Obwieszczenie Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 26 listopada 2020 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie określenia definicji ryzyka handlowego, politycznego i nierynkowego

1.

Rozporządzenie określa definicje ryzyka handlowego, politycznego i nierynkowego, które

mogą prowadzić do powstania szkody.

2.

Określenia użyte w rozporządzeniu oznaczają

1)

podmiot publiczny - podmiot, który w jakiejkolwiek formie reprezentuje władzę publiczną

i nie może zostać uznany za niewypłacalny w drodze jakiegokolwiek postępowania sądowego

lub administracyjnego;

2)

podmiot prywatny - podmiot, który nie jest podmiotem publicznym, chyba że podmiot

ten może zostać uznany za podmiot publiczny z uwagi na

a)

jego status prawny,

b)

efektywność postępowania prawnego przeciwko niemu,

c)

jego źródła finansowania i dochodów,

d)

fakt, że może on również spłacać długi, korzystając ze źródeł niezwiązanych z funduszami

administracji publicznej, w szczególności z przychodów uzyskanych z podatków lokalnych

lub ze świadczenia usług publicznych,

e)

wpływ, jaki może na niego wywierać rząd kraju macierzystego, lub kontrolę, którą może

nad nim sprawować.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ryzyko handlowe obejmuje

1)

prawne lub faktyczne stwierdzenie niewypłacalności dłużnika, który jest podmiotem

prywatnym, oraz jego poręczyciela albo gwaranta, jeżeli występują i są podmiotami

prywatnymi;

2)

opóźnienie w spełnieniu świadczenia przez dłużnika, który jest podmiotem prywatnym,

oraz jego poręczyciela albo gwaranta, jeżeli występują i są podmiotami prywatnymi;

3)

jednostronne zerwanie kontraktu eksportowego przez dłużnika, który jest podmiotem

prywatnym, rozumiane jako niewykonanie lub nienależyte wykonanie kontraktu eksportowego,

w szczególności bezpodstawna odmowa przyjęcia towarów lub usług.

Ryzyko polityczne obejmuje

1)

opóźnienie w spełnieniu świadczenia przez dłużnika, który jest podmiotem prywatnym,

oraz jego poręczyciela albo gwaranta, którzy są podmiotami publicznymi;

2)

opóźnienie w spełnieniu świadczenia przez dłużnika, który jest podmiotem publicznym,

oraz jego poręczyciela albo gwaranta, jeżeli występują;

3)

jednostronne zerwanie kontraktu eksportowego przez dłużnika, który jest podmiotem

publicznym, rozumiane jako niewykonanie lub nienależyte wykonanie kontraktu eksportowego,

w szczególności bezpodstawna odmowa przyjęcia towarów lub usług;

4)

środki lub decyzje kraju trzeciego, innego niż Rzeczpospolita Polska lub kraj ubezpieczającego,

podjęte przez rząd kraju trzeciego lub jego władze publiczne w formie uznawanej za

interwencję rządu, które uniemożliwiają wykonanie umowy finansującej kontrakt eksportowy

lub kontraktu eksportowego;

5)

ogłoszenie powszechnego moratorium płatniczego przez rząd kraju dłużnika lub kraju,

który uczestniczy w dokonywaniu płatności w związku z umową finansującą kontrakt eksportowy

lub kontraktem eksportowym;

6)

niemożność lub opóźnienie w dokonywaniu transferu należności uiszczanych w związku

z umową finansującą kontrakt eksportowy lub kontraktem eksportowym, spowodowane wydarzeniami

politycznymi, trudnościami gospodarczymi, środkami prawnymi lub administracyjnymi,

które wystąpiły lub zostały podjęte poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej;

7)

przepisy prawne przyjęte w kraju dłużnika, zgodnie z którymi dokonanie przez dłużnika

płatności w walucie lokalnej powoduje zwolnienie dłużnika z długu, bez względu na

to, że w wyniku wahań kursu walutowego płatność dokonana przez dłużnika, przeliczona

na walutę umowy finansującej kontrakt eksportowy lub kontraktu eksportowego, nie jest

wystarczająca do spełnienia przez dłużnika świadczenia w całości według stanu na dzień

dokonania płatności;

8)

środki lub decyzje podjęte przez rząd Rzeczypospolitej Polskiej lub rząd kraju ubezpieczającego,

łącznie ze środkami i decyzjami podjętymi przez Unię Europejską, odnoszące się do

handlu między państwem członkowskim i krajami trzecimi, takie jak zakaz wywozu, jeżeli

skutki takich środków lub decyzji uniemożliwiają należyte wykonanie umowy finansującej

kontrakt eksportowy lub kontraktu eksportowego i nie są w inny sposób rekompensowane

przez dany rząd;

9)

siłę wyższą, której działanie występuje poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej i

obejmuje w szczególności następujące zdarzenia i ich skutki: wojnę, wojnę domową,

powstanie, rewolucję, zamieszki, przewlekłe masowe strajki, trzęsienie ziemi, wybuch

wulkanu, cyklon, tajfun, powódź, gwałtowną falę przypływową, pożary o rozmiarach katastrofalnych,

awarię nuklearną, akty piractwa morskiego.

1

Ryzyko nierynkowe obejmuje ryzyko handlowe i polityczne zdefiniowane w § 2 i § 3,

związane z dłużnikami mającymi siedziby w krajach innych niż kraje wymienione w załączniku

do komunikatu Komisji Europejskiej do państw członkowskich w sprawie zastosowania

art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do krótkoterminowego ubezpieczenia

kredytów eksportowych (Dz. Urz. UE C 392 z 19.12.2012, str. 1, z późn. zm.

2.

Ryzyko handlowe i polityczne zdefiniowane w § 2 i 3, dotyczące dłużników mających

siedziby w krajach wymienionych w ust. 1, traktuje się jako ryzyko nierynkowe w przypadku

uznania przez Komisję Europejską ryzyka dotyczącego dłużników z tych krajów za ryzyko

tymczasowo nierynkowe

Przepisów rozporządzenia nie stosuje się do umów ubezpieczenia eksportowego zawieranych

do dnia wejścia w życie rozporządzenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia