Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 listopada 2019 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu

Tworzy się Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, zwaną dalej „ABW”, właściwą w sprawach

ochrony bezpieczeństwa wewnętrznego państwa i jego porządku konstytucyjnego.

Tworzy się Agencję Wywiadu, zwaną dalej „AW”, właściwą w sprawach ochrony bezpieczeństwa

zewnętrznego państwa.

1.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, zwany dalej „Szefem ABW”, i Szef Agencji

Wywiadu, zwany dalej „Szefem AW”, są centralnymi organami administracji rządowej,

działającymi odpowiednio przy pomocy ABW i AW, będącymi urzędami administracji rządowej.

2.

Szef ABW i Szef AW podlegają bezpośrednio Prezesowi Rady Ministrów.

3.

Działalność Szefa ABW i Szefa AW podlega kontroli Sejmu.

1.

Nazwy: Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencja Wywiadu oraz ich skróty: „ABW”

i „AW” przysługują wyłącznie Agencjom, o których mowa w art. 1 i 2.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o „Agencjach”, należy przez to rozumieć łącznie ABW i

AW.

1.

Do zadań ABW należy

1)

rozpoznawanie, zapobieganie i zwalczanie zagrożeń godzących w bezpieczeństwo wewnętrzne

państwa oraz jego porządek konstytucyjny, a w szczególności w suwerenność i międzynarodową

pozycję, niepodległość i nienaruszalność jego terytorium, a także obronność państwa;

2)

rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie przestępstw

a)

szpiegostwa, terroryzmu, bezprawnego ujawnienia lub wykorzystania informacji niejawnych

i innych przestępstw godzących w bezpieczeństwo państwa,

b)

godzących w podstawy ekonomiczne państwa,

c)

korupcji osób pełniących funkcje publiczne, o których mowa w art. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności

gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1393 oraz z 2019 r. poz. 371 i 492), jeśli może to godzić w bezpieczeństwo państwa,

d)

w zakresie produkcji i obrotu towarami, technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym

dla bezpieczeństwa państwa,

e)

nielegalnego wytwarzania, posiadania i obrotu bronią, amunicją i materiałami wybuchowymi,

bronią masowej zagłady oraz środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi,

w obrocie międzynarodowym,

f)

przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, określonych w art. 232, art. 233, art. 234, art. 235, art. 236 § 1 i art. 239 § 1 ustawy z dnia

6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1950 i 2128), jeżeli pozostają w związku z przestępstwami, o których mowa w lit. a-e

oraz ściganie ich sprawców;

2a)

rozpoznawanie, zapobieganie i wykrywanie zagrożeń godzących w bezpieczeństwo, istotnych

z punktu widzenia ciągłości funkcjonowania państwa systemów teleinformatycznych organów

administracji publicznej lub systemu sieci teleinformatycznych objętych jednolitym

wykazem obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład infrastruktury

krytycznej, a także systemów teleinformatycznych właścicieli i posiadaczy obiektów,

instalacji lub urządzeń infrastruktury krytycznej, o których mowa w art. 5b ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1398);

2b)

ujawnianie mienia zagrożonego przepadkiem w związku z przestępstwami, o których mowa

w pkt 2;

3)

realizowanie, w granicach swojej właściwości, zadań związanych z ochroną informacji

niejawnych oraz wykonywanie funkcji krajowej władzy bezpieczeństwa w zakresie ochrony

informacji niejawnych w stosunkach międzynarodowych;

4)

uzyskiwanie, analizowanie, przetwarzanie i przekazywanie właściwym organom informacji

mogących mieć istotne znaczenie dla ochrony bezpieczeństwa wewnętrznego państwa i

jego porządku konstytucyjnego;

5)

podejmowanie innych działań określonych w odrębnych ustawach i umowach międzynarodowych.

2.

Działalność ABW poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej może być prowadzona w związku

z jej działalnością na terytorium państwa wyłącznie w zakresie realizacji zadań określonych

w ust. 1 pkt 2.

3.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wykonuje zadania punktu kontaktowego do wymiany

danych, o którym mowa w art. 16 ust. 3 decyzji Rady 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej,

szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej

(Dz. Urz. UE L 210 z 06.08.2008, str. 1).

1.

Do zadań AW należy

1)

uzyskiwanie, analizowanie, przetwarzanie i przekazywanie właściwym organom informacji

mogących mieć istotne znaczenie dla bezpieczeństwa i międzynarodowej pozycji Rzeczypospolitej

Polskiej oraz jej potencjału ekonomicznego i obronnego;

2)

rozpoznawanie i przeciwdziałanie zagrożeniom zewnętrznym godzącym w bezpieczeństwo,

obronność, niepodległość i nienaruszalność terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

ochrona zagranicznych przedstawicielstw Rzeczypospolitej Polskiej i ich pracowników

przed działaniami obcych służb specjalnych i innymi działaniami mogącymi przynieść

szkodę interesom Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

zapewnienie ochrony kryptograficznej łączności z polskimi placówkami dyplomatycznymi

i konsularnymi oraz poczty kurierskiej;

5)

rozpoznawanie międzynarodowego terroryzmu, ekstremizmu oraz międzynarodowych grup

przestępczości zorganizowanej;

6)

rozpoznawanie międzynarodowego obrotu bronią, amunicją i materiałami wybuchowymi,

środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi oraz towarami, technologiami

i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, a także rozpoznawanie

międzynarodowego obrotu bronią masowej zagłady i zagrożeń związanych z rozprzestrzenianiem

tej broni oraz środków jej przenoszenia;

7)

rozpoznawanie i analizowanie zagrożeń występujących w rejonach napięć, konfliktów

i kryzysów międzynarodowych, mających wpływ na bezpieczeństwo państwa, oraz podejmowanie

działań mających na celu eliminowanie tych zagrożeń;

7a)

rozpoznawanie, przeciwdziałanie i zapobieganie zdarzeniom o charakterze terrorystycznym

wymierzonym przeciwko obywatelom lub mieniu Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami

państwa, z wyłączeniem zdarzeń o charakterze terrorystycznym wymierzonych przeciwko

personelowi lub mieniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;

8)

prowadzenie wywiadu elektronicznego;

9)

podejmowanie innych działań określonych w odrębnych ustawach i umowach międzynarodowych.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 3, są realizowane poza granicami

Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Działalność AW na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może być prowadzona wyłącznie

w związku z jej działalnością poza granicami państwa, a realizacja czynności operacyjno-rozpoznawczych,

o których mowa w art. 27, 29 i 30, jest dopuszczalna wyłącznie za pośrednictwem Szefa

ABW.

1.

Prezes Rady Ministrów określa kierunki działania Agencji w drodze wytycznych.

2.

Szefowie Agencji, najpóźniej na 3 miesiące przed końcem roku kalendarzowego, przedstawiają

Prezesowi Rady Ministrów, każdy w zakresie swojej właściwości, roczne plany działania

na rok następny.

3.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojej właściwości, przedstawiają corocznie do

dnia 31 stycznia Prezesowi Rady Ministrów sprawozdania z działalności Agencji za poprzedni

rok kalendarzowy.

1.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojej właściwości, w celu realizacji zadań Agencji

mogą podejmować współdziałanie z właściwymi organami i służbami innych państw.

2.

Podjęcie współpracy, o której mowa w ust. 1, może nastąpić po uzyskaniu zgody Prezesa

Rady Ministrów.

1.

Działalność ABW i AW jest finansowana z budżetu państwa.

2.

(uchylony)

3.

Koszty realizacji zadań Agencji, w zakresie których - ze względu na wyłączenie ich

jawności - nie mogą być stosowane przepisy o finansach publicznych, rachunkowości

i zamówieniach publicznych, są finansowane z utworzonego na ten cel funduszu operacyjnego.

4.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojej właściwości, określają w drodze zarządzeń,

stanowiące informacje niejawne szczegółowe zasady tworzenia funduszu operacyjnego

i gospodarowania tym funduszem.

5.

(uchylony)

(uchylony)

Organy administracji rządowej, organy samorządu terytorialnego, instytucje państwowe

oraz przedsiębiorcy prowadzący działalność w zakresie użyteczności publicznej są obowiązani,

w zakresie swojego działania, do współdziałania z Agencjami, a w szczególności udzielania

pomocy w realizacji zadań Agencji.

Przy Radzie Ministrów działa Kolegium do Spraw Służb Specjalnych, zwane dalej „Kolegium”,

jako organ opiniodawczo-doradczy w sprawach programowania, nadzorowania i koordynowania

działalności ABW, AW, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego i

Centralnego Biura Antykorupcyjnego, zwanych dalej „służbami specjalnymi”, oraz podejmowanych

dla ochrony bezpieczeństwa państwa działań Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej,

Żandarmerii Wojskowej, Służby Więziennej, Służby Ochrony Państwa, Krajowej Administracji

Skarbowej, organów informacji finansowej oraz służb rozpoznania Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

Jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy policjant zwolniony ze służby, z powodu

wymierzenia mu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, orzeczonej za przewinienie

dyscyplinarne, które wypełniało jednocześnie znamiona przestępstwa lub przestępstwa

skarbowego (wykroczenia lub wykroczenia skarbowego), został w postępowaniu karnym,

karnym skarbowym lub w sprawach o wykroczenia, prawomocnie uniewinniony albo zapadło

prawomocne orzeczenie o umorzeniu postępowania ze względu na okoliczności określone

w art. 17 § 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1987 i 2399 oraz z 2019 r. poz. 150 i 679) albo w art. 5 § 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach

o wykroczenia

(Dz. U. z 2018 r. poz. 475, z późn. zm., to w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, przysługuje mu prawo wniesienia

wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego.

2.

W przypadku śmierci policjanta, o którym mowa w ust. 1, prawo wniesienia wniosku o

wznowienie postępowania dyscyplinarnego, przysługuje jego małżonkowi, krewnym w linii

prostej, rodzeństwu, przysposabiającemu lub przysposobionemu.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do zwolnionego ze służby funkcjonariusza

Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży

Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura

Antykorupcyjnego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego oraz Służby

Więziennej.

4.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do postępowań dyscyplinarnych prowadzonych w stosunku

do funkcjonariuszy Służby Więziennej prawomocnie zakończonych przed dniem 13 sierpnia

2010 r.

5.

Do wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, o którym mowa w ust. 1, wniesionego

przez funkcjonariusza Biura Ochrony Rządu lub osobę, o której mowa w ust. 2, zastosowanie

mają odpowiednio przepisy ustawy zmienianej w art. 8 dotyczące wznowienia postępowania

dyscyplinarnego.

6.

W przypadku gdy skutkiem wznowienia postępowania dyscyplinarnego będzie przywrócenie

do służby funkcjonariusza Biura Ochrony Rządu, rozumie się przez to jego przywrócenie

do służby w Służbie Ochrony Państwa w trybie art. 361 ust. 3 ustawy zmienianej w art.

8.

1.

Do zadań Kolegium należy formułowanie ocen lub wyrażanie opinii w sprawach

1)

powoływania i odwoływania Szefa ABW, Szefa AW, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Szefa Służby Wywiadu Wojskowego oraz Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego;

2)

kierunków i planów działania służb specjalnych;

3)

szczegółowych projektów budżetów służb specjalnych, przed rozpatrzeniem ich przez

Radę Ministrów;

4)

projektów aktów normatywnych i innych dokumentów rządowych dotyczących działalności

służb specjalnych;

5)

wykonywania przez służby specjalne powierzonych im zadań zgodnie z kierunkami i planami

działania tych służb;

6)

rocznych sprawozdań przedstawianych przez Szefów z działalności podległych im służb

specjalnych;

7)

koordynowania działalności ABW, AW, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu

Wojskowego i Centralnego Biura Antykorupcyjnego, a także działalności służb specjalnych

z Policją, Strażą Graniczną, Strażą Marszałkowską, Żandarmerią Wojskową, Służbą Ochrony

Państwa, Krajową Administracją Skarbową, organami informacji finansowej i służbami

rozpoznania Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz ich współdziałania w dziedzinie

ochrony bezpieczeństwa państwa;

8)

współdziałania podmiotów, o których mowa w art. 10, ze służbami specjalnymi;

9)

współdziałania służb specjalnych z właściwymi organami i służbami innych państw;

10)

organizacji wymiany informacji istotnych dla bezpieczeństwa i międzynarodowej pozycji

Rzeczypospolitej Polskiej pomiędzy organami administracji rządowej;

11)

ochrony informacji niejawnych dotyczących

a)

zagrożeń o zasięgu ogólnokrajowym w zakresie ochrony informacji niejawnych,

b)

sposobów postępowania w sytuacji zagrożenia o zasięgu ogólnokrajowym, powstałej wskutek

ujawnienia informacji niejawnych, oraz dokonywanie oceny skutków ujawnienia takich

informacji,

c)

projektów aktów normatywnych i innych dokumentów rządowych dotyczących ochrony informacji

niejawnych,

d)

innych spraw zlecanych przez Radę Ministrów lub Prezesa Rady Ministrów oraz wnoszonych

przez ministrów w zakresie realizacji zadań związanych z ochroną informacji niejawnych.

2.

W skład Kolegium wchodzą

1)

przewodniczący - Prezes Rady Ministrów;

2)

sekretarz Kolegium;

3)

członkowie

a)

minister właściwy do spraw wewnętrznych,

b)

minister właściwy do spraw zagranicznych,

c)

Minister Obrony Narodowej,

d)

minister właściwy do spraw finansów publicznych,

e)

Szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego;

4)

minister-członek Rady Ministrów właściwy do spraw koordynowania działalności służb

specjalnych, jeżeli został wyznaczony przez Prezesa Rady Ministrów.

3.

W posiedzeniach Kolegium uczestniczą także

1)

Szef ABW;

2)

Szef AW;

2a)

Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego;

3)

Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego;

3a)

Szef Służby Wywiadu Wojskowego;

4)

Przewodniczący Sejmowej Komisji do Spraw Służb Specjalnych.

4.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej może delegować swojego przedstawiciela do udziału

w posiedzeniach Kolegium, spełniającego wymagania określone w przepisach o ochronie

informacji niejawnych w zakresie dostępu do informacji niejawnych o klauzuli tajności

„ściśle tajne”.

5.

Przewodniczący Kolegium może zapraszać do udziału w posiedzeniach Kolegium przewodniczących

właściwych komisji sejmowych, przedstawicieli organów państwowych oraz inne osoby,

których uczestnictwo jest niezbędne ze względu na tematykę obrad.

6.

Sekretarza Kolegium powołuje, spośród osób spełniających wymagania określone w przepisach

o ochronie informacji niejawnych w zakresie dostępu do informacji niejawnych o klauzuli

tajności „ściśle tajne”, i odwołuje Prezes Rady Ministrów.

7.

Sekretarz Kolegium organizuje pracę Kolegium i w tym zakresie może występować do organów

administracji rządowej o przedstawienie informacji niezbędnych w sprawach rozpatrywanych

przez Kolegium.

8.

Obsługę Kolegium zapewnia Kancelaria Prezesa Rady Ministrów.

9.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb i zasady funkcjonowania Kolegium,

2)

zakres czynności sekretarza Kolegium

- w sposób zapewniający sprawną pracę Kolegium.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 136b ust. 6 ustawy zmienianej w art. 2 zachowują moc do dnia wejścia w życie

nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 136b ust. 6 ustawy zmienianej

w art. 2,

2)

art. 152 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 4 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych

przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 152 ust. 1 ustawy zmienianej w art.

4 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą

- nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Prezes Rady Ministrów w celu koordynacji działań w dziedzinie ochrony bezpieczeństwa

i obronności państwa wydaje wiążące wytyczne oraz żąda informacji i opinii od

1)

ministra właściwego do spraw wewnętrznych - w odniesieniu do działalności Policji,

Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa;

2)

Ministra Sprawiedliwości - w odniesieniu do działalności Służby Więziennej;

3)

Ministra Obrony Narodowej - w odniesieniu do działalności Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego i Żandarmerii Wojskowej;

4)

Szefów Agencji - w odniesieniu do działalności tych Agencji;

5)

Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego - w odniesieniu do działalności Centralnego

Biura Antykorupcyjnego;

6)

ministra właściwego do spraw finansów publicznych - w odniesieniu do działalności

Krajowej Administracji Skarbowej oraz organów informacji finansowej.

2.

W przypadku powołania ministra w celu koordynowania działalności służb specjalnych

wytyczne, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do działalności Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Służby Wywiadu Wojskowego

Prezes Rady Ministrów wydaje na wniosek tego ministra.

3.

Wytyczne, o których mowa w ust. 1 i 2, opiniuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

oraz Kolegium do Spraw Służb Specjalnych.

4.

Prezes Rady Ministrów, zwracając się do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o wyrażenie

opinii w sprawie, o której mowa w ust. 3, załącza opinię Kolegium do Spraw Służb Specjalnych.

5.

O wydaniu wytycznych Prezes Rady Ministrów niezwłocznie powiadamia Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej.

6.

Prezes Rady Ministrów w celu zapewnienia wymaganego współdziałania służb specjalnych

może żądać od Szefów tych służb informacji związanych z planowaniem i wykonywaniem

powierzonych zadań. Żądanie przekazania informacji skierowane do Szefa Służby Kontrwywiadu

Wojskowego albo Szefa Służby Wywiadu Wojskowego wymaga równoczesnego powiadomienia

Ministra Obrony Narodowej.

7.

Prezes Rady Ministrów może upoważnić ministra powołanego w celu koordynowania działalności

służb specjalnych do wykonywania czynności, o których mowa w ust. 6.

8.

W razie konieczności współpracy służb specjalnych w celu realizacji ustawowych zadań

Prezes Rady Ministrów obowiązek koordynacji działań w tym zakresie powierza ministrowi

powołanemu w celu koordynowania działalności służb specjalnych albo Szefowi jednej

ze służb.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 10, który wchodzi w życie z dniem 12 lipca 2019 r.;

2)

art. 9 pkt 1 i art. 11 pkt 2, które wchodzą w życie po upływie 4 miesięcy od dnia

ogłoszenia;

3)

art. 7 pkt 1 i 2, które wchodzą w życie z dniem 23 stycznia 2020 r.

1.

Szefów ABW i AW powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów, po zasięgnięciu opinii

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Kolegium oraz Sejmowej Komisji do Spraw Służb

Specjalnych.

1a.

Prezes Rady Ministrów zwracając się do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o wyrażenie

opinii, o której mowa w ust. 1, załącza opinię Kolegium do Spraw Służb Specjalnych.

2.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek Szefa właściwej Agencji, powołuje i odwołuje zastępców

Szefa ABW i Szefa AW, po zasięgnięciu opinii Sejmowej Komisji do Spraw Służb Specjalnych.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

Szefem ABW i Szefem AW może zostać osoba, która

1)

posiada wyłącznie obywatelstwo polskie;

2)

korzysta z pełni praw publicznych;

3)

wykazuje nieskazitelną postawę moralną, obywatelską i patriotyczną;

4)

daje rękojmię należytego wykonywania zadań;

5)

spełnia wymagania określone w przepisach o ochronie informacji niejawnych w zakresie

dostępu do informacji niejawnych o klauzuli tajności „ściśle tajne”;

6)

nie pełniła służby zawodowej, nie pracowała i nie była współpracownikiem organów bezpieczeństwa

państwa, wymienionych w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania

Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1882), ani też nie była sędzią, który orzekając uchybił godności urzędu, sprzeniewierzając

się niezawisłości sędziowskiej.

W sprawach, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy złożono zażalenie

na sposób przeprowadzenia kontroli osobistej lub przeglądania zawartości bagaży i

sprawdzania ładunków, niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

stosuje się przepisy ustaw zmienianych niniejszą ustawą w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

Odwołanie Szefa Agencji z zajmowanego stanowiska może nastąpić w przypadku

1)

rezygnacji z zajmowanego stanowiska;

2)

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego lub nabycia obywatelstwa innego państwa;

3)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za popełnione przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;

4)

utraty predyspozycji niezbędnych do zajmowania stanowiska;

5)

niewykonywania obowiązków z powodu choroby trwającej nieprzerwanie ponad 3 miesiące.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 15, który

wchodzi w życie w dniu następującym po dniu ogłoszenia.

W przypadku zwolnienia stanowiska Szefa Agencji lub czasowej niemożności sprawowania

przez niego funkcji, Prezes Rady Ministrów może powierzyć pełnienie obowiązków Szefa,

na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, jego zastępcy lub innej osobie.

1.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojej właściwości, przekazują niezwłocznie Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej i Prezesowi Rady Ministrów informacje mogące mieć istotne

znaczenie dla bezpieczeństwa i międzynarodowej pozycji Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojej właściwości, przekazują niezwłocznie Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej informacje, o których mowa w ust. 1, w każdym przypadku,

kiedy Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej tak zdecyduje.

3.

Jeżeli informacje, o których mowa w ust. 1, dotyczą spraw objętych zakresem działania

właściwego ministra, Szef Agencji przekazuje je temu ministrowi, chyba że Prezes Rady

Ministrów zdecyduje inaczej.

1.

Szefowie kierują Agencjami bezpośrednio lub przez swoich zastępców.

2.

Szefowie Agencji mogą upoważnić podległych funkcjonariuszy do załatwiania spraw w

ich imieniu w określonym zakresie, z wyjątkiem spraw, o których mowa w art. 29-31,

a także art. 27, z wyłączeniem upoważnienia dla zastępcy Szefa ABW w zakresie określonym

w art. 27 ust. 9a.

3.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojej właściwości, w drodze zarządzeń, określają

sposoby, metody i formy wykonywania zadań w Agencji w zakresie nieobjętym innymi przepisami.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

15, art. 2 pkt 3, art. 3 pkt 3, art. 5 pkt 1, art. 7, art. 9, art. 10 pkt 1, art.

13 pkt 1 i art. 14 pkt 1, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Prezes Rady Ministrów nadaje, w drodze zarządzeń, każdej z Agencji statut, który określa

jej organizację wewnętrzną.

2.

Szefowie Agencji, w drodze zarządzeń, każdy w zakresie swojej właściwości, nadają

regulaminy organizacyjne jednostkom organizacyjnym każdej z Agencji, w których określają

jej strukturę wewnętrzną i szczegółowe zadania.

3.

Szefowie Agencji, w drodze zarządzeń, każdy w zakresie swojej właściwości, mogą tworzyć,

przekształcać i likwidować ośrodki szkolenia Agencji, określając ich strukturę, zadania

oraz zasady funkcjonowania w zakresie nieobjętym innymi przepisami.

4.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojej właściwości, mogą tworzyć zespoły o charakterze

stałym lub doraźnym, określając ich nazwę, skład osobowy oraz szczegółowy zakres i

tryb działania.

W ABW i AW mogą być zatrudniani pracownicy.

1.

W granicach zadań, o których mowa w art. 5 ust. 1, funkcjonariusze ABW wykonują

1)

czynności operacyjno-rozpoznawcze i dochodzeniowo-śledcze w celu rozpoznawania, zapobiegania

i wykrywania przestępstw oraz ścigania ich sprawców;

2)

czynności operacyjno-rozpoznawcze i analityczno-informacyjne w celu uzyskiwania i

przetwarzania informacji istotnych dla ochrony bezpieczeństwa państwa i jego porządku

konstytucyjnego.

2.

ABW wykonuje również czynności na polecenie sądu lub prokuratora w zakresie określonym

w Kodeksie postępowania karnego oraz Kodeksie karnym wykonawczym.

3.

Funkcjonariusze ABW wykonują czynności tylko w zakresie właściwości tej Agencji i

w tym zakresie przysługują im uprawnienia procesowe Policji, wynikające z przepisów

Kodeksu postępowania karnego.

W granicach zadań, o których mowa w art. 6 ust. 1, funkcjonariusze AW wykonują czynności

operacyjno-rozpoznawcze i analityczno-informacyjne.

1.

Jeżeli informacje i materiały uzyskane w wyniku czynności podjętych przez ABW albo

AW wskazują, że sprawa będąca ich przedmiotem należy do zakresu działania innych organów,

służb lub instytucji, Szef właściwej Agencji przekazuje, z zastrzeżeniem ust. 5-7,

uzyskane informacje i materiały właściwemu podmiotowi.

2.

Jeżeli informacje i materiały uzyskane w wyniku czynności podjętych przez organy,

służby lub instytucje uprawnione do wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych

wskazują, że sprawa będąca przedmiotem tych czynności należy do zakresu działania

ABW albo AW, podmioty te przekazują uzyskane informacje i materiały właściwej Agencji.

3.

Jeżeli informacje i materiały uzyskane przez ABW albo AW wskazują na uzasadnione podejrzenie

popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego albo potwierdzają jego popełnienie,

Szef właściwej Agencji przedstawia je właściwemu prokuratorowi, w celu podjęcia decyzji

w zakresie ich dalszego procesowego wykorzystania.

4.

Jeżeli informacje i materiały uzyskane przez ABW albo AW wskazują na uzasadnione podejrzenie

popełnienia wykroczenia lub wykroczenia skarbowego albo potwierdzają jego popełnienie,

Szef właściwej Agencji, z zastrzeżeniem art. 148 ust. 2, zawiadamia organ właściwy

dla ścigania sprawcy.

5.

Jeżeli w toku realizacji czynności operacyjno-rozpoznawczych ujawnią się okoliczności

wskazujące na to, że sprawa będąca przedmiotem tych czynności nie pozostaje w kompetencji

ABW albo AW, Szef właściwej Agencji może podjąć decyzję o jej kontynuowaniu, jeżeli

jest to uzasadnione bezpieczeństwem państwa.

6.

Szef właściwej Agencji podejmuje decyzję, o której mowa w ust. 5, za zgodą Prezesa

Rady Ministrów, z zastrzeżeniem ust. 7. Szef właściwej Agencji powiadamia Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej o wystąpieniu do Prezesa Rady Ministrów z wnioskiem o udzielenie

takiej zgody.

7.

W przypadku powołania ministra w celu koordynowania działalności służb specjalnych,

zgodę, o której mowa w ust. 6, wyraża ten minister.

8.

Szef właściwej Agencji, niezwłocznie po uzyskaniu zgody, o której mowa w ust. 6 albo

7, powiadamia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o kontynuacji czynności, o których

mowa w ust. 5.

9.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia niepodlegającego ogłoszeniu, sposób

i tryb realizacji przez Szefów Agencji obowiązków określonych w ust. 1, 3 i 4, uwzględniając

przepisy ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 742).

1.

Jeżeli informacje lub materiały uzyskane przez ABW podczas realizacji zadań, o których

mowa w art. 5 ust. 1

1)

wskazują na popełnienie przestępstwa szpiegostwa albo

2)

uprawdopodobniają działalność zmierzającą do popełnienia przestępstwa o charakterze

terrorystycznym

- Szef ABW może, w przypadku gdy jest to uzasadnione względami bezpieczeństwa państwa,

odstąpić od obowiązku zawiadomienia właściwego prokuratora o uzasadnionym podejrzeniu

popełnienia tego przestępstwa oraz osobie, która według uzyskanych przez ABW informacji

lub materiałów może być jego sprawcą.

2.

Szef ABW może odstąpić od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, w przypadku gdy sprawca

przestępstwa szpiegostwa albo podejrzewany o przestępstwa o charakterze terrorystycznym

świadomie i dobrowolnie

1)

ujawnił wszelkie okoliczności popełnionego czynu lub prowadzonej działalności;

2)

zobowiązał się do podjęcia tajnej współpracy z ABW.

3.

Szef ABW może odstąpić od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, po zasięgnięciu opinii

Prokuratora Generalnego oraz ministra - członka Rady Ministrów właściwego do spraw

koordynowania działalności służb specjalnych, jeżeli został powołany.

4.

Odstąpienie od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, dotyczy funkcjonariuszy publicznych

wykonujących czynności w postępowaniu określonym w niniejszym artykule.

5.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy sprawca przestępstwa szpiegostwa

lub podejrzewany o przestępstwa o charakterze terrorystycznym

1)

popełnił umyślne przestępstwo przeciwko życiu albo inne przestępstwo umyślne, którego

skutkiem jest śmierć człowieka, ciężki uszczerbek na zdrowiu, albo

2)

współdziałał w popełnieniu takiego przestępstwa lub usiłował je popełnić albo

3)

nakłaniał inną osobę do popełnienia czynu zabronionego, o którym mowa w pkt 1.

6.

W przypadku gdy sprawca przestępstwa szpiegostwa lub podejrzewany o przestępstwa o

charakterze terrorystycznym, mimo podjęcia tajnej współpracy z ABW, prowadzi nadal

działalność na szkodę Rzeczypospolitej Polskiej niezgodnie z warunkami tej współpracy

albo popełnił jedno z przestępstw, o których mowa w ust. 5, lub współdziałał w popełnieniu

takiego przestępstwa albo nakłaniał do jego popełnienia, Szef ABW powiadamia o tym

właściwego prokuratora.

7.

Szef ABW powiadamia właściwego prokuratora także w przypadku, gdy zostanie ujawnione,

że sprawca przestępstwa szpiegostwa lub podejrzewany o przestępstwa o charakterze

terrorystycznym, który podjął tajną współpracę z ABW, świadomie nie ujawnił wszelkich

okoliczności czynu lub działalności, o których mowa w ust. 1.

8.

W przypadku zagrożenia życia lub zdrowia osoby, o której mowa w ust. 1, lub osób przez

nią wskazanych Szef ABW stosuje wobec tej osoby lub osób przez nią wskazanych odpowiednie

do zagrożenia środki ochronne, a także zapewnia niezbędne środki pomocy, w tym, w

szczególnie uzasadnionych przypadkach, także pomoc finansową. Przepisy art. 35 ust.

3 i art. 36 stosuje się odpowiednio.

9.

Szef ABW cofa ochronę lub pomoc w przypadku

1)

umyślnego naruszania przez osobę objętą ochroną lub pomocą, o której mowa w ust. 8,

zasad albo zaleceń w zakresie tej ochrony lub pomocy;

2)

zaistnienia co najmniej jednej z okoliczności, o których mowa w ust. 5-7.

10.

W razie cofnięcia ochrony lub pomocy w przypadkach, o których mowa w ust. 9, sprawca

przestępstwa szpiegostwa lub podejrzewany o przestępstwa o charakterze terrorystycznym

jest obowiązany do zwrotu Szefowi ABW równowartości świadczeń otrzymanych w ramach

pomocy, a także zwrotu dokumentów określonych w art. 35 ust. 3, jeżeli zostały mu

wydane. Przepis stosuje się odpowiednio do osób chronionych, o których mowa w ust.

8.

1.

Funkcjonariusze ABW, wykonując czynności służące realizacji zadań, o których mowa

w art. 5 ust. 1, mają prawo

1

wydawania osobom poleceń określonego zachowania się w granicach niezbędnych do wykonania

czynności określonych w pkt 2-5a lub wykonywania innych czynności służbowych podejmowanych

w zakresie i w celu realizacji ustawowych zadań ABW lub w celu uniknięcia bezpośredniego

zagrożenia bezpieczeństwa osób lub mienia, gdy jest to niezbędne do sprawnego i zgodnego

z prawem wykonywania tych czynności albo uniknięcia zatarcia śladów przestępstwa;

2)

legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości;

3)

zatrzymywania osób w trybie i w przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego;

4)

przeszukiwania osób i pomieszczeń w trybie i w przypadkach określonych w przepisach

Kodeksu postępowania karnego;

5

dokonywania kontroli osobistej, a także przeglądania zawartości bagaży i sprawdzania

ładunków w portach i na dworcach lub innych miejscach odprawy podróżnych lub bagażu

oraz w środkach transportu lądowego, powietrznego i wodnego, w razie istnienia uzasadnionego

podejrzenia popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary lub w związku z realizacją

zadań określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1-2b i 5;

5a

dokonywania sprawdzenia prewencyjnego na zasadach i w sposób określony w art. 43a;

6)

obserwowania i rejestrowania przy użyciu środków technicznych obrazu zdarzeń w miejscach

publicznych oraz dźwięku towarzyszącego tym zdarzeniom w trakcie wykonywania czynności

operacyjno-rozpoznawczych podejmowanych na podstawie ustawy;

7)

żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, organów administracji rządowej

i samorządu terytorialnego oraz przedsiębiorców prowadzących działalność w zakresie

użyteczności publicznej; wymienione instytucje, organy i przedsiębiorcy są obowiązani,

w zakresie swojego działania, do udzielenia nieodpłatnie tej pomocy, w ramach obowiązujących

przepisów prawa;

8)

zwracania się o niezbędną pomoc do innych niż wymienieni w pkt 7 przedsiębiorców,

jednostek organizacyjnych i organizacji społecznych, jak również zwracania się w nagłych

wypadkach do każdej osoby o udzielenie doraźnej pomocy, w ramach obowiązujących przepisów

prawa.

2.

Osobie zatrzymanej lub wobec której dokonano przeszukania, przysługują uprawnienia

odpowiednio osoby zatrzymanej lub osoby, której prawa zostały naruszone, przewidziane

w przepisach Kodeksu postępowania karnego.

3.

Zatrzymanie osoby może być zastosowane tylko wówczas, gdy inne środki okazały się

bezcelowe lub nieskuteczne.

4.

Osoba zatrzymana może być okazywana, fotografowana lub daktyloskopowana tylko wtedy,

gdy jej tożsamości nie można ustalić w inny sposób.

5.

Osobę zatrzymaną należy niezwłocznie poddać, w razie uzasadnionej potrzeby, badaniu

lekarskiemu lub udzielić jej pierwszej pomocy medycznej.

6.

Czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1-6, powinny być wykonywane w sposób możliwie

najmniej naruszający dobra osobiste osoby, wobec której zostały podjęte.

7.

Na sposób przeprowadzenia czynności, o których mowa w ust. 1

1

pkt 1, 2, 7 i 8, w terminie 7 dni od dnia dokonania czynności,

2)

pkt 6, w terminie 7 dni od dnia gdy podmiot dowiedział się o dokonanych wobec niego

czynnościach

- przysługuje zażalenie do prokuratora właściwego ze względu na miejsce przeprowadzenia

czynności. Do zażalenia stosuje się przepisy Kodeksu postępowania karnego w zakresie dotyczącym postępowania odwoławczego.

8.

Materiały z czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 6, które nie stanowią informacji

potwierdzających popełnienie przestępstwa lub nie są istotne dla bezpieczeństwa państwa,

podlegają niezwłocznie protokolarnemu, komisyjnemu zniszczeniu. Zniszczenie materiałów

zarządza Szef ABW.

9.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania badań

lekarskich, o których mowa w ust. 5, osób zatrzymanych przez funkcjonariuszy ABW.

Rozporządzenie powinno określać osoby przeprowadzające badania oraz organizację i

miejsce przeprowadzania badań, a także przypadki uzasadniające potrzebę udzielenia

osobie zatrzymanej pierwszej pomocy medycznej, z uwzględnieniem ochrony zdrowia osoby

zatrzymanej.

10

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki przeprowadzania

i dokumentowania czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4 i 6, uwzględniając dostosowany

do sytuacji sposób przeprowadzania przez funkcjonariuszy ABW czynności podejmowanych

w ramach ustawowych uprawnień oraz obowiązki funkcjonariuszy podczas realizacji tych

czynności.

1.

Kontrola osobista polega na sprawdzeniu

1)

zawartości odzieży i obuwia osoby poddawanej kontroli osobistej, zwanej dalej „osobą

kontrolowaną”, i przedmiotów, które znajdują się na jej ciele, bez odsłaniania przykrytej

odzieżą powierzchni ciała;

2)

zawartości podręcznego bagażu oraz innych przedmiotów, które posiada przy sobie osoba

kontrolowana;

3)

zawartości odzieży i obuwia osoby kontrolowanej i przedmiotów, które znajdują się

na jej ciele, z odsłonięciem przykrytych odzieżą powierzchni ciała w celu oraz w zakresie

niezbędnym do odebrania broni lub innych poszukiwanych przedmiotów, w przypadku gdy

ujawniono ich posiadanie przez osobę kontrolowaną podczas sprawdzenia, o którym mowa

w pkt 1 lub 2, i gdy do ich odebrania nie jest wystarczające zastosowanie czynności

określonych w pkt 1 i 2;

4)

jamy ustnej, nosa, uszu oraz włosów osoby kontrolowanej;

5)

miejsc intymnych osoby kontrolowanej, w szczególnie uzasadnionych przypadkach.

2.

Funkcjonariusz dokonuje kontroli osobistej w sposób możliwie najmniej naruszający

dobra osobiste osoby kontrolowanej oraz w zakresie niezbędnym w danych okolicznościach

do zrealizowania celu dokonywanej kontroli. Podczas sprawdzenia, o którym mowa w ust.

1 pkt 3 i 5, osoba kontrolowana powinna być częściowo ubrana. Funkcjonariusz najpierw

sprawdza część odzieży, a przed sprawdzeniem kolejnej części umożliwia osobie kontrolowanej

włożenie odzieży już sprawdzonej.

3.

Sprawdzenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-3, można dokonać wzrokowo, manualnie lub

z wykorzystaniem psa służbowego lub środków technicznych niezbędnych do wykrywania

materiałów i urządzeń, których posiadanie jest zabronione, w szczególności broni,

materiałów wybuchowych, środków odurzających, substancji psychotropowych i ich prekursorów,

a sprawdzenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 i 5 - wzrokowo lub manualnie.

4.

Funkcjonariusz dokonujący kontroli osobistej

1)

przystępując do czynności związanych z kontrolą osobistą podaje swój stopień, imię

i nazwisko w sposób umożliwiający odnotowanie tych danych, a funkcjonariusz nieumundurowany

na żądanie osoby kontrolowanej okazuje również legitymację służbową w taki sposób,

aby osoba kontrolowana miała możliwość odczytać i zanotować numer i organ, który wydał

legitymację, oraz nazwisko funkcjonariusza;

2)

podaje podstawę prawną i przyczynę podjęcia kontroli osobistej;

3)

legitymuje osobę kontrolowaną oraz inne osoby, jeżeli uczestniczą w czynności;

4)

może wezwać osobę kontrolowaną do dobrowolnego wydania przez nią broni lub innych

poszukiwanych przedmiotów oraz może żądać opróżnienia przez osobę kontrolowaną kieszeni,

innych części odzieży, przedmiotów znajdujących się na ciele osoby kontrolowanej lub

przez nią posiadanych, jak również może żądać przyjęcia przez osobę kontrolowaną odpowiedniej

pozycji ciała w sposób umożliwiający sprawdzenie miejsc intymnych;

5)

odbiera osobie kontrolowanej broń lub inne poszukiwane przedmioty;

6)

sprawdza czy informacje o osobie kontrolowanej, przedmiotach lub dokumentach posiadanych

przez tę osobę są przetwarzane w dostępnych krajowych i międzynarodowych systemach

informacyjnych, w których przetwarza się informacje, w tym dane osobowe, o osobach

podejrzanych o popełnienie przestępstw, osobach zaginionych lub osobach poszukiwanych

w związku z ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego lub w których przetwarza

się informacje o skradzionych lub utraconych dokumentach lub przedmiotach w celu ich

odnalezienia;

7)

pobiera niezbędne dane osobowe osoby kontrolowanej lub innych osób, jeżeli uczestniczą

w czynności, oraz dane dotyczące posiadanych przez osobę kontrolowaną dokumentów i

podlegających sprawdzeniu przedmiotów, w tym dane związane z tymi przedmiotami lub

utrwalone na tych dokumentach;

8)

może odstąpić od wykonywania czynności, o których mowa w pkt 1 i 3, w przypadku gdy

czynności te zostały wykonane przez funkcjonariusza bezpośrednio przed przystąpieniem

do dokonania kontroli osobistej w ramach realizacji innych uprawnień ABW, w szczególności

w związku z legitymowaniem osoby.

5.

Kontroli osobistej dokonuje funkcjonariusz tej samej płci, co osoba kontrolowana,

w miejscu niedostępnym w czasie wykonywania kontroli dla osób postronnych.

6.

W przypadku gdy kontrola osobista musi być dokonana niezwłocznie, w szczególności

ze względu na okoliczności mogące stanowić zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego

lub mienia, może jej dokonać funkcjonariusz płci odmiennej niż osoba kontrolowana,

także w miejscu niespełniającym warunku, o którym mowa w ust. 5, w sposób możliwie

najmniej naruszający dobra osobiste osoby kontrolowanej.

7.

Podczas kontroli osobistej może być obecna osoba przybrana przez dokonującego czynności,

a w przypadku gdy nie uniemożliwi to przeprowadzenia kontroli osobistej albo nie utrudni

jej przeprowadzenia w istotny sposób, podczas kontroli osobistej może być obecna także

osoba wskazana przez osobę kontrolowaną.

8.

Osoba kontrolowana jest obowiązana umożliwić funkcjonariuszom dokonanie czynności,

o których mowa w ust. 1.

9.

Po zakończeniu kontroli osobistej funkcjonariusz poucza osobę kontrolowaną o prawie

do złożenia zażalenia, o którym mowa w ust. 11, oraz o prawie do żądania sporządzenia

protokołu z kontroli osobistej.

10.

Z kontroli osobistej sporządza się protokół w przypadku, gdy osoba kontrolowana zgłosiła

takie żądanie bezpośrednio po jej dokonaniu oraz w przypadku, gdy w toku kontroli

znaleziono broń lub inne poszukiwane przedmioty. Protokół zawiera w szczególności

1)

oznaczenie czynności, podstawy prawnej i przyczyny jej podjęcia, jej miejsca oraz

danych osoby kontrolowanej i osób uczestniczących w kontroli osobistej, obejmujących

w szczególności imię, nazwisko, numer PESEL lub datę urodzenia oraz rodzaj i cechy

identyfikacyjne dokumentu, na podstawie którego ustalono tożsamość osoby;

2)

datę i godzinę rozpoczęcia i zakończenia czynności;

3)

dane funkcjonariusza dokonującego czynności obejmujące imię, nazwisko i stanowisko

służbowe;

4)

miejsce dokonania czynności;

5)

przebieg czynności, oświadczenia i wnioski jej uczestników;

6)

spis znalezionych i odebranych przedmiotów oraz w miarę potrzeby ich opis;

7)

pouczenie osoby kontrolowanej o jej prawach;

8)

w miarę potrzeby stwierdzenie innych okoliczności dotyczących przebiegu czynności.

11.

Osobie kontrolowanej przysługuje zażalenie do sądu rejonowego właściwego ze względu

na miejsce dokonania kontroli osobistej, w terminie 7 dni od dnia jej dokonania, w

celu zbadania zasadności, legalności oraz prawidłowości jej dokonania. Do zażalenia

stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 50 Kodeksu postępowania karnego.

12.

W przypadku stwierdzenia bezzasadności, nielegalności lub nieprawidłowości dokonania

kontroli osobistej, sąd zawiadamia o tym prokuratora i Szefa ABW.

13.

W przypadku gdy w toku kontroli osobistej nie znaleziono broni lub innych poszukiwanych

przedmiotów lub w przypadku gdy osoba kontrolowana nie zgłosiła żądania sporządzenia

protokołu z kontroli, kontrolę osobistą dokumentuje się w dokumentacji służbowej,

określając datę, czas, miejsce i przyczynę jej dokonania, dane osób w niej uczestniczących

oraz rodzaj i wynik czynności, a także informację o pouczeniu osoby kontrolowanej,

o którym mowa w ust. 9.

14.

W przypadku gdy przedmioty ujawnione w wyniku czynności, o których mowa w ust. 1,

stwarzają niebezpieczeństwo dla życia, zdrowia lub mienia, funkcjonariusz, w granicach

dostępnych środków, niezwłocznie podejmuje działania zmierzające do usunięcia niebezpieczeństwa.

15.

Zażalenie, o którym mowa w ust. 11, składa się za pośrednictwem jednostki organizacyjnej

ABW, której funkcjonariusz dokonał kontroli osobistej. Jednostka organizacyjna, o

której mowa w zdaniu pierwszym, niezwłocznie przekazuje zażalenie do sądu rejonowego.

1.

Przeglądanie zawartości bagaży lub sprawdzanie ładunków w portach, na dworcach lub

innych miejscach odprawy podróżnych lub bagażu oraz w środkach transportu lądowego,

powietrznego i wodnego polega na

1)

wzrokowej i manualnej kontroli zawartości bagaży lub ładunków, w tym manualnym sprawdzeniu

ładunków, elementów konstrukcyjnych bagaży oraz znajdujących się w nich przedmiotów;

2)

sprawdzeniu bagaży i ładunków z wykorzystaniem psa służbowego lub wykorzystaniem środków

technicznych niezbędnych do wykrywania materiałów i urządzeń zabronionych, w szczególności

broni, materiałów wybuchowych, środków odurzających, substancji psychotropowych i

ich prekursorów.

2.

Czynności, o których mowa w ust. 1, wykonuje się w obecności posiadacza bagaży lub

ładunków, a w przypadku gdy nie można ustalić posiadacza bagaży lub ładunków lub w

przypadku jego nieobecności - w obecności przedstawiciela przewoźnika, spedytora lub

agenta morskiego.

3.

W przypadku bagaży lub ładunków przyjętych do przewozu, czynności, o których mowa

w ust. 1, wykonuje się wyłącznie w obecności przedstawiciela przewoźnika, spedytora

lub agenta morskiego.

4.

W przypadku braku możliwości zapewnienia natychmiastowej obecności osób, o których

mowa w ust. 2, funkcjonariusz może wykonać czynności określone w ust. 1 bez ich obecności,

jeżeli z posiadanych informacji wynika, że zwłoka może spowodować zagrożenie życia

lub zdrowia ludzkiego lub mienia, albo gdy istnieje uzasadniona obawa zniszczenia

bądź utracenia przedmiotów mogących stanowić dowód w postępowaniu prowadzonym w związku

z realizacją zadań, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1-2b lub 5.

5.

Funkcjonariusz, w związku z realizacją czynności, o których mowa w ust. 1, ma prawo

żądania udostępnienia bagaży lub przewożonych ładunków, w tym otwarcia bagażnika oraz

udostępnienia przestrzeni bagażowej w środkach komunikacji do przejrzenia, wyjęcia

przewożonych bagaży lub ładunków oraz otwarcia i pokazania ich zawartości.

6.

Osoby, o których mowa w ust. 2, są obowiązane udostępnić funkcjonariuszowi bagaż lub

ładunek do przejrzenia lub sprawdzenia, w tym wykonać czynności, o których mowa w

ust. 5.

7.

Czynności, o których mowa w ust. 1, wykonuje się w miarę możliwości w sposób niepowodujący

uszkodzenia przeglądanych bagaży lub ładunków.

8.

Przy dokonywaniu czynności, o których mowa w ust. 1, przepisy art. 23a ust. 4 i 14

stosuje się odpowiednio.

9.

Funkcjonariusz po zakończeniu wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1, poucza

posiadacza bagaży lub ładunków lub przedstawiciela przewoźnika, spedytora lub agenta

morskiego, w obecności którego dokonano tych czynności, o prawie do złożenia zażalenia,

o którym mowa w ust. 11, oraz o prawie do żądania sporządzenia protokołu z dokonanych

czynności.

10.

Z dokonania czynności, o których mowa w ust. 1, sporządza się protokół w przypadku,

gdy posiadacz bagaży lub ładunków lub przedstawiciel przewoźnika, spedytora lub agenta

morskiego, w obecności którego dokonano tych czynności, zgłosił takie żądanie bezpośrednio

po dokonaniu tych czynności oraz w przypadku, gdy w toku czynności znaleziono broń

lub inne poszukiwane przedmioty. Do sporządzenia protokołu stosuje się odpowiednio

przepis art. 23a ust. 10 zdanie drugie.

11.

Posiadaczowi bagaży lub ładunków lub przedstawicielowi przewoźnika, spedytora lub

agenta morskiego, w obecności którego dokonano czynności określonych w ust. 1, przysługuje

zażalenie do sądu rejonowego właściwego ze względu na miejsce dokonania czynności,

w terminie 7 dni od dnia jej dokonania, w celu zbadania zasadności, legalności oraz

prawidłowości jej dokonania. Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 50 Kodeksu postępowania karnego. W przypadku stwierdzenia bezzasadności, nielegalności lub nieprawidłowości dokonania

czynności, przepis art. 23a ust. 12 stosuje się odpowiednio.

12.

W przypadku gdy w toku czynności, o których mowa w ust. 1, nie znaleziono broni lub

poszukiwanych przedmiotów lub gdy posiadacz bagaży lub ładunków lub przedstawiciel

przewoźnika, spedytora lub agenta morskiego, w obecności którego dokonano tych czynności,

nie zażądał sporządzenia protokołu, czynności dokumentuje się w dokumentacji służbowej,

określając datę, czas, miejsce i przyczynę ich dokonania, dane osób w nich uczestniczących

oraz rodzaj i wynik czynności, a także informację o pouczeniu osoby, o którym mowa

w ust. 9.

13.

Zażalenie, o którym mowa w ust. 11, składa się za pośrednictwem jednostki organizacyjnej

ABW, której funkcjonariusz dokonał czynności, o której mowa w ust. 1. Jednostka organizacyjna,

o której mowa w zdaniu pierwszym, niezwłocznie przekazuje zażalenie do sądu rejonowego.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób sporządzania dokumentów,

o których mowa w art. 23a ust. 10 i 13 oraz art. 23b ust. 10 i 12, a także wzory protokołów,

o których mowa w art. 23a ust. 9 i art. 23b ust. 9, z uwzględnieniem informacji niezbędnych

do udokumentowania podstaw prawnych, celu i zakresu dokonanej kontroli osobistej,

przeglądania zawartości bagaży i sprawdzania ładunków w portach i na dworcach oraz

w środkach transportu lądowego, powietrznego i wodnego oraz z uwzględnieniem niezbędnych

danych osobowych osób objętych tymi czynnościami, uczestniczących w tych czynnościach

oraz dokonujących tych czynności, a także informacji niezbędnych do ustalenia przebiegu

i wyniku tych czynności.

1.

Funkcjonariusz, który w toku kontroli osobistej, sprawdzenia prewencyjnego, przeglądania

zawartości bagażu lub sprawdzania środków transportu i ładunku lub sprawdzenia, o

którym mowa w art. 43a ust. 4, ujawnił rzeczy mogące stanowić dowód w sprawie o przestępstwo,

którego ściganie należy do zadań ABW, lub podlegające zajęciu w takim postępowaniu,

jest obowiązany rzeczy te zatrzymać za pokwitowaniem, a jeżeli ujawnił rzeczy mogące

stanowić dowód w sprawie o przestępstwo lub podlegające zajęciu w postępowaniu, którego

ściganie nie należy do zadań ABW, jest obowiązany niezwłocznie powiadomić o tym Policję.

2.

Od obowiązków, o których mowa w ust. 1, funkcjonariusz może odstąpić, w przypadku

wykonywania czynności określonych w art. 29 ust. 1 lub art. 30 ust. 1.

1.

Funkcjonariusze AW, wykonując czynności, o których mowa w art. 22, mają prawo

1)

żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, organów administracji rządowej

i samorządu terytorialnego oraz przedsiębiorców prowadzących działalność w zakresie

użyteczności publicznej; wymienione instytucje, organy i przedsiębiorcy są obowiązani,

w zakresie swojego działania, do udzielania nieodpłatnie tej pomocy, w ramach obowiązujących

przepisów prawa;

2)

zwracania się o niezbędną pomoc do innych, niż wymienieni w pkt 1, przedsiębiorców,

jednostek organizacyjnych i organizacji społecznych, jak również zwracania się w nagłych

wypadkach do każdej osoby o udzielenie doraźnej pomocy, w ramach obowiązujących przepisów

prawa.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób przeprowadzania

czynności, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 23 ust. 1 pkt 7 i 8, uwzględniając

obowiązki funkcjonariusza AW występującego z żądaniem udzielenia pomocy lub zwracającego

się o tę pomoc.

1.

Funkcjonariusze ABW albo AW mają prawo przeprowadzania doprowadzenia, o którym mowa

w art. 4 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego

i broni palnej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1834 oraz z 2019 r. poz. 15), lub konwoju, o którym mowa w art. 4 pkt 3 tej ustawy.

2.

Funkcjonariusze ABW albo AW wykonujący zadania w zakresie przeprowadzania doprowadzenia

lub konwoju, jeżeli jest to niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa tego doprowadzenia

lub konwoju, mają prawo wydawania poleceń określonego zachowania się.

3.

Do wykonywania zadań w zakresie przeprowadzania doprowadzenia lub konwoju stosuje

się przepisy art. 25, art. 26 i art. 26b.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1-6 i 8-14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego

i broni palnej, funkcjonariusz ABW może użyć środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art.

12 ust. 1 pkt 1, 2, 5, 7, 9, 11, pkt 12 lit. a i d, pkt 13 i 17-20 tej ustawy, lub

wykorzystać te środki.

2.

W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a-c i e, pkt 2, 3 i pkt 4 lit. a, b i lit. c tiret pierwsze oraz

w art. 47 pkt 1, pkt 2 lit. a i pkt 3-7 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu

bezpośredniego i broni palnej, funkcjonariusz ABW może użyć broni palnej lub ją wykorzystać.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1-3, 5, 6, 8-10, 12 i 13 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu

bezpośredniego i broni palnej, funkcjonariusz AW może użyć środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art.

12 ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a i b, pkt 7, 9, pkt 12 lit. a, pkt 13 i 18 tej ustawy,

lub wykorzystać te środki.

2.

W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a-c i e, pkt 2 i pkt 3 lit. a oraz w art. 47 pkt 1, 6 i 7 ustawy

z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, funkcjonariusz AW może użyć broni palnej lub ją wykorzystać.

1.

W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2, Szef ABW może zarządzić

o zastosowaniu przez ABW urządzeń uniemożliwiających telekomunikację na określonym

obszarze, przez czas niezbędny do wykonywania czynności przez ABW, z uwzględnieniem

konieczności minimalizacji skutków braku możliwości korzystania z usług telekomunikacyjnych.

2.

O zastosowaniu urządzeń, o których mowa w ust. 1, Szef ABW niezwłocznie informuje

Prezesa UKE.

Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej przez funkcjonariuszy

ABW i AW oraz dokumentowanie tego użycia i wykorzystania odbywa się na zasadach określonych

w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.

1.

Sąd, na pisemny wniosek Szefa ABW, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora

Generalnego, może, w drodze postanowienia, zarządzić kontrolę operacyjną - gdy inne

środki okazały się bezskuteczne albo będą nieprzydatne - przy wykonywaniu czynności

operacyjno-rozpoznawczych podejmowanych przez ABW w celu rozpoznawania, zapobiegania

i wykrywania przestępstw, o których mowa w

1)

art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a, c, d i e,

2)

rozdziałach XXXV-XXXVII Kodeksu karnego oraz rozdziałach 6 i 7 Kodeksu karnego skarbowego - jeżeli godzą w podstawy ekonomiczne państwa,

3)

art. 232, art. 233 § 1, 1a, 4 i 6, art. 234, art. 235, art. 236 § 1 i art. 239 § 1

Kodeksu karnego - jeżeli dotyczą przestępstw, o których mowa w pkt 1 i 2

- oraz w celu uzyskania i utrwalenia dowodów tych przestępstw, ujawnienia mienia zagrożonego

przepadkiem w związku z tymi przestępstwami i ścigania ich sprawców.

1a.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przedstawia się wraz z materiałami uzasadniającymi

potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej.

2.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje Sąd Okręgowy w Warszawie.

3.

W przypadkach niecierpiących zwłoki, jeżeli mogłoby to spowodować utratę informacji

lub zatarcie albo zniszczenie dowodów przestępstwa, Szef ABW może zarządzić, po uzyskaniu

pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, kontrolę operacyjną, zwracając się jednocześnie

do sądu, o którym mowa w ust. 2, z wnioskiem o wydanie postanowienia w tej sprawie.

W razie nieudzielenia przez sąd zgody w terminie 5 dni od dnia zarządzenia kontroli

operacyjnej Szef ABW wstrzymuje kontrolę operacyjną oraz poleca protokolarne, komisyjne

zniszczenie materiałów zgromadzonych podczas jej stosowania.

4.

(uchylony)

5.

W przypadku potrzeby zarządzenia kontroli operacyjnej wobec osoby podejrzanej lub

oskarżonego, we wniosku Szefa ABW, o którym mowa w ust. 1, zamieszcza się informację

o toczącym się wobec tej osoby postępowaniu.

6.

Kontrola operacyjna prowadzona jest niejawnie i polega na

1)

uzyskiwaniu i utrwalaniu treści rozmów prowadzonych przy użyciu środków technicznych,

w tym za pomocą sieci telekomunikacyjnych;

2)

uzyskiwaniu i utrwalaniu obrazu lub dźwięku osób z pomieszczeń, środków transportu

lub miejsc innych niż miejsca publiczne;

3)

uzyskiwaniu i utrwalaniu treści korespondencji, w tym korespondencji prowadzonej za

pomocą środków komunikacji elektronicznej;

4)

uzyskiwaniu i utrwalaniu danych zawartych w informatycznych nośnikach danych, telekomunikacyjnych

urządzeniach końcowych, systemach informatycznych i teleinformatycznych;

5)

uzyskiwaniu dostępu i kontroli zawartości przesyłek.

7.

Wniosek Szefa ABW, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać w szczególności

1)

numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został jej nadany;

2)

opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji prawnej;

3)

okoliczności uzasadniające potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej, w tym stwierdzonej

bezskuteczności lub nieprzydatności innych środków;

4)

dane osoby lub inne dane pozwalające na jednoznaczne określenie podmiotu lub przedmiotu,

wobec którego stosowana będzie kontrola operacyjna, ze wskazaniem miejsca lub sposobu

jej stosowania;

5)

cel, czas i rodzaj prowadzonej kontroli operacyjnej.

8.

Kontrolę operacyjną zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Sąd, o którym

mowa w ust. 2, może, na pisemny wniosek Szefa ABW, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody

Prokuratora Generalnego, na okres nie dłuższy niż kolejne 3 miesiące, wydać postanowienie

o jednorazowym przedłużeniu kontroli operacyjnej, jeżeli nie ustały przyczyny zarządzenia

tej kontroli.

9.

W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania kontroli operacyjnej pojawią się

nowe okoliczności istotne dla zapobieżenia lub wykrycia przestępstwa albo ustalenia

sprawcy i uzyskania dowodów przestępstwa, sąd, o którym mowa w ust. 2, na pisemny

wniosek Szefa ABW, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, może

wydawać, również po upływie okresów, o których mowa w ust. 8, kolejne postanowienia

o przedłużeniu kontroli operacyjnej na następujące po sobie okresy, z których żaden

nie może trwać dłużej niż 12 miesięcy.

9a.

Szef ABW może upoważnić swojego zastępcę do składania wniosków, o których mowa w ust.

1, 3, 8 i 9, lub do zarządzania kontroli operacyjnej w trybie ust. 3.

10.

Do wniosków, o których mowa w ust. 3, 8 i 9, stosuje się odpowiednio przepisy ust.

1a i 7. Sąd przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w ust. 1, 3, 8 i 9, zapoznaje

się z materiałami uzasadniającymi wniosek, w szczególności zgromadzonymi podczas stosowania

kontroli operacyjnej zarządzonej w tej sprawie.

11.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, 3-5, 8 i 9, sąd rozpoznaje jednoosobowo, przy czym

czynności sądu związane z rozpoznawaniem tych wniosków powinny być realizowane w warunkach

przewidzianych dla przekazywania, przechowywania i udostępniania informacji niejawnych

oraz z odpowiednim zastosowaniem przepisów wydanych na podstawie art. 181 § 2 Kodeksu postępowania karnego. W posiedzeniu sądu może wziąć udział wyłącznie prokurator i przedstawiciel Szefa

ABW.

11a.

Na postanowienia Sądu, o których mowa w

1)

ust. 1, 3, 8 i 9 - przysługuje zażalenie Szefowi ABW;

2)

ust. 3 - przysługuje zażalenie Prokuratorowi Generalnemu.

Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

12.

Przedsiębiorca telekomunikacyjny, operator pocztowy oraz usługodawca świadczący usługi

drogą elektroniczną są obowiązani do zapewnienia na własny koszt warunków technicznych

i organizacyjnych umożliwiających prowadzenie przez ABW kontroli operacyjnej.

12a.

Usługodawca świadczący usługi drogą elektroniczną będący mikroprzedsiębiorcą lub małym

przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495) zapewnia warunki techniczne i organizacyjne umożliwiające prowadzenie przez ABW kontroli

operacyjnej stosownie do posiadanej infrastruktury.

13.

Kontrola operacyjna powinna być zakończona niezwłocznie po ustaniu przyczyn jej zarządzenia,

najpóźniej jednak z upływem okresu, na który została wprowadzona.

14.

Szef ABW informuje Prokuratora Generalnego o wynikach kontroli operacyjnej po jej

zakończeniu, a na jego żądanie również o przebiegu tej kontroli, przedstawiając zebrane

w jej toku materiały.

15.

W przypadku uzyskania dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego lub

mających znaczenie dla toczącego się postępowania karnego Szef ABW przekazuje Prokuratorowi

Generalnemu wszystkie materiały zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej.

W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu do tych materiałów, stosuje się odpowiednio

art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

15a.

(uchylony)

15b.

(uchylony)

15c.

(uchylony)

15d.

(uchylony)

15e.

(uchylony)

15f.

O zachowaniu materiałów z kontroli operacyjnej, które są istotne dla bezpieczeństwa

państwa, orzeka Sąd Okręgowy w Warszawie na pisemny wniosek Szefa ABW złożony po uzyskaniu

pisemnej zgody Prokuratora Generalnego. Sąd przed wydaniem postanowienia zapoznaje

się z materiałami uzasadniającymi wniosek, w szczególności z materiałami zgromadzonymi

podczas stosowania kontroli operacyjnej, której wniosek dotyczy.

15g.

Przed wydaniem pisemnej zgody, o której mowa w ust. 15f, Prokurator Generalny zapoznaje

się z materiałami uzasadniającymi wniosek.

15h.

W przypadku, gdy materiały, o których mowa w ust. 15

1)

zawierają informacje, o których mowa w art. 178 Kodeksu postępowania karnego, Szef ABW zarządza ich niezwłoczne, komisyjne i protokolarne zniszczenie;

2)

mogą zawierać informacje, o których mowa w art. 178a i art. 180 § 3 Kodeksu postępowania karnego, z wyłączeniem informacji o przestępstwach, o których mowa w art. 240 § 1 Kodeksu karnego, albo informacje stanowiące tajemnice związane z wykonywaniem zawodu lub funkcji,

o których mowa w art. 180 § 2 Kodeksu postępowania karnego, Szef ABW przekazuje Prokuratorowi Generalnemu te materiały.

15i.

W przypadku, o którym mowa w ust. 15h pkt 2, Prokurator Generalny niezwłocznie po

otrzymaniu materiałów, kieruje je do sądu, który zarządził kontrolę operacyjną albo

wyraził na nią zgodę w trybie określonym w ust. 3, wraz z wnioskiem o

1)

stwierdzenie, które z przekazanych materiałów zawierają informacje, o których mowa

w ust. 15h pkt 2;

2)

dopuszczenie do wykorzystania w postępowaniu karnym materiałów zawierających informacje

stanowiące tajemnice związane z wykonywaniem zawodu lub funkcji, o których mowa w

art. 180 § 2 Kodeksu postępowania karnego, nieobjęte zakazami określonymi w art. 178a i art. 180 § 3 Kodeksu postępowania karnego z wyłączeniem informacji o przestępstwach, o których mowa w art. 240 § 1 Kodeksu karnego.

15j.

Sąd, niezwłocznie po złożeniu wniosku przez Prokuratora Generalnego, wydaje postanowienie

o dopuszczeniu do wykorzystania w postępowaniu karnym materiałów, o których mowa w

ust. 15i pkt 2, gdy jest to niezbędne dla dobra wymiaru sprawiedliwości, a okoliczność

nie może być ustalona na podstawie innego dowodu, a także zarządza niezwłoczne zniszczenie

materiałów, których wykorzystanie w postępowaniu karnym jest niedopuszczalne.

15k.

Na postanowienie sądu w przedmiocie dopuszczenia do wykorzystania w postępowaniu karnym

materiałów, o których mowa w ust. 15i pkt 2, Prokuratorowi Generalnemu przysługuje

zażalenie. Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

15l.

Szef ABW jest obowiązany do wykonania zarządzenia sądu o zniszczeniu materiałów, o

którym mowa w ust. 15j, oraz niezwłocznego, komisyjnego i protokolarnego zniszczenia

materiałów, których wykorzystanie w postępowaniu karnym jest niedopuszczalne. Szef

ABW niezwłocznie informuje Prokuratora Generalnego o zniszczeniu tych materiałów.

16.

Zgromadzone podczas stosowania kontroli operacyjnej materiały, które nie są istotne

dla bezpieczeństwa państwa lub nie stanowią informacji potwierdzających zaistnienie

przestępstwa, podlegają niezwłocznemu, protokolarnemu, komisyjnemu zniszczeniu. Zniszczenie

materiałów zarządza Szef ABW.

16a.

O wydaniu i wykonaniu zarządzenia dotyczącego zniszczenia materiałów, o których mowa

w ust. 16, Szef ABW jest obowiązany do niezwłocznego poinformowania Prokuratora Generalnego.

16b.

Sąd, Prokurator Generalny oraz Szef ABW prowadzą rejestry postanowień, pisemnych zgód,

zarządzeń i wniosków dotyczących kontroli operacyjnej.

16c.

Szef ABW prowadzi odrębne rejestry wniosków do Sądu o zezwolenie na zachowanie materiałów

zgromadzonych podczas stosowania kontroli operacyjnej istotnych dla bezpieczeństwa

państwa, zarządzeń o zniszczeniu materiałów zgromadzonych podczas stosowania kontroli

operacyjnej oraz zawiadomień Prokuratora Generalnego o wydaniu przez Szefa ABW i wykonaniu

zarządzenia o zniszczeniu materiałów z kontroli operacyjnej.

16d.

Rejestry, o których mowa w ust. 16b i 16c, prowadzi się w formie elektronicznej, z

zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych.

17.

(uchylony)

18.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób dokumentowania kontroli

operacyjnej oraz przechowywania i przekazywania wniosków i zarządzeń, a także przechowywania,

przekazywania oraz przetwarzania i niszczenia materiałów uzyskanych podczas stosowania

tej kontroli, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru podejmowanych

czynności i uzyskanych materiałów oraz wzory stosowanych druków i rejestrów.

1.

ABW może uzyskiwać niezbędne do realizacji zadań, o których mowa w art. 5 ust. 1,

dane niestanowiące treści odpowiednio, przekazu telekomunikacyjnego, przesyłki pocztowej

albo przekazu w ramach usługi świadczonej drogą elektroniczną, określone w

1)

art. 180c i art. 180d ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1954, z późn. zm., zwane dalej „danymi telekomunikacyjnymi”,

2)

art. 82 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2188 oraz z 2019 r. poz. 1051, 1495 i 2005), zwane dalej „danymi pocztowymi”,

3)

art. 18 ust. 1-5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. z 2019 r. poz. 123 i 730), zwane dalej „danymi internetowymi”

- oraz może je przetwarzać bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą.

2.

Przedsiębiorca telekomunikacyjny, operator pocztowy lub usługodawca świadczący usługi

drogą elektroniczną udostępnia nieodpłatnie dane, o których mowa w ust. 1, odpowiednio

1)

funkcjonariuszowi ABW wskazanemu w pisemnym wniosku Szefa ABW lub osoby upoważnionej

przez ten organ;

2)

na ustne żądanie funkcjonariusza ABW posiadającego pisemne upoważnienie Szefa ABW;

3)

za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej funkcjonariuszowi ABW posiadającemu upoważnienie,

o którym mowa w pkt 2.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, udostępnianie danych, o których mowa w

ust. 1, odbywa się bez udziału pracowników przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, operatora

pocztowego lub usługodawcy świadczącego usługi drogą elektroniczną, lub przy ich niezbędnym

współudziale, jeżeli możliwość taką przewiduje porozumienie zawarte pomiędzy Szefem

ABW a tym podmiotem.

4.

Udostępnienie ABW danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, może nastąpić za pośrednictwem

sieci telekomunikacyjnej, jeżeli sieć ta zapewnia

1)

możliwość ustalenia funkcjonariusza ABW uzyskującego dane, ich rodzaju oraz czasu,

w którym zostały uzyskane;

2)

zabezpieczenie techniczne i organizacyjne uniemożliwiające osobie nieuprawnionej dostęp

do tych danych.

5.

Szef ABW prowadzi rejestr wystąpień o uzyskanie danych telekomunikacyjnych, pocztowych

i internetowych zawierający informacje identyfikujące jednostkę organizacyjną ABW

i funkcjonariusza ABW uzyskującego te dane, ich rodzaj, cel uzyskania oraz czas, w

którym zostały uzyskane. Rejestr prowadzi się w formie elektronicznej, z zachowaniem

przepisów o ochronie informacji niejawnych.

6.

Dane, o których mowa w ust. 1, które mają znaczenie dla postępowania karnego, Szef

ABW przekazuje Prokuratorowi Generalnemu. Prokurator Generalny podejmuje decyzję o

zakresie i sposobie wykorzystania przekazanych danych.

7.

Dane, o których mowa w ust. 1, które nie mają znaczenia dla postępowania karnego albo

nie są istotne dla bezpieczeństwa państwa, podlegają niezwłocznemu, komisyjnemu i

protokolarnemu zniszczeniu.

1.

Kontrolę nad uzyskiwaniem przez ABW danych telekomunikacyjnych, pocztowych lub internetowych

sprawuje Sąd Okręgowy w Warszawie.

2.

Szef ABW przekazuje, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych, sądowi,

o którym mowa w ust. 1, w okresach półrocznych, sprawozdanie obejmujące

1)

liczbę przypadków pozyskania w okresie sprawozdawczym danych telekomunikacyjnych,

pocztowych lub internetowych oraz rodzaj tych danych;

2)

kwalifikacje prawne czynów, w związku z zaistnieniem których wystąpiono o dane telekomunikacyjne,

pocztowe lub internetowe.

3.

W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1, sąd może zapoznać się z materiałami uzasadniającymi

udostępnienie ABW danych telekomunikacyjnych, pocztowych lub internetowych.

4.

Sąd, o którym mowa w ust. 1, informuje Szefa ABW o wyniku kontroli w terminie 30 dni

od jej zakończenia.

5.

Kontroli, o której mowa w ust. 1, nie podlega uzyskiwanie danych na podstawie art.

28b ust. 1.

1.

W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 5 ust. 1, ABW może uzyskiwać dane

1)

z wykazu, o którym mowa w art. 179 ust. 9 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne,

2)

o których mowa w art. 161 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne,

3)

w przypadku użytkownika, który nie jest osobą fizyczną numer zakończenia sieci oraz

siedzibę lub miejsce wykonywania działalności gospodarczej, firmę lub nazwę i formę

organizacyjną tego użytkownika,

4)

w przypadku stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej - także nazwę miejscowości

oraz ulicy, przy której znajduje się zakończenie sieci, udostępnione użytkownikowi

- oraz może je przetwarzać bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą.

2.

Do udostępniania i przetwarzania danych, o których mowa w ust. 1, art. 28 ust. 2-7

stosuje się.

1.

W sprawach o przestępstwa, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2, czynności operacyjno-rozpoznawcze

zmierzające do sprawdzenia uzyskanych wcześniej wiarygodnych informacji o przestępstwie

oraz wykrycia sprawców i uzyskania dowodów mogą polegać na dokonaniu w sposób niejawny

nabycia lub przejęcia przedmiotów pochodzących z przestępstwa, ulegających przepadkowi

albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi obrót są zabronione,

a także przyjęciu lub wręczeniu korzyści majątkowej.

2.

Szef ABW może zarządzić, na czas określony, czynności wymienione w ust. 1, po uzyskaniu

pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, którego bieżąco informuje o przebiegu tych

czynności i ich wyniku.

2a.

Przed wydaniem pisemnej zgody Prokurator Generalny zapoznaje się z materiałami uzasadniającymi

potrzebę przeprowadzenia czynności, o których mowa w ust. 1.

3.

Czynności określone w ust. 1 nie mogą polegać na kierowaniu działaniami wyczerpującymi

znamiona czynu zabronionego pod groźbą kary.

4.

W przypadku potwierdzenia informacji o przestępstwie określonym w art. 5 ust. 1 pkt 2 Szef ABW przekazuje Prokuratorowi Generalnemu wszystkie materiały

zgromadzone w wyniku wykonywania czynności. W postępowaniu przed sądem, w odniesieniu

do tych materiałów, stosuje się odpowiednio art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania

karnego.

5.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania i dokumentowania

czynności, o których mowa w ust. 1. Rozporządzenie powinno, uwzględniając niejawny

charakter czynności, ustalać sposób przechowywania, przekazywania i niszczenia materiałów

i dokumentów uzyskanych lub wytworzonych w związku z realizacją czynności, o których

mowa w ust. 1, a także określać wzory stosowanych druków i rejestrów.

1.

W sprawach o przestępstwa, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2, w ramach czynności

operacyjno-rozpoznawczych zmierzających do udokumentowania tych przestępstw albo ustalenia

tożsamości osób uczestniczących w tych przestępstwach lub przejęcia przedmiotów przestępstwa,

Szef ABW może, przed wszczęciem postępowania karnego, zarządzić niejawne nadzorowanie

wytwarzania, przemieszczania, przechowywania i obrotu przedmiotami przestępstwa, jeżeli

nie stworzy to zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego.

2.

O zarządzeniu, przebiegu i wynikach czynności podjętych w trybie ust. 1 Szef ABW niezwłocznie

zawiadamia Prokuratora Generalnego, który może nakazać ich zaniechanie.

3.

Stosownie do zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, urzędy, instytucje i podmioty prowadzące

działalność w dziedzinie poczty i transportu, organy celne oraz organy Straży Granicznej

są obowiązane dopuścić do dalszego przewozu przesyłki zawierające przedmioty przestępstwa

w stanie nienaruszonym lub po ich usunięciu albo zastąpieniu w całości lub w części.

4.

W przypadku potwierdzenia informacji o przestępstwie Szef ABW przekazuje Prokuratorowi

Generalnemu wszystkie materiały zgromadzone w wyniku wykonywania czynności. W postępowaniu

przed sądem, w odniesieniu do tych materiałów, stosuje się odpowiednio art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego.

5.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania i dokumentowania

czynności, o których mowa w ust. 1. Rozporządzenie powinno, uwzględniając niejawny

charakter czynności, ustalać sposób przechowywania, przekazywania i niszczenia materiałów

i dokumentów uzyskanych lub wytworzonych w związku z realizacją czynności, o których

mowa w ust. 1, a także określać wzory stosowanych druków i rejestrów.

Przy wykonywaniu czynności, o których mowa w art. 29 i 30, może być stosowana kontrola

korespondencji lub środki techniczne na zasadach określonych w art. 27.

Nie popełnia przestępstwa, kto, będąc do tego uprawnionym, wykonuje czynności określone

w art. 29 ust. 1, jeżeli zostały zachowane warunki określone w art. 29 ust. 3, a także

kto wykonuje czynności określone w art. 30 ust. 1.

1.

W celu zapobiegania i przeciwdziałania oraz zwalczania zdarzeń o charakterze terrorystycznym

dotyczących istotnych z punktu widzenia ciągłości funkcjonowania państwa systemów

teleinformatycznych organów administracji publicznej lub sieci teleinformatycznych

objętych jednolitym wykazem obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład

infrastruktury krytycznej, a także systemów teleinformatycznych właścicieli, posiadaczy

samoistnych i zależnych obiektów, instalacji lub urządzeń infrastruktury krytycznej,

o których mowa w art. 5b ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym, lub danych przetwarzanych w tych systemach oraz zapobiegania i wykrywania przestępstw

o charakterze terrorystycznym w tym obszarze oraz ścigania ich sprawców ABW może przeprowadzać

ocenę bezpieczeństwa tych systemów teleinformatycznych, zwaną dalej „oceną bezpieczeństwa”.

2.

Oceny bezpieczeństwa są przeprowadzane zgodnie z rocznym planem przeprowadzania ocen

bezpieczeństwa, opracowywanym w terminie do 30 września roku poprzedzającego przez

Szefa ABW w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji. W uzasadnionych

przypadkach ocena bezpieczeństwa może zostać przeprowadzona z pominięciem planu.

3.

ABW informuje podmiot zarządzający systemem teleinformatycznym, o którym mowa w ust.

1, o włączeniu tego systemu do rocznego planu przeprowadzania ocen bezpieczeństwa.

4.

Ocena bezpieczeństwa polega na przeprowadzeniu testów bezpieczeństwa systemu teleinformatycznego

w celu identyfikacji podatności, przez które rozumie się słabość zasobu lub zabezpieczenia

systemu teleinformatycznego, która może zostać wykorzystana przez zagrożenie, wpływających

na integralność, poufność, rozliczalność i dostępność tego systemu.

5.

Ocena bezpieczeństwa powinna być prowadzona z uwzględnieniem zasady minimalizacji

zakłócenia pracy systemu teleinformatycznego lub ograniczenia jego dostępności i nie

może prowadzić do nieodwracalnego zniszczenia danych przetwarzanych w systemie teleinformatycznym

podlegającym tej ocenie.

6.

W celu minimalizacji negatywnych następstw oceny bezpieczeństwa ABW uzgadnia z podmiotem,

o którym mowa w ust. 1, ramowe warunki przeprowadzania tej oceny, w szczególności

datę rozpoczęcia, harmonogram oraz zakres i rodzaj przeprowadzanych w ramach oceny

bezpieczeństwa testów bezpieczeństwa.

7.

ABW może wytwarzać lub pozyskiwać urządzenia lub programy komputerowe, o których mowa

w art. 269b Kodeksu karnego, oraz ich używać w celu określenia podatności ocenianego systemu na możliwość popełnienia

przestępstw, o których mowa w art. 165 § 1 pkt 4, art. 267 § 3, art. 268a § 1 albo

§ 2 w związku z § 1, art. 269 § 2 albo art. 269a Kodeksu karnego.

8.

Używając urządzeń lub programów komputerowych, o których mowa w ust. 7, ABW może uzyskać

dostęp do informacji dla niej nieprzeznaczonej, przełamując albo omijając elektroniczne,

magnetyczne, informatyczne lub inne szczególne jej zabezpieczenie, lub może uzyskać

dostęp do całości lub części systemu teleinformatycznego.

9.

Informacje uzyskane przez ABW w wyniku przeprowadzania oceny bezpieczeństwa stanowią

tajemnicę prawnie chronioną i nie mogą być wykorzystane do realizacji innych zadań

ustawowych ABW oraz podlegają one niezwłocznemu, komisyjnemu i protokolarnemu zniszczeniu.

10.

Po przeprowadzeniu oceny bezpieczeństwa ABW sporządza i przekazuje podmiotowi, którego

system podlegał ocenie bezpieczeństwa, raport zawierający podsumowanie przeprowadzonych

w ramach oceny bezpieczeństwa czynności oraz wskazanie wykrytych podatności systemu

teleinformatycznego.

11.

Jeżeli wykryta podatność może wystąpić w innych systemach teleinformatycznych, ABW

informuje niezwłocznie ministra właściwego do spraw informatyzacji o wykrytej podatności

oraz o możliwości jej wystąpienia w innych systemach teleinformatycznych.

12.

Szef ABW określi, w drodze zarządzenia, rodzaje dokonywanych w ramach oceny bezpieczeństwa

testów bezpieczeństwa, uwzględniając potrzebę kompletności dokonywanej oceny bezpieczeństwa.

13.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób niszczenia przez Szefa

ABW materiałów zawierających informacje, o których mowa w ust. 9, a także wzory niezbędnych

druków, mając na uwadze rodzaj materiałów podlegających zniszczeniu.

14.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki przeprowadzania oceny

bezpieczeństwa, mając na uwadze określenie czynności niezbędnych do jej przeprowadzenia,

w tym dokonywanie uzgodnień, o których mowa w ust. 6.

1.

W celu zapobiegania i przeciwdziałania oraz zwalczania zdarzeń o charakterze terrorystycznym

dotyczących istotnych z punktu widzenia ciągłości funkcjonowania państwa systemów

teleinformatycznych organów administracji publicznej lub sieci teleinformatycznych

objętych jednolitym wykazem obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład

infrastruktury krytycznej, a także systemów teleinformatycznych właścicieli, posiadaczy

samoistnych i posiadaczy zależnych obiektów, instalacji lub urządzeń infrastruktury

krytycznej, o których mowa w art. 5b ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym, lub danych przetwarzanych w tych systemach oraz zapobiegania i wykrywania przestępstw

o charakterze terrorystycznym w tym obszarze oraz ścigania ich sprawców, ABW wdraża

w tych podmiotach system wczesnego ostrzegania o zagrożeniach występujących w sieci

Internet, zwany dalej „systemem ostrzegania”, prowadzi go i koordynuje jego funkcjonowanie.

2.

Wdrożenie elementów systemu ostrzegania w podmiotach, o których mowa w ust. 1, następuje

zgodnie z rocznym planem wdrożenia, opracowywanym przez Szefa ABW w terminie do dnia

30 września roku poprzedzającego. W uzasadnionych przypadkach, na wniosek podmiotu,

wdrożenie elementów systemu ostrzegania może zostać przeprowadzone z pominięciem planu.

3.

ABW niezwłocznie informuje podmiot, o którym mowa w ust. 1, o jego włączeniu do rocznego

planu wdrożenia systemu ostrzegania.

4.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, ma obowiązek przystąpić do systemu ostrzegania oraz

przekazać ABW niezbędne informacje umożliwiające wdrożenie systemu ostrzegania w tym

podmiocie.

5.

W podmiotach, o których mowa w ust. 1, podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub

przez niego nadzorowanych, wdrożenie systemu ostrzegania może nastąpić za zgodą Ministra

Obrony Narodowej.

6.

Koszty wdrożenia i utrzymania systemu ostrzegania w podmiotach, o których mowa w ust.

1, pokrywa ABW.

7.

ABW, w drodze porozumienia, uzgadnia z podmiotem, o którym mowa w ust. 1, techniczne

aspekty uczestnictwa w systemie ostrzegania oraz model konfiguracji systemu.

8.

W sytuacji braku możliwości zawarcia porozumienia, o którym mowa w ust. 7, z przyczyn

leżących po stronie podmiotu, o którym mowa w ust. 1, ABW informuje podmiot go nadzorujący

lub ministra właściwego do spraw informatyzacji.

9.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb prowadzenia,

koordynacji i wdrażania systemu ostrzegania, w szczególności określi czynności niezbędne

do jego uruchomienia i utrzymania oraz wzór porozumienia, o którym mowa w ust. 7,

kierując się potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych istotnych

z punktu widzenia ciągłości funkcjonowania państwa.

1.

W przypadku powzięcia informacji o wystąpieniu zdarzenia o charakterze terrorystycznym

dotyczącego systemów lub danych, o których mowa w art. 32a ust. 1, Szef ABW może żądać

od podmiotów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2a, przedstawienia informacji o budowie,

funkcjonowaniu oraz zasadach eksploatacji posiadanych systemów teleinformatycznych,

w tym informacji obejmujących hasła komputerowe, kody dostępu i inne dane umożliwiające

dostęp do systemu oraz ich używanie, w celu zapobiegania, reagowania na zdarzenia

o charakterze terrorystycznym dotyczące systemów lub danych, o których mowa w art.

32a ust. 1, a także zapobiegania i wykrywania przestępstw o charakterze terrorystycznym

w tym obszarze oraz ścigania ich sprawców.

2.

Informacje i dane, o których mowa w ust. 1, podlegają ochronie przewidzianej w przepisach

o ochronie informacji niejawnych i mogą być udostępniane jedynie funkcjonariuszom

ABW prowadzącym w danym postępowaniu czynności operacyjno-rozpoznawcze i ich przełożonym,

uprawnionym do sprawowania nadzoru nad tymi czynnościami.

3.

Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkody wyrządzone naruszeniem przepisu ust.

2 na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.

1.

W celu zapobiegania, przeciwdziałania i wykrywania przestępstw o charakterze terrorystycznym

oraz ścigania ich sprawców sąd, na pisemny wniosek Szefa ABW, złożony po uzyskaniu

pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, w drodze postanowienia, może zarządzić zablokowanie

przez usługodawcę świadczącego usługi drogą elektroniczną dostępności w systemie teleinformatycznym

określonych danych informatycznych mających związek ze zdarzeniem o charakterze terrorystycznym

lub określonych usług teleinformatycznych służących lub wykorzystywanych do spowodowania

zdarzenia o charakterze terrorystycznym, zwane dalej „blokadą dostępności”.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przedstawia się wraz z materiałami uzasadniającymi

potrzebę zastosowanie blokady dostępności.

3.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje Sąd Okręgowy w Warszawie.

4.

W przypadkach niecierpiących zwłoki, jeżeli mogłaby ona spowodować zdarzenie o charakterze

terrorystycznym, Szef ABW, po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, może

zarządzić blokadę dostępności, zwracając się jednocześnie do sądu, o którym mowa w

ust. 3, z wnioskiem o wydanie postanowienia w tej sprawie.

5.

Usługodawca świadczący usługi drogą elektroniczną jest obowiązany do natychmiastowego

dokonania czynności określonych w postanowieniu sądu lub przekazanym mu żądaniu Szefa

ABW.

6.

Wniosek Szefa ABW, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać w szczególności

1)

numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został jej nadany;

2)

opis zdarzenia o charakterze terrorystycznym z podaniem, w miarę możliwości, jego

kwalifikacji prawnej;

3)

okoliczności uzasadniające potrzebę blokady dostępności;

4)

szczegółowe określenie rodzaju danych informatycznych lub usług teleinformatycznych

mających podlegać zablokowaniu;

5)

dane pozwalające na jednoznaczne określenie podmiotu lub przedmiotu, wobec którego

stosowana będzie blokada dostępności, ze wskazaniem sposobu jej stosowania;

6)

cel i czas prowadzonej blokady dostępności.

7.

Blokadę dostępności zarządza się na okres nie dłuższy niż 30 dni. Sąd, o którym mowa

w ust. 3, może, na pisemny wniosek Szefa ABW, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody

Prokuratora Generalnego, wydać postanowienie o jednorazowym przedłużeniu blokady dostępności

na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, jeżeli nie ustały przyczyny jej zarządzenia.

8.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 4 i 7, stosuje się odpowiednio przepisy ust. 2 i

6. Sąd przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w ust. 1, 4 i 7, zapoznaje się

z materiałami uzasadniającymi wniosek.

9.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, 4 i 7, sąd rozpoznaje jednoosobowo, przy czym czynności

sądu związane z rozpoznawaniem tych wniosków powinny być realizowane w warunkach przewidzianych

dla przekazywania, przechowywania i udostępniania informacji niejawnych oraz z odpowiednim

zastosowaniem przepisów wydanych na podstawie art. 181 § 2 Kodeksu postępowania karnego. W posiedzeniu sądu może wziąć udział wyłącznie prokurator i Szef ABW.

10.

Na postanowienia sądu, o których mowa w ust. 1, 4 i 7, przysługuje zażalenie Szefowi

ABW i Prokuratorowi Generalnemu. Do zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

11.

Blokady dostępności zaprzestaje się w przypadku

1)

nieudzielenia przez sąd, w terminie 5 dni od złożenia wniosku w trybie ust. 4, zgody

na zarządzenie przez Szefa ABW blokady dostępności;

2)

nieudzielenia przez sąd zgody na przedłużenie blokady dostępności w trybie ust. 7;

3)

upływu okresu, na który blokada dostępności została wprowadzona.

12.

Sąd, Prokurator Generalny oraz Szef ABW prowadzą w formie elektronicznej, z zachowaniem

przepisów o ochronie informacji niejawnych, rejestry postanowień, pisemnych zgód,

zarządzeń i wniosków dotyczących blokady dostępności.

13.

O zastosowaniu blokady dostępności Szef ABW powiadamia ministra właściwego do spraw

informatyzacji, jeżeli usługodawca świadczący usługi drogą elektroniczną ma siedzibę

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

14.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób dokumentowania blokady

dostępności oraz przechowywania i przekazywania postanowień, pisemnych zgód, zarządzeń

i wniosków, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru podejmowanych

czynności i uzyskanych materiałów.

1.

Szef ABW prowadzi rejestr zdarzeń naruszających bezpieczeństwo systemów teleinformatycznych,

o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2a.

2.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, zawiera dane obejmujące

1)

identyfikację podmiotu, na rzecz którego działa system teleinformatyczny, oraz dane

administratora systemu;

2)

datę i czas wykrycia naruszenia bezpieczeństwa systemu oraz prawdopodobną początkową

datę i czas naruszenia bezpieczeństwa systemu;

3)

identyfikację źródła zdarzenia naruszającego bezpieczeństwo systemu;

4)

opis stwierdzonego zdarzenia naruszającego bezpieczeństwo systemu oraz sposób działania

podmiotu powodującego naruszenie bezpieczeństwa;

5)

opis szkód w systemie powstałych lub mogących powstać wskutek zdarzenia naruszającego

bezpieczeństwo systemu.

3.

Dane, o których mowa w ust. 2, przekazuje Szefowi ABW administrator systemu teleinformatycznego,

o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2a, niezwłocznie po wykryciu zdarzenia naruszającego

bezpieczeństwo tego systemu.

4.

Dane z rejestru są udostępniane ministrowi właściwemu do spraw informatyzacji.

1.

Szef ABW przeprowadza analizę zdarzeń naruszających bezpieczeństwo systemów teleinformatycznych

i wydaje podmiotom, o których mowa w art. 32d ust. 3, rekomendacje zmierzające do

podniesienia poziomu bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych w celu zapewnienia

ich integralności, poufności, rozliczalności i dostępności, zwane dalej „rekomendacjami”.

2.

Podmioty, o których mowa w art. 32d ust. 3, mogą wnieść do Szefa ABW zastrzeżenia

do rekomendowanych sposobów podniesienia poziomu bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych

z uwagi na negatywny wpływ rekomendowanych działań na funkcjonalność systemu lub powstanie

nowych podatności, jednak nie później niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania rekomendacji.

3.

Szef ABW odnosi się do zastrzeżeń otrzymanych w trybie ust. 2 niezwłocznie, jednak

nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich otrzymania i podtrzymuje rekomendacje

lub przekazuje zmienione rekomendacje.

4.

Podmioty, którym Szef ABW przekazał rekomendacje, w terminie miesiąca od dnia ich

otrzymania informują Szefa ABW o sposobie i zakresie ich uwzględnienia.

5.

Nieuwzględnienie rekomendacji stanowi podstawę do wystąpienia przez Szefa ABW do organu

sprawującego nadzór nad podmiotem, o którym mowa w ust. 4, z informacją o nieuwzględnieniu

rekomendacji lub z wnioskiem o podjęcie działań mających na celu wykonanie rekomendacji.

W zakresie swojej właściwości Agencje mogą uzyskiwać informacje, w tym także niejawnie,

gromadzić je, sprawdzać i przetwarzać.

1

W zakresie swojej właściwości Agencje mogą zbierać, także niejawnie, wszelkie dane

osobowe, w tym również, jeżeli jest to uzasadnione charakterem realizowanych zadań,

dane wskazane w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych

w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości

(Dz. U. z 2019 r. poz. 125), a także korzystać z danych osobowych i innych informacji uzyskanych w wyniku wykonywania

czynności operacyjno-rozpoznawczych przez uprawnione do tego organy, służby i instytucje

państwowe oraz przetwarzać je bez wiedzy i zgody osoby, której te dane dotyczą.

2.

Administrator zbioru danych jest obowiązany udostępnić dane osobowe, o których mowa

w ust. 1, na podstawie imiennego upoważnienia wydanego odpowiednio przez Szefa ABW

albo Szefa AW okazanego przez funkcjonariusza wraz z legitymacją służbową.

2a.

Administrator zbioru danych, o którym mowa w ust. 2, udostępnia Szefowi ABW w drodze

teletransmisji informacje zgromadzone w zbiorach danych bez konieczności każdorazowego

przedstawiania imiennego upoważnienia wydanego przez Szefa ABW, okazywanego przez

funkcjonariusza ABW wraz z legitymacją służbową, o których mowa w ust. 2, jeżeli jednostka

organizacyjna ABW będąca odbiorcą informacji spełnia łącznie następujące warunki

1)

posiada urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu

oraz jakie dane uzyskał;

2)

posiada zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie danych

niezgodnie z celem ich uzyskania;

3)

specyfika lub zakres wykonywanych zadań uzasadnia takie udostępnienie.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

wzór upoważnienia, o którym mowa w ust. 2.

4.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

zakres, warunki i tryb przekazywania Agencjom informacji przez organy, służby i instytucje

państwowe, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem przepisów dotyczących tych organów,

służb i instytucji.

1.

Jeżeli jest to konieczne do skutecznego zapobieżenia przestępstwom określonym w art.

5 ust. 1 pkt 2 lub ich wykrycia albo ustalenia sprawców i uzyskania dowodów, a także

wykrycia i identyfikacji przedmiotów i innych korzyści majątkowych pochodzących z

tych przestępstw albo ich równowartości, ABW może korzystać z przetwarzanych przez

banki informacji stanowiących tajemnicę bankową oraz informacji dotyczących umów o

rachunek papierów wartościowych, umów o rachunek pieniężny, umów ubezpieczenia lub

innych umów dotyczących obrotu instrumentami finansowymi, świadczenia usług płatniczych

lub zawieranych z uczestnikami funduszy inwestycyjnych, a w szczególności z przetwarzanych

przez uprawnione podmioty danych osób, które zawarły takie umowy.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do

1)

podmiotów wykonujących działalność na podstawie ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 312);

2)

podmiotów wykonujących działalność ubezpieczeniową;

3)

podmiotów wykonujących działalność w zakresie obrotu papierami wartościowymi i innymi

instrumentami finansowymi na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2286, z późn. zm.;

4)

instytucji obowiązanych w rozumieniu przepisów o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy

oraz finansowaniu terroryzmu;

5)

podmiotów wykonujących działalność z zakresu usług płatniczych na podstawie ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 659, 730 i 1495);

6)

funduszy inwestycyjnych i towarzystw funduszy inwestycyjnych wykonujących działalność

na podstawie ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi

funduszami inwestycyjnymi

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1355, z późn. zm.;

7)

spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych.

3.

Informacje i dane, o których mowa w ust. 1, oraz informacje związane z przekazywaniem

tych informacji i danych podlegają ochronie przewidzianej w przepisach o ochronie

informacji niejawnych i mogą być udostępniane jedynie funkcjonariuszom ABW prowadzącym

w danym postępowaniu czynności operacyjno-rozpoznawcze i ich przełożonym, uprawnionym

do sprawowania nadzoru nad tymi czynnościami. Akta postępowań zawierające te informacje

i dane udostępnia się również sądom i prokuratorom, jeżeli następuje to w celu ścigania

karnego.

4.

Informacje i dane, o których mowa w ust. 1, udostępnia się na podstawie postanowienia

wydanego na pisemny wniosek Szefa ABW przez Sąd Okręgowy w Warszawie.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 4, zawiera

1)

numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został jej nadany;

2)

opis przestępstwa z podaniem jego kwalifikacji prawnej;

3)

okoliczności uzasadniające potrzebę udostępnienia informacji i danych;

4)

wskazanie podmiotu, którego informacje i dane dotyczą;

5)

podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji i danych;

6)

rodzaj i zakres informacji i danych.

6.

Po rozpatrzeniu wniosku Sąd Okręgowy w Warszawie, w drodze postanowienia, wyraża zgodę

na udostępnienie informacji i danych, o których mowa w ust. 1, określając ich rodzaj,

zakres oraz podmiot zobowiązany do ich udostępnienia, albo odmawia udzielenia zgody

na udostępnienie informacji i danych. Przepis art. 27 ust. 11 stosuje się odpowiednio.

7.

Szefowi ABW na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie, o którym mowa w ust. 6,

przysługuje zażalenie.

8.

W przypadku wyrażenia przez Sąd Okręgowy w Warszawie zgody na udostępnienie informacji

i danych, o których mowa w ust. 1, Szef ABW pisemnie informuje podmiot, o którym mowa

w ust. 5 pkt 5, o wydaniu przez Sąd Okręgowy w Warszawie postanowienia, wskazując

jego datę i sygnaturę, oraz o rodzaju i zakresie informacji i danych, które mają być

udostępnione, podmiocie, którego informacje i dane dotyczą, oraz o osobie funkcjonariusza

ABW upoważnionego do ich odbioru.

9.

W terminie do 120 dni od dnia przekazania informacji i danych, o których mowa w ust.

1, Szef ABW informuje podmiot, o którym mowa w ust. 5 pkt 4, o postanowieniu Sądu

Okręgowego w Warszawie wyrażającym zgodę na udostępnienie informacji i danych.

10.

Sąd Okręgowy w Warszawie, na wniosek Szefa ABW, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody

Prokuratora Generalnego, może odroczyć, w drodze postanowienia, na czas oznaczony,

z możliwością dalszego przedłużania, obowiązek, o którym mowa w ust. 9, jeżeli zostanie

uprawdopodobnione, że poinformowanie podmiotu, o którym mowa w ust. 5 pkt 4, może

zaszkodzić wynikom podjętych czynności operacyjno-rozpoznawczych. Przepis art. 27

ust. 11 stosuje się odpowiednio.

11.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 9 lub 10, zostało wszczęte postępowanie przygotowawcze,

podmiot, o którym mowa w ust. 5 pkt 4, jest powiadamiany o postanowieniu Sądu Okręgowego

w Warszawie o udostępnieniu informacji i danych przez prokuratora lub, na jego polecenie,

przez Szefa ABW przed zamknięciem postępowania przygotowawczego albo niezwłocznie

po jego umorzeniu.

12.

Jeżeli informacje i dane, o których mowa w ust. 1, nie dostarczyły podstaw do wszczęcia

postępowania przygotowawczego, Szef ABW niezwłocznie pisemnie zawiadamia o tym podmiot,

o którym mowa w ust. 5 pkt 5.

13.

Materiały zgromadzone w trybie, o którym mowa w ust. 1-10, niestanowiące informacji

potwierdzających zaistnienie przestępstwa, podlegają niezwłocznemu, protokolarnemu,

komisyjnemu zniszczeniu. Zniszczenie materiałów zarządza Szef ABW.

14.

Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkody wyrządzone naruszeniem przepisu ust.

3 na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.

15.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposoby przetwarzania danych

i informacji, o których mowa w ust. 1, w zbiorach danych, rodzaje jednostek organizacyjnych

ABW uprawnionych do korzystania z tych zbiorów oraz wzory dokumentów obowiązujących

przy przetwarzaniu danych, uwzględniając potrzebę ochrony danych przed nieuprawnionym

dostępem.

1.

W związku z wykonywaniem swoich zadań Agencje zapewniają ochronę środków, form i metod

realizacji zadań, zgromadzonych informacji oraz własnych obiektów i danych identyfikujących

funkcjonariuszy tych Agencji.

2

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych funkcjonariusze Agencji mogą

posługiwać się dokumentami publicznymi w rozumieniu ustawy z dnia 22 listopada 2018 r. o dokumentach publicznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 53, 1091 i 1716) lub innymi dokumentami, które uniemożliwiają ustalenie danych identyfikujących funkcjonariusza

oraz środków, którymi posługuje się przy wykonywaniu zadań służbowych.

2a.

Przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych funkcjonariusze Agencji mogą

posługiwać się środkami identyfikacji elektronicznej zawierającymi dane inne niż dane

identyfikujące funkcjonariusza Agencji.

3.

Osoby udzielające Agencji pomocy przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych

mogą posługiwać się dokumentami, o których mowa w ust. 2, oraz odpowiednio środkami

identyfikacji elektronicznej, o których mowa w ust. 2a.

4

ABW, z zastrzeżeniem ust. 5, na wniosek upoważnionych organów, służb i instytucji

państwowych, sporządza i wydaje dokumenty uniemożliwiające ustalenie danych identyfikujących

funkcjonariuszy i pracowników tych organów, służb lub instytucji oraz osób udzielających

im pomocy przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz środków, którymi

posługują się przy wykonywaniu zadań służbowych, a także prowadzi centralny rejestr

tych dokumentów.

4a.

ABW prowadzi centralny rejestr środków identyfikacji elektronicznej, o których mowa

w ust. 2a.

4b

Przy sporządzaniu i wydawaniu dokumentów, o których mowa w ust. 2 i 4, ABW może dokonywać

zmiany danych i informacji zgromadzonych w rejestrach publicznych i ewidencjach prowadzonych

przez organy administracji publicznej, służących uprawdopodobnieniu danych i informacji

zawartych w tych dokumentach.

5.

Dokumenty i znaki identyfikujące osoby posługujące się nimi jako funkcjonariuszy lub

pracowników organów, służb lub instytucji państwowych, o których mowa w ust. 4, wydają

odpowiednio te organy, służby lub instytucje.

5a

Przy sporządzaniu i wydawaniu dokumentów, o których mowa w ust. 2 i 4, Szef ABW może

korzystać z pomocy emitenta dokumentu publicznego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 22 listopada 2018 r. o dokumentach publicznych, Spółki, o której mowa w art. 17 ust. 1 tej ustawy, i podmiotów, o których mowa w

art. 18 tej ustawy, innych niż Spółka.

6.

Nie popełnia przestępstwa

1)

kto poleca sporządzenie lub kieruje sporządzeniem dokumentów, o których mowa w ust.

2 i 3;

2)

kto sporządza dokumenty, o których mowa w ust. 2 i 3;

3)

kto udziela pomocy w sporządzeniu dokumentów, o których mowa w ust. 2 i 3;

4)

funkcjonariusz Agencji lub osoba wymieniona w ust. 3, posługujący się przy wykonywaniu

czynności operacyjno-rozpoznawczych dokumentami, o których mowa w ust. 2 i 3, lub

środkami identyfikacji elektronicznej, o których mowa w ust. 2a;

5)

kto wydaje środki identyfikacji elektronicznej, o których mowa w ust. 2a, funkcjonariuszowi

Agencji albo osobom, o których mowa w ust. 3, lub dopuszcza do uwierzytelnienia z

wykorzystaniem takiego środka identyfikacji elektronicznej w swoim systemie identyfikacji

elektronicznej.

7.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, sposób współdziałania właściwych

organów, służb i instytucji państwowych z Szefem ABW przy prowadzeniu rejestru, o

którym mowa w ust. 4, z uwzględnieniem wymogów dotyczących ochrony informacji niejawnych.

8.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, określą w drodze zarządzeń,

szczegółowy tryb wydawania i przechowywania dokumentów, o których mowa w ust. 2 i

3, oraz posługiwania się tymi dokumentami, z uwzględnieniem wymogów dotyczących ochrony

informacji niejawnych.

9.

Szef ABW określi, w drodze zarządzenia, sposób prowadzenia rejestru, o którym mowa

w ust. 4, z zachowaniem wymogów dotyczących ochrony informacji niejawnych.

1.

Agencje przy wykonywaniu swoich zadań mogą korzystać, z zastrzeżeniem art. 37, z pomocy

osób niebędących ich funkcjonariuszami. Zabronione jest, z zastrzeżeniem ust. 2, ujawnianie

danych o osobie udzielającej Agencji pomocy przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych.

2.

Ujawnienie danych o osobie, o której mowa w ust. 1, może nastąpić jedynie w przypadkach

określonych w art. 39 ust. 4.

2a.

Osoba, o której mowa w ust. 1, nie może ujawniać faktu udzielania pomocy ani okoliczności

związanych z jej udzielaniem.

3.

Za udzielenie pomocy osobom, o których mowa w ust. 1, może być przyznane wynagrodzenie

wypłacane z funduszu operacyjnego.

4.

Jeśli w czasie korzystania lub w związku z korzystaniem przez Agencję z pomocy osób,

o których mowa w ust. 1, osoby te utraciły życie lub poniosły uszczerbek na zdrowiu

albo szkodę w mieniu, osobom tym lub ich spadkobiercom przysługuje odszkodowanie.

5.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zasady i tryb przyznawania

odszkodowań w sprawach, o których mowa w ust. 4.

1.

Agencje nie mogą przy wykonywaniu swoich zadań korzystać z tajnej współpracy

1)

posłów i senatorów;

2)

osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze

stanowiska państwowe

(Dz. U. z 2019 r. poz. 152 i 1820);

3)

dyrektorów generalnych w ministerstwach, urzędach centralnych lub urzędach wojewódzkich;

4)

sędziów, asesorów sądowych, prokuratorów, adwokatów i radców prawnych;

5)

członków rady nadzorczej, członków zarządu oraz dyrektorów programów „Telewizji Polskiej

- Spółka Akcyjna” i „Polskiego Radia - Spółka Akcyjna”, a także dyrektorów terenowych

oddziałów „Telewizji Polskiej - Spółka Akcyjna”;

6)

dyrektora generalnego, dyrektorów biur oraz kierowników oddziałów regionalnych „Polskiej

Agencji Prasowej - Spółka Akcyjna”;

7)

nadawców w rozumieniu art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji

(Dz. U. z 2019 r. poz. 361, 643, 1495 i 1655);

8)

redaktorów naczelnych, dziennikarzy lub osób prowadzących działalność wydawniczą,

o których mowa w ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1914);

9)

rektorów;

10)

członków Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Polskiej Komisji Akredytacyjnej

i Rady Doskonałości Naukowej.

2.

Szefowie Agencji w celu realizacji zadań Agencji mogą wydać zgodę na korzystanie z

tajnej współpracy z osobami, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 8, jeżeli jest to uzasadnione

względami bezpieczeństwa państwa, po uzyskaniu zgody Prezesa Rady Ministrów.

3.

W przypadku powołania ministra w celu koordynowania działalności służb specjalnych

Szefowie Agencji wyrażają zgodę, o której mowa w ust. 2, po uzyskaniu zgody tego ministra.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, określają, w drodze zarządzeń,

obieg informacji, w tym niejawnych, w podległych Agencjach.

1.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, mogą zezwalać funkcjonariuszom

i pracownikom Agencji oraz byłym funkcjonariuszom i pracownikom, po ustaniu stosunku

służbowego lub stosunku pracy w Agencji, a także osobom udzielającym im pomocy w wykonywaniu

czynności operacyjno-rozpoznawczych, na udzielenie informacji niejawnej określonej

osobie lub instytucji.

2.

Uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, wobec byłych funkcjonariuszy i pracowników Urzędu

Ochrony Państwa przysługuje Szefowi ABW.

3.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie może dotyczyć udzielenia informacji o

1)

osobie, jeżeli zostały uzyskane w wyniku prowadzonych przez Agencje albo inne organy,

służby lub instytucje państwowe czynności operacyjno-rozpoznawczych;

2)

szczegółowych formach i zasadach przeprowadzania czynności operacyjno-rozpoznawczych

oraz o stosowanych w związku z ich prowadzeniem środkach i metodach;

3)

osobie udzielającej pomocy Agencji, o której mowa w art. 36 ust. 1;

4)

osobie udzielającej pomocy Urzędowi Ochrony Państwa w wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych.

4.

Zakazu określonego w ust. 3 nie stosuje się w przypadku żądania prokuratora albo sądu,

zgłoszonego w celu ścigania karnego za czyn zabroniony, stanowiący zbrodnię lub występek,

którego skutkiem jest śmierć, lub przeprowadzenia postępowania sprawdzającego na podstawie

przepisów o ochronie informacji niejawnych.

5.

Zakazu określonego w ust. 3 nie stosuje się również w przypadku żądania prokuratora

lub sądu uzasadnionego podejrzeniem popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia

publicznego w związku z wykonywaniem czynności operacyjno-rozpoznawczych.

6.

W razie odmowy zwolnienia funkcjonariusza, pracownika lub osoby udzielającej im pomocy

w wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych od obowiązku zachowania w tajemnicy

informacji niejawnych o klauzuli tajności „tajne” lub „ściśle tajne” albo odmowy zezwolenia

na udostępnienie materiałów stanowiących informacje niejawne o klauzuli tajności „tajne”

lub „ściśle tajne” pomimo żądania prokuratora lub sądu, zgłoszonego w związku z postępowaniem

karnym o przestępstwo określone w art. 105 § 1 Kodeksu karnego lub o zbrodnię godzącą w życie ludzkie albo o występek przeciwko życiu lub zdrowiu,

gdy jego następstwem była śmierć człowieka, Szef ABW albo Szef AW przedstawia żądane

materiały oraz wyjaśnienie Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego. Jeżeli Pierwszy

Prezes Sądu Najwyższego stwierdzi, że uwzględnienie żądania prokuratora lub sądu jest

konieczne do prawidłowości postępowania karnego, Szef ABW albo Szef AW jest obowiązany

zwolnić od zachowania tajemnicy lub udostępnić materiały objęte tajemnicą.

1.

Szef ABW koordynuje podejmowane przez służby specjalne czynności operacyjno-rozpoznawcze

mogące mieć wpływ na bezpieczeństwo państwa.

2.

Szef ABW, w celu zapewnienia koordynacji, o której mowa w ust. 1, prowadzi centralną

ewidencję zainteresowań operacyjnych służb specjalnych.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, sposób współdziałania służb specjalnych

z Szefem ABW w zakresie prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 2, z uwzględnieniem

wymogów dotyczących ochrony informacji niejawnych.

1.

Organy administracji rządowej przekazują Szefowi AW informacje istotne dla bezpieczeństwa

zewnętrznego i międzynarodowej pozycji Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności

dotyczące

1)

zagrożeń zewnętrznych godzących w bezpieczeństwo, obronność, niepodległość oraz integralność

terytorialną i nienaruszalność granic Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

zagrożeń międzynarodowych sojuszy, układów politycznych i układów wojskowych, których

Rzeczpospolita Polska jest stroną;

3)

międzynarodowego terroryzmu i ekstremizmu oraz międzynarodowych grup przestępczości

zorganizowanej;

4)

międzynarodowego handlu bronią, amunicją, materiałami wybuchowymi, środkami odurzającymi

i substancjami psychotropowymi oraz towarami, technologiami i usługami o znaczeniu

strategicznym dla bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej oraz dla utrzymania międzynarodowego

pokoju i bezpieczeństwa;

5)

realizacji umów międzynarodowych dotyczących rozbrojenia oraz zagrożeń związanych

z rozprzestrzenianiem broni masowej zagłady oraz środków jej przenoszenia;

6)

zagrożeń występujących w rejonach konfliktów i kryzysów międzynarodowych;

7)

zagrożeń realizacji celów polityki zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej;

8)

zagrożeń interesów ekonomicznych Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Organy administracji rządowej przekazują Szefowi AW informacje, o których mowa w ust.

1, niezwłocznie po ich uzyskaniu, w miarę możliwości w treści i formie, w jakiej je

uzyskały.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 1, Szef AW przekazuje organom wymienionym w art.

18, a także, w zakresie ich właściwości - Szefowi ABW, Szefowi Służby Kontrwywiadu

Wojskowego lub Szefowi Służby Wywiadu Wojskowego.

1.

Szefowie ABW i AW oraz Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Szef Służby Wywiadu Wojskowego

i Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego są zobowiązani do współdziałania w ramach

realizacji swoich zadań.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, zakres i tryb współdziałania

oraz szczegółowy rozdział kompetencji pomiędzy ABW, AW, Służbę Kontrwywiadu Wojskowego,

Służbę Wywiadu Wojskowego i Centralne Biuro Antykorupcyjne.

1.

Agencje zapewniają ochronę wykorzystywanych przez siebie urządzeń oraz obszarów i

obiektów, a także przebywających w nich osób, przez wewnętrzną służbę ochrony.

2.

Funkcjonariusze wykonujący zadania w zakresie ochrony, w granicach chronionych obszarów

i obiektów mają prawo

1)

ustalania uprawnień osób do przebywania na obszarach lub w obiektach chronionych,

2)

legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości,

3)

wydawania poleceń dotyczących określonego zachowania się w granicach chronionych obszarów

i obiektów, w tym ich opuszczenia,

4)

ujęcia osób stwarzających bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzkiego, a także

dla chronionego mienia, w celu niezwłocznego oddania tych osób Policji lub innym właściwym

organom,

5

dokonywania sprawdzenia prewencyjnego, a także sprawdzania bagaży, środków transportu

i ładunków,

6)

usunięcia pojazdów z miejsca postoju,

7)

zniszczenia, unieruchomienia lub przejęcia kontroli lotu bezzałogowego statku powietrznego,

w tym modelu latającego

- jeżeli jest to niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa chronionych urządzeń, a także

obszarów, obiektów oraz przebywających w nich osób.

3.

Czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 2, 4, 6 i 7, mogą być wykonywane również w

miejscu bezpośrednio sąsiadującym z chronionymi urządzeniami, obszarami lub obiektami,

jeżeli jest to niezbędne do zapewnienia ich bezpieczeństwa lub bezpieczeństwa przebywających

w nich osób.

4.

Czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 4 i 5, wykonuje się z poszanowaniem dóbr osobistych

osoby, w stosunku do której zostały podjęte.

5.

Do wykonywania zadań w zakresie ochrony, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy

art. 25, art. 26 i art. 26b.

1.

Sprawdzenie prewencyjne, o którym mowa w art. 43 ust. 2 pkt 5, polega na manualnym

sprawdzeniu osoby, zawartości jej odzieży oraz przedmiotów znajdujących się na jej

ciele lub przez nią posiadanych, sprawdzeniu za pomocą środków technicznych niezbędnych

do wykrywania materiałów i urządzeń niebezpiecznych lub których posiadanie jest zabronione,

w szczególności broni, materiałów wybuchowych, środków odurzających, substancji psychotropowych

i ich prekursorów, sprawdzeniu biochemicznym lub z wykorzystaniem psa służbowego w

zakresie niezbędnym do realizacji celu podejmowanych czynności w danych okolicznościach

oraz w sposób możliwie najmniej naruszający dobra osobiste osoby, wobec której czynności

są wykonywane.

2.

W stosunku do osób zatrzymanych, doprowadzonych lub konwojowanych sprawdzenie prewencyjne,

o którym mowa w art. 43 ust. 2 pkt 5, może polegać na

1)

żądaniu zdjęcia przez osobę poddaną sprawdzeniu prewencyjnemu odzieży i obuwia,

2)

zdjęciu osobie poddanej sprawdzeniu prewencyjnemu odzieży i obuwia w przypadku niewykonania

żądania, o którym mowa w pkt 1,

3)

dokonaniu oględzin ciała osoby poddanej sprawdzeniu prewencyjnemu oraz sprawdzeniu

zdjętej odzieży i obuwia, w tym z wykorzystaniem środków, o których mowa w ust. 1,

4)

żądaniu wydania oraz oddania do depozytu, lub w celu zajęcia lub zabezpieczenia

a)

środków płatniczych i przedmiotów wartościowych, dokumentów tożsamości, środków łączności

oraz urządzeń technicznych służących do rejestrowania i odtwarzania informacji,

b)

przedmiotów, które mogą stanowić zagrożenie życia lub zdrowia lub bezpieczeństwa osoby

poddanej sprawdzeniu prewencyjnemu lub innych osób albo bezpieczeństwa przeprowadzanych

czynności, w tym broni lub przedmiotów, których posiadanie jest zabronione, lub innych

niebezpiecznych przedmiotów mogących służyć do popełnienia przestępstwa lub wykroczenia

lub przedmiotów mogących stanowić dowód w postępowaniu prowadzonym w związku z realizacją

zadań, o których mowa w art. 5 ust. 1, lub podlegających przepadkowi,

5)

odebraniu przedmiotów, o których mowa w pkt 4, oraz odpowiednio ich przyjęciu do depozytu,

zabezpieczeniu lub zajęciu

- w szczególności gdy czynności te przeprowadza się w przypadku zatrzymywania osoby

zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 3, lub innej czynności związanej z osobą zatrzymaną,

konwojowaną lub doprowadzoną z innymi osobami lub po każdorazowej utracie kontaktu

wzrokowego z osobą konwojowaną lub doprowadzaną.

3.

Czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3, wykonuje się w sposób umożliwiający osobie

pozostawienie części odzieży na ciele, a po sprawdzeniu zdjętej odzieży - jej włożenie

przed zdjęciem pozostałej niesprawdzonej części odzieży oraz w warunkach zapewniających

poszanowanie jej intymności.

4.

Przeglądanie bagaży, środków transportu i ładunków polega na przeglądaniu zawartości

bagaży i sprawdzeniu ładunku poprzez manualne sprawdzenie ładunków i elementów konstrukcyjnych

bagaży oraz znajdujących się w nich przedmiotów lub sprawdzenie bagaży i ładunków

z wykorzystaniem urządzeń i sprzętu specjalistycznego lub psa służbowego lub sprawdzeniu

środków transportu z wykorzystaniem urządzeń i sprzętu specjalistycznego lub psa służbowego,

jeżeli jest to niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa ochranianych obiektów.

5.

Do sprawdzenia prewencyjnego, o którym mowa w art. 43 ust. 2 pkt 5, przepisy art.

23a ust. 5, 6 i 14 stosuje się odpowiednio.

Służbę w ABW albo AW może pełnić osoba

1)

posiadająca obywatelstwo polskie;

2)

korzystająca z pełni praw publicznych;

3)

wykazująca nieskazitelną postawę moralną, obywatelską i patriotyczną;

4)

dająca rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach

o ochronie informacji niejawnych;

5)

posiadająca co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe i określone kwalifikacje

zawodowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, wymagających

szczególnej dyscypliny służbowej, której gotowa jest się podporządkować.

1.

Zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie ABW albo AW, podległe

Szefowi właściwej Agencji.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

zasady oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji, a także tryb orzekania

o tej zdolności oraz właściwość i tryb postępowania komisji lekarskich w tych sprawach.

1.

Przyjęcie kandydata do służby w ABW albo AW następuje po przeprowadzeniu postępowania

kwalifikacyjnego, na które składają się

1)

przyjęcie podania o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego, a także dokumentów

stwierdzających wymagane wykształcenie i kwalifikacje zawodowe oraz zawierających

dane o uprzednim zatrudnieniu;

2)

przeprowadzenie rozmowy kwalifikacyjnej;

3)

postępowanie sprawdzające, określone w przepisach o ochronie informacji niejawnych;

4)

ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji.

2.

W stosunku do kandydata ubiegającego się o przyjęcie do służby w ABW albo AW na stanowisko

wymagające szczególnych umiejętności lub predyspozycji, postępowanie kwalifikacyjne

może być rozszerzone o czynności mające na celu sprawdzenie przydatności kandydata

do służby na takim stanowisku, w tym o przeprowadzenie badania psychofizjologicznego.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

wzór kwestionariusza osobowego oraz szczegółowe zasady i tryb przeprowadzania postępowania

kwalifikacyjnego wobec kandydatów do służby w Agencji, uwzględniając czynności niezbędne

do podjęcia decyzji dotyczącej osoby ubiegającej się o przyjęcie do służby w Agencji.

1.

Przed podjęciem służby funkcjonariusz ABW albo AW składa ślubowanie według następującej

roty

„

Ja, obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych obowiązków funkcjonariusza

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Agencji Wywiadu), ślubuję: służyć wiernie Narodowi,

chronić ustanowiony Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem

życia. Wykonując powierzone mi zadania, ślubuję pilnie przestrzegać prawa, dochować

wierności konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzegać dyscypliny

służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych. Ślubuję strzec tajemnicy

prawnie chronionej, honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad

etyki zawodowej.

”

.

2.

Ceremoniał składania ślubowania w ABW i AW określają Szef ABW oraz Szef AW, każdy

w zakresie swojego działania.

1.

Stosunek służbowy funkcjonariusza ABW albo AW, zwanego dalej „funkcjonariuszem”, powstaje

w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby.

2.

Początek służby funkcjonariusza liczy się od dnia określonego w rozkazie personalnym

o przyjęciu do służby i mianowaniu na stanowisko służbowe w ABW albo AW.

3.

Mianowanie może nastąpić po odbyciu zasadniczej służby wojskowej albo po przeniesieniu

do rezerwy.

4.

Warunku określonego w ust. 3 nie stosuje się do kobiet. Od warunku tego można odstąpić

również w stosunku do absolwentów szkół wyższych.

5.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

wzór legitymacji służbowej i innych dokumentów funkcjonariuszy, organy właściwe do

ich wydawania, wymiany i unieważniania oraz dokonywania w nich wpisów, przypadki,

w których legitymacja służbowa lub inne dokumenty podlegają zwrotowi, wymianie lub

unieważnieniu, a także tryb postępowania w przypadku ich utraty, jak również sposób

posługiwania się legitymacją służbową oraz innymi dokumentami.

6.

Szefowie Agencji, w drodze zarządzeń, każdy w zakresie swojej właściwości, mogą określić

znaki lub inne dokumenty identyfikacyjne funkcjonariuszy.

1.

Osobę przyjętą do służby w ABW albo AW mianuje się funkcjonariuszem w służbie przygotowawczej

na okres 3 lat.

2.

Po upływie okresu służby przygotowawczej i uzyskaniu pozytywnej oceny ogólnej w opinii

służbowej funkcjonariusz zostaje mianowany na stałe.

3.

W przypadkach uzasadnionych szczególnymi kwalifikacjami funkcjonariusza Szef ABW i

Szef AW, każdy w zakresie swojego działania, może skrócić okres jego służby przygotowawczej

albo zwolnić funkcjonariusza od odbywania tej służby.

4.

W razie przerwy w wykonywaniu przez funkcjonariusza obowiązków służbowych trwającej

dłużej niż 3 miesiące właściwy Szef Agencji może przedłużyć okres jego służby przygotowawczej.

1.

Szef ABW i Szef AW, każdy w zakresie swojego działania, jest właściwy do przyjmowania

do służby w Agencji, mianowania funkcjonariuszy na stanowiska służbowe oraz ich przenoszenia,

delegowania, oddelegowania, zwalniania i odwoływania ze stanowisk służbowych, zawieszania

i uchylania zawieszenia w czynnościach służbowych, zwalniania ze służby oraz stwierdzania

wygaśnięcia stosunku służbowego.

2.

W sprawach osobowych funkcjonariuszy innych, niż wymienione w ust. 1, są właściwi

przełożeni, upoważnieni przez Szefa Agencji.

3.

Sprawy osobowe, o których mowa w ust. 1, są załatwiane przez wydanie rozkazu personalnego.

W sprawach wynikających ze stosunku służbowego Szefa ABW oraz Szefa AW właściwy jest

Prezes Rady Ministrów lub upoważniony przez niego minister powołany w celu koordynowania

działalności służb specjalnych. Upoważnienie nie może obejmować spraw, o których mowa

w art. 14.

1.

Czas pełnienia służby funkcjonariusza jest określany wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem

prawa do wypoczynku.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

rozkład czasu służby, z uwzględnieniem czasu na wypoczynek oraz przypadków przedłużenia

czasu służby funkcjonariuszy każdej z Agencji, uzasadnionych potrzebą zapewnienia

niezakłóconego toku służby.

(uchylony)

1.

W sprawach bezpieczeństwa i higieny służby stosuje się odpowiednio przepisy działu dziesiątego ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495), zwanej dalej „Kodeksem pracy”, a także przepisy wykonawcze wydane na jego podstawie,

z wyłączeniem przepisów art. 207 § 2 pkt 7, art. 209

2.

W zakresie określonym w ust. 1

1)

Szef ABW i Szef AW, każdy w zakresie swojego działania, realizuje obowiązki i uprawnienia

pracodawcy;

2)

przełożony funkcjonariusza realizuje obowiązki i uprawnienia osoby kierującej pracownikami;

3)

funkcjonariusz realizuje obowiązki i uprawnienia pracownika.

3.

Przepisy art. 209art. 210 § 6 Kodeksu pracy stosuje się, jeżeli nie zagraża to prawidłowemu wykonywaniu czynności służbowych

przez

1)

funkcjonariuszy ABW, w celu realizacji zadań, o których mowa w art. 5 ust. 1;

2)

funkcjonariuszy AW, w celu realizacji zadań, o których mowa w art. 6 ust. 1.

4.

Na pierwsze badanie okresowe funkcjonariusz jest kierowany w terminie 3 lat od dnia

przyjęcia do służby.

5.

W czasie wykonywania czynności służbowych, w okolicznościach uzasadnionych stanem

wyższej konieczności, funkcjonariusz może odstąpić od przestrzegania zasad bezpieczeństwa

i higieny służby, z zachowaniem dostępnych w danych warunkach zabezpieczeń, jeżeli

w jego ocenie, dokonanej w miejscu i czasie wykonywania czynności służbowej, istnieje

prawdopodobieństwo uratowania życia ludzkiego lub odwrócenia zagrożenia godzącego

w bezpieczeństwo państwa, w szczególności gdy

1)

z powodu braku specjalistycznego uzbrojenia, wyposażenia lub innego sprzętu zachodzi

konieczność zastosowania środka zastępczego;

2)

fizyczne warunki i umiejętności funkcjonariusza mogą zastąpić możliwość użycia właściwego

uzbrojenia, wyposażenia lub innego sprzętu;

3)

funkcjonariusz wykona określoną czynność dobrowolnie.

1.

Funkcjonariusz podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu, przeprowadzanemu

1)

w służbie przygotowawczej - raz w roku;

2)

w służbie stałej - raz na 3 lata.

2.

Funkcjonariusza zapoznaje się z opinią służbową w ciągu 14 dni od dnia jej sporządzenia;

może on w terminie 14 dni od dnia zapoznania się z opinią służbową wnieść odwołanie

do wyższego przełożonego.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

wzór formularza opinii służbowej, szczegółowe zasady i tryb opiniowania funkcjonariuszy,

uwzględniając przesłanki opiniowania i jego częstotliwości, kryteria brane pod uwagę

przy opiniowaniu i skalę ocen, przypadki opiniowania z pominięciem okresów przewidzianych

w ustawie, właściwość przełożonych w zakresie wydawania opinii, tryb zapoznawania

funkcjonariuszy z opinią służbową oraz tryb wnoszenia i rozpatrywania odwołań od opinii.

1.

Funkcjonariusza można odwołać z zajmowanego stanowiska i przenieść do dyspozycji Szefa

Agencji, w której pełni służbę.

2.

Funkcjonariusz może pozostawać w dyspozycji Szefa Agencji, w której pełni służbę,

nieprzerwanie nie dłużej niż 12 miesięcy.

3.

Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, funkcjonariusza przenosi się na określone

stanowisko służbowe, a w razie niewyrażenia przez niego pisemnej zgody na przeniesienie

na to stanowisko, funkcjonariusza zwalnia się ze służby z zachowaniem uprawnień przewidzianych

dla funkcjonariuszy zwalnianych na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 6, chyba że spełnia

warunki do zwolnienia ze służby na korzystniejszych zasadach.

4.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

warunki i tryb przenoszenia funkcjonariuszy do dyspozycji Szefa Agencji, z uwzględnieniem

sposobu pełnienia służby w okresie pozostawania w tej dyspozycji.

1.

Funkcjonariusz z urzędu lub na własną prośbę może być przeniesiony do pełnienia służby

albo delegowany na okres do 6 miesięcy do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości.

2.

Szef ABW i Szef AW, każdy w zakresie swojego działania, w uzasadnionych przypadkach

może przedłużyć okres delegowania, o którym mowa w ust. 1, do 12 miesięcy.

1.

Funkcjonariuszowi można powierzyć, na czas określony, pełnienie obowiązków służbowych

na innym stanowisku. W takim przypadku uposażenie funkcjonariusza nie może być obniżone.

2.

Funkcjonariusza, gdy jest to uzasadnione realizacją zadań Agencji, w której pełni

służbę, za jego zgodą, można oddelegować do wykonywania zadań służbowych poza Agencją,

po przeniesieniu go do dyspozycji Szefa tej Agencji. Przepisów art. 54 nie stosuje

się.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

warunki i tryb oddelegowania, uprawnienia i obowiązki funkcjonariusza w czasie oddelegowania,

wysokość i sposób wypłacania uposażenia i innych świadczeń pieniężnych przysługujących

oddelegowanemu funkcjonariuszowi, uwzględniając miejsce oraz charakter i zakres wykonywanych

przez niego zadań służbowych poza Agencją, a także ustali, z uwzględnieniem przepisów

o ochronie informacji niejawnych, szczególne uprawnienia i obowiązki funkcjonariusza

pełniącego służbę poza granicami kraju.

4.

(uchylony)

1.

Funkcjonariusza przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary

dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

2.

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku

1)

orzeczenia przez właściwą komisję lekarską Agencji trwałej niezdolności do pełnienia

służby na zajmowanym stanowisku służbowym, jeżeli nie ma możliwości mianowania go

na stanowisko równorzędne;

2)

nieprzydatności na zajmowanym stanowisku służbowym, stwierdzonej w opinii służbowej

w okresie służby przygotowawczej;

3)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym, stwierdzonego

w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło

co najmniej 6 miesięcy;

4)

likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami

organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na równorzędne stanowisko służbowe.

3.

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego pisemną

prośbę.

4.

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe

z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

1.

Funkcjonariusza zawiesza się, rozkazem personalnym, w czynnościach służbowych, na

czas nie dłuższy niż 3 miesiące, w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego

w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego.

2.

Funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych, na czas nie dłuższy niż

3 miesiące, w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo

nieumyślne ścigane z oskarżenia publicznego, postępowania w sprawie o wykroczenie

oraz postępowania dyscyplinarnego, jeśli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania

lub dobro służby.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych

można przedłużyć na dalszy czas oznaczony, nie dłuższy niż do dnia uprawomocnienia

się orzeczenia wydanego w postępowaniu karnym lub postępowaniu w sprawie o wykroczenie,

a w pozostałych przypadkach na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy.

4.

Zawieszenie w czynnościach służbowych polega na odsunięciu funkcjonariusza od wykonywania

obowiązków służbowych.

5.

W stosunku do decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych, funkcjonariusz

może zwrócić się do Szefa Agencji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

6.

Funkcjonariusz zawieszony w czynnościach służbowych jest obowiązany

1)

niezwłocznie zdać broń i legitymację służbową oraz przedmioty związane z wykonywanymi

przez niego zadaniami, a w szczególności akta i dokumenty prowadzonych przez niego

spraw;

2)

informować kierownika jednostki organizacyjnej o zamiarze opuszczenia miejsca zamieszkania

na okres dłuższy niż 3 dni.

1.

Funkcjonariusz może być skierowany do komisji lekarskiej właściwej Agencji

1)

z urzędu lub na jego wniosek - w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności

fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze służbą;

2)

z urzędu - w celu sprawdzenia prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby

z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego.

1a.

Funkcjonariusz jest obowiązany poddać się badaniom zleconym przez komisję lekarską,

w tym również badaniom specjalistycznym, psychologicznym i dodatkowym.

1b.

W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na

wydanie orzeczenia, funkcjonariusz może zostać skierowany na obserwację w podmiocie

leczniczym, jeżeli wyraża na to zgodę.

2.

Funkcjonariusz może być również poddany badaniom psychofizjologicznym. O skierowaniu

funkcjonariusza na te badania decyduje Szef Agencji.

1.

Komisje lekarskie, o których mowa w art. 59, są również właściwe w sprawach

1)

ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza doznanego wskutek wypadku

pozostającego w związku z pełnieniem służby lub choroby pozostającej w związku ze

szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, a także związku śmierci funkcjonariusza

z wypadkiem lub chorobą pozostającą w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami

służby;

2)

uznania funkcjonariusza, funkcjonariusza zwolnionego ze służby, emeryta i rencisty

policyjnego za inwalidę oraz uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji,

a także związku śmierci funkcjonariusza, funkcjonariusza zwolnionego ze służby, emeryta

i rencisty policyjnego ze służbą;

3)

kontroli prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby

lub prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego.

2.

Komisja lekarska może skierować funkcjonariusza na badanie specjalistyczne, psychologiczne

oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie.

3.

W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na

wydanie orzeczenia, a z aktualnej wiedzy medycznej wynika, że do wydania orzeczenia

niezbędna jest obserwacja w podmiocie leczniczym, komisja lekarska może skierować

funkcjonariusza na taką obserwację. Obserwacja w podmiocie leczniczym może nastąpić

po wyrażeniu zgody przez funkcjonariusza.

4.

Od orzeczenia komisji lekarskiej przysługuje odwołanie do komisji lekarskiej wyższego

stopnia w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia.

5

W przypadku orzeczenia niezdolności do służby komisja lekarska orzeka również o grupie

inwalidzkiej w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby

Więziennej oraz ich rodzin.

5

W przypadku orzeczenia niezdolności do służby komisja lekarska orzeka również o grupie

inwalidzkiej w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby

Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

6.

Kontrola prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby

polega na sprawdzeniu prawidłowości ustalenia okresu zwolnienia od zajęć służbowych

z powodu przebywania na zwolnieniu lekarskim.

7.

W przypadku ustalenia wcześniejszej daty ustania przyczyny będącej podstawą zwolnienia

od zajęć służbowych niż orzeczona w zaświadczeniu lekarskim, zaświadczenie to traci

ważność za okres od tej daty, jednak nie wcześniej niż od dnia badania lekarskiego

przeprowadzonego przez komisję lekarską.

8.

W przypadku gdy funkcjonariusz nie poddaje się badaniom lekarskim lub uniemożliwia

ich przeprowadzenie lub nie dostarcza wyników badań lekarskich mimo wezwania komisji

lekarskiej, zaświadczenie lekarskie traci ważność od dnia następującego po terminie

wskazanym w wezwaniu.

9.

W przypadkach, o których mowa w ust. 7 i 8, komisja lekarska orzeka o zdolności funkcjonariusza

do służby i informuje o tym lekarza wystawiającego zaświadczenie lekarskie.

10.

Kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego polega na ustaleniu, czy

funkcjonariusz w okresie orzeczonego zwolnienia od zajęć służbowych, w tym w razie

konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem lub innym chorym członkiem

rodziny lub zwolnienia w wyniku decyzji wydanej przez właściwy organ albo uprawniony

podmiot na podstawie przepisów o zwalczaniu chorób zakaźnych albo o zwalczaniu gruźlicy,

nie wykonuje pracy zarobkowej lub nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w inny sposób

niezgodny z jego celem.

11.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego komisja

lekarska niezwłocznie zawiadamia przełożonego funkcjonariusza o dokonanym ustaleniu.

12.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

właściwość i tryb postępowania komisji lekarskich w sprawach, o których mowa w ust.

1;

2)

tryb kierowania do komisji lekarskich oraz podmioty właściwe w tych sprawach;

3)

szczegółowy sposób orzekania w sprawach, o których mowa w ust. 1, w tym niezbędną

dokumentację medyczną i inne dokumenty mogące stanowić podstawę orzeczenia;

4)

wzory orzeczeń komisji lekarskich w tych sprawach.

13.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 12, należy w szczególności uwzględnić potrzebę

zapewnienia sprawności postępowania oraz przejrzystości stosowanych kryteriów oceny

stanu zdrowia funkcjonariusza, jak również jednolitości sposobu orzekania o stanie

zdrowia funkcjonariusza.

1.

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku

1)

orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską właściwej Agencji;

2)

nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej;

3)

wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby;

4)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego;

5)

utraty obywatelstwa polskiego.

2.

Funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku

1)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej, stwierdzonego

w dwóch kolejnych opiniach, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy;

2)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo inne niż określone w ust. 1 pkt

4;

3)

objęcia kierowniczego stanowiska państwowego albo objęcia funkcji z wyboru w organach

samorządu terytorialnego;

4)

nabycia prawa do emerytury w pełnym wymiarze, określonego w przepisach odrębnych;

5)

gdy wymaga tego ważny interes służby;

6)

likwidacji jednostki organizacyjnej Agencji lub jej reorganizacji połączonej ze zmniejszeniem

obsady etatowej, jeżeli przeniesienie funkcjonariusza do innej jednostki organizacyjnej

Agencji lub na niższe stanowisko służbowe nie jest możliwe;

7)

dwukrotnego nieusprawiedliwionego niestawienia się na badania, o których mowa w art.

59 ust. 1a, lub niepoddania się im, albo w przypadku dwukrotnego nieusprawiedliwionego

niestawienia się na obserwację w podmiocie leczniczym, w przypadku wyrażenia zgody

przez funkcjonariusza, chyba że skierowanie do komisji lekarskiej nastąpiło na wniosek

funkcjonariusza;

8)

upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby;

9)

nabycia obywatelstwa innego państwa.

3.

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 6 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia

przez niego wystąpienia ze służby.

4.

W przypadkach określonych w ust. 2 pkt 6 zwolnienie ze służby następuje po upływie

6 miesięcy, a ze służby przygotowawczej - po upływie 3 miesięcy od dnia podjęcia decyzji

o likwidacji jednostki organizacyjnej Agencji lub jej reorganizacji.

Stosunek służbowy funkcjonariusza wygasa w przypadku

1)

śmierci funkcjonariusza;

2)

nieobecności funkcjonariusza w służbie przez okres powyżej 3 miesięcy z powodu tymczasowego

aresztowania, chyba że wcześniej nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby.

1.

W razie uchylenia prawomocnego wyroku skazującego lub prawomocnego orzeczenia o warunkowym

umorzeniu postępowania karnego i wydania orzeczenia o umorzeniu postępowania karnego

albo w razie uchylenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe,

obniżenia stopnia służbowego lub kary wydalenia ze służby, ulegają uchyleniu skutki,

jakie wynikły dla funkcjonariusza w związku z wyznaczeniem na niższe stanowisko służbowe

lub obniżeniem stopnia służbowego. O uchyleniu innych skutków decyduje Szef właściwej

Agencji.

2.

W razie uchylenia prawomocnego wyroku skazującego lub prawomocnego orzeczenia o warunkowym

umorzeniu postępowania karnego lub wydania prawomocnego wyroku uniewinniającego, ulegają

uchyleniu wszystkie skutki, jakie powstały dla funkcjonariusza w wyniku postępowania

dyscyplinarnego przeprowadzonego w związku z oskarżeniem o popełnienie przestępstwa

stanowiącego przedmiot rozstrzygnięcia sądu.

3.

Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 2, podstawę orzeczenia kary dyscyplinarnej

stanowiły przesłanki inne niż tylko oskarżenie o popełnienie przestępstwa, o uchyleniu

skutków, jakie powstały dla funkcjonariusza w wyniku postępowania dyscyplinarnego,

decyduje Szef właściwej Agencji. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

1.

Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 54 ust. 3, art. 57 ust. 4 oraz

art. 60 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 4 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od

dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemnie

wystąpienie ze służby.

2.

Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 60 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt

1 nie może nastąpić przed upływem 3 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu

choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby.

1.

Funkcjonariusza nie można zwolnić ze służby w okresie ciąży, w czasie urlopu macierzyńskiego,

urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego

lub urlopu wychowawczego, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 54 ust. 3, art.

60 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust. 2 pkt 2, 3, 5 i 6.

2.

W razie zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 54 ust. 3 i art. 60

ust. 2 pkt 5 i 6 w okresie ciąży, w czasie urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach

urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego lub urlopu rodzicielskiego przysługuje

mu uposażenie do końca okresu ciąży oraz trwania wymienionego urlopu.

3.

Funkcjonariuszowi zwolnionemu na podstawie art. 54 ust. 3 lub art. 60 ust. 2 pkt 5

i 6 w czasie urlopu wychowawczego, przysługują do końca okresu, na który ten urlop

został udzielony

1)

świadczenie pieniężne, wypłacane na zasadach obowiązujących przy wypłacaniu zasiłku

wychowawczego;

2)

inne uprawnienia przewidziane dla pracowników zwalnianych z pracy w czasie urlopu

wychowawczego z przyczyn niedotyczących pracowników.

1.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby.

2.

Funkcjonariusz może żądać sprostowania świadectwa służby w terminie 7 dni od dnia

jego otrzymania.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

wzór formularza świadectwa służby, uwzględniając dane, które należy podać w świadectwie

służby, oraz tryb wydawania i sprostowania świadectwa służby, a także właściwość przełożonych

w tych sprawach.

W ABW i AW obowiązują następujące korpusy i stopnie służbowe

1)

korpus szeregowych

a)

szeregowy,

b)

starszy szeregowy;

2)

korpus podoficerów

a)

kapral,

b)

starszy kapral,

c)

plutonowy,

d)

starszy plutonowy,

e)

sierżant,

f)

starszy sierżant,

g)

sierżant sztabowy,

h)

starszy sierżant sztabowy;

3)

korpus chorążych

a)

młodszy chorąży,

b)

chorąży,

c)

starszy chorąży,

d)

młodszy chorąży sztabowy,

e)

chorąży sztabowy,

f)

starszy chorąży sztabowy;

4)

korpus oficerów

a)

podporucznik,

b)

porucznik,

c)

kapitan,

d)

major,

e)

podpułkownik,

f)

pułkownik,

g)

generał brygady.

1.

Na stopień szeregowego mianuje się funkcjonariusza z dniem mianowania na stanowisko

służbowe.

2.

Na stopnie w korpusie szeregowych i podoficerów mianują przełożeni posiadający uprawnienia

w sprawach osobowych funkcjonariuszy.

3.

Na stopnie w korpusie chorążych mianuje Szef właściwej Agencji lub upoważniony przez

niego przełożony.

4.

Na pierwszy stopień w korpusie oficerów oraz na stopień generała brygady mianuje Prezydent

Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Prezesa Rady Ministrów. Na pozostałe stopnie

w korpusie oficerów mianuje Prezes Rady Ministrów.

Mianowanie na stopień w korpusie podoficerów lub chorążych jest uzależnione od pozytywnej

opinii służbowej i zajmowanego stanowiska służbowego, a ponadto zdania odpowiedniego

egzaminu.

Warunkiem mianowania na pierwszy stopień w korpusie oficerów jest pozytywna opinia

służbowa, zajmowanie stanowiska, z którym związany jest stopień oficera, posiadanie

wyższego wykształcenia oraz zdanie egzaminu na oficera.

1.

Funkcjonariusze odbywający szkolenie zawodowe mogą pełnić służbę w systemie skoszarowanym.

2.

Szefowie Agencji, w drodze zarządzeń, każdy w zakresie swojej właściwości, mogą określić

sposób organizacji służby i jej pełnienia w systemie skoszarowanym, z uwzględnieniem

czasu pełnienia tej służby oraz porządku dnia.

1.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

szczegółowe zasady i tryb szkolenia zawodowego funkcjonariuszy, uwzględniając zakres

tematyczny szkolenia i zróżnicowany sposób składania egzaminów na pierwszy stopień

w korpusie chorążych lub oficerów przed komisjami egzaminacyjnymi.

2.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, w drodze zarządzeń, powołują

komisje egzaminacyjne, o których mowa w ust. 1, określając ich skład osobowy, a także

ustalają terminy egzaminów i określają wzór zaświadczenia o zdaniu egzaminu oraz wysokość

wynagrodzenia członków komisji.

1.

Mianowanie na kolejny, wyższy stopień następuje stosownie do zajmowanego stanowiska

służbowego, posiadanych kwalifikacji zawodowych oraz posiadania pozytywnej opinii

służbowej.

2.

Nadanie kolejnego, wyższego stopnia nie może nastąpić wcześniej niż po przesłużeniu

w stopniu

-

kaprala - 1 roku,

-

starszego kaprala - 1 roku,

-

plutonowego - 1 roku,

-

starszego plutonowego - 1 roku,

-

sierżanta - 2 lat,

-

starszego sierżanta - 2 lat,

-

sierżanta sztabowego - 2 lat,

-

młodszego chorążego - 3 lat,

-

chorążego - 4 lat,

-

starszego chorążego - 3 lat,

-

młodszego chorążego sztabowego - 3 lat,

-

chorążego sztabowego - 4 lat,

-

podporucznika - 3 lat,

-

porucznika - 3 lat, - kapitana - 4 lat,

-

majora - 4 lat,

-

podpułkownika - 4 lat.

1.

W przypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie funkcjonariusza posiadającego

pozytywną opinię służbową oraz szczególne kwalifikacje zawodowe lub umiejętność do

pełnienia służby na odpowiednim stanowisku służbowym można mianować na kolejny wyższy

stopień mimo niespełnienia innych warunków wymaganych do mianowania na ten stopień

albo przed upływem ustalonych okresów. Okresy te nie mogą być jednak skrócone więcej

niż o połowę.

2.

Funkcjonariusza zwolnionego ze służby można mianować na kolejny wyższy stopień za

szczególne osiągnięcia w służbie.

1.

Stopnie podoficerów, chorążych, oficerów i generałów są dożywotnie.

2.

Funkcjonariusze zwolnieni ze służby mogą używać posiadanych stopni, o których mowa

w art. 66, z dodaniem określenia

1)

„rezerwy”, jeżeli funkcjonariusz podlega obowiązkowi służby wojskowej i został uznany

za zdolnego do tej służby;

2)

„w stanie spoczynku”, jeżeli funkcjonariusz nie podlega obowiązkowi służby wojskowej.

3.

Utrata stopnia, o którym mowa w art. 66, następuje w razie

1)

utraty obywatelstwa polskiego;

2)

prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych;

3)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione

w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie.

O utracie, pozbawieniu lub obniżeniu stopnia decyduje przełożony właściwy do mianowania

na ten stopień. O utracie lub pozbawieniu stopnia podporucznika oraz stopnia generała

brygady decyduje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej; o utracie lub pozbawieniu pozostałych

stopni w korpusie oficerów decyduje Prezes Rady Ministrów.

1.

Funkcjonariuszowi przywraca się stopień w razie uchylenia

1)

prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych;

2)

prawomocnego skazania na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione w wyniku

motywacji zasługującej na szczególne potępienie;

3)

decyzji, na podstawie której nastąpiła utrata lub pozbawienie stopnia;

4)

kary dyscyplinarnej obniżenia stopnia.

2.

O przywróceniu stopnia decyduje przełożony właściwy do mianowania na stopień; o przywróceniu

stopnia podporucznika oraz stopnia generała brygady decyduje Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej; o przywróceniu pozostałych stopni w korpusie oficerów decyduje Prezes Rady

Ministrów.

1.

Osobę przyjmowaną do służby w ABW albo AW i posiadającą stopień wojskowy, policyjny,

Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa,

Państwowej Straży Pożarnej lub Służby Więziennej można mianować na odpowiedni stopień

we właściwej Agencji.

2.

Osobę przyjętą do służby w ABW albo AW i posiadającą stopień Urzędu Ochrony Państwa,

Szef Agencji mianuje na równorzędny stopień tej Agencji.

3.

Przy przyjmowaniu do służby osoby posiadającej stopień wojskowy podporucznika, stopień

podkomisarza Policji, stopień podporucznika Straży Granicznej, stopień podporucznika

Biura Ochrony Rządu, stopień podporucznika Służby Ochrony Państwa, stopień młodszego

kapitana Państwowej Straży Pożarnej lub podporucznika Służby Więziennej, mianuje się

na stopień podporucznika właściwej Agencji.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

wzór wniosku o mianowanie na stopień służbowy oraz wzór aktu mianowania na stopień,

a także szczegółowe zasady i tryb mianowania funkcjonariuszy na stopnie, ustalając

sposób postępowania z wnioskiem o mianowanie i terminy mianowania na stopień.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania.

2.

Funkcjonariusz jest obowiązany odmówić wykonania rozkazu lub polecenia przełożonego,

jeśli wykonanie rozkazu lub polecenia łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa.

3.

O odmowie wykonania rozkazu lub polecenia, o których mowa w ust. 2, funkcjonariusz

melduje Szefowi właściwej Agencji, z pominięciem drogi służbowej.

1.

Funkcjonariusze w okresie pełnienia służby nie mogą

1)

być członkami zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółek prawa handlowego;

2)

być członkami zarządów, rad nadzorczych lub komisji rewizyjnych spółdzielni, z wyjątkiem

rad nadzorczych spółdzielni mieszkaniowej;

3)

być członkiem zarządów fundacji prowadzących działalność gospodarczą;

4)

posiadać w spółkach prawa handlowego więcej niż 10% akcji lub udziały przedstawiające

więcej niż 10% kapitału zakładowego - w każdej z tych spółek;

5)

prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami,

a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w

prowadzeniu takiej działalności.

2.

Szefowie Agencji, w celu realizacji zadań Agencji, mogą wydać zgodę na

1)

sprawowanie funkcji, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3,

2)

posiadanie akcji lub udziałów, o których mowa w ust. 1 pkt 4,

3)

prowadzenie działalności, o której mowa w ust. 1 pkt 5

- jeżeli jest to uzasadnione względami bezpieczeństwa państwa, po uzyskaniu zgody

Prezesa Rady Ministrów, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

W przypadku powołania ministra w celu koordynowania działalności służb specjalnych,

Szefowie Agencji wyrażają zgodę, o której mowa w ust. 2, po uzyskaniu zgody tego ministra.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 2 ust. 1 pkt 3 lit. b tiret drugie i ust. 3, art. 5 ust. 2 pkt 10-14, art. 7

ust. 6, art. 9, art. 10, art. 15 pkt 1, art. 34 ust. 1 i art. 35 w zakresie, w jakim

dotyczą dokumentów, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 10-14, które wchodzą w życie

po upływie 48 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 3 ust. 1 pkt 7 i art. 45-48, które wchodzą w życie po upływie 18 miesięcy od

dnia ogłoszenia;

3)

art. 5 ust. 2 pkt 27 w zakresie, w jakim dotyczy profesjonalnego dowodu rejestracyjnego,

i art. 71, które wchodzą w życie z dniem 11 lipca 2019 r.;

4)

art. 17 ust. 2 i art. 22-33, które wchodzą w życie z dniem 1 sierpnia 2019 r.;

5)

art. 42, który wchodzi w życie po upływie 24 miesięcy od dnia ogłoszenia;

6)

art. 67, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Funkcjonariuszowi, z zastrzeżeniem ust. 2, nie wolno podejmować zajęcia zarobkowego

poza służbą.

2.

Przełożony posiadający uprawnienia w sprawach osobowych może zezwolić funkcjonariuszowi

na wykonywanie zajęcia zarobkowego poza służbą, jeśli nie koliduje to z wykonywaniem

przez niego zadań służbowych oraz nie narusza honoru, godności lub dobrego imienia

służby.

Funkcjonariusz składa Szefowi właściwej Agencji oświadczenie o swoim stanie majątkowym,

o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej

przez osoby pełniące funkcje publiczne, w trybie określonym w tych przepisach.

1.

Funkcjonariusz nie może być członkiem partii politycznej ani uczestniczyć w działalności

tej partii lub na jej rzecz.

2.

Funkcjonariusze nie mogą zrzeszać się w związkach zawodowych.

3.

Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować przełożonego o przynależności do stowarzyszeń

krajowych.

4.

Przynależność funkcjonariusza do organizacji lub stowarzyszeń zagranicznych albo międzynarodowych

wymaga zezwolenia Szefa właściwej Agencji lub upoważnionego przez niego przełożonego.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany uzyskać zezwolenie Szefa właściwej Agencji na wyjazd

za granicę.

2.

Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować Szefa Agencji, w której pełni służbę,

o wyjeździe za granicę dzieci pozostających na jego utrzymaniu albo współmałżonka.

3.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, określą, w drodze zarządzeń,

przypadki, w których uzyskanie zezwolenia lub wykonanie obowiązku, o którym mowa w

ust. 2, nie jest wymagane, a także obowiązki funkcjonariusza wyjeżdżającego za granicę

i powracającego z zagranicy.

Funkcjonariusz w związku z wykonywaniem zadań służbowych korzysta z ochrony przewidzianej

w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje zwrot kosztów poniesionych na ochronę prawną, jeżeli

postępowanie karne wszczęte przeciwko niemu o przestępstwo popełnione w związku z

wykonywaniem czynności służbowych zostanie zakończone prawomocnym orzeczeniem o umorzeniu

wobec braku ustawowych znamion czynu zabronionego lub niepopełnienia przestępstwa

albo wyrokiem uniewinniającym.

2.

Koszty w wysokości odpowiadającej określonemu w odrębnych przepisach wynagrodzeniu

jednego obrońcy zwraca się ze środków właściwej Agencji.

(uchylony)

1.

Funkcjonariuszowi skierowanemu do wykonywania zadań służbowych w państwie, którego

terytorium w całości lub w części zostało uznane za strefę działań wojennych na podstawie

odrębnych przepisów lub w państwie, na terytorium którego występują warunki stwarzające

bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia tego funkcjonariusza przysługuje, na

koszt właściwej Agencji, ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków zaistniałych,

w związku z wykonywaniem tych zadań, poza granicami państwa, wskutek których nastąpiło

uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia lub śmierć funkcjonariusza.

2.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojej właściwości, określą, w drodze zarządzeń,

państwa, na których terytoriach występują warunki wymienione w ust. 1, z zachowaniem

wymogów dotyczących ochrony informacji niejawnych.

3.

Zakres i sumę ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 1, określa umowa ubezpieczenia zawarta

między zakładem ubezpieczeń a Szefem właściwej Agencji lub funkcjonariuszem skierowanym

do wykonywania zadań służbowych określonych w ust. 1.

4.

Maksymalną wysokość składki ubezpieczeniowej opłacanej lub refundowanej z budżetu

właściwej Agencji ustala Szef tej Agencji, uwzględniając w szczególności rodzaj zadań

służbowych przewidzianych do wykonywania przez funkcjonariusza określonego w ust.

1 oraz miejsce wykonywania tych zadań.

1.

Funkcjonariusz, o którym mowa w art. 85a ust. 1, po powrocie do kraju podlega bezpłatnym

badaniom lekarskim i psychologicznym.

2.

W przypadku odniesienia ran, kontuzji, urazu psychicznego lub schorzenia przez funkcjonariusza,

o którym mowa w ust. 1, lub ze względu na jego stan psychofizyczny zgodnie ze wskazaniami lekarza

funkcjonariusz może być skierowany na bezpłatny turnus leczniczo-profilaktyczny wraz

z pełnoletnim najbliższym członkiem rodziny w rozumieniu w art. 4 pkt 12 ustawy z

dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1569 i 1726).

3.

Turnus leczniczo-profilaktyczny trwa 14 dni kalendarzowych i obejmuje działania leczniczo-rehabilitacyjne

i profilaktykę zdrowotną, w tym profilaktykę psychologiczną.

4.

Kolejny pobyt funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, na turnusie leczniczo-profilaktycznym

po tym samym uczestnictwie w zadaniach ochronnych wykonywanych poza granicami państwa

może odbyć się pod warunkiem poddania się leczeniu specjalistycznemu, ambulatoryjnemu

lub stacjonarnemu albo konsultacji specjalistycznej zakończonej wskazaniem uczestnictwa

w turnusie leczniczo-profilaktycznym jako niezbędnym do kontynuacji leczenia.

5.

Osoby skierowane na turnus leczniczo-profilaktyczny mogą skorzystać z prawa do turnusu

leczniczo-profilaktycznego w trakcie pełnienia służby przez funkcjonariusza.

6.

Pełne koszty uczestnictwa w turnusie leczniczo-profilaktycznym funkcjonariusza oraz

50% kosztów uczestnictwa pełnoletniego najbliższego członka rodziny pokrywa się z

budżetu państwa, z części pozostającej w dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

albo Szefa Agencji Wywiadu.

7.

Skierowanie na badania, o których mowa w ust. 1, zawiera następujące dane funkcjonariusza

1)

imię i nazwisko;

2)

numer PESEL;

3)

miejsce zamieszkania;

4)

miejsce pełnienia służby;

5)

okres delegowania, miejsce, stanowisko i zakres zadań wykonywanych podczas realizacji

zadań ochronnych wykonywanych poza granicami państwa.

8.

Skierowanie na turnus leczniczo-profilaktyczny zawiera następujące dane

1)

funkcjonariusza

a)

imię i nazwisko,

b)

numer PESEL,

c)

miejsce zamieszkania,

d)

miejsce pełnienia służby;

2)

pełnoletniego najbliższego członka rodziny

a)

imię i nazwisko,

b)

datę urodzenia,

c)

stopień pokrewieństwa.

9.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

organ właściwy do kierowania funkcjonariusza na badania, o których mowa w ust. 1,

2)

zakres badań, o których mowa w ust. 1,

3)

podmiot właściwy do przeprowadzania badań, o których mowa w ust. 1,

4)

rodzaje i wzory dokumentów wystawianych po przeprowadzeniu badań, o których mowa w

ust. 1,

5)

tryb kierowania funkcjonariusza wraz z pełnoletnim najbliższym członkiem rodziny na

turnus leczniczo-profilaktyczny,

6)

podmiot kierujący na turnus leczniczo-profilaktyczny,

7)

ramowy program turnusu leczniczo-profilaktycznego,

8)

podmiot prowadzący turnus leczniczo-profilaktyczny,

9)

rodzaje i wzory dokumentów wystawianych w związku z kierowaniem na turnus leczniczo-profilaktyczny

- uwzględniając potrzeby funkcjonariusza wynikające z jego aktualnego stanu zdrowia,

w tym konieczność zapewnienia pełnej rekonwalescencji oraz umożliwienie dalszego leczenia

lub rehabilitacji po zakończeniu pobytu na turnusie leczniczo-profilaktycznym.

1.

Funkcjonariusz otrzymuje nieodpłatnie umundurowanie albo równoważnik pieniężny w zamian

za to umundurowanie, albo kwotę na zakup ubrania typu cywilnego.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

wysokość i warunki przyznawania funkcjonariuszom równoważnika pieniężnego oraz kwoty

przeznaczonej na zakup ubrania typu cywilnego w zamian za umundurowanie. Rozporządzenie

powinno ustalać ekwiwalentną wysokość kwoty pieniężnej należnej funkcjonariuszowi

w przypadku nieotrzymania umundurowania, uwzględniając zwłaszcza różnice wynikające

z przynależności do poszczególnych korpusów, oraz uwzględniać jego wysokość proporcjonalnie

do okresu pełnienia służby w danym roku kalendarzowym, a także określać termin wypłaty

tego równoważnika.

1.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

wzory, barwy i normy umundurowania funkcjonariuszy oraz sposób noszenia umundurowania.

Rozporządzenie powinno określać wygląd munduru funkcjonariusza ABW i AW, jego barwę

oraz rodzaje umundurowania, a także okoliczności występowania przez funkcjonariuszy

w poszczególnych rodzajach mundurów i sposób noszenia mundurów.

2.

Odznaki orderów i oznaczeń nosi się na mundurze w sposób i w okolicznościach określonych

odrębnymi przepisami.

3.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, mogą ustanawiać, w drodze zarządzeń,

odznaki i oznaki noszone na mundurze.

1.

Funkcjonariusze otrzymują nieodpłatnie uzbrojenie i wyposażenie niezbędne do wykonywania

czynności służbowych.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

normy wyposażenia i uzbrojenia, szczegółowe zasady dostępu do uzbrojenia, jego przyznawania

i użytkowania, a także może określić przypadki otrzymywania i wysokość równoważnika

pieniężnego w zamian za niektóre przedmioty tego wyposażenia, uwzględniając okresy

używalności tych przedmiotów, terminy ich wydawania lub wypłacania równoważnika pieniężnego.

1.

Funkcjonariusze w czasie wykonywania zadań służbowych mogą otrzymywać nieodpłatnie

wyżywienie lub równoważnik pieniężny w zamian za wyżywienie.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

normy wyżywienia i przypadki, w których funkcjonariusz otrzymuje wyżywienie lub równoważnik

pieniężny w zamian za wyżywienie, określając także wysokość równoważnika pieniężnego.

1.

Funkcjonariuszowi i członkom jego rodziny przysługuje raz w roku prawo przejazdu,

na koszt właściwej Agencji, środkami publicznego transportu zbiorowego, do jednej

wybranej przez siebie miejscowości w kraju i z powrotem.

2.

W razie niewykorzystania przysługującego przejazdu osoba uprawniona otrzymuje zryczałtowany

równoważnik pieniężny.

3.

Zwrot kosztów przejazdu lub zryczałtowany równoważnik pieniężny, o których mowa w

ust. 1 i 2, nie przysługują funkcjonariuszowi w roku kalendarzowym, w którym wykupiono

uprawnienia do bezpłatnych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego.

4.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

sposób ustalania wysokości równoważnika, o którym mowa w ust. 2, szczegółowe zasady

korzystania przez funkcjonariuszy z uprawnień, o których mowa w ust. 1-3, oraz dokumenty,

na podstawie których następuje realizacja tych uprawnień.

5.

Osobom, o których mowa w ust. 1, mogą być przyznane także inne świadczenia socjalne.

6.

Prezes Rady Ministrów może określić, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

rodzaj, zakres i sposób ustalania wysokości świadczeń socjalnych, o których mowa w

ust. 5, a także warunki korzystania przez funkcjonariuszy z tych świadczeń.

1.

Za członków rodziny funkcjonariusza uprawnionych do świadczeń przewidzianych w art.

90 uważa się małżonka i dzieci.

2.

Za dzieci uważa się dzieci własne, dzieci małżonka, dzieci przysposobione i dzieci

przyjęte na wychowanie, które

1)

nie przekroczyły 18 roku życia, a w razie uczęszczania do szkoły - 24 lat albo 25

lat, jeżeli odbywają studia w szkole wyższej, a ukończenie 24 lat przypada na ostatni

lub przedostatni rok studiów, albo

2)

stały się całkowicie niezdolne do pracy lub niezdolne do samodzielnej egzystencji

przed osiągnięciem wieku określonego w pkt 1.

1.

Okres służby funkcjonariusza traktuje się jako pracę w szczególnych warunkach lub

o szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych.

2.

Funkcjonariuszowi, który po zwolnieniu ze służby w ABW albo AW podjął pracę, okres

tej służby wlicza się do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień wynikających

z prawa pracy.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do funkcjonariusza zwolnionego ze służby w przypadku

skazania go prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarania karą dyscyplinarną wydalenia ze

służby.

1.

Jeżeli funkcjonariusz zwolniony ze służby nie spełnia warunków do nabycia prawa do

emerytury policyjnej lub policyjnej renty inwalidzkiej, od uposażenia wypłaconego

funkcjonariuszowi po dniu 31 grudnia 1998 r. do dnia zwolnienia ze służby, od którego

nie odprowadzono składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, przekazuje się do

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składki za ten okres przewidziane w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 300, z późn. zm..

2.

Przez uposażenie stanowiące podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i

rentowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia

oraz nagrody roczne i uznaniowe, odpowiednio przeliczone zgodnie z art. 110 ustawy,

o której mowa w ust. 1.

3.

Składki przekazuje się również w przypadku, gdy funkcjonariusz spełnia jedynie warunki

do nabycia prawa do policyjnej renty inwalidzkiej. Przekazanie składek następuje na

wniosek funkcjonariusza.

4.

Składki podlegają waloryzacji wskaźnikiem waloryzacji składek określonym na podstawie

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1270, z późn. zm..

5.

Przy obliczaniu kwoty należnych składek, waloryzowanych na podstawie ust. 4, stosuje

się odpowiednio art. 19 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, o której mowa

w ust. 1.

6.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się również do funkcjonariusza, który pozostawał w służbie

przed dniem 2 stycznia 1999 r., jeżeli po zwolnieniu ze służby, pomimo spełnienia

warunków do nabycia prawa do emerytury policyjnej, zgłosił wniosek o przyznanie emerytury

z tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym.

7.

W przypadku, o którym mowa w ust. 6, kwotę należnych, zwaloryzowanych składek przekazuje

się niezwłocznie na podstawie zawiadomienia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych o

nabyciu przez funkcjonariusza prawa do emerytury przewidzianej w przepisach, o których

mowa w ust. 4.

8.

Kwota należnych, zwaloryzowanych składek stanowi przychody Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

9.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb i terminy przekazywania

do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, o których mowa w ust. 1, 3, 4 i 7, oraz

jednostki do tego właściwe, mając na uwadze konieczność zapewnienia prawidłowego i

niezwłocznego wykonywania czynności związanych z przekazywaniem tych składek.

Funkcjonariuszowi przysługują uprawnienia pracownika związane z rodzicielstwem określone

w Kodeksie pracy, z wyjątkiem art. 186

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

przebieg służby funkcjonariuszy. Rozporządzenie powinno określać zwłaszcza

1)

szczegółowe zasady i tryb załatwiania spraw, w tym spraw osobowych funkcjonariuszy,

nawiązania, rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku służbowego, mianowania, przenoszenia,

odwoływania i zwalniania ze stanowisk służbowych;

2)

sposób usprawiedliwiania nieobecności w służbie;

3)

rodzaje informacji, których ze względu na przebieg służby funkcjonariusza jest on

obowiązany udzielić.

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w

wymiarze 26 dni roboczych.

2.

Funkcjonariusz nabywa prawo do pierwszego urlopu wypoczynkowego z upływem 6 miesięcy

służby, w wymiarze połowy urlopu przysługującego mu po roku służby.

3.

Prawo do urlopu wypoczynkowego w pełnym wymiarze funkcjonariusz nabywa z upływem roku

służby. Do urlopu tego wlicza się urlop, o którym mowa w ust. 2.

4.

Prawo do kolejnych urlopów funkcjonariusz nabywa w każdym następnym roku kalendarzowym.

5.

Do okresu służby, od którego zależy prawo do urlopu, wlicza się okresy poprzedniego

zatrudnienia i służby, bez względu na przerwy w zatrudnieniu i służbie oraz sposób

rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego.

6.

Przez dni robocze rozumie się dni od poniedziałku do piątku, z wyłączeniem dni ustawowo

wolnych od pracy.

1.

Z ważnych względów służbowych funkcjonariusza można odwołać z urlopu wypoczynkowego,

a także wstrzymać mu udzielenie urlopu w całości lub w części. Termin urlopu wypoczynkowego

może być także przesunięty na wniosek funkcjonariusza umotywowany ważnymi względami.

2.

Funkcjonariuszowi odwołanemu z urlopu wypoczynkowego przysługuje zwrot kosztów przejazdu

poniesionych w związku z odwołaniem, według norm ustalonych w przepisach o należnościach

służbowych w przypadku przeniesienia lub delegowania, jak również innych kosztów,

które określi Prezes Rady Ministrów w drodze rozporządzenia. Zwrot kosztów powinien

obejmować udokumentowane opłaty dokonane przez funkcjonariusza, a niewykorzystane

w związku z odwołaniem z urlopu, jak również opłaty poniesione przez członków rodziny,

o których mowa w art. 91, jeżeli odwołanie funkcjonariusza z urlopu spowodowało również

powrót tych osób.

3.

Odwołanie funkcjonariusza z urlopu wypoczynkowego ze względów służbowych wymaga zgody

przełożonego.

4.

Funkcjonariuszowi, który nie wykorzystał urlopu wypoczynkowego w danym roku kalendarzowym,

urlopu tego należy udzielić w ciągu pierwszych 3 miesięcy następnego roku.

1.

Funkcjonariuszowi, który pełni służbę w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych

dla zdrowia albo gdy jest to uzasadnione szczególnymi właściwościami służby, może

być przyznany płatny urlop dodatkowy w wymiarze do 11 dni roboczych rocznie.

2.

Funkcjonariuszowi, który osiągnął określony wiek lub staż służby, przysługuje płatny

urlop dodatkowy w każdym roku kalendarzowym w wymiarze

1)

5 dni roboczych, jeżeli ukończył 40 lat lub posiada 10 lat służby;

2)

8 dni roboczych, jeżeli ukończył 45 lat lub posiada 20 lat służby;

3)

11 dni roboczych, jeżeli ukończył 55 lat lub posiada 25 lat służby.

3.

Łączny wymiar urlopów dodatkowych, o których mowa w ust. 1 i 2, nie może przekroczyć

11 dni roboczych rocznie.

4.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

rodzaje stanowisk, na których występują warunki szczególnie uciążliwe lub szkodliwe

dla zdrowia, a także rodzaje innych stanowisk, na których przysługuje prawo do urlopu

dodatkowego, o którym mowa w ust. 1, albo gdy jest to uzasadnione szczególnymi właściwościami

służby.

1.

Funkcjonariuszowi można udzielić, na wniosek komisji lekarskiej, płatnego urlopu zdrowotnego

jednorazowo na okres do 2 miesięcy, łącznie w ciągu kolejnych 12 miesięcy - na okres

do 6 miesięcy.

2.

Funkcjonariuszowi, który uzyskał zezwolenie na pobieranie nauki lub odbywanie studiów

i naukę tę pobiera lub odbywa studia, jak również uzyskał zezwolenie na złożenie wniosku

o wszczęcie postępowania w sprawie nadania stopnia doktora lub stopnia doktora habilitowanego,

a także na odbycie aplikacji radcowskiej lub legislacyjnej, udziela się płatnego urlopu

szkoleniowego w wymiarze

1)

na przygotowanie się do egzaminu wstępnego i jego złożenie - 7 dni;

2)

w szkołach wyższych, w każdym roku studiów - 21 dni;

3)

dla funkcjonariuszy pobierających naukę w szkołach pomaturalnych i na studiach podyplomowych

- 14 dni w celu przygotowania się i złożenia egzaminu końcowego;

4)

w celu przygotowania się do złożenia egzaminów doktorskich i obrony rozprawy doktorskiej

lub dla przygotowania się do kolokwium habilitacyjnego - 28 dni;

5)

w celu przygotowania się i złożenia egzaminu radcowskiego - 30 dni;

6)

w celu przygotowania się i złożenia egzaminu po zakończeniu aplikacji legislacyjnej

- 14 dni.

3.

Funkcjonariuszowi udziela się urlopu okolicznościowego w celu zawarcia związku małżeńskiego,

w przypadku urodzenia się dziecka, ślubu dziecka własnego, przysposobionego, pasierba,

dziecka obcego przyjętego na wychowanie i utrzymanie, w tym także w ramach rodziny

zastępczej, a także z powodu pogrzebu małżonka, dziecka, rodziców, rodzeństwa, teściów,

dziadków i opiekunów oraz innej osoby pozostającej na utrzymaniu funkcjonariusza lub

pod jego bezpośrednią opieką. Urlopu okolicznościowego można także udzielić funkcjonariuszowi

w celu załatwienia ważnych spraw osobistych albo w innych przypadkach zasługujących

na szczególne uwzględnienie, w wymiarze do 5 dni.

4.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej, na pisemny wniosek uzasadniony ważnymi względami

osobistymi, można udzielić urlopu bezpłatnego w wymiarze do 6 miesięcy.

1.

Funkcjonariuszowi posiadającemu status weterana poszkodowanego przysługuje prawo do

corocznego płatnego dodatkowego urlopu wypoczynkowego w wymiarze 5 dni roboczych.

2.

Prawo do urlopu, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje funkcjonariuszowi posiadającemu

status weterana poszkodowanego uprawnionemu do urlopu wypoczynkowego i urlopów dodatkowych,

z wyłączeniem urlopu dodatkowego z tytułu pełnienia służby w warunkach szczególnie

uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia, w wymiarze przekraczającym 26 dni roboczych.

3.

Prawo do pierwszego urlopu, o którym mowa w ust. 1, powstaje z dniem, w którym decyzja

administracyjna o przyznaniu statusu weterana poszkodowanego stała się ostateczna,

przy czym realizacja tego prawa może nastąpić nie wcześniej niż z dniem przedstawienia

przez funkcjonariusza tej decyzji Szefowi właściwej Agencji.

4.

Urlop, o którym mowa w ust. 1, wykorzystuje się w całości w roku kalendarzowym, w

którym funkcjonariusz ma do niego prawo, w terminie uzgodnionym z przełożonym funkcjonariusza.

1.

Do kontroli wszczętych na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 922 oraz z 2018 r. poz. 138 i 723) i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy

dotychczasowe.

2.

Upoważnienia oraz legitymacje służbowe wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy zachowują ważność do czasu zakończenia kontroli, o których mowa w ust. 1.

1.

Funkcjonariusz oddelegowany do pełnienia służby poza ABW albo AW ma prawo tylko do

jednego urlopu wypoczynkowego, w wymiarze korzystniejszym.

2.

Niewykorzystanej w okresie oddelegowania części urlopu wypoczynkowego, wynikającej

z różnicy w wymiarach urlopów, udziela się funkcjonariuszowi po powrocie z oddelegowania.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji

1

tryb udzielania urlopów, o których mowa w art. 95 ust. 1, art. 97 ust. 1 i 2, art.

98 oraz art. 98a ust. 1, a także przełożonych właściwych w sprawach tych urlopów,

2)

sposób postępowania w przypadku odwołania funkcjonariusza z urlopu wypoczynkowego

lub wstrzymania udzielenia tego urlopu,

3)

sposób obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy,

4)

wzór orzeczenia komisji lekarskiej ABW albo AW zawierającego wniosek w sprawie udzielenia

funkcjonariuszowi urlopu zdrowotnego

- uwzględniając konieczność zapewnienia niezakłóconego funkcjonowania jednostki organizacyjnej

Agencji oraz, w przypadku urlopu wypoczynkowego, prawo funkcjonariuszy do wypoczynku.

Funkcjonariuszowi, który przejawia inicjatywę i osiąga znaczące wyniki w służbie,

mogą być udzielane wyróżnienia

1)

pochwała w rozkazie;

2)

krótkoterminowy urlop wypoczynkowy w wymiarze do 7 dni roboczych;

3)

nagroda pieniężna lub rzeczowa;

4)

przedterminowe mianowanie na wyższy stopień;

5)

mianowanie na wyższe stanowisko służbowe;

6)

przedstawienie do orderu lub odznaczenia.

1.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje, z uwzględnieniem członków rodziny,

prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości

pobliskiej.

2.

Przez miejscowość pobliską rozumie się miejscowość, do której czas dojazdu koleją

lub autobusami, przewidziany w rozkładzie jazdy, łącznie z przesiadkami nie przekracza

w obie strony 2 godzin, licząc od stacji (przystanku) najbliższej miejsca pełnienia

służby do stacji (przystanku) najbliższej miejsca zamieszkania, bez uwzględnienia

czasu dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której funkcjonariusz

dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe.

3.

Funkcjonariusz w służbie przygotowawczej może otrzymać tymczasową kwaterę.

Członkami rodziny funkcjonariusza, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego,

są pozostający z funkcjonariuszem we wspólnym gospodarstwie domowym

1)

małżonek;

2)

dzieci własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny

zastępczej, pozostające na jego utrzymaniu do czasu ukończenia 18 roku życia, a w

razie uczęszczania do szkoły lub odbywania studiów w szkole wyższej - do czasu ukończenia

nauki, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 roku życia, chyba że przed

osiągnięciem takiego wieku orzeczono o ich całkowitej niezdolności do pracy;

3)

rodzice funkcjonariusza i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli

ze względu na wiek albo całkowitą lub częściową niezdolność do pracy albo inne okoliczności

są niezdolni do wykonywania zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i

macochę oraz osoby przysposabiające.

Zgody wydane przez służby, instytucje państwowe oraz organy władzy publicznej na udostępnianie

za pomocą urządzeń telekomunikacyjnych lub w drodze teletransmisji informacji, w tym

danych osobowych, jednostkom organizacyjnym Policji, jednostkom organizacyjnym Straży

Granicznej, Służbie Ochrony Państwa oraz organom Krajowej Administracji Skarbowej

zachowują swoją moc, z zastrzeżeniem art. 102 ust. 3.

1.

Na lokale mieszkalne dla funkcjonariuszy przeznacza się lokale uzyskane w wyniku działalności

inwestycyjnej właściwej Agencji oraz pozostające i przekazane do dyspozycji Szefa

tej Agencji.

2.

Przepisy ustawy nie naruszają, wynikających z prawa własności, uprawnień do rozporządzania

lokalem mieszkalnym właściciela innego niż Skarb Państwa.

Funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego,

z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz jego uprawnień wynikających z rozporządzenia

wydanego na podstawie art. 111.

1.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu

mieszkalnego, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego

w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

wysokość oraz szczegółowe zasady przyznawania i zwracania równoważników pieniężnych

za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i za brak lokalu mieszkalnego, uwzględniając

sposób obliczania wysokości tych równoważników oraz przypadki, w których świadczenia

te są przyznawane, i przypadki, w których podlegają zwrotowi.

1.

Funkcjonariuszowi, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej miejsca

pełnienia służby, przysługuje zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby i

z powrotem.

2.

Zwrot kosztów, o których mowa w ust. 1, nie przysługuje w roku kalendarzowym, w którym

właściwa Agencja wykupiła uprawnienia do bezpłatnych przejazdów środkami komunikacji

zbiorowej.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

szczegółowe zasady i tryb zwrotu funkcjonariuszowi kosztów, o których mowa w ust.

1, uwzględniając sposób obliczania wysokości tych kosztów oraz przypadki, w których

koszty te są zwracane.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 58 pkt 12, który wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2019 r.;

2)

art. 82 pkt 5 w zakresie art. 25c-25h, które wchodzą w życie po upływie roku od dnia

ogłoszenia.

1.

Funkcjonariuszowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej

o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni

mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną

nieruchomość.

2.

Pomoc finansową, o której mowa w ust. 1, przyznaje się jednorazowo na wniosek funkcjonariusza

w służbie stałej.

3.

Pomoc finansowa, o której mowa w ust. 2, podlega zwrotowi w przypadku

1)

wypłaty tej pomocy jako nienależnego świadczenia;

2)

zwolnienia funkcjonariusza ze służby przed upływem 10 lat służby.

4.

Przepisu ust. 3 pkt 2 nie stosuje się wobec funkcjonariusza zwolnionego ze służby

na podstawie art. 54 ust. 3 lub art. 60 ust. 1 pkt 1.

5.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, tryb postępowania w sprawach związanych z

jej przyznawaniem oraz zwrotem, a także wzór wniosku o jej przyznanie, uwzględniając

coroczną waloryzację o prognozowany w ustawie budżetowej na dany rok wskaźnik wzrostu

cen towarów i usług konsumpcyjnych, liczbę członków rodziny funkcjonariusza i jego

uprawnienia wynikające z rozporządzenia wydanego na podstawie art. 111, rodzaje dokumentów

wymaganych przy ubieganiu się o przyznanie tej pomocy oraz sposób postępowania przy

jej przyznawaniu lub zwrocie.

Lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi

1)

w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 108 ust. 1;

2)

posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej

lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej

albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy;

3)

którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2;

4)

w razie zbycia przez niego lub jego małżonka spółdzielczego własnościowego prawa do

lokalu mieszkalnego, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo domu,

o którym mowa w pkt 2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 110 ust.

3.

1.

Funkcjonariuszowi przeniesionemu z urzędu do służby w innej miejscowości, który w

poprzednim miejscu pełnienia służby posiadał lokal mieszkalny, dom jednorodzinny lub

dom mieszkalno-pensjonatowy, może być przydzielony, na podstawie decyzji administracyjnej,

lokal mieszkalny w nowym miejscu pełnienia służby, jeżeli

1)

zwolni, wchodzący w skład mieszkaniowego zasobu gminnego lub innych jednostek samorządu

terytorialnego lub stanowiący własność Skarbu Państwa albo państwowych osób prawnych,

zajmowany lokal mieszkalny lub dom;

2)

zwróci pomoc finansową przyznaną na

a)

wkład mieszkaniowy lub wkład budowlany w wysokości zwaloryzowanej przez spółdzielnię,

b)

spłatę innych należności - w wysokości przyznanej.

2.

Funkcjonariuszowi, który skorzystał z pomocy finansowej, o której mowa w art. 108

ust. 1, może być przydzielony lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej,

jeżeli zwolni zajmowany lokal lub dom, o którym mowa w ust. 1, oraz zwróci pomoc finansową

na zasadach określonych w tym przepisie.

3.

Tryb przydzielania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 1 i 2, szczegółowe zasady

zwracania udzielonej pomocy finansowej oraz zasady zwalniania zajmowanych lokali mieszkalnych

lub domów, określonych w ust. 1, ustala w drodze zarządzenia Szef właściwej Agencji.

4.

Funkcjonariuszowi przeniesionemu z urzędu do służby w innej miejscowości, który w

poprzednim miejscu pełnienia służby nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkalnego lub

domu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo lokalu mieszkalnego lub domu stanowiącego

własność funkcjonariusza lub jego małżonka, można, bez uwzględnienia zamieszkałych

z nim członków rodziny, przydzielić tymczasową kwaterę według przysługujących mu norm

lub zapewnić zakwaterowanie w bursie, hotelu lub innym pomieszczeniu mieszkalnym.

5.

Funkcjonariusz delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości otrzymuje

tymczasową kwaterę lub zapewnia mu się zakwaterowanie w bursie, hotelu lub innym pomieszczeniu

mieszkalnym. Koszt zakwaterowania pokrywa się ze środków Agencji, w której funkcjonariusz

pełni służbę.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

szczegółowe zasady przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych

oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy ABW i AW. Rozporządzenie

powinno ustalać sposób przydziału lokali mieszkalnych i kwater tymczasowych, oraz

określać ich wielkość, z uwzględnieniem uprawnień funkcjonariusza i liczby członków

jego rodziny, a także wymieniać przesłanki wydania decyzji o opróżnieniu lokalu lub

tymczasowej kwatery.

Przydział i opróżnienie lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater oraz załatwienie

spraw, o których mowa w art. 105, art. 106 ust. 1 oraz art. 108 ust. 1, następuje

w drodze decyzji administracyjnej.

Funkcjonariusz Agencji zwolniony ze służby, który nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego

na warunkach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby

Więziennej oraz ich rodzin, zachowuje prawo do przydzielonego lokalu według norm powszechnie

obowiązujących lub może być przeniesiony do zamiennego lokalu mieszkalnego.

Funkcjonariusz Agencji zwolniony ze służby, który nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego

na warunkach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby

Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, zachowuje prawo do przydzielonego

lokalu według norm powszechnie obowiązujących lub może być przeniesiony do zamiennego

lokalu mieszkalnego.

1.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe.

2.

Z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne

określone w ustawie.

3.

Przeciętne uposażenie funkcjonariuszy stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której

wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa.

4.

Wielokrotność, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów, w drodze rozporządzeń,

odrębnie dla każdej Agencji.

Uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia.

1.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

grupy zaszeregowania i stawki uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy w tych grupach

oraz wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

zasady i tryb zaliczania okresów służby, pracy i innych okresów do wysługi lat, uwzględnianej

przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, uwzględniając okresy innej służby

traktowane jako równorzędne ze służbą w ABW lub AW, okresy zatrudnienia i inne okresy,

które na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy, od którego

zależą uprawnienia pracownicze.

3.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, określą, w drodze zarządzeń,

stanowiące informacje niejawne stanowiska służbowe i stopnie etatowe, zaszeregowanie

tych stanowisk do grup uposażenia i przypisanych im stopni etatowych.

Funkcjonariusz przeniesiony na podstawie art. 54 ust. 1 do dyspozycji Szefa właściwej

Agencji otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym

i inne świadczenia pieniężne należne na stanowisku zajmowanym bezpośrednio przed przeniesieniem

do dyspozycji Szefa, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ

na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych lub na ich wysokość.

1.

Funkcjonariusz przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy

uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do kwoty uposażenia pobieranego na poprzednio

zajmowanym stanowisku do czasu uzyskania wyższej kwoty uposażenia według stanowiska

służbowego.

2.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, w szczególnie uzasadnionych

przypadkach, mogą zezwolić na zachowanie przez funkcjonariusza przeniesionego na stanowisko

służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego prawa do zaszeregowania

należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku, z jednoczesnym zachowaniem stopnia

związanego z tym stanowiskiem.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do funkcjonariusza przeniesionego na niższe stanowisko

służbowe na podstawie art. 57 ust. 1 lub ust. 2 pkt 2 i 3 oraz funkcjonariusza przeniesionego

na własną prośbę.

1.

Funkcjonariusze otrzymują następujące dodatki do uposażenia

1)

dodatek za stopień;

2)

dodatek służbowy;

3)

dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami albo miejscem

pełnienia służby.

2.

Dodatkami do uposażenia o charakterze stałym są dodatki ustalone w stawkach miesięcznych.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

wysokość dodatków, o których mowa w ust. 1, zasady ich przyznawania i obniżania, sposób

ich wypłaty oraz rodzaje dodatków uzasadnionych szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami,

warunkami lub miejscem pełnienia służby.

Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie

z góry. Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, mogą określić, w drodze

zarządzeń, które dodatki o charakterze stałym są płatne z dołu.

1.

Zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę.

2.

Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła w ciągu miesiąca,

uposażenie na czas do końca miesiąca oblicza się w wysokości 1/30 części miesięcznego

uposażenia za każdy dzień, gdy przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

3.

Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie

funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie

tego prawa.

1.

Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych

ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

2.

Organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli

opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami.

3.

Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności

pieniężnych przerywa

1)

każda czynność przed Szefem właściwej Agencji lub kierownikiem jednostki organizacyjnej

tej Agencji, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia

roszczenia;

2)

uznanie roszczenia.

1.

Funkcjonariuszowi przysługują następujące świadczenia pieniężne

1)

zasiłek na zagospodarowanie;

2)

nagrody oraz zapomogi;

3)

nagrody jubileuszowe;

4)

należności za podróże służbowe i przeniesienia;

5)

świadczenia związane ze zwolnieniem ze służby.

2.

W razie śmierci funkcjonariusza lub członka jego rodziny przysługują

1)

zasiłek pogrzebowy;

2)

odprawa pośmiertna;

3)

pomoc finansowa na kształcenie dzieci.

1.

Funkcjonariuszowi w związku z mianowaniem na stałe przysługuje zasiłek na zagospodarowanie

w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze

stałym, należnymi w dniu mianowania na stałe.

2.

Zasiłek, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje funkcjonariuszowi pełniącemu służbę

w danej Agencji po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w czasie

której otrzymał taki zasiłek.

1.

Funkcjonariuszowi mogą być przyznawane nagrody roczne, uznaniowe i zapomogi.

1a.

Funkcjonariusz pełniący służbę w danym roku kalendarzowym nabywa prawo do nagrody

rocznej w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda

przysługuje.

1b.

Nagrodę roczną przysługującą zmarłemu funkcjonariuszowi, w wysokości ustalonej w sposób

określony w ust. 1a, wypłaca się członkom jego rodziny uprawnionym do policyjnej renty

rodzinnej.

1c.

Do uposażenia, o którym mowa w ust. 1a, nie wlicza się uposażenia otrzymywanego w

okresie

1)

zawieszenia w czynnościach służbowych oraz tymczasowego aresztowania, chyba że postępowanie

będące przyczyną zawieszenia lub aresztowania umorzono albo w jego wyniku funkcjonariusz

został uniewinniony;

2)

w przypadku funkcjonariusza ABW - od uprawomocnienia się wyroku skazującego lub orzeczenia

o ukaraniu karą dyscyplinarną wydalenia ze służby do dnia zwolnienia ze służby;

3)

w przypadku funkcjonariusza AW - niewykonywania obowiązków służbowych z powodu choroby

powstałej lub trwającej nadal po skazaniu funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu

lub wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.

1d.

Nagrodę roczną obniża się nie więcej niż o 50% jej wysokości w przypadku

1)

warunkowego umorzenia prowadzonego przeciwko funkcjonariuszowi postępowania karnego

albo odstąpienia przez sąd od wymierzenia kary;

2)

wymierzenia kary dyscyplinarnej

a)

w przypadku funkcjonariusza ABW - wymienionej w art. 146 ust. 1 pkt 1-5,

b)

w przypadku funkcjonariusza AW - kary dyscyplinarnej nagany z ostrzeżeniem lub surowszej

kary dyscyplinarnej;

3)

skazania funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo nieumyślne, ścigane

z oskarżenia publicznego;

4)

nieprzydatności funkcjonariusza ABW na zajmowanym stanowisku służbowym, stwierdzonej

w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej;

5)

niewywiązywania się funkcjonariusza ABW z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku

służbowym, stwierdzonego w opinii służbowej w okresie służby stałej.

1e.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1d, przy obniżaniu nagrody rocznej kierownik

odpowiednio jednostki organizacyjnej ABW lub AW uwzględnia całokształt okoliczności

sprawy, w szczególności charakter popełnionego przestępstwa lub przewinienia, jego

skutki, rodzaj i wymiar orzeczonej kary oraz dotychczasowe wyniki osiągane przez funkcjonariusza

w służbie.

1f.

Nagroda roczna nie przysługuje w przypadku

1)

skazania funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, ścigane

z oskarżenia publicznego;

2)

wymierzenia kary dyscyplinarnej

a)

w przypadku funkcjonariusza ABW - wymienionej w art. 146 ust. 1 pkt 6-10,

b)

w przypadku funkcjonariusza AW - kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby;

3)

zwolnienia funkcjonariusza ABW ze służby z powodu

a)

nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej,

b)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie służby stałej, stwierdzonego

w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy.

1g.

Nagroda roczna jest obniżana lub nie przysługuje funkcjonariuszowi ABW za rok kalendarzowy,

w którym

1)

funkcjonariusz popełnił czyn będący przedmiotem postępowania karnego lub dyscyplinarnego,

a jeżeli nagroda została wypłacona - za rok, w którym postępowanie zostało zakończone

prawomocnym orzeczeniem w przypadkach, o których mowa w ust. 1d pkt 1-3;

2)

funkcjonariuszowi wydano opinię służbową w przypadkach, o których mowa w ust. 1d pkt

4 i 5;

3)

funkcjonariusz popełnił czyn będący przedmiotem postępowania karnego lub dyscyplinarnego,

a jeżeli nagroda została wypłacona - za rok, w którym postępowanie zostało zakończone

prawomocnym orzeczeniem w przypadkach, o których mowa w ust. 1f pkt 1 i 2;

4)

funkcjonariusz został zwolniony ze służby w przypadkach, o których mowa w ust. 1f

pkt 3.

1h.

Nagroda roczna jest obniżana lub nie przysługuje funkcjonariuszowi AW za rok kalendarzowy,

w którym funkcjonariusz popełnił czyn będący przedmiotem postępowania karnego lub

dyscyplinarnego, a jeżeli nagroda została funkcjonariuszowi wypłacona - za rok, w

którym postępowanie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem lub decyzją.

1i.

W przypadku toczącego się przeciwko funkcjonariuszowi postępowania karnego lub dyscyplinarnego

o czyn popełniony w roku kalendarzowym, za który nagroda roczna jest przyznawana,

ustalenie uprawnień do nagrody rocznej następuje po prawomocnym zakończeniu takiego

postępowania. Nagrodę roczną wypłaca się funkcjonariuszowi nie później niż w terminie

30 dni od dnia zakończenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego. W przypadku funkcjonariusza

ABW przepisy ust. 1d-1f stosuje się odpowiednio.

1j.

W przypadku pełnienia służby przez funkcjonariusza w roku kalendarzowym w różnych

jednostkach organizacyjnych ABW nagrodę roczną przyznaje się i wypłaca w jednostce

organizacyjnej ABW, która była w danym roku kalendarzowym ostatnim miejscem pełnienia

służby przez funkcjonariusza.

1k.

Wypłata nagrody rocznej następuje nie później niż w terminie pierwszych 3 miesięcy

kalendarzowych następujących po roku, za który przyznaje się nagrodę roczną, z wyjątkiem

nagrody rocznej, którą wypłaca się funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby, a także

nagrody rocznej przysługującej zmarłemu funkcjonariuszowi, którą wypłaca się odpowiednio

w ostatnim dniu służby lub w dniu stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

warunki przyznawania funkcjonariuszom nagród uznaniowych i zapomóg, okoliczności uzasadniające

przyznanie funkcjonariuszowi nagrody uznaniowej i zapomogi, właściwość przełożonych

oraz tryb postępowania w tych sprawach, mając na względzie celową i racjonalną politykę

w zakresie dysponowania środkami finansowymi.

3.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, określą, w drodze zarządzeń,

wysokość funduszu na nagrody i zapomogi, ustalając jednocześnie wysokość środków finansowych

przeznaczonych na nagrody roczne, uznaniowe i zapomogi oraz warunki zwiększania wysokości

funduszu na nagrody uznaniowe i zapomogi.

1.

Funkcjonariuszowi przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości

po 20 latach służby - 75%,

po 25 latach służby - 100%,

po 30 latach służby - 150%,

po 35 latach służby - 200%,

po 40 latach służby - 300%

miesięcznego uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

okresy wliczane do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej,

oraz zasady jej obliczania i wypłacania.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

rodzaje świadczeń przysługujących funkcjonariuszom w razie przeniesienia lub delegowania

do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości albo podróży służbowej poza stałe

miejsce pełnienia służby. Rozporządzenia powinny określić rodzaje, wysokość i warunki

przyznawania świadczeń, a także sposób ich wypłaty.

1.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby na podstawie art. 54 ust. 3, art. 57 ust. 4 i art.

60 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1, 3-6 i 8 oraz ust. 3 otrzymuje

1)

odprawę;

2

ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby

oraz za urlopy zaległe, z wyjątkiem urlopu, o którym mowa w art. 98a ust. 1;

3)

zryczałtowany ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany w danym roku przejazd, ze środków

Agencji;

4)

zwrot kosztów przejazdu do obranego miejsca zamieszkania dla siebie, małżonka oraz

dzieci pozostających na jego utrzymaniu oraz zwrot kosztów przewozu urządzenia domowego

według zasad obowiązujących przy przeniesieniach służbowych;

5)

niewykorzystane w danym roku świadczenia pieniężne przysługujące stosownie do przepisów

wydanych na podstawie art. 90 ust. 4.

2.

Funkcjonariusz zwolniony na podstawie art. 60 ust. 1 pkt 3 otrzymuje 50% odprawy oraz

ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.

3.

Funkcjonariusz zwolniony na podstawie art. 60 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 2 pkt 2 i

7 otrzymuje ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojego działania, lub upoważnieni przez nich przełożeni

mogą w przypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie przyznać, z uwagi na

uzasadnione potrzeby rodziny funkcjonariusza, odprawę w wysokości nieprzekraczającej

50% w razie zwolnienia go ze służby na podstawie art. 60 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt

2.

1.

Wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie stałej równa się wysokości trzymiesięcznego

uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa

właściwej Agencji na podstawie art. 54 ust. 1. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia

zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dalszy pełny rok wysługi

ponad 5 lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego

wraz z dodatkami o charakterze stałym. Okres służby przekraczający 6 miesięcy liczy

się jako pełny rok.

2.

Przy ustalaniu wysokości odprawy uwzględnia się również okresy nieprzerwanej zawodowej

służby wojskowej, jeżeli w ciągu 90 dni po zwolnieniu z tej służby żołnierz został

przyjęty do służby w Agencji i nie otrzymał odprawy z tytułu poprzednio pełnionej

służby.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku podjęcia służby w ABW albo AW po

zwolnieniu ze służby w innych służbach, w których przysługują świadczenia tego rodzaju.

4.

Do okresu nieprzerwanej służby w rozumieniu ust. 1-3 nie zalicza się okresów odbywania

kary pozbawienia wolności oraz tymczasowego aresztowania, chyba że funkcjonariusz

został uniewinniony lub postępowanie karne zostało umorzone.

5.

Wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie przygotowawczej równa się wysokości

jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnymi

na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji

Szefa ABW albo Szefa AW, na podstawie art. 54 ust. 1.

1.

W razie śmierci funkcjonariusza pozostałej po nim rodzinie przysługuje odprawa pośmiertna

w takiej wysokości, w jakiej przysługiwałaby temu funkcjonariuszowi odprawa, gdyby

był zwolniony ze służby, oraz świadczenia określone w art. 128 ust. 1 pkt 2-4.

2

Świadczenia, o których mowa w ust. 1, przysługują małżonkowi funkcjonariusza, który

pozostawał z nim we wspólności małżeńskiej, a w dalszej kolejności dzieciom oraz rodzicom,

jeżeli w dniu śmierci funkcjonariusza spełniali warunki do uzyskania renty rodzinnej

na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby

Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby

Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej

oraz ich rodzin.

2

Świadczenia, o których mowa w ust. 1, przysługują małżonkowi funkcjonariusza, który

pozostawał z nim we wspólności małżeńskiej, a w dalszej kolejności dzieciom oraz rodzicom,

jeżeli w dniu śmierci funkcjonariusza spełniali warunki do uzyskania renty rodzinnej

na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby

Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży

Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej

i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się także do zaginionych funkcjonariuszy.

1.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej, zwolnionemu ze służby na podstawie art. 60 ust.

1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 4, wypłaca się co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze

służby świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz

z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym

albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa właściwej Agencji na podstawie

art. 54 ust. 1.

2.

Funkcjonariuszowi uprawnionemu do świadczenia określonego w ust. 1, który nabył prawo

do zaopatrzenia emerytalnego, przysługuje prawo wyboru jednego z tych świadczeń.

3.

Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 5 lub 6, który

z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia, wypłaca się co miesiąc

świadczenie pieniężne określone w ust. 1 przez okres choroby, nie dłużej jednak niż

przez okres 3 miesięcy, chyba że wcześniej właściwa komisja lekarska Agencji wyda

orzeczenie o inwalidztwie stanowiące podstawę do ustalenia prawa do renty inwalidzkiej.

Odprawa, o której mowa w art. 128 ust. 1 pkt 1, oraz świadczenia określone w art.

132 nie przysługują funkcjonariuszowi, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby

został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje

prawo do takich świadczeń.

1.

W razie śmierci funkcjonariusza, niezależnie od odprawy pośmiertnej, o której mowa

w art. 131 ust. 1, przysługuje zasiłek pogrzebowy w wysokości

1)

4000 zł, jeżeli koszty pogrzebu ponosi małżonek, dzieci, wnuki, rodzeństwo lub rodzice;

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej w pkt 1,

jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2.

Jeżeli śmierć funkcjonariusza nastąpiła na skutek wypadku pozostającego w związku

ze służbą, koszty pogrzebu pokrywa się ze środków właściwej Agencji. Szef tej Agencji

może wyrazić zgodę na pokrycie kosztów pogrzebu funkcjonariusza zmarłego wskutek choroby

pozostającej w związku ze służbą.

3.

W przypadku pokrycia kosztów pogrzebu funkcjonariusza ze środków właściwej Agencji

małżonkowi funkcjonariusza, a w razie jego braku kolejno jednej z osób wymienionych

w ust. 1 pkt 1, przysługuje połowa określonego tam zasiłku pogrzebowego.

1.

W przypadku funkcjonariusza, którego śmierć nastąpiła w związku ze służbą, każdemu

z dzieci będących na jego utrzymaniu, które w dniu jego śmierci spełniały warunki

do uzyskania renty rodzinnej, Szef właściwej Agencji przyznaje pomoc finansową na

kształcenie, ze środków przeznaczonych na ten cel w budżecie właściwej Agencji.

2

Pomoc finansowa, o której mowa w ust. 1, przysługuje uczniom i słuchaczom ponadpodstawowych

szkół publicznych i niepublicznych oraz publicznych i niepublicznych szkół artystycznych

realizujących kształcenie ogólne w zakresie szkoły ponadpodstawowej, a także słuchaczom

kolegiów pracowników służb społecznych, oraz studentom szkół wyższych do czasu ukończenia

kształcenia, nie dłużej jednak niż do ukończenia 25. roku życia.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, szczegółowe warunki i tryb jej przyznawania,

uwzględniając poziom kształcenia i rodzaj szkoły.

1.

W razie śmierci członka rodziny funkcjonariuszowi przysługuje zasiłek pogrzebowy w

wysokości

1)

4000 zł - jeżeli koszty pogrzebu ponosi funkcjonariusz;

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, najwyżej jednak do wysokości określonej w pkt 1

- jeżeli koszty pogrzebu ponosi inna osoba.

2.

Zasiłek pogrzebowy, o którym mowa w ust. 1, przysługuje w razie śmierci członków rodziny

funkcjonariusza

1)

małżonka;

2)

dzieci własnych lub małżonka oraz dzieci przysposobionych;

3)

dzieci wychowywanych w ramach rodziny zastępczej;

4)

dzieci przyjętych na wychowanie przed osiągnięciem pełnoletności, jeżeli rodzice ich

nie żyją albo nie mogą zapewnić im utrzymania bądź zostali pozbawieni lub ograniczeni

w sprawowaniu władzy rodzicielskiej;

5)

rodziców funkcjonariusza oraz jego małżonka, a także ich ojczyma, macochy oraz osób

ich przysposabiających;

6)

osób, których opiekunem prawnym został ustanowiony funkcjonariusz lub jego małżonek.

3.

(uchylony)

W razie urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania w dyspozycji

Szefa ABW albo Szefa AW, na podstawie art. 54 ust. 1, funkcjonariusz otrzymuje uposażenie

zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne

przysługujące na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych

w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych

lub na ich wysokość.

1.

Miesięczne uposażenie funkcjonariusza za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, okres urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego

oraz okres urlopu ojcowskiego wynosi 100% uposażenia, o którym mowa w art. 136.

2.

Miesięczne uposażenie funkcjonariusza za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu rodzicielskiego wynosi

1)

100% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 136, za okres do

a)

6 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadku, o którym mowa w art. 182,

b)

8 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadkach, o których mowa w art. 182,

c)

3 tygodni urlopu rodzicielskiego, w przypadku, o którym mowa w art. 183 § 4 pkt 3 Kodeksu pracy;

2)

60% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 136, za okres urlopu rodzicielskiego

przypadający po okresach, o których mowa w pkt 1.

3.

Miesięczne uposażenie funkcjonariusza-kobiety, która we wniosku, złożonym nie później

niż 21 dni po porodzie, wystąpi o udzielenie jej, bezpośrednio po urlopie macierzyńskim,

urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze, wynosi 80% miesięcznego uposażenia, o którym

mowa w art. 136, za cały okres odpowiadający okresowi tych urlopów.

3a.

W przypadku gdy wysokość uposażenia funkcjonariusza pomniejszonego o zaliczkę na podatek

dochodowy od osób fizycznych, obliczonego zgodnie z ust. 1-3, jest niższa niż kwota

świadczenia rodzicielskiego, określonego w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2220, z późn. zm., kwotę uposażenia funkcjonariusza pomniejszonego o zaliczkę na podatek dochodowy

od osób fizycznych podwyższa się do wysokości świadczenia rodzicielskiego.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do funkcjonariusza, który we wniosku, złożonym

nie później niż 21 dni po przyjęciu dziecka na wychowanie i wystąpieniu do sądu opiekuńczego

z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie przysposobienia dziecka lub po przyjęciu

dziecka na wychowanie jako rodzina zastępcza, z wyjątkiem rodziny zastępczej zawodowej,

wystąpi o udzielenie mu, bezpośrednio po urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego,

urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze.

5.

Funkcjonariuszowi, który z uwagi na wniosek złożony w trybie ust. 3 albo 4 otrzymał

80% uposażenia, o którym mowa w ust. 3, w przypadku rezygnacji z urlopu rodzicielskiego

w pełnym wymiarze albo rezygnacji z urlopu rodzicielskiego w wymiarze, o którym mowa

w ust. 2 pkt 2, przysługuje jednorazowe wyrównanie otrzymywanego uposażenia, o którym

mowa w ust. 3, do wysokości 100%, pod warunkiem niepobrania uposażenia za okres odpowiadający

okresom tych urlopów.

1.

W okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim funkcjonariusz otrzymuje 80% uposażenia.

2.

Zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym funkcjonariusz jest zwolniony od zajęć

służbowych z powodu

1)

choroby funkcjonariusza, w tym niemożności wykonywania zajęć służbowych z przyczyn

określonych w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 2019 r. poz. 645 i 1590);

2)

oddawania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej służby

krwi lub z powodu okresowego badania lekarskiego dawców krwi;

3)

konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym dzieckiem własnym lub małżonka

funkcjonariusza, dzieckiem przysposobionym, dzieckiem przyjętym na wychowanie i utrzymanie,

do ukończenia przez nie 14. roku życia;

4)

konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny; za członków

rodziny uważa się małżonka, rodziców, rodzica dziecka funkcjonariusza, ojczyma, macochę,

teściów, dziadków, wnuki, rodzeństwo oraz dzieci w wieku powyżej 14 lat, jeżeli pozostają

we wspólnym gospodarstwie domowym z funkcjonariuszem w okresie sprawowania nad nimi

opieki;

5)

konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem własnym lub małżonka funkcjonariusza,

dzieckiem przysposobionym, dzieckiem przyjętym na wychowanie i utrzymanie do ukończenia

przez nie 8. roku życia, w przypadku

a)

nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola lub szkoły, do

których dziecko uczęszcza, a także w przypadku choroby niani, z którą rodzice mają

zawartą umowę uaktywniającą, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3

(Dz. U. z 2019 r. poz. 409, 730 i 2020), lub dziennego opiekuna, sprawujących opiekę nad dzieckiem,

b)

porodu lub choroby małżonka funkcjonariusza lub rodzica dziecka funkcjonariusza, stale

opiekujących się dzieckiem, jeżeli poród lub choroba uniemożliwia temu małżonkowi

lub rodzicowi sprawowanie opieki nad dzieckiem,

c)

pobytu małżonka funkcjonariusza lub rodzica dziecka funkcjonariusza, stale opiekujących

się dzieckiem, w szpitalu lub innym zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego

działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne.

3.

Zwolnienie od zajęć służbowych z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki,

o której mowa w ust. 2 pkt 3 i 5, przysługuje przez okres nie dłuższy niż 60 dni w

roku kalendarzowym, a w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 4 - przez okres nie

dłuższy niż 14 dni w roku kalendarzowym, przy czym okresy te łącznie nie mogą przekroczyć

60 dni w roku kalendarzowym.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się bez względu na liczbę dzieci i innych członków rodziny

wymagających opieki.

5.

Jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym funkcjonariusz jest zwolniony

od zajęć służbowych z powodu

1)

wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby,

2)

choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby,

3)

wypadku w drodze do miejsca pełnienia służby lub w drodze powrotnej ze służby,

4)

choroby przypadającej w czasie ciąży,

5)

poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców

komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i

narządów,

6)

oddania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej służby krwi

lub z powodu badania lekarskiego dawców krwi,

7)

przebywania na obserwacji w podmiocie leczniczym w wyniku skierowania przez komisję

lekarską

- zachowuje on prawo do 100% uposażenia.

6.

Prawo do 100% uposażenia przysługuje również wtedy, gdy funkcjonariusz został zwolniony

od zajęć służbowych

1)

podczas wykonywania zadań poza granicami państwa w państwach określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 85a ust. 2;

2)

w wyniku popełnienia przez inną osobę umyślnego czynu zabronionego w związku z wykonywaniem

przez funkcjonariusza czynności służbowych, stwierdzonego orzeczeniem wydanym przez

uprawniony organ;

3)

na skutek czynów o charakterze bohaterskim dokonanych w szczególnie niebezpiecznych

warunkach, z wykazaniem wyjątkowej odwagi, z narażeniem życia lub zdrowia, w obronie

prawa, nienaruszalności granic państwowych, życia, mienia lub bezpieczeństwa obywateli.

7.

Związek zwolnienia od zajęć służbowych z czynami, o których mowa w ust. 6 pkt 3, stwierdza,

w drodze decyzji, przełożony funkcjonariusza.

8.

Od decyzji, o której mowa w ust. 7, funkcjonariuszowi przysługuje odwołanie do wyższego

przełożonego.

1.

Okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione

przez lekarza na zwykłym druku, z tym że

1)

w przypadku, o którym mowa w art. 136b ust. 2 pkt 2 - zaświadczenie jednostki organizacyjnej

publicznej służby krwi;

2)

w przypadkach, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z

ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - decyzja wydana przez właściwy organ albo uprawniony podmiot na podstawie przepisów

o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi;

3)

w przypadku, o którym mowa w art. 136b ust. 2 pkt 5 lit. a - oświadczenie funkcjonariusza.

2.

W przypadkach uzasadnionych charakterem, miejscem, sposobem lub rodzajem zadań służbowych

wykonywanych przez funkcjonariusza okres jego przebywania na zwolnieniu lekarskim

stwierdza się w inny sposób niż określony w ust. 1.

3.

Szefowie Agencji, każdy w zakresie swojej właściwości, określą, w drodze zarządzeń,

z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych, sposób stwierdzania przebywania

na zwolnieniu lekarskim funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 2.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany dostarczyć przełożonemu posiadającemu uprawnienia w

sprawach osobowych zaświadczenie lekarskie, zaświadczenie jednostki organizacyjnej

publicznej służby krwi albo decyzję, o której mowa w art. 136c ust. 1 pkt 2, w terminie

7 dni od dnia ich otrzymania.

2.

Oświadczenie o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w art. 136b ust. 2 pkt 5 lit.

a, funkcjonariusz jest obowiązany złożyć przełożonemu posiadającemu uprawnienia w

sprawach osobowych w terminie 7 dni od dnia ich zaistnienia.

3.

W przypadku niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1 lub 2, nieobecność w

służbie w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim uznaje się za nieobecność nieusprawiedliwioną,

chyba że niedostarczenie zaświadczenia albo oświadczenia nastąpiło z przyczyn niezależnych

od funkcjonariusza.

1.

Prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość

wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich

oraz oświadczenie funkcjonariusza, o którym mowa w art. 136c ust. 1 pkt 3, może podlegać

kontroli.

2.

Kontrolę przeprowadzają

1)

komisje lekarskie podległe Szefom właściwej Agencji - w zakresie prawidłowości orzekania

o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby oraz prawidłowości wykorzystania

zwolnienia lekarskiego;

2)

przełożony posiadający uprawnienia w sprawach osobowych - w zakresie prawidłowości

wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich

oraz w zakresie oświadczenia funkcjonariusza, o którym mowa w art. 136c ust. 1 pkt

3.

3.

Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia

lekarskiego, funkcjonariusz traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.

4.

Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że oświadczenie funkcjonariusza, o którym

mowa w art. 136c ust. 1 pkt 3, zostało złożone niezgodnie z prawdą, funkcjonariusz

traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.

5.

Jeżeli w wyniku kontroli komisja lekarska ustali datę ustania niezdolności do służby

wcześniejszą niż data orzeczona w zaświadczeniu lekarskim, funkcjonariusz traci prawo

do uposażenia za okres od tej daty do końca zwolnienia.

6.

Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone, że zwolnienie lekarskie zostało sfałszowane,

funkcjonariusz traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.

7.

Kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy

funkcjonariusz w okresie orzeczonej niezdolności do służby, w tym sprawowania osobistej

opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego

w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej.

8.

Kontrola oświadczenia funkcjonariusza, o którym mowa w art. 136c ust. 1 pkt 3, polega

na ustaleniu, czy nastąpiło nieprzewidziane zamknięcie żłobka, klubu dziecięcego,

przedszkola lub szkoły, do których uczęszcza dziecko funkcjonariusza, lub na ustaleniu,

czy niania lub dzienny opiekun dziecka przebywali na zwolnieniu lekarskim.

9.

Kontrolę prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego oraz oświadczenia funkcjonariusza,

o którym mowa w art. 136c ust. 1 pkt 3, przeprowadza osoba upoważniona przez przełożonego

funkcjonariusza.

10.

W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że funkcjonariusz wykonuje pracę zarobkową

albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny z jego celem, osoba

kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje, na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie

zwolnienia lekarskiego.

11.

W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że oświadczenie funkcjonariusza, o którym

mowa w art. 136c ust. 1 pkt 3, nie jest zgodne z prawdą, osoba kontrolująca sporządza

protokół.

12.

Protokół przedstawia się funkcjonariuszowi w celu wniesienia do niego ewentualnych

uwag. Wniesienie uwag funkcjonariusz potwierdza własnoręcznym podpisem.

13.

Na podstawie ustaleń zawartych w protokole przełożony stwierdza utratę prawa do uposażenia

za okres, o którym mowa w ust. 3 lub 4. Przepis stosuje się odpowiednio w przypadku

zawiadomienia przez komisję lekarską podległą Szefowi właściwej Agencji w wyniku przeprowadzenia

przez tę komisję kontroli o nieprawidłowościach w wykorzystaniu zwolnienia lekarskiego.

14.

Od decyzji, o której mowa w ust. 13, funkcjonariuszowi przysługuje odwołanie do wyższego

przełożonego.

15.

Kontrola wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich polega na sprawdzeniu, czy zaświadczenie

1)

nie zostało sfałszowane;

2)

zostało wydane zgodnie z przepisami w sprawie zasad i trybu wystawiania zaświadczeń

lekarskich.

16.

Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w ust. 15 pkt 1, zachodzi podejrzenie, że

zaświadczenie lekarskie zostało sfałszowane, przełożony występuje do lekarza, który

wystawił zaświadczenie lekarskie, o wyjaśnienie sprawy.

17.

W razie podejrzenia, że zaświadczenie lekarskie zostało wydane niezgodnie z przepisami

w sprawie zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, przełożony występuje o

wyjaśnienie sprawy do terenowej jednostki organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

1.

Podstawę uposażenia, o którym mowa w art. 136b, stanowi uposażenie zasadnicze wraz

z dodatkami o charakterze stałym, przysługujące funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym

stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ

na prawo do uposażenia i innych należności lub ich wysokość.

2.

Przy obliczaniu uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim przyjmuje

się, że uposażenie za jeden dzień przebywania na zwolnieniu lekarskim stanowi 1/30

uposażenia, o którym mowa w art. 136b.

3.

W przypadku gdy funkcjonariusz pobrał już uposażenie za okres, w którym przebywał

na zwolnieniu lekarskim, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej

wypłacie.

4.

Funkcjonariuszowi, który przebywał na zwolnieniu lekarskim w ostatnim miesiącu pełnienia

służby, potrąca się odpowiednią część uposażenia z należności przysługujących mu z

tytułu zwolnienia ze służby albo funkcjonariusz ten zwraca odpowiednią część uposażenia

w dniu ustania stosunku służbowego.

1.

Środki finansowe uzyskane z tytułu zmniejszenia uposażeń funkcjonariuszy w okresie

przebywania na zwolnieniu lekarskim przeznacza się w całości na nagrody uznaniowe

za wykonywanie zadań służbowych w zastępstwie funkcjonariuszy przebywających na zwolnieniach

lekarskich.

2.

Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, zwiększają fundusz na nagrody uznaniowe

i zapomogi.

3.

Rozdział środków finansowych, o których mowa w ust. 1, odbywa się po zakończeniu okresu

rozliczeniowego, trwającego nie krócej niż miesiąc kalendarzowy i nie dłużej niż 3

miesiące kalendarzowe, przy czym wybór okresu rozliczeniowego uzależnia się od wielkości

środków finansowych uzyskanych z tytułu zmniejszenia uposażeń funkcjonariuszy.

Zmniejszenia wysokości uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym

za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim nie uwzględnia się przy ustalaniu podstawy

wymiaru świadczeń, o których mowa w art. 123 ust. 1 pkt 1, 3 i 5 i ust. 2 pkt 2 oraz

art. 132 ust. 1.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

wysokość oraz warunki wypłaty uposażenia i innych świadczeń funkcjonariuszom skierowanym

do szkoły, na przeszkolenie lub na studia. Rozporządzenie powinno określać świadczenia

przysługujące funkcjonariuszowi w związku z pobieraniem nauki, a także ich wysokość

i warunki wypłaty.

W razie pobierania przez funkcjonariusza wynagrodzenia przewidzianego w przepisach

o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, funkcjonariuszowi

oraz członkom jego rodziny przysługują świadczenia pieniężne z tytułu służby, określone

w niniejszej ustawie, z wyjątkiem uposażenia oraz świadczenia pieniężnego, o którym

mowa w art. 89.

1.

Funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego

terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia.

2.

W razie uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną

część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie

zawieszenia, chyba że został zwolniony ze służby z powodu skazania prawomocnym wyrokiem

sądu albo ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

1.

Funkcjonariuszowi tymczasowo aresztowanemu zawiesza się od najbliższego terminu płatności

50% ostatnio należnego uposażenia.

2.

W razie umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu,

funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego

uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, choćby umorzenie lub uniewinnienie

nastąpiło po zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku, gdy postępowanie karne umorzono z powodu

przedawnienia lub amnestii, a także w razie warunkowego umorzenia postępowania karnego.

1.

Funkcjonariuszowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje

poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu

płatności. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności

uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie.

2.

W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się funkcjonariuszowi zawieszone

uposażenie; w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej funkcjonariusz traci za

każdy dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie zawinionej niemożności pełnienia

przez funkcjonariusza obowiązków służbowych.

4.

Funkcjonariuszowi, który rozpoczyna urlop bezpłatny w ciągu miesiąca kalendarzowego,

przysługuje uposażenie w wysokości 1/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień poprzedzający

dzień rozpoczęcia urlopu bezpłatnego. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już uposażenie

za czas urlopu bezpłatnego, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej

wypłacie.

1.

Z uposażenia funkcjonariuszy mogą być dokonywane potrącenia na podstawie sądowych

i administracyjnych tytułów wykonawczych oraz na podstawie przepisów szczególnych

- na zasadach określonych w przepisach o egzekucji sądowej lub postępowaniu egzekucyjnym

w administracji albo w innych przepisach szczególnych, jeżeli dalsze przepisy ustawy

nie stanowią inaczej.

2.

Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, rozumie się uposażenie zasadnicze, dodatki

do uposażenia oraz świadczenia pieniężne wymienione w art. 123, art. 128, art. 129

i art. 132.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

terminy płatności uposażenia i innych świadczeń pieniężnych oraz właściwość i tryb

postępowania w sprawach wypłacania świadczeń pieniężnych oraz dokonywania potrąceń

z tych należności.

Przepisu art. 142 ust. 1 i 2 nie stosuje się do zaliczek pobieranych do rozliczenia,

a w szczególności na koszty podróży służbowej, delegacji i przeniesienia. Należności

te potrąca się z uposażenia w pełnej wysokości, niezależnie od potrąceń z innych tytułów.

W przypadku zbiegu uprawnień do świadczeń socjalnych określonych w rozporządzeniach

wydanych na podstawie art. 90 ust. 6 oraz do świadczeń z tytułu przeniesienia do pełnienia

służby w innej miejscowości, a także do świadczeń, o których mowa w art. 105, art.

106 ust. 1 i art. 108 ust. 1, z tytułu służby obojga małżonków w ABW albo służby obojga

małżonków w AW, obojgu małżonkom przysługuje jedno świadczenie. W przypadku zbiegu

uprawnień do świadczeń w różnej wysokości wypłaca się świadczenie w wyższej wysokości.

Funkcjonariusz, niezależnie od odpowiedzialności karnej, ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną

za popełnione przestępstwa i wykroczenia.

1.

Funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenia dyscypliny służbowej

oraz w innych przypadkach określonych w ustawie.

2.

Jeśli postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte na wniosek sądu lub prokuratora,

organ wnioskujący ma być poinformowany o wyniku tego postępowania.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, gdy sąd nakazał wymierzenie kary dyscyplinarnej

funkcjonariuszowi, nie określając jednak jej rodzaju.

1.

Funkcjonariuszowi mogą być wymierzane kary dyscyplinarne

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

surowa nagana;

4)

nagana z ostrzeżeniem;

5)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku;

6)

wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe;

7)

obniżenie stopnia;

8)

pozbawienie stopnia oficerskiego;

9)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby;

10)

wydalenie ze służby.

2.

W uzasadnionych przypadkach można łączyć karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe

oraz karę wydalenia ze służby z karą obniżenia stopnia.

1.

Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie 90 dni od dnia otrzymania

przez przełożonego, o którym mowa w art. 151, wiadomości o popełnieniu przewinienia

lub naruszeniu dyscypliny służbowej.

2.

Nie można wymierzyć funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej po upływie 1 roku od dnia

popełnienia czynu, o którym mowa w ust. 1.

3.

W przypadku gdy czyn, o którym mowa w ust. 1, stanowi jednocześnie przestępstwo, przedawnienie

karalności dyscyplinarnej następuje dopiero z upływem okresu przedawnienia karalności

przestępstwa.

1.

Postępowanie dyscyplinarne zakończone ostatecznym orzeczeniem wznawia się, jeżeli

1)

dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się

fałszywe;

2)

zostały ujawnione istotne dla sprawy nowe fakty lub dowody, które nie były znane w

toku postępowania dyscyplinarnego;

3)

orzeczenie wydano z naruszeniem przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia;

4)

orzeczenie zostało wydane na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostało

następnie uchylone lub zmienione;

5)

prowadzone o ten sam czyn postępowanie karne, karne skarbowe lub w sprawach o wykroczenia

zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu

postępowania ze względu na okoliczności określone w art. 17 § 1 pkt 1 lub 2 Kodeksu postępowania karnego albo w art. 5 § 1 pkt 1 lub 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

2.

Postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się na niekorzyść obwinionego po ustaniu

karalności czynu.

Postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się po upływie 10 lat od dnia uprawomocnienia

się orzeczenia dyscyplinarnego.

1.

O popełnieniu przez funkcjonariusza wykroczenia, w tym także o odmowie przyjęcia mandatu

karnego lub nieuiszczeniu w terminie grzywny nałożonej w drodze mandatu zaocznego,

właściwy organ zawiadamia Szefa Agencji, w której funkcjonariusz pełni służbę.

2.

W stosunku do funkcjonariuszy ABW i AW, w zakresie postępowania w sprawach o wykroczenia,

uprawnienia Policji wynikające z przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia przysługują Szefowi właściwej Agencji lub upoważnionym przez niego funkcjonariuszom.

1.

Sąd rejonowy może odmówić wszczęcia postępowania, a wszczęte umorzyć i sprawę przekazać

Szefowi ABW albo Szefowi AW z wnioskiem o wymierzenie kary dyscyplinarnej, jeżeli

uzna to za wystarczającą reakcję na wykroczenie.

2.

Na postanowienie wskazane w ust. 1 pokrzywdzonemu przysługuje zażalenie.

1.

Za czyny, za które w myśl odrębnych przepisów właściwe organy są uprawnione do nakładania

kar porządkowych, funkcjonariusze ponoszą wyłącznie odpowiedzialność dyscyplinarną.

2.

Odpowiedzialności dyscyplinarnej podlegają również funkcjonariusze w przypadkach,

gdy właściwe organy są uprawnione do stosowania grzywny w celu przymuszenia.

3.

O pociągnięcie funkcjonariusza do odpowiedzialności dyscyplinarnej występują organy,

o których mowa w ust. 1 i 2, do Szefa właściwej Agencji.

Właściwi do udzielania wyróżnień oraz wymierzania kar dyscyplinarnych są Szef ABW

albo Szef AW, każdy w zakresie swojego działania, a także inni uprawnieni przełożeni.

1.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji,

szczegółowe zasady i tryb udzielania wyróżnień, przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych,

wymierzania i wykonywania kar oraz odwoływania się od wymierzonych kar, a także właściwość

przełożonych w tych sprawach, z uwzględnieniem

1)

zakresu władzy dyscyplinarnej;

2)

przełożonych, którzy posiadają władzę dyscyplinarną;

3)

przypadków naruszenia dyscypliny i przypadków, w których postępowania dyscyplinarnego

nie wszczyna się;

4)

formy i treści rozstrzygnięcia o wszczęciu oraz o zakończeniu postępowania dyscyplinarnego,

a także o wymierzeniu kary dyscyplinarnej;

5)

czasu trwania postępowania dyscyplinarnego oraz praw obwinionego w toku tego postępowania;

6)

sposobu wykonywania oraz warunków i terminów zatarcia poszczególnych kar dyscyplinarnych,

a także przesłanek darowania kary dyscyplinarnej;

7

trybu postępowania przy wznowieniu postępowania dyscyplinarnego;

8)

okoliczności i trybu udzielania wyróżnień przez przełożonych posiadających władzę

dyscyplinarną.

2.

Na orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne wydane w wyniku rozpatrzenia odwołania

funkcjonariuszowi przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Przepisy art. 115 § 18 oraz art. 318 i 344 Kodeksu karnego stosuje się odpowiednio do funkcjonariuszy ABW oraz AW.

1.

Funkcjonariusz Agencji, który

1)

jest członkiem zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółki prawa handlowego,

2)

jest członkiem zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółdzielni, z wyjątkiem

rady nadzorczej spółdzielni mieszkaniowej,

3)

jest członkiem zarządu fundacji prowadzącej działalność gospodarczą,

4)

posiada w spółkach prawa handlowego więcej niż 10% akcji lub udziały przedstawiające

więcej niż 10% kapitału zakładowego - w każdej z tych spółek,

5)

prowadzi działalność gospodarczą na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami,

zarządza taką działalnością lub jest przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu

takiej działalności

- podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

2.

Nie popełnia przestępstwa określonego w ust. 1 funkcjonariusz Agencji, który uzyskał

zgodę Szefa Agencji, o której mowa w art. 79a ust. 2.

1.

Funkcjonariusz Agencji, który wbrew przepisom ustawy wykorzystuje informacje uzyskane

podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych do wpływania na działalność

organów władzy publicznej, przedsiębiorców lub nadawców w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz redaktorów naczelnych, dziennikarzy lub osób prowadzących działalność wydawniczą,

o których mowa w ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe

-

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

2.

Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, działa w celu osiągnięcia korzyści osobistej

lub majątkowej

-

podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do lat 12.

1.

Osoba, która pełniła służbę lub była zatrudniona w Agencji oraz osoba, która pełniła

służbę lub była zatrudniona w Urzędzie Ochrony Państwa, która wbrew przepisom ustawy

wykorzystuje informacje uzyskane podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych

do wpływania na działalność organów władzy publicznej, przedsiębiorców lub nadawców

w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz redaktorów naczelnych, dziennikarzy lub osób prowadzących działalność wydawniczą,

o których mowa w ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe

-

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

2.

Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, działa w celu osiągnięcia korzyści osobistej

lub majątkowej

-

podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

1.

Funkcjonariusz Agencji, który tajnie współpracuje z nadawcą w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz redaktorem naczelnym, dziennikarzem lub osobą prowadzącą działalność wydawniczą,

o których mowa w ustawie z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe

-

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

2.

Nie popełnia przestępstwa określonego w ust. 1 funkcjonariusz Agencji, który uzyskał

zgodę Szefa Agencji, o której mowa w art. 37 ust. 2.

(pominięte)

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2019 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 20 lit. a, art. 4 pkt 2-5, art. 31 pkt 4, pkt 5 lit. e, pkt 10, pkt 15

lit. c i pkt 24, art. 41 pkt 2 i 3 oraz art. 89, które wchodzą w życie z dniem następującym

po dniu ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 25 lit. a, art. 2 pkt 75, pkt 101 lit. c i pkt 107, art. 6 pkt 2 lit. b

w zakresie art. 3 pkt 2b, pkt 5, 7-9, 16, 17 i 21 oraz art. 41 pkt 8, które wchodzą

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 1 pkt 17, 18, pkt 20 lit. b-e, pkt 23 w zakresie art. 46b, pkt 26 lit. a i b,

pkt 29, 30, pkt 34 lit. e, pkt 35 lit. b, pkt 36, pkt 37 lit. b i c, pkt 45, pkt 51

lit. f, pkt 58-73, pkt 77 lit. c i lit. j w zakresie art. 168 ust. 14 i 15, pkt 79

lit. c i pkt 80, art. 2 pkt 2 lit. f, pkt 4 lit. a, pkt 6 lit. b, pkt 8, 14, 15, pkt

16 lit. a, pkt 17-26, pkt 73 lit. a, b i lit. c w zakresie ust. 3a, art. 6 pkt 3,

pkt 11, pkt 18 lit. c, pkt 24 lit. a, art. 9, art. 10, art. 17, art. 23 pkt 1 w zakresie

art. 28 ust. 6 pkt 7, art. 23 pkt 2 w zakresie art. 28 ust. 6 pkt 8, art. 25 pkt 4

lit. a i pkt 4 lit. b w zakresie art. 22 ust. 5a i 5c, art. 25 pkt 11 i 12, art. 30

pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b i pkt 6-15, art. 31 pkt 13, 16-18, 20 i 22, art. 38, art.

41 pkt 1, 4-7, 9-11 i 21-23, art. 44 pkt 1 lit. e, pkt 2, 4-8, pkt 10 lit. a i b,

pkt 11-13, 15, 16, pkt 17 lit. a tiret pierwsze i tiret drugie w zakresie art. 35

ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 17 lit. a tiret trzecie, pkt 17 lit. c i d, pkt 18 lit. a

i lit. b tiret pierwsze i drugie, pkt 19-28 i pkt 34-36, art. 46 pkt 2 lit. a w zakresie

art. 70 ust. 3 pkt 1 i 2 oraz zdania drugiego i ust. 4, art. 46 pkt 2 lit. b i c,

art. 47-81, art. 90, art. 92, art. 93, art. 95, art. 97, art. 98, art. 100, art. 102-118,

art. 120, art. 121, art. 129, art. 132, art. 135, art. 137, art. 138, art. 140-142,

art. 143, art. 144, art. 146, art. 147, art. 150-152, art. 153, art. 155-159, art.

162 oraz art. 164-169, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.;

4)

art. 2 pkt 16 lit. b, art. 23 pkt 1 w zakresie art. 28 ust. 6 pkt 6, art. 23 pkt 2

w zakresie art. 28 ust. 6 pkt 9, art. 44 pkt 17 lit. a tiret drugie w zakresie art.

35 ust. 1 pkt 1 lit. a i aa, pkt 17 lit. b i pkt 18 lit. b tiret trzecie oraz art.

119, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.;

5)

(uchylony)

6)

art. 6 pkt 1 lit. b, pkt 2 lit. a, pkt 2 lit. b w zakresie art. 3 pkt 2a, pkt 2 lit.

c, pkt 6, pkt 10 i pkt 24 lit. c oraz art. 139, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2021 r.;

7)

art. 7, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2021 r.;

8)

art. 31 pkt 21 oraz art. 46 pkt 1 i pkt 2 lit. a w zakresie art. 70 ust. 3 pkt 3 i

4, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.;

9)

art. 1 pkt 40 lit. b i pkt 42, które wchodzą w życie z dniem 1 września 2022 r.

Znosi się Urząd Ochrony Państwa.

Okres służby w Urzędzie Ochrony Państwa wlicza się do okresu zatrudnienia w zakresie

wszelkich uprawnień wynikających z prawa pracy.

1.

Prezes Rady Ministrów, w drodze rozporządzenia, ustali zasady i tryb podziału mienia,

dokumentów, limitów zatrudnienia oraz środków budżetowych pozostających dotychczas

w posiadaniu jednostek organizacyjnych Urzędu Ochrony Państwa i Wojskowych Służb Informacyjnych,

zgodnie z kompetencjami utworzonych Agencji.

2.

Wyodrębnione archiwum Urzędu Ochrony Państwa przechodzi do ABW. Określone prawem obowiązki

i prawa związane z archiwum Urzędu Ochrony Państwa przechodzą na Szefa ABW.

1.

Należności i zobowiązania Szefa Urzędu Ochrony Państwa stają się należnościami i zobowiązaniami

Szefa ABW i Szefa AW w zakresie ich zadań i kompetencji.

2.

Prawa i obowiązki wynikające z umów i porozumień zawartych przez lub na rzecz Urzędu

Ochrony Państwa przejmuje ABW lub AW w zakresie swoich zadań lub kompetencji.

Decyzje, postanowienia, poświadczenia bezpieczeństwa i odmowy wydania poświadczenia

bezpieczeństwa wydane przez Szefa Urzędu Ochrony Państwa zachowują ważność, chyba

że na podstawie odrębnych przepisów wcześniej zostaną zmienione lub utracą ważność.

Postępowania wszczęte i niezakończone przed Szefem Urzędu Ochrony Państwa dotyczące

spraw, które przeszły do właściwości lub kompetencji Szefa ABW albo Szefa AW, toczą

się nadal, na podstawie dotychczasowych przepisów, przed Szefem właściwej Agencji.

Funkcjonariuszy Urzędu Ochrony Państwa, którzy do dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy zgłoszą wystąpienie ze służby, zwalnia się ze służby z dniem zgłoszenia wystąpienia.

1.

Funkcjonariusze pełniący, w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, służbę w Urzędzie

Ochrony Państwa, z wyjątkiem funkcjonariuszy Zarządu Wywiadu Urzędu Ochrony Państwa,

stają się, z utrzymaniem dotychczasowych warunków służby - do czasu zmiany tych warunków

w trybie określonym w art. 230 - funkcjonariuszami ABW, zachowując ciągłość służby.

2.

Funkcjonariusze Zarządu Wywiadu, w trybie określonym w ust. 1, stają się funkcjonariuszami

AW.

3.

Żołnierze zawodowi Wojskowych Służb Informacyjnych są wyznaczani i pełnią służbę w

jednostkach organizacyjnych AW na zasadach i w trybie określonych w przepisach dotyczących

pełnienia służby poza resortem obrony narodowej.

4.

Żołnierzom zawodowym, o których mowa w ust. 3, w zakresie realizowanych przez nich

zadań przysługują uprawnienia funkcjonariuszy AW określone w rozdziale 4.

1.

Funkcjonariusze posiadający stopień podoficerski, chorążego lub oficerski Urzędu Ochrony

Państwa i niespełniający odpowiednich warunków wykształcenia określonych w niniejszej

ustawie zachowują posiadane stopnie.

2.

Mianowanie funkcjonariuszy, o których mowa w ust. 1, na kolejny wyższy stopień może

nastąpić dopiero po uzupełnieniu wykształcenia.

1

Szefowie ABW i AW, każdy w zakresie swojego działania, w terminie 14 dni od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy, uwzględniając kwalifikacje zawodowe funkcjonariusza, jego

przydatność do służby w ABW albo AW, a także wysokość posiadanych limitów zatrudnienia

i środków budżetowych oraz planowaną strukturę organizacyjną, poinformują pisemnie

funkcjonariusza o

1)

proponowanych dla niego warunkach służby albo

2)

wypowiedzeniu stosunku służbowego.

2.

Jeżeli funkcjonariusz, w terminie 14 dni od dnia przedstawienia mu proponowanych warunków

służby, nie odmówi ich przyjęcia, uważa się, że wyraził zgodę na te warunki. Pisemna

informacja, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać pouczenie w tej sprawie.

3.

W razie odmowy przyjęcia przez funkcjonariusza zaproponowanych warunków służby, stosunek

służby rozwiązuje się z dniem dokonania tej odmowy.

4.

Stosunek służby funkcjonariusza, któremu został wypowiedziany stosunek służbowy w

trybie określonym w ust. 1 pkt 2, ulega rozwiązaniu w terminie 1 miesiąca, liczonym

od dnia doręczenia temu funkcjonariuszowi pisma o wypowiedzeniu stosunku służbowego.

5.

Odmowa przyjęcia zaproponowanych warunków służby przez funkcjonariusza następuje w

formie pisemnej.

6.

W okresie wypowiedzenia stosunku służbowego funkcjonariusz może zostać zwolniony od

obowiązku świadczenia służby.

7

Wobec funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 3 i 4, przepisów art. 60 ust. 4 oraz art.

63 nie stosuje się.

8.

Funkcjonariuszowi zwolnionemu w trybie, o którym mowa w ust. 3 lub 4, przysługuje

prawo do świadczeń pieniężnych związanych ze zwolnieniem ze służby, określonych w

art. 128 ust. 1, a jeżeli są spełnione przesłanki do zwolnienia ze służby na korzystniejszych

warunkach, także do innych świadczeń i uprawnień wynikających z ustawy.

Do pracowników Urzędu Ochrony Państwa stosuje się odpowiednio przepisy prawa pracy

dotyczące uprawnień pracowników przejmowanego zakładu lub jego części przez innego

pracodawcę.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie stosuje się przepisy

dotychczas obowiązujące, o ile nie są z nią sprzeczne.

Prezes Rady Ministrów powoła pełnomocników do organizacji ABW i AW oraz likwidatora

Urzędu Ochrony Państwa oraz określi ich zadania i uprawnienia.

Traci moc ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa

(Dz. U. z 1999 r. poz. 526, 548 i 1255, z 2000 r. poz. 852 oraz z 2001 r. poz. 877 i 1149).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia