym mowa w art. 88p ust. 1 pkt

2 tej ustawy. Zaświadczenie wydane na okresy, o których mowa w art. 88q ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, jest ważne do końca ostatniego okresu pracy wskazanego w tym zaświadczeniu.

2.

Wizę w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 6, wydaje się na okres pobytu, który

odpowiada okresowi wskazanemu w zezwoleniu lub innym dokumencie niż zaświadczenie,

o którym mowa w art. 88p ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i

instytucjach rynku pracy, albo wpisane do ewidencji oświadczenie o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi,

o którym mowa w art. 88z ust. 1 tej ustawy. Okres ten nie może być dłuższy niż przewidziany

dla danego typu wizy.

2a.

Wizę w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5, wydaje się na okres pobytu, który

odpowiada okresowi wskazanemu w oświadczeniu o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi,

o którym mowa w art. 88z ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy. Okres ten nie może być dłuższy niż przewidziany dla danego typu wizy.

2b.

Wizę w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5a, wydaje się na okres pobytu, który

odpowiada okresowi wskazanemu w zaświadczeniu, o którym mowa w art. 88p ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i

instytucjach rynku pracy. Okres ten nie może być dłuższy niż przewidziany dla danego typu wizy.

3.

W przypadku wizy wydawanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5, okres pobytu

na który się ją wydaje, nie może być dłuższy niż 6 miesięcy w okresie 12 miesięcy

liczonym od dnia pierwszego wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

z uwzględnieniem ograniczeń wynikających dla wiz Schengen.

4.

W przypadku wizy wydawanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5a, okres pobytu,

na który się ją wydaje, nie może być dłuższy niż 9 miesięcy w roku kalendarzowym z

uwzględnieniem ograniczeń wynikających dla wiz Schengen.

1.

Wiza krajowa w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 9, z adnotacją „student”,

może być wydana cudzoziemcowi, który spełnia warunki, o których mowa w art. 144 ust.

1 pkt 1 oraz pkt 2 lit. b, jeżeli jednostka prowadząca studia, która podlega obowiązkowi

zatwierdzenia, została zatwierdzona przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych

na podstawie art. 144 ust. 4-14, albo w stosunku do jednostki prowadzącej studia,

która nie podlega obowiązkowi zatwierdzenia, nie została wydana decyzja o zakazie

przyjmowania cudzoziemców, o której mowa w art. 144a ust. 1.

2.

Wiza krajowa w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 13, może być wydana cudzoziemcowi,

który przedstawi umowę, o której mowa w art. 151 ust. 1 pkt 2, zawartą z jednostką

naukową mającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zatwierdzoną przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych na podstawie przepisów art. 151 ust. 4-5,

oraz spełnia warunki, o których mowa w art. 151 ust. 1 pkt 1 lit. b i c.

3.

Wiza krajowa w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 13a, może być wydana cudzoziemcowi,

który spełnia warunki, o których mowa w art. 157a ust. 1 pkt 1 lit. a, c, d i e oraz

pkt 2-4, jeżeli organizator stażu został zatwierdzony przez ministra właściwego do

spraw wewnętrznych na podstawie art. 157a ust. 6-15.

4.

Wizę krajową w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 13a, wydaje się na okres pobytu

niezbędny do realizacji umowy, na podstawie której cudzoziemiec będzie odbywał staż,

nie dłuższy niż 6 miesięcy.

5.

Wiza krajowa w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 13b, może być wydana cudzoziemcowi,

który spełnia warunki, o których mowa w art. 157g ust. 1 pkt 1 lit. b i c oraz pkt

2, jeżeli jednostka organizacyjna, na rzecz której cudzoziemiec ma wykonywać świadczenia

jako wolontariusz, została zatwierdzona przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych

na podstawie art. 157g ust. 5-14.

6.

Cudzoziemiec, któremu przed dniem, o którym mowa w art. 144b ust. 1, została wydana

wiza krajowa, o której mowa w art. 60 ust. 1 pkt 9, z adnotacją „student”, może kontynuować

kształcenie w jednostce prowadzącej studia, w stosunku do której została wydana decyzja,

o której mowa w art. 144b ust. 1.

7.

W postępowaniach w sprawie wydania wizy krajowej, o której mowa w art. 60 ust. 1 pkt

9, z adnotacją „student”, cudzoziemcowi kontynuującemu kształcenie w jednostce prowadzącej

studia, w stosunku do której została wydana decyzja, o której mowa w art. 144b ust.

1, nie stosuje się wymogu związanego z obowiązkiem zatwierdzenia jednostki prowadzącej

studia.

8.

Cudzoziemiec, któremu przed dniem, o którym mowa w art. 151a ust. 1, wydano wizę krajową,

o której mowa w art. 60 ust. 1 pkt 13, może kontynuować badania naukowe lub prace

rozwojowe w jednostce, w stosunku do której została wydana decyzja, o której mowa

w art. 151a ust. 1.

9.

W postępowaniu w sprawie wydania kolejnej wizy krajowej, o której mowa w art. 60 ust.

1 pkt 13, cudzoziemcowi kontynuującemu odpowiednio badania naukowe lub korzystanie

z mobilności długoterminowej naukowca w jednostce naukowej, w stosunku do której została

wydana decyzja, o której mowa w art. 151a ust. 1, nie stosuje się jednorazowo wymogu

związanego z obowiązkiem zatwierdzania jednostki naukowej.

1.

Wydania wizy krajowej odmawia się cudzoziemcowi, gdy zachodzi co najmniej jedna z

poniższych przesłanek

1)

obowiązuje wpis jego danych do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest niepożądany, lub

2)

jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, lub

3)

nie posiada on wystarczających środków finansowych na czas trwania planowanego pobytu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz na podróż powrotną do państwa pochodzenia

lub zamieszkania albo na tranzyt do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na

wjazd, lub możliwości uzyskania takich środków zgodnie z prawem, lub

4)

nie posiada on ubezpieczenia zdrowotnego lub medycznego, o którym mowa w art. 25 ust.

1 pkt 2 lit. a, lub ubezpieczenia medycznego, o którym mowa w art. 25 ust. 2, lub

5)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej, lub

6)

dokument podróży cudzoziemca nie spełnia kryteriów określonych w art. 77 ust. 5, z

wyłączeniem przypadku, gdy kryterium, o którym mowa w art. 77 ust. 5 pkt 1, zostało

pominięte ze względu na słuszny interes cudzoziemca, lub

7)

w postępowaniu w sprawie wydania wizy krajowej

a)

złożył on wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub

dołączył do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje, lub

b)

zeznał on nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu

użycia go jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub

8)

nie uzasadnił celu lub warunków planowanego pobytu, lub

9)

zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jego zamiaru opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przed upływem terminu ważności wizy, lub

10)

zachodzą uzasadnione wątpliwości co do wiarygodności złożonych przez cudzoziemca oświadczeń

odnośnie do celu jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na dostępne

organowi dowody lub obiektywne okoliczności wskazujące na to, że cel pobytu cudzoziemca

mógłby być inny niż deklarowany.

1a

Wydania wizy krajowej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 9, z adnotacją „student”,

odmawia się cudzoziemcowi także, gdy

1)

jednostka prowadząca studia działa głównie w celu ułatwiania studentom lub doktorantom

niezgodnego z prawem wjazdu lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub

2)

cudzoziemiec ubiega się o wydanie kolejnej wizy krajowej w celu, o którym mowa w art.

60 ust. 1 pkt 9, z adnotacją „student”, i okoliczności sprawy wskazują, że poprzedzająca

ją wiza była wykorzystana w innym celu niż cel, w jakim została wydana.

1b

Wydania kolejnej wizy krajowej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 9, z adnotacją

„student”, można odmówić cudzoziemcowi, gdy został skreślony z listy studentów lub

doktorantów.

1c

Wydania wizy krajowej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 13, odmawia się cudzoziemcowi

także, gdy

1)

jednostka naukowa działa głównie w celu ułatwiania naukowcom niezgodnego z prawem

wjazdu lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub

2)

cudzoziemiec ubiega się o wydanie kolejnej wizy krajowej w celu, o którym mowa w art.

60 ust. 1 pkt 13, i okoliczności sprawy wskazują, że poprzedzająca ją wiza była wykorzystana

w innym celu niż cel, w jakim została wydana.

1d

Wydania wizy krajowej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 13a, odmawia się

cudzoziemcowi także, gdy

1)

organizator stażu działa głównie w celu ułatwiania stażystom niezgodnego z prawem

wjazdu lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub

2)

organizator stażu

a)

jest zarządzany lub kontrolowany przez osobę fizyczną prawomocnie

-

ukaraną za wykroczenie, o którym mowa w art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, która w ciągu 2 lat od ukarania została ponownie ukarana za podobne wykroczenie,

lub

-

ukaraną za wykroczenia, o których mowa w art. 120 ust. 3-5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, lub

-

skazaną za przestępstwo, o którym mowa w art. 218-221 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1950 i 2128), zwanej dalej „Kodeksem karnym”, lub

b)

nie dopełnia obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, lub

c)

zalega z uiszczeniem podatków, z wyjątkiem przypadków, gdy uzyskał przewidziane prawem

zwolnienie, odroczenie, rozłożenie na raty zaległych płatności lub wstrzymanie w całości

wykonania decyzji właściwego organu, lub

d)

nie prowadzi działalności gospodarczej, a staż pozostaje w bezpośrednim związku z

taką działalnością, lub

3)

została ogłoszona upadłość organizatora stażu albo jest on likwidowany, lub

4)

cudzoziemiec ubiega się o wydanie kolejnej wizy krajowej w celu, o którym mowa w art.

60 ust. 1 pkt 13a, i okoliczności sprawy wskazują, że poprzedzająca ją wiza była wykorzystana

w innym celu niż cel, w jakim została wydana.

1e

Wydania wizy krajowej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 13b, odmawia się

cudzoziemcowi także, gdy

1)

jednostka organizacyjna, na rzecz której cudzoziemiec wykonuje lub zamierza wykonywać

świadczenia jako wolontariusz, działa głównie w celu ułatwiania wolontariuszom niezgodnego

z prawem wjazdu lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub

2)

jednostka organizacyjna, na rzecz której cudzoziemiec wykonuje lub zamierza wykonywać

świadczenia jako wolontariusz

a)

jest zarządzana lub kontrolowana przez osobę fizyczną prawomocnie

-

ukaraną za wykroczenie, o którym mowa w art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, która w ciągu 2 lat od ukarania została ponownie ukarana za podobne wykroczenie,

lub

-

ukaraną za wykroczenia, o których mowa w art. 120 ust. 3-5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, lub

-

skazaną za przestępstwo, o którym mowa w art. 218-221 Kodeksu karnego, lub

b)

nie dopełnia obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, lub

c)

zalega z uiszczeniem podatków, z wyjątkiem przypadków, gdy uzyskała przewidziane prawem

zwolnienie, odroczenie, rozłożenie na raty zaległych płatności lub wstrzymanie w całości

wykonania decyzji właściwego organu, lub

3)

jednostka organizacyjna, na rzecz której cudzoziemiec wykonuje lub zamierza wykonywać

świadczenia jako wolontariusz, jest likwidowana, lub

4)

cudzoziemiec ubiega się o wydanie kolejnej wizy krajowej w celu, o którym mowa w art.

60 ust. 1 pkt 13b, i okoliczności sprawy wskazują, że poprzedzająca ją wiza była wykorzystana

w innym celu niż cel, w jakim została wydana.

1f

Wizę krajową w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 9, z adnotacją „student”,

lub w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 13, 13a lub 13b, albo decyzję o odmowie

wydania takiej wizy, wydaje się w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku w tej sprawie

wraz z dokumentami niezbędnymi do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności

uzasadniających ubieganie się o wydanie tej wizy.

1g

Jeżeli do wniosku, o którym mowa w ust. 1f, nie zostały dołączone wszystkie dokumenty

niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających

ubieganie się o wydanie tej wizy, wnioskodawcy przysługuje prawo do ich uzupełnienia

w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

2.

Jeżeli dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy

wjazdu, wizę krajową można wydać tylko w razie istnienia poważnych przyczyn uzasadniających

jej wydanie, zwłaszcza ze względów humanitarnych lub z powodu zobowiązań międzynarodowych,

z uwzględnieniem interesu państwa, które dokonało wpisu do Systemu Informacyjnego

Schengen.

3

Przepisu ust. 1 pkt 9 nie stosuje się, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej jest podjęcie lub kontynuacja studiów, prowadzenie badań

naukowych lub prac rozwojowych, odbycie stażu lub udział w programie wolontariatu

europejskiego.

4.

Przepisów ust. 1 pkt 3 i 4 nie stosuje się, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej jest realizacja zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia

się z rodziną udzielonego członkowi rodziny cudzoziemca, o którym mowa w art. 159

ust. 1 pkt 1 lit. c lub d.

1.

Wizę krajową wydaje albo odmawia jej wydania konsul.

2.

Wizę Schengen wydaje na granicy lub odmawia jej wydania komendant placówki Straży

Granicznej.

3.

Wizę krajową wydaje się na wniosek cudzoziemca, składany przez niego na formularzu.

3a.

Wizę w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 24 i 24a, wydaje się niezwłocznie,

z zastrzeżeniem przepisów art. 67.

4.

Wizę krajową wydaje członkowi misji dyplomatycznej lub urzędu konsularnego państwa

obcego lub innej osobie zrównanej z nimi pod względem przywilejów i immunitetów na

podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych, a także

członkom ich rodzin, lub odmawia im jej wydania

1)

minister właściwy do spraw zagranicznych albo

2)

konsul.

5.

Minister właściwy do spraw zagranicznych wydaje wizę krajową, o której mowa w ust.

4, na podstawie noty ministerstwa spraw zagranicznych państwa obcego lub jego misji

dyplomatycznej, a konsul - dodatkowo na podstawie wniosku o wydanie wizy.

6.

Wizę krajową w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5 lub 6, wydaje lub odmawia

jej wydania konsul właściwy ze względu na państwo stałego zamieszkania cudzoziemca,

a w przypadku cudzoziemca przebywającego legalnie na terytorium innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu

(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej

- konsul, którego siedziba znajduje się w danym państwie, o ile cudzoziemiec uzasadnił

złożenie wniosku poza państwem stałego zamieszkania.

7.

Wizę krajową w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 5a, wydaje lub odmawia jej

wydania konsul właściwy ze względu na państwo stałego zamieszkania cudzoziemca, a

w przypadku cudzoziemca przebywającego legalnie na terytorium innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu

(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej

- konsul, którego siedziba znajduje się w danym państwie, o ile cudzoziemiec uzasadnił

złożenie wniosku poza państwem stałego zamieszkania.

1.

Jeżeli wydanie wizy Schengen wymaga zasięgnięcia opinii centralnego organu innego

państwa obszaru Schengen zgodnie z art. 22 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego,

konsul rozpatrujący wniosek o wydanie wizy Schengen występuje za pośrednictwem Szefa

Urzędu o wyrażenie opinii do właściwego organu tego państwa.

2.

Szef Urzędu, w terminie 10 dni od dnia otrzymania wniosku w sprawie, o której mowa

w ust. 1, informuje konsula, czy centralny organ innego państwa obszaru Schengen sprzeciwił

się wydaniu wizy Schengen.

1.

Jeżeli wydanie wizy Schengen przez organ innego państwa obszaru Schengen wymaga zasięgnięcia

opinii polskiego centralnego organu zgodnie z art. 22 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu

Wizowego, Szef Urzędu, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku w tej sprawie,

informuje centralny organ innego państwa obszaru Schengen, czy sprzeciwia się wydaniu

wizy Schengen.

2.

Przed przekazaniem informacji, o której mowa w ust. 1, Szef Urzędu, w celu stwierdzenia,

czy istnieją podstawy do sprzeciwienia się wydaniu wizy Schengen ze względu na okoliczności,

o których mowa w art. 32 ust. 1 lit. a tiret vi Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, konsultuje

się z

1)

Komendantem Głównym Straży Granicznej;

2)

Komendantem Głównym Policji;

3)

Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

4)

Szefem Agencji Wywiadu;

5)

ministrem właściwym do spraw zagranicznych.

3.

Komendant Główny Straży Granicznej, Komendant Główny Policji, Szef Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Szef Agencji Wywiadu i minister właściwy do spraw zagranicznych przekazują

Szefowi Urzędu informacje niezbędne do ustalenia okoliczności, o których mowa w art.

32 ust. 1 lit. a tiret vi Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, w terminie 5 dni od dnia

otrzymania wniosku w tej sprawie. Nieprzekazanie informacji w tym terminie uważa się

za zgodę tych organów na wydanie wizy.

4.

Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się także w przypadku, gdy o wyrażenie zgody na wydanie

wizy Schengen o ograniczonej ważności terytorialnej ważnej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej wystąpi organ innego państwa obszaru Schengen zgodnie z art. 25 ust. 2 Wspólnotowego

Kodeksu Wizowego.

1.

Konsul rozpatrujący wniosek o wydanie wizy Schengen zwraca się do Szefa Urzędu o przekazanie

informacji, czy zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę wydania cudzoziemcowi wizy

Schengen, o których mowa w art. 32 ust. 1 lit. a tiret ii lub vi Wspólnotowego Kodeksu

Wizowego, w przypadku gdy

1)

wniosek o wydanie wizy Schengen złożył obywatel państwa trzeciego, w stosunku do którego

istnieje wymóg zasięgnięcia opinii polskich organów przy rozpatrywaniu tego wniosku

lub

2)

taka konieczność wynika z dwustronnych umów międzynarodowych o reprezentacji wizowej,

zawartych przez Rzeczpospolitą Polską z innymi państwami obszaru Schengen na podstawie

art. 8 ust. 4 lit. c Wspólnotowego Kodeksu Wizowego.

2.

Szef Urzędu przekazuje informację, o której mowa w ust. 1, w terminie 10 dni od dnia

otrzymania wniosku konsula w tej sprawie.

3.

Przed przekazaniem informacji, o której mowa w ust. 1, Szef Urzędu konsultuje się

z

1)

Komendantem Głównym Straży Granicznej;

2)

Komendantem Głównym Policji;

3)

Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

4)

Szefem Agencji Wywiadu;

5)

ministrem właściwym do spraw zagranicznych;

6)

innym organem niż wymienione w pkt 1-5, w razie potrzeby.

4.

Do konsultacji, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis art. 68 ust. 3.

5.

W innych przypadkach niż określone w ust. 1 konsul może zwrócić się do Szefa Urzędu

o przekazanie informacji, czy zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę wydania cudzoziemcowi

1)

wizy Schengen - o których mowa w art. 32 ust. 1 lit. a tiret ii lub vi Wspólnotowego

Kodeksu Wizowego, albo

2

wizy krajowej - o których mowa w art. 65 ust. 1 pkt 5 lub 8, albo

3

wizy krajowej - o których mowa w art. 65 ust. 1a lub 1c-1e.

6

Szef Urzędu przekazuje informację, o której mowa w ust. 5 pkt 3, w terminie 30 dni

od dnia otrzymania wniosku konsula w tej sprawie.

7

Komendant Główny Straży Granicznej, Komendant Główny Policji, Szef Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Szef Agencji Wywiadu, minister właściwy do spraw zagranicznych lub inny

organ, o którym mowa w ust. 3 pkt 6, przekazują Szefowi Urzędu informacje niezbędne

do ustalenia okoliczności, o których mowa w art. 65 ust. 1a lub 1c-1e, w terminie

20 dni od dnia otrzymania wniosku w tej sprawie. Nieprzekazanie informacji w tym terminie

uważa się za zgodę tych organów na wydanie wizy.

1.

Na wniosek Komendanta Głównego Straży Granicznej, Komendanta Głównego Policji, Szefa

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, ministra właściwego do

spraw zagranicznych lub innego organu, o którym mowa w art. 69 ust. 3 pkt 6, złożony

przed upływem 5-dniowego terminu wyznaczonego na przekazanie przez te organy Szefowi

Urzędu informacji, czy zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę wydania cudzoziemcowi

wizy Schengen, o których mowa w art. 32 ust. 1 lit. a tiret ii lub vi Wspólnotowego

Kodeksu Wizowego, albo wizy krajowej, o których mowa w art. 65 ust. 1 pkt 5 lub 8,

Szef Urzędu może przedłużyć ten termin o 20 dni.

1a

Na wniosek Komendanta Głównego Straży Granicznej, Komendanta Głównego Policji, Szefa

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, ministra właściwego do

spraw zagranicznych lub innego organu, o którym mowa w art. 69 ust. 3 pkt 6, złożony

przed upływem 20-dniowego terminu, o którym mowa w art. 69 ust. 7, Szef Urzędu może

przedłużyć ten termin o 25 dni.

2.

W przypadku uwzględnienia przez Szefa Urzędu wniosku o przedłużenie terminu, o którym

mowa w ust. 1, lub konieczności przeprowadzenia przez niego dodatkowego postępowania

wyjaśniającego 10-dniowy termin wyznaczony Szefowi Urzędu na przekazanie informacji

konsulowi ulega przedłużeniu, nie dłużej jednak niż do 30 dni.

2a

W przypadku uwzględnienia przez Szefa Urzędu wniosku o przedłużenie terminu, o którym

mowa w ust. 1a, lub konieczności przeprowadzenia przez niego dodatkowego postępowania

wyjaśniającego 30-dniowy termin wyznaczony Szefowi Urzędu na przekazanie informacji

konsulowi ulega przedłużeniu, nie dłużej jednak niż do 55 dni.

3

O przedłużeniu terminu, o którym mowa w ust. 2 lub 2a, Szef Urzędu powiadamia konsula.

1.

Wymiana informacji na podstawie art. 67-70 odbywa się za pomocą środków komunikacji

elektronicznej.

2.

Wymiana informacji na podstawie art. 67-70 może odbywać się w formie pisemnej w przypadku

1)

braku możliwości wymiany informacji za pomocą środków komunikacji elektronicznej z

powodu nadzwyczajnych okoliczności lub

2)

wymiany informacji z organem, o którym mowa w art. 69 ust. 3 pkt 6.

Jeżeli dane cudzoziemca ubiegającego się o wydanie wizy krajowej znajdują się w Systemie

Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu i zachodzą poważne przyczyny uzasadniające

wydanie tej wizy, o których mowa w art. 65 ust. 2, konsul rozpatrujący wniosek o wydanie

wizy krajowej, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, zasięga opinii, o której

mowa w art. 25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej Schengen i informuje, za pośrednictwem

Komendanta Głównego Policji, o wydaniu wizy krajowej właściwy organ innego państwa

obszaru Schengen.

1.

Organem właściwym do informowania organów innych państw obszaru Schengen o wydaniu

wizy Schengen jest

1)

minister właściwy do spraw zagranicznych - w przypadkach, o których mowa w art. 25

ust. 4 i art. 31 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego - w odniesieniu do wiz Schengen

wydawanych przez konsula;

2)

Komendant Główny Straży Granicznej - w przypadkach, o których mowa w art. 25 ust.

4 i art. 31 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego - w odniesieniu do wiz Schengen

wydawanych na granicy;

3)

minister właściwy do spraw zagranicznych - w przypadkach, o których mowa w art. 31

ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego - w odniesieniu do wiz Schengen wydawanych przez

ministra właściwego do spraw zagranicznych.

2.

W przypadku gdy w odniesieniu do wiz krajowych zaistnieją okoliczności, o których

mowa w art. 31 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, konsul lub minister właściwy

do spraw zagranicznych informuje Szefa Urzędu o wydaniu wizy krajowej.

3.

Minister właściwy do spraw zagranicznych, konsul lub Komendant Główny Straży Granicznej

przekazuje informację o wydaniu wizy Schengen za pośrednictwem Szefa Urzędu.

4.

Szef Urzędu udostępnia informacje, o których mowa w ust. 1 i 2

1)

Komendantowi Głównemu Straży Granicznej;

2)

Komendantowi Głównemu Policji;

3)

Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

4)

Szefowi Agencji Wywiadu;

5)

ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 25 ust. 4 i art. 31 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu

Wizowego, organem właściwym do gromadzenia informacji o wizach Schengen wydanych przez

właściwe organy innych państw obszaru Schengen jest Szef Urzędu.

2.

Szef Urzędu udostępnia informacje, o których mowa w ust. 1, Komendantowi Głównemu

Straży Granicznej, Komendantowi Głównemu Policji, Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Szefowi Agencji Wywiadu i ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych.

1.

Odmowa wydania wizy krajowej następuje w drodze decyzji.

2.

Decyzję o odmowie wydania wizy krajowej wydaje się na formularzu.

1.

Od decyzji o odmowie wydania wizy Schengen lub wizy krajowej wydanej przez

1)

konsula - przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten organ;

2)

komendanta placówki Straży Granicznej - przysługuje odwołanie do Komendanta Głównego

Straży Granicznej.

2.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez konsula składa się w terminie 14 dni od

dnia doręczenia decyzji o odmowie wydania wizy Schengen lub wizy krajowej.

3.

Konsul rozpatruje wniosek, o którym mowa w ust. 2, w terminie 7 dni.

1.

Cudzoziemiec ubiegający się o wydanie wizy krajowej składa osobiście

1)

wypełniony formularz wniosku o wydanie tej wizy, zawierający

a)

dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13,

b)

informację o obywatelstwie cudzoziemca w chwili urodzenia,

c)

następujące dane dotyczące posiadanego przez cudzoziemca dokumentu podróży

-

rodzaj,

-

serię i numer,

-

datę wydania i datę upływu ważności,

-

nazwę organu wydającego,

d)

adres poczty elektronicznej cudzoziemca,

e)

nazwisko, imię, adres oraz obywatelstwo osoby sprawującej władzę rodzicielską nad

cudzoziemcem lub opiekuna prawnego cudzoziemca - w przypadku osoby małoletniej,

f

nazwę i adres szkoły lub uczelni - w przypadku cudzoziemców będących uczniami albo

studentami lub doktorantami,

g)

numer telefonu podmiotu powierzającego wykonywanie pracy,

h)

posiadany przez cudzoziemca krajowy numer identyfikacyjny,

i)

informację o wydanych cudzoziemcowi w okresie ostatnich 5 lat wizach Schengen lub

wizach krajowych,

j)

wskazanie i uzasadnienie celu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

k)

wskazanie państwa członkowskiego Unii Europejskiej, do którego następuje pierwszy

wjazd cudzoziemca na terytorium Unii Europejskiej,

l)

informację o stałym zamieszkiwaniu cudzoziemca na terytorium innego państwa niż państwo,

którego jest obywatelem, oraz o dokumencie uprawniającym go do pobytu na tym terytorium,

m)

liczbę wjazdów cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do których uprawniać

ma wiza krajowa,

n)

wskazanie planowanego okresu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

o)

informację o pobraniu odcisków linii papilarnych od cudzoziemca w toku poprzedniego

postępowania w sprawie wydania mu wizy,

p)

dane kontaktowe zapraszającego albo tymczasowy adres cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

r)

planowaną datę wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wyjazdu

z tego terytorium,

s)

informację dotyczącą pokrycia kosztów podróży cudzoziemca i jego utrzymania,

t)

następujące dane lub informacje dotyczące obywatela innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu

(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej,

będącego członkiem rodziny cudzoziemca

-

imię (imiona) i nazwisko,

-

datę urodzenia,

-

numer dokumentu podróży lub dowodu tożsamości,

-

informację o obywatelstwie,

-

informację o stopniu pokrewieństwa z cudzoziemcem;

2)

aktualną fotografię;

3)

dokumenty potwierdzające

a)

cel i warunki planowanego pobytu,

b)

posiadanie wystarczających środków finansowych na pokrycie kosztów utrzymania przez

cały okres planowanego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz na podróż

powrotną do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo na tranzyt do państwa trzeciego,

które udzieli pozwolenia na wjazd, albo możliwość uzyskania takich środków zgodnie

z prawem,

c)

posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub podróżnego ubezpieczenia medycznego, o którym mowa w art. 25 ust. 1 pkt 2 lit.

a,

d)

wiarygodność deklaracji cudzoziemca o zamiarze opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przed upływem terminu ważności wizy,

e)

inne okoliczności podane we wniosku.

2.

Cudzoziemiec ubiegający się o wydanie wizy krajowej w celu, o którym mowa w art. 60

ust. 1 pkt 5 lub 6, który nie podlega jeszcze ubezpieczeniu zdrowotnemu w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych, składa dokument potwierdzający posiadanie podróżnego ubezpieczenia medycznego, o

którym mowa w art. 25 ust. 2.

3.

Do wymogu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 lit. c lub ust. 2, stosuje się przepis art.

25 ust. 4.

4.

Konsul, dokonując oceny, czy cudzoziemiec spełnia wymóg, o którym mowa w ust. 1 pkt

3 lit. c lub ust. 2, ustala, czy ubezpieczenie zapewnia podmiotom udzielającym świadczeń

zdrowotnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rzeczywistą możliwość zaspokajania

roszczeń wobec ubezpieczyciela.

5.

Cudzoziemiec ubiegający się o wydanie wizy krajowej przedstawia do wglądu dokument

podróży, który spełnia łącznie następujące kryteria

1)

jego okres ważności upłynie nie wcześniej niż po 3 miesiącach od upływu okresu ważności

wizy, o którą się ubiega;

2)

zawiera przynajmniej dwie wolne strony;

3)

został wydany w ciągu ostatnich 10 lat.

6.

W pilnych przypadkach uzasadnionych słusznym interesem cudzoziemca kryterium, o którym

mowa w ust. 5 pkt 1, może być pominięte.

7.

W szczególnych przypadkach uzasadnionych osobistą sytuacją cudzoziemca konsul może

odstąpić od wymogu osobistego złożenia wniosku.

8.

Przyjęcie wniosku o wydanie wizy krajowej odnotowuje się w dokumencie podróży cudzoziemca.

1.

Wizę krajową umieszcza się w formie naklejki wizowej w dokumencie podróży, a w szczególnych

przypadkach uzasadnionych interesem cudzoziemca - na osobnym blankiecie wizowym.

2.

Na blankiecie wizowym umieszcza się dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa

w art. 13, oraz jego aktualną fotografię.

1.

Jeżeli w naklejce wizowej wizy krajowej został wykryty błąd przed jej umieszczeniem

w dokumencie podróży lub na blankiecie wizowym, naklejkę unieważnia się.

2.

Jeżeli błąd został wykryty po umieszczeniu naklejki wizowej wizy krajowej w dokumencie

podróży lub na blankiecie wizowym, minister właściwy do spraw zagranicznych, konsul

lub komendant placówki Straży Granicznej unieważnia naklejkę wizową wizy krajowej,

a w dokumencie podróży lub na blankiecie wizowym umieszcza nową naklejkę.

3.

Jeżeli dokument podróży należący do cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na podstawie wizy krajowej został wymieniony, wojewoda właściwy ze względu

na miejsce pobytu cudzoziemca, na jego wniosek, umieszcza w dokumencie wymienionym

nową naklejkę wizową wizy krajowej.

4.

Jeżeli komendant placówki Straży Granicznej wykrył błąd w naklejce wizowej wizy Schengen,

unieważnia tę naklejkę i umieszcza w dokumencie podróży lub na blankiecie wizowym

nową naklejkę.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

oznaczenie celów wydania wiz Schengen lub wiz krajowych, z wyłączeniem tranzytowej

wizy lotniskowej, o której mowa w art. 2 pkt 5 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, wizy

Schengen wydawanej w celu tranzytu oraz wiz wydawanych członkom misji dyplomatycznych

lub urzędów konsularnych państw obcych lub innym osobom zrównanym z nimi pod względem

przywilejów i immunitetów na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów

międzynarodowych oraz członkom ich rodzin;

2)

wzór blankietu wizowego, o którym mowa w art. 78 ust. 1;

3)

wzory formularzy wniosków o wydanie wizy krajowej i szczegółowe wymogi techniczne

dotyczące fotografii dołączanej do wniosku;

4)

sposób odnotowywania przyjęcia wniosku o wydanie wizy krajowej;

5)

sposób przekazywania Szefowi Urzędu przez

a)

konsula - danych wymienionych we wniosku o wydanie wizy,

b)

konsula, Komendanta Głównego Straży Granicznej i ministra właściwego do spraw zagranicznych

- informacji o wydaniu wizy Schengen;

6)

wzór formularza, na którym wydaje się decyzję o odmowie wydania wizy krajowej;

7)

sposób umieszczania naklejki wizowej wizy krajowej w dokumencie podróży lub na osobnym

blankiecie wizowym;

8)

sposób unieważniania naklejki wizowej wizy krajowej w przypadku, o którym mowa w art.

79 ust. 2.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni

1)

typy wiz, o których mowa w art. 58, i cele wydania wizy określone w art. 60;

2)

konieczność zapewnienia czytelności blankietu wizowego, o którym mowa w art. 78 ust.

1;

3)

konieczność zapewnienia kontroli odnotowywania przyjęcia wniosku o wydanie wizy krajowej;

4)

konieczność zapewnienia sprawnego i bezpiecznego przekazywania informacji oraz danych,

o których mowa w ust. 1 pkt 5;

5)

konieczność zapewnienia kontroli czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 8.

1.

Do wydawania wiz członkowi rodziny obywatela polskiego, który powraca na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej po okresie zamieszkiwania w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu

(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej,

gdzie był pracownikiem lub pracował na własny rachunek, stosuje się przepisy art. 10 i art. 11a ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej i członków ich rodzin.

2.

Członkami rodziny obywatela polskiego w rozumieniu przepisu ust. 1 są osoby, o których

mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej i członków ich rodzin.

1.

Przedłużenie okresu ważności wydanej wizy lub okresu pobytu objętego tą wizą cudzoziemcowi

przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwane dalej „przedłużeniem

wizy”, może nastąpić, w przypadku wizy krajowej, jeżeli są spełnione łącznie następujące

warunki

1)

przemawia za tym ważny interes zawodowy lub osobisty cudzoziemca albo ze względów

humanitarnych nie może on opuścić tego terytorium przed upływem terminu ważności wizy

krajowej lub przed końcem objętego tą wizą dozwolonego okresu pobytu;

2)

zdarzenia, które są przyczyną ubiegania się o przedłużenie wizy krajowej, wystąpiły

niezależnie od woli cudzoziemca i nie były możliwe do przewidzenia w dniu składania

wniosku o wydanie wizy krajowej;

3)

okoliczności sprawy nie wskazują, że cel pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej będzie inny niż deklarowany;

4)

nie zachodzą okoliczności, z powodu których odmawia się wydania wizy krajowej.

2.

Jeżeli dane cudzoziemca ubiegającego się o przedłużenie wizy krajowej znajdują się

w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, wiza może być przedłużona

tylko z poważnych przyczyn, zwłaszcza ze względów humanitarnych lub z powodu zobowiązań

międzynarodowych, z uwzględnieniem interesu państwa, które dokonało wpisu do Systemu

Informacyjnego Schengen.

Jeżeli dane cudzoziemca ubiegającego się o przedłużenie wizy krajowej znajdują się

w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu i zachodzą poważne przyczyny

uzasadniające przedłużenie tej wizy, wojewoda rozpatrujący wniosek o przedłużenie

wizy krajowej zasięga opinii, o której mowa w art. 25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej

Schengen, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji i informuje, za pośrednictwem

Komendanta Głównego Policji, o przedłużeniu wizy krajowej właściwy organ innego państwa

obszaru Schengen.

1.

Wizę Schengen lub wizę krajową przedłuża lub odmawia jej przedłużenia wojewoda właściwy

ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, w drodze decyzji.

2.

Wizę krajową można przedłużyć jednokrotnie, przy czym okres pobytu na podstawie przedłużonej

wizy krajowej nie może przekraczać okresu pobytu przewidzianego dla wizy krajowej.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do cudzoziemca przebywającego w szpitalu, którego

stan zdrowia uniemożliwia opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 3, przedłuża się okres ważności wydanej wizy krajowej

lub okres pobytu objęty tą wizą do dnia, w którym stan jego zdrowia pozwoli na opuszczenie

przez niego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3 i 4, wojewoda może powołać biegłego lekarza w

celu wydania opinii, czy stan zdrowia cudzoziemca uniemożliwia opuszczenie przez niego

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Cudzoziemiec, który zamierza przedłużyć okres swojego pobytu na podstawie wizy Schengen

lub wizy krajowej, składa, nie później niż w dniu upływu okresu jego legalnego pobytu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wypełniony formularz wniosku o przedłużenie

wizy.

2.

Formularz, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13;

2)

następujące dane dotyczące posiadanego przez cudzoziemca dokumentu podróży

a)

serię i numer,

b)

datę wydania i datę upływu ważności,

c)

nazwę organu wydającego,

d)

liczbę osób wpisanych do dokumentu podróży;

3)

informację o wydanych cudzoziemcowi wizach Schengen lub wizach krajowych;

4)

uzasadnienie wniosku o przedłużenie wizy;

5)

informację o podróżach i pobytach zagranicznych cudzoziemca w okresie ostatnich 5

lat;

6)

informację o środkach finansowych na pokrycie kosztów utrzymania cudzoziemca;

7)

informację o posiadanym przez cudzoziemca ubezpieczeniu zdrowotnym;

8)

informację o zatrudnieniu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Do wniosku o przedłużenie wizy Schengen lub wizy krajowej stosuje się przepisy art.

77 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2 i 4, z tym że do wymogów, o których mowa w art. 77

ust. 1 pkt 3 lit. c lub ust. 2, stosuje się przepis art. 25 ust. 4.

4.

Cudzoziemiec ubiegający się o przedłużenie wizy Schengen lub wizy krajowej przedstawia

do wglądu dokument podróży, do którego stosuje się przepisy art. 77 ust. 5 i 6.

Jeżeli cudzoziemiec złożył wniosek o przedłużenie wizy Schengen lub wizy krajowej

po terminie, o którym mowa w art. 85 ust. 1, odmawia się wszczęcia postępowania w

sprawie przedłużenia tej wizy.

1.

Jeżeli termin na złożenie wniosku o przedłużenie wizy Schengen lub wizy krajowej został

zachowany i wniosek nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione

w terminie

1)

wojewoda umieszcza w dokumencie podróży cudzoziemca odcisk stempla potwierdzającego

złożenie wniosku;

2)

pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny od

dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie przedłużenia wizy Schengen

lub wizy krajowej stanie się ostateczna.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się w razie zawieszenia postępowania w sprawie przedłużenia

wizy na wniosek strony.

1.

Przedłużoną wizę krajową umieszcza się w dokumencie podróży w formie naklejki wizowej.

2.

W szczególnych przypadkach uzasadnionych interesem cudzoziemca przedłużoną wizę krajową

umieszcza się na osobnym blankiecie wizowym.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzory formularzy wniosków o przedłużenie wizy Schengen lub wizy krajowej i szczegółowe

wymogi techniczne dotyczące fotografii dołączanej do wniosku;

2)

wzór stempla potwierdzającego złożenie wniosku o przedłużenie wizy Schengen lub wizy

krajowej;

3)

sposób umieszczania naklejki wizowej przedłużonej wizy krajowej w dokumencie podróży

lub na osobnym blankiecie wizowym.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni

1)

konieczność zapewnienia przeprowadzenia kontroli prawidłowości złożenia wniosku o

przedłużenie wizy Schengen lub wizy krajowej;

2)

konieczność zapewnienia prawidłowej realizacji polityki wizowej i zwalczania nielegalnej

imigracji.

1

Wizę krajową cofa się z urzędu, jeżeli okoliczności uzasadniające odmowę wydania wizy

krajowej, o których mowa w art. 65 ust. 1 pkt 1 i 3-10, powstały po jej wydaniu, albo

na wniosek jej posiadacza.

1a

Wizę krajową wydaną w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 9, z adnotacją „student”,

cofa się także, gdy

1)

ustał cel pobytu, który był powodem wydania tej wizy, lub

2)

cudzoziemiec przestał spełniać wymogi wydania wizy ze względu na deklarowany cel pobytu,

lub

3)

okoliczności sprawy wskazują, że wiza była wykorzystana w innym celu niż cel, w jakim

została wydana, lub

4)

wystąpiła przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt

2, 4, 5 lub 8, lub

5)

jednostka prowadząca studia działa głównie w celu ułatwiania studentom lub doktorantom

niezgodnego z prawem wjazdu lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1b

Wizę krajową wydaną w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 13, cofa się także,

gdy

1)

ustał cel pobytu, który był powodem wydania tej wizy, lub

2)

cudzoziemiec przestał spełniać wymogi wydania wizy ze względu na deklarowany cel pobytu,

lub

3)

okoliczności sprawy wskazują, że wiza była wykorzystana w innym celu niż cel, w jakim

została wydana, lub

4)

wystąpiła przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt

2, 4, 5 lub 8, lub

5)

jednostka naukowa działa głównie w celu ułatwiania naukowcom niezgodnego z prawem

wjazdu lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1c

Wizę krajową wydaną w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 13a, cofa się także,

gdy

1)

ustał cel pobytu, który był powodem wydania tej wizy, lub

2)

cudzoziemiec przestał spełniać wymogi wydania wizy ze względu na deklarowany cel pobytu,

lub

3)

okoliczności sprawy wskazują, że wiza była wykorzystana w innym celu niż cel, w jakim

została wydana, lub

4)

wystąpiła przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt

2, 4, 5 lub 8, lub

5)

organizator stażu działa głównie w celu ułatwiania stażystom niezgodnego z prawem

wjazdu lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

6)

organizator stażu

a)

jest zarządzany lub kontrolowany przez osobę fizyczną prawomocnie

-

ukaraną za wykroczenie, o którym mowa w art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, która w ciągu 2 lat od ukarania została ponownie ukarana za podobne wykroczenie,

lub

-

ukaraną za wykroczenia, o których mowa w art. 120 ust. 3-5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, lub

-

skazaną za przestępstwo, o którym mowa w art. 218-221 Kodeksu karnego, lub

b)

nie dopełnia obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, lub

c)

zalega z uiszczeniem podatków, z wyjątkiem przypadków, gdy uzyskał przewidziane prawem

zwolnienie, odroczenie, rozłożenie na raty zaległych płatności lub wstrzymanie w całości

wykonania decyzji właściwego organu, lub

d)

nie prowadzi działalności gospodarczej, a staż pozostaje w bezpośrednim związku z

taką działalnością, lub

7)

została ogłoszona upadłość organizatora stażu albo jest on likwidowany.

1d

Wizę krajową wydaną w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 13b, cofa się także,

gdy

1)

ustał cel pobytu, który był powodem wydania tej wizy, lub

2)

cudzoziemiec przestał spełniać wymogi wydania wizy ze względu na deklarowany cel pobytu,

lub

3)

okoliczności sprawy wskazują, że wiza była wykorzystana w innym celu niż cel, w jakim

została wydana, lub

4)

wystąpiła przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt

2, 4, 5 lub 8, lub

5)

jednostka organizacyjna, na rzecz której cudzoziemiec wykonuje lub zamierza wykonywać

świadczenia jako wolontariusz, działa głównie w celu ułatwiania wolontariuszom niezgodnego

z prawem wjazdu lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

6)

jednostka organizacyjna, na rzecz której cudzoziemiec wykonuje lub zamierza wykonywać

świadczenia jako wolontariusz

a)

jest zarządzana lub kontrolowana przez osobę fizyczną prawomocnie

-

ukaraną za wykroczenie, o którym mowa w art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, która w ciągu 2 lat od ukarania została ponownie ukarana za podobne wykroczenie,

lub

-

ukaraną za wykroczenia, o których mowa w art. 120 ust. 3-5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, lub

-

skazaną za przestępstwo, o którym mowa w art. 218-221 Kodeksu karnego, lub

b)

nie dopełnia obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, lub

c)

zalega z uiszczeniem podatków, z wyjątkiem przypadków, gdy uzyskała przewidziane prawem

zwolnienie, odroczenie, rozłożenie na raty zaległych płatności lub wstrzymanie w całości

wykonania decyzji właściwego organu, lub

7)

jednostka organizacyjna, na rzecz której cudzoziemiec wykonuje lub zamierza wykonywać

świadczenia jako wolontariusz, jest likwidowana.

2.

W przypadku gdy inne państwo obszaru Schengen zasięga opinii, o której mowa w art.

25 ust. 2 Konwencji Wykonawczej Schengen, organ właściwy do cofnięcia wizy ustala,

czy zachodzą przesłanki do cofnięcia cudzoziemcowi wizy krajowej i informuje o tym,

za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, właściwy organ tego państwa.

3.

Organ, który unieważnił lub cofnął wizę krajową, umieszcza informacje o tej wizie

w Systemie Informacyjnym Schengen, o ile w dokumencie podróży lub na osobnym blankiecie

wizowym nie została odnotowana decyzja o unieważnieniu lub cofnięciu tej wizy.

Wizę krajową unieważnia się, jeżeli w chwili jej wydania zachodziły okoliczności uzasadniające

odmowę jej wydania.

1.

Wizę Schengen lub wizę krajową cofa lub unieważnia, w drodze decyzji

1)

konsul;

2)

komendant oddziału Straży Granicznej;

3)

komendant placówki Straży Granicznej.

2.

Wizę Schengen lub wizę krajową wydawaną członkowi misji dyplomatycznej lub urzędu

konsularnego państwa obcego lub innej osobie zrównanej z nimi pod względem przywilejów

i immunitetów na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych,

a także członkom ich rodzin, cofa lub unieważnia minister właściwy do spraw zagranicznych,

kierując notę do ministerstwa spraw zagranicznych państwa obcego lub jego misji dyplomatycznej.

1.

Od decyzji o cofnięciu lub unieważnieniu wizy Schengen lub wizy krajowej wydanej przez

1)

konsula - przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten organ;

2)

komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży Granicznej -

przysługuje odwołanie do Komendanta Głównego Straży Granicznej.

2.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez konsula składa się w terminie 14 dni od

dnia doręczenia decyzji o cofnięciu lub unieważnieniu wizy Schengen lub wizy krajowej.

3.

Konsul rozpatruje wniosek, o którym mowa w ust. 2, w terminie 7 dni.

1.

Decyzja o cofnięciu lub unieważnieniu wizy Schengen lub wizy krajowej podlega natychmiastowemu

wykonaniu.

2.

Decyzję o cofnięciu lub unieważnieniu wizy krajowej wydaje się na formularzu.

3.

Wydanie decyzji o cofnięciu lub unieważnieniu wizy Schengen lub wizy krajowej odnotowuje

się w dokumencie podróży lub na osobnym blankiecie wizowym.

1

Organ, który unieważnił lub cofnął wizę krajową wydaną w celu wykonywania pracy, informuje

o tym starostę właściwego ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, gdy decyzja w

tej sprawie stanie się ostateczna.

2

Organ, który cofnął wizę krajową wydaną w celu odbycia studiów pierwszego stopnia,

studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich albo kształcenia się

w szkole doktorskiej, z adnotacją „student”, lub wizę krajową w celu prowadzenia badań

naukowych lub prac rozwojowych, informuje o tym Szefa Urzędu, gdy decyzja w tej sprawie

stanie się ostateczna.

3

Szef Urzędu niezwłocznie przekazuje informację o cofnięciu wizy krajowej wydanej w

celu odbycia studiów pierwszego stopnia, studiów drugiego stopnia lub jednolitych

studiów magisterskich albo kształcenia się w szkole doktorskiej, z adnotacją „student”,

lub wizy krajowej w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych organom

państw członkowskich Unii Europejskiej, w których cudzoziemiec, któremu została wydana

taka wiza, korzysta z mobilności studenta lub mobilności krótkoterminowej lub długoterminowej

naukowca.

1.

Organ, który unieważnił lub cofnął wizę Schengen wydaną przez inne państwo obszaru

Schengen zgodnie z art. 34 ust. 1-3 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, informuje o tym

właściwy organ państwa, które wydało wizę.

2.

Organem właściwym do gromadzenia informacji o wizach Schengen wydanych przez polskie

organy, unieważnionych lub cofniętych przez organy innych państw obszaru Schengen

zgodnie z art. 34 ust. 1-3 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, jest Komendant Główny Straży

Granicznej.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób odnotowywania przez konsula, ministra właściwego do spraw zagranicznych, komendanta

oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży Granicznej wydania decyzji

o unieważnieniu lub cofnięciu wizy Schengen lub wizy krajowej w dokumencie podróży

lub na osobnym blankiecie wizowym;

2)

wzór formularza, na którym wydaje się decyzję o unieważnieniu lub cofnięciu wizy krajowej.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni potrzebę prawidłowej realizacji polityki wizowej i zwalczania nielegalnej

imigracji oraz zapewni możliwość kontroli czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 2.

1.

Zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi udziela się albo - w przypadkach, o których

mowa w art. 160, art. 181 i art. 187 - można udzielić na jego wniosek, jeżeli spełnia

wymogi określone ze względu na deklarowany cel pobytu, a okoliczności, które są podstawą

ubiegania się o to zezwolenie, uzasadniają jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

1a.

Zezwolenia, o którym mowa w art. 139a ust. 1 i art. 139o ust. 1, udziela się na wniosek

jednostki przyjmującej.

2.

Zezwolenia na pobyt czasowy udziela się na okres niezbędny do realizacji celu pobytu

cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie dłuższy jednak niż 3 lata.

1.

Cudzoziemcowi odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na

pobyt czasowy, gdy w dniu złożenia wniosku o udzielenie tego zezwolenia

1)

posiada zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego

UE lub

2)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen upoważniającej

tylko do wjazdu na to terytorium wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt

23, lub

3)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt

czasowy, udzielonego w przypadkach, o których mowa w art. 181 ust. 1, lub

4)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zgody na pobyt tolerowany

lub zgody na pobyt ze względów humanitarnych albo w związku z udzieleniem mu azylu,

ochrony uzupełniającej lub ochrony czasowej lub nadaniem mu statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej

Polskiej, lub

5)

ubiega się o udzielenie ochrony międzynarodowej lub o udzielenie azylu, lub

6)

jest zatrzymany, umieszczony w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców

lub stosuje się wobec niego środek zapobiegawczy w postaci zakazu opuszczania kraju,

lub

7)

odbywa karę pozbawienia wolności lub jest tymczasowo aresztowany, lub

8)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po tym, jak został zobowiązany do

powrotu, i nie upłynął jeszcze termin dobrowolnego powrotu określony w decyzji o zobowiązaniu

cudzoziemca do powrotu, także w przypadku przedłużenia tego terminu, lub

9)

jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w przypadkach, o których

mowa w art. 299 ust. 6, lub

10)

przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

11)

(uchylony)

1a.

Poza przypadkami, o których mowa w ust. 1, cudzoziemcowi odmawia się wszczęcia postępowania

w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, gdy przy składaniu wniosku o udzielenie

mu tego zezwolenia albo w terminie, o którym mowa w art. 106 ust. 5, nie złożył odcisków

linii papilarnych w celu wydania karty pobytu.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 10 nie stosuje się w przypadku wniosku o udzielenie cudzoziemcowi

zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia z rodziną.

1.

Udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy

1)

nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany

cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie

uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy

niż 3 miesiące lub

2)

obowiązuje wpis danych cudzoziemca do wykazu cudzoziemców, których pobyt jest na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej niepożądany, lub

3)

jego dane znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, lub

4)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego lub zobowiązania wynikające z postanowień ratyfikowanych umów

międzynarodowych obowiązujących Rzeczpospolitą Polską, lub

5)

w postępowaniu w sprawie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy

a)

złożył on wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub

dołączył do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje, lub

b)

zeznał on nieprawdę lub zataił prawdę albo podrobił lub przerobił dokument w celu

użycia go jako autentycznego lub takiego dokumentu używał jako autentycznego, lub

6)

zalega z uiszczeniem podatków, z wyjątkiem przypadków gdy uzyskał przewidziane prawem

zwolnienie, odroczenie, rozłożenie na raty zaległych płatności lub wstrzymanie w całości

wykonania decyzji właściwego organu, lub

7)

nie zwrócił kosztów związanych z wydaniem i wykonaniem decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca

do powrotu, które zostały pokryte z budżetu państwa, lub

8)

podlegając obowiązkowi leczenia na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń

i chorób zakaźnych u ludzi, nie wyraża zgody na to leczenie, lub

9)

złożył wniosek podczas nielegalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

lub przebywa na tym terytorium nielegalnie.

1a.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, cudzoziemcowi można udzielić zezwolenia

na pobyt czasowy z uwzględnieniem interesu państwa, które dokonało wpisu do Systemu

Informacyjnego Schengen, jeżeli zaistniały poważne przyczyny uzasadniające udzielenie

tego zezwolenia, a w szczególności względy humanitarne lub wynikające z zobowiązań

międzynarodowych.

1b.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1a, wojewoda lub Szef Urzędu w drugiej instancji

1)

zasięga opinii, o której mowa w art. 25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej Schengen, za

pośrednictwem Komendanta Głównego Policji;

2)

informuje, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, właściwy organ innego państwa

obszaru Schengen o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy.

2.

Cudzoziemcowi można odmówić udzielenia kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy w przypadku

niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 113, jeżeli wniosek o udzielenie kolejnego

zezwolenia na pobyt czasowy złożył przed upływem 1 roku od upływu okresu ważności

poprzedzającego go zezwolenia albo od dnia, w którym decyzja o cofnięciu zezwolenia

na pobyt czasowy stała się ostateczna.

Zezwolenie na pobyt czasowy cofa się cudzoziemcowi, gdy

1)

ustał cel pobytu, który był powodem udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, lub

2)

przestał on spełniać wymogi udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na

deklarowany cel pobytu, lub

3)

wystąpiła przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt

2 lub 4-8.

Zezwolenie na pobyt czasowy wygasa z mocy prawa z dniem uzyskania przez cudzoziemca

kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt

rezydenta długoterminowego UE lub obywatelstwa polskiego.

W postępowaniu w sprawie udzielenia cudzoziemcowi lub cofnięcia mu zezwolenia na pobyt

czasowy przy wykonywaniu czynności mających na celu ustalenie okoliczności, o których

mowa w art. 100 ust. 1 pkt 5, nie stosuje się przepisu art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Zezwolenia na pobyt czasowy, z wyjątkiem zezwoleń, o których mowa w art. 139a ust.

1 i art. 139o ust. 1, udziela lub odmawia jego udzielenia wojewoda właściwy ze względu

na miejsce pobytu cudzoziemca, w drodze decyzji.

2.

Zezwolenie na pobyt czasowy cofa wojewoda, który go udzielił, w drodze decyzji.

3.

Jeżeli zezwolenia na pobyt czasowy udzielił Szef Urzędu w drugiej instancji, zezwolenie

to cofa wojewoda, który orzekał w sprawie udzielenia tego zezwolenia w pierwszej instancji.

1.

Cudzoziemiec, z wyjątkami określonymi w art. 139l ust. 1 i art. 139t ust. 1, składa

wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy osobiście, nie później niż w ostatnim

dniu jego legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Jeżeli wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie został złożony przez cudzoziemca

osobiście, wojewoda wzywa go do osobistego stawiennictwa w terminie nie krótszym niż

7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

3.

W przypadku cudzoziemca będącego

1)

osobą małoletnią - wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy składają rodzice

lub ustanowieni przez sąd opiekunowie albo jedno z rodziców lub jeden z ustanowionych

przez sąd opiekunów;

2)

osobą ubezwłasnowolnioną całkowicie - wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt

czasowy składa opiekun ustanowiony przez sąd;

3)

osobą małoletnią bez opieki - wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy

składa kurator.

4.

Przy składaniu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi będącemu

osobą małoletnią, która do dnia złożenia wniosku ukończyła 6. rok życia, jest wymagana

jego obecność. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, z wyjątkiem zezwoleń, o których

mowa w art. 139a ust. 1 i art. 139o ust. 1, cudzoziemiec składa na formularzu zawierającym

1)

dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13, w zakresie niezbędnym do

wydania zezwolenia;

2)

(uchylony)

3)

(uchylony)

4)

(uchylony)

5)

(uchylony)

6)

imię, nazwisko, datę urodzenia oraz informacje o płci, obywatelstwie i miejscu zamieszkania

członków rodziny cudzoziemca zamieszkałych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

z określeniem stopnia pokrewieństwa, a także informację o ubieganiu się przez nich

o zezwolenie na pobyt czasowy oraz o tym, czy pozostają na utrzymaniu cudzoziemca;

7)

informację o poprzednich pobytach oraz aktualnym pobycie cudzoziemca na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

8)

informację o podróżach i pobytach zagranicznych cudzoziemca w okresie ostatnich 5

lat;

9)

(uchylony)

10)

informację o środkach finansowych na pokrycie kosztów utrzymania cudzoziemca;

11)

informację o posiadanym przez cudzoziemca ubezpieczeniu zdrowotnym;

12)

informację o deklarowanym celu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

13)

informację o zatrzymaniu cudzoziemca, umieszczeniu go w strzeżonym ośrodku lub w areszcie

dla cudzoziemców, zakazie opuszczania przez niego kraju, odbywaniu kary pozbawienia

wolności lub jego tymczasowym aresztowaniu;

14)

informację o zobowiązaniach cudzoziemca wynikających z orzeczeń sądowych, postanowień

i decyzji administracyjnych, w tym o zobowiązaniach alimentacyjnych na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej lub poza tym terytorium;

15)

wzór podpisu cudzoziemca;

16)

pisemne oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

oświadczeń, że dane zawarte we wniosku są prawdziwe.

1a.

Cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, zezwolenia

na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji

albo zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli

celem pobytu cudzoziemca jest wykonywanie pracy poprzez pełnienie funkcji w zarządzie

spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej, którą utworzył lub której

udziały lub akcje objął lub nabył lub prowadzenie spraw spółki komandytowej lub komandytowo-akcyjnej

przez komplementariusza, lub działanie w charakterze prokurenta, składając wniosek

o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy dołącza do niego wypełniony przez podmiot

powierzający mu wykonywanie pracy załącznik zawierający

1)

informacje dotyczące podmiotu powierzającego wykonywanie pracy i pracodawcy użytkownika

a)

nazwę lub imię i nazwisko,

b)

adres siedziby lub miejsce zamieszkania,

c)

podstawę prawną działalności, nazwę rejestru i numer wpisu w rejestrze, a w przypadku

osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej - nazwę dokumentu tożsamości,

serię i numer,

d)

numer PESEL,

e)

numer REGON;

2)

informacje na temat pracy, która ma być powierzona cudzoziemcowi

a)

stanowisko lub rodzaj pracy,

b)

miejsce wykonywania pracy,

c)

podstawę prawną wykonywania pracy,

d)

wymiar czasu pracy,

e)

wysokość wynagrodzenia,

f)

zakres podstawowych obowiązków na stanowisku pracy,

g)

okres, na jaki podmiot powierzający wykonywanie pracy lub pracodawca użytkownik chce

powierzyć cudzoziemcowi wykonywanie pracy;

3)

oświadczenie podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń, w przedmiocie niekaralności za przestępstwa

i wykroczenia, o których mowa w art. 117 pkt 1.

1b.

W przypadku podmiotu powierzającego wykonywanie pracy będącego osobą prawną albo jednostką

organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, oświadczenie, o którym mowa w ust.

1a pkt 3, składa osoba działająca w imieniu i na rzecz tego podmiotu.

1c.

Cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania

pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji składając wniosek o udzielenie

zezwolenia na pobyt czasowy dołącza do niego załącznik zawierający informację o

1)

posiadanych przez cudzoziemca wyższych kwalifikacjach zawodowych niezbędnych do wykonywania

pracy;

2)

zamieszkiwaniu przez cudzoziemca w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej co

najmniej przez okres 18 miesięcy na podstawie wydanego przez to państwo dokumentu

pobytowego z adnotacją „Niebieska Karta UE”.

1d

Cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy dla stażysty

lub zezwolenia na pobyt czasowy dla wolontariusza, składając wniosek o udzielenie

zezwolenia na pobyt czasowy, dołącza do niego załącznik zawierający następujące informacje

dotyczące organizatora stażu albo jednostki organizacyjnej, na rzecz której cudzoziemiec

ma wykonywać świadczenia jako wolontariusz

1)

nazwę;

2)

adres siedziby;

3)

podstawę prawną działalności, nazwę rejestru i numer wpisu w rejestrze;

4)

numer REGON.

1e

Cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia

badań naukowych lub zezwolenia na pobyt czasowy w celu mobilności długoterminowej

naukowca, składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, dołącza do niego

załącznik zawierający

1)

informacje dotyczące jednostki naukowej, mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

a)

nazwę,

b)

adres siedziby,

c)

podstawę prawną działalności, nazwę rejestru i numer wpisu w rejestrze,

d)

numer REGON;

2)

informację, czy cudzoziemiec jest objęty programem unijnym lub programem wielostronnym

obejmującym środki w zakresie mobilności lub porozumieniem między przynajmniej dwiema

instytucjami szkolnictwa wyższego przewidującym mobilność wewnątrzunijną, oraz informacje

dotyczące tego programu lub porozumienia.

2.

Składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, cudzoziemiec przedstawia

ważny dokument podróży i dołącza do wniosku

1)

aktualne fotografie;

2)

dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających

ubieganie się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.

3.

W szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu

podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, może przedstawić inny dokument potwierdzający

tożsamość.

4.

Od cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy pobiera się

odciski linii papilarnych.

5.

W przypadku gdy z przyczyn zależnych od wojewody nie jest możliwe pobranie odcisków

linii papilarnych od cudzoziemca w dniu, w którym nastąpiło jego osobiste stawiennictwo,

wojewoda wyznacza termin na ich złożenie, nie krótszy niż 7 dni.

1.

Wniosek o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 139a ust. 1 lub art. 139o ust.

1, jednostka przyjmująca składa na formularzu zawierającym

1)

dane cudzoziemca lub informacje, o których mowa w art. 13, w zakresie niezbędnym do

wydania zezwolenia;

2)

imię, nazwisko, datę urodzenia oraz informacje o płci, miejscu zamieszkania i obywatelstwie

członków rodziny cudzoziemca zamieszkałych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

lub zamierzających zamieszkiwać na tym terytorium, z określeniem stopnia pokrewieństwa,

a także informację o tym, czy pozostają na utrzymaniu cudzoziemca;

3)

informację o zamierzonym miejscu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

4)

informację o aktualnym miejscu pobytu cudzoziemca;

5)

informację o poprzednich pobytach cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

oraz innych państw członkowskich Unii Europejskiej;

6)

informację o posiadanym przez cudzoziemca ubezpieczeniu zdrowotnym;

7)

informacje dotyczące jednostki przyjmującej

a)

nazwę,

b)

adres siedziby,

c)

podstawę prawną działalności, nazwę rejestru i numer wpisu w rejestrze,

d)

numer REGON;

8)

informacje dotyczące pracodawcy macierzystego

a)

nazwę,

b)

adres siedziby,

c)

formę prawną działalności;

9)

informację o powiązaniach między pracodawcą macierzystym a jednostką przyjmującą;

10)

informacje na temat pracy, która ma być powierzona cudzoziemcowi

a)

stanowisko,

b)

miejsce wykonywania pracy,

c)

podstawę prawną wykonywania pracy,

d)

wymiar czasu pracy,

e)

wysokość wynagrodzenia,

f)

zakres podstawowych obowiązków na stanowisku pracy,

g)

okres, w jakim cudzoziemiec będzie wykonywał pracę w jednostce przyjmującej;

11)

informację o planowanym czasie trwania przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa w poszczególnych

państwach członkowskich Unii Europejskiej;

12)

informację o posiadaniu dokumentu pobytowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a

rozporządzenia nr 1030/2002, z adnotacją „ICT”, wydanego przez inne państwo członkowskie

Unii Europejskiej;

13)

informację o przeniesieniach wewnątrz przedsiębiorstwa na terytorium Unii Europejskiej

w okresie ostatnich 3 lat;

14)

informację o posiadanych przez cudzoziemca kwalifikacjach zawodowych i doświadczeniu,

niezbędnych do wykonywania pracy w jednostce przyjmującej, oraz spełnianiu wymagań

kwalifikacyjnych i innych warunków w przypadku pracy w zawodzie regulowanym lub -

w przypadku pracy w charakterze pracownika odbywającego staż - informację o posiadanym

dyplomie ukończenia studiów wyższych;

15)

informację o dotychczasowym zatrudnieniu w ramach tego samego przedsiębiorstwa lub

tej samej grupy przedsiębiorstw przed przeniesieniem wewnątrz przedsiębiorstwa;

16)

oświadczenie jednostki przyjmującej dotyczące okoliczności, o których mowa w art.

139a ust. 1 pkt 1 lit. f lub art. 139o ust. 1 pkt 1 lit. d;

17)

informacje o okolicznościach, o których mowa w art. 139e pkt 2 lit. c-e lub art. 139r

pkt 3-5;

18)

oświadczenie jednostki przyjmującej o okolicznościach, o których mowa w art. 139f

ust. 1 pkt 4 lub art. 139s ust. 1 pkt 3, dotyczące pracodawcy macierzystego lub jednostki

przyjmującej;

19)

pisemne oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

oświadczeń, że dane zawarte we wniosku są prawdziwe.

2.

Jednostka przyjmująca, składając wniosek o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w

art. 139a ust. 1 lub art. 139o ust. 1, przedstawia kopię ważnego dokumentu podróży

cudzoziemca i dołącza do wniosku

1)

aktualne fotografie cudzoziemca;

2)

dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających

ubieganie się o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 139a ust. 1 lub art. 139o

ust. 1.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór formularza wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, o

którym mowa w art. 106 ust. 1;

1a

wzór załączników do wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy,

o których mowa w art. 106 ust. 1a i 1c-1e;

1b)

wzór formularza wniosków o udzielenie cudzoziemcowi zezwoleń na pobyt czasowy, o których

mowa w art. 139a ust. 1 oraz art. 139o ust. 1;

2)

liczbę fotografii dołączanych do wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na

pobyt czasowy i szczegółowe wymogi techniczne dotyczące fotografii dołączanych do

wniosku;

3)

wzór stempla potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia

na pobyt czasowy;

4)

sposób pobierania odcisków linii papilarnych w celu wydania karty pobytu;

5)

sposób utrwalania danych umieszczanych w karcie pobytu i przekazywania ich do spersonalizowania

karty pobytu.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni potrzebę zapewnienia sprawności postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi

zezwolenia na pobyt czasowy i możliwości skutecznej weryfikacji przesłanek udzielenia

tego zezwolenia.

1.

Jeżeli termin na złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy

został zachowany i wniosek nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały

uzupełnione w terminie

1)

wojewoda umieszcza w dokumencie podróży cudzoziemca odcisk stempla potwierdzającego

złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy;

2)

pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny od

dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na

pobyt czasowy stanie się ostateczna.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się w razie zawieszenia postępowania w sprawie udzielenia

cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na wniosek strony.

1.

Przed wydaniem decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wojewoda

zwraca się do komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta wojewódzkiego Policji,

Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby także do konsula właściwego

ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania cudzoziemca za granicą lub do innych organów

z wnioskiem o przekazanie informacji, czy wjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i jego pobyt na tym terytorium mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub

bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

2.

Komendanci, o których mowa w ust. 1, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub

konsul przekazują informację, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia otrzymania

wniosku.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin 30-dniowy może być przedłużony do 60

dni, o czym organ obowiązany do przekazania informacji zawiadamia wojewodę.

4.

Jeżeli organ obowiązany do przekazania informacji, o której mowa w ust. 1, nie przekaże

informacji w terminach, o których mowa w ust. 2 lub 3, uznaje się, że wymóg uzyskania

informacji został spełniony.

5.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do cudzoziemca, który w dniu złożenia wniosku nie

ukończył 13. roku życia.

(uchylony)

W przypadku gdy inne państwo obszaru Schengen zasięga opinii, o której mowa w art.

25 ust. 2 Konwencji Wykonawczej Schengen, wojewoda ustala, czy zachodzą przesłanki

do cofnięcia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i informuje o tym, za pośrednictwem

Komendanta Głównego Policji, właściwy organ tego państwa.

(uchylony)

1.

Cudzoziemiec, któremu udzielono zezwolenia na pobyt czasowy, zawiadamia wojewodę,

który udzielił tego zezwolenia, w terminie 15 dni roboczych, o ustaniu przyczyny udzielenia

zezwolenia.

2.

Jeżeli zezwolenia na pobyt czasowy udzielił Szef Urzędu w drugiej instancji, zawiadomienie,

o którym mowa w ust. 1, kieruje się do wojewody, który orzekał w sprawie udzielenia

tego zezwolenia w pierwszej instancji.

W postępowaniu w sprawie udzielenia albo cofnięcia zezwolenia na pobyt czasowy stroną

postępowania jest wyłącznie cudzoziemiec, o którym mowa, odpowiednio, w art. 98 ust.

1 albo art. 101.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, państwa, których obywatelom

ubiegającym się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 144,

art. 151 ust. 1, art. 151b ust. 1, art. 157a ust. 1 oraz art. 157g ust. 1, przy ustalaniu

wysokości miesięcznych środków finansowych, które cudzoziemiec posiada na pokrycie

kosztów utrzymania, nie odlicza się środków przeznaczonych na pokrycie kosztów zamieszkania,

uwzględniając potrzeby polskiej polityki migracyjnej.

1.

Zezwolenia na pobyt czasowy i pracę udziela się, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie pracy oraz spełnione są łącznie następujące

warunki

1)

cudzoziemiec posiada

a)

ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

b)

źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania

siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu;

2)

cudzoziemiec ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania;

3)

podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych

na lokalnym rynku pracy;

4)

wynagrodzenie, które jest wskazane przez podmiot powierzający wykonywanie pracy w

załączniku do wniosku o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 106 ust. 1a, nie

jest niższe niż wynagrodzenie pracowników wykonujących w tym samym wymiarze czasu

pracy pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku;

5)

wysokość miesięcznego wynagrodzenia, o którym mowa w pkt 4, nie jest niższa niż wysokość

minimalnego wynagrodzenia za pracę.

1a.

Zezwolenia na pobyt czasowy i pracę udziela się także wówczas, gdy celem pobytu cudzoziemca

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie pracy w zawodzie pożądanym

dla polskiej gospodarki, określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 5, cudzoziemiec

posiada kwalifikacje zawodowe wymagane do wykonywania pracy w tym zawodzie i spełnione

są łącznie warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5.

2.

Wysokość miesięcznego dochodu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, powinna być wyższa

niż wysokość dochodu uprawniającego do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej określonych

w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1507, 1622, 1690 i 1818), w odniesieniu do cudzoziemca oraz każdego członka rodziny pozostającego na jego

utrzymaniu.

3.

Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się, gdy

1)

zawód, który cudzoziemiec wykonuje w ramach powierzonej pracy, lub rodzaj pracy, która

jest mu powierzona, znajduje się w wykazie, o którym mowa w art. 10 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, lub

2)

cudzoziemiec bezpośrednio przed złożeniem wniosku posiadał zezwolenie na pracę lub

zezwolenie na pobyt czasowy i pracę u tego samego pracodawcy na tym samym stanowisku,

lub

2a)

cudzoziemiec w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku ukończył uczelnię z

siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo innego państwa Europejskiego

Obszaru Gospodarczego lub Konfederacji Szwajcarskiej lub jest doktorantem w Rzeczypospolitej

Polskiej, lub

2b)

cudzoziemiec w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku przebywał legalnie i

nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

3)

cudzoziemiec spełnia warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, lub

4)

cudzoziemiec spełnia warunki zwolnienia z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę,

określone odrębnymi przepisami.

3a.

Do ustalenia, że pobyt cudzoziemca, o którym mowa w ust. 3 pkt 2b, jest nieprzerwany,

stosuje się przepis art. 195 ust. 4.

4.

Przepisu ust. 1 pkt 4 nie stosuje się, gdy cudzoziemiec spełnia warunki zwolnienia

z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę, określone odrębnymi przepisami.

5.

Minister właściwy do spraw pracy w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki

może określić, w drodze rozporządzenia, zawody pożądane dla polskiej gospodarki, biorąc

pod uwagę potrzeby rynku pracy, w tym potrzebę zapewnienia efektywnego zatrudniania

w zawodach, w których w skali całego kraju występują znaczące niedobory pracowników.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy oraz ministrem właściwym do spraw gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia,

limit udzielanych w danym roku kalendarzowym, w okolicznościach, o których mowa w

art. 114 i art. 126, zezwoleń na pobyt czasowy i pracę, który może obejmować poszczególne

województwa, zawody, rodzaje umów, na podstawie których cudzoziemcowi może zostać

powierzone wykonywanie pracy, lub rodzaje działalności podmiotu powierzającego wykonywanie

pracy cudzoziemcowi według klasyfikacji określonej w przepisach wydanych na podstawie

art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 649 i 730).

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni potrzeby rynku pracy, względy bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego

oraz zasadę komplementarności zatrudnienia cudzoziemców w stosunku do obywateli polskich.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych ogłasza osiągnięcie limitów, o których mowa

w ust. 1, w danym roku kalendarzowym w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia.

Uzyskanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę nie zwalnia od spełnienia określonych

odrębnymi przepisami wymogów dotyczących wykonywania zawodów regulowanych lub działalności.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 99, odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie

udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, gdy w dniu składania

wniosku o udzielenie mu tego zezwolenia

1)

jest pracownikiem delegowanym do pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na

określony czas przez pracodawcę mającego siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej

Polskiej - przez cały okres delegowania lub

2)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zobowiązań określonych

w umowach międzynarodowych dotyczących ułatwienia wjazdu i czasowego pobytu niektórych

kategorii osób fizycznych zajmujących się wymianą handlową lub inwestycjami, lub

3)

prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

4

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu wykonywania pracy, o której

mowa w art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, lub

5

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy wydanej w celu,

o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 1 lub 2, lub

6

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu turystycznym lub w celu odwiedzin

u rodziny lub przyjaciół, na podstawie wizy wydanej przez inne państwo obszaru Schengen.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 100, udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy

i pracę cudzoziemcowi odmawia się, gdy

1)

podmiot powierzający wykonywanie pracy lub podmiot zarządzający nim lub kontrolujący

go

a)

został prawomocnie ukarany za wykroczenie, o którym mowa w art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, i w ciągu 2 lat od ukarania został ponownie ukarany za podobne wykroczenie lub

b)

został prawomocnie ukarany za wykroczenia, o których mowa w art. 120 ust. 3-5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, lub

c

jest osobą fizyczną skazaną prawomocnym wyrokiem za przestępstwo, o którym mowa w

art. 218-221 „Kodeksu karnego”, lub

d)

jest osobą fizyczną skazaną prawomocnym wyrokiem za przestępstwo, o którym mowa w

art. 270-275 Kodeksu karnego, popełnione w związku z postępowaniem w sprawie wydania zezwolenia na pracę, lub

e)

jest osobą fizyczną skazaną prawomocnym wyrokiem za przestępstwo, o którym mowa w

art. 9 lub art. 10 ustawy z dnia 15 czerwca 2012 r. o skutkach powierzania wykonywania

pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

f)

został prawomocnie ukarany za wykroczenie, o którym mowa w art. 11 ustawy z dnia 15 czerwca 2012 r. o skutkach powierzania wykonywania pracy

cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

cudzoziemiec

a)

nie posiada formalnych kwalifikacji lub nie spełnia innych warunków, które są wymagane,

w przypadku zamiaru powierzenia mu wykonywania pracy w zawodzie regulowanym w rozumieniu

art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych

nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2272 oraz z 2019 r. poz. 534 i 577), lub

b)

został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo, o którym mowa w art. 270-275 Kodeksu karnego, popełnione w związku z postępowaniem w sprawie wydania zezwolenia na pracę lub udzielenia

mu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, lub

c)

nie spełnia wymagań podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi określonych

w informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych tego podmiotu;

3)

w danym roku kalendarzowym został osiągnięty dotyczący tego cudzoziemca limit udzielonych

zezwoleń na pobyt czasowy i pracę, określony w przepisach wydanych na podstawie art.

114a ust. 1.

Udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę można odmówić, jeżeli podmiot powierzający

wykonywanie pracy cudzoziemcowi nie posiada środków finansowych ani źródeł dochodu

niezbędnych do pokrycia zobowiązań wynikających z powierzenia pracy cudzoziemcowi

lub nie prowadzi rzeczywistej działalności gospodarczej, rolniczej lub statutowej

uzasadniającej powierzenie pracy cudzoziemcowi w danym okresie, w szczególności zawiesił

działalność lub został wykreślony z właściwego rejestru lub jego działalność jest

w okresie likwidacji.

1.

W decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, poza okresem

ważności tego zezwolenia, wskazuje się

1)

podmiot powierzający wykonywanie pracy, a w przypadku gdy cudzoziemiec będzie pracownikiem

tymczasowym - także pracodawcę użytkownika;

2)

stanowisko, na jakim cudzoziemiec ma wykonywać pracę;

3)

najniższe wynagrodzenie, które może otrzymywać cudzoziemiec na danym stanowisku;

4)

wymiar czasu pracy;

5)

rodzaj umowy, na podstawie której cudzoziemiec ma wykonywać pracę.

2.

W przypadku gdy w decyzji wskazuje się kilka podmiotów powierzających wykonywanie

pracy, warunki wykonywania pracy, o których mowa w ust. 1, określa się odrębnie dla

każdego podmiotu.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy cudzoziemiec spełnia warunki zwolnienia z obowiązku

posiadania zezwolenia na pracę, określone odrębnymi przepisami.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, w decyzji o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy

i pracę, poza okresem ważności zezwolenia, zamieszcza się informację, że cudzoziemiec

jest uprawniony do wykonywania pracy na warunkach określonych w przepisie będącym

podstawą zwolnienia z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę.

5.

W przypadku gdy wniosek o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę

dotyczy pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy lub pracy na podstawie umowy cywilnoprawnej,

w decyzji o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę najniższe wynagrodzenie,

o którym mowa w ust. 1 pkt 3, wskazuje się proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy

lub przewidywanego okresu wykonywania zobowiązań wynikających z umowy.

Zmiana siedziby lub miejsca zamieszkania, nazwy lub formy prawnej podmiotu powierzającego

wykonywanie pracy cudzoziemcowi lub przejęcie pracodawcy lub jego części przez innego

pracodawcę, lub przejście zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę, lub

zastąpienie umowy cywilnoprawnej umową o pracę nie wymagają zmiany lub wydania nowego

zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

1.

Zezwolenie na pobyt czasowy i pracę może być w każdym czasie, na wniosek cudzoziemca,

zmienione przez wojewodę właściwego ze względu na miejsce aktualnego pobytu cudzoziemca,

jeżeli cudzoziemiec zamierza wykonywać pracę u innego pracodawcy użytkownika lub na

innych warunkach niż określone w art. 118 ust. 1 pkt 2-5.

2.

Wojewoda może odmówić zmiany zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, jeżeli

1)

cudzoziemiec nie spełnia warunków, o których mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lub 2, lub

2)

podmiot, który powierza wykonywanie pracy, nie spełnia warunków, o których mowa w

art. 114 ust. 1 pkt 3 lub 4.

3.

Wojewoda odmawia zmiany zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, jeżeli okres ważności

zmienianego zezwolenia przekroczy 3 lata.

4.

Stroną postępowania w sprawie zmiany zezwolenia na pobyt czasowy i pracę jest wyłącznie

cudzoziemiec, o którym mowa w ust. 1.

1.

Cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia

na pobyt czasowy i pracę zawiadamia pisemnie wojewodę, który udzielił tego zezwolenia,

w terminie 15 dni roboczych, o utracie pracy u któregokolwiek z podmiotów powierzających

wykonywanie pracy, wymienionych w zezwoleniu.

2.

Jeżeli zezwolenia na pobyt czasowy i pracę udzielił Szef Urzędu w drugiej instancji,

zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, kieruje się do wojewody, który orzekał w sprawie

udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę w pierwszej instancji.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 101, wojewoda cofa zezwolenie na pobyt czasowy

i pracę, jeżeli

1)

stanowisko określone w zezwoleniu uległo zmianie lub wysokość wynagrodzenia została

obniżona, a zezwolenie to nie zostało zmienione lub

2)

podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi nie prowadzi działalności gospodarczej,

rolniczej lub statutowej, w szczególności zawiesił działalność, został wykreślony

z właściwego rejestru lub jest w okresie likwidacji.

1.

Przepisów art. 101 pkt 1 i 2 nie stosuje się w okresie 30 dni liczonych od dnia utraty

pracy na rzecz podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, wymienionego w zezwoleniu

1)

jeżeli cudzoziemiec wykaże, że dopełnił obowiązku powiadomienia, o którym mowa w art.

121, lub

2)

jeżeli powiadomienie, o którym mowa w art. 121, nie zostało doręczone wojewodzie z

powodów niezależnych od cudzoziemca.

2.

Do utraty pracy u wszystkich podmiotów powierzających wykonywanie pracy, wymienionych

w zezwoleniu, przepis ust. 1 ma zastosowanie nie więcej niż raz w trakcie ważności

zezwolenia.

3.

Przepisów art. 101 pkt 1 i 2 nie stosuje się do zezwolenia na pobyt czasowy i pracę

udzielonego ze względu na cel, o którym mowa w art. 114 ust. 1a, jeżeli są spełnione

łącznie następujące warunki

1)

okres pozostawania cudzoziemca bez pracy nie przekroczył 3 miesięcy w okresie ważności

zezwolenia;

2)

okres pozostawania cudzoziemca bez pracy wystąpił nie więcej niż 2 razy w okresie

ważności zezwolenia;

3)

cudzoziemiec wykaże, że dopełnił obowiązku zawiadomienia, o którym mowa w art. 121,

lub że zawiadomienie nie zostało doręczone wojewodzie z powodów niezależnych od cudzoziemca.

Wojewoda zawiadamia starostę właściwego ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca o

cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, gdy decyzja w tej sprawie

stanie się ostateczna.

1.

Do ustalenia, czy podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi nie ma możliwości

zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy, stosuje się przepisy art. 88c ust. 1 pkt 2 i ust. 1a-2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy.

2.

O udzielenie informacji, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i

instytucjach rynku pracy, występuje podmiot powierzający wykonywanie pracy.

3.

Informację, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i

instytucjach rynku pracy, cudzoziemiec dołącza w postępowaniu w sprawie o udzielenie lub zmianę zezwolenia

na pobyt czasowy i pracę.

1.

Jeżeli wykonywanie pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej polega na pełnieniu

przez cudzoziemca funkcji w zarządzie osoby prawnej podlegającej wpisowi do rejestru

przedsiębiorców, której udziałów lub akcji cudzoziemiec nie posiada, zezwolenia na

pobyt czasowy i pracę udziela się, jeżeli spełnia on warunki określone w art. 114

ust. 1 pkt 1 i 2, a podmiot, którym zarządza lub będzie zarządzał, spełnia wymogi,

o których mowa w art. 142 ust. 1 pkt 3.

2.

Do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 115, art. 117 i art.

118 ust. 1 pkt 1 i 2.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio, jeżeli wykonywanie pracy na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej polega na działaniu przez cudzoziemca w charakterze prokurenta.

Zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich

kwalifikacji udziela się, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest wykonywanie pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji oraz

spełnione są łącznie następujące warunki

1)

cudzoziemiec

a)

zawarł, na okres przynajmniej 1 roku, umowę o pracę, umowę o pracę nakładczą, umowę

cywilnoprawną, na podstawie której wykonuje pracę, świadczy usługi lub pozostaje w

stosunku służbowym,

b)

posiada formalne kwalifikacje i spełnia inne warunki, które są wymagane, w przypadku

zamiaru wykonywania pracy w zawodzie regulowanym w rozumieniu art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych

nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej,

c)

posiada wyższe kwalifikacje zawodowe,

d)

posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

e)

posiada zgodę właściwego organu na zajmowanie określonego stanowiska, wykonywanie

zawodu lub prowadzenie innej działalności, gdy obowiązek jej uzyskania przed zawarciem

umowy wynika z odrębnych przepisów;

2)

podmiot powierzający cudzoziemcowi wykonywanie tej pracy nie ma możliwości zaspokojenia

potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy;

3)

roczne wynagrodzenie brutto wynikające z miesięcznego lub rocznego wynagrodzenia,

wskazane w umowie, nie jest niższe niż równowartość 150% kwoty przeciętnego wynagrodzenia

w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym zawarcie umowy ogłaszanego przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1270, z późn. zm..

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy oraz ministrem właściwym do spraw gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia,

limit udzielanych w danym roku kalendarzowym po raz pierwszy zezwoleń na pobyt czasowy

w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji, który może

obejmować poszczególne województwa, zawody, rodzaje umów, na podstawie których cudzoziemcowi

może zostać powierzone wykonywanie pracy, lub rodzaje działalności podmiotu powierzającego

wykonywanie pracy cudzoziemcowi według klasyfikacji określonej w przepisach wydanych

na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni potrzeby rynku pracy, względy bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego

oraz zasadę komplementarności zatrudnienia cudzoziemców w stosunku do obywateli polskich.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych ogłasza osiągnięcie limitów, o których mowa

w ust. 1, w danym roku kalendarzowym w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia.

Zezwolenia, o którym mowa w art. 127, udziela się na okres dłuższy o 3 miesiące od

okresu wykonywania pracy, nie dłuższy jednak niż 3 lata.

Przepisu art. 127 pkt 2 nie stosuje się, gdy

1)

zawód, który cudzoziemiec wykonuje w ramach powierzonej pracy, lub rodzaj pracy, która

jest mu powierzona, znajduje się w wykazie zawodów i rodzajów pracy, o którym mowa

w art. 10 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, lub

2)

cudzoziemiec, bezpośrednio przed złożeniem wniosku, posiadał zezwolenie na pracę lub

zezwolenie na pobyt i pracę, lub zezwolenie, o którym mowa w art. 127, u tego samego

podmiotu powierzającego mu wykonywanie pracy na tym samym stanowisku, lub

3)

cudzoziemiec był już legalnie zatrudniony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

przez okres 2 lat na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 127, lub

4)

cudzoziemiec spełnia warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, lub

5)

cudzoziemiec spełnia warunki zwolnienia z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę,

określone odrębnymi przepisami.

Uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w art. 127, nie zwalnia od spełnienia określonych

odrębnymi przepisami wymogów dotyczących wykonywania zawodów regulowanych lub działalności.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 99, odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie

udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia, o którym mowa w art. 127, gdy w dniu złożenia

wniosku o udzielenie tego zezwolenia cudzoziemiec

1)

ubiega się o zezwolenie, o którym mowa w art. 151, lub posiada takie zezwolenie lub

1a

ubiega się o zezwolenie, o którym mowa w art. 151b, lub posiada takie zezwolenie,

lub

2)

jest pracownikiem przedsiębiorstwa prowadzącego działalność gospodarczą w innym państwie

członkowskim Unii Europejskiej i jest czasowo oddelegowany przez pracodawcę w celu

świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

3)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zobowiązań określonych

w umowie międzynarodowej dotyczącej ułatwienia wjazdu i czasowego pobytu niektórych

kategorii osób fizycznych zajmujących się wymianą handlową lub inwestycjami, lub

4)

posiada zezwolenie, o którym mowa w art. 186 ust. 1 pkt 3 lit. a, lub

5

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu wykonywania pracy, o której

mowa w art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, lub

6

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy wydanej w celu,

o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 1 lub 2, lub

7

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu turystycznym lub w celu odwiedzin

u rodziny lub przyjaciół, na podstawie wizy wydanej przez inne państwo obszaru Schengen.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9, udzielenia zezwolenia,

o którym mowa w art. 127, cudzoziemcowi odmawia się, gdy

1)

zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 117 pkt 1 lit. a lub b;

2)

w danym roku kalendarzowym został osiągnięty dotyczący tego cudzoziemca limit udzielonych

zezwoleń, o których mowa w art. 127, określony w przepisach wydanych na podstawie

art. 127a ust. 1.

1.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 101, cudzoziemcowi cofa się zezwolenie, o

którym mowa w art. 127, gdy nie przestrzega on ograniczenia w dostępie do rynku pracy

określonego w art. 135 ust. 2.

2.

Przepisów art. 101 pkt 1 lub 2 nie stosuje się, jeżeli łącznie spełnione są następujące

warunki

1)

okres pozostawania cudzoziemca bez pracy nie przekroczył 3 miesięcy w okresie ważności

zezwolenia, o którym mowa w art. 127;

2)

okres pozostawania cudzoziemca bez pracy wystąpił nie więcej niż 2 razy w okresie

ważności zezwolenia;

3)

cudzoziemiec wykaże, że dopełnił obowiązku powiadomienia, o którym mowa w art. 134

ust. 1, lub że powiadomienie nie zostało doręczone wojewodzie z powodów niezależnych

od cudzoziemca.

1.

Cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia,

o którym mowa w art. 127, w terminie 15 dni roboczych zawiadamia pisemnie o utracie

pracy wojewodę, który udzielił tego zezwolenia.

1a.

Jeżeli zezwolenia, o którym mowa w art. 127, udzielił Szef Urzędu w drugiej instancji,

zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, kieruje się do wojewody, który orzekał w sprawie

udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 127, w pierwszej instancji.

2.

Jeżeli w okresie pierwszych 2 lat pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 127, zmieniły się określone

w zezwoleniu warunki pracy, o których mowa w art. 137 pkt 4, cudzoziemiec w ciągu

15 dni roboczych powiadamia o tej zmianie organ, o którym mowa w ust. 1.

3.

Jeżeli po upływie 2 lat pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 127, nastąpiła zmiana stanowiska, wynagrodzenia

na niższe lub zmiana minimalnego wymiaru czasu pracy i rodzaju umowy, na podstawie

której cudzoziemiec wykonuje pracę, cudzoziemiec w ciągu 15 dni roboczych powiadamia

o tej zmianie organ, o którym mowa w ust. 1.

1.

Zezwolenie, o którym mowa w art. 127, może być w każdym czasie, na wniosek cudzoziemca,

zmienione przez wojewodę właściwego ze względu na miejsce aktualnego pobytu cudzoziemca,

jeżeli cudzoziemiec zamierza rozpocząć wykonywanie pracy u innego podmiotu niż określony

w zezwoleniu, zamierza zmienić stanowisko lub będzie otrzymywać niższe wynagrodzenie

niż określone w zezwoleniu.

2.

W okresie pierwszych 2 lat pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 127

1)

cudzoziemiec nie może rozpocząć wykonywania pracy u innego podmiotu niż określony

w zezwoleniu,

2)

cudzoziemiec nie może zmienić stanowiska, na jakim jest zatrudniony,

3)

cudzoziemcowi nie można wypłacać wynagrodzenia niższego niż określone w zezwoleniu

- bez zmiany tego zezwolenia.

3.

Zmiana zezwolenia, o którym mowa w art. 127, nie jest wymagana w przypadku zmiany

nazwy lub formy prawnej podmiotu powierzającego cudzoziemcowi wykonywanie pracy, a

także w przypadku przejęcia zakładu pracy lub jego części przez inny podmiot.

4.

Zmiany zezwolenia, o którym mowa w art. 127, wojewoda odmawia, gdy

1)

okres, w którym cudzoziemiec pozostaje bez pracy

a)

przekracza 3 miesiące liczone od dnia utraty pracy do dnia złożenia przez cudzoziemca

wniosku o zmianę zezwolenia ze względu na zmianę podmiotu powierzającego mu wykonywanie

pracy lub

b)

wystąpił więcej niż 2 razy w trakcie ważności zezwolenia, lub

2)

cudzoziemiec nie powiadomił wojewody o utracie pracy w terminie wskazanym w art. 134

ust. 1, lub

3)

cudzoziemiec przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 127 pkt 1, lub

4)

podmiot, który będzie powierzał pracę cudzoziemcowi, nie spełnia warunków, o których

mowa w art. 127 pkt 2 lub 3, lub

5)

okres ważności zmienionego zezwolenia przekroczy 3 lata.

1.

Do ustalenia, czy podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi nie ma możliwości

zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy, stosuje się przepisy art. 88c ust. 1 pkt 2 i ust. 1a-2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy.

2.

O udzielenie informacji, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i

instytucjach rynku pracy, występuje podmiot powierzający wykonywanie pracy.

3.

Informację, o której mowa w art. 88c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i

instytucjach rynku pracy, cudzoziemiec dołącza w postępowaniu w sprawie o udzielenie lub zmianę zezwolenia,

o którym mowa w art. 127.

W decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia, o którym mowa w art. 127, określa

się okres ważności tego zezwolenia i wskazuje się

1)

podmiot, u którego cudzoziemiec ma wykonywać pracę;

2)

stanowisko, na jakim cudzoziemiec ma być zatrudniony;

3)

wynagrodzenie;

4)

minimalny wymiar czasu pracy i rodzaj umowy, na podstawie której cudzoziemiec ma wykonywać

pracę.

Wojewoda przekazuje Szefowi Urzędu odpis decyzji o

1)

udzieleniu, odmowie udzielenia i cofnięciu zezwolenia, o którym mowa w art. 127, cudzoziemcowi,

który zamieszkiwał przez okres 18 miesięcy w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej

na podstawie dokumentu pobytowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia

nr 1030/2002, z adnotacją „Niebieska Karta UE”;

2)

udzieleniu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE posiadaczowi zezwolenia,

o którym mowa w art. 127.

(uchylony)

1.

Zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w ramach przeniesienia wewnątrz

przedsiębiorstwa udziela się, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest wykonywanie pracy w jednostce przyjmującej, mającej siedzibę na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, w charakterze pracownika kadry kierowniczej, specjalisty

lub pracownika odbywającego staż, oraz są spełnione łącznie następujące warunki

1)

cudzoziemiec

a)

posiada adekwatne do przedmiotu działalności jednostki przyjmującej kwalifikacje zawodowe

i doświadczenie niezbędne w jednostce, do której ma zostać przeniesiony przez pracodawcę

macierzystego - w przypadku pracy w charakterze pracownika kadry kierowniczej lub

specjalisty - albo dyplom ukończenia studiów wyższych - w przypadku pracy w charakterze

pracownika odbywającego staż,

b)

posiada formalne kwalifikacje i spełnia inne warunki, które są wymagane, w przypadku

zamiaru wykonywania pracy w zawodzie regulowanym w rozumieniu art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych

nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej,

c)

bezpośrednio przed dniem przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa był zatrudniony w

ramach tego samego przedsiębiorstwa lub tej samej grupy przedsiębiorstw nieprzerwanie

przez okres wynoszący co najmniej

-

12 miesięcy - w przypadku pracy w charakterze pracownika kadry kierowniczej lub specjalisty,

-

6 miesięcy - w przypadku pracy w charakterze pracownika odbywającego staż,

d)

posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

e)

ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania,

f)

po zakończeniu okresu przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa będzie mógł przenieść

się z powrotem do pracodawcy macierzystego lub innego przedsiębiorstwa należącego

do tej samej grupy przedsiębiorstw, mającego siedzibę poza terytorium Unii Europejskiej;

2)

umowa, na podstawie której cudzoziemiec ma wykonywać pracę, zawarta w formie pisemnej,

lub dokument wydany przez pracodawcę macierzystego, stanowiący podstawę przeniesienia

wewnątrz przedsiębiorstwa, określa

a)

okres przeniesienia cudzoziemca wewnątrz przedsiębiorstwa,

b)

siedzibę jednostki przyjmującej,

c)

stanowisko cudzoziemca w jednostce przyjmującej,

d)

wynagrodzenie i inne warunki pracy cudzoziemca w jednostce przyjmującej.

2.

Cudzoziemiec, którego celem pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie

pracy w charakterze pracownika odbywającego staż w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa,

poza spełnianiem warunków, o których mowa w ust. 1, posiada umowę dotyczącą odbywania

stażu w jednostce przyjmującej, która określa

1)

program stażu;

2)

czas trwania stażu;

3)

warunki nadzoru nad cudzoziemcem podczas odbywania przez niego stażu.

3.

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. d, jest

1)

wyższe niż dochód uprawniający do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej określonych

w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej w odniesieniu do cudzoziemca oraz każdego członka rodziny pozostającego na jego utrzymaniu;

2)

nie niższe niż wynagrodzenia pracowników wykonujących na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w tym samym wymiarze czasu pracy pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym

stanowisku;

3)

nie niższe niż 70% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej

w województwie, w którym jednostka przyjmująca ma siedzibę, w roku poprzedzającym

złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania

budownictwa mieszkaniowego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1020, 1540 i 2529 oraz z 2019 r. poz. 1309 i 1622).

4.

Do dokumentu potwierdzającego spełnianie warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit.

c, nie stosuje się przepisu art. 8 ust. 2.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy oraz ministrem właściwym do spraw gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia,

limit udzielanych w danym roku kalendarzowym po raz pierwszy zezwoleń, o których mowa

w art. 139a ust. 1, który może obejmować poszczególne województwa, zawody lub rodzaje

działalności jednostek przyjmujących.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni potrzeby rynku pracy oraz względy bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych ogłasza osiągnięcie limitów, o których mowa

w ust. 1, w danym roku kalendarzowym w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia.

1.

Zezwolenia, o którym mowa w art. 139a ust. 1, w przypadku gdy celem pobytu cudzoziemca

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie pracy w charakterze pracownika

odbywającego staż w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa, udziela się na

okres do 1 roku.

2.

Okres ważności zezwolenia, o którym mowa w art. 139a ust. 1, uwzględnia okresy, w

których cudzoziemiec planuje korzystać z mobilności na terytorium innych państw członkowskich

Unii Europejskiej.

Uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w art. 139a ust. 1, nie zwalnia od spełnienia

określonych odrębnymi przepisami wymogów dotyczących wykonywania zawodów regulowanych

lub działalności.

Odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia,

o którym mowa w art. 139a ust. 1, gdy

1)

pierwszy lub najdłuższy pobyt cudzoziemca na terytorium Unii Europejskiej w ramach

przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa ma mieć miejsce na terytorium innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej lub

2)

cudzoziemiec w dniu złożenia wniosku o udzielenie tego zezwolenia

a)

ubiega się o zezwolenie, o którym mowa w art. 144, lub posiada takie zezwolenie lub

b)

ubiega się o zezwolenie, o którym mowa w art. 151, lub posiada takie zezwolenie, lub

ba)

c)

jest pracownikiem przedsiębiorstwa mającego siedzibę w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej i jest czasowo oddelegowany przez pracodawcę w celu świadczenia

usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

d)

prowadzi działalność gospodarczą, lub

e)

jest zatrudniony przez agencję pracy tymczasowej lub inne przedsiębiorstwo zajmujące

się udostępnianiem pracowników do pracy pod nadzorem i kierownictwem innego przedsiębiorstwa

lub jest przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa przy udziale podmiotu prowadzącego

działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług pośrednictwa pracy, lub

f)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, chyba że ubiega się o udzielenie

kolejnego zezwolenia, o którym mowa w art. 139a ust. 1, i bezpośrednio przed złożeniem

wniosku o jego udzielenie przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie

tego zezwolenia, lub

g)

przebywa na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

1.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1-4, udzielenia zezwolenia,

o którym mowa w art. 139a ust. 1, odmawia się, gdy

1)

jednostka przyjmująca została ustanowiona głównie w celu ułatwiania wjazdu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa lub

2)

wjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego pobyt na tym terytorium

może stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, lub

3)

w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia osoba składająca wniosek w imieniu

i na rzecz jednostki przyjmującej

a)

złożyła wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub

dołączyła do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje lub

b)

zeznała nieprawdę lub zataiła prawdę albo podrobiła lub przerobiła dokument w celu

użycia go jako autentycznego lub takiego dokumentu używała jako autentycznego, lub

4)

podmiot będący pracodawcą macierzystym lub jednostką przyjmującą

a)

jest zarządzany lub kontrolowany przez osobę fizyczną prawomocnie

-

ukaraną za wykroczenie, o którym mowa w art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, która w ciągu 2 lat od ukarania została ponownie ukarana za podobne wykroczenie,

lub

-

ukaraną za wykroczenia, o których mowa w art. 120 ust. 3-5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, lub

-

skazaną za przestępstwo, o którym mowa w art. 218-221 Kodeksu karnego, lub

b)

nie dopełnia obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, lub

c)

zalega z uiszczeniem podatków, z wyjątkiem przypadków gdy uzyskał przewidziane prawem

zwolnienie, odroczenie, rozłożenie na raty zaległych płatności lub wstrzymanie w całości

wykonania decyzji właściwego organu, lub

d)

nie prowadzi działalności gospodarczej albo została ogłoszona jego upadłość, lub

5)

w danym roku kalendarzowym został osiągnięty dotyczący cudzoziemca przenoszonego w

ramach przedsiębiorstwa limit udzielonych zezwoleń, o których mowa w art. 139a ust.

1, określony w przepisach wydanych na podstawie art. 139b ust. 1.

2.

Poza przypadkami, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 3 i 4 oraz w art. 100 ust. 1 pkt

1-4 i 8, udzielenia kolejnego zezwolenia, o którym mowa w art. 139a ust. 1, odmawia

się, gdy

1)

okoliczności sprawy wskazują, że poprzedzające je zezwolenie na pobyt czasowy było

wykorzystane w innym celu niż cel, w jakim zostało udzielone, lub

2)

upłynął okres przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa na terytorium Unii Europejskiej,

który wynosi

a)

3 lata - w przypadku pracy w charakterze pracownika kadry kierowniczej lub specjalisty

albo

b)

1 rok - w przypadku pracy w charakterze pracownika odbywającego staż, lub

3)

wniosek o udzielenie tego zezwolenia został złożony podczas nielegalnego pobytu cudzoziemca,

któremu ma być ono udzielone, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 101 pkt 1 lub 2, zezwolenie, o którym mowa

w art. 139a ust. 1, cofa się, gdy

1)

okoliczności sprawy wskazują, że jest wykorzystywane w innym celu niż cel, w jakim

zostało udzielone, lub

2)

wystąpiła przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt

2, 4 lub 8, lub

3)

wystąpiła przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 139f ust. 1 pkt

1, 3 lub 4.

W decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia, o którym mowa w art. 139a ust. 1,

określa się okres ważności tego zezwolenia i wskazuje się

1)

jednostkę przyjmującą;

2)

stanowisko, na jakim cudzoziemiec ma wykonywać pracę;

3)

najniższe wynagrodzenie, jakie może otrzymywać cudzoziemiec na danym stanowisku, określone

w umowie lub w dokumencie, o których mowa w art. 139a ust. 1 pkt 2;

4)

wymiar czasu pracy cudzoziemca.

1.

Zezwolenia, o którym mowa w art. 139a ust. 1, udziela lub odmawia jego udzielenia

wojewoda właściwy ze względu na siedzibę jednostki przyjmującej, w drodze decyzji.

2.

Decyzję w sprawie udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 139a ust. 1, wydaje

się w terminie 90 dni od dnia złożenia wniosku w tej sprawie wraz z dokumentami niezbędnymi

do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie

się o udzielenie tego zezwolenia.

3.

Jeżeli do wniosku o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 139a ust. 1, nie zostały

dołączone dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności

uzasadniających ubieganie się o udzielenie tego zezwolenia, bieg terminu, o którym

mowa w ust. 2, zawiesza się do dnia ich doręczenia wojewodzie.

1

Szef Urzędu przekazuje wojewodzie, który udzielił zezwolenia, o którym mowa w art.

139a ust. 1, informacje dotyczące cudzoziemca, któremu zostało ono udzielone, o których

mowa w art. 22 ust. 1 pkt 8a lit. c tiret pierwsze, lub zawiadomienie, o którym mowa

w art. 22 ust. 1 pkt 8a lit. f tiret pierwsze, oraz informacje o sprzeciwie wobec

mobilności, której dotyczy to zawiadomienie, uzyskane od innych państw członkowskich

Unii Europejskiej.

2

Jeżeli cudzoziemcowi, który korzysta z mobilności krótkoterminowej lub długoterminowej

pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika odbywającego staż, w ramach

przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej,

cofnięto zezwolenie, o którym mowa w art. 139a ust. 1, wojewoda przekazuje Szefowi

Urzędu kopię decyzji w sprawie cofnięcia tego zezwolenia.

3

Szef Urzędu niezwłocznie przekazuje informację o cofnięciu zezwolenia, o którym mowa

w art. 139a ust. 1, organom państw członkowskich Unii Europejskiej, w których, zgodnie

z przekazanymi informacjami, cudzoziemiec, któremu zostało udzielone to zezwolenie,

korzysta z mobilności krótkoterminowej lub długoterminowej pracownika kadry kierowniczej,

specjalisty lub pracownika odbywającego staż, w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa.

1.

W postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 139a ust. 1,

stroną postępowania jest wyłącznie jednostka przyjmująca.

2.

W postępowaniu w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia, o którym mowa w art.

139a ust. 1, jednostka przyjmująca zawiadamia niezwłocznie pisemnie wojewodę o każdej

zmianie okoliczności mających wpływ na warunki udzielenia tego zezwolenia.

3.

W postępowaniu w sprawie cofnięcia zezwolenia, o którym mowa w art. 139a ust. 1, stroną

postępowania jest jednostka przyjmująca oraz cudzoziemiec, któremu zostało ono udzielone.

1.

Jednostka przyjmująca składa wniosek o udzielenie kolejnego zezwolenia, o którym mowa

w art. 139a ust. 1, nie później niż w ostatnim dniu legalnego pobytu cudzoziemca na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przepis art. 108 stosuje się odpowiednio.

1.

Jednostka przyjmująca zawiadamia pisemnie wojewodę, który udzielił zezwolenia, o którym

mowa w art. 139a ust. 1, w terminie 15 dni roboczych, o każdej zmianie okoliczności

mających wpływ na warunki udzielonego zezwolenia.

2.

Jeżeli zezwolenia, o którym mowa w art. 139a ust. 1, udzielił Szef Urzędu w drugiej

instancji, zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, kieruje się do wojewody, który orzekał

w sprawie udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 139a ust. 1, w pierwszej instancji.

Jednostka przyjmująca mająca siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zawiadamia

o zamiarze korzystania z mobilności krótkoterminowej lub długoterminowej pracownika

kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika odbywającego staż, w ramach przeniesienia

wewnątrz przedsiębiorstwa w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej przez cudzoziemca

posiadającego zezwolenie, o którym mowa w art. 139a ust. 1, właściwy organ innego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym cudzoziemiec zamierza korzystać

z tej mobilności, oraz Szefa Urzędu, jeżeli przepisy obowiązujące w tym państwie członkowskim

przewidują wymóg takiego zawiadomienia.

(Rozdział 3b - uchylony))

1

Mobilność krótkoterminowa pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika

odbywającego staż, w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalna, w przypadku gdy łącznie są spełnione

następujące warunki

1)

celem pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemca będącego pracownikiem

kadry kierowniczej, specjalistą lub pracownikiem odbywającym staż jest wykonywanie

pracy w jednostce przyjmującej mającej siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej w charakterze

pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika odbywającego staż, w ramach

przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa;

2)

posiadany przez cudzoziemca dokument pobytowy, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit.

a rozporządzenia nr 1030/2002, wydany przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej,

zawiera adnotację „ICT”;

3)

Szef Urzędu otrzymał zawiadomienie od jednostki przyjmującej mającej siedzibę w innym

państwie członkowskim Unii Europejskiej, które wydało temu cudzoziemcowi dokument

pobytowy, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1030/2002, zawierający

adnotację „ICT”, o zamiarze korzystania przez cudzoziemca z tej mobilności i nie wydał

decyzji o sprzeciwie w terminie 20 dni.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, sporządza się w języku polskim i wnosi

się je w formie pisemnej, w postaci papierowej albo w postaci elektronicznej wnoszonej

na elektroniczną skrzynkę podawczą Szefa Urzędu, o której mowa w art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2019 r. poz. 700, 730, 848 i 1590). Zawiadomienie to zawiera następujące dane lub informacje dotyczące cudzoziemca

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

płeć;

4)

obywatelstwo;

5)

stanowisko, na którym cudzoziemiec będzie wykonywał pracę;

6)

planowany okres lub okresy wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

7)

nazwę państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które wydało cudzoziemcowi dokument

pobytowy, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1030/2002, z adnotacją

„ICT”;

7a

okres ważności dokumentu pobytowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia

nr 1030/2002, z adnotacją „ICT”;

8)

nazwę i adres jednostki przyjmującej mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz pracodawcy macierzystego cudzoziemca;

9

imię, nazwisko, stanowisko służbowe oraz podpis osoby lub osób uprawnionych do reprezentowania

jednostki przyjmującej mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3

Do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, jednostka przyjmująca mająca siedzibę

w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej dołącza

1)

dowód, że jednostka przyjmująca mająca siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

spełnia warunki, o których mowa w art. 3 pkt 5b;

2)

dowód, że cudzoziemiec posiada formalne kwalifikacje i spełnia inne warunki, które

są wymagane w przypadku zamiaru wykonywania pracy w zawodzie regulowanym w rozumieniu

art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych

nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej;

3)

umowę, na podstawie której cudzoziemiec ma wykonywać pracę, zawartą w formie pisemnej,

lub dokument, o którym mowa w art. 139a ust. 1 pkt 2;

4)

kopię ważnego dokumentu podróży cudzoziemca.

4

Dokumenty, o których mowa w ust. 3, sporządzone w języku obcym dołącza się wraz z

tłumaczeniem przysięgłym na język polski.

5

Termin, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, liczy się od dnia doręczenia Szefowi Urzędu

zawiadomienia wraz ze wszystkimi dokumentami, o których mowa w ust. 3, i pod warunkiem

spełnienia wymogu, o którym mowa w ust. 4.

6

Szef Urzędu wydaje decyzję o sprzeciwie, w przypadku gdy

1)

jednostka przyjmująca mająca siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie

spełnia warunków, o których mowa w art. 3 pkt 5b, lub

2)

cudzoziemiec nie posiada formalnych kwalifikacji lub nie spełnia innych warunków,

które są wymagane w przypadku zamiaru wykonywania pracy w zawodzie regulowanym w rozumieniu

art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych

nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, lub

3)

wynagrodzenie określone w umowie, na podstawie której cudzoziemiec ma wykonywać pracę,

lub w dokumencie, o którym mowa w art. 139a ust. 1 pkt 2, jest niższe niż wynagrodzenie

pracowników wykonujących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pracę porównywalnego

rodzaju i na porównywalnym stanowisku, lub

4)

okres ważności posiadanego przez cudzoziemca dokumentu pobytowego, o którym mowa w

art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1030/2002, wydanego przez inne państwo członkowskie

Unii Europejskiej, zawierającego adnotację „ICT”, nie obejmuje okresu planowanej mobilności

krótkoterminowej pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika odbywającego

staż, w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa, lub

5)

przemawiają za tym względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego, lub

6)

zawiadomienie zawiera nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączone

do niego dokumenty zawierają takie dane lub informacje, lub zostały podrobione lub

przerobione, lub

7)

obowiązuje wpis danych cudzoziemca do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, lub

8)

dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu.

7

Po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, Szef Urzędu zwraca się

do Komendanta Głównego Straży Granicznej, Komendanta Głównego Policji, Szefa Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby także do innych organów, o przekazanie

informacji, czy zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 6 pkt 5.

8

Organy, o których mowa w ust. 7, przekazują informację, o której mowa w ust. 7, w

terminie 15 dni od dnia otrzymania wniosku.

9

Jeżeli organ obowiązany do przekazania informacji, o której mowa w ust. 7, nie przekaże

informacji w terminie, o którym mowa w ust. 8, uznaje się, że wymóg uzyskania informacji

został spełniony.

10

Wymiana informacji między Szefem Urzędu a organami, o których mowa w ust. 7, może

odbywać się za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

11

Decyzja Szefa Urzędu o sprzeciwie jest ostateczna.

12

Szef Urzędu niezwłocznie informuje organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

które wydało cudzoziemcowi dokument pobytowy, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a

rozporządzenia nr 1030/2002, wydany przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej,

z adnotacją „ICT”, o wydaniu decyzji o sprzeciwie.

1.

Zezwolenia na pobyt czasowy w celu mobilności długoterminowej pracownika kadry kierowniczej,

specjalisty lub pracownika odbywającego staż, w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa

udziela się cudzoziemcowi będącemu pracownikiem kadry kierowniczej, specjalistą lub

pracownikiem odbywającym staż, gdy celem jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest wykonywanie pracy w jednostce przyjmującej mającej siedzibę w Rzeczypospolitej

Polskiej w charakterze pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika odbywającego

staż, w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa oraz spełnione są łącznie następujące

warunki

1)

cudzoziemiec

a)

posiada formalne kwalifikacje i spełnia inne warunki, które są wymagane w przypadku

zamiaru powierzenia mu wykonywania pracy w zawodzie regulowanym w rozumieniu art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych

nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej,

aa

posiada dokument pobytowy, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr

1030/2002, z adnotacją „ICT”, wydany przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej,

b)

posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

c)

ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania,

d)

po zakończeniu okresu przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa będzie mógł przenieść

się z powrotem do pracodawcy macierzystego lub innego przedsiębiorstwa należącego

do tej samej grupy przedsiębiorstw, mającego siedzibę poza terytorium Unii Europejskiej;

2)

umowa, na podstawie której cudzoziemiec ma wykonywać pracę, zawarta w formie pisemnej,

lub dokument wydany przez pracodawcę macierzystego, stanowiący podstawę przeniesienia

wewnątrz przedsiębiorstwa, określa

a)

okres przeniesienia cudzoziemca wewnątrz przedsiębiorstwa,

b)

siedzibę jednostki przyjmującej,

c)

stanowisko cudzoziemca w jednostce przyjmującej,

d)

wynagrodzenie i inne warunki pracy cudzoziemca w jednostce przyjmującej.

2.

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. d, jest

1)

wyższe niż dochód uprawniający do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej określonych

w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej w odniesieniu do cudzoziemca oraz każdego członka rodziny pozostającego na jego utrzymaniu;

2)

nie niższe niż wynagrodzenie pracowników wykonujących na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w tym samym wymiarze czasu pracy pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym

stanowisku;

3)

nie niższe niż 70% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej

w województwie, w którym jednostka przyjmująca ma siedzibę, w roku poprzedzającym

złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania

budownictwa mieszkaniowego.

1.

Zezwolenia, o którym mowa w art. 139o ust. 1, udziela się na okres nie dłuższy niż

okres ważności posiadanego przez cudzoziemca dokumentu pobytowego, o którym mowa w

art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1030/2002, z adnotacją „ICT”, wydanego przez

inne państwo członkowskie Unii Europejskiej.

2.

Zezwolenia, o którym mowa w art. 139o ust. 1, w przypadku gdy celem pobytu cudzoziemca

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie pracy w charakterze pracownika

odbywającego staż w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa, udziela się na

okres do 1 roku, z tym że okres ten nie może być dłuższy niż okres ważności posiadanego

przez cudzoziemca dokumentu pobytowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia

nr 1030/2002, z adnotacją „ICT”, wydanego przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej.

Uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w art. 139o ust. 1, nie zwalnia od spełnienia

określonych odrębnymi przepisami wymogów dotyczących wykonywania zawodów regulowanych

lub działalności.

Odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia,

o którym mowa w art. 139o ust. 1, gdy cudzoziemiec w dniu złożenia wniosku o udzielenie

tego zezwolenia

1)

ubiega się o zezwolenie, o którym mowa w art. 144, lub posiada takie zezwolenie lub

2)

ubiega się o zezwolenie, o którym mowa w art. 151, lub posiada takie zezwolenie, lub

2a

ubiega się o zezwolenie, o którym mowa w art. 151b, lub posiada takie zezwolenie,

lub

3)

jest pracownikiem przedsiębiorstwa mającego siedzibę w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej i jest czasowo oddelegowany przez pracodawcę w celu świadczenia

usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

4)

prowadzi działalność gospodarczą, lub

5)

jest zatrudniony przez agencję pracy tymczasowej lub inne przedsiębiorstwo zajmujące

się udostępnianiem pracowników do pracy pod nadzorem i kierownictwem innego przedsiębiorstwa

lub jest przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa przy udziale podmiotu prowadzącego

działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług pośrednictwa pracy.

1.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1-4 i 8, udzielenia zezwolenia,

o którym mowa w art. 139o ust. 1, odmawia się, gdy

1)

upłynął okres ważności posiadanego przez cudzoziemca dokumentu pobytowego, o którym

mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1030/2002, z adnotacją „ICT”, wydanego

przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej lub

2)

w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia osoba składająca wniosek w imieniu

i na rzecz jednostki przyjmującej

a)

złożyła wniosek zawierający nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub

dołączyła do niego dokumenty zawierające takie dane lub informacje, lub

b)

zeznała nieprawdę lub zataiła prawdę albo podrobiła lub przerobiła dokument w celu

użycia go jako autentycznego lub takiego dokumentu używała jako autentycznego, lub

3)

podmiot będący pracodawcą macierzystym lub jednostką przyjmującą

a)

jest zarządzany lub kontrolowany przez osobę fizyczną prawomocnie

-

ukaraną za wykroczenie, o którym mowa w art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, która w ciągu 2 lat od ukarania została ponownie ukarana za podobne wykroczenie,

lub

-

ukaraną za wykroczenia, o których mowa w art. 120 ust. 3-5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, lub

-

skazaną wyrokiem za przestępstwo, o którym mowa w art. 218-221 Kodeksu karnego, lub

b)

nie dopełnia obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, lub

c)

zalega z uiszczeniem podatków, z wyjątkiem przypadków gdy uzyskał przewidziane prawem

zwolnienie, odroczenie, rozłożenie na raty zaległych płatności lub wstrzymanie w całości

wykonania decyzji właściwego organu, lub

d)

nie prowadzi działalności gospodarczej albo została ogłoszona jego upadłość, lub

4)

upłynął okres przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa na terytorium Unii Europejskiej,

który wynosi

a)

3 lata - w przypadku pracy w charakterze pracownika kadry kierowniczej lub specjalisty

albo

b)

1 rok - w przypadku pracy w charakterze pracownika odbywającego staż, lub

5)

wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy został złożony podczas nielegalnego

pobytu cudzoziemca, któremu ma być ono udzielone, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Poza przypadkami, o których mowa w ust. 1 oraz art. 100 ust. 1 pkt 1-4 i 8, udzielenia

kolejnego zezwolenia, o którym mowa w art. 139o ust. 1, odmawia się, gdy

1)

jednostka przyjmująca została ustanowiona głównie w celu ułatwiania wjazdu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa lub

2)

okoliczności sprawy wskazują, że poprzedzające je zezwolenie na pobyt czasowy było

wykorzystane w innym celu niż cel, w jakim zostało udzielone.

1.

Jednostka przyjmująca składa wniosek o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art.

139o ust. 1, cudzoziemcowi, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

nie później niż w ostatnim dniu jego legalnego pobytu na tym terytorium.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 108 stosuje się odpowiednio.

3.

W przypadku gdy jednostka przyjmująca składa wniosek o udzielenie zezwolenia, o którym

mowa w art. 139o ust. 1, cudzoziemcowi, który przebywa poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, przepisy art. 108 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 stosuje się odpowiednio, w razie

zgodnego z prawem wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po złożeniu

tego wniosku.

Do zezwolenia, o którym mowa w art. 139o ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 139g, art. 139h, art. 139i, art. 139j ust. 3, art. 139k i art. 139m.

1.

Wojewoda przekazuje Szefowi Urzędu kopię decyzji o udzieleniu lub cofnięciu zezwolenia,

o którym mowa w art. 139o ust. 1.

2

Szef Urzędu przekazuje wojewodzie, który udzielił zezwolenia, o którym mowa w art.

139o ust. 1, informacje dotyczące cudzoziemca, któremu zostało ono udzielone, o których

mowa w art. 22 ust. 1 pkt 8a lit. d tiret pierwsze.

1.

Zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy przez cudzoziemca delegowanego

przez pracodawcę zagranicznego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udziela się

cudzoziemcowi, jeżeli

1)

posiada zezwolenie na pracę w rozumieniu ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia mu pracy, jeżeli zezwolenie

na pracę nie jest wymagane;

2)

posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia cudzoziemca na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

posiada źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów

utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu;

4)

ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania.

2.

Do ustalenia, czy cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie zezwolenia, o którym mowa

w ust. 1, posiada dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, stosuje się przepis art. 114

ust. 2.

Przepisu art. 100 ust. 1 pkt 9 nie stosuje się do cudzoziemca czasowo oddelegowanego

w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę

mającego siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa

członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o

Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, uprawnionego do

przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa.

1.

Zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej udziela się

cudzoziemcowi, jeżeli celem jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest

prowadzenie działalności gospodarczej na podstawie przepisów obowiązujących w tym

zakresie na tym terytorium oraz spełnione są następujące warunki

1)

cudzoziemiec posiada

a)

ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

b)

źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania

siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu,

c)

zgodę właściwego organu na zajmowanie określonego stanowiska lub wykonywanie zawodu,

gdy obowiązek jej uzyskania wynika z przepisów odrębnych;

2)

cudzoziemiec ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania;

3)

podmiot, który prowadzi działalność gospodarczą

a)

w roku podatkowym poprzedzającym złożenie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia

na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej osiągnął dochód nie

niższy niż 12-krotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce

narodowej w województwie, w którym podmiot ten ma siedzibę lub miejsce zamieszkania,

w roku poprzedzającym złożenie wniosku, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania

budownictwa mieszkaniowego, lub zatrudnia na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy co najmniej przez

okres 1 roku poprzedzającego złożenie wniosku co najmniej 2 pracowników będących obywatelami

polskimi lub cudzoziemcami, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1-9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i

instytucjach rynku pracy, lub

b)

wykaże, że posiada środki pozwalające na spełnienie w przyszłości warunków określonych

w lit. a lub prowadzi działania pozwalające na spełnienie w przyszłości tych warunków,

w szczególności przyczyniające się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania

korzystnych innowacji lub tworzenia miejsc pracy.

2.

Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się również do utworzonej przez cudzoziemca spółki komandytowej,

komandytowo-akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej

albo do spółki, do której cudzoziemiec przystąpił lub której udziały lub akcje objął

lub nabył.

3.

Zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej udziela się

cudzoziemcowi, którego celem pobytu jest wykonywanie pracy poprzez pełnienie funkcji

w zarządzie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej, którą utworzył

lub której udziały lub akcje objął lub nabył, lub prowadzenie spraw spółki komandytowej

lub komandytowo-akcyjnej przez komplementariusza, lub działanie w charakterze prokurenta,

o ile cudzoziemiec spełnia warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, a spółka spełnia

warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 3.

4.

Do ustalenia, czy cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie mu zezwolenia, o którym

mowa w ust. 1, posiada dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, stosuje się przepisy

art. 114 ust. 2.

5.

W postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, obywatelowi

Republiki Tureckiej w związku z prowadzeniem lub zamiarem prowadzenia przez niego

działalności gospodarczej na własny rachunek na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie na tym terytorium, stosuje się

przepis art. 41 ust. 1 Protokołu dodatkowego do Układu ustanawiającego stowarzyszenie

między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją (Dz. Urz. WE L 293 z 29.12.1972,

str. 4, z późn. zm.).

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy oraz ministrem właściwym do spraw gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia,

limit udzielanych w danym roku kalendarzowym, w okolicznościach, o których mowa w

art. 142 ust. 3, zezwoleń na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej,

który może obejmować poszczególne województwa, zawody, rodzaje umów, na podstawie

których cudzoziemcowi może zostać powierzone wykonywanie pracy, lub rodzaje działalności

podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi według klasyfikacji określonej

w przepisach wydanych na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni potrzeby rynku pracy, względy bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego

oraz zasadę komplementarności zatrudnienia cudzoziemców w stosunku do obywateli polskich.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych ogłasza osiągnięcie limitów, o których mowa

w ust. 1, w danym roku kalendarzowym w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia.

1.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 100, udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy

w celu prowadzenia działalności gospodarczej w okolicznościach, o których mowa w art.

142 ust. 3, cudzoziemcowi odmawia się, gdy w danym roku kalendarzowym został osiągnięty

dotyczący tego cudzoziemca limit udzielonych zezwoleń określony w przepisach wydanych

na podstawie art. 142a ust. 1.

2.

Do odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia

działalności gospodarczej w okolicznościach, o których mowa w art. 142 ust. 3, stosuje

się przepisy art. 117 pkt 1 i 2.

W decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia

działalności gospodarczej w okolicznościach, o których mowa w art. 142 ust. 3, określa

się okres ważności tego zezwolenia i wskazuje się

1)

podmiot powierzający cudzoziemcowi wykonywanie pracy;

2)

stanowisko, na jakim cudzoziemiec ma wykonywać pracę.

1.

Zezwolenia na pobyt czasowy w celu kształcenia się na studiach udziela się cudzoziemcowi,

gdy celem jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest podjęcie lub kontynuacja

studiów w jednostce prowadzącej studia zatwierdzonej przez ministra właściwego do

spraw wewnętrznych, chyba że ta jednostka nie podlega obowiązkowi zatwierdzenia albo

w jednostce prowadzącej studia, która nie podlega obowiązkowi zatwierdzenia, w stosunku

do której nie została wydana decyzja o zakazie przyjmowania cudzoziemców, o której

mowa w art. 144a ust. 1, oraz gdy są spełnione łącznie następujące warunki

1)

cudzoziemiec przedłoży

a)

zaświadczenie jednostki prowadzącej studia o przyjęciu na studia lub o kontynuacji

studiów,

b)

dowód uiszczenia opłaty, jeżeli podejmuje lub kontynuuje studia odpłatne;

2)

cudzoziemiec posiada

a)

ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

b)

wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów utrzymania i podróży powrotnej

do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo kosztów tranzytu do państwa trzeciego,

które udzieli pozwolenia na wjazd, oraz kosztów studiów.

1a

Wysokość miesięcznych środków finansowych, po odliczeniu środków przeznaczonych na

pokrycie kosztów zamieszkania, które cudzoziemiec posiada na pokrycie kosztów utrzymania,

o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b, jest wyższa niż wysokość dochodu uprawniającego

do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej w odniesieniu do cudzoziemca oraz każdego członka rodziny pozostającego na jego utrzymaniu.

1b

Uważa się, że koszty zamieszkania, o których mowa w ust. 1a, obejmują co najmniej

wysokość stałych opłat związanych z eksploatacją zajmowanego lokalu w rozliczeniu

na liczbę osób zamieszkujących w tym lokalu, a ponadto opłaty za dostawy do lokalu

energii, gazu, wody oraz odbiór ścieków, odpadów i nieczystości ciekłych.

1c

Przy ustalaniu wysokości miesięcznych środków finansowych, które cudzoziemiec posiada

na pokrycie kosztów utrzymania, nie odlicza się środków przeznaczonych na pokrycie

kosztów zamieszkania, zgodnie z wymogami określonymi w ust. 1b, jeżeli cudzoziemiec

jest obywatelem państwa określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 113b.

2

Zezwolenia na pobyt czasowy w celu kształcenia się na studiach udziela się także cudzoziemcowi,

który zamierza odbyć kurs przygotowawczy do podjęcia nauki na tych studiach i spełnia

warunki określone w ust. 1, jeżeli jest obywatelem państwa określonego w przepisach

wydanych na podstawie ust. 18.

3

Zezwolenia na pobyt czasowy w celu kształcenia się na studiach udziela się cudzoziemcowi

także, gdy studia stanowiące kontynuację lub uzupełnienie studiów podjętych na terytorium

innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej nie są objęte programem unijnym lub

programem wielostronnym obejmującym środki w zakresie mobilności ani porozumieniem

między przynajmniej dwiema instytucjami szkolnictwa wyższego przewidującym mobilność

wewnątrzunijną i są spełnione łącznie następujące warunki

1)

cudzoziemiec spełnia warunki określone w ust. 1;

2)

jednostka prowadząca studia została zatwierdzona przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych, chyba że ta jednostka nie podlega obowiązkowi zatwierdzenia albo w stosunku

do jednostki prowadzącej studia, która nie podlega obowiązkowi zatwierdzenia, nie

została wydana decyzja o zakazie przyjmowania cudzoziemców, o której mowa w art. 144a

ust. 1.

4

Jednostkę prowadzącą studia zatwierdza się na potrzeby przyjmowania cudzoziemców w

celu podjęcia lub kontynuacji studiów, w drodze decyzji, na wniosek tej jednostki,

jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki

1)

jednostka prowadząca studia istnieje od co najmniej 5 lat przed złożeniem wniosku

i w tym czasie prowadziła ona działalność polegającą na prowadzeniu studiów;

2)

nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony

bezpieczeństwa i porządku publicznego;

3)

nie sprzeciwia się temu interes Rzeczypospolitej Polskiej.

5

Obowiązkowi zatwierdzenia na potrzeby przyjmowania cudzoziemców w celu podjęcia lub

kontynuacji studiów nie podlegają

1)

uczelnie akademickie w rozumieniu art. 14 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce;

2)

uczelnie zawodowe w rozumieniu art. 15 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, które są publicznymi uczelniami zawodowymi;

3)

uczelnie wojskowe, o których mowa w art. 433 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

i nauce;

4)

uczelnie służb państwowych, o których mowa w art. 433 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

i nauce;

5)

uczelnie prowadzone przez kościoły i związki wyznaniowe, których stosunek do Rzeczypospolitej

Polskiej reguluje umowa międzynarodowa lub ustawa.

6

Przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu jednostki prowadzącej studia minister właściwy

do spraw wewnętrznych zwraca się do Komendanta Głównego Straży Granicznej, Komendanta

Głównego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i ministra właściwego

do spraw zagranicznych, a w razie potrzeby także do innych organów, o przekazanie

informacji, czy zachodzą okoliczności istotne dla oceny spełnienia warunków, o których

mowa w ust. 4 pkt 2 lub 3.

7

Organy, o których mowa w ust. 6, przekazują informację, o której mowa w ust. 6, w

terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku.

8

W szczególnie uzasadnionym przypadku termin 30-dniowy może być przedłużony do 60 dni,

o czym organ obowiązany do przekazania informacji zawiadamia ministra właściwego do

spraw wewnętrznych.

9

Jeżeli organ obowiązany do przekazania informacji, o której mowa w ust. 6, nie przekaże

informacji w terminach, o których mowa w ust. 7 i 8, uznaje się, że wymóg uzyskania

informacji został spełniony.

10

Przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia jednostki prowadzącej studia minister

właściwy do spraw wewnętrznych zwraca się do ministra właściwego do spraw szkolnictwa

wyższego i nauki o opinię w tej sprawie.

11

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki przekazuje opinię, o której

mowa w ust. 10, ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w terminie 14 dni od dnia

otrzymania żądania opinii.

12

W przypadku braku opinii ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki

w terminie, o którym mowa w ust. 11, wymóg zasięgnięcia opinii uznaje się za spełniony.

13

Jednostkę prowadzącą studia zatwierdza się na okres 5 lat, a w szczególnie uzasadnionych

przypadkach na okres krótszy.

14

Do przedłużenia okresu zatwierdzenia jednostki prowadzącej studia stosuje się przepisy

ust. 4-13.

15

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może wydać decyzję o odmowie przedłużenia

okresu zatwierdzenia lub cofnięciu zatwierdzenia jednostki prowadzącej studia, gdy

ta jednostka

1)

podlega likwidacji lub nie prowadzi rzeczywistej działalności polegającej na prowadzeniu

studiów, uzasadniającej przyjmowanie cudzoziemców w celu podjęcia lub kontynuacji

studiów lub

2)

działa głównie w celu ułatwiania studentom lub doktorantom niezgodnego z prawem wjazdu

lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

3)

nie dokonuje zawiadomień, o których mowa w art. 149b ust. 1 pkt 5, lub

4)

nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 149 ust. 3 lub w art. 149b ust. 13,

lub

5)

jest zarządzana lub kontrolowana przez osobę fizyczną prawomocnie

a)

ukaraną za wykroczenie, o którym mowa w art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, która w ciągu 2 lat od ukarania została ponownie ukarana za podobne wykroczenie,

lub

b)

ukaraną za wykroczenia, o których mowa w art. 120 ust. 3-5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, lub

c)

skazaną za przestępstwo, o którym mowa w art. 218-221 Kodeksu karnego, lub

6)

nie dopełnia obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, lub

7)

zalega z uiszczeniem podatków, z wyjątkiem przypadków, gdy uzyskała przewidziane prawem

zwolnienie, odroczenie, rozłożenie na raty zaległych płatności lub wstrzymanie w całości

wykonania decyzji właściwego organu, lub

8)

nie dopełnia obowiązku wprowadzania do Zintegrowanego Systemu Informacji o Szkolnictwie

Wyższym i Nauce POL-on danych, o których mowa w art. 344 ust. 1 lub art. 345 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie

wyższym i nauce.

16

Jednostka prowadząca studia, której odmówiono przedłużenia okresu zatwierdzenia lub

której cofnięto zatwierdzenie, ze względu na okoliczności, o których mowa w ust. 15

pkt 2 lub 3, nie może ponownie ubiegać się o zatwierdzenie przed upływem 5 lat od

dnia, w którym decyzja w sprawie odmowy przedłużenia lub cofnięcia stała się ostateczna.

17

Aktualna lista zatwierdzonych jednostek prowadzących studia jest ogłaszana w dzienniku

urzędowym ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

18

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, państwa, których obywatelom

odbywającym kurs przygotowawczy do podjęcia nauki na studiach udziela się zezwolenia

na pobyt czasowy w celu kształcenia się na studiach, uwzględniając potrzeby polskiej

polityki migracyjnej.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych z urzędu lub na wniosek Komendanta Głównego

Straży Granicznej, Komendanta Głównego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

lub ministra właściwego do spraw zagranicznych może wydać decyzję o zakazie przyjmowania

cudzoziemców przez jednostkę prowadzącą studia, o której mowa w art. 144 ust. 5, na

okres do 5 lat, jeżeli

1)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego lub

2)

wymaga tego interes Rzeczypospolitej Polskiej, lub

3)

jednostka ta

a)

podlega likwidacji lub nie prowadzi rzeczywistej działalności polegającej na prowadzeniu

studiów, uzasadniającej przyjmowanie cudzoziemców w celu podjęcia lub kontynuacji

studiów lub

b)

działa głównie w celu ułatwiania studentom lub doktorantom niezgodnego z prawem wjazdu

lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

c)

nie dokonuje zawiadomień, o których mowa w art. 149b ust. 1 pkt 5, lub

d)

nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 149 ust. 3 lub w art. 149b ust. 13,

lub

e)

jest zarządzana lub kontrolowana przez osobę fizyczną prawomocnie

-

ukaraną za wykroczenie, o którym mowa w art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, która w ciągu 2 lat od ukarania została ponownie ukarana za podobne wykroczenie,

lub

-

ukaraną za wykroczenia, o których mowa w art. 120 ust. 3-5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, lub

-

skazaną za przestępstwo, o którym mowa w art. 218-221 Kodeksu karnego, lub

f)

nie dopełnia obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, lub

g)

zalega z uiszczeniem podatków, z wyjątkiem przypadków, gdy uzyskała przewidziane prawem

zwolnienie, odroczenie, rozłożenie na raty zaległych płatności lub wstrzymanie w całości

wykonania decyzji właściwego organu, lub

h)

nie dopełnia obowiązku wprowadzania do Zintegrowanego Systemu Informacji o Szkolnictwie

Wyższym i Nauce POL-on danych, o których mowa w art. 344 ust. 1 lub art. 345 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie

wyższym i nauce.

2.

Przed wydaniem decyzji o zakazie przyjmowania cudzoziemców minister właściwy do spraw

wewnętrznych zwraca się do ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki

o opinię w tej sprawie.

3.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki przekazuje opinię, o której

mowa w ust. 2, ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w terminie 14 dni od dnia

otrzymania żądania opinii.

4.

W przypadku braku opinii ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki

w terminie, o którym mowa w ust. 3, wymóg zasięgnięcia opinii uznaje się za spełniony.

5.

Aktualna lista jednostek prowadzących studia, w stosunku do których wydano decyzję,

o której mowa w ust. 1, jest ogłaszana w dzienniku urzędowym ministra właściwego do

spraw wewnętrznych.

1.

Jednostka prowadząca studia, w stosunku do której została wydana decyzja o

1)

odmowie zatwierdzenia jednostki prowadzącej studia,

2)

odmowie przedłużenia okresu zatwierdzenia jednostki prowadzącej studia,

3)

cofnięciu zatwierdzenia jednostki prowadzącej studia,

4)

zakazie przyjmowania cudzoziemców, o której mowa w art. 144a ust. 1

- od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna, nie może prowadzić przyjęć cudzoziemców

na studia.

2.

Cudzoziemiec, któremu udzielono zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art.

144, przed dniem, o którym mowa w ust. 1, może kontynuować kształcenie w jednostce

prowadzącej studia, w stosunku do której została wydana decyzja, o której mowa w ust.

1.

3.

W postępowaniach w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w

art. 144, cudzoziemcowi kontynuującemu kształcenie w jednostce prowadzącej studia,

w stosunku do której została wydana decyzja, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się

wymogu związanego z obowiązkiem zatwierdzenia jednostki prowadzącej studia.

1

Pierwszego zezwolenia, o którym mowa w art. 144 ust. 1 i 3, cudzoziemcowi, który podejmuje

studia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na pierwszym roku, udziela się na okres

15 miesięcy, a w przypadku gdy studia są objęte programem unijnym lub programem wielostronnym

obejmującym środki w zakresie mobilności lub porozumieniem między przynajmniej dwiema

instytucjami szkolnictwa wyższego przewidującym mobilność wewnątrzunijną, pierwszego

zezwolenia, o którym mowa w art. 144 ust. 1, udziela się na okres 2 lat.

2

Jeżeli okoliczność będąca podstawą ubiegania się o zezwolenie, o którym mowa w art.

144 ust. 1 i 3, uzasadnia pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

przez okres krótszy niż określony w ust. 1, pierwszego zezwolenia cudzoziemcowi, który

podejmuje studia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na pierwszym roku, udziela

się na czas trwania roku akademickiego lub studiów przedłużony o 3 miesiące.

3.

Zezwolenia, o którym mowa w art. 144 ust. 1, w okolicznościach, o których mowa w art.

144 ust. 2, udziela się na okres trwania kursu przygotowawczego do podjęcia nauki

w celu kształcenia się na studiach przedłużony o 3 miesiące.

4.

Kolejnego zezwolenia, o którym mowa w art. 144, udziela się na okres studiów lub na

okres kursu przygotowawczego do podjęcia nauki na tych studiach przedłużony o 3 miesiące,

nie dłuższy jednak niż 3 lata.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 99, odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie

udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w celu kształcenia się na studiach,

gdy cudzoziemiec w dniu złożenia wniosku o udzielenie tego zezwolenia

1)

posiada zezwolenie, o którym mowa w art. 139a ust. 1, udzielone w celu wykonywania

pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w charakterze pracownika odbywającego

staż lub

2)

ubiega się o zezwolenie, o którym mowa w art. 127, lub posiada takie zezwolenie.

(uchylony)

1.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9, cudzoziemcowi odmawia

się udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 144, gdy

1)

jednostka prowadząca studia działa głównie w celu ułatwiania studentom lub doktorantom

niezgodnego z prawem wjazdu lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub

2)

zachodzą uzasadnione wątpliwości co do wiarygodności złożonych przez cudzoziemca oświadczeń

odnośnie do celu jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na dostępne

organowi dowody lub obiektywne okoliczności wskazujące na to, że cel pobytu cudzoziemca

mógłby być inny niż deklarowany.

2.

Poza przypadkami, o których mowa w ust. 1 pkt 1 oraz w art. 100 ust. 1 pkt 1-5, 8

i 9, w przypadku ponownego ubiegania się o udzielenie pierwszego zezwolenia albo ubiegania

się o udzielenie kolejnego zezwolenia, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia,

o którym mowa w art. 144, gdy okoliczności sprawy wskazują, że poprzedzające je zezwolenie

na pobyt czasowy było wykorzystane w innym celu niż cel, w jakim zostało udzielone.

3.

W przypadku ponownego ubiegania się o udzielenie pierwszego zezwolenia albo ubiegania

się o udzielenie kolejnego zezwolenia, cudzoziemcowi można odmówić udzielenia zezwolenia,

o którym mowa w art. 144, gdy cudzoziemiec został skreślony z listy studentów lub

doktorantów.

1.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 101 pkt 1 lub 2, zezwolenie, o którym mowa

w art. 144, cofa się, gdy

1)

okoliczności sprawy wskazują, że jest wykorzystywane w innym celu niż cel, w jakim

zostało udzielone, lub

2)

wystąpiła przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt

2, 4, 5 lub 8, lub

3)

jednostka prowadząca studia działa głównie w celu ułatwiania studentom lub doktorantom

niezgodnego z prawem wjazdu lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Cudzoziemcowi można cofnąć zezwolenie, o którym mowa w art. 144, gdy został skreślony

z listy studentów lub doktorantów.

1.

Zaświadczenie, o którym mowa w art. 144 ust. 1 pkt 1 lit. a, zawiera następujące dane

lub informacje dotyczące cudzoziemca

1)

imię i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

obywatelstwo;

4

rodzaj, serię i numer dokumentu tożsamości oraz nazwę państwa, które go wydało;

5)

nazwę i adres jednostki prowadzącej studia;

6)

termin rozpoczęcia kształcenia na studiach;

7)

okres kształcenia na studiach, na jaki cudzoziemiec został przyjęty;

8)

kierunek studiów, a w przypadku szkoły doktorskiej - dyscypliny naukowe albo artystyczne;

9)

określenie rodzaju studiów i informację o ich odpłatności;

10

informację, w jakim języku odbywają się studia, oraz o poziomie biegłości językowej

wymaganym do ich odbycia;

11

informację, czy cudzoziemiec jest objęty programem unijnym lub programem wielostronnym

obejmującym środki w zakresie mobilności lub porozumieniem między przynajmniej dwiema

instytucjami szkolnictwa wyższego przewidującym mobilność wewnątrzunijną oraz nazwę

programu lub porozumienia i nazwę oraz adres jednostek prowadzących studia, objętych

tym porozumieniem;

12

jeżeli zaświadczenie dotyczy kontynuacji studiów - informację dotyczącą dotychczasowej

realizacji toku studiów i zaliczenia przez niego wymaganych programem studiów przedmiotów.

1a

Jednostka prowadząca studia, wydając zaświadczenie, o którym mowa w art. 144 ust.

1 pkt 1 lit. a, dołącza wydruk karty okresowych osiągnięć studenta, o której mowa

w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, lub potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię tej karty, obrazujące dotychczasowy

przebieg procesu kształcenia cudzoziemca w tej jednostce, jeżeli dotyczy ono kontynuacji

studiów.

2.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia,

o którym mowa w art. 144 ust. 1 pkt 1 lit. a, mając na uwadze konieczność uzyskania

informacji niezbędnych do wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 144 ust. 1, oraz

ujednolicenia danych zawartych w zaświadczeniu i jego formy.

1.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia lub cofnięcia cudzoziemcowi zezwolenia

w celu kształcenia się na studiach dokonuje sprawdzenia danych cudzoziemca w wykazie

studentów, o którym mowa w art. 344 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, lub w wykazie osób ubiegających się o stopień doktora, o którym mowa w art. 345

ust. 1 tej ustawy.

2.

Domniemywa się, że dane wpisane do wykazów, o których mowa w ust. 1, są prawdziwe.

Domniemanie to może być obalone tylko wskutek przeprowadzenia dowodu z dokumentu urzędowego,

w szczególności zaświadczenia, o którym mowa w art. 144 ust. 1 pkt 1 lit. a, wydanego

przez jednostkę prowadzącą studia.

1

Postępowanie w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia, o którym mowa w art. 144,

prowadzi się z uwzględnieniem terminu rozpoczęcia nauki przewidzianego programem studiów.

1a

Decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia, o którym mowa w art. 144, wydaje

się w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku w tej sprawie wraz z dokumentami niezbędnymi

do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie

się o udzielenie tego zezwolenia.

1b

Jeżeli do wniosku o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 144, nie zostały dołączone

wszystkie dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności

uzasadniających ubieganie się o udzielenie tego zezwolenia, bieg terminu, o którym

mowa w ust. 1a, zawiesza się do dnia ich doręczenia wojewodzie.

2.

O udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia, o którym mowa w art. 144, wojewoda zawiadamia

rektora uczelni lub kierownika innej jednostki prowadzącej studia, wskazanej przez

cudzoziemca we wniosku o udzielenie mu tego zezwolenia.

3

Rektor uczelni lub kierownik innej jednostki prowadzącej studia niezwłocznie zawiadamia

pisemnie wojewodę, który udzielił cudzoziemcowi zezwolenia, o którym mowa w art. 144,

o skreśleniu cudzoziemca z listy studentów lub doktorantów.

4

Wojewoda dokonuje sprawdzenia danych cudzoziemców, którym udzielił zezwoleń na pobyt

czasowy na podstawie art. 144 ust. 1 lub 3, w wykazie studentów, o którym mowa w art. 344 ust. 1 ustawy

z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, lub w wykazie osób ubiegających się o stopień doktora, o którym mowa w art. 345

ust. 1 tej ustawy, w każdym roku okresu ważności zezwolenia w okresie przypadającym

bezpośrednio po dniu 1 marca i 1 czerwca.

5

Jeżeli zezwolenia na pobyt czasowy udzielił Szef Urzędu w drugiej instancji, sprawdzenia,

o którym mowa w ust. 4, dokonuje wojewoda, który orzekał w sprawie udzielenia tego

zezwolenia w pierwszej instancji.

Jeżeli cudzoziemiec posiadający wizę krajową w celu odbycia studiów pierwszego stopnia,

studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich albo kształcenia się

w szkole doktorskiej, z adnotacją „student”, lub zezwolenie na pobyt czasowy w celu

kształcenia się na studiach zamierza korzystać z mobilności studenta w innym państwie

członkowskim Unii Europejskiej, jednostka prowadząca studia, w której cudzoziemiec

odbywa studia, mająca siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub jednostka

prowadząca studia, w której cudzoziemiec zamierza odbywać studia, mająca siedzibę

w państwie członkowskim Unii Europejskiej, w którym cudzoziemiec zamierza korzystać

z tej mobilności, lub cudzoziemiec zamierzający korzystać z tej mobilności, zawiadamiają

o tym zamiarze właściwy organ tego państwa członkowskiego oraz Szefa Urzędu, o ile

przepisy obowiązujące w tym państwie członkowskim przewidują wymóg takiego zawiadomienia.

1.

Mobilność studenta na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalna, w przypadku

gdy łącznie są spełnione następujące warunki

1)

celem pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemca będącego studentem

lub doktorantem jest kontynuacja lub uzupełnienie studiów podjętych na terytorium

innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

2)

cudzoziemiec jest objęty programem unijnym lub programem wielostronnym obejmującym

środki w zakresie mobilności lub porozumieniem między przynajmniej dwiema instytucjami

szkolnictwa wyższego przewidującym mobilność wewnątrzunijną;

3)

posiadany przez cudzoziemca dokument pobytowy, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit.

a rozporządzenia nr 1030/2002, lub wiza długoterminowa, wydane przez inne państwo

członkowskie Unii Europejskiej, zawiera adnotację „student”;

4)

okres pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu kontynuacji lub uzupełnienia

studiów podjętych na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej nie

przekracza 360 dni;

5)

Szef Urzędu otrzymał zawiadomienie od jednostki prowadzącej studia mającej siedzibę

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zatwierdzonej przez ministra właściwego do

spraw wewnętrznych na podstawie art. 144 ust. 4-14, chyba że ta jednostka nie podlega

obowiązkowi zatwierdzenia, albo od jednostki prowadzącej studia, która nie podlega

obowiązkowi zatwierdzenia, w stosunku do której nie została wydana decyzja o zakazie

przyjmowania cudzoziemców, o której mowa w art. 144a ust. 1, o zamiarze korzystania

przez cudzoziemca z tej mobilności i nie wydał decyzji o sprzeciwie w terminie 30

dni.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, sporządza się w języku polskim i wnosi

się je w formie pisemnej, w postaci papierowej albo w postaci elektronicznej wnoszonej

na elektroniczną skrzynkę podawczą Szefa Urzędu, o której mowa w art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne. Zawiadomienie to zawiera następujące dane lub informacje dotyczące cudzoziemca

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

płeć;

4)

obywatelstwo;

5)

serię, numer i termin ważności posiadanego przez cudzoziemca dokumentu podróży;

6)

planowany okres lub okresy kontynuacji lub uzupełnienia studiów;

7)

nazwę państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które wydało cudzoziemcowi dokument

pobytowy, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1030/2002, lub wizę

długoterminową, z adnotacją „student”;

8)

okres ważności dokumentu pobytowego lub okres ważności i dopuszczalny okres pobytu

wskazany w wizie długoterminowej, o których mowa w pkt 7;

9)

nazwę programu unijnego lub programu wielostronnego obejmującego środki w zakresie

mobilności lub porozumienia między przynajmniej dwiema instytucjami szkolnictwa wyższego

przewidującego mobilność wewnątrzunijną;

10)

nazwę i adres jednostki prowadzącej studia mającej siedzibę na terytorium państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, o którym mowa w pkt 7, w której dotąd cudzoziemiec

odbywał studia;

11)

nazwę i adres jednostki prowadzącej studia mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, w której cudzoziemiec zamierza kontynuować lub uzupełniać studia podjęte

na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

12)

imię, nazwisko, stanowisko służbowe oraz podpis osoby lub osób uprawnionych do reprezentowania

jednostki prowadzącej studia mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, jednostka prowadząca studia załącza

dowód

1)

posiadania przez cudzoziemca dokumentu pobytowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit.

a rozporządzenia nr 1030/2002, lub wizy długoterminowej, wydanych przez inne państwo

członkowskie Unii Europejskiej, zawierających adnotację „student”;

2)

posiadania przez cudzoziemca ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub potwierdzenia pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

3)

posiadania przez cudzoziemca wystarczających środków finansowych na pokrycie kosztów

utrzymania i podróży powrotnej do państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które

wydało cudzoziemcowi dokument pobytowy, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia

nr 1030/2002, lub wizę długoterminową, z adnotacją „student”, w wysokości określonej

w art. 144 ust. 1a i w przepisach wydanych na podstawie art. 150;

4)

uiszczenia przez cudzoziemca opłaty za studia, jeżeli kontynuacja lub uzupełnienie

studiów podjętych na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej następuje

odpłatnie.

4.

Dokumenty, o których mowa w ust. 3, sporządzone w języku obcym dołącza się wraz z

tłumaczeniem przysięgłym na język polski.

5.

Termin, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, liczy się od dnia doręczenia Szefowi Urzędu

zawiadomienia wraz ze wszystkimi dokumentami, o których mowa w ust. 3, i pod warunkiem

spełnienia wymogu, o którym mowa w ust. 4.

6

Szef Urzędu wydaje decyzję o sprzeciwie, w przypadku gdy

1)

okres ważności posiadanego przez cudzoziemca dokumentu pobytowego, o którym mowa w

art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1030/2002, lub wizy długoterminowej, wydanych

przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej, zawierających adnotację „student”,

nie obejmuje okresu planowanej mobilności studenta lub

2)

cudzoziemiec nie posiada ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub potwierdzenia pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, lub

3)

cudzoziemiec nie posiada wystarczających środków finansowych na pokrycie kosztów utrzymania

i podróży powrotnej do państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które wydało cudzoziemcowi

dokument pobytowy, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1030/2002,

lub wizę długoterminową, z adnotacją „student”, w wysokości określonej w art. 144

ust. 1a i w przepisach wydanych na podstawie art. 150, lub

4)

cudzoziemiec nie uiścił opłaty za studia, lub

5)

jednostka prowadząca studia działa głównie w celu ułatwiania studentom lub doktorantom

niezgodnego z prawem wjazdu lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

6)

jednostka prowadząca studia nie prowadzi rzeczywistej działalności polegającej na

prowadzeniu studiów lub jest likwidowana, lub

7)

zawiadomienie zawiera nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączone

do niego dokumenty zawierają takie dane lub informacje, lub zostały podrobione lub

przerobione, lub

8)

obowiązuje wpis danych cudzoziemca do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, lub

9)

dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu,

lub

10)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego.

7

Po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, Szef Urzędu zwraca się

do Komendanta Głównego Straży Granicznej, Komendanta Głównego Policji, Szefa Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby także do innych organów, o przekazanie

informacji, czy zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 6 pkt 5 lub 10.

8

Organy, o których mowa w ust. 7, przekazują informację, o której mowa w ust. 7, w

terminie 20 dni od dnia otrzymania wniosku.

9

Jeżeli organ obowiązany do przekazania informacji, o której mowa w ust. 7, nie przekaże

informacji w terminie, o którym mowa w ust. 8, uznaje się, że wymóg uzyskania informacji

został spełniony.

10

Wymiana informacji między Szefem Urzędu a organami, o których mowa w ust. 7, może

odbywać się za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

11

Decyzja Szefa Urzędu o sprzeciwie jest ostateczna.

12

Szef Urzędu niezwłocznie informuje organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

które wydało cudzoziemcowi dokument pobytowy, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a

rozporządzenia nr 1030/2002, lub wizę długoterminową, z adnotacją „student”, o wydaniu

decyzji o sprzeciwie.

13.

Jednostka prowadząca studia mająca siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

która dokonała zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, niezwłocznie zawiadamia

pisemnie Szefa Urzędu o skreśleniu z listy studentów lub doktorantów cudzoziemca korzystającego

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z mobilności studenta.

14.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 13, Szef Urzędu niezwłocznie przekazuje Komendantowi

Głównemu Straży Granicznej.

15.

Cudzoziemiec, który rozpoczął korzystanie z mobilności studenta, przed dniem, o którym

mowa w art. 144b ust. 1, może kontynuować kształcenie w jednostce prowadzącej studia,

w stosunku do której została wydana decyzja, o której mowa w art. 144b ust. 1.

1.

Szef Urzędu przekazuje wojewodzie, który udzielił zezwolenia na pobyt czasowy w celu

kształcenia się na studiach, zawiadomienie, o którym mowa w art. 22 ust. 1 pkt 8a

lit. f tiret drugie, oraz informacje o sprzeciwie wobec mobilności, której dotyczy

to zawiadomienie, uzyskane od innych państw członkowskich Unii Europejskiej, dotyczące

cudzoziemca, któremu to zezwolenie zostało udzielone.

2.

Wojewoda przekazuje Szefowi Urzędu kopię decyzji o cofnięciu zezwolenia na pobyt czasowy

w celu kształcenia się na studiach udzielonego cudzoziemcowi, który korzysta z mobilności

studenta w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej.

3.

Szef Urzędu niezwłocznie przekazuje informację o cofnięciu zezwolenia na pobyt czasowy

w celu kształcenia się na studiach organom państw członkowskich Unii Europejskiej,

w których cudzoziemiec, któremu zostało udzielone to zezwolenie, korzysta z mobilności

studenta.

4.

Szef Urzędu niezwłocznie przekazuje Komendantowi Głównemu Straży Granicznej informację

o cofnięciu dokumentu pobytowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia

nr 1030/2002, lub wizy długoterminowej, z adnotacją „student”, wydanych przez inne

państwo członkowskie Unii Europejskiej, cudzoziemcowi, który korzysta na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej z mobilności studenta.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

minimalną wysokość środków finansowych, jakie musi posiadać cudzoziemiec podejmujący

lub kontynuujący studia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla siebie i członków

rodziny pozostających na jego utrzymaniu, na pokrycie kosztów podróży powrotnej do

państwa pochodzenia lub zamieszkania albo kosztów tranzytu do państwa trzeciego, które

udzieli pozwolenia na wjazd, uwzględniając zróżnicowanie wysokości tych środków w

zależności od państwa, z którego cudzoziemiec przybył;

2)

dokumenty mogące potwierdzić możliwość uzyskania środków finansowych, o których mowa

w pkt 1, oraz środków finansowych na pokrycie kosztów utrzymania cudzoziemca oraz

członków jego rodziny, o których mowa w art. 144 ust. 1 pkt 2 lit. b, zgodnie z prawem,

uwzględniając potrzebę skutecznej weryfikacji możliwości uzyskania tych środków.

1

Zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia badań naukowych udziela się cudzoziemcowi

będącemu naukowcem, gdy celem jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

jest prowadzenie badań naukowych lub prac rozwojowych w jednostce naukowej mającej

siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zatwierdzonej przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych, oraz są spełnione łącznie następujące warunki

1)

cudzoziemiec posiada

a)

ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

b)

wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów utrzymania i kosztów podróży powrotnej

do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo kosztów tranzytu do państwa trzeciego,

które udzieli pozwolenia na wjazd, albo przedstawi dokumenty potwierdzające posiadanie

tych środków,

c)

pisemne oświadczenie jednostki naukowej, w którym zobowiązuje się ona do zwrotu kosztów

wydania i wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, pokrytych z budżetu

państwa przed upływem 6 miesięcy od dnia wygaśnięcia umowy o przyjęciu cudzoziemca,

jeżeli przesłanką wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu jest jego

nielegalny pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

umowa o przyjęciu cudzoziemca w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych,

zawarta z jednostką naukową mającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

jako umowa o pracę, umowa o dzieło, umowa zlecenia lub inna umowa cywilnoprawna, określa

a)

tytuł lub cel badań naukowych lub prac rozwojowych lub ich przedmiot,

b)

zobowiązanie naukowca do uczestniczenia w prowadzeniu badań naukowych lub prac rozwojowych,

c)

zobowiązanie jednostki naukowej do zapewnienia naukowcowi warunków do zrealizowania

jego zobowiązania,

d)

datę rozpoczęcia i zakończenia lub szacowany czas trwania badań naukowych lub prac

rozwojowych,

e)

wynagrodzenie naukowca oraz inne warunki jego pracy,

f)

informację na temat planowanych badań naukowych lub prac rozwojowych na terytorium

innych państw członkowskich Unii Europejskiej.

1a

Wysokość miesięcznych środków finansowych, po odliczeniu środków przeznaczonych na

pokrycie kosztów zamieszkania, które cudzoziemiec posiada na pokrycie kosztów utrzymania,

o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, jest wyższa niż wysokość dochodu uprawniającego

do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej w odniesieniu do cudzoziemca oraz każdego członka rodziny pozostającego na jego utrzymaniu.

1b

Uważa się, że koszty zamieszkania, o których mowa w ust. 1a, obejmują co najmniej

wysokość stałych opłat związanych z eksploatacją zajmowanego lokalu w rozliczeniu

na liczbę osób zamieszkujących w tym lokalu, a ponadto opłaty za dostawy do lokalu

energii, gazu, wody oraz odbiór ścieków, odpadów i nieczystości ciekłych.

1c

Przy ustalaniu wysokości miesięcznych środków finansowych, które cudzoziemiec posiada

na pokrycie kosztów utrzymania, nie odlicza się środków przeznaczonych na pokrycie

kosztów zamieszkania, zgodnie z wymogami określonymi w ust. 1b, jeżeli cudzoziemiec

jest obywatelem państwa określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 113b.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

4

Jednostkę naukową zatwierdza się na potrzeby przyjmowania cudzoziemców w celu prowadzenia

badań naukowych lub prac rozwojowych, w drodze decyzji, na wniosek tej jednostki,

jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki

1)

jednostka naukowa istnieje od co najmniej 5 lat przed złożeniem wniosku i w tym czasie

prowadziła ona działalność naukową w sposób samodzielny i ciągły;

2)

nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony

bezpieczeństwa i porządku publicznego;

3)

nie sprzeciwia się temu interes Rzeczypospolitej Polskiej.

4a

Przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu jednostki naukowej, minister właściwy do spraw

wewnętrznych zwraca się do Komendanta Głównego Straży Granicznej, Komendanta Głównego

Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i ministra właściwego do spraw

zagranicznych, a w razie potrzeby także do innych organów, o przekazanie informacji,

czy zachodzą okoliczności istotne dla oceny spełnienia warunków, o których mowa w

ust. 4 pkt 2 lub 3.

4b

Organy, o których mowa w ust. 4a, przekazują informację, o której mowa w ust. 4a,

w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku.

4c

W szczególnie uzasadnionym przypadku termin 30-dniowy może być przedłużony do 60 dni,

o czym organ obowiązany do przekazania informacji zawiadamia ministra właściwego do

spraw wewnętrznych.

4d

Jeżeli organ obowiązany do przekazania informacji, o której mowa w ust. 4a, nie przekaże

informacji w terminach, o których mowa w ust. 4b i 4c, uznaje się, że wymóg uzyskania

informacji został spełniony.

4e

Przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia jednostki naukowej minister właściwy

do spraw wewnętrznych zwraca się do ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego

i nauki o opinię w tej sprawie.

4f

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki przekazuje opinię, o której

mowa w ust. 4e, ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w terminie 14 dni od dnia

otrzymania żądania opinii.

4g

W przypadku braku opinii ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki

w terminie, o którym mowa w ust. 4f, wymóg zasięgnięcia opinii uznaje się za spełniony.

4h

Jednostkę naukową zatwierdza się na okres 5 lat, a w szczególnie uzasadnionych przypadkach

na okres krótszy.

5

Do przedłużenia okresu zatwierdzenia jednostki naukowej stosuje się przepisy ust.

4-4h.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może wydać decyzję o odmowie przedłużenia

okresu zatwierdzenia albo o cofnięciu zatwierdzenia jednostki naukowej, w przypadku

gdy

1)

jednostka naukowa zaprzestała prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych, lub

2

jednostka naukowa nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 152 ust. 4 i art.

156, o ile mają do niej zastosowanie, lub

3

umowa o przyjęciu cudzoziemca w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych

została zawarta wskutek poświadczenia nieprawdy lub bez dochowania należytej staranności,

lub

4

w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia jednostki naukowej osoba składająca wniosek

w imieniu i na rzecz tej jednostki

a)

złożyła wniosek zawierający fałszywe informacje lub dołączyła do niego dokumenty zawierające

takie informacje lub

b)

zeznała nieprawdę lub zataiła prawdę albo podrobiła lub przerobiła dokument w celu

użycia go jako autentycznego lub takiego dokumentu używała jako autentycznego.

7.

Jednostka naukowa, której odmówiono przedłużenia okresu zatwierdzenia lub której cofnięto

zatwierdzenie ze względu na okoliczności, o których mowa w ust. 6 pkt 2 i 3, nie może

ponownie ubiegać się o zatwierdzenie przed upływem 5 lat od dnia uprawomocnienia się

decyzji o odmowie przedłużenia jego okresu lub cofnięciu zatwierdzenia.

8

Aktualna lista zatwierdzonych jednostek naukowych jest ogłaszana w dzienniku urzędowym

ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

1.

Jednostka naukowa, w stosunku do której została wydana decyzja o

1)

odmowie zatwierdzenia jednostki naukowej,

2)

odmowie przedłużenia okresu zatwierdzenia jednostki naukowej,

3)

cofnięciu zatwierdzenia jednostki naukowej

- od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna, nie może przyjmować cudzoziemców

w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych.

2.

Cudzoziemiec, któremu przed dniem, o którym mowa w ust. 1, udzielono zezwolenia na

pobyt czasowy, o którym mowa w art. 151 lub art. 151b, może kontynuować badania naukowe

lub prace rozwojowe w jednostce, w stosunku do której została wydana decyzja, o której

mowa w ust. 1.

3.

W postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art.

151 lub art. 151b, cudzoziemcowi kontynuującemu odpowiednio badania naukowe lub korzystanie

z mobilności długoterminowej naukowca w jednostce naukowej, w stosunku do której została

wydana decyzja, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się jednorazowo wymogu związanego

z obowiązkiem zatwierdzenia jednostki naukowej.

1.

Zezwolenia na pobyt czasowy w celu mobilności długoterminowej naukowca udziela się

cudzoziemcowi będącemu naukowcem, gdy celem jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest prowadzenie części badań naukowych lub prac rozwojowych w jednostce

naukowej mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zatwierdzonej przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych na podstawie art. 151 ust. 4-5, oraz są

spełnione łącznie następujące warunki

1)

cudzoziemiec

a)

posiada dokument pobytowy, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr

1030/2002, lub wizę długoterminową, z adnotacją „naukowiec”, wydane przez inne państwo

członkowskie Unii Europejskiej,

b)

posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

c)

ma zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania,

d)

posiada wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów utrzymania i kosztów podróży

powrotnej do państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które wydało cudzoziemcowi

dokument pobytowy, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1030/2002,

lub wizę długoterminową, z adnotacją „naukowiec”, albo przedstawi dokumenty potwierdzające

posiadanie tych środków;

2)

umowa o przyjęciu cudzoziemca w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych,

na podstawie której cudzoziemiec ma prowadzić część badań naukowych lub prac rozwojowych

w jednostce naukowej mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zawarta

z tą jednostką jako umowa o pracę, umowa o dzieło, umowa zlecenia lub inna umowa cywilnoprawna,

określa

a)

tytuł lub cel badań naukowych lub prac rozwojowych lub ich przedmiot,

b)

zobowiązanie naukowca do uczestniczenia w prowadzeniu badań naukowych lub prac rozwojowych,

c)

zobowiązanie jednostki naukowej do zapewnienia naukowcowi warunków do zrealizowania

jego zobowiązania,

d)

datę rozpoczęcia i zakończenia lub szacowany czas trwania badań naukowych lub prac

rozwojowych,

e)

wynagrodzenie naukowca oraz inne warunki jego pracy.

2.

Wysokość miesięcznych środków finansowych, po odliczeniu środków przeznaczonych na

pokrycie kosztów zamieszkania, które cudzoziemiec posiada na pokrycie kosztów utrzymania,

o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. d, jest wyższa niż wysokość dochodu uprawniającego

do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej w odniesieniu do cudzoziemca oraz każdego członka rodziny pozostającego na jego utrzymaniu.

3.

Uważa się, że koszty zamieszkania, o których mowa w ust. 2, obejmują co najmniej wysokość

stałych opłat związanych z eksploatacją zajmowanego lokalu w rozliczeniu na liczbę

osób zamieszkujących w tym lokalu, a ponadto opłaty za dostawy do lokalu energii,

gazu, wody oraz odbiór ścieków, odpadów i nieczystości ciekłych.

4.

Przy ustalaniu wysokości miesięcznych środków finansowych, które cudzoziemiec posiada

na pokrycie kosztów utrzymania, nie odlicza się kosztów środków przeznaczonych na

pokrycie kosztów zamieszkania, zgodnie z wymogami określonymi w ust. 3, jeżeli cudzoziemiec

jest obywatelem państwa określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 113b.

1

Jednostka naukowa zawiera z naukowcem umowę o przyjęciu go w celu prowadzenia badań

naukowych lub prac rozwojowych, gdy ich prowadzenie zostało zatwierdzone przez właściwe

organy jednostki naukowej.

2.

Organy jednostki naukowej, rozpatrując zatwierdzenie prowadzenia badań naukowych lub

prac rozwojowych, uwzględniają

1)

cel i czas trwania badań naukowych lub prac rozwojowych oraz środki finansowe niezbędne

do ich przeprowadzenia;

2)

dokumenty potwierdzające kwalifikacje naukowca istotne ze względu na prowadzone badania

naukowe lub prace rozwojowe.

3.

(uchylony)

4

Jednostka naukowa wydaje naukowcowi pisemne oświadczenie, w którym zobowiązuje się

do poniesienia kosztów związanych z wydaniem i wykonaniem decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca

do powrotu, w przypadku, o którym mowa w art. 337 ust. 5.

5

Umowa o przyjęciu cudzoziemca w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych

wygasa, w przypadku gdy odmówiono cudzoziemcowi wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.

1.

Jeżeli okoliczność będąca podstawą ubiegania się o zezwolenie na pobyt czasowy w celu

prowadzenia badań naukowych uzasadnia pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez okres krótszy niż 3 lata, zezwolenia udziela się na okres prowadzenia

badań naukowych lub prac rozwojowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Zezwolenia na pobyt czasowy w celu mobilności długoterminowej naukowca udziela się

na okres prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, nie dłuższy jednak niż okres ważności dokumentu pobytowego, o którym mowa

w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1030/2002, lub okres pobytu wynikający z

wizy długoterminowej, z adnotacją „naukowiec”, wydanej przez inne państwo członkowskie

Unii Europejskiej.

1.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9, cudzoziemcowi odmawia

się udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 151, gdy jednostka naukowa działa

głównie w celu ułatwiania naukowcom niezgodnego z prawem wjazdu lub pobytu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Poza przypadkami, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 100 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9, udzielenia

kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia badań naukowych odmawia się,

gdy okoliczności sprawy wskazują, że poprzedzające je zezwolenie na pobyt czasowy

było wykorzystane w innym celu niż cel, w jakim zostało udzielone.

3.

Zezwolenia na pobyt czasowy w celu mobilności długoterminowej naukowca odmawia się

w przypadkach, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 100 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9, oraz

gdy upłynął okres ważności posiadanego przez cudzoziemca dokumentu pobytowego, o którym

mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1030/2002, lub wizy długoterminowej,

wydanych przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej, z adnotacją „naukowiec”,

lub dopuszczalny okres pobytu wskazany w tej wizie.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 101 pkt 1 lub 2, zezwolenie na pobyt czasowy

w celu prowadzenia badań naukowych albo zezwolenie na pobyt czasowy w celu mobilności

długoterminowej naukowca cofa się, gdy

1)

okoliczności sprawy wskazują, że jest wykorzystywane w innym celu niż cel, w jakim

zostało udzielone lub

2)

wystąpiła przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt

2, 4, 5 lub 8, lub

3)

jednostka naukowa działa głównie w celu ułatwiania naukowcom niezgodnego z prawem

wjazdu lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 99, odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie

udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia badań naukowych

lub zezwolenia na pobyt czasowy w celu mobilności długoterminowej naukowca, gdy cudzoziemiec

w dniu złożenia wniosku o udzielenie tego zezwolenia

1)

posiada zezwolenie, o którym mowa w art. 139a ust. 1, udzielone w celu wykonywania

pracy w charakterze pracownika odbywającego staż lub

2)

ubiega się o zezwolenie, o którym mowa w art. 127, lub posiada takie zezwolenie.

2.

Odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na

pobyt czasowy w celu mobilności długoterminowej naukowca także, gdy wniosek o udzielenie

tego zezwolenia został złożony w tym samym dniu lub w terminie 14 dni od dnia otrzymania

przez Szefa Urzędu zawiadomienia, o którym mowa w art. 156b ust. 1 pkt 3.

1.

Decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia

badań naukowych lub zezwolenia na pobyt czasowy w celu mobilności długoterminowej

naukowca wydaje się w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku w tej sprawie wraz

z dokumentami niezbędnymi do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności

uzasadniających ubieganie się o udzielenie tego zezwolenia.

2.

Jeżeli do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia badań

naukowych lub zezwolenia na pobyt czasowy w celu mobilności długoterminowej naukowca

nie zostały dołączone dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku

i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie tego zezwolenia, bieg terminu,

o którym mowa w ust. 1, zawiesza się do dnia ich doręczenia wojewodzie.

1.

Jednostka naukowa informuje niezwłocznie wojewodę, który udzielił cudzoziemcowi zezwolenia

na pobyt czasowy w celu prowadzenia badań naukowych lub zezwolenia na pobyt czasowy

w celu mobilności długoterminowej naukowca lub przed którym toczy się postępowanie

w sprawie udzielenia cudzoziemcowi takich zezwoleń, o zdarzeniach mogących stanowić

przeszkodę w wykonaniu umowy o przyjęciu cudzoziemca w celu prowadzenia badań naukowych

lub prac rozwojowych.

2.

Jeżeli zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia badań naukowych lub zezwolenia

na pobyt czasowy w celu mobilności długoterminowej naukowca udzielił Szef Urzędu w

drugiej instancji lub przed Szefem Urzędu toczy się postępowanie w sprawie udzielenia

cudzoziemcowi takich zezwoleń, informację, o której mowa w ust. 1, kieruje się do

wojewody, który orzekał w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w pierwszej

instancji.

3.

Jednostka naukowa sporządza i przekazuje ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

pisemne potwierdzenie wykonania wszystkich badań naukowych lub prac rozwojowych, których

dotyczyła umowa o przyjęciu cudzoziemca w celu prowadzenia badań naukowych lub prac

rozwojowych, w terminie 2 miesięcy od dnia wygaśnięcia umowy.

Jeżeli cudzoziemiec posiadający wizę krajową w celu prowadzenia badań naukowych lub

prac rozwojowych lub zezwolenie na pobyt czasowy w celu prowadzenia badań naukowych

zamierza korzystać z mobilności krótkoterminowej lub długoterminowej naukowca w innym

państwie członkowskim Unii Europejskiej, jednostka naukowa, w której ten cudzoziemiec

prowadzi badania naukowe lub prace rozwojowe, mająca siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, lub instytucja naukowa, w której cudzoziemiec zamierza prowadzić badania

naukowe lub prace rozwojowe, mająca siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej,

w którym cudzoziemiec zamierza korzystać z tej mobilności, lub cudzoziemiec zamierzający

korzystać z tej mobilności, zawiadamiają o tym zamiarze właściwy organ tego państwa

członkowskiego oraz Szefa Urzędu, o ile przepisy obowiązujące w tym państwie członkowskim

przewidują wymóg takiego zawiadomienia.

1.

Mobilność krótkoterminowa naukowca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalna,

w przypadku gdy są spełnione łącznie następujące warunki

1)

celem pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemca będącego naukowcem

jest prowadzenie części badań naukowych lub prac rozwojowych w jednostce naukowej

mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zatwierdzonej przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych na podstawie art. 151 ust. 4-5;

2)

posiadany przez cudzoziemca dokument pobytowy, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit.

a rozporządzenia nr 1030/2002, lub wiza długoterminowa, wydane przez inne państwo

członkowskie Unii Europejskiej, zawiera adnotację „naukowiec”;

3)

Szef Urzędu otrzymał zawiadomienie od jednostki naukowej, o której mowa w pkt 1, o

zamiarze korzystania przez cudzoziemca z tej mobilności i nie wydał decyzji o sprzeciwie

w terminie 30 dni.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, sporządza się w języku polskim i wnosi

się je w formie pisemnej, w postaci papierowej albo w postaci elektronicznej wnoszonej

na elektroniczną skrzynkę podawczą Szefa Urzędu, o której mowa w art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne. Zawiadomienie to zawiera następujące dane lub informacje dotyczące cudzoziemca

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

płeć;

4)

obywatelstwo;

5)

serię, numer i termin ważności posiadanego przez cudzoziemca dokumentu podróży;

6)

planowany okres lub okresy prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych przez

naukowca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

7)

nazwę państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które wydało cudzoziemcowi dokument

pobytowy, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1030/2002, lub wizę

długoterminową z adnotacją „naukowiec”;

8)

okres ważności dokumentu pobytowego lub okres ważności i dopuszczalny okres pobytu

wskazany w wizie długoterminowej, o których mowa w pkt 7;

9)

nazwę i adres instytucji naukowej z siedzibą na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, o którym mowa w pkt 7, w której cudzoziemiec prowadzi lub dotąd

prowadził badania naukowe lub prace rozwojowe;

10)

nazwę i adres jednostki naukowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w której

mają być prowadzone badania naukowe lub prace rozwojowe;

11)

imię, nazwisko, stanowisko służbowe oraz podpis osoby lub osób uprawnionych do reprezentowania

jednostki naukowej mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, jednostka naukowa załącza

1)

dowód posiadania przez cudzoziemca dokumentu pobytowego, o którym mowa w art. 1 ust.

2 lit. a rozporządzenia nr 1030/2002, lub wizy długoterminowej, wydanych przez inne

państwo członkowskie Unii Europejskiej, zawierających adnotację „naukowiec”;

2)

dowód posiadania przez cudzoziemca ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub potwierdzenia pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

3)

dowód posiadania przez cudzoziemca wystarczających środków finansowych na pokrycie

kosztów utrzymania i podróży powrotnej do państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

które wydało cudzoziemcowi dokument pobytowy, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a

rozporządzenia nr 1030/2002, lub wizę długoterminową, z adnotacją „naukowiec”, w wysokości

określonej w art. 151 ust. 1a i w przepisach wydanych na podstawie art. 157;

4)

umowę o przyjęciu cudzoziemca w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych,

na podstawie której cudzoziemiec ma prowadzić część badań naukowych lub prac rozwojowych

w jednostce naukowej mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o której

mowa w ust. 1 pkt 1, zawartej z tą jednostką jako umowa o pracę, umowa o dzieło, umowa

zlecenia lub inna umowa cywilnoprawna, i określającej

a)

tytuł lub cel badań naukowych lub prac rozwojowych lub ich przedmiot,

b)

zobowiązanie naukowca do uczestniczenia w prowadzeniu badań naukowych lub prac rozwojowych,

c)

zobowiązanie jednostki naukowej do zapewnienia naukowcowi warunków do zrealizowania

jego zobowiązania,

d)

datę rozpoczęcia i zakończenia lub szacowany czas trwania badań naukowych lub prac

rozwojowych,

e)

wynagrodzenie naukowca oraz inne warunki jego pracy.

4.

Dokumenty, o których mowa w ust. 3, sporządzone w języku obcym dołącza się wraz z

tłumaczeniem przysięgłym na język polski.

5.

Termin, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, liczy się od dnia doręczenia Szefowi Urzędu

zawiadomienia wraz ze wszystkimi dokumentami, o których mowa w ust. 3, i pod warunkiem

spełnienia wymogu, o którym mowa w ust. 4.

6

Szef Urzędu wydaje decyzję o sprzeciwie, w przypadku gdy

1)

okres ważności posiadanego przez cudzoziemca dokumentu pobytowego, o którym mowa w

art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1030/2002, lub wizy długoterminowej, wydanych

przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej, zawierających adnotację „naukowiec”,

nie obejmuje okresu planowanej mobilności krótkoterminowej naukowca lub

2)

cudzoziemiec nie posiada ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych lub potwierdzenia pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub

3)

cudzoziemiec nie posiada wystarczających środków finansowych na pokrycie kosztów utrzymania

i podróży powrotnej do państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które wydało cudzoziemcowi

dokument pobytowy, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1030/2002,

lub wizę długoterminową, z adnotacją „naukowiec”, w wysokości określonej w art. 151

ust. 1a i w przepisach wydanych na podstawie art. 157, lub

4)

jednostka naukowa działa głównie w celu ułatwiania niezgodnego z prawem wjazdu lub

pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

5)

jednostka naukowa nie prowadzi rzeczywistej działalności naukowej lub została ogłoszona

jej upadłość albo jest ona likwidowana, lub

6)

zawiadomienie zawiera nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje lub dołączone

do niego dokumenty zawierają takie dane lub informacje, lub zostały podrobione lub

przerobione, lub

7)

obowiązuje wpis danych cudzoziemca do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, lub

8)

dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu,

lub

9)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego.

7

Po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, Szef Urzędu zwraca się

do Komendanta Głównego Straży Granicznej, Komendanta Głównego Policji, Szefa Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby także do innych organów, o przekazanie

informacji, czy zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 6 pkt 4 lub 9.

8

Organy, o których mowa w ust. 7, przekazują informację, o której mowa w ust. 7, w

terminie 20 dni od dnia otrzymania wniosku.

9

Jeżeli organ obowiązany do przekazania informacji, o której mowa w ust. 7, nie przekaże

informacji w terminie, o którym mowa w ust. 8, uznaje się, że wymóg uzyskania informacji

został spełniony.

10

Wymiana informacji między Szefem Urzędu a organami, o których mowa w ust. 7, może

odbywać się za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

11

Decyzja Szefa Urzędu o sprzeciwie jest ostateczna.

12

Szef Urzędu niezwłocznie informuje organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

które wydało cudzoziemcowi dokument pobytowy, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a

rozporządzenia nr 1030/2002, lub wizę długoterminową, z adnotacją „naukowiec”, o wydaniu

decyzji o sprzeciwie.

13.

Cudzoziemiec, który rozpoczął korzystanie z mobilności krótkoterminowej naukowca,

przed dniem, o którym mowa w art. 151a ust. 1, może kontynuować prowadzenie badań

naukowych lub prac rozwojowych w jednostce naukowej, w stosunku do której została

wydana decyzja, o której mowa w art. 151a ust. 1.

1.

Szef Urzędu przekazuje wojewodzie, który udzielił zezwolenia na pobyt czasowy w celu

prowadzenia badań naukowych, informacje dotyczące cudzoziemca, któremu zostało ono

udzielone, o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt 8a lit. c tiret drugie, lub zawiadomienie,

o którym mowa w art. 22 ust. 1 pkt 8a lit. f tiret trzecie, oraz informacje o sprzeciwie

wobec mobilności, której dotyczy to zawiadomienie, uzyskane od innych państw członkowskich

Unii Europejskiej.

2.

Wojewoda przekazuje Szefowi Urzędu kopię decyzji o cofnięciu zezwolenia na pobyt czasowy

w celu prowadzenia badań naukowych cudzoziemcowi, który korzysta z mobilności krótkoterminowej

naukowca lub mobilności długoterminowej naukowca.

3.

Szef Urzędu niezwłocznie przekazuje informację o cofnięciu zezwolenia na pobyt czasowy

w celu prowadzenia badań naukowych organom państw członkowskich Unii Europejskiej,

w których cudzoziemiec, któremu zostało udzielone to zezwolenie, korzysta z mobilności

krótkoterminowej naukowca lub mobilności długoterminowej naukowca.

1.

Wojewoda przekazuje Szefowi Urzędu kopię decyzji o udzieleniu lub cofnięciu zezwolenia

na pobyt czasowy w celu mobilności długoterminowej naukowca.

2.

Szef Urzędu przekazuje wojewodzie, który udzielił zezwolenia na pobyt czasowy w celu

mobilności długoterminowej naukowca, informacje, o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt

8a lit. d tiret trzecie, dotyczące cudzoziemca, któremu to zezwolenie zostało udzielone.