Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 stycznia 2020 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o służbie zagranicznej

Ustawa określa organizację i funkcjonowanie służby zagranicznej, a także szczególne

prawa i obowiązki osób wchodzących w jej skład.

1.

W skład służby zagranicznej wchodzą

1)

członkowie korpusu służby cywilnej zatrudnieni w ministerstwie obsługującym ministra

właściwego do spraw zagranicznych;

2)

niebędące członkami korpusu służby cywilnej osoby zatrudnione w służbie zagranicznej;

3)

pełnomocni przedstawiciele Rzeczypospolitej Polskiej w innym państwie lub przy organizacji

międzynarodowej;

4)

członkowie służby zagranicznej przeniesieni na stanowiska w komórkach organizacyjnych

ministerstwa zapewniających obsługę zadań ministra właściwego do spraw członkostwa

Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej.

2.

W skład służby zagranicznej nie wchodzą

1)

członkowie korpusu służby cywilnej zatrudnieni w ministerstwie, o którym mowa w ust.

1 pkt 1, w komórkach organizacyjnych zapewniających obsługę zadań ministra właściwego

do spraw członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej;

2)

osoby zatrudnione w placówce zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy

o pracę zawartej zgodnie z prawem państwa przyjmującego;

3)

osoby zatrudnione w placówce zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy

o pracę zawartej na czas określony - wykonywania funkcji na placówce przez członka

rodziny - chyba że są one członkami korpusu służby cywilnej;

4)

konsul honorowy, o którym mowa w ustawie określonej w art. 4 pkt 3.

1.

W służbie zagranicznej, w tym na stanowiskach, o których mowa w art. 28a ust. 1, nie

może być zatrudniona osoba, która w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca

1990 r. pracowała lub pełniła służbę w organach bezpieczeństwa państwa lub była współpracownikiem

tych organów w rozumieniu ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów

bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. z 2019 r. poz. 430, 399, 447, 534 i 1571).

2.

Przepis ust. 1 stosuje się także do niebędących członkami służby zagranicznej osób

1)

o których mowa w art. 2 ust. 2 pkt 1 i 3,

2)

zatrudnionych w placówce zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy

o pracę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495),

3)

zatrudnionych w ministerstwie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych

na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1915 oraz z 2019 r. poz. 1043 i 1820),

4)

zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych nadzorowanych przez ministra właściwego

do spraw zagranicznych

- o ile osoby te są obywatelami polskimi.

Stosunki pracy osób zatrudnionych w służbie zagranicznej albo osób, o których mowa

w art. 4 ust. 1, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy złożyły dokumenty,

o których mowa w art. 7 ust. 1, art. 7a ust. 2 oraz art. 11 ust. 4 ustawy zmienianej

w art. 2, potwierdzające pracę lub służbę w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracę

z tymi organami, wygasają po upływie 60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do osób wchodzących w skład służby zagranicznej,

zwanych dalej „członkami służby zagranicznej”, z wyłączeniem żołnierzy pełniących

służbę w placówkach zagranicznych, stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1559 oraz z 2019 r. poz. 730 i 2020).

1.

Niebędące członkami służby zagranicznej osoby, które są obywatelami polskimi, zatrudnione

w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy w

1)

ministerstwie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych albo w placówce

zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej, o których mowa w art. 2 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy

zmienianej w art. 1,

2)

placówce zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy o pracę w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2018 r. poz. 917, z późn. zm.,

3)

ministerstwie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych na podstawie

przepisów ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1915),

4)

jednostkach organizacyjnych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw zagranicznych

- są obowiązane do złożenia dokumentów, o których mowa w art. 7 ust. 1, art. 7a ust.

2 oraz art. 11 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 2, w terminie 30 dni od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy.

2.

Stosunki pracy osób, o których mowa w ust. 1, które złożyły dokumenty, o których mowa

w art. 7 ust. 1, art. 7a ust. 2 oraz art. 11 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 2, potwierdzające

pracę lub służbę w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracę z tymi organami,

wygasają po upływie 30 dni od dnia złożenia dokumentów.

3.

W przypadku niezłożenia dokumentów, o których mowa w art. 7 ust. 1, art. 7a ust. 2

oraz art. 11 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 2, w terminie określonym w ust. 1 następuje

skutek, o którym mowa w art. 21e ust. 1 ustawy zmienianej w art. 2.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, stosunki pracy osób, o których mowa w ust. 1,

wygasają z dniem, w którym upłynął termin do złożenia dokumentów.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

ambasadorze - oznacza to, mianowanego w trybie określonym w Konstytucji, pełnomocnego przedstawiciela Rzeczypospolitej Polskiej w innym państwie lub przy

organizacji międzynarodowej;

2)

placówce zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej, zwanej dalej „placówką zagraniczną”

− oznacza to przedstawicielstwo dyplomatyczne, stałe przedstawicielstwo przy organizacji

międzynarodowej, konsulat generalny, konsulat, wicekonsulat, agencję konsularną, instytut

polski lub inną placówkę podległą ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych, mającą

siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

konsulu − oznacza to konsula Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. - Prawo konsularne

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2141 oraz z 2019 r. poz. 60 i 1687);

4)

służbie cywilnej - oznacza to służbę cywilną, w rozumieniu ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej;

5)

państwie przyjmującym - oznacza to państwo przyjmujące w rozumieniu Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych, sporządzonej w Wiedniu dnia 18

kwietnia 1961 r.

(Dz. U. z 1965 r. poz. 232);

6)

członkach rodziny - oznacza to małżonka, dzieci własne, dzieci małżonka, przysposobione

oraz inne dzieci wzięte na utrzymanie i wychowanie w ramach rodzin zastępczych, w

wieku do 18 lat bądź będące w wieku określonym odrębnymi przepisami dotyczącymi zasiłków

rodzinnych i pielęgnacyjnych, a także osoby niepełnosprawne wymagające stałej opieki

członka służby zagranicznej.

1.

Minister właściwy do spraw zagranicznych niezwłocznie, nie później niż w terminie

7 dni, licząc od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy, przekaże Prezesowi Instytutu Pamięci

Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu listę osób obowiązanych

do złożenia dokumentów, o których mowa w art. 7 ust. 1, art. 7a ust. 2 oraz art. 11

ust. 4 ustawy zmienianej w art. 2, dotyczących pracy lub służby w organach bezpieczeństwa

państwa lub współpracy z tymi organami w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia

31 lipca 1990 r., wchodzących w skład służby zagranicznej w rozumieniu ustawy zmienianej

w art. 1 oraz osób, o których mowa w art. 4 ust. 1, które w dniu ogłoszenia niniejszej

ustawy są zatrudnione w ministerstwie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych,

w placówkach zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej albo w innych jednostkach organizacyjnych

nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw zagranicznych.

2.

Prezes Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu

w terminie 21 dni od dnia otrzymania listy, o której mowa w ust. 1, z zachowaniem

przepisów o ochronie informacji niejawnych, przekaże ministrowi właściwemu do spraw

zagranicznych informacje o osobach, które złożyły dokumenty, o których mowa w art.

7 ust. 1, art. 7a ust. 2 oraz art. 11 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 2, potwierdzające

pracę lub służbę w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracę z tymi organami.

3.

Dyrektor generalny służby zagranicznej, w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy w przypadku osób, o których mowa w art. 3, oraz w terminie 14 dni

od dnia złożenia dokumentów, o których mowa w art. 7 ust. 1, art. 7a ust. 2 oraz art.

11 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 2, przez osoby, o których mowa w art. 4, bądź upływu

terminu do złożenia dokumentów, o których mowa w art. 7 ust. 1, art. 7a ust. 2 oraz

art. 11 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 2, przez osoby, o których mowa w art. 4, potwierdzających

pracę lub służbę w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracę z tymi organami,

jest obowiązany zawiadomić na piśmie osoby, o których mowa w art. 3 i art. 4, o wygaśnięciu

ich stosunków pracy z mocy prawa.

1.

Służbą zagraniczną kieruje minister właściwy do spraw zagranicznych.

2.

Służba zagraniczna działa w ministerstwie obsługującym ministra właściwego do spraw

zagranicznych i w placówkach zagranicznych.

3.

Z zastrzeżeniem art. 2 ust. 1 pkt 4, służba zagraniczna nie działa w komórkach organizacyjnych

ministerstwa zapewniających obsługę zadań ministra właściwego do spraw członkostwa

Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 5 ust.

1 i 2, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

1.

W służbie zagranicznej tworzy się stanowisko dyrektora generalnego służby zagranicznej.

2.

Dyrektor generalny służby zagranicznej jest dyrektorem generalnym urzędu w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej, wykonującym także zadania określone w ustawie.

2a.

Dyrektor generalny służby zagranicznej wykonuje zadania dyrektora generalnego urzędu

wobec członków służby zagranicznej oraz członków korpusu służby cywilnej, o których

mowa w art. 2 ust. 2 pkt 1 i 3.

3.

Dyrektorem generalnym służby zagranicznej może zostać osoba posiadająca stopień dyplomatyczny,

o którym mowa w art. 8.

1.

Zadania służby zagranicznej wykonują

1)

personel dyplomatyczno-konsularny, który stanowią, z zastrzeżeniem ust. 2, członkowie

służby zagranicznej posiadający stopień dyplomatyczny;

2)

personel pomocniczy;

3)

personel obsługi.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach dyrektor generalny służby zagranicznej może

powierzyć obowiązki członka personelu dyplomatyczno-konsularnego na czas określony

osobie, która spełnia wymagania określone w art. 12 ust. 1 pkt 2-5, oddelegowanej

lub wyznaczonej, za zgodą dyrektora generalnego służby zagranicznej, w trybie określonym

w odrębnych przepisach, do służby zagranicznej - zatrudniając ją na podstawie umowy

o pracę i nadając jej odpowiedni stopień dyplomatyczny.

1.

Ustanawia się, z zastrzeżeniem art. 10 ust. 2, następujące stopnie dyplomatyczne w

służbie zagranicznej

1)

ambasador tytularny;

2)

radca - minister;

3)

I radca;

4)

radca;

5)

I sekretarz;

6)

II sekretarz;

7)

III sekretarz;

8)

attaché.

2.

Najniższym stopniem dyplomatycznym jest stopień attaché.

1.

Stopnie dyplomatyczne są jednocześnie stanowiskami pracy, a w placówkach zagranicznych

funkcjami, na których członek personelu dyplomatyczno-konsularnego wykonuje czynności

służbowe.

2.

Zatrudnienie członka personelu dyplomatyczno-konsularnego na stanowisku kierowniczym

w służbie zagranicznej, o którym mowa w art. 27 ust. 2 pkt 1, nie powoduje zmiany

posiadanego stopnia dyplomatycznego.

1.

Stosunek służbowy oraz wynikające z niego prawa i obowiązki żołnierzy pełniących służbę

w placówkach zagranicznych określają odrębne przepisy.

2.

Osobom wyznaczonym do wykonywania zadań Ministra Obrony Narodowej w placówce zagranicznej

nadaje się stopień dyplomatyczny

1)

attaché obrony (wojskowego, morskiego, lotniczego) albo

2)

zastępcy attaché obrony (wojskowego, morskiego, lotniczego).

3.

Minister właściwy do spraw zagranicznych i Minister Obrony Narodowej określą, w drodze

zarządzenia, szczególne zasady wykonywania obowiązków służbowych przez osoby, o których

mowa w ust. 1, a także organizację i funkcjonowanie w placówkach zagranicznych ataszatów

obrony, z uwzględnieniem przepisów o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

1.

Stopnie dyplomatyczne, z zastrzeżeniem ust. 2, nadaje dyrektor generalny służby zagranicznej.

2.

Stopień ambasadora tytularnego, na wniosek dyrektora generalnego służby zagranicznej,

nadaje minister właściwy do spraw zagranicznych.

1.

Stopień dyplomatyczny można, z zastrzeżeniem ust. 2, art. 7 ust. 2 oraz art. 18 ust.

1, nadać członkowi służby zagranicznej, który

1)

odbył, z zastrzeżeniem art. 40 ust. 2, aplikację dyplomatyczno-konsularną, o której

mowa w art. 38, albo jest urzędnikiem służby cywilnej lub ukończył Krajową Szkołę

Administracji Publicznej im. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego;

2)

złożył egzamin dyplomatyczno-konsularny;

3)

zna co najmniej dwa języki obce;

4)

posiada tytuł magistra lub równorzędny;

5)

wykazuje się odpowiednim stanem zdrowia psychicznego i fizycznego.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach członkowi służby zagranicznej niespełniającemu

wymagań określonych w ust. 1 pkt 1-4, w związku z wykonywaniem zadań w placówce zagranicznej,

można nadać stopień dyplomatyczny na czas niezbędny do wykonywania tych zadań.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje badań lekarskich, jakim podlega członek służby zagranicznej ubiegający się

o stopień dyplomatyczny,

2)

rodzaje dokumentów potwierdzających spełnienie warunków, o których mowa w ust. 1 pkt

3 i 5

- mając na względzie charakter zadań wykonywanych przez członków personelu dyplomatyczno-konsularnego.

1.

Nadanie kolejnego, wyższego stopnia dyplomatycznego członkowi personelu dyplomatyczno-konsularnego

następuje stosownie do przebiegu służby, posiadanych kwalifikacji zawodowych i oceny

służbowej

1)

na wniosek lub po zasięgnięciu opinii kierującego placówką zagraniczną - w stosunku

do członka personelu dyplomatyczno-konsularnego wykonującego zadania w placówce zagranicznej;

2)

na wniosek bezpośredniego przełożonego po uzyskaniu pozytywnej oceny służbowej - w

stosunku do członków personelu dyplomatyczno-konsularnego, innych niż wymienieni w

pkt 1.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach członkowi personelu dyplomatyczno-konsularnego,

który otrzymał pozytywną ocenę służbową, można nadać wyższy stopień dyplomatyczny

na czas określony, nie dłuższy niż rok, z pominięciem kolejności nadawanych stopni

i z zawieszeniem na ten czas dotychczasowego stopnia.

1.

Członek personelu dyplomatyczno-konsularnego, przy otrzymaniu po raz pierwszy stopnia

dyplomatycznego, składa ślubowanie następującej treści

„

Przyrzekam i zobowiązuję się godnie reprezentować Rzeczpospolitą Polską, dbać o jej

interesy i dobre imię, rzetelnie i sumiennie wykonywać powierzone mi obowiązki.

”

2.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw zagranicznych i po

zasięgnięciu opinii Szefa Służby Cywilnej, określi, w drodze zarządzenia, tryb, formę

i ceremoniał nadania stopnia dyplomatycznego oraz składania ślubowania, o którym mowa

w ust. 1, uwzględniając historyczne tradycje i zwyczaje dyplomatyczne.

1.

Przedstawicielstwem dyplomatycznym w innym państwie lub stałym przedstawicielstwem

przy organizacji międzynarodowej kieruje ambasador, a do czasu objęcia placówki zagranicznej

przez ambasadora - kierownik przedstawicielstwa, którego wyznacza, spośród członków

personelu dyplomatyczno-konsularnego, i odwołuje minister właściwy do spraw zagranicznych.

2.

Placówką zagraniczną, inną niż wymieniona w ust. 1, kieruje kierownik placówki zagranicznej,

którego wyznacza, spośród personelu dyplomatyczno-konsularnego, i odwołuje minister

właściwy do spraw zagranicznych na wniosek dyrektora generalnego służby zagranicznej.

Kierujący placówką zagraniczną

1)

jest przełożonym wszystkich członków służby zagranicznej w kierowanej przez niego

placówce zagranicznej oraz osób, o których mowa w art. 2 ust. 2;

2)

odpowiada przed dyrektorem generalnym służby zagranicznej za prawidłowe gospodarowanie

mieniem, przestrzeganie dyscypliny finansów publicznych, przestrzeganie przepisów,

w szczególności przepisów prawa pracy oraz przepisów dotyczących tajemnic ustawowo

chronionych;

3)

odpowiada za bezpieczeństwo placówki zagranicznej i zapewnia jej ochronę, z wyłączeniem

przypadków, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3b ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych

organach porządkowych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 518 i 730) oraz w art. 3 pkt 1 lit. f ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa

(Dz. U. z 2019 r. poz. 828, 1091, 1635 i 1726).

1.

Ambasadora mianuje i odwołuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek ministra

właściwego do spraw zagranicznych, zaakceptowany przez Prezesa Rady Ministrów.

2.

Ambasador, z zastrzeżeniem art. 16 pkt 2, podlega służbowo ministrowi właściwemu do

spraw zagranicznych.

3.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw zagranicznych, określi,

w drodze zarządzenia, formę i tryb wydawania poleceń ambasadorowi, kierując się zadaniami

służby zagranicznej i potrzebami polityki państwa.

1.

Dyrektor generalny nawiązuje z ambasadorem, który przed mianowaniem nie był członkiem

służby zagranicznej, stosunek pracy na podstawie powołania, na czas pełnienia funkcji

ambasadora, nadając mu, z zastrzeżeniem art. 11 ust. 2, na ten czas stopień dyplomatyczny.

2.

Odwołanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ambasadora, o którym mowa w ust.

1, jest równoznaczne z odwołaniem w rozumieniu przepisów prawa pracy.

Ambasador w państwie przyjmującym, w zakresie swoich pełnomocnictw, w szczególności

1)

reprezentuje Rzeczpospolitą Polską;

2)

chroni interesy Rzeczypospolitej Polskiej oraz jej obywateli, zgodnie z prawem międzynarodowym

i prawem państwa przyjmującego;

3)

uczestniczy w czynnościach przedstawicieli organów władzy publicznej w zakresie prowadzonych

przez nich negocjacji i podejmowanych działań, zapewnia współdziałanie tych przedstawicieli,

dba o zgodność ich czynności z założeniami polskiej polityki zagranicznej, a także

udziela im pomocy i współdziała z nimi w zakresie ich zadań w stosunkach z państwem

przyjmującym;

4)

działa na rzecz promocji Polski, a zwłaszcza polskiej kultury, nauki i gospodarki;

5)

udziela pomocy i współdziała w zakresie niezbędnym do wykonywania zadań przez członków

służby zagranicznej oraz innych osób delegowanych do załatwienia określonych spraw

w państwie przyjmującym;

6)

nadzoruje działalność wszystkich placówek zagranicznych w państwie przyjmującym;

7)

prowadzi rokowania z państwem przyjmującym;

8)

popiera przyjazne stosunki między Rzecząpospolitą Polską a państwem przyjmującym;

9)

zaznajamia się z warunkami, wydarzeniami i działalnością prowadzoną przez państwo

przyjmujące i przekazuje właściwym organom władzy publicznej Rzeczypospolitej Polskiej

informacje na ten temat.

Ambasador przy organizacji międzynarodowej, zwanej dalej „organizacją”, w szczególności

1)

reprezentuje Rzeczpospolitą Polską wobec organizacji;

2)

utrzymuje łączność między Rzecząpospolitą Polską a organizacją;

3)

prowadzi rokowania z organizacją i w ramach organizacji;

4)

zaznajamia się z działalnością prowadzoną przez organizację i przekazuje właściwym

organom władzy publicznej Rzeczypospolitej Polskiej informację na temat jej działalności;

5)

zapewnia udział Rzeczypospolitej Polskiej w pracach organizacji;

6)

chroni interesy Rzeczypospolitej Polskiej, jej obywateli oraz polskich osób prawnych

w stosunkach z organizacją;

7)

popiera realizację celów i zasad organizacji przez współpracę z organizacją i w ramach

organizacji;

8)

uczestniczy, poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej oraz w zakresie przedmiotu działalności

organizacji, w czynnościach przedstawicieli organów władzy publicznej w zakresie prowadzonych

przez nich negocjacji i podejmowanych działań, zapewnia współdziałanie tych przedstawicieli,

dba o zgodność ich czynności z założeniami polskiej polityki zagranicznej, a także

udziela im pomocy i współdziała z nimi w zakresie ich zadań w stosunkach z organizacją.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Placówki zagraniczne podlegają okresowej inspekcji wykonywanej na polecenie dyrektora

generalnego służby zagranicznej.

2.

(uchylony)

1.

Stanowisko w służbie zagranicznej wyznacza i odwołuje ze stanowiska dyrektor generalny

służby zagranicznej.

2.

Jeżeli wyznaczenie stanowiska pociąga za sobą zmianę miejsca pobytu członka służby

zagranicznej, wyznaczenie stanowiska następuje z wyprzedzeniem nie krótszym niż 3

miesiące, chyba że na skrócenie tego okresu członek służby zagranicznej wyraził zgodę

lub jeśli za skróceniem okresu przemawiają szczególne potrzeby służby zagranicznej.

Członek służby zagranicznej może być przeniesiony na stanowisko w komórce organizacyjnej

ministerstwa zapewniającej obsługę zadań ministra właściwego do spraw członkostwa

Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej.

Przeniesienia, o których mowa w art. 62 i 63 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej, urzędnika służby cywilnej do służby zagranicznej dokonuje dyrektor generalny urzędu

w porozumieniu z dyrektorem generalnym służby zagranicznej.

(uchylony)

1.

Wynagrodzenie członków służby zagranicznej składa się z wynagrodzenia określonego

dla członków korpusu służby cywilnej, z tym że członkom personelu dyplomatyczno-konsularnego

przysługuje dodatek służby zagranicznej z tytułu posiadanego stopnia dyplomatycznego.

2.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw zagranicznych, po zasięgnięciu

opinii Szefa Służby Cywilnej, określi, w drodze rozporządzenia

1)

stanowiska w służbie zagranicznej, w tym stanowiska kierownicze w służbie zagranicznej,

z uwzględnieniem porównywalności stanowisk pracy personelu dyplomatyczno-konsularnego

ze stanowiskami w służbie cywilnej oraz stanowiska personelu pomocniczego i personelu

obsługi - z uwzględnieniem specyfiki zadań wykonywanych na tych stanowiskach,

2)

mnożniki do ustalenia wynagrodzenia zasadniczego członków korpusu służby zagranicznej,

3)

mnożniki dodatku służby zagranicznej,

4)

mnożniki dodatku z tytułu zajmowania stanowiska kierowniczego w ramach personelu dyplomatyczno-konsularnego

- kierując się specyfiką i charakterem zadań służby zagranicznej.

(uchylony)

1.

Na kierownicze stanowisko w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych,

będące wyższym stanowiskiem w służbie cywilnej, może zostać powołany członek personelu

dyplomatyczno-konsularnego lub inna osoba spełniająca wymagania określone w art. 12

ust. 1 pkt 2-5, którzy spełniają dodatkowo wymagania określone w art. 53 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej.

2.

Na stanowisko zastępcy dyrektora biura w urzędzie obsługującym ministra właściwego

do spraw zagranicznych może zostać powołany także członek personelu pomocniczego lub

inna osoba spełniająca wymagania określone w art. 12 ust. 1 pkt 4 i 5, którzy spełniają

dodatkowo wymagania określone w art. 53 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej.

3.

Na stanowiska dyrektorów biur do spraw budżetu i finansów, administracyjnych i majątkowych

placówek zagranicznych, a także informatyki w urzędzie obsługującym ministra właściwego

do spraw zagranicznych może zostać powołany także członek personelu pomocniczego lub

inna osoba spełniająca wymagania określone w art. 12 ust. 1 pkt 4 i 5, którzy spełniają

dodatkowo wymagania określone w art. 53 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej.

Obsadzanie kierowniczych stanowisk w placówkach zagranicznych następuje w trybie określonym

w art. 18 ust. 1 albo w art. 24.

W przypadku umów o pracę zawieranych na czas określony w celu wykonywania zadań w

placówce zagranicznej art. 25 nie stosuje się. Jednakże umowa zawarta w tym celu, w tym z osobą podejmującą po

raz pierwszy pracę w służbie cywilnej, może być zawarta na czas nieprzekraczający

6 lat. Ponowne zawarcie takiej umowy jest możliwe po upływie co najmniej 6 miesięcy

od dnia rozwiązania lub wygaśnięcia poprzedniej umowy o pracę zawartej w celu wykonywania

zadań w placówce zagranicznej.

1.

Warunki pracy w placówkach zagranicznych powinny zapewniać prawidłowe i godne wykonywanie

zadań służby zagranicznej.

2.

Członek służby zagranicznej wykonujący obowiązki służbowe w placówce zagranicznej

może otrzymać, na swój pisemny wniosek, wynagrodzenie w walucie państwa przyjmującego.

3.

Członkowi służby zagranicznej wykonującemu obowiązki służbowe w placówce zagranicznej

przysługuje dodatek zagraniczny na pokrycie zwiększonych kosztów związanych z wykonywaniem

obowiązków służbowych w placówce zagranicznej, uwzględniający poziom kosztów utrzymania

w państwie przyjmującym.

4.

Członkowi służby zagranicznej wykonującemu obowiązki służbowe w placówce zagranicznej

zapewnia się

1)

nieodpłatne korzystanie z lokalu mieszkalnego odpowiedniego do sytuacji rodzinnej

członka służby zagranicznej oraz częściowy zwrot kosztów jego eksploatacji;

2)

pokrycie kosztów podróży przesiedleniowej, w tym przewozu mienia, oraz, raz na 2 lata,

podróży urlopowej do kraju członka służby zagranicznej i członków jego rodziny, a

także zwrot kosztów podróży i przewozu w przypadkach szczególnych i losowych;

3)

zwrot uzasadnionych, udokumentowanych kosztów leczenia w państwie przyjmującym oraz

kosztów leczenia przebywających z nim stale za granicą członków rodziny;

4

zwrot opłat za naukę dzieci ze względu na szczególne warunki państwa przyjmującego,

jeżeli nie mają one możliwości uczęszczania do bezpłatnej publicznej szkoły typu podstawowego

lub średniego;

5)

zasiłek adaptacyjny, na pokrycie kosztów zagospodarowania się w państwie przyjmującym;

6)

ryczałt z tytułu używania do celów służbowych samochodów osobowych i motocykli niebędących

własnością pracodawcy.

5.

Ambasadorowi, którego małżonek przebywa wraz z nim na placówce zagranicznej i nie

jest zatrudniony na podstawie art. 31 ust. 1, przysługuje dodatek na pokrycie zwiększonych

kosztów utrzymania rodziny.

5a.

Przepis ust. 5 stosuje się do konsula, który kieruje konsulatem generalnym, konsulatem,

wicekonsulatem lub agencją konsularną.

6.

Do osób niepełnosprawnych wymagających stałej opieki członka służby zagranicznej stosuje

się odpowiednio przepisy dotyczące dzieci członka służby zagranicznej.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw zagranicznych, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

wysokość i szczegółowe zasady przyznawania i wypłaty dodatku zagranicznego,

2)

rodzaje, wysokość, tryb i szczegółowe zasady przyznawania świadczeń, o których mowa

w art. 29 ust. 4 i 5

- uwzględniając funkcje dyplomatyczne lub konsularne na placówce, specyfikę państw

przyjmujących i kierując się potrzebą zachowania warunków socjalno-bytowych porównywalnych

do warunków posiadanych przez członków korpusu dyplomatycznego lub konsularnego innych

państw, a także mając na względzie wypadki szczególne, takie jak związane ze zgonami

lub innymi wyjątkowymi wydarzeniami rodzinnymi.

1.

Jeżeli wymagają tego szczególne potrzeby służby zagranicznej, małżonkowie oraz osoby

pozostające ze sobą w stosunku pokrewieństwa lub powinowactwa oraz w stosunku przysposobienia,

opieki lub kurateli mogą być, za zgodą dyrektora generalnego służby zagranicznej,

zatrudnione w tej samej placówce zagranicznej, nawet gdyby powstał między nimi stosunek

podległości służbowej.

2.

Małżonek ambasadora nie może podejmować zatrudnienia poza granicami kraju w czasie

pełnienia funkcji przez współmałżonka, z zastrzeżeniem ust. 1.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się do małżonka konsula, który kieruje konsulatem generalnym,

konsulatem, wicekonsulatem lub agencją konsularną.

1.

Jeżeli wymagają tego potrzeby służby zagranicznej, członek służby zagranicznej wykonuje

pracę poza normalnymi godzinami pracy, a w wyjątkowych przypadkach także w niedziele

i święta, bez prawa do oddzielnego wynagrodzenia i prawa do czasu wolnego w zamian

za czas przepracowany.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do członków służby zagranicznej będących kobietami

w ciąży oraz do członków służby zagranicznej sprawujących pieczę nad osobami wymagającymi

stałej opieki lub opiekujących się dziećmi w wieku do 8 lat, chyba że na taką pracę

wyrażą oni zgodę.

3.

Członek służby zagranicznej ma prawo do nieprzerwanego 11-godzinnego odpoczynku.

1.

Członek służby zagranicznej wykonujący obowiązki służbowe w placówce zagranicznej,

jeżeli wymagają tego szczególne potrzeby służby zagranicznej, obowiązany jest wykonywać

polecenia kierującego placówką niezwiązane z pełnioną funkcją.

2.

Członek służby zagranicznej wykonujący obowiązki służbowe w placówce zagranicznej,

jeżeli wymagają tego potrzeby służby zagranicznej, może być czasowo przeniesiony do

innej placówki zagranicznej. Czas tego przeniesienia nie powinien przekraczać 6 miesięcy.

3.

Członkowi personelu dyplomatyczno-konsularnego, w przypadku, o którym mowa w ust.

2, jeżeli czas przeniesienia przekracza 3 miesiące, przysługuje wynagrodzenie przewidziane

dla stopnia dyplomatycznego lub funkcji dyplomatycznej, na których okresowo wypełnia

obowiązki, jeżeli jest ono wyższe od dotychczasowego.

1.

Członkowi personelu dyplomatyczno-konsularnego po 10 latach pozostawania w służbie

zagranicznej przysługuje urlop dodatkowy w wymiarze 6 dni roboczych, a po 20 latach

- 12 dni roboczych.

2.

Członkowi służby zagranicznej w okresie służby w placówce zagranicznej w miejscu o

klimacie szczególnie szkodliwym dla zdrowia przysługuje, w okresie służby w tej placówce,

urlop dodatkowy w wymiarze 5 dni roboczych rocznie.

3.

Minister właściwy do spraw zagranicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz miejsc o klimacie szczególnie

szkodliwym dla zdrowia przebywających w nich na placówkach zagranicznych członków

służby zagranicznej.

1.

Do urlopu wypoczynkowego członka służby zagranicznej wykonującego obowiązki służbowe

w placówce zagranicznej nie wlicza się przypadających w tym okresie dni niebędących

dniami pracy w państwie przyjmującym.

2.

Członkowi służby zagranicznej, wykonującemu obowiązki służbowe w placówce zagranicznej,

jeżeli przemawia za tym interes służby zagranicznej, może być, za jego zgodą, udzielony

urlop wypoczynkowy łącznie za 2 lata kalendarzowe, zamiast dwóch corocznych urlopów

wypoczynkowych.

1.

Członek służby zagranicznej nie może podejmować zatrudnienia lub wykonywać innych

zajęć zarobkowych bez pisemnej zgody dyrektora generalnego służby zagranicznej.

2.

Minister właściwy do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

1)

ogłaszania przez członków służby zagranicznej prac naukowych i publicystycznych związanych

ze stosunkami międzynarodowymi, a także rozpowszechniania w środkach masowego przekazu

wiadomości dotyczących takich stosunków lub służby zagranicznej, w tym udzielania

wywiadów i ogłaszania prac naukowych,

2)

przyjmowania upominków i innych świadczeń o podobnym charakterze

- biorąc pod uwagę interes służby zagranicznej i tradycje w dyplomacji oraz zapewnienie

rozwoju intelektualnego i naukowego członków służby zagranicznej.

1.

Członek służby zagranicznej za naruszenie obowiązków służbowych odpowiada dyscyplinarnie

na zasadach określonych w przepisach o służbie cywilnej, z zastrzeżeniem ust. 2-4.

1a.

Karami dyscyplinarnymi stosowanymi wobec członków służby zagranicznej są

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

nagana z ostrzeżeniem;

4)

nagana z pozbawieniem możliwości awansowania przez okres 2 lat do wyższej kategorii

zaszeregowania;

5)

obniżenie kategorii zaszeregowania;

6)

wydalenie z pracy w służbie zagranicznej.

2.

W służbie zagranicznej działa rzecznik dyscyplinarny służby zagranicznej, będący rzecznikiem

dyscyplinarnym w rozumieniu przepisów o służbie cywilnej.

3.

Do ambasadorów, o których mowa w art. 18 ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 114 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej.

4.

W placówce zagranicznej postępowanie wyjaśniające może prowadzić zamiast rzecznika

dyscyplinarnego służby zagranicznej członek personelu dyplomatyczno-konsularnego wyznaczony,

na wniosek rzecznika, przez dyrektora generalnego służby zagranicznej.

1.

W celu przygotowania do służby zagranicznej osób nieposiadających stopnia dyplomatycznego

ustanawia się odbywaną w ministerstwie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych

aplikację dyplomatyczno-konsularną, trwającą rok.

2.

Program aplikacji dyplomatyczno-konsularnej przygotowuje dyrektor generalny służby

zagranicznej po zasięgnięciu opinii Szefa Służby Cywilnej.

3.

Przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej dotyczące służby przygotowawczej stosuje się odpowiednio.

1.

Aplikantem dyplomatyczno-konsularnym może zostać osoba, będąca obywatelem polskim,

spełniająca wymagania określone w art. 12 ust. 1 pkt 3-5.

2.

Nabór na aplikację jest otwarty oraz odbywa się w drodze konkursu. Konkurs ma na celu

sprawdzenie poziomu wiedzy ogólnej i stopnia znajomości języka obcego u kandydatów

oraz ich predyspozycji i przydatności do pracy w służbie zagranicznej, przy czym sprawdzenie

wiedzy odbywane jest z zachowaniem zasady anonimowości.

3.

Ogłoszenie o konkursie na aplikację zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej

dyrektor generalny służby zagranicznej, który konkurs organizuje i przeprowadza.

4.

Minister właściwy do spraw zagranicznych określi w drodze rozporządzenia szczegółowe

zasady i tryb przeprowadzania konkursu, o którym mowa w ust. 2, z uwzględnieniem przeprowadzania

testów, w tym testów psychologicznych, treści i formy wniosku o przyjęcie na aplikację

dyplomatyczno-konsularną, z możliwością wykorzystania elektronicznych środków przekazu

danych.

1.

Aplikację dyplomatyczno-konsularną organizuje i przeprowadza dyrektor generalny służby

zagranicznej.

2.

Dyrektor generalny służby zagranicznej może skrócić okres aplikacji dyplomatyczno-konsularnej

lub zwolnić z obowiązku jej odbywania osobę spełniającą warunki, o których mowa w

art. 12 ust. 1 pkt 3-5, której doświadczenie zawodowe w sferze stosunków zagranicznych

gwarantuje fachowe wykonywanie obowiązków członka personelu dyplomatyczno-konsularnego

służby zagranicznej.

1.

Aplikacja dyplomatyczno-konsularna kończy się egzaminem dyplomatyczno-konsularnym.

2.

Celem egzaminu dyplomatyczno-konsularnego jest sprawdzenie wiedzy, kwalifikacji i

posiadania predyspozycji niezbędnych do wykonywania obowiązków członka personelu dyplomatyczno-konsularnego.

3.

Absolwent Krajowej Szkoły Administracji Publicznej im. Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej Lecha Kaczyńskiego oraz urzędnik służby cywilnej, spełniający wymogi, o których

mowa w art. 12 ust. 1 pkt 3-5, a także osoba, o której mowa w art. 40 ust. 2, mogą

przystąpić do egzaminu dyplomatyczno-konsularnego bez konieczności odbycia aplikacji

dyplomatyczno-konsularnej.

4.

Minister właściwy do spraw zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, organizację

aplikacji dyplomatyczno-konsularnej, sposób dokumentowania znajomości języków obcych

oraz szczegółowe zasady i tryb dopuszczenia do egzaminu dyplomatyczno-konsularnego

oraz zakres tego egzaminu, ze szczególnym uwzględnieniem sposobu powoływania członków

komisji egzaminacyjnej, wysokości ich wynagrodzenia oraz sposobu przeprowadzania egzaminu

dyplomatyczno-konsularnego, z zachowaniem zasady anonimowości przy sprawdzaniu wiedzy

i z uwzględnieniem możliwości powtarzania egzaminu.

(uchylony)

1.

Zamówienia publiczne, o wartości od ponad 3000 euro do 200 000 euro składane przez

placówkę zagraniczną na roboty budowlane, dostawy lub usługi wykonywane poza granicami

kraju, wymagają uprzedniej zgody dyrektora generalnego służby zagranicznej, która

określa również zakres uprawnień kierującego placówką zagraniczną przy udzielaniu

zamówienia.

2.

(uchylony)

(pominięte)

Ambasadorowie pełniący swoje funkcje w dniu wejścia ustawy w życie pełnią je na zasadach

dotychczasowych do czasu odwołania w trybie określonym w Konstytucji.

1.

Z dniem wejścia ustawy w życie

1)

członkowie korpusu służby cywilnej zatrudnieni w Ministerstwie Spraw Zagranicznych

stają się członkami służby zagranicznej;

2)

osoby zatrudnione w placówkach zagranicznych, z wyłączeniem osób, o których mowa w

art. 2 ust. 2, stają się członkami służby zagranicznej;

3)

dyrektor generalny w Ministerstwie Spraw Zagranicznych staje się dyrektorem generalnym

służby zagranicznej;

4)

pracownicy oddelegowani lub wyznaczeni, w trybie określonym w przepisach odrębnych,

do pracy w Ministerstwie Spraw Zagranicznych lub w placówkach zagranicznych, z dniem

wejścia ustawy w życie, stają się członkami personelu dyplomatyczno-konsularnego zatrudnionymi

na podstawie umowy o pracę w służbie zagranicznej; przepisy art. 54 stosuje się odpowiednio.

2.

Z dniem wejścia ustawy w życie osoby, o których mowa w ust. 1 i art. 2 ust. 2, wykonują

swoje obowiązki na dotychczasowych warunkach.

1.

Osobom zatrudnionym w Ministerstwie Spraw Zagranicznych i w placówkach zagranicznych,

spełniającym wymagania określone w art. 12 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz znającym przynajmniej

jeden język obcy, odpowiednio dyrektor generalny służby zagranicznej lub minister

właściwy do spraw zagranicznych, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia ustawy w życie,

nada, z zastrzeżeniem ust. 4, stopień dyplomatyczny odpowiedni do zajmowanego stanowiska,

biorąc pod uwagę stopień służbowy nadany na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 marca 1983 r. w sprawie niektórych praw i

obowiązków pracowników służby dyplomatyczno-konsularnej

(Dz. U. poz. 90), przy czym osoby, które przed zatrudnieniem w placówce zagranicznej nie były zatrudnione

w Ministerstwie Spraw Zagranicznych stopień dyplomatyczny otrzymują na czas określony,

do dnia odwołania z placówki zagranicznej.

2.

Osoby wykonujące obowiązki służbowe w placówce zagranicznej wykonują je do czasu odwołania

z placówki zagranicznej, pełniąc funkcje posiadane w dniu wejścia ustawy w życie.

3.

Osobom, które w dniu wejścia w życie ustawy nie posiadają stopnia służbowego nadanego

na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów, określonego w ust. 1, lub też

nie spełniają wymagań określonych w art. 12 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz nie znają języka

obcego, dyrektor generalny służby zagranicznej wyznacza, z zastrzeżeniem ust. 4, stanowisko,

przy czym osobom, które przed zatrudnieniem w placówce zagranicznej nie były zatrudnione

w Ministerstwie Spraw Zagranicznych - dyrektor generalny służby zagranicznej wyznacza

stanowisko na czas określony, do dnia odwołania z placówki zagranicznej.

4.

Wyznaczenie stanowiska osobom, które nie spełniają wymogu określonego w art. 12 ust.

1 pkt 3, następuje na okres nie dłuższy niż 5 lat od dnia wejścia ustawy w życie.

W okresie 5 lat od dnia wejścia ustawy w życie określony w art. 12 ust. 1 pkt 1 wymóg

odbycia aplikacji dyplomatyczno-konsularnej uważa się za spełniony także w przypadku,

gdy doświadczenie zawodowe danej osoby w sferze stosunków zagranicznych gwarantuje

fachowe wykonywanie obowiązków członka personelu dyplomatyczno-konsularnego służby

zagranicznej.

Prowadzone z udziałem konsula postępowania w sprawach spadkowych, wszczęte i niezakończone

do dnia wejścia ustawy w życie, toczą się według przepisów dotychczasowych.

Minister właściwy do spraw zagranicznych może wyrazić zgodę na utrzymanie zatrudnienia

poza granicami kraju przez zatrudnionego w dniu wejścia w życie ustawy małżonka ambasadora

albo małżonka konsula kierującego urzędem konsularnym.

Do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych, określonych w ustawie, nie dłużej

jednak niż przez okres 2 lat od dnia wejścia ustawy w życie, zachowują moc przepisy

rozporządzenia Rady Ministrów, o którym mowa w art. 54 ust. 1, i przepisy wykonawcze

wydane na podstawie ustawy określonej w art. 4 pkt 4 - w zakresie niesprzecznym z

niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia