Obwieszczenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 stycznia 2020 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki społecznej w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania

1.

Wniosek o jednorazowe odszkodowanie, zwany dalej „wnioskiem”, do płatnika składek

składa ubezpieczony lub uprawniony członek rodziny, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z

tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych.

2.

Wniosek zawiera następujące dane identyfikacyjne

1)

płatnika składek: numery NIP i REGON, a w przypadku gdy płatnikowi nie nadano obu

tych numerów lub jednego z nich - numer PESEL lub serię i numer dowodu osobistego

albo paszportu;

2)

ubezpieczonego: numer PESEL, a w przypadku gdy ubezpieczonemu nie nadano numeru PESEL

- serię i numer dowodu osobistego lub paszportu.

W sprawach wniosków o jednorazowe odszkodowanie złożonych i nierozpatrzonych przed

dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy rozporządzenia

zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem.

Płatnik składek, po otrzymaniu wniosku, kompletuje dokumentację niezbędną do ustalenia

uszczerbku na zdrowiu ubezpieczonego, spowodowanego wypadkiem przy pracy lub chorobą

zawodową, w szczególności

1)

protokół powypadkowy;

2)

prawomocny wyrok sądu pracy;

3)

kartę wypadku;

4)

decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej;

5)

zaświadczenie o stanie zdrowia wydane przez lekarza, pod którego opieką znajduje się

ubezpieczony;

6)

odpis aktu zgonu - w przypadku zgonu osoby, która uległa wypadkowi przy pracy, lub

u której stwierdzono chorobę zawodową.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Płatnik składek, po zakończeniu leczenia i rehabilitacji przez ubezpieczonego, przekazuje

wniosek wraz ze skompletowaną dokumentacją, o której mowa w § 2, terenowej jednostce

organizacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, zwanego dalej „Zakładem”, właściwej

ze względu na miejsce zamieszkania ubezpieczonego, w celu wydania orzeczenia przez

lekarza orzecznika Zakładu, zwanego dalej „lekarzem orzecznikiem”.

1.

Ubezpieczony będący płatnikiem składek, osoby z nim współpracujące, a także uprawniony

członek rodziny, o którym mowa w § 1 ust. 1, kompletują dokumentację i przekazują

ją wraz z wnioskiem o jednorazowe odszkodowanie bezpośrednio do właściwej terenowej

jednostki organizacyjnej Zakładu.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio także w przypadku

1)

braku płatnika obowiązanego do skompletowania dokumentacji;

2)

zgłaszania przez ubezpieczonego wniosku o jednorazowe odszkodowanie w związku z pogorszeniem

się stanu zdrowia w następstwie wypadku przy pracy lub choroby zawodowej.

Zakład ustala, w ciągu 7 dni od dnia otrzymania wniosku, termin badania ubezpieczonego

przez lekarza orzecznika, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w § 6 ust. 5.

1.

Lekarz orzecznik ustala stały lub długotrwały uszczerbek na zdrowiu oraz jego związek

z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową na podstawie bezpośredniego badania ubezpieczonego

i posiadanej dokumentacji medycznej oraz dokumentacji dotyczącej tego wypadku przy

pracy albo tej choroby zawodowej.

2.

Lekarz orzecznik, po dokonaniu ustaleń, o których mowa w ust. 1, wydaje orzeczenie

o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, zwane dalej „orzeczeniem”, w którym

stwierdza stopień uszczerbku na zdrowiu oraz jego związek z wypadkiem przy pracy lub

chorobą zawodową.

3.

Lekarz orzecznik może, przed wydaniem orzeczenia, zlecić uzupełnienie dokumentacji

medycznej o opinię właściwego lekarza konsultanta, a także o wyniki badań dodatkowych

i specjalistycznych.

4.

Jeżeli lekarz orzecznik nie może wydać orzeczenia na podstawie wyników bezpośredniego

badania i posiadanej dokumentacji, może odroczyć jego wydanie w celu uzupełnienia

niezbędnej dokumentacji. Po uzupełnieniu niezbędnej dokumentacji orzeczenie może być

wydane bez ponownego badania.

5

Lekarz orzecznik może wydać orzeczenie również bez bezpośredniego badania ubezpieczonego,

jeżeli dokumentacja zgromadzona w postępowaniu jest wystarczająca do wydania orzeczenia.

Przy orzekaniu o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu w związku z chorobą

zawodową, lekarz orzecznik jest związany decyzją organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej

o stwierdzeniu choroby zawodowej.

1.

Lekarz orzecznik ustala w procentach stopień stałego lub długotrwałego uszczerbku

na zdrowiu według oceny procentowej stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu,

zwanej dalej „oceną procentową”, która jest określona w załączniku do rozporządzenia.

2.

Jeżeli dla danego rodzaju uszczerbku ocena procentowa określa dolną i górną granicę

stopnia uszczerbku na zdrowiu, lekarz orzecznik określa stopień tego uszczerbku w

tych granicach, biorąc pod uwagę obraz kliniczny, stopień uszkodzenia czynności organu,

narządu lub układu oraz towarzyszące powikłania.

3.

Jeżeli w ocenie procentowej brak jest odpowiedniej pozycji dla danego przypadku, lekarz

orzecznik ocenia ten przypadek według pozycji najbardziej zbliżonej. Można ustalić

stopień stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w procencie niższym lub wyższym

od przewidywanego w danej pozycji, w zależności od różnicy występującej między ocenianym

stanem przedmiotowym a stanem przewidzianym w odpowiedniej pozycji oceny procentowej.

1.

Jeżeli wypadek przy pracy lub choroba zawodowa spowodowały uszkodzenie kilku kończyn,

narządów lub układów, ogólny stopień stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu

równa się sumie procentów uszczerbku ustalonych za poszczególne uszkodzenie, w sposób

określony w ocenie procentowej, z ograniczeniem do 100%.

2.

Przy wielomiejscowym uszkodzeniu kończyny ogólny stopień stałego lub długotrwałego

uszczerbku na zdrowiu równa się sumie procentów uszczerbku, ustalonych za poszczególne

uszkodzenie w sposób określony w ocenie procentowej, z tym że procent ten nie może

być wyższy od procentu przewidzianego za utratę uszkodzonej części kończyny.

1.

W razie utraty lub uszkodzenia organu, narządu lub układu, którego funkcje były naruszone

przed wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową, stopień stałego lub długotrwałego

uszczerbku na zdrowiu ustala się w wysokości różnicy pomiędzy stwierdzonym stopniem

tego uszczerbku a stopniem naruszenia istniejącego bezpośrednio przed wypadkiem przy

pracy lub chorobą zawodową.

2.

Jeżeli nie jest możliwe określenie, w jakim stopniu organ, narząd lub układ był upośledzony

przed wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową, przyjmuje się, że upośledzenia nie

było.

1.

Orzeczenie lekarza orzecznika zawiera

1)

opis naruszenia sprawności organizmu;

2)

procentowe ustalenie stopnia stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu oraz

numer pozycji w ocenie procentowej.

2.

W przypadku, o którym mowa w § 8 ust. 3, orzeczenie zawiera uzasadnienie przyczyn

zastosowania określonej pozycji oceny procentowej.

3.

Związek śmierci ubezpieczonego z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową stwierdza

lekarz orzecznik w orzeczeniu.

Do orzekania przez komisje lekarskie stosuje się odpowiednio przepisy § 6-11.

Orzeczenie lekarza orzecznika otrzymuje ubezpieczony.

Wypłata jednorazowego odszkodowania jest dokonywana w trybie przewidzianym dla wypłaty

świadczeń określonych w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.