Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 września 2020 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo lotnicze

1.

Przepisy Prawa lotniczego regulują stosunki prawne z zakresu lotnictwa cywilnego.

2.

Przepisy Prawa lotniczego stosuje się do polskiego lotnictwa cywilnego oraz, w zakresie ustalonym przez to

prawo, również do obcego lotnictwa cywilnego.

3.

Lotnictwo cywilne obejmuje wszystkie rodzaje lotnictwa, z wyjątkiem lotnictwa państwowego,

to jest państwowych statków powietrznych, załóg tych statków oraz lotnisk państwowych

wykorzystywanych wyłącznie do startów i lądowań państwowych statków powietrznych.

4.

Przepisów prawa lotniczego nie stosuje się do lotnictwa państwowego, z wyjątkiem przepisów art. 1 ust. 6, art.

2-9, art. 14, art. 17 ust. 17, 22 pkt 2 i ust. 23, art. 33, art. 35 ust. 2, art. 43,

art. 44, art. 59a ust. 6, art. 60, art. 66 ust. 1a-1d i 3, art. 66a, art. 66b, art.

68 ust. 2, 2e i 2f, art. 69 ust. 1-3, art. 74-76, art. 82 ust. 1 pkt 6-8, ust. 1a,

1b i 3-8, art. 87, art. 87

5.

W przypadku wykorzystywania

1)

polskich i obcych państwowych statków powietrznych do prowadzenia działalności innej

niż służba publiczna,

2)

lotnisk lotnictwa państwowego do startów i lądowań cywilnych statków powietrznych

oraz statków, o których mowa w pkt 1,

przepisy ustawy stosuje się odpowiednio.

6.

Nadzór nad działalnością lotnictwa państwowego, z zastrzeżeniem przepisów ustawy,

sprawują odpowiednio ministrowie właściwi ze względu na przynależność jednostki będącej

właścicielem lub użytkownikiem państwowego statku powietrznego lub zarządzającej lotniskiem.

7.

(uchylony)

8.

(uchylony)

W rozumieniu przepisów ustawy

1)

statkiem powietrznym jest urządzenie zdolne do unoszenia się w atmosferze na skutek

oddziaływania powietrza innego niż oddziaływanie powietrza odbitego od podłoża;

2)

polskim państwowym statkiem powietrznym jest

a)

statek powietrzny używany przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej (wojskowy statek

powietrzny),

b)

statek powietrzny używany przez jednostki organizacyjne Straży Granicznej, Policji

i Państwowej Straży Pożarnej (statek powietrzny lotnictwa służb porządku publicznego);

3)

użytkownikiem statku powietrznego jest jego właściciel lub inna osoba wpisana jako

użytkownik do rejestru statków powietrznych;

4)

lotniskiem jest wydzielony obszar na lądzie, wodzie lub innej powierzchni w całości

lub w części przeznaczony do wykonywania startów, lądowań i naziemnego lub nawodnego

ruchu statków powietrznych, wraz ze znajdującymi się w jego granicach obiektami i

urządzeniami budowlanymi o charakterze trwałym, wpisany do rejestru lotnisk;

5)

lądowiskiem jest obszar na lądzie, wodzie lub innej powierzchni, który może być w

całości lub w części wykorzystywany do startów i lądowań naziemnego lub nawodnego

ruchu statków powietrznych;

6)

część lotnicza lotniska to obszar trwale przeznaczony do startów i lądowań statków

powietrznych oraz do związanego z tym ruchu statków powietrznych, wraz z urządzeniami

służącymi do obsługi tego ruchu, do którego dostęp jest kontrolowany;

7)

zarządzającym lotniskiem jest podmiot, który został wpisany jako zarządzający do rejestru

lotnisk cywilnych;

8)

lądowaniem handlowym jest lądowanie w celu zabrania lub pozostawienia pasażerów, bagażu,

towarów lub poczty, przewożonych odpłatnie;

9)

lotem handlowym jest lot związany z lądowaniem handlowym;

10)

lotem międzynarodowym jest lot, w trakcie którego następuje przekroczenie granicy

państwowej;

11)

lotem tranzytowym jest lot w przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej, rozpoczynający

się i kończący poza jej terytorium;

12)

lotem długodystansowym jest jednoodcinkowy lot na dystansie, którego pokonanie wymaga

minimum 8 godzin lotu statku powietrznego;

13)

przewozem lotniczym jest lot lub seria lotów, w których przewozi się pasażerów, towary

lub pocztę, za wynagrodzeniem, w tym na podstawie umowy o czasowym oddaniu lub wzięciu

statku powietrznego do używania;

14)

regularnym przewozem lotniczym jest przewóz lotniczy, jeżeli w każdym locie miejsca

w statkach powietrznych przeznaczone do przewozu pasażerów, bagażu, towarów lub poczty

są publicznie oferowane do nabycia, a przewóz jest wykonywany między tymi samymi punktami

według opublikowanego rozkładu lotów albo w stałych odstępach czasu lub z częstotliwością

wskazującą na regularność lotów;

15)

przewozem czarterowym jest przewóz lotniczy dokonywany na podstawie umowy czarteru

lotniczego, w której przewoźnik lotniczy oddaje do dyspozycji czarterującego określoną

liczbę miejsc lub pojemność statku powietrznego w celu wykonania określonego przewozu

pasażerów, bagażu, towarów lub poczty, wskazanych przez czarterującego;

16)

przewoźnikiem lotniczym jest podmiot uprawniony do wykonywania przewozów lotniczych

na podstawie koncesji - w przypadku polskiego przewoźnika lotniczego, lub na podstawie

odpowiedniego aktu właściwego organu obcego państwa - w przypadku obcego przewoźnika

lotniczego;

17)

portem lotniczym jest lotnisko użytku publicznego wykorzystywane do lotów handlowych;

18)

obowiązek użyteczności publicznej polega na zobowiązaniu

a)

przewoźnika lotniczego do zapewnienia świadczenia usług przewozu lotniczego, spełniających

określone wymogi co do ciągłości, regularności, zdolności przewozowej i taryf, których

przewoźnik lotniczy nie spełniałby, kierując się jedynie interesem handlowym,

b)

zarządzającego lotniskiem do zapewnienia funkcjonowania lotniska, z zachowaniem określonych

wymagań, których zarządzający lotniskiem nie spełniłby, kierując się jedynie interesem

handlowym lub statutowym

- na warunkach określonych zgodnie z niniejszą ustawą;

19)

EASA jest Agencją Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Lotniczego w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1139 z dnia 4 lipca 2018 r.

w sprawie wspólnych zasad w dziedzinie lotnictwa cywilnego i utworzenia Agencji Unii

Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Lotniczego oraz zmieniającego rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (WE) nr 2111/2005, (WE) nr 1008/2008, (UE) nr 996/2010, (UE)

nr 376/2014 i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/30/UE i 2014/53/UE, a

także uchylającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 552/2004

i (WE) nr 216/2008 i rozporządzenie Rady (EWG) nr 3922/91

(Dz. Urz. UE L 212 z 22.08.2018, str. 1);

20)

aktem bezprawnej ingerencji w lotnictwie cywilnym jest bezprawny i celowy akt polegający

na

a)

użyciu w czasie lotu statku powietrznego przemocy wobec osoby znajdującej się na jego

pokładzie, jeżeli akt ten może zagrozić bezpieczeństwu tego statku,

b)

zniszczeniu statku powietrznego albo spowodowaniu jego uszkodzeń, które uniemożliwiają

lot lub mogą stanowić zagrożenie bezpieczeństwa tego statku,

c)

umieszczeniu na pokładzie statku powietrznego przedmiotu, urządzenia lub substancji,

które mogą zagrozić zdrowiu lub życiu pasażerów lub załogi lub zniszczyć statek powietrzny

albo spowodować jego uszkodzenia, mogące uniemożliwić jego lot lub stanowić zagrożenie

bezpieczeństwa tego statku w czasie lotu,

d)

porwaniu statku powietrznego z załogą i pasażerami na pokładzie lub bez nich, również

w celu użycia statku powietrznego jako narzędzia ataku terrorystycznego z powietrza,

e)

zniszczeniu albo uszkodzeniu lotniczych urządzeń naziemnych lub pokładowych, zakłóceniu

ich działania lub użyciu przemocy wobec osoby obsługującej te urządzenia, w przypadku

gdy powoduje to znaczne zakłócenie ruchu lotniczego lub zagrożenie bezpieczeństwa

lotnictwa cywilnego,

f)

przekazaniu nieprawdziwej informacji, która powoduje zagrożenie osób i mienia w komunikacji

lotniczej,

g)

zniszczeniu albo poważnym uszkodzeniu urządzeń na lotnisku, zakłóceniu ich działania

lub użyciu przemocy wobec osoby obsługującej te urządzenia, w przypadku gdy powoduje

to znaczne zakłócenie ruchu lotniczego lub funkcjonowania lotniska lub zagrożenie

bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego;

21)

służbą ochrony lotniska jest wewnętrzna służba ochrony lub specjalistyczna uzbrojona

formacja ochronna działająca na podstawie ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia

(Dz. U. z 2020 r. poz. 838), realizująca zadania na rzecz ochrony lotnictwa cywilnego i podlegająca zarządzającemu

lotniskiem;

22)

państwem trzecim jest państwo inne niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederacja

Szwajcarska lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA)

- strona umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

23)

scentralizowaną infrastrukturę stanowią służące do wykonywania usług obsługi naziemnej

elementy infrastruktury w porcie lotniczym, których złożoność, koszt lub wpływ na

środowisko nie pozwala na podział lub powielenie.

1.

Do stosunków prawnych z zakresu lotnictwa cywilnego stosuje się przepisy Prawa lotniczego, o ile wiążące Rzeczpospolitą Polską ratyfikowane umowy międzynarodowe nie stanowią

inaczej.

2.

Wiążące uchwały organizacji międzynarodowych ustanowionych na podstawie ratyfikowanych

umów międzynarodowych, w tym przyjęte przez Organizację Międzynarodowego Lotnictwa

Cywilnego (ICAO) załączniki do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, sporządzonej w Chicago

dnia 7 grudnia 1944 r.

(Dz. U. z 1959 r. poz. 212, z późn. zm., oraz ich zmiany, ogłaszane są bez zbędnej zwłoki wraz z oświadczeniami rządowymi

dotyczącymi ich obowiązywania. Oświadczenia rządowe ogłaszane są w Dzienniku Ustaw

Rzeczypospolitej Polskiej ze wskazaniem miejsca publikacji uchwał będących przedmiotem

ogłoszenia.

3.

Jeżeli wiążące Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowe, w tym wiążące uchwały organizacji

międzynarodowych ustanowionych tymi umowami, przewidują jednakowe traktowanie podmiotu

polskiego i podmiotu obcego, minister właściwy do spraw transportu zapewni również

w aktach wykonawczych do niniejszej ustawy jednakowe traktowanie tych podmiotów.

4.

Dla zwiększenia bezpieczeństwa i efektywności działania lotnictwa cywilnego minister

właściwy do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić do stosowania

wymagania międzynarodowe o charakterze specjalistycznym, w tym dotyczące bezpieczeństwa

lotnictwa, budowy i eksploatacji statków powietrznych oraz urządzeń infrastruktury

naziemnej, ustanawiane w szczególności przez

1)

Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO);

2)

Europejską Konferencję Lotnictwa Cywilnego (ECAC), w tym Zrzeszenie Władz Lotniczych

(JAA);

3)

Europejską Organizację do Spraw Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej (EUROCONTROL);

4)

Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA).

5.

Uchwały organizacji międzynarodowych, o których mowa w ust. 2, oraz wymagania międzynarodowe,

o których mowa w ust. 4, zwane są dalej „przepisami międzynarodowymi”.

1.

Rzeczpospolita Polska ma całkowite i wyłączne zwierzchnictwo w swojej przestrzeni

powietrznej. Funkcje wynikające z tego zwierzchnictwa wykonuje, w zakresie niezwiązanym

z umacnianiem obronności państwa, minister właściwy do spraw transportu.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki i sposób wykonywania funkcji

wynikających ze zwierzchnictwa w polskiej przestrzeni powietrznej oraz umacniania

obronności, o których mowa w ust. 1, na czas pokoju, uwzględniając związane z tym

obowiązki i uprawnienia odpowiednich służb i organów oraz zasadę współpracy instytucji

zapewniających służby ruchu lotniczego z odpowiednimi służbami i organami wojskowymi.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki i sposób przekazywania Ministrowi

Obrony Narodowej funkcji, o których mowa w ust. 1, na czas wojny, stanu wojennego

lub stanu wyjątkowego, z uwzględnieniem zasad współpracy instytucji zapewniających

służby ruchu lotniczego z odpowiednimi służbami i organami wojskowymi oraz innymi

organami państwowymi.

1.

W ramach wykonywania zwierzchnictwa, o którym mowa w art. 4, w polskiej przestrzeni

powietrznej zapewniane są służby żeglugi powietrznej zgodnie z

1)

przepisami prawa Unii Europejskiej dotyczącymi Jednolitej Europejskiej Przestrzeni

Powietrznej, a w szczególności

a)

rozporządzeniem (WE) nr 549/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r.

ustanawiającym ramy tworzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej

(Dz. Urz. UE L 96 z 31.03.2004, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 8, str. 23),

b)

rozporządzeniem (WE) nr 550/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r.

w sprawie zapewnienia służb żeglugi powietrznej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni

Powietrznej (Rozporządzenie w sprawie zapewniania służb) (Dz. Urz. UE L 96 z 31.03.2004, str.

10, z późn. zm.),

c)

rozporządzeniem (WE) nr 551/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r.

w sprawie organizacji i użytkowania przestrzeni powietrznej w Jednolitej Europejskiej

Przestrzeni Powietrznej

(Dz. Urz. UE L 96 z 31.03.2004, str. 20; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 8, str. 41),

d)

rozporządzeniem (WE) nr 552/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r.

w sprawie interoperacyjności Europejskiej Sieci Zarządzania Ruchem Lotniczym

(Dz. Urz. UE L 96 z 31.03.2004, str. 26; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 8, str. 46);

e)

(uchylona)

2)

umowami międzynarodowymi i przepisami międzynarodowymi;

3)

niniejszą ustawą i innymi ustawami.

2.

Na podstawie umów międzynarodowych i porozumień wiążących Rzeczpospolitą Polską realizowanie

niektórych zadań w zakresie zapewniania służb żeglugi powietrznej może być

1)

rozciągnięte na przestrzeń powietrzną poza granicą Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

wykonywane przy pomocy organów międzynarodowych określonych w tych umowach;

3)

wykonywane przy pomocy instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej innych

państw.

W czasie lotu w polskiej przestrzeni powietrznej i w czasie przebywania na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej wszystkie statki powietrzne oraz osoby i rzeczy na tych

statkach podlegają prawu polskiemu, chyba że prawo to stanowi inaczej.

W czasie lotu poza granicami polskiej przestrzeni powietrznej i w czasie przebywania

na obszarze niepodlegającym zwierzchnictwu żadnego państwa polskie statki powietrzne

oraz osoby i rzeczy na tych statkach podlegają prawu polskiemu, chyba że prawo to

stanowi inaczej.

Lot i manewrowanie statku powietrznego odbywają się zgodnie z przepisami obowiązującymi

w granicach danego terytorium, a na obszarze niepodlegającym zwierzchnictwu żadnego

państwa - zgodnie z przepisami międzynarodowymi.

Polską ustawę karną stosuje się do obywateli polskich i cudzoziemców, którzy popełnili

za granicą

1)

przestępstwo lub wykroczenie przeciwko Prawu lotniczemu, o których mowa w art. 210-212,

jeżeli

a)

sprawcą jest właściciel, użytkownik albo inny posiadacz bądź członek załogi polskiego

statku powietrznego,

b)

sprawcą jest osoba mająca miejsce zamieszkania lub prowadząca przedsiębiorstwo w Rzeczypospolitej

Polskiej, w tym członkowie władz takich przedsiębiorstw, będąca użytkownikiem obcego

statku powietrznego, bądź członek załogi takiego statku,

c)

czyn został popełniony na polskim statku powietrznym albo na statku powietrznym, którego

użytkownikiem jest osoba, o której mowa w lit. b;

2)

przestępstwo lub wykroczenie przeciwko przepisom, o których mowa w art. 8, lub inne

przestępstwo podlegające obowiązkowemu ściganiu zgodnie z międzynarodowymi umowami

ratyfikowanymi przez Rzeczpospolitą Polską.

(uchylony)

1.

(uchylony)

2.

Prawa rzeczowe na statku powietrznym ustanowione zgodnie z prawem obcego państwa, w którym statek

powietrzny był zarejestrowany w chwili ich ustanowienia, i wpisane do rejestru statków

powietrznych tego państwa, uznaje się również w Rzeczypospolitej Polskiej, o ile zostały

wpisane do polskiego rejestru statków powietrznych.

(uchylony)

(uchylony)

Prawo właściwe dla oceny stosunków cywilnoprawnych powstałych na skutek zdarzenia

na statku powietrznym w czasie lotu lub w czasie przebywania na obszarze niepodlegającym

zwierzchnictwu żadnego państwa ustala się tak, jak gdyby zdarzenie to nastąpiło w

miejscu, w którym statek jest zarejestrowany.

1.

Ilekroć w przepisach mowa jest o obszarze niepodlegającym zwierzchnictwu żadnego państwa,

dotyczy to także obszarów o nieokreślonym zwierzchnictwie.

2.

(uchylony)

1.

Minister właściwy do spraw transportu jest naczelnym organem administracji rządowej

właściwym w sprawach lotnictwa cywilnego.

2.

Minister właściwy do spraw transportu sprawuje nadzór nad polskim lotnictwem cywilnym

i nad działalnością obcego lotnictwa cywilnego w Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie

ustalonym w niniejszej ustawie i innych ustawach oraz umowach międzynarodowych.

3.

Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw transportu, przyjmuje program

rozwoju sieci lotnisk i lotniczych urządzeń naziemnych jako elementów infrastruktury

transportowej, a także związane z tym programy rządowe, na zasadach określonych w

przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 2020 r. poz. 293, 471, 782, 1086 i 1378).

3a.

Minister właściwy do spraw transportu, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Lotnictwa

Cywilnego, może opracować, w drodze rozporządzenia, wykaz inwestycji celu publicznego

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie budowy lub przebudowy lotniska lub lądowiska, mając na uwadze istniejące

programy, strategie i decyzje w zakresie polityki transportowej oraz potrzeby podmiotów

zakładających, rozbudowujących lub przebudowujących lotniska lub lądowiska.

3b.

Wykaz, o którym mowa w ust. 3a, stanowi podstawę do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji

inwestycji celu publicznego zgodnie z przepisami ustawy wskazanej w ust. 3a.

4.

Minister właściwy do spraw transportu sprawuje nadzór nad działalnością Prezesa Urzędu

Lotnictwa Cywilnego, zwanego dalej „Prezesem Urzędu”.

1.

Przy ministrze właściwym do spraw transportu działa niezależna, stała Państwowa Komisja

Badania Wypadków Lotniczych, prowadząca lub nadzorująca badania zdarzeń lotniczych,

zwana dalej „Komisją”.

2.

Komisja jest organem do spraw badania zdarzeń lotniczych, o którym mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 996/2010 z dnia

20 października 2010 r. w sprawie badania wypadków i incydentów w lotnictwie cywilnym

oraz zapobiegania im oraz uchylającego dyrektywę 94/56/WE

(Dz. Urz. UE L 295 z 12.11.2010, str. 35, z późn. zm.)

3.

Komisja prowadzi badania na podstawie przepisów ustawy i prawa Unii Europejskiej z

zakresu wypadków i incydentów w lotnictwie cywilnym oraz z uwzględnieniem norm i zalecanych

metod postępowania zawartych w Załączniku 13 do Konwencji, o której mowa w art. 3

ust. 2.

4.

W skład Komisji wchodzą: przewodniczący, dwóch zastępców przewodniczącego, sekretarz

i pozostali członkowie.

5.

W zakresie nawiązywania i rozwiązywania stosunku pracy do członków Komisji stosuje

się przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1320), z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy. Z dniem powołania z członkiem Komisji

zostaje nawiązany stosunek pracy.

6.

Przewodniczącego Komisji powołuje minister właściwy do spraw transportu na okres 4

lat.

7.

Przewodniczącym Komisji może zostać osoba posiadająca co najmniej trzyletnie doświadczenie

w badaniu zdarzeń lotniczych.

8.

Zastępców przewodniczącego i sekretarza Komisji powołuje, na wniosek przewodniczącego

Komisji, minister właściwy do spraw transportu, na okres 4 lat.

9.

Zastępcą przewodniczącego Komisji może zostać osoba posiadająca co najmniej dwuletnie

doświadczenie w badaniu zdarzeń lotniczych.

10.

Członka Komisji powołuje minister właściwy do spraw transportu, po zasięgnięciu opinii

przewodniczącego Komisji, na okres 4 lat.

11.

Minister właściwy do spraw transportu może, na wniosek Komisji podjęty bezwzględną

większością głosów, odwołać członka Komisji.

12.

Członkiem Komisji może zostać osoba, która

1)

jest obywatelem polskim i korzysta z pełni praw publicznych;

2)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

3)

nie była karana za przestępstwo popełnione umyślnie;

4)

posiada dyplom ukończenia studiów wyższych.

13.

Członkostwo w Komisji wygasa z chwilą śmierci, zaprzestania spełniania wymagań określonych

w ust. 12 lub z dniem przyjęcia rezygnacji złożonej ministrowi właściwemu do spraw

transportu.

14.

W skład Komisji wchodzą

1)

specjaliści z zakresu

a)

prawa lotniczego,

b)

szkolenia lotniczego,

c)

ruchu lotniczego,

d)

eksploatacji lotniczej;

2)

inżynierowie - konstruktorzy lotniczy.

15.

Za specjalistów z danego zakresu uważa się osoby posiadające odpowiednie wykształcenie

wyższe oraz udokumentowaną minimum pięcioletnią praktykę w danej dziedzinie.

16.

Przewodniczący Komisji kieruje pracami Komisji i reprezentuje ją na zewnątrz.

17.

Członkowie Komisji, formułując treść raportów, analiz, opinii i ekspertyz, kierują

się zasadą swobodnej oceny dowodów i nie są związani poleceniem przewodniczącego Komisji

lub członka Komisji nadzorującego badanie.

18.

W pracach Komisji w miarę potrzeb uczestniczą eksperci.

19.

Ekspertem może być osoba posiadająca kwalifikacje oraz doświadczenie w zakresie niezbędnym

do badania zdarzenia lotniczego.

20.

Ekspertowi za udział w pracach Komisji oraz sporządzanie opinii lub ekspertyzy przysługuje

wynagrodzenie ustalane w umowie cywilnoprawnej, którego wysokość uzależnia się od

charakteru prowadzonego badania zdarzenia lotniczego i jego złożoności.

21.

Ekspert, formułując treść ekspertyz, opinii lub analiz, kieruje się zasadą swobodnej

oceny dowodów i nie jest związany poleceniem przewodniczącego Komisji lub członka

Komisji nadzorującego badanie co do treści tych dokumentów.

22.

Członek Komisji oraz ekspert biorący udział w pracach Komisji

1)

jest obowiązany zachować w tajemnicy wiadomości uzyskane w związku z badaniem zdarzenia

lotniczego;

2)

nie może występować w roli biegłego w postępowaniu przed sądem lub innym organem w

zakresie badania zdarzenia lotniczego, w którym brał udział.

23.

Przepis ust. 22 stosuje się także do członka Komisji po wygaśnięciu jego członkostwa

w Komisji oraz eksperta biorącego udział w pracach Komisji po zakończeniu przez niego

prac w Komisji.

1.

Do czasu pracy członka Komisji stosuje się przepisy Kodeksu pracy, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy.

2.

Okres rozliczeniowy czasu pracy członków Komisji nie przekracza 6 miesięcy.

3.

Rozkład czasu pracy jest ustalany z tygodniowym wyprzedzeniem, a w razie zaistnienia

zdarzenia lotniczego na bieżąco.

4.

W razie zaistnienia zdarzenia lotniczego dobowy wymiar czasu pracy członka Komisji

może być wydłużony do 16 godzin.

5.

Okres odpoczynku po wydłużeniu czasu pracy, o którym mowa w ust. 4, nie może być krótszy

niż 8 godzin. Pozostały czas odpoczynku, stanowiący różnicę między przysługującą członkowi

Komisji liczbą godzin odpoczynku, o którym mowa w art. 132 Kodeksu pracy, a liczbą godzin udzielonego odpoczynku, udziela się członkowi Komisji po zakończeniu

pracy w przedłużonym dobowym wymiarze czasu pracy, nie później jednak niż w ciągu

7 dni.

6.

W razie zaistnienia zdarzenia lotniczego, odpoczynku, o którym mowa w art. 133 Kodeksu pracy, udziela się bezpośrednio po ustaniu przyczyn powodujących konieczność wykonywania

pracy w dniu wolnym od pracy, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia, w którym

ten odpoczynek był przewidziany.

7.

Członek Komisji pozostaje w gotowości do podjęcia czynności badawczych poza normalnymi

godzinami pracy (dyżur telefoniczny), w wymiarze nieprzekraczającym 160 godzin na

miesiąc. Czasu dyżuru telefonicznego nie wlicza się do czasu pracy, jeżeli podczas

dyżuru członek Komisji nie wykonywał pracy. Dyżur telefoniczny może być pełniony w

czasie odpoczynku, o którym mowa w art. 132 i art. 133 Kodeksu pracy. Za czas dyżuru telefonicznego przysługuje wynagrodzenie w wysokości wynikającej

z ilości godzin pełnienia dyżuru pomnożonej przez 30% stawki godzinowej, wynikającej

z wynagrodzenia zasadniczego członka Komisji.

8.

W momencie powiadomienia o konieczności przystąpienia do czynności badawczych członek

Komisji zobowiązany jest, o ile to możliwe, do niezwłocznego podjęcia tych czynności.

9.

Czas dojazdu na miejsce zdarzenia, liczony od momentu powiadomienia członka Komisji

o konieczności przystąpienia do badania zdarzenia lotniczego do momentu przybycia

na to miejsce, a także czas powrotu z tego miejsca do siedziby Komisji lub miejsca

zamieszkania, wlicza się do czasu pracy.

10.

Przewodniczący Komisji może oddelegować członka Komisji do wykonywania zadań poza

siedzibą Komisji. Okres oddelegowania określa przewodniczący Komisji.

11.

(uchylony)

Do członków Komisji stosuje się odpowiednio przepisy art. 21-24, 26, 28 i 42

(Dz. U. z 2020 r. poz. 537).

1.

Minister właściwy do spraw transportu zapewnia z części budżetu państwa, której jest

dysponentem, środki na prowadzenie działalności Komisji i jej obsługę, w szczególności

na wynagrodzenia dla jej członków, ekspertów, osób obsługi oraz wyposażenie techniczne

Komisji, koszty szkolenia, koszty publikacji materiałów Komisji, a także koszty ekspertyz.

2.

Obsługę Komisji sprawują odpowiednie komórki organizacyjne urzędu obsługującego ministra

właściwego do spraw transportu.

3.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze zarządzenia, regulamin działania

Komisji oraz jej strukturę organizacyjną, uwzględniając charakter wykonywanych przez

nią zadań.

1.

Przy ministrze właściwym do spraw transportu działa będąca jego organem opiniodawczo-doradczym

Rada Ochrony i Ułatwień Lotnictwa Cywilnego.

2

W skład Rady wchodzą przedstawiciele: ministra właściwego do spraw transportu, ministra

właściwego do spraw administracji publicznej, ministra właściwego do spraw finansów

publicznych, ministra właściwego do spraw gospodarki, ministra właściwego do spraw

klimatu, Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw rolnictwa, ministra

właściwego do spraw środowiska, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra

właściwego do spraw zdrowia, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji

Wywiadu oraz Prezesa Urzędu, powoływani i odwoływani przez ministra właściwego do

spraw transportu w porozumieniu z właściwymi ministrami.

3.

W skład organu, o którym mowa w ust. 1, wchodzą również, w liczbie nie większej niż

11, przedstawiciele organizacji przedsiębiorstw lotniczych, zarządzających lotniskami,

zarządzających ruchem lotniczym oraz wyższych uczelni kształcących w specjalnościach

związanych z lotnictwem, powoływani przez ministra właściwego do spraw transportu.

4.

Przewodniczącego Rady powołuje Rada spośród członków, zwykłą większością głosów.

5.

Do zadań Rady Ochrony i Ułatwień Lotnictwa Cywilnego należy w szczególności

1)

opiniowanie Krajowego Programu Ochrony Lotnictwa Cywilnego;

2)

inicjowanie i opiniowanie spraw oraz pośredniczenie w wymianie opinii i doświadczeń,

dotyczących ochrony w lotnictwie cywilnym;

3)

opracowywanie stanowiska w sprawach ochrony lotnictwa cywilnego wskazanych przez ministra

właściwego do spraw transportu;

4)

opiniowanie Krajowego Programu Ułatwień w Zakresie Lotnictwa Cywilnego;

5)

inicjowanie i opiniowanie spraw oraz pośredniczenie w wymianie opinii i doświadczeń,

dotyczących ułatwień w lotnictwie cywilnym, w szczególności usuwania zbędnych ograniczeń

i upraszczania procedur administracyjnych;

6)

opiniowanie stanowiska w sprawach ułatwień wskazanych przez ministra właściwego do

spraw transportu.

6.

Minister właściwy do spraw transportu zapewnia środki na prowadzenie działalności

Rady, w tym na jej obsługę administracyjną.

7.

Organizację i tryb działania Rady określa regulamin ustalony przez ministra właściwego

do spraw transportu w drodze zarządzenia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu.

1.

Centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach lotnictwa cywilnego

jest Prezes Urzędu.

2.

Prezes Urzędu jest powoływany przez Prezesa Rady Ministrów, spośród osób wyłonionych

w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na wniosek ministra właściwego do spraw

transportu. Prezes Rady Ministrów odwołuje Prezesa Urzędu.

3.

Minister właściwy do spraw transportu, na wniosek Prezesa Urzędu, powołuje nie więcej

niż 3 wiceprezesów Urzędu, spośród osób wyłonionych w drodze otwartego i konkurencyjnego

naboru. Minister właściwy do spraw transportu, na wniosek Prezesa Urzędu, odwołuje

wiceprezesów Urzędu.

4.

Stanowisko Prezesa Urzędu może zajmować osoba, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

2)

jest obywatelem polskim;

3)

korzysta z pełni praw publicznych;

4)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

5)

posiada kompetencje kierownicze;

6)

posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku

kierowniczym;

7)

posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości Prezesa Urzędu.

5.

Informację o naborze na stanowisko Prezesa Urzędu ogłasza się przez umieszczenie ogłoszenia

w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu oraz w Biuletynie Informacji Publicznej

Urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie

powinno zawierać

1)

nazwę i adres Urzędu;

2)

określenie stanowiska;

3)

wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa;

4)

zakres zadań wykonywanych na stanowisku;

5)

wskazanie wymaganych dokumentów;

6)

termin i miejsce składania dokumentów;

7)

informację o metodach i technikach naboru.

6.

Termin, o którym mowa w ust. 5 pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania

ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu.

7.

Nabór na stanowisko Prezesa Urzędu przeprowadza zespół, powołany przez ministra właściwego

do spraw transportu, liczący co najmniej 3 osoby których wiedza i doświadczenie dają

rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów. W toku naboru ocenia się doświadczenie

zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań na stanowisku, na które

jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.

8.

Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 7, może być dokonana

na zlecenie zespołu przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie

kwalifikacje do dokonania tej oceny.

9.

Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 8, mają obowiązek zachowania w tajemnicy

informacji dotyczących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru.

10.

W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia ministrowi

właściwemu do spraw transportu.

11.

Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający

1)

nazwę i adres Urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;

3)

imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według

poziomu spełniania przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze;

4)

informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

5)

uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;

6)

skład zespołu.

12.

Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w Biuletynie Informacji

Publicznej Urzędu i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Informacja o wyniku naboru zawiera

1)

nazwę i adres Urzędu;

2)

określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;

3)

imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów

Kodeksu cywilnego albo informację o niewyłonieniu kandydata.

13.

Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

ogłoszenia o naborze oraz o wyniku tego naboru jest bezpłatne.

14.

Zespół przeprowadzający nabór na stanowiska, o których mowa w ust. 3, powołuje Prezes

Urzędu.

15.

Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowiska, o których mowa w ust. 3, stosuje

się odpowiednio ust. 4-13.

1.

Do kompetencji Prezesa Urzędu należą wszystkie sprawy związane z lotnictwem cywilnym,

niezastrzeżone w niniejszej ustawie, innych ustawach oraz umowach międzynarodowych

na rzecz ministra właściwego do spraw transportu lub innych organów administracji

publicznej.

1a.

Przepis ust. 1 nie narusza uprawnień EASA w zakresie określonym w rozporządzeniu nr

2018/1139/UE.

2.

Do zadań i kompetencji Prezesa Urzędu należy wykonywanie funkcji organu administracji

lotniczej i nadzoru lotniczego, określonych w ustawie, oraz funkcji władzy lotniczej

w rozumieniu umów i przepisów międzynarodowych, w tym związanych z regulacją rynku

usług lotniczych, a w szczególności

1)

inicjowanie przedsięwzięć w zakresie polityki lotnictwa cywilnego oraz przygotowywanie

wniosków i wdrażanie postanowień służących realizacji rządowych programów dotyczących

sieci lotnisk i lotniczych urządzeń naziemnych, o których mowa w art. 16 ust. 3;

2)

wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach określonych w niniejszej ustawie;

3)

nadzorowanie i kontrolowanie przestrzegania przepisów prawnych w zakresie lotnictwa

cywilnego i lotniczej działalności gospodarczej;

4)

sprawowanie nadzoru nad realizacją zadań przez instytucje zapewniające służby żeglugi

powietrznej;

4a)

wykonywanie zadań w imieniu i na rzecz organów i instytucji Unii Europejskiej zgodnie

z prawem Unii Europejskiej, umowami międzynarodowymi oraz innymi porozumieniami w

zakresie lotnictwa cywilnego;

5)

sprawowanie nadzoru nad eksploatacją statków powietrznych;

5a)

certyfikacja podmiotów prowadzących działalność w zakresie lotnictwa cywilnego;

6)

sprawdzanie zdatności sprzętu lotniczego do lotów;

7)

sprawdzanie kwalifikacji personelu lotniczego;

8)

prowadzenie rejestrów: statków powietrznych, lotnisk, lotniczych urządzeń naziemnych,

personelu lotniczego, podmiotów szkolących oraz ewidencji lądowisk;

9)

nadzorowanie i organizowanie działalności organu powołanego na podstawie art. 121

ust. 4;

10)

współpraca z organami, którym podlega lotnictwo państwowe, oraz właściwymi podmiotami,

w szczególności w zakresie zarządzania ruchem lotniczym oraz zabezpieczania i obsługi

ruchu lotniczego, a także zapewniania służby poszukiwania i ratownictwa lotniczego;

11)

współpraca z organami administracji lotniczej i nadzoru lotniczego państw obcych;

12)

współpraca z jednostkami samorządu terytorialnego w zakresie lotnictwa cywilnego;

13)

współpraca z Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego i innymi organizacjami

międzynarodowymi lotnictwa cywilnego;

14)

(uchylony)

15)

podejmowanie działań w celu zapewnienia bezpieczeństwa lotów, w tym w szczególności

a)

gromadzenie, ocena, przetwarzanie i przechowywanie w komputerowej bazie danych, zwanej

dalej „bazą danych”, oraz ochrona i rozpowszechnianie informacji o zdarzeniach lotniczych,

b)

badanie i ocena stanu bezpieczeństwa lotów w lotnictwie cywilnym,

c)

wydawanie zaleceń profilaktycznych,

d)

wymiana danych oraz udostępnianie właściwym organom państw członkowskich Unii Europejskiej

i Komisji Europejskiej, na podstawie zgłaszanych zdarzeń, z zachowaniem zasady poufności,

informacji dotyczących bezpieczeństwa lotów w lotnictwie cywilnym,

e)

nadzór nad wdrażaniem w podmiotach prowadzących działalność w zakresie lotnictwa cywilnego

zasady just culture , o której mowa w art. 2 pkt 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)

nr 376/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zgłaszania i analizy zdarzeń w lotnictwie

cywilnym oraz podejmowanych w związku z nimi działań następczych, zmiany rozporządzenia

Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 996/2010 oraz uchylenia dyrektywy 2003/42/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzeń Komisji (WE) nr 1321/2007 i (WE) nr

1330/2007 (Dz. Urz. UE L 122 z 24.04.2014, str. 18);

16)

wydawanie wytycznych i instrukcji związanych ze stosowaniem przepisów lotniczych w

dziedzinie lotnictwa cywilnego;

17)

zatwierdzanie granicy części lotniczej lotniska;

18)

współpraca z Komisją oraz podejmowanie niezbędnych działań związanych z jej zaleceniami

zapobiegawczymi;

19)

inicjowanie projektów międzynarodowych umów lotniczych i ich zmian oraz udział w ich

przygotowaniu i negocjowaniu;

20)

inicjowanie projektów aktów prawnych z zakresu lotnictwa cywilnego i ich zmian oraz

udział w ich przygotowaniu;

21)

opracowywanie i przedkładanie Radzie Ochrony i Ułatwień Lotnictwa Cywilnego do zaopiniowania

Krajowego Programu Ochrony Lotnictwa Cywilnego oraz nadzór bezpośredni nad jego realizacją;

22)

zatwierdzanie programów ochrony lotnisk oraz programów ochrony przedsiębiorstw prowadzonych

przez podmioty wykonujące działalność gospodarczą w zakresie lotnictwa cywilnego oraz

nadzorowanie realizacji tych programów;

23)

sprawowanie nadzoru w zakresie lotnictwa cywilnego nad działalnością służb ochrony

lotnisk;

24)

opracowywanie i przedkładanie Radzie Ochrony i Ułatwień Lotnictwa Cywilnego do zaopiniowania

Krajowego Programu Ułatwień w Zakresie Lotnictwa Cywilnego oraz nadzór bezpośredni

nad jego realizacją;

25)

nadzorowanie prowadzenia przez zarządzających lotniskami ewidencji, o której mowa

w art. 68 ust. 2 pkt 8, oraz analizowanie uzyskanych danych dla potrzeb związanych

z działalnością Prezesa Urzędu;

26)

nadzorowanie organizacji badań lotniczo-lekarskich;

27)

przetwarzanie danych osobowych, w tym także danych medycznych oraz danych dotyczących

skazań, orzeczeń o ukaraniu i mandatów karnych, wyłącznie dla potrzeb rejestrów i

postępowań określonych w niniejszej ustawie, zgodnie z przepisami o ochronie danych

osobowych;

28

uzgadnianie projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i projektów

decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz opiniowanie projektów

studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, projektów ramowych

studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego związku metropolitarnego

oraz planów zagospodarowania przestrzennego województwa, w zakresie przewidzianym

w ustawie.

28

uzgadnianie projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i projektów

decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz opiniowanie projektów

studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz planów

zagospodarowania przestrzennego województwa, w zakresie przewidzianym w ustawie.

2a.

W zakresie, o którym mowa w ust. 2, Prezes Urzędu wykonuje uprawnienia państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, właściwego organu państwa członkowskiego oraz kompetentnej władzy

państwa członkowskiego określone w rozporządzeniach i decyzjach Unii Europejskiej,

niezastrzeżone w niniejszej ustawie, innych ustawach oraz umowach międzynarodowych

na rzecz ministra właściwego do spraw transportu lub innych organów administracji

publicznej.

2b.

W zakresie objętym rozporządzeniem nr 2018/1139/UE oraz rozporządzeniami delegowanymi

lub wykonawczymi do niego, Prezes Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej, rozstrzyga

o odstępstwach od istotnych wymagań ustanowionych w tych rozporządzeniach, na warunkach

określonych w art. 71 rozporządzenia nr 2018/1139/UE.

2c.

W sprawach, o których mowa w ust. 2b, Prezes Urzędu może, zgodnie z art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2020 r. poz. 256, 695 i 1298), zawiadomić o decyzjach i innych czynnościach podjętych w toku postępowania w drodze

obwieszczenia lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na

stronie podmiotowej Prezesa Urzędu.

2d.

W zakresie, o którym mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 923/2012 z dnia 26 września

2012 r. ustanawiającego wspólne zasady w odniesieniu do przepisów lotniczych i operacyjnych

dotyczących służb i procedur żeglugi powietrznej oraz zmieniającego rozporządzenie

wykonawcze (WE) nr 1035/2011 oraz rozporządzenia (WE) nr 1265/2007, (WE) nr 1794/2006,

(WE) nr 730/2006, (WE) nr 1033/2006 i (UE) nr 255/2010

(Dz. Urz. UE L 281 z 13.10.2012, str. 1), Prezes Urzędu, z urzędu albo na wniosek zainteresowanego podmiotu, w drodze decyzji

administracyjnej, zwalnia z przestrzegania szczegółowych wymogów tego rozporządzenia.

2e.

Prezes Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej, zatwierdza indywidualne programy

określania czasu lotu odbiegające od obowiązujących specyfikacji certyfikacyjnych

wydanych przez EASA zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 76 ust. 7 rozporządzenia

nr 2018/1139/UE.

3.

Prezes Urzędu składa ministrowi właściwemu do spraw transportu roczne sprawozdanie

z działalności.

1.

Wnioski o dokonanie czynności, o których mowa w art. 145a ust. 1, art. 153a ust. 1,

art. 191 ust. 5 i art. 193 ust. 1 i 2, przedstawiane Prezesowi Urzędu dokumenty, o

których mowa w art. 201a ust. 1 i 2, a także zawiadomienie Prezesa Urzędu, o którym

mowa w art. 196b ust. 1, mogą być składane w języku angielskim.

2.

Dokumenty

1)

dołączane w sprawach, o których mowa w ust. 1, art. 21 ust. 2b, art. 49, art. 52 ust.

2, art. 53 ust. 2, art. 53a ust. 1, art. 96 ust. 1 i art. 161 ust. 1,

2)

określone w art. 37 ust. 3, art. 192a ust. 2 pkt 1 i art. 195 ust. 1 pkt 2

- mogą być składane w języku angielskim.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, na żądanie Prezesa Urzędu podmiot przedkłada

tłumaczenie wniosku, dokumentu lub zawiadomienia na język polski.

4.

Wnioski o dokonanie czynności, o których mowa w art. 153a ust. 1 i art. 193 ust. 1

i 2, dokumenty, o których mowa w art. 201a ust. 1 i 2, a także zawiadomienie Prezesa

Urzędu, o którym mowa w art. 196b ust. 1, mogą być kopiami.

5.

Dokumenty

1)

dołączane w sprawach, o których mowa w ust. 1, oraz w art. 21 ust. 2b,

2)

określone w art. 192a ust. 2 pkt 1 oraz w art. 195 ust. 1 pkt 2,

3)

określone w przepisach wydanych na podstawie art. 153b oraz art. 202

- mogą być kopiami.

1.

W związku z przetwarzaniem przez Prezesa Urzędu danych osobowych uzyskanych w toku

prowadzenia postępowań, o których mowa w ustawie, prawo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 lit. g rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679

z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem

danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy

95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych)

(Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.)

2.

Prezes Urzędu informuje o ograniczeniu, o którym mowa w ust. 1, przy pierwszej czynności

skierowanej do osoby, której dane dotyczą, a także w Biuletynie Informacji Publicznej

na swojej stronie podmiotowej.

3.

Okres przechowywania danych osobowych przetwarzanych w toku postępowań, o których

mowa w ustawie, ustala się zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2020 r. poz. 164).

4.

Dane osobowe, o których mowa w ust. 3, podlegają zabezpieczeniom zapobiegającym nadużyciom

lub niezgodnemu z prawem dostępowi lub przekazywaniu polegającym co najmniej na

1)

dopuszczeniu do przetwarzania danych osobowych wyłącznie osób posiadających pisemne

upoważnienie wydane przez administratora danych;

2)

pisemnym zobowiązaniu osób upoważnionych do przetwarzania danych osobowych do zachowania

ich w tajemnicy.

1.

Prezes Urzędu wykonuje swoje zadania przy pomocy Urzędu Lotnictwa Cywilnego, zwanego

dalej „Urzędem”, który jest państwową jednostką budżetową. Urząd działa w oparciu

o struktury terenowe.

2.

Prezes Rady Ministrów, w drodze zarządzenia, na wniosek ministra właściwego do spraw

transportu, nadaje Urzędowi statut, określający w szczególności jego organizację wewnętrzną

oraz rozmieszczenie i zadania jego delegatur i innych jednostek terenowych.

3.

Prezes Urzędu może upoważnić inne organy albo wyspecjalizowane jednostki organizacyjne

albo osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje (podmiot upoważniony) do wykonywania

niektórych czynności nadzoru lub kontroli, o których mowa w art. 21 ust. 2.

4.

Podmiot, o którym mowa w ust. 3, wnioskujący o upoważnienie może odwołać się do ministra

właściwego do spraw transportu, jeżeli Prezes Urzędu odmówił udzielenia upoważnienia.

Decyzja ministra właściwego do spraw transportu jest ostateczna.

5.

W celu wykonania udzielonego upoważnienia Prezes Urzędu zawiera z podmiotem porozumienie,

określające w szczególności zakres tego upoważnienia, tryb nadzoru nad wykonywaniem

zleconych czynności oraz sposób ich wykonywania i finansowania. Tekst porozumienia

jest ogłaszany w Dzienniku Urzędowym Urzędu Lotnictwa Cywilnego.

6.

W zakresie udzielonego upoważnienia podmiot upoważniony wydaje w imieniu Prezesa Urzędu

decyzje administracyjne niezbędne dla wykonywania przekazanych czynności.

7.

Prezes Urzędu sprawuje nadzór nad działalnością podmiotów upoważnionych, w tym rozpatruje

wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy w przypadku decyzji wydanych przez podmioty

upoważnione.

8.

Upoważnienie, o którym mowa w ust. 3, może dotyczyć w szczególności następujących

czynności

1)

dotyczących nadzoru nad statkami powietrznymi, o których mowa w przepisach wydanych

na podstawie art. 33 ust. 2, w tym związanych z prowadzeniem ewidencji statków powietrznych;

2)

związanych ze zdatnością do lotu statków powietrznych kategorii specjalnej, o której

mowa w art. 53a;

3)

związanych ze świadectwami kwalifikacji, o których mowa w art. 95;

4)

związanych z nadzorem nad szkoleniem personelu lotniczego w zakresie wymaganym do

uzyskania świadectw kwalifikacji oraz wpisywanych do nich uprawnień;

5)

związanych z lądowiskami, w tym prowadzeniem ewidencji lądowisk;

6)

związanych z kontrolą ochrony lotnictwa cywilnego.

9.

Przed wyznaczeniem podmiotu do wykonywania czynności nadzoru i kontroli w zakresie

ochrony lotnictwa cywilnego, Prezes Urzędu w ramach sprawdzenia przeszłości, zgodnie

z art. 3 pkt 15 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 300/2008 z dnia

11 marca 2008 r. w sprawie zasad w dziedzinie ochrony lotnictwa cywilnego i uchylającego

rozporządzenie (WE) nr 2320/2002

(Dz. Urz. UE L 97 z 09.04.2008, str. 72), występuje do komendanta oddziału Straży Granicznej o udzielenie informacji o braku

negatywnych przesłanek do tego wyznaczenia. Przy ustalaniu przesłanek art. 188a ust.

5-7 stosuje się odpowiednio.

10.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres czynności, które mogą być przedmiotem upoważnienia, o którym mowa

w ust. 3, mając na względzie wymogi bezpieczeństwa wynikające z przepisów wykonawczych

do niniejszej ustawy, przepisów międzynarodowych oraz przepisów prawa Unii Europejskiej;

2)

procedurę wyboru podmiotów upoważnionych uwzględniając przejrzystość jej przeprowadzania

oraz stosowanie w niej obiektywnych i niedyskryminacyjnych kryteriów;

3)

szczegółowe wymogi dotyczące porozumienia pomiędzy Prezesem Urzędu a podmiotem upoważnionym,

mając na uwadze zapewnienie sprawności realizacji czynności, o których mowa w ust.

3;

4)

szczegółowe wymogi, jakie powinny spełniać podmioty upoważnione, mając na względzie

rodzaj czynności będących przedmiotem upoważnienia oraz uwzględniając konieczność

zapewnienia odpowiedniego poziomu merytorycznego i technicznego przy wykonywaniu powierzonych

czynności.

(uchylony)

Prezes Urzędu udziela dofinansowania zakupu sprzętu i urządzeń niezbędnych dla zapewnienia

bezpieczeństwa działalności lotniczej i realizacji nadzoru w tym zakresie na wniosek

podmiotu niezaliczanego do sektora finansów publicznych, w formie dotacji celowej

na dofinansowanie kosztów realizacji inwestycji.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, z uwzględnieniem

zasad udzielania i rozliczania dotacji oraz przepisów międzynarodowych i przepisów

prawa Unii Europejskiej dotyczących pomocy publicznej

1)

szczegółowe warunki i tryb oraz kryteria rozdziału środków budżetowych przeznaczonych

na dofinansowanie

a)

zakupu sprzętu i urządzeń niezbędnych dla zapewnienia bezpieczeństwa działalności

lotniczej i realizacji nadzoru w tym zakresie, o którym mowa w art. 22b,

b)

obowiązku użyteczności publicznej, o którym mowa w art. 183 i 197;

2)

dokumenty, które należy dołączyć do wniosku o dofinansowanie;

3)

terminy składania i rozpatrywania wniosków o dofinansowanie;

4)

wzór wniosku o dofinansowanie;

5)

szczegółowe warunki i tryb przekazywania i rozliczania dofinansowania.

1.

Prezes Urzędu wydaje Dziennik Urzędowy Urzędu Lotnictwa Cywilnego.

2.

W dzienniku urzędowym ogłasza się w szczególności

1)

przepisy międzynarodowe, o których mowa w art. 3 ust. 5;

2)

wytyczne i instrukcje związane ze stosowaniem przepisów lotniczych w dziedzinie lotnictwa

cywilnego, o których mowa w art. 21 ust. 2 pkt 16;

3)

uchwały i opinie Rady;

4)

opłaty, o których mowa w art. 77h ust. 1 oraz art. 130;

5)

ogłoszenia, obwieszczenia i komunikaty.

1.

W Urzędzie działa Naczelny Lekarz Lotnictwa Cywilnego, zwany dalej „Naczelnym Lekarzem”,

powoływany i odwoływany przez Prezesa Urzędu spośród lekarzy będących specjalistami

z zakresu medycyny.

2.

Prezes Urzędu nadzoruje działalność Naczelnego Lekarza w zakresie zgodności stosowanych

procedur i trybu postępowania przy orzekaniu z wymaganiami określonymi przez prawo lotnicze, przepisy międzynarodowe oraz przepisy prawa Unii Europejskiej w zakresie medycyny

lotniczej.

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

1.

Opłacie lotniczej podlegają

1)

czynności wykonywane przez Prezesa Urzędu w związku z wydawaniem uprawnień wynikających

z zezwoleń, promes, certyfikatów, świadectw, zaświadczeń, licencji oraz innych dokumentów

określonych w niniejszej ustawie i jej przepisach wykonawczych, przepisach prawa Unii

Europejskiej oraz przepisach międzynarodowych,

2)

sprawowanie nadzoru nad instytucjami zapewniającymi służby żeglugi powietrznej,

3)

sprawowanie nadzoru nad podmiotami posiadającymi certyfikat, innymi niż określone

w pkt 2, w tym w zakresie działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

3a)

sprawowanie nadzoru nad podmiotami posiadającymi wykaz zatwierdzeń szczególnych, zgłaszającymi

wykonywanie zarobkowych operacji specjalistycznych, zgłaszającymi wykonywanie operacji

niezarobkowych skomplikowanym statkiem powietrznym z napędem silnikowym lub posiadającymi

zezwolenie na wykonywanie zarobkowych operacji specjalistycznych wysokiego ryzyka,

4)

wydawane przez Prezesa Urzędu koncesje, zezwolenia, promesy, licencje, świadectwa,

upoważnienia, zaświadczenia i inne dokumenty określone w Prawie lotniczym i w jego przepisach wykonawczych, przepisach prawa Unii Europejskiej oraz przepisach

międzynarodowych,

5)

przeprowadzane przez Prezesa Urzędu egzaminy,

6)

sprawowanie nadzoru nad budową w pojedynczym egzemplarzu lotni, paralotni, spadochronu,

motolotni lub ultralekkiego statku powietrznego

- chyba, że są objęte obowiązkiem opłaty pobieranej przez EASA albo uiszczenia wpłaty,

o której mowa w art. 26d.

2.

Stawki opłat, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 6 do ustawy, z zastrzeżeniem

art. 26i.

3.

Wysokość stawek opłat, o których mowa w ust. 2, podlega waloryzacji w każdym roku

o średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w poprzednim roku

kalendarzowym, ogłaszany przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. W przypadku

gdy wskaźnik ten ma wartość ujemną, stawki opłat nie ulegają zmianie.

4.

Na podstawie wskaźnika, o którym mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw transportu

ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w terminie

do dnia 15 lutego danego roku, w drodze obwieszczenia, stawki, o których mowa w ust.

2, zaokrąglając je w górę do pełnych złotych.

5.

Za czynności urzędowe, o których mowa w tabeli nr 1 część III podczęść 3.3 ust. 1

pkt 7, ust. 2 pkt 1, ust. 4 pkt 2 lit. d oraz podczęść 3.13 ust. 34 pkt 5 załącznika

nr 6 do ustawy, Prezes Urzędu ustala, w drodze decyzji administracyjnej, wysokość

opłaty lotniczej, biorąc pod uwagę rodzaj sprzętu lotniczego oraz lotniska będącego

przedmiotem dokonywanej czynności urzędowej lub stopień skomplikowania czynności urzędowej.

6.

Opłaty lotnicze za czynności określone w

1)

ust. 1 pkt 1, 4-6 - są pobierane od podmiotów występujących o dokonanie czynności

lub wydanie dokumentów wymienionych w tych przepisach albo przystępujących do egzaminów,

albo podmiotów, których czynność dotyczy;

2)

ust. 1 pkt 2 - są pobierane od instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej;

3)

ust. 1 pkt 3 - są pobierane od podmiotów, które uzyskały certyfikat;

4)

ust. 1 pkt 3a - są pobierane od podmiotów posiadających wykaz zatwierdzeń szczególnych,

zgłaszających wykonywanie zarobkowych operacji specjalistycznych, zgłaszających wykonywanie

operacji niezarobkowych skomplikowanym statkiem powietrznym z napędem silnikowym lub

posiadających zezwolenie na wykonywanie zarobkowych operacji specjalistycznych wysokiego

ryzyka.

7.

Nie pobiera się opłat lotniczych od pracowników Urzędu, w przypadku gdy uzyskiwane

przez nich kwalifikacje lub uprawnienia do wykonywania czynności lotniczych są niezbędne

do realizowania przez nich zadań na zajmowanym stanowisku. Przepis ten stosuje się

także do członków Komisji.

7a.

Nie pobiera się opłat lotniczych od funkcjonariuszy i pracowników Straży Granicznej,

w przypadku gdy uzyskiwane przez nich kwalifikacje lub uprawnienia, związane z uzyskaniem

certyfikatu operatora kontroli bezpieczeństwa, są niezbędne do wykonywania czynności

nadzoru nad kontrolą bezpieczeństwa, o których mowa w art. 186b ust. 3.

8.

Przepis ust. 7 stosuje się w zakresie czynności urzędowych związanych z wydawaniem

uprawnień wynikających z licencji, o których mowa w art. 94 ust. 6-7, oraz świadectw

kwalifikacji, o których mowa w art. 95 ust. 2.

1.

Prezes Urzędu określa, na zasadzie wzajemności, z wyjątkiem przewoźników lotniczych

pochodzących z państw członkowskich Unii Europejskiej oraz państw członkowskich Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

w stosunku do obcego przewoźnika lotniczego opłatę lotniczą za zezwolenia na wykonywanie

przewozu lotniczego w wysokości stawki zerowej, w przypadku gdy odpowiednie przepisy

w państwie ustanowienia tego przewoźnika taką opłatę przewidują, a polscy przewoźnicy

nie są zobowiązani do jej uiszczenia.

2.

Do ulgi w opłatach lotniczych za egzaminy przeprowadzane przez Prezesa Urzędu są uprawnieni

1)

osoby, które nie ukończyły 21 lat - ulga w wysokości 25% stawki opłaty lotniczej;

2)

osoby uczące się, które nie ukończyły 25 lat - ulga w wysokości 50% stawki opłaty

lotniczej;

3)

żołnierze odbywający zasadniczą służbę wojskową - ulga w wysokości 50% stawki opłaty

lotniczej;

4)

osoby niepełnosprawne - ulga w wysokości 50% stawki opłaty lotniczej.

Wysokość opłaty lotniczej za czynności urzędowe polegające na wydaniu licencji lub

świadectwa kwalifikacji po raz pierwszy w sytuacji, gdy licencję lub świadectwo kwalifikacji

wydaje się z co najmniej jednym uprawnieniem, kategorią lub podkategorią, stanowi

wyłącznie równowartość opłaty przewidzianej za wydanie danej licencji lub świadectwa

kwalifikacji, niepowiększoną dodatkowo o opłatę lotniczą za uprawnienie, kategorię

lub podkategorię, które muszą być wpisane do licencji lub świadectwa kwalifikacji.

1.

Instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej, która w podstawie kosztowej opłat

pobieranych za korzystanie ze służb żeglugi powietrznej, o których mowa w art. 130,

uwzględnia zgodnie z przepisami Unii Europejskiej określającymi schemat opłat za korzystanie

ze służb żeglugi powietrznej, także koszty ponoszone przez odpowiednie władze krajowe

związane z zapewnianiem służb żeglugi powietrznej, uiszcza wpłatę z tytułu kosztów

realizowania przez Prezesa Urzędu zadań państwowej władzy nadzorującej związanych

z zapewnianiem tych służb, zwaną dalej „wpłatą lotniczą”.

2.

Wpłatę lotniczą ustala się jako koszty określone w art. 6 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 391/2013 z dnia 3 maja 2013 r.

ustanawiającego wspólny system opłat za korzystanie ze służb żeglugi powietrznej

(Dz. Urz. UE L 128 z 09.05.2013, str. 31).

3.

Wpłatę lotniczą uiszcza się corocznie w 12 miesięcznych równych ratach na rachunek

bankowy Urzędu.

4.

Raty, o których mowa w ust. 3, uiszcza się w terminie do 5. dnia każdego miesiąca

następującego po miesiącu kalendarzowym, którego rata dotyczy, z zastrzeżeniem ust.

5 i 6.

5.

Ratę za ostatni miesiąc danego roku kalendarzowego uiszcza się do dnia 20 grudnia

tego roku.

6.

Raty należne za okres od dnia 1 stycznia danego roku do ostatniego dnia miesiąca,

w którym weszło w życie rozporządzenie wydane na podstawie ust. 7, wpłaca się w terminie

14 dni od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia.

7.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia, wysokość wpłaty lotniczej,

o której mowa w ust. 1, uwzględniając w szczególności nakład pracy i koszty realizacji

zadań przez Prezesa Urzędu przy wykonywaniu nadzoru nad instytucjami zapewniającymi

służby żeglugi powietrznej.

1.

Opłatę lotniczą za czynności urzędowe, o których mowa w art. 26a ust. 1 pkt 1, 4 i

5, wnosi się z chwilą złożenia wniosku o dokonanie czynności urzędowej.

2.

(uchylony)

3.

Opłatę lotniczą za czynności urzędowe związane z wydaniem zezwolenia ogólnego lub

zezwolenia pojedynczego na wykonywanie przewozów lotniczych na określonych trasach

lub obszarach przewoźnikowi z państwa trzeciego na wykonywanie przewozów do lub z

Rzeczypospolitej Polskiej wnosi się tylko za pierwsze wydanie przewoźnikowi jednego

z tych dokumentów w danym sezonie rozkładowym.

4.

W przypadku udzielenia przewoźnikowi lotniczemu zarówno zezwolenia ogólnego, jak i

pojedynczego, o których mowa w ust. 3, opłatę lotniczą wnosi się tylko za to zezwolenie,

które zostało wydane jako pierwsze.

Opłata lotnicza za sprawowanie bieżącego nadzoru pokrywa, w szczególności koszty związane

z przeprowadzaniem okresowych i doraźnych kontroli mających na celu w szczególności

utrzymanie ważności certyfikatu.

1.

Opłatę lotniczą, za sprawowanie bieżącego nadzoru, o której mowa w art. 26a ust. 1

pkt 2 i 3, za pierwszy rok posiadania certyfikatu, wnosi się w 12 miesiącu posiadania

certyfikatu, najpóźniej do 30. dnia tego miesiąca.

2.

Opłatę, o której mowa w ust. 1, za każdy następny rok posiadania certyfikatu, wnosi

się po upływie kolejnych 12 miesięcy liczonych od dnia uiszczenia tej opłaty za poprzedni

rok sprawowania bieżącego nadzoru, nie później niż do 30. dnia tego miesiąca, w którym

przypada płatność.

3.

W przypadku wydania certyfikatu na okres krótszy niż 12 miesięcy opłatę, o której

mowa w ust. 1, wnosi się najpóźniej do 30. dnia ostatniego pełnego miesiąca ważności

certyfikatu, w wysokości proporcjonalnej do liczby pełnych miesięcy kalendarzowych,

na jakie certyfikat został wydany.

4.

W przypadku cofnięcia certyfikatu lub zawieszenia prowadzonej działalności przez podmiot,

opłatę, o której mowa w ust. 1, wnosi się najpóźniej do 10. dnia miesiąca następującego

po miesiącu, w którym nastąpiło cofnięcie certyfikatu lub zawieszenie prowadzonej

działalności przez podmiot, w wysokości proporcjonalnej do liczby pełnych miesięcy

kalendarzowych, za jakie był sprawowany nadzór bieżący nad posiadaczem certyfikatu.

5.

W przypadku zawieszenia certyfikatu uiszczona opłata, o której mowa w ust. 1, nie

podlega zwrotowi.

6.

Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do rocznej opłaty lotniczej za sprawowanie

bieżącego nadzoru nad

1)

budową w pojedynczym egzemplarzu lotni, paralotni, spadochronu, motolotni lub ultralekkiego

statku powietrznego;

2)

podmiotami posiadającymi wykaz zatwierdzeń szczególnych, zgłaszającymi wykonywanie

zarobkowych operacji specjalistycznych, zgłaszającymi wykonywanie operacji niezarobkowych

skomplikowanym statkiem powietrznym z napędem silnikowym lub posiadającymi zezwolenie

na wykonywanie zarobkowych operacji specjalistycznych wysokiego ryzyka.

1.

Opłatę lotniczą za czynności urzędowe wykonywane na wniosek uiszcza się bez względu

na ich wynik.

2.

Jeżeli wnioskowana czynność urzędowa, o której mowa w ust. 1, nie odbędzie się lub

zostanie przerwana z przyczyn, za które odpowiedzialny jest wnioskodawca, zobowiązany

jest on do zwrotu kosztów poniesionych przez Urząd.

3.

Nie pobiera się opłaty lotniczej za czynności urzędowe wykonane w wyniku postępowania

wszczętego z urzędu.

1.

W przypadku wystąpienia podczas dokonywania czynności urzędowych, o których mowa w

art. 26a ust. 1 pkt 1, 4-6, dodatkowych kosztów postępowania opłata lotnicza ulega

zwiększeniu o sumę kosztów dodatkowych. Prezes Urzędu informuje niezwłocznie wnioskodawcę

o możliwości powstania podczas dokonywania czynności urzędowej dodatkowych kosztów

postępowania oraz o szacowanej wysokości tych kosztów. W terminie 7 dni wnioskodawca

informuje Prezesa Urzędu o akceptacji tych kosztów. W przypadku braku akceptacji uznaje

się, że wnioskodawca cofnął wniosek.

2.

Za koszty dodatkowe, o których mowa w ust. 1, uważa się dodatkowe wydatki bezpośrednio

związane z daną czynnością urzędową, poniesione przez Urząd w szczególności z tytułu

1)

kosztów wynagrodzenia powołanych ekspertów lub biegłych;

2)

kosztów gromadzenia dowodów, przeprowadzania specjalistycznych badań i ekspertyz naukowych;

3)

obejmowania nadzorem nowego typu statku powietrznego, w tym koszty niezbędnych szkoleń

w tym zakresie;

4)

niezbędnych zagranicznych podróży służbowych pracowników Urzędu określone zgodnie

z odrębnymi przepisami;

5)

koszty prac zleconych przez Prezesa Urzędu innym jednostkom organizacyjnym i instytucjom.

3.

Prezes Urzędu, po zakończeniu przeprowadzania wnioskowanej czynności urzędowej, informuje

wnioskodawcę na piśmie o powstaniu dodatkowych kosztów postępowania oraz ich kwocie.

4.

W przypadku cofnięcia wniosku o dokonanie czynności urzędowej wiążącej się z powstaniem

kosztów dodatkowych w trakcie jej trwania, wnioskodawca obowiązany jest do uiszczenia

kosztów odpowiadających poniesionym przez Urząd wydatkom. Ust. 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Obowiązek zwrotu przez wnioskodawcę kosztów dodatkowych, o których mowa w art. 26i,

powstaje z chwilą doręczenia przez Prezesa Urzędu dokumentu obciążającego wnioskodawcę

powstałymi kosztami dodatkowymi.

2.

Wpłatę z tytułu zwrotu kosztów dodatkowych wnosi się w terminie 30 dni od dnia powstania

obowiązku zwrotu tych kosztów.

1.

Opłatę lotniczą oraz wpłatę z tytułu zwrotu kosztów dodatkowych, o której mowa w art.

26j ust. 2, wnosi się na rachunek bankowy Urzędu lub poprzez wpłatę do kasy Urzędu.

2.

Uiszczając opłatę wnioskodawca lub podmiot nadzorowany wskazuje rodzaj czynności,

za które wnosi opłatę, a w przypadku wpłaty z tytułu zwrotu kosztów dodatkowych -

numer dokumentu obciążającego go tymi kosztami.

1.

Opłata lotnicza na wniosek podlega zwrotowi w przypadku, gdy została pobrana nienależnie

lub w wysokości wyższej od należnej. W przypadku pobrania opłaty wyższej od należnej

zwrotowi podlega kwota pobrana nienależnie.

2.

Nie jest opłatą pobraną nienależnie opłata wniesiona za czynność urzędową polegającą

na wydaniu dokumentu, jeśli strona nie przyjęła prawidłowo sporządzonego dokumentu.

W przypadku nieprzyjęcia prawidłowo sporządzonego dokumentu opłata lotnicza nie podlega

zwrotowi.

3.

Zwrot opłaty nie przysługuje, jeżeli zachodzi konieczność powtórzenia czynności urzędowej

w całości lub w części.

1.

Ściągnięcie należności z tytułu opłat lotniczych oraz wpłaty lotniczej następuje na

podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 i 1492) w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym.

2.

Opłaty lotnicze oraz wpłata lotnicza stanowią dochód budżetu państwa.

3.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do opłat lotniczych i wpłaty lotniczej, stosuje

się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 i 1423). Uprawnienia organów podatkowych określone w tych przepisach przysługują Prezesowi

Urzędu.

Przepisy art. 26b-26m stosuje się do pobierania opłat lotniczych za czynności urzędowe

dokonywane przez podmioty upoważnione przez Prezesa Urzędu na podstawie art. 22 ust.

3 niniejszej ustawy lub art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

1.

Prezes Urzędu kontroluje przestrzeganie przepisów oraz decyzji z zakresu lotnictwa

cywilnego.

2.

Kontroli podlegają

1)

podmioty prowadzące działalność w zakresie lotnictwa cywilnego, użytkownicy statków

powietrznych oraz użytkownicy cywilnych statków powietrznych niewpisanych do rejestru

statków powietrznych;

2)

zarządzający lotniskami;

3)

członkowie personelu lotniczego i pokładowego.

2a.

Kontrole, o których mowa w ust. 2, mogą być niezapowiedziane.

3.

Pracownikom Urzędu oraz innym osobom upoważnionym do przeprowadzenia kontroli przysługuje

prawo

1)

wstępu do obiektów i nieruchomości, pomieszczeń oraz miejsc operacji lotniczych lub

środków transportu kontrolowanej jednostki organizacyjnej;

2)

przeprowadzania oględzin statku powietrznego, lotniska albo urządzenia znajdującego

się w granicach lotniska lub wykorzystywanego do działalności lotniczej;

3)

dostępu do materiałów, dokumentów oraz innych danych niezbędnych do przeprowadzenia

kontroli, a także sporządzania ich kopii lub pobierania wyciągów;

4)

wykonywania czynności kontrolno-pomiarowych, badań statków powietrznych lub urządzeń

wykorzystywanych do prowadzenia działalności lotniczej;

5)

(uchylony)

6)

(uchylony)

7)

wstępu na podkład statku powietrznego i pozostawania w nim podczas operacji lotniczych;

8)

żądania ustnych wyjaśnień na miejscu kontroli.

3a.

W trakcie wykonywanej kontroli Prezes Urzędu może, w drodze decyzji administracyjnej,

dokonać

1)

zabezpieczenia statku powietrznego, w celu niedopuszczenia do jego używania, jeżeli

a)

statek ten znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym, jest używany przez osoby

nieuprawnione lub w przypadku gdy stwierdzono naruszenie zasad bezpiecznego użytkowania

statków powietrznych,

b)

statek ten zagrożony jest aktem bezprawnej ingerencji w lotnictwie cywilnym, zwanym

dalej „aktem bezprawnej ingerencji”,

c)

nie okazano dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej lub stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia - jeżeli obowiązek

zawarcia umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej wynika z przepisów

dotyczących ubezpieczeń w odniesieniu do przewoźników lotniczych i użytkowników statków

powietrznych;

2)

zabezpieczenia lub przyjęcia do depozytu lotniczego urządzenia naziemnego, o którym

mowa w art. 86, znajdującego się w nieodpowiednim stanie technicznym lub używanego

przez osoby nieuprawnione - w celu niedopuszczenia do jego używania;

3)

wstrzymania lub ograniczenia eksploatacji lotniska albo lądowiska lub ich części,

jeżeli dalsza ich eksploatacja zagraża życiu lub zdrowiu ludzi albo zagraża bezpieczeństwu

działalności lotniczej lub porządkowi publicznemu;

4)

wstrzymania lub ograniczenia prowadzonej działalności szkoleniowej wykonywanej w ramach

certyfikowanej organizacji szkolenia w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości poziomu

1, o której mowa w ARA.GEN.350 lit. b załącznika VI do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1178/2011 z dnia 3 listopada

2011 r. ustanawiającego wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące

się do załóg w lotnictwie cywilnym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego

i Rady (WE) nr 216/2008

(Dz. Urz. UE L 311 z 25.11.2011, str. 1, z późn. zm.), do czasu podjęcia przez tę organizację skutecznych działań naprawczych;

5)

wstrzymania lub ograniczenia prowadzonej działalności w ramach certyfikatu przewoźnika

lotniczego, organizacji zgłaszających działalność oraz operacji specjalistycznych

w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości poziomu 1, o której mowa w ARO.GEN.350 lit. b załącznika II do rozporządzenia Komisji (UE) nr 965/2012 z dnia 5 października

2012 r. ustanawiającego wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące

się do operacji lotniczych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady

(WE) nr 216/2008

(Dz. Urz. UE L 296 z 25.10.2012, str. 1, z późn. zm.), do czasu podjęcia przez podmiot skutecznych działań naprawczych.

3b.

Decyzji, o której mowa w ust. 3a, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

4.

Przepisy ust. 1 i 2 nie naruszają uprawnień kontrolnych przysługujących EASA. Przepisy

ust. 3 stosuje się odpowiednio do pracowników EASA.

5.

Czynności kontrolne przeprowadza się po okazaniu legitymacji służbowej albo dowodu

tożsamości oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli wydanego przez

Prezesa Urzędu.

6.

Prezes Urzędu może w formie pisemnej upoważnić pracowników Urzędu do wydawania, w

jego imieniu, upoważnień, o których mowa w ust. 5.

7.

Kontrole niezapowiedziane statków powietrznych i ich załóg oraz lotnisk przeprowadza

się po okazaniu legitymacji służbowej albo dowodu tożsamości oraz upoważnienia do

przeprowadzenia kontroli wydanego przez Prezesa Urzędu.

8.

Wystąpienie z żądaniem, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, nie

wpływa na przebieg i wynik kontroli prowadzonych przez Prezesa Urzędu na podstawie

ustawy.

W przypadku kontroli wykonywanej w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego przed aktami

bezprawnej ingerencji uprawnienia, o których mowa w art. 27 ust. 3, przysługują również

przedstawicielom Komisji Europejskiej oraz przedstawicielom innych państw członkowskich

Unii Europejskiej, wykonującym tę kontrolę zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 72/2010 z dnia 26 stycznia 2010 r. ustanawiającego

procedury przeprowadzania inspekcji Komisji w zakresie ochrony lotnictwa

(Dz. Urz. UE L 23 z 27.01.2010, str. 1).

1.

Kierownicy kontrolowanych jednostek organizacyjnych są obowiązani udzielać i zapewnić

udzielenie przez właściwych pracowników tych jednostek osobom, o których mowa w art.

27 ust. 3 i 4 oraz art. 27a, wszelkich potrzebnych informacji, a także zapewnić im

1)

warunki sprawnego przeprowadzenia kontroli;

2)

dostęp do materiałów, dokumentów, danych, urządzeń, o których mowa w art. 27 ust.

3;

3)

dostęp do obiektów, nieruchomości i pomieszczeń, o których mowa w art. 27 ust. 3;

4)

nieodpłatne udostępnienie statku powietrznego lub urządzenia wykorzystywanego do prowadzenia

działalności lotniczej dla przeprowadzenia czynności kontrolno-pomiarowych lub badań.

2.

Do kontrolowanych osób fizycznych stosuje się odpowiednio przepisy ust. 1.

3.

Prezes Urzędu oraz właściwy organ EASA może żądać przedłożenia materiałów, dokumentów

lub danych, o których mowa w art. 27 ust. 3 pkt 3, a także prowadzić kontrolę we współpracy

z innymi państwowymi organami kontroli.

4.

Czynności, o których mowa w art. 27 ust. 3 pkt 4, mogą być przeprowadzane w sposób

zdalny. Wyniki pomiarów wykonanych zdalnie powinny zawierać dane umożliwiające identyfikację

urządzeń kontrolnych. Do kontroli wykonanej zdalnie przepisu ust. 6 nie stosuje się.

5.

Po przeprowadzeniu kontroli pracownik Urzędu albo osoba upoważniona do przeprowadzenia

kontroli sporządza protokół kontroli.

5a.

W protokole kontroli podmiotów posiadających certyfikat określa się zakres naruszenia

oraz poucza o treści art. 161 ust. 5 i 6, z zastrzeżeniem art. 29b i art. 59b ust.

3.

5b.

W protokole kontroli podmiotów zgłaszających działalność, posiadających zezwolenie

na wykonywanie zarobkowych operacji specjalistycznych wysokiego ryzyka albo wpisanych

do rejestru podmiotów szkolących, o którym mowa w art. 95a ust. 1, określa się zakres

naruszenia oraz poucza odpowiednio o treści art. 161 ust. 5 i 6 albo art. 95e.

5c.

W protokole kontroli podmiotów innych niż określone w ust. 5a i 5b określa się zakres

naruszenia oraz termin usunięcia nieprawidłowości.

6.

Protokół kontroli podpisuje także kierownik kontrolowanej jednostki lub osoba przez

niego upoważniona albo kontrolowana osoba fizyczna. W przypadku odmowy podpisania

protokołu przez te osoby pracownik Urzędu albo osoba upoważniona do przeprowadzenia

kontroli umieszcza informację o tym fakcie w protokole.

(uchylony)

(uchylony)

1.

W protokole kontroli w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów lub decyzji z zakresu

ochrony lotnictwa cywilnego określa się zakres tego naruszenia oraz zamieszcza zalecenia

pokontrolne.

2.

W przypadku określenia w protokole kontroli naruszenia, o którym mowa w ust. 1, podmiot

kontrolowany jest obowiązany do przygotowania programu naprawczego oraz przekazania

go do zatwierdzenia Prezesowi Urzędu, nie później niż w terminie 21 dni od dnia otrzymania

protokołu kontroli.

3.

W programie naprawczym, o którym mowa w ust. 2, podmiot kontrolowany określa termin

usunięcia poszczególnych niezgodności oraz sposób wykonania przewidywanych działań

naprawczych. Do programu naprawczego podmiot kontrolowany może dołączyć dokumenty

potwierdzające realizację działań naprawczych, jeżeli częściowo lub w całości zrealizował

te działania.

4.

Prezes Urzędu zatwierdza program naprawczy. Przy zatwierdzeniu programu naprawczego

Prezes Urzędu może zmienić termin usunięcia poszczególnych niezgodności lub sposób

wykonania przewidywanych działań naprawczych ze względu na uzasadniony interes ochrony

lotnictwa cywilnego.

5.

W przypadku nieprzekazania programu naprawczego przez podmiot kontrolowany w terminie,

o którym mowa w ust. 2, Prezes Urzędu wyznacza termin na usunięcie poszczególnych

niezgodności i określa sposób ich usunięcia, w tym dokumenty potwierdzające usunięcie

stwierdzonych niezgodności.

6.

Podmiot kontrolowany jest obowiązany pisemnie zawiadomić Prezesa Urzędu o zakończeniu

realizacji programu naprawczego.

7.

Prezes Urzędu przeprowadza kontrolę mającą na celu zweryfikowanie realizacji programu

naprawczego przez podmiot kontrolowany, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie

art. 189 ust. 2.

8.

W przypadku przekazania przez podmiot kontrolowany Prezesowi Urzędu dokumentów, określonych

w zatwierdzonym programie naprawczym lub określonych przez Prezesa Urzędu w trybie

ust. 5, które potwierdzają w sposób niebudzący wątpliwości prawidłowe wykonanie działań

naprawczych oraz usunięcie stwierdzonych niezgodności, Prezes Urzędu może odstąpić

od przeprowadzenia kontroli, o której mowa w ust. 7.

9.

W przypadku stwierdzenia w trakcie kontroli, o której mowa w ust. 7, że podmiot kontrolowany

nie usunął w terminie stwierdzonych niezgodności, Prezes Urzędu nakłada na podmiot

kontrolowany karę administracyjną, zgodnie z art. 209a ust. 1.

Protokół kontroli nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 oraz z 2020 r. poz. 695).

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki i sposób wykonywania kontroli, stosowane przy tym dokumenty i ich wzory oraz

sposób planowania kontroli, w tym opracowania planu kontroli, z uwzględnieniem zachowania

wymogów bezpieczeństwa działalności lotniczej oraz dążąc do uproszczenia procedur

kontrolnych.

1.

Do wykonywania lotów w przestrzeni powietrznej dopuszcza się, z zastrzeżeniem art.

33 ust. 2, wyłącznie cywilne statki powietrzne

1)

wpisane do polskiego lub obcego rejestru cywilnych statków powietrznych;

2)

mające wymagane znaki rozpoznawcze;

3)

posiadające zdatność do lotów, potwierdzoną odpowiednimi dokumentami, z zastrzeżeniem

art. 50 ust. 1.

2.

Wpis do rejestru cywilnych statków powietrznych skutkuje z mocy prawa przynależnością

państwową statku powietrznego oraz pociąga za sobą poddanie statku powietrznego obowiązkowemu

nadzorowi władz lotniczych państwa przynależności, w zakresie określonym w niniejszej

ustawie.

3.

Skutki prawne wpisania statku powietrznego do rejestru statków powietrznych, ustanowionego

przez kilka państw, ocenia się zgodnie z przepisami międzynarodowymi.

4.

Jeżeli statek powietrzny jest jednocześnie wpisany do rejestrów różnych państw obcych,

uznaje się wyłącznie wpis, który nastąpił najwcześniej.

5.

Przeniesienie rejestracji statku powietrznego z rejestru statków powietrznych jednego

państwa do rejestru statków powietrznych innego państwa następuje z zachowaniem przepisów

obu państw oraz zgodnie z wiążącymi te państwa przepisami międzynarodowymi.

6.

Nadzór, o którym mowa w ust. 2, jest wykonywany z uwzględnieniem kompetencji EASA

określonych w przepisach rozporządzenia nr 2018/1139/UE.

1.

Próby w locie nowo wybudowanego statku powietrznego, który nie został wpisany do rejestru

cywilnych statków powietrznych, mogą być wykonane jeżeli statek powietrzny posiada

znaki rozpoznawcze.

2.

Prezes Urzędu na wniosek organizacji produkującej przyznaje, w drodze decyzji administracyjnej,

znaki rozpoznawcze lub grupę znaków rozpoznawczych dla statków powietrznych, o których

mowa w ust. 1.

3.

Warunkiem przyznania znaków rozpoznawczych lub grupy znaków rozpoznawczych jest posiadanie

przez organizację produkującą ważnego certyfikatu upoważniającego do wykonywania działalności

w lotnictwie cywilnym w zakresie produkcji statków powietrznych.

4.

Prezes Urzędu prowadzi wykaz znaków rozpoznawczych wykorzystywanych do lotów przez

statki powietrzne, o których mowa w ust. 1.

1.

Jeżeli statek powietrzny zarejestrowany w polskim rejestrze statków powietrznych będzie

używany przez podmiot, którego główne miejsce działalności lub, jeśli nie ma takiego

miejsca działalności, miejsce stałego pobytu albo siedziba znajduje się w innym państwie,

to nadzór, o którym mowa w art. 31 ust. 2, może być w całości lub w części przekazany

władzom lotniczym tego państwa, w drodze porozumienia zawartego między Prezesem Urzędu

a organami władz lotniczych tego państwa.

2.

Jeżeli statek powietrzny zarejestrowany w obcym rejestrze statków powietrznych będzie

używany przez podmiot, którego główne miejsce działalności lub, jeśli nie ma takiego

miejsca działalności, miejsce stałego pobytu albo siedziba znajduje się na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, to nadzór, o którym mowa w art. 31 ust. 2, może być w całości

lub w części przekazany Prezesowi Urzędu, w drodze porozumienia zawartego między Prezesem

Urzędu a organami władz lotniczych państwa rejestracji statku powietrznego.

3.

O przekazaniu nadzoru, o którym mowa w ust. 1, Prezes Urzędu zawiadamia Organizację

Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego oraz władze lotnicze zainteresowanych państw,

zgodnie z zasadami określonymi w art. 83 bis Konwencji, o której mowa w art. 3 ust.

2.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, klasyfikację

statków powietrznych, uwzględniającą odpowiednie przepisy międzynarodowe.

2.

Minister właściwy do spraw transportu, w drodze rozporządzenia, wydanego w porozumieniu

z Ministrem Obrony Narodowej, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz z ministrem

właściwym do spraw kultury fizycznej, z zachowaniem wymagań bezpieczeństwa lotów i

przepisów międzynarodowych, może wyłączyć zastosowanie niektórych przepisów niniejszej

ustawy oraz przepisów wydanych na jej podstawie do niektórych rodzajów statków powietrznych,

o których mowa w załączniku II do rozporządzenia nr 216/2008/WE.

3.

Minister właściwy do spraw transportu może rozciągnąć, w drodze rozporządzenia, zastosowanie

niektórych przepisów ustawy dotyczących statków powietrznych na

1)

niektóre urządzenia zdolne do unoszenia się w przestrzeni, lecz niebędące statkami

powietrznymi.

2)

(uchylony)

4.

W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 1 i 2, powinny być określone szczegółowe

warunki i wymagania dotyczące używania objętych nimi rodzajów statków powietrznych

i sprzętu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 31, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” komunikatu ministra właściwego

do spraw rozwoju regionalnego dotyczącego umowy partnerstwa na lata 2021-2027, o którym

mowa w art. 14e ust. 7 ustawy zmienianej w art. 1;

2)

art. 1 pkt 40, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2026 r.;

3)

art. 8 pkt 14 i 15, które wchodzą w życie z dniem 31 października 2020 r.

1.

Rejestr cywilnych statków powietrznych, zwany dalej „rejestrem statków”, prowadzi

Prezes Urzędu.

1a.

Rejestr statków jest jawny. Dokumenty stanowiące podstawę do dokonania wpisu w rejestrze

podlegają ochronie zgodnie z przepisami o tajemnicach prawnie chronionych.

1b.

Prezes Urzędu dokonuje, w drodze decyzji administracyjnej, wpisania statku powietrznego

do rejestru statków, zmiany danych rejestrowych, odmowy wpisania i wykreślenia statku

powietrznego z tego rejestru.

2.

Prezes Urzędu może upoważnić do wykonywania niektórych czynności związanych z prowadzeniem

rejestru statków inne organy albo jednostki wyspecjalizowane w wykonywaniu takich

czynności.

3.

Wypisy z rejestru wydaje się na wniosek zainteresowanych podmiotów.

1.

Do rejestru statków wpisuje się cywilne statki powietrzne, których właścicielem lub

innym użytkownikiem jest

1)

obywatel polski;

2)

polska osoba prawna;

3)

polska jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej;

4)

cudzoziemiec mający miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Do rejestru statków wpisuje się również

1)

państwowe statki powietrzne wykorzystywane do prowadzenia działalności innej niż służba

publiczna;

2)

statki powietrzne, o których mowa w art. 43 ust. 1 i art. 44 ust. 1, jeżeli nie zostały

wpisane do rejestrów, o których mowa w tych przepisach.

3.

Prezes Urzędu może wyrazić zgodę na wpisanie do rejestru statków statku powietrznego

używanego przez podmiot inny niż wymieniony w ust. 1 oraz statku powietrznego innego

niż wymieniony w ust. 2.

4.

Właściciel i inny użytkownik statku powietrznego obowiązani są udzielać Prezesowi

Urzędu wszelkich żądanych wyjaśnień w sprawach zarejestrowanego statku powietrznego.

1.

W rejestrze statków wpisuje się

1)

dane dotyczące

a)

rodzaju i charakterystyki statku powietrznego,

b)

właściciela i innego niż właściciel użytkownika statku powietrznego oraz ich pełnomocników,

c)

praw rzeczowych ustanowionych na statku powietrznym,

d)

porozumień, o których mowa w art. 32 ust. 1 lub 2;

2)

znaki rejestracyjne oraz typ i numer fabryczny statku powietrznego.

2.

Każda zmiana danych rejestrowych podlega wpisowi do rejestru.

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

1.

Wpisu do rejestru statków dokonuje się na podstawie zgłoszenia. Zgłoszenia może dokonać

właściciel lub upoważniony przez niego inny użytkownik statku powietrznego, z zastrzeżeniem

art. 39 ust. 2.

2.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać

1)

nazwisko lub nazwę (firmę) oraz miejsce stałego pobytu (siedzibę) właściciela oraz

innego użytkownika statku powietrznego;

2)

nazwisko lub nazwę (firmę) oraz miejsce stałego pobytu (siedzibę) osoby faktycznie

władającej statkiem powietrznym na podstawie umowy z użytkownikiem;

3)

dane o typie statku powietrznego, numer fabryczny i aktualne podstawowe dane techniczne

statku powietrznego pozwalające określić jego rodzaj i charakterystykę;

4)

fotografie statku powietrznego lub ich zapis cyfrowy.

3.

Do zgłoszenia należy dołączyć

1)

(uchylony)

2)

oświadczenie, że statek powietrzny nie jest zarejestrowany w rejestrze innego państwa;

3)

dokumenty potwierdzające istnienie wobec statku powietrznego prawa własności i ograniczonych

praw rzeczowych.

4)

(uchylony)

5)

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

Jeżeli dane podlegające wpisowi opierają się na dokumentach, dokumenty te powinny

być dołączone do zgłoszenia w oryginałach albo uwierzytelnionych notarialnie lub urzędowo

odpisach, kopiach.

6.

Prezes Urzędu potwierdza wpisanie statku do rejestru statków wydaniem świadectwa rejestracji

oraz przydzieleniem znaków rejestracyjnych.

7.

Prezes Urzędu odmawia wpisania statku powietrznego do rejestru, jeżeli nie zostały

spełnione wymagania określone w ust. 2-5 oraz nie został zachowany tryb, o którym

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 42.

1.

Z zastrzeżeniem ust. 1a, okoliczność podlegająca wpisowi do rejestru statków jest

skuteczna wobec osób trzecich, gdy została wpisana do rejestru.

1a.

Zastaw rejestrowy na statkach powietrznych jest skuteczny z chwilą wpisu do rejestru

zastawów i podlega ujawnieniu w rejestrze statków.

2.

Do oceny skutków wpisu do rejestru statków stosuje się odpowiednio przepisy o księgach

wieczystych i hipotece.

1.

Zgłoszenie zmiany danych rejestrowych podlegających wpisaniu do rejestru statków powinno

być dokonane w terminie 14 dni od jej zaistnienia.

2.

Jeżeli właściciel lub inny użytkownik nie dokonali zgłoszenia, o którym mowa w ust.

1, Prezes Urzędu po jednorazowym bezskutecznym wezwaniu może dokonać stosownego wpisu

z urzędu, zaznaczając tę okoliczność w rejestrze.

1.

Wykreślenie statku powietrznego z rejestru następuje na wniosek właściciela lub z

urzędu, jeżeli

1)

statek powietrzny przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 35 ust. 1 i 2;

2)

statek powietrzny zaginął i w ciągu 3 miesięcy nie został odnaleziony lub został odnaleziony,

lecz znajduje się w miejscu niedostępnym;

3)

statek powietrzny uległ zniszczeniu lub utracił trwale zdatność do lotów;

4)

statek podlega wpisowi do obcego rejestru;

5)

mimo zaistnienia odpowiednich okoliczności nie obowiązuje porozumienie, o którym mowa

w art. 32 ust. 1 lub 2.

2.

Do czasu wykreślenia statku powietrznego z rejestru statków nie uznaje się wpisu tego

statku do rejestru innego państwa.

3.

W przypadku gdy dane zgłoszone do rejestru są niezgodne ze stanem faktycznym, Prezes

Urzędu nakazuje właścicielowi statku powietrznego usunięcie nieprawidłowości w określonym

terminie.

4.

W przypadku bezskutecznego upływu terminu, o którym mowa w ust. 3, Prezes Urzędu wykreśla

statek powietrzny z rejestru statków.

1.

Prezes Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej, zatwierdza umowę, o której mowa

w

1)

ARO.OPS.110 załącznika II do rozporządzenia nr 965/2012/UE, jeżeli spełnione zostały

wymagania określone w tym przepisie;

2)

ARO.OPS.155 załącznika II do rozporządzenia nr 965/2012/UE, jeżeli spełnione zostały

wymagania określone w ORO.SPO.100 załącznika III do rozporządzenia nr 965/2012/UE.

2.

Prezes Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej, zawiesza albo cofa zatwierdzenie,

o którym mowa w

1)

ust. 1 pkt 1, w przypadkach, o których mowa w ARO.OPS.110 lit. b i c załącznika II

do rozporządzenia nr 965/2012/UE;

2)

ust. 1 pkt 2, w przypadkach, o których mowa w ARO.OPS.155 lit. b załącznika II do

rozporządzenia nr 965/2012/UE.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 2, podlega natychmiastowej wykonalności.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki prowadzenia rejestru statków, tryb składania wniosków o wpis do

rejestru statków, zgłaszania zmiany danych rejestrowych, a także wzór świadectwa rejestracji

oraz warunki jego ważności, z uwzględnieniem w szczególności rodzaju i charakterystyki

statku powietrznego;

2)

znaki rozpoznawcze oraz inne znaki i napisy umieszczane na statkach powietrznych,

z uwzględnieniem ich opisu, sposobu i miejsca ich umieszczania;

3)

sposób prowadzenia wykazu znaków rozpoznawczych wykorzystywanych do lotów przez statki

powietrzne niewpisane do rejestru statków, w tym dane zamieszczane w wykazie, z uwzględnieniem

możliwości weryfikacji tego wykazu.

1.

Minister Obrony Narodowej prowadzi rejestr wojskowych statków powietrznych.

2.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze zarządzenia, sposób prowadzenia rejestru

wojskowych statków powietrznych, tryb dokonywania wpisu i wykreśleń tych statków z

rejestru oraz wzór rejestru.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych prowadzi rejestr statków powietrznych lotnictwa

służb porządku publicznego.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia rejestru,

o którym mowa w ust. 1, tryb dokonywania wpisów i wykreśleń w rejestrze, a także wzór

rejestru i świadectwa rejestracji, uwzględniając dane podlegające wpisowi, w szczególności

znaki rejestracyjne oraz typ i numer fabryczny statku powietrznego.

Zabrania się używania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej statku powietrznego,

który nie posiada ważnego świadectwa zdatności do lotu, pozwolenia na wykonywanie

lotów dla statków powietrznych kategorii specjalnej, zwanego dalej „pozwoleniem na

wykonywanie lotów”, albo innego równoważnego dokumentu lub nie spełnia warunków określonych

w certyfikacie typu, uzupełniającym certyfikacie typu, pozwoleniu na wykonywanie lotów

lub innym równoważnym dokumencie.

1.

W zakresie niezastrzeżonym dla EASA, zdatność do lotu statków powietrznych objętych

nadzorem EASA oraz zdatność ich silników, śmigieł, części, wyposażenia nieinstalowanego

i wyposażenia do zdalnego sterowania statkami powietrznymi jest sprawdzana przez Prezesa

Urzędu w toku ich produkcji i eksploatacji w zakresie i na zasadach określonych w

rozporządzeniu nr 2018/1139/UE, rozporządzeniu Komisji (UE) nr 748/2012 z dnia 3 sierpnia 2012 r. ustanawiającym przepisy

wykonawcze dotyczące certyfikacji statków powietrznych i związanych z nimi wyrobów,

części i akcesoriów w zakresie zdatności do lotu i ochrony środowiska oraz dotyczące

certyfikacji organizacji projektujących i produkujących

(Dz. Urz. UE L 224 z 21.08.2012, str. 1, z późn. zm.) oraz rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1321/2014 z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie ciągłej

zdatności do lotu statków powietrznych oraz wyrobów lotniczych, części i wyposażenia,

a także w sprawie zatwierdzeń udzielanych organizacjom i personelowi zaangażowanym

w takie zadania

(Dz. Urz. UE L 362 z 17.12.2014, str. 1, z późn. zm.).

2.

W zakresie niezastrzeżonym dla EASA, dla statków powietrznych objętych nadzorem EASA,

kierując się względami bezpieczeństwa, Prezes Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej

1)

wydaje, zmienia, zawiesza albo cofa świadectwo zdatności do lotu i ograniczone świadectwo

zdatności do lotu na zasadach określonych w rozporządzeniu nr 748/2012/UE;

2)

wydaje, zawiesza albo cofa poświadczenie przeglądu zdatności do lotu dla świadectw

zdatności do lotu i ograniczonych świadectw zdatności do lotu wydanych zgodnie z rozporządzeniem

nr 748/2012/UE na zasadach określonych w rozporządzeniu nr 1321/2014/UE, o ile rozporządzenie

nr 1321/2014/UE nie stanowi inaczej;

3)

zatwierdza warunki lotu, wydaje zezwolenie na wykonanie lotu dla statków powietrznych

nieposiadających ważnego świadectwa zdatności do lotu, zawiesza je albo cofa na zasadach

określonych w rozporządzeniu nr 748/2012/UE, o ile rozporządzenie nr 748/2012/UE nie

stanowi inaczej.

1.

Dla statków powietrznych nieobjętych nadzorem EASA Prezes Urzędu, w drodze decyzji

administracyjnej, wydaje zgodnie z wymaganiami Załącznika 8 do Konwencji, o której

mowa w art. 3 ust. 2, dyrektywy zdatności określające obowiązki dla użytkowników i

właścicieli statków powietrznych w zakresie ciągłej zdatności do lotu statku powietrznego.

2.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może, zgodnie z art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, zawiadomić o decyzjach i innych czynnościach podjętych w toku postępowania w drodze

obwieszczenia ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Urzędu Lotnictwa Cywilnego.

3.

Decyzje, o których mowa w ust. 1, podlegają ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Urzędu

Lotnictwa Cywilnego.

1.

Prezes Urzędu stwierdza zgodność części i akcesoriów statków powietrznych nieobjętych

nadzorem EASA z właściwymi przepisami prawa w zakresie ciągłej zdatności do lotu statku

powietrznego przez wydanie orzeczenia zdatności.

2.

Orzeczenia zdatności wydawane są bezterminowo.

3.

Wydanie orzeczenia zdatności następuje na wniosek osoby, która przedstawi projekt

typu oraz dokumentację wykazującą spełnienie właściwych przepisów prawa w zakresie

ciągłej zdatności do lotu statku powietrznego.

4.

W orzeczeniu zdatności Prezes Urzędu określa warunki użytkowania części i akcesoriów

statku powietrznego oraz ograniczenia ustalone ze względu na bezpieczeństwo lotów.

5.

Prezes Urzędu odmawia wydania orzeczenia zdatności, jeżeli części i akcesoria statków

powietrznych nie spełniają wymagań ustanowionych przepisami prawa w zakresie ciągłej

zdatności do lotu statku powietrznego.

6.

Prezes Urzędu zawiesza orzeczenie zdatności na określony czas, jeżeli części i akcesoria

statków powietrznych przestały spełniać wymagania ustanowione przepisami prawa w zakresie

ciągłej zdatności do lotu statku powietrznego.

7.

Prezes Urzędu cofa orzeczenie zdatności, jeżeli w okresie zawieszenia tego orzeczenia

nie została przywrócona zgodność z przepisami prawa w zakresie ciągłej zdatności do

lotu statku powietrznego.

8.

Prezes Urzędu zmienia orzeczenie zdatności, jeżeli wnioskujący wykaże zgodność zgłoszonej

zmiany z przepisami prawa w zakresie ciągłej zdatności do lotu statku powietrznego.

9.

Wydanie orzeczenia zdatności, jego zawieszenie, jak również odmowa wydania, zmiana

oraz cofnięcie następuje w drodze decyzji administracyjnej Prezesa Urzędu.

1.

Dla statków powietrznych nieobjętych nadzorem EASA Prezes Urzędu stwierdza zgodność

stanu technicznego statku powietrznego zarejestrowanego w rejestrze statków z wymaganiami

określonymi w certyfikacie typu wydanym lub uznanym przez Prezesa Urzędu oraz ustanowionymi

przepisami prawa w zakresie ciągłej zdatności do lotu statku powietrznego przez wydanie

świadectwa zdatności do lotu.

2.

Świadectwo zdatności do lotu wydaje się, kierując się względami bezpieczeństwa, na

czas określony nie dłuższy niż 24 miesiące.

3.

Prezes Urzędu odmawia wydania świadectwa zdatności do lotu, jeżeli statek powietrzny

nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 1.

4.

Prezes Urzędu zawiesza świadectwo zdatności do lotu na określony czas, jeżeli statek

powietrzny przestał spełniać wymagania, o których mowa w ust. 1.

5.

Prezes Urzędu cofa świadectwo zdatności do lotu, jeżeli w okresie zawieszenia tego

świadectwa nie została przywrócona zgodność z wymaganiami, o których mowa w ust. 1.

6.

(uchylony)

7.

Wydanie świadectwa zdatności do lotu, jego odnowienie, zawieszenie albo cofnięcie

następuje w drodze decyzji administracyjnej Prezesa Urzędu.

Obowiązki użytkowników statków powietrznych i podmiotów wykonujących czynności w zakresie

ciągłej zdatności do lotu statków powietrznych lub obsługi technicznej i napraw oraz

warunki przeprowadzania modyfikacji i napraw określają przepisy wydane na podstawie

art. 53c ust. 3.

1.

Dla statku powietrznego, silnika lub śmigła, przeznaczonego na eksport do państwa

trzeciego, Prezes Urzędu stwierdza zgodność statku powietrznego, silnika lub śmigła

z

1)

wymaganiami określonymi w certyfikacie typu wydanym albo uznanym przez

a)

EASA - w przypadku statku powietrznego objętego nadzorem EASA,

b)

Prezesa Urzędu - w przypadku statku powietrznego nieobjętego nadzorem EASA,

2)

przepisami prawa w zakresie ciągłej zdatności do lotu, z uwzględnieniem specjalnych

wymagań państwa trzeciego

- przez wydanie eksportowego świadectwa zdatności do lotu.

2.

Dla nowo budowanego statku powietrznego Prezes Urzędu stwierdza zgodność stanu technicznego

statku powietrznego z wymaganiami określonymi w certyfikacie typu wydanym albo uznanym

przez

1)

EASA - w przypadku statku powietrznego objętego nadzorem EASA,

2)

Prezesa Urzędu - w przypadku statku powietrznego nieobjętego nadzorem EASA

- przez wydanie eksportowego świadectwa zdatności do lotu.

3.

Wydanie eksportowego świadectwa zdatności do lotu następuje w drodze decyzji administracyjnej

Prezesa Urzędu.

1.

Dla statków powietrznych nieobjętych nadzorem EASA Prezes Urzędu może, w drodze decyzji

administracyjnej, zezwolić na wykonanie lotu przez statek powietrzny nieposiadający

ważnego świadectwa zdatności do lotu, pozwolenia na wykonywanie lotów albo innego

równoważnego dokumentu lub w warunkach nieprzewidzianych w tych dokumentach lub dokumentach

z nimi związanych w celu: przeprowadzenia prób w locie, lotów próbnych, eksportu statku

powietrznego, przemieszczenia statku powietrznego do miejsca, gdzie ma być naprawiony,

a także w innych okolicznościach związanych ze sprawdzaniem zdatności do lotu statku

powietrznego, gdy statek powietrzny jest w stanie wykonać bezpieczny lot w określonych

warunkach i ograniczeniach.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, zabronione jest wykonywanie działalności gospodarczej

przy użyciu statku powietrznego.

1.

Użytkownik, dowódca i inni członkowie załogi statku powietrznego są obowiązani do

przestrzegania warunków i ograniczeń ustanowionych w świadectwie zdatności do lotu,

pozwoleniu na wykonywanie lotów lub innym równoważnym dokumencie i dokumentach z nimi

związanych.

2.

Użytkownik statku powietrznego i inne osoby wykonujące na jego zlecenie zadania związane

z użytkowaniem, naprawami lub obsługą techniczną statku powietrznego mają obowiązek

zawiadamiania Prezesa Urzędu o wszelkich zdarzeniach i okolicznościach mogących mieć

istotne znaczenie dla zdatności statku powietrznego do lotu.

1.

Zgodnie z art. 11 rozporządzenia nr 216/2008/WE uznaje się za ważne, na równi z odpowiednimi

dokumentami wydanymi w Rzeczypospolitej Polskiej, certyfikaty wydane lub potwierdzone

przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej

lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

2.

Prezes Urzędu może uznać, zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 216/2008/WE, za ważne,

na równi z odpowiednimi dokumentami wydanymi w Rzeczypospolitej Polskiej, świadectwa

zdatności do lotu, zezwolenia na lot statku powietrznego bez świadectwa zdatności

do lotu oraz certyfikaty wydane lub potwierdzone przez właściwy organ obcego państwa.

3.

Uznanie, o którym mowa w ust. 2, następuje w drodze decyzji administracyjnej.

1.

W zakresie niezastrzeżonym dla EASA Prezes Urzędu bada spełnienie wymagań, jakie powinny

spełniać statki powietrzne w zakresie ochrony środowiska przed hałasem i zanieczyszczeniami

ziemi, wody i powietrza, określonych w przepisach międzynarodowych oraz przepisach

prawa Unii Europejskiej oraz przepisach wydanych na podstawie ust. 5.

2.

Prezes Urzędu stwierdza spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1, w świadectwie

zdatności w zakresie hałasu wydawanym w drodze decyzji administracyjnej.

3.

Jeżeli statek powietrzny jest przeznaczony na eksport, świadectwo zdatności w zakresie

hałasu może stwierdzić zamiast spełnienia wymagań, o których mowa w ust. 1, spełnienie

odpowiadających im wymagań określonych przez właściwe władze państwa importera.

3a.

Prezes Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej, zawiesza na czas określony świadectwo

zdatności w zakresie hałasu, o którym mowa w ust. 2, w przypadku niespełnienia wymagań

określonych w ust. 1.

3b.

Prezes Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej, cofa świadectwo zdatności w zakresie

hałasu, o którym mowa w ust. 2, jeżeli w okresie zawieszenia tego świadectwa nie została

przywrócona zgodność z wymaganiami, o których mowa w ust. 1.

4.

Świadectwo zdatności w zakresie hałasu powinno w czasie lotu statku powietrznego znajdować

się na jego pokładzie.

5.

Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze wymagania EASA w zakresie zdatności

statków powietrznych do lotu i ochrony środowiska oraz uwzględniając konieczność zapewnienia

bezpiecznej eksploatacji statków powietrznych, określi, w drodze rozporządzenia, wymagania,

jakie powinny spełniać statki powietrzne ze względu na ochronę środowiska przed hałasem

oraz zanieczyszczeniami ziemi, wody i powietrza.

1.

Prezes Urzędu stwierdza zdatność do lotu statków powietrznych kategorii specjalnej

nieobjętych nadzorem EASA oraz zdatność ich silników, śmigieł, części i akcesoriów

w toku ich projektowania, produkcji i eksploatacji przez wydanie pozwolenia na wykonywanie

lotów.

2.

Statkiem powietrznym kategorii specjalnej jest statek powietrzny, o którym mowa w

załączniku II do rozporządzenia nr 216/2008/WE, z wyłączeniem

1)

statków powietrznych, do których nie mają zastosowania niektóre przepisy ustawy, zgodnie

z przepisami wydanymi na podstawie art. 33 ust. 2;

2)

statków powietrznych posiadających ważny certyfikat typu wydany lub uznany przez Prezesa

Urzędu zgodnie z Załącznikiem 8 do Konwencji, o której mowa w art. 3 ust. 2.

3.

Wydanie pozwolenia na wykonywanie lotów następuje na wniosek osoby, która przedstawi

projekt oraz dokumentację wykazującą spełnienie właściwych przepisów technicznych.

4.

W pozwoleniu na wykonywanie lotów określa się warunki użytkowania statku powietrznego,

ograniczenia ustalone ze względu na bezpieczeństwo lotów oraz okres, na jaki zostało

wydane.

5.

Prezes Urzędu odmawia wydania pozwolenia na wykonywanie lotów, jeżeli dany statek

powietrzny, jego silnik lub śmigło nie spełnia wymagań ustanowionych przepisami prawa

w zakresie ciągłej zdatności do lotu statku powietrznego.

6.

Prezes Urzędu zawiesza pozwolenie na wykonywanie lotów na określony czas, jeżeli dany

statek powietrzny, jego silnik lub śmigło przestał spełniać wymagania ustanowione

przepisami prawa w zakresie ciągłej zdatności do lotu statku powietrznego.

7.

Prezes Urzędu cofa pozwolenie na wykonywanie lotów, jeżeli w okresie zawieszenia tego

pozwolenia nie została przywrócona zgodność z przepisami prawa w zakresie ciągłej

zdatności do lotu statku powietrznego.

8.

Wydanie pozwolenia na wykonywanie lotów, jego zawieszenie, odmowa wydania oraz cofnięcie

następuje w drodze decyzji administracyjnej Prezesa Urzędu.

9.

Projektowanie, produkcja i obsługa statków powietrznych kategorii specjalnej są prowadzone

przez podmioty posiadające certyfikat wydany zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie

art. 53c ust. 1 pkt 7. Pojedyncze egzemplarze statków powietrznych kategorii specjalnej

mogą być produkowane pod nadzorem Prezesa Urzędu przez podmioty nieposiadające certyfikatu.

10.

Prezes Urzędu prowadzi ewidencję posiadających certyfikat podmiotów projektujących,

produkujących lub obsługujących statki powietrzne kategorii specjalnej lub ich części,

zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 53c ust. 1 pkt 8.

1.

Certyfikaty typu oraz uzupełniające certyfikaty typu, wydane przez Prezesa Urzędu

dla statków powietrznych nieobjętych nadzorem EASA, Prezes Urzędu może, w drodze decyzji

administracyjnej

1)

zawiesić na określony czas - jeżeli typ statku powietrznego, silnika lub śmigła przestał

spełniać wymagania ustanowione przepisami prawa w zakresie ciągłej zdatności do lotu

statku powietrznego;

2)

cofnąć - jeżeli w okresie zawieszenia tego certyfikatu nie została przywrócona zgodność

z przepisami prawa w zakresie ciągłej zdatności do lotu statku powietrznego;

3)

zmienić - jeżeli wnioskujący o zmianę w certyfikacie typu lub uzupełniającym certyfikacie

typu wykaże, że statek powietrzny, silnik lub śmigło spełnia wymagania ustanowione

przepisami prawa w zakresie projektu typu.

2.

W zakresie niezastrzeżonym dla EASA, Prezes Urzędu uznaje certyfikat typu albo uzupełniający

certyfikat typu, wydany zgodnie z Załącznikiem 8 do Konwencji, o której mowa w art.

3 ust. 2, o ile istnieje odpowiednio posiadacz certyfikatu typu albo uzupełniającego

certyfikatu typu.

3.

Uznanie certyfikatu, o którym mowa w ust. 2, następuje w drodze decyzji administracyjnej,

na wniosek podmiotu, który składa zgłoszenie o wpisanie statku powietrznego do rejestru

statków. We wniosku wskazuje się posiadacza certyfikatu oraz numer certyfikatu nadany

przez organ państwa projektu typu.

1.

Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze wymagania EASA w zakresie zdatności

statków powietrznych do lotu oraz uwzględniając konieczność zapewnienia bezpiecznej

eksploatacji statków powietrznych, określi, w drodze rozporządzenia, przepisy techniczne

i eksploatacyjne dotyczące statków powietrznych kategorii specjalnej nieobjętych nadzorem

EASA, sposób postępowania przy sprawdzaniu zdatności do lotu tych statków oraz wzory

dokumentów z tym związane, a w szczególności

1)

rodzaje statków powietrznych kategorii specjalnej;

2)

sposób i warunki prowadzenia budowy, odbudowy lub modyfikacji statków powietrznych

kategorii specjalnej;

3)

sposób postępowania przy wydawaniu i odnawianiu ważności oraz zawieszaniu i cofaniu

pozwoleń na wykonywanie lotów;

4)

sposób prowadzenia inspekcji statków powietrznych kategorii specjalnej;

5)

wzór pozwolenia na wykonywanie lotów oraz wzór wniosku o jego wydanie;

6)

zakres obsługi statków powietrznych kategorii specjalnej;

7)

sposób postępowania przy certyfikowaniu podmiotów projektujących, produkujących i

obsługujących statki powietrzne kategorii specjalnej;

8)

sposób prowadzenia ewidencji podmiotów produkujących i obsługujących statki powietrzne

kategorii specjalnej lub ich części.

2.

Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze wymagania EASA w zakresie zdatności

statków powietrznych do lotu oraz uwzględniając konieczność zapewnienia bezpiecznej

eksploatacji statków powietrznych, określi, w zakresie niezastrzeżonym dla EASA, w

drodze rozporządzenia

1)

sposób postępowania przy zmianie, zawieszaniu i cofaniu certyfikatu typu, uzupełniającego

certyfikatu typu oraz wzory tych dokumentów;

2)

sposób postępowania przy wydawaniu, zmianie, zawieszaniu i cofaniu orzeczenia zdatności

oraz wzory tego orzeczenia i wniosku o jego wydanie;

3)

rodzaje prób w locie i lotów próbnych oraz sposób i warunki ich przeprowadzania, w

tym wymagania dotyczące personelu lotniczego uczestniczącego w próbach w locie i lotach

próbnych;

4)

sposób sprawdzania zdatności statków powietrznych do lotu, w tym sposób

a)

postępowania przy wydawaniu świadectwa zdatności do lotu oraz eksportowego świadectwa

zdatności do lotu, okres ważności świadectwa zdatności do lotu, wzór świadectwa zdatności

do lotu oraz wzór wniosku o jego wydanie, wzór eksportowego świadectwa zdatności do

lotu oraz wzór wniosku o jego wydanie,

b)

stwierdzania utrzymywania przez statek powietrzny jego zdatności do lotu,

c)

postępowania przy zawieszaniu, odnawianiu i cofaniu świadectwa zdatności do lotu,

d)

postępowania przy wydawaniu zezwolenia na wykonywanie lotu, o którym mowa w art. 50,

i termin jego ważności, wzór zezwolenia oraz wzór wniosku o jego wydanie.

3.

Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze konieczność zapewnienia ciągłej

zdatności do lotu statków powietrznych, określi, w zakresie niezastrzeżonym dla EASA,

w drodze rozporządzenia

1)

obowiązki użytkowników statków powietrznych, podmiotów wykonujących czynności w zakresie

ciągłej zdatności do lotu statków powietrznych lub obsługi technicznej i napraw;

2)

wymagania dotyczące umowy o zarządzanie ciągłą zdatnością do lotu statków powietrznych;

3)

wymagania dotyczące programu obsługi technicznej statku powietrznego;

4)

warunki przeprowadzania modyfikacji i napraw;

5)

rodzaj dokumentów potwierdzających zapewnianie ciągłej zdatności do lotu statków powietrznych

oraz sposób ich prowadzenia;

6)

standardy obsługi technicznej dotyczące danych obsługowych, wykonywania obsługi technicznej

statków powietrznych, silników, śmigieł, części i akcesoriów, usuwania albo odraczania

usuwania usterek statku powietrznego oraz poświadczania obsługi technicznej;

7)

klasyfikację działalności wykonywanej przez jednostki obsługi technicznej i napraw

oraz organizacje zarządzające ciągłą zdatnością do lotu.

1.

Ze względu na dostępność dla użytkowników wyróżnia się lotniska użytku publicznego

i lotniska użytku wyłącznego.

2.

Lotniskiem użytku publicznego jest lotnisko otwarte dla wszystkich statków powietrznych

w terminach i godzinach ustalonych przez zarządzającego tym lotniskiem i podanych

do publicznej wiadomości.

2a.

W odniesieniu do lotnisk niepodlegających wymogom rozporządzenia nr 2018/1139/UE dopuszcza

się tworzenie lotnisk użytku publicznego o ograniczonej certyfikacji. Do lotnisk tych

nie stosuje się przepisów art. 55 ust. 5, art. 64a, art. 68 ust. 3 pkt 5 i 7, art.

77b, art. 84 ust. 2 pkt 3, art. 173 ust. 1 i art. 175 ust. 7 pkt 3, a w przypadku

gdy lotniska takie obsługują nie więcej niż 5 000 000 pasażerów w ciągu roku, liczonych

zgodnie z art. 77g ust. 1, nie stosuje się również przepisów art. 77, art. 77a i art.

77h ust. 1.

2b.

W odniesieniu do lotnisk, którym przyznano odstępstwo, o którym mowa w art. 2 ust.

7 rozporządzenia nr 2018/1139/UE, nie stosuje się przepisów art. 55 ust. 5, art. 64a,

art. 68 ust. 3 pkt 5 i 7, art. 77b, art. 84 ust. 2 pkt 3, art. 173 ust. 1 i art. 175

ust. 7 pkt 3, a w przypadku gdy lotniska takie obsługują nie więcej niż 5 000 000

pasażerów w ciągu roku, liczonych zgodnie z art. 77g ust. 1, nie stosuje się również

przepisów art. 77, art. 77a i art. 77h ust. 1.

3.

Lotniskiem użytku wyłącznego jest lotnisko wykorzystywane przez zarządzającego tym

lotniskiem, użytkowników lotniska wymienionych w dokumentacji rejestracyjnej tego

lotniska oraz za zgodą zarządzającego lotniskiem - przez innych użytkowników lotniska.

4.

Z uwagi na rolę, w polityce rozwoju kraju, wyróżnia się lotniska lokalne (gminne,

powiatowe) oraz ponadlokalne (regionalne, krajowe).

5.

Dopuszcza się wykonywanie z lotnisk użytku wyłącznego następujących lotów

1)

przewozów czarterowych, wykonywanych wyłącznie śmigłowcami oraz samolotami o maksymalnej

masie startowej (MTOM) poniżej 10 000 kg lub o liczbie miejsc pasażerskich poniżej

20;

2)

lokalnych;

3)

innych niż loty, o których mowa w pkt 1 i 2, niebędących lotami handlowymi.

6.

W przypadku gdy zarządzający lotniskiem użytku wyłącznego zapewnia

1)

funkcjonowanie na lotnisku służb państwowych działających na rzecz administracji publicznej

lub służb lotnictwa państwowego,

2)

starty i lądowania statków powietrznych wykonujących loty w celu ratowania życia lub

zdrowia ludzi, poszukiwania i ratownictwa, zapobiegania skutkom klęsk żywiołowych

lub ich usunięcia lub loty humanitarne

- stanowi to świadczenie usług w ogólnym interesie gospodarczym w rozumieniu prawa

Unii Europejskiej.

7.

Lotnisko użytku wyłącznego może zostać otwarte dla wszystkich statków powietrznych

w terminach i godzinach ustalonych przez zarządzającego tym lotniskiem i podanych

do publicznej wiadomości. Po dokonaniu wpisu do rejestru lotnisk zmiany w zakresie

dostępności dla użytkowników lotnisko staje się lotniskiem użytku publicznego niepodlegającym

certyfikacji, o ile nie podlega wymogom rozporządzenia nr 216/2008/WE.

7a.

Do lotnisk, o których mowa w ust. 7, nie stosuje się przepisów art. 55 ust. 5, art.

64a, art. 68 ust. 3 pkt 5 i 7, art. 77b, art. 84 ust. 2 pkt 3, art. 173 ust. 1 i art.

175 ust. 7 pkt 3, a w przypadku gdy lotnisko takie obsługuje nie więcej niż 5 000

000 pasażerów w ciągu roku, liczonych zgodnie z art. 77g ust. 1, nie stosuje się również

przepisów art. 77, art. 77a i art. 77h ust. 1.

7b.

Z lotnisk, o których mowa w ust. 7, dopuszcza się wykonywanie następujących lotów

w ruchu krajowym

1)

przewozów czarterowych wykonywanych wyłącznie śmigłowcami oraz samolotami o maksymalnej

masie startowej (MTOM) poniżej 10 000 kg lub o liczbie miejsc pasażerskich poniżej

20;

2)

lokalnych;

3)

innych niż loty, o których mowa w pkt 1 i 2, niebędących lotami handlowymi.

7c.

Do lotnisk, o których mowa w ust. 7, stosuje się przepisy ust. 6, art. 59a ust. 4

oraz przepisy wydane na podstawie art. 59a ust. 7, art. 83 ust. 1 w zakresie lotnisk

użytku wyłącznego, art. 85 i art. 92 ust. 2 pkt 1 ̶ 8.

8.

(uchylony)

1.

Lotnisko można założyć po uzyskaniu zezwolenia udzielonego przez Prezesa Urzędu na

wniosek zainteresowanego.

2.

Zezwolenie na założenie lotniska użytku publicznego może uzyskać

1)

organ administracji publicznej Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

państwowa lub samorządowa jednostka organizacyjna;

3)

spółka kapitałowa z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym, której członek zarządu - w przypadku zarządu jednoosobowego, lub co

najmniej dwóch członków zarządu - w przypadku zarządu wieloosobowego, posiadają znajomość

języka polskiego, co wykazuje się złożeniem stosownego oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń;

4)

stowarzyszenie lub podmiot, do którego odpowiednio stosuje się przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach

(Dz. U. z 2019 r. poz. 713 oraz z 2020 r. poz. 695 i 1086), których przedmiotem działalności jest działalność lotnicza, utworzone zgodnie z

przepisami prawa polskiego;

5)

osoba fizyczna posiadająca miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

albo innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub

państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, a w przypadku gdy nie jest ona obywatelem

polskim - również posiadająca znajomość języka polskiego lub zatrudniająca co najmniej

jedną osobę upoważnioną do jej reprezentowania, posiadającą znajomość języka polskiego,

co wykazuje złożeniem stosownego oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej

za składanie fałszywych oświadczeń.

2a.

Lotnisko użytku wyłącznego może założyć podmiot posiadający miejsce stałego pobytu

lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, wnioskodawca jest obowiązany dołączyć

1)

dokumenty potwierdzające spełnienie przez wnioskodawcę wymogów, o których mowa w ust.

2 albo 2a;

2)

wypis i wyrys z planu zagospodarowania przestrzennego województwa, o ile został uchwalony,

oraz wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu

lotniska oraz obszarów go otaczających, znajdujących się w strefie jego oddziaływania,

odpis decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, odpis decyzji o warunkach

zabudowy, odpis decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska

użytku publicznego albo odpis decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie

CPK w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o Centralnym Porcie Komunikacyjnym

(Dz. U. z 2020 r. poz. 234 i 1378);

2a)

zatwierdzony przez ministra właściwego do spraw transportu plan generalny lotniska,

o którym mowa w ust. 5 - w przypadku lotnisk użytku publicznego;

3)

program wykorzystania lotniska;

4)

prognozę i plan organizacji ruchu lotniczego na lotnisku i w jego rejonie ze wskazaniem

sposobów uniknięcia kolizji z ruchem prowadzonym z istniejących już sąsiednich lotnisk;

5)

projekt zagospodarowania terenu lotniska;

6)

(uchylony)

7)

dokumenty stwierdzające prawo dysponowania nieruchomością na cele budowy lotniska;

8)

mapę z naniesionymi powierzchniami ograniczającymi przeszkody na lotnisku i w jego

otoczeniu, z uwzględnieniem istniejących przeszkód lotniczych;

9)

profile pól wznoszenia i podejścia.

10)

(uchylony)

11)

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

Zakładający lotnisko użytku publicznego lub, w przypadku istniejących lotnisk użytku

publicznego, zarządzający tym lotniskiem opracowuje plan generalny lotniska użytku

publicznego stanowiący plan rozwoju tego lotniska, sporządzony na okres nie krótszy

niż 20 lat, zwany dalej „planem generalnym”.

6.

Plan generalny określa

1)

obszar objęty planem, z określeniem dopuszczalnych gabarytów obiektów budowlanych

i naturalnych;

2)

informację dotyczącą planowanego rozwoju ruchu lotniczego (w podziale w szczególności

na operacje regularne, czarterowe i lotnictwo ogólne, przewozy pasażerów i towarów);

3)

koncepcję zapewniania służb żeglugi powietrznej;

4)

koncepcję rozwoju przestrzennego wraz z zagospodarowaniem stref wokół lotniska;

5)

informację dotyczącą przepustowości, z uwzględnieniem jej obecnych - w przypadku istniejących

lotnisk - i przyszłych parametrów (w podziale na parametry dotyczące w szczególności

dróg startowych, dróg kołowania, płyt postojowych, terminali, przestrzeni powietrznej,

dróg dojazdowych do lotniska), w odniesieniu do zakładanego rozwoju ruchu i planowanych

modernizacji lotniska;

6)

informacje ekonomiczno-finansowe dotyczące w szczególności obecnej i planowanej struktury

własnościowej, przewidywanych źródeł finansowania inwestycji, obecnej i przewidywanej

rentowności i płynności podmiotu, planowanej wysokości opłat lotniskowych i przychodów

z ich tytułu, z odniesieniem do całości planowanych przychodów podmiotu;

7)

inne sprawy wybrane przez podmiot, o którym mowa w ust. 5.

7.

Plan generalny w zakresie, o którym mowa w ust. 6 pkt 1 i 4, podmiot, o którym mowa

w ust. 5, konsultuje z gminami, których tereny zostały objęte planem generalnym. Właściwe

organy gminy wyrażają swoje stanowisko i zgłaszają uwagi do planu generalnego w terminie

30 dni od dnia otrzymania planu od podmiotu, o którym mowa w ust. 5. Nieprzedstawienie

stanowiska ani uwag przez właściwe organy gminy w terminie 30 dni, traktuje się jako

brak zastrzeżeń do planu generalnego przedstawionego przez podmiot, o którym mowa

w ust. 5. Podmiot, o którym mowa w ust. 5, ustosunkowuje się na piśmie do uwag gminy

i przedkłada do zaopiniowania Prezesowi Urzędu skonsultowany w powyższym trybie z

gminami plan obejmujący uwagi gminy i stanowisko podmiotu, o którym mowa w ust. 5,

w odniesieniu do uwag gminy.

8.

Plan generalny po zaopiniowaniu przez Prezesa Urzędu w zakresie, o którym mowa w ust.

6 pkt 1-6, oraz po uzgodnieniu z

1)

(uchylony)

2)

Ministrem Obrony Narodowej - w zakresie terenów zamkniętych w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne

(Dz. U. z 2020 r. poz. 276, 284, 782 i 1086),

3)

ministrem właściwym do spraw rozwoju regionalnego - w zakresie zgodności z programami

rządowymi dotyczącymi rozwoju kraju, w tym jego poszczególnych regionów

- podlega zatwierdzeniu przez ministra właściwego do spraw transportu w zakresie zgodności

z polityką transportową kraju.

9.

Dla terenów objętych planem generalnym sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego - zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym - jest obowiązkowe, z

uwzględnieniem przepisów dotyczących terenów zamkniętych. Jeżeli teren zamknięty objęty

planem generalnym utraci status terenu zamkniętego, sporządzenie miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego - zgodnego z zatwierdzonym planem generalnym dla tego

terenu jest obowiązkowe.

10.

Plan generalny podlega aktualizacji w okresach pięcioletnich lub częściej, jeżeli

istniejące lub projektowane cechy techniczno-eksploatacyjne lotniska lub warunki ekonomiczne,

operacyjne, środowiskowe oraz finansowe wymagają wprowadzenia istotnych zmian w tym

planie.

11.

Do zmiany planu generalnego przepisy ust. 6-9 stosuje się odpowiednio.

12.

Prezes Urzędu uwzględnia zapisy zatwierdzonego planu generalnego w szczególności przy

1)

wydawaniu zezwoleń, o których mowa w art. 61 ust. 1;

2)

uzgadnianiu projektów planów, projektów decyzji, opiniowaniu projektów studiów oraz

wydawaniu opinii, o których mowa w art. 87

1.

Prezes Urzędu odmawia wydania zezwolenia na założenie lotniska, jeżeli z przedstawionych

dokumentów wynika, że projektowane lotnisko nie odpowiada wymaganiom określonym we

właściwych przepisach, a także jeżeli

1)

wystąpi kolizja pomiędzy ruchem lotniczym prowadzonym z projektowanego lotniska a

ruchem prowadzonym z istniejących sąsiednich lotnisk;

2)

wydanie zezwolenia na założenie lotniska byłoby sprzeczne z programami, o których

mowa w art. 16 ust. 3.

3)

(uchylony)

2.

Zezwolenie na założenie lotniska może zawierać warunek spełnienia przez wnioskodawcę

dodatkowych wymagań określonych w tym zezwoleniu, wiążących się z eksploatacją lotniska.

3.

Zezwolenie na założenie lotniska już wydane może być cofnięte ze względów określonych

w ust. 2, jeżeli zmienił się stan faktyczny lub prawny stanowiący podstawę do wydania

zezwolenia lub zaistniały okoliczności, o których mowa w ust. 1.

4.

Prezes Urzędu może stwierdzić wygaśnięcie zezwolenia na założenie lotniska, jeżeli

w okresie 3 lat od daty określonej w tym zezwoleniu nie wpłynął wniosek o wpisanie

lotniska do rejestru lotnisk.

5.

Prezes Urzędu udziela zezwolenia na założenie lotniska, odmawia jego udzielenia oraz

cofa je w drodze decyzji administracyjnej.

1.

Kto zamierza założyć lotnisko, może ubiegać się o promesę zezwolenia.

1a.

Do wniosku o wydanie promesy zezwolenia wnioskodawca dołącza dokumenty określone w

art. 55 ust. 3 pkt 1-4 oraz 7 ̶ 9.

1b.

Wymagania określone w ust. 1a dotyczące art. 55 ust. 3 pkt 2 i 7 nie dotyczą inwestycji,

o których mowa w przepisach ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji

inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1380 oraz z 2020 r. poz. 471) oraz ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o Centralnym Porcie Komunikacyjnym.

2.

Promesę wydaje i odmawia jej wydania Prezes Urzędu w drodze decyzji administracyjnej.

3.

W promesie ustala się warunki niezbędne dla uzyskania zezwolenia na założenie lotniska

oraz okres jej ważności, z uwzględnieniem typu projektowanego lotniska, z tym że nie

może on być krótszy niż 12 miesięcy.

4.

W okresie ważności promesy nie można odmówić wydania zezwolenia, chyba że uległ zmianie

stan faktyczny lub prawny podany we wniosku o wydanie promesy, wnioskodawca nie spełnił

wszystkich warunków określonych w promesie lub wymagań określonych w art. 55 ust.

2-3 lub ujawniły się okoliczności, o których mowa w art. 56 ust. 1.

1.

Prezes Urzędu prowadzi rejestr lotnisk cywilnych, zwany dalej „rejestrem lotnisk”.

2.

Rejestr lotnisk jest jawny. Dokumenty stanowiące podstawę do dokonania wpisu w rejestrze

podlegają ochronie zgodnie z przepisami o tajemnicach prawnie chronionych.

3.

Wypisy z rejestru wydaje się na wniosek zainteresowanych podmiotów.

1.

Eksploatację lotniska można rozpocząć po wpisaniu lotniska do rejestru lotnisk.

2.

Wpisanie lotniska do rejestru lotnisk następuje na wniosek zakładającego lotnisko

po sprawdzeniu przez Prezesa Urzędu lub przez osoby przez niego upoważnione, czy lotnisko

odpowiada wymaganiom technicznym i eksploatacyjnym określonym na podstawie ustawy,

warunkom określonym w zezwoleniu na założenie lotniska oraz czy spełnione są wymagania

określone w art. 55.

3.

Do wniosku o wpisanie lotniska do rejestru lotnisk wnioskodawca jest obowiązany dołączyć

dokumenty, o których mowa w art. 55 ust. 3, albo oświadczenie, że dokumenty przedłożone

w postępowaniu o zezwolenie na założenie lotniska są aktualne.

4.

Nie można odmówić wpisania do rejestru lotniska, na którego założenie zostało wydane

zezwolenie, jeżeli lotnisko to spełnia wymagania, o których mowa w ust. 2.

5.

O wpisaniu lotniska do rejestru lotnisk, o odmowie wpisania, zmianie danych rejestrowych

niewymagających zezwolenia, o którym mowa w art. 61 ust. 1, rozstrzyga Prezes Urzędu

w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku o zmianę danych rejestrowych dołącza

się dokumenty potwierdzające wnioskowaną zmianę.

6.

Do rejestru lotnisk wpisuje się jako zarządzającego lotniskiem

1)

zakładającego lotnisko,

2)

inny podmiot - na wniosek zakładającego lotnisko,

3)

podmiot, któremu przekazano zarządzanie lotniskiem, zgodnie z art. 70

‒ jeżeli lotnisko spełnia warunki określone w art. 59a i art. 80a, a w przypadku lotniska,

o którym mowa w art. 59a ust. 1 pkt 1 i 2 ‒ również w art. 174 ust. 2 i 3, a w przypadku

lotniska, o którym mowa w art. 54 ust. 7 i art. 59a ust. 1 pkt 3 ‒ również w art.

55 ust. 2.

7.

Jeżeli dane podlegające wpisowi opierają się na dokumentach, dokumenty te powinny

być dołączone do zgłoszenia w oryginałach albo poświadczonych notarialnie lub urzędowo

odpisach, kopiach.

1.

Potwierdzenie spełnienia wymagań związanych z eksploatacją i zarządzaniem lotniskiem

użytku publicznego, z wyłączeniem lotnisk, o których mowa w art. 54 ust. 7, następuje

poprzez wydanie certyfikatu zgodnie z wymaganiami określonymi w

1)

rozporządzeniu Komisji (UE) nr 139/2014 z dnia 12 lutego 2014 r. ustanawiającym wymagania

oraz procedury administracyjne dotyczące lotnisk zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu

Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008

(Dz. Urz. UE L 44 z 14.02.2014, str. 1), a w przypadku wydania na podstawie art. 3 ust. 4 pkt 4 przepisów dotyczących lotnisk

także w tych przepisach - w przypadku lotnisk dla samolotów, o których mowa w art.

2 ust. 1 lit. e rozporządzenia nr 2018/1139/UE, ubiegających się o certyfikat, o którym

mowa w art. 34 ust. 1 tego rozporządzenia;

2)

przepisach wydanych na podstawie ust. 5, art. 83 ust. 1, art. 85 i art. 92 ust. 2

pkt 1 i 2 - w przypadku lotnisk, którym przyznano zwolnienie, o którym mowa w art.

2 ust. 7 rozporządzenia nr 2018/1139/UE, oraz lotnisk dla śmigłowców, o których mowa

w art. 2 ust. 1 lit. e rozporządzenia nr 2018/1139/UE;

3)

przepisach wydanych na podstawie ust. 6, art. 83 ust. 1, art. 85 i art. 92 ust. 2

pkt 1 i 2 - w przypadku lotnisk, dla których Prezes Urzędu wydał decyzję o ograniczonej

certyfikacji.

1a.

Na wniosek zakładającego lotnisko, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. e rozporządzenia

nr 2018/1139/UE, albo zarządzającego takim lotniskiem Prezes Urzędu, w drodze decyzji

administracyjnej, przyznaje zwolnienie, o którym mowa w art. 2 ust. 7 rozporządzenia

nr 2018/1139/UE, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki, o których mowa w tym przepisie.

1b.

We wniosku, o którym mowa w ust. 1a, wskazuje się lotnisko, którego ma dotyczyć zwolnienie,

oraz dołącza się dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art.

2 ust. 7 rozporządzenia nr 2018/1139/UE.

2.

Decyzję o ograniczonej certyfikacji lotniska użytku publicznego Prezes Urzędu wydaje

na wniosek zakładającego lotnisko lub zarządzającego lotniskiem, wskazując w decyzji

1)

rodzaje lotów, jakie mogą być wykonywane na tym lotnisku;

2)

czas, w jakim mogą być obsługiwane loty na tym lotnisku;

3)

charakterystykę techniczną statków powietrznych, jakie mogą lądować i startować z

tego lotniska.

3.

Certyfikat, o którym mowa w ust. 1, wydaje się zgodnie z przepisami art. 160-163a,

z tym że dla lotnisk o ograniczonej certyfikacji warunkiem rozpoczęcia procesu certyfikacji

jest uzyskanie decyzji, o której mowa w ust. 2.

4.

Potwierdzenie spełnienia wymagań związanych z eksploatacją i zarządzaniem lotniskiem

użytku wyłącznego następuje poprzez złożenie oświadczenia przez zakładającego lotnisko

lub zarządzającego lotniskiem o zgodności charakterystyk technicznych i infrastruktury

lotniska oraz eksploatacji i zarządzania lotniskiem z wymaganiami określonymi w przepisach

wydanych na podstawie ust. 7, po przeprowadzeniu przez Prezesa Urzędu z wynikiem pozytywnym

kontroli sprawdzającej na lotnisku, zakończonej wydaniem decyzji administracyjnej.

5.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wymagania

techniczne i eksploatacyjne w rozumieniu Załącznika 14 do Konwencji, o której mowa

w art. 3 ust. 2, dla lotnisk, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mając na uwadze bezpieczną

eksploatację lotnisk.

6.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wymagania

techniczne i eksploatacyjne w stosunku do lotnisk, o których mowa w ust. 1 pkt 3,

mając na uwadze bezpieczną eksploatację lotnisk oraz potrzebę zróżnicowania tych wymagań

w zależności od typu i charakterystyk technicznych lotniska, jak i rodzaju ruchu lotniczego.

7.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wymagania

techniczne i eksploatacyjne w stosunku do lotnisk, o których mowa w ust. 4, oraz sposób

i tryb przeprowadzania kontroli sprawdzającej, mając na uwadze konieczność zapewnienia

bezpiecznej eksploatacji lotnisk oraz potrzebę zróżnicowania tych wymagań w zależności

od typu i charakterystyk technicznych lotniska, jak i rodzaju ruchu lotniczego, a

także zapewnienie sprawności kontroli sprawdzającej.

1.

Prezes Urzędu, na wniosek zarządzającego lotniskiem, akceptuje albo zmienia w odniesieniu

do lotniska użytku publicznego, o którym mowa w art. 59a ust. 1 pkt 1, alternatywne

sposoby spełnienia wymagań, o których mowa w ADR.AR.A.015 lit. d załącznika II do

rozporządzenia nr 139/2014/UE, na zasadach określonych w ADR.AR.A.015 lit. d załącznika

II do rozporządzenia nr 139/2014/UE, o ile te alternatywne sposoby spełnienia wymagań

nie zostały zaakceptowane w procesie certyfikacji lub nie są uwzględnione w zatwierdzonej

instrukcji operacyjnej lotniska, o której mowa w ADR.OR.E.005 załącznika III do rozporządzenia

nr 139/2014/UE.

2.

Alternatywne sposoby spełnienia wymagań Prezes Urzędu akceptuje, zmienia albo cofa

w drodze decyzji administracyjnej. Prezes Urzędu z urzędu albo na wniosek zarządzającego

lotniskiem cofa alternatywne sposoby spełnienia wymagań.

3.

Prezes Urzędu cofa alternatywne sposoby spełnienia wymagań, jeżeli zarządzający lotniskiem

w terminie wskazanym w protokole kontroli, o którym mowa w art. 28 ust. 5, nie usunął

stwierdzonych w tym protokole nieprawidłowości dotyczących alternatywnych sposobów

spełnienia wymagań.

1.

Minister Obrony Narodowej prowadzi rejestr lotnisk i lądowisk wojskowych, a minister

właściwy do spraw wewnętrznych prowadzi rejestr lotnisk i lądowisk lotnictwa służb

porządku publicznego.

2.

Ministrowie, o których mowa w ust. 1, określą, w drodze zarządzeń, sposób prowadzenia

rejestrów, tryb wpisu lotnisk i lądowisk do rejestrów, o których mowa w ust. 1, oraz

wzory tych rejestrów.

3.

Jeżeli lotnisko, o którym mowa w ust. 1, ma być wykorzystywane także przez lotnictwo

cywilne, wówczas lotnisko to wpisuje się również do rejestru lotnisk. Jako zarządzającego

tym lotniskiem wpisuje się podmiot uzgodniony przez zainteresowanych ministrów. Obowiązek

złożenia wniosku w tej sprawie spoczywa na tym podmiocie.

3a.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do lotnisk wojskowych wykorzystywanych do startów

i lądowań cywilnych statków powietrznych wykonujących loty, o których mowa w art.

66a ust. 1.

4.

Jeżeli lądowisko, o którym mowa w ust. 1, ma być wykorzystywane także przez lotnictwo

cywilne, wówczas lądowisko to wpisuje się do ewidencji lądowisk.

1.

Zarządzający lotniskiem może dokonać istotnych zmian eksploatacyjnych i technicznych

cech lotniska po uzyskaniu zezwolenia Prezesa Urzędu.

2.

Zmiana eksploatacyjnych i technicznych cech lotniska podlega wpisowi do rejestru lotnisk.

3.

Zgłoszenie do rejestru lotnisk zmian powinno być dokonane w ciągu 14 dni od ich zaistnienia.

1.

Zmiany cechy dostępności lotniska, o której mowa w art. 54 ust. 7, w rejestrze lotnisk

dokonuje się na wniosek zarządzającego lotniskiem. Do wniosku dołącza się projekt

zmian do publikacji w Zintegrowanym Pakiecie Informacji Lotniczych, o którym mowa

w art. 121 ust. 3, oraz wniosek o zatwierdzenie instrukcji operacyjnej lotniska zgodnie

z art. 69 ust. 4.

2.

W odniesieniu do lotniska, o którym mowa w art. 54 ust. 7, w Zintegrowanym Pakiecie

Informacji Lotniczych publikuje się informację, że jest ono lotniskiem użytku publicznego

niepodlegającym certyfikacji.

3.

Zmianę w rejestrze wpisuje się po zatwierdzeniu instrukcji operacyjnej lotniska zgodnie

z art. 69 ust. 4 oraz po potwierdzeniu spełnienia warunków związanych z zapewnieniem

ochrony, o których mowa w dziale IX.

Jeżeli zarządzający lotniskiem nie dokonał zgłoszenia, o którym mowa w art. 61 ust.

3, Prezes Urzędu po jednorazowym bezskutecznym wezwaniu może dokonać stosownego wpisu

z urzędu, zaznaczając tę okoliczność w rejestrze lotnisk lub zamknąć lotnisko dla

ruchu ze względu na możliwość wystąpienia zagrożenia ruchu lotniczego.

Minister właściwy do spraw transportu, z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zasady klasyfikacji lotnisk;

2)

wzór rejestru lotnisk;

3)

szczegółowe warunki i tryb prowadzenia rejestru lotnisk, z uwzględnieniem wymagań

dotyczących dokumentacji rejestrowej;

4)

zmiany cech lotniska, uwzględniając podział na zmiany

a)

wymagające uzyskania zezwolenia Prezesa Urzędu,

b)

podlegające tylko wpisowi do rejestru lotnisk;

5)

szczegółowe wymagania, jakie muszą spełnić zakładający lotniska i zarządzający lotniskami,

w zależności od klasyfikacji lotnisk.

6)

(uchylony)

1.

Kto zamierza nabyć lub objąć akcje lub udziały w spółce zakładającej lotnisko użytku

publicznego albo spółce będącej założycielem lub właścicielem istniejącego lotniska

użytku publicznego w ilości zapewniającej mu osiągnięcie lub przekroczenie odpowiednio

25%, 33% lub 49% ogólnej liczby głosów na zgromadzeniu wspólników lub walnym zgromadzeniu

lub podejmuje inne działania, w wyniku czego stanie się podmiotem dominującym w rozumieniu

ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów

finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 623, 1798 i 2217) w podmiocie zakładającym lotnisko albo będącym założycielem lub właścicielem lotniska

użytku publicznego, zawiadamia o tym ministra właściwego do spraw transportu - pod

rygorem nieważności.

2.

Nie zawiadamia się ministra właściwego do spraw transportu, gdy działania, o których

mowa w ust. 1, stanowią koncentrację o wymiarze wspólnotowym w rozumieniu rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli

koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw)

(Dz. Urz. WE L 24 z 29.01.2004, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 8, t. 3, str. 40). W takim przypadku do działań tych stosuje się przepisy tego rozporządzenia.

3.

Zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się przed zamierzonym podjęciem działań,

o których mowa w ust. 1. Działania te mogą być podjęte, jeżeli w terminie 30 dni od

dnia zawiadomienia minister właściwy do spraw transportu nie wyda zakazu, o którym

mowa w ust. 4.

4.

Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze decyzji administracyjnej, zakazać

- pod rygorem nieważności - nabycia akcji lub udziałów w ilości zapewniającej osiągnięcie

lub przekroczenie progów, o których mowa w ust. 1, lub podjęcia innych działań, o

których mowa w ust. 1, ze względu na zagrożenie porządku publicznego i bezpieczeństwa

publicznego.

1.

Kto zamierza nabyć lub objąć akcje lub udziały w spółce zarządzającej lotniskiem użytku

publicznego w ilości zapewniającej mu osiągnięcie lub przekroczenie, bezpośrednio

lub pośrednio, przez inne podmioty, większości głosów na zgromadzeniu wspólników lub

walnym zgromadzeniu, także na podstawie porozumień z innymi osobami, lub podejmuje

inne działania, w wyniku czego stanie się podmiotem dominującym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów

finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych w podmiocie zarządzającym lotniskiem użytku publicznego, zawiadamia o tym ministra

właściwego do spraw transportu - pod rygorem nieważności.

2.

Nie zawiadamia się ministra właściwego do spraw transportu, gdy działania, o których

mowa w ust. 1, stanowią koncentrację o wymiarze wspólnotowym w rozumieniu rozporządzenia

nr 139/2004/WE. W takim przypadku do działań tych stosuje się przepisy tego rozporządzenia.

3.

Zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się przed zamierzonym podjęciem działań,

o których mowa w ust. 1. Działania te mogą być podjęte, jeżeli w terminie 30 dni od

dnia zawiadomienia minister właściwy do spraw transportu nie wyda zakazu, o którym

mowa w ust. 4.

4.

Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze decyzji administracyjnej, zakazać

- pod rygorem nieważności - nabycia lub objęcia akcji lub udziałów w ilości, o której

mowa w ust. 1, lub podjęcia działań, o których mowa w ust. 1, ze względu na zagrożenie

porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego, a także w przypadku gdy nabycie

lub objęcie akcji lub udziałów nastąpiłoby przez podmiot inny niż

1)

organ administracji publicznej Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

państwowa lub samorządowa jednostka organizacyjna;

3)

spółka kapitałowa z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym.

1.

Minister właściwy do spraw transportu, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu, może,

w drodze decyzji administracyjnej, wyrazić sprzeciw wobec uchwały zarządu spółki będącej

założycielem lub właścicielem ponadlokalnego lotniska użytku publicznego, lub nim

zarządzającej, wymienionej w rozporządzeniu wydanym na podstawie ust. 13, lub wobec

innej dokonanej przez zarząd tej spółki czynności prawnej, której przedmiotem jest

rozporządzenie składnikiem mienia spółki podstawowym dla funkcjonowania lotniska.

2.

Sprzeciw, o którym mowa w ust. 1, obejmuje również uchwały walnego zgromadzenia albo

zgromadzenia wspólników dotyczące

1)

rozwiązania spółki;

2)

przeniesienia jej siedziby poza granice Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

zmiany przedmiotu przedsiębiorstwa spółki;

4)

zbycia albo wydzierżawienia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części oraz ustanowienia

na nich ograniczonego prawa rzeczowego.

3.

Zarząd spółki niezwłocznie powiadamia ministra właściwego do spraw transportu o dokonaniu

czynności prawnej, o której mowa w ust. 1 lub 2, nie później jednak niż w terminie

3 dni roboczych od dokonania tej czynności.

4.

Minister właściwy do spraw transportu wyraża sprzeciw w terminie 14 dni roboczych

od dnia otrzymania powiadomienia, o którym mowa w ust. 3, jednak nie później niż w

terminie 21 dni roboczych od dokonania czynności prawnej, o której mowa w ust. 1 lub

2, jeżeli czynność ta narusza porządek publiczny lub bezpieczeństwo publiczne, w tym

zagraża bezpiecznej i ciągłej komunikacji lotniczej.

5.

Skutki czynności prawnej, o której mowa w ust. 1 lub 2, ulegają zawieszeniu

1)

na czas przysługujący ministrowi właściwemu do spraw transportu na wyrażenie sprzeciwu;

2)

w razie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub zaskarżenia ostatecznej

decyzji ministra właściwego do spraw transportu na drodze sądowej - do chwili zmiany

decyzji, jej uchylenia albo stwierdzenia nieważności.

6.

W przypadku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy termin do załatwienia sprawy

wynosi 14 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku, zaś w przypadku zaskarżenia ostatecznej

decyzji ministra właściwego do spraw transportu sąd wyznacza rozprawę w terminie 14

dni od dnia wniesienia skargi przez stronę.

7.

Ostateczna decyzja ministra właściwego do spraw transportu, w stosunku do której nie

złożono wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, której nie zaskarżono lub której nie

uchylono, skutkuje nieważnością czynności prawnej od chwili jej dokonania. Dokonana

czynność prawna, o której mowa w ust. 1 lub 2, o której zarząd spółki nie powiadomił

w terminie określonym w ust. 3, jest nieważna.

8.

W przypadku rzeczywistej zmiany przez spółkę wykonywanego przedmiotu jej działalności,

a także wydania uchwały o zmianie przeznaczenia lub zaniechania eksploatacji składnika

mienia spółki podstawowego dla funkcjonowania lotniska, jeżeli zagraża to porządkowi

publicznemu lub bezpieczeństwu publicznemu, przepisy ust. 1-7 stosuje się odpowiednio.

Minister właściwy do spraw transportu, wyrażając sprzeciw, określa ponadto w decyzji

zakres obowiązku kontynuacji dotychczasowej działalności przez spółkę, a w razie potrzeby

- także odpowiedni termin przywrócenia dotychczasowej działalności przez spółkę.

9.

W przypadkach, o których mowa w ust. 8, sprzeciw może być wyrażony przed zawiadomieniem

przez zarząd spółki o tych zdarzeniach.

10.

Do egzekucji obowiązków określonych w decyzji, o której mowa w ust. 8, stosuje się

przepisy działu III ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

11.

Do roszczeń o odszkodowanie z tytułu strat majątkowych poniesionych przez spółki wskutek

wydania przez ministra właściwego do spraw transportu zgodnych z prawem decyzji, o

których mowa w ust. 1 i 8, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 22 listopada 2002 r. o wyrównywaniu strat majątkowych wynikających z

ograniczenia w czasie stanu nadzwyczajnego wolności i praw człowieka i obywatela

(Dz. U. poz. 1955).

12.

Przepisy ust. 1-11 stosuje się odpowiednio do innych podmiotów określonych w art.

55 ust. 2 i art. 174 ust. 2.

13.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wykaz spółek, o których mowa w ust.

1, kierując się koniecznością zapewnienia porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego

na ponadlokalnych lotniskach użytku publicznego, w tym zapewnienia bezpiecznego, ciągłego

i efektywnego ruchu pasażerskiego i towarowego na tych lotniskach.

1.

Nieruchomości gruntowe, które w dniu wejścia w życie ustawy są zajęte pod część lotniczą

lotnisk międzynarodowych, o których mowa w art. 73 i na których funkcjonują stałe

przejścia graniczne, mogą być wyłącznie własnością

1)

Skarbu Państwa;

2)

jednostek samorządu terytorialnego;

3)

innych państwowych jednostek organizacyjnych, w tym przedsiębiorstw państwowych;

4)

spółek prawa handlowego, w których udział Skarbu Państwa i jednostek, o których mowa

w pkt 2 i 3, wynosi co najmniej 51% akcji albo udziałów.

2.

Do umów ustanawiających użytkowanie wieczyste lub decyzji uwłaszczeniowych potwierdzających

nabycie użytkowania wieczystego z mocy prawa, dotyczących nieruchomości gruntowych

zajętych pod część lotniczą lotnisk, o których mowa w ust. 1, wpisanych do rejestru

lotnisk, dopisuje się postanowienia określające cel użytkowania wieczystego lotniska.

Celem tym jest przeznaczenie nieruchomości na założenie, modernizację i eksploatację

lotniska oraz lotniczych urządzeń naziemnych.

1.

Ze środków publicznych mogą być finansowane lub współfinansowane, zgodnie z przepisami

odrębnymi i prawem Unii Europejskiej

1)

zadania określone w art. 22b, 183 i 197;

2)

inwestycje zakładającego lotnisko lub zarządzającego lotniskiem w zakresie budowy,

rozbudowy, przebudowy, utrzymania i wyposażenia lotnisk użytku publicznego lub lotnisk

użytku wyłącznego realizujących usługi w ogólnym interesie gospodarczym, o których

mowa w art. 54 ust. 6.

2.

Minister właściwy do spraw transportu, kierując się potrzebą zapewnienia rozwoju infrastruktury

transportowej, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe przeznaczenie, warunki

i tryb udzielania wsparcia finansowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, ze wskazaniem

zadań inwestycyjnych podmiotów objętych wsparciem.

1.

Statki powietrzne, z zastrzeżeniem art. 93 i art. 93a, mogą startować z lotnisk i

lądować na lotniskach wpisanych do rejestru lotnisk, których dane techniczne i eksploatacyjne

są opublikowane w Zintegrowanym Pakiecie Informacji Lotniczych, o którym mowa w art.

121 ust. 3. Aktualne dane techniczne i eksploatacyjne lotnisk są przekazywane do publikacji

w Zintegrowanym Pakiecie Informacji Lotniczych przez zarządzającego lotniskiem.

1a.

Cywilne statki powietrzne wykonujące loty, o których mowa w art. 66a ust. 1, mogą

startować z lotnisk wojskowych i lądować na lotniskach wojskowych, których dane techniczne

i eksploatacyjne są opublikowane w Zintegrowanym Pakiecie Informacji Lotniczych, o

którym mowa w art. 121 ust. 3.

1b.

Aktualne dane techniczne i eksploatacyjne lotnisk, o których mowa w ust. 1a, są przekazywane

do publikacji w Zintegrowanym Pakiecie Informacji Lotniczych przez Ministra Obrony

Narodowej.

1c.

W przypadku wykonywania lotów w celu realizacji zadań na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej w zakresie przewozu żołnierzy, funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego i Służby Ochrony Państwa oraz pracowników wojska, Minister

Obrony Narodowej oprócz danych, o których mowa w ust. 1a, przekazuje do publikacji

w Zintegrowanym Pakiecie Informacji Lotniczych także potwierdzenie spełnienia przez

lotniska wojskowe wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 59a

ust. 6.

1d.

Do danych technicznych i eksploatacyjnych, o których mowa w ust. 1a, stosuje się przepisy

wydane na podstawie art. 59a ust. 6 oraz przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr 73/2010 z dnia 26 stycznia

2010 r. ustanawiającego wymagania dotyczące jakości danych i informacji lotniczych

dla jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej

(Dz. Urz. UE L 23 z 27.01.2010, str. 6).

2.

Zarządzający lotniskiem użytku publicznego może odmówić przyjęcia statku powietrznego

wyłącznie ze względu na ważne okoliczności związane z funkcjonowaniem lotniska, uniemożliwiające

bezpieczne jego lądowanie.

3.

Zarządzający lotniskiem nie może odmówić zezwolenia na lądowanie przymusowe statku

powietrznego znajdującego się w niebezpieczeństwie lub statku powietrznego wykonującego

lot w celu ochrony życia lub zdrowia ludzi, poszukiwania lub ratownictwa, w celu zapobiegania

skutkom klęsk żywiołowych lub ich usunięcia, a także lot w ramach działań bezpośrednio

związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa publicznego i z obronnością państwa.

1.

Cywilne statki powietrzne mogą startować z lotnisk wojskowych i lądować na lotniskach

wojskowych w przypadku wykonywania lotów

1)

krajowych wyłącznie przez

a)

samoloty z napędem śmigłowym o maksymalnej masie startowej (MTOM) do 5700 kg włącznie

lub o liczbie miejsc pasażerskich poniżej 10,

b)

śmigłowce,

c)

statki powietrzne bez napędu,

d)

aerostaty;

2)

w celu realizacji zadań na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie

przewozu ładunków;

3)

w celu realizacji zadań na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie

przewozu żołnierzy, funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu

Wojskowego i Służby Ochrony Państwa oraz pracowników wojska, gdy lotniska te spełniają

wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 59a ust. 6.

2.

Potwierdzenia spełnienia przez lotniska wojskowe wymagań określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 59a ust. 6 dokonuje Minister Obrony Narodowej na wniosek

jednostki organizacyjnej lub związku organizacyjnego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej, którym przekazano lotnisko wojskowe do użytkowania.

3.

Lotniska wojskowe, z których startują i na których lądują wojskowe statki powietrzne

lub cywilne statki powietrzne, w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, są

lotniskami wykorzystywanymi jedynie do celów wojskowych.

4.

Jednostka organizacyjna lub związek organizacyjny Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,

którym przekazano lotnisko wojskowe do użytkowania, informują zarządzającego lotniskiem

cywilnym, na którym ma lądować cywilny statek powietrzny wykonujący lot z lotniska

użytkowanego przez tę jednostkę lub ten związek, iż lotnisko wojskowe jest wykorzystywane

jedynie do celów wojskowych i nie jest portem lotniczym lub częścią portu lotniczego,

o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 300/2008

z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w dziedzinie ochrony lotnictwa cywilnego

i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 2320/2002, zwanego dalej „rozporządzeniem nr 300/2008/WE”. Informacja dotycząca wykorzystywania

lotniska wojskowego jedynie do celów wojskowych jest potwierdzona odpowiednią uwagą

w planie lotu.

5.

Jednostka organizacyjna lub związek organizacyjny Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,

którym przekazano lotnisko wojskowe do użytkowania, zapewniają we własnym zakresie

ochronę przed aktami bezprawnej ingerencji zagrażającymi bezpieczeństwu lotów, o których

mowa w ust. 1.

1.

W przypadku wykorzystywania lotnisk wojskowych do startów i lądowań cywilnych statków

powietrznych wykonujących loty, o których mowa w art. 66a ust. 1

1)

służby żeglugi powietrznej są zapewniane na podstawie art. 7 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 550/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia

10 marca 2004 r. w sprawie zapewniania służb żeglugi powietrznej w Jednolitej Europejskiej

Przestrzeni Powietrznej, zwanego dalej „rozporządzeniem nr 550/2004/WE”;

2)

stosuje się przepisy art. 27 i art. 155 w zakresie kontroli przewoźników lotniczych

lub innych użytkowników cywilnych statków powietrznych oraz osób posiadających licencję

personelu lotniczego i podmiotów posiadających certyfikat agenta obsługi naziemnej.

2.

Wojskowe służby żeglugi powietrznej zapewnione na podstawie art. 7 ust. 5 rozporządzenia

nr 550/2004/WE, spełniają wspólne wymogi dotyczące zapewniania służb żeglugi powietrznej

określone na podstawie art. 6 rozporządzenia nr 550/2004/WE.

3.

Minister właściwy do spraw transportu może określić, w drodze rozporządzenia, środki,

które należy podjąć w celu zapewnienia zgodności działań wojskowych służb żeglugi

powietrznej ze wspólnymi wymogami dotyczącymi zapewniania służb żeglugi powietrznej

określonymi na podstawie art. 6 rozporządzenia nr 550/2004/WE, z uwzględnieniem zasad

współpracy instytucji zapewniających służby ruchu lotniczego z odpowiednimi służbami

i organami wojskowymi oraz innymi organami państwowymi.

1.

Statki powietrzne i ich użytkownicy mają prawo korzystać z lotnisk użytku publicznego

na równych zasadach.

2.

Warunki korzystania z lotnisk użytku publicznego, w tym opłaty za to korzystanie,

mogą być zróżnicowane wyłącznie w sposób niepowodujący dyskryminacji użytkowników

i zapewniający zachowanie zasad uczciwej konkurencji, w szczególności ze względu na

rodzaje i charakterystyki statków powietrznych oraz charakter wykonywanych operacji

lotniczych.

3.

W celu zapewnienia konsultacji i właściwej reprezentacji interesów stron w portach

lotniczych w sprawach z zakresu koordynacji rozkładów lotów, obsługi naziemnej, opłat

lotniskowych, a także opłat związanych z obsługą pasażerów niepełnosprawnych i pasażerów

o ograniczonej sprawności ruchowej tworzy się

1)

komitet koordynacyjny;

2)

komitet przewoźników lotniczych.

3a.

Komitet koordynacyjny tworzy się w portach lotniczych, w których wprowadzono koordynację

rozkładów lotów. W takim porcie lotniczym może być utworzony jeden komitet koordynacyjny.

3b.

Komitet koordynacyjny nie może prowadzić działalności gospodarczej.

3c.

Komitet przewoźników lotniczych tworzy się w portach lotniczych, w których roczna

wielkość ruchu, ustalona na podstawie danych Eurostat dla ostatniego roku kalendarzowego,

wynosi co najmniej 2 000 000 pasażerów lub 50 000 ton towarów. Prezes Urzędu publikuje

corocznie w Dzienniku Urzędowym Urzędu Lotnictwa Cywilnego i na stronie internetowej

Urzędu wykaz portów lotniczych, o których mowa w zdaniu pierwszym.

3d.

Komitet przewoźników lotniczych może być utworzony w portach lotniczych innych niż

wymienione w ust. 3c. Do komitetu przewoźników lotniczych stosuje się przepisy ust.

3a zdanie drugie i ust. 3b.

4.

Wprowadzenie oraz zniesienie w porcie lotniczym koordynacji lub organizacji rozkładów

lotów, o której mowa w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 95/93/WE z dnia 18 stycznia 1993 r. w sprawie wspólnych

zasad przydzielania czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty, następuje w drodze decyzji administracyjnej Prezesa Urzędu.

4a.

Użytkownik statku powietrznego wykonuje operację lotniczą w przydzielonym czasie na

start lub lądowanie, o którym mowa w rozporządzeniu nr 95/93/WE, oraz w sposób wskazany

w chwili przydzielenia.

5.

(uchylony)

6.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, z uwzględnieniem

zasad przejrzystości, obiektywizmu i niedyskryminacji oraz przepisów Unii Europejskiej

w zakresie koordynacji rozkładów lotów, obsługi naziemnej oraz opłat związanych z

obsługą pasażerów niepełnosprawnych i pasażerów o ograniczonej sprawności ruchowej,

szczegółowy sposób i tryb tworzenia i działania komitetów, o których mowa w ust. 3.

7.

(uchylony)

(uchylony)

1.

W porcie lotniczym, w którym wprowadzono koordynację rozkładów lotów, Prezes Urzędu

powołuje i odwołuje koordynatora zgodnie z rozporządzeniem nr 95/93/WE.

2.

Koordynator musi spełniać następujące warunki

1)

posiadać wykształcenie wyższe i wiedzę lub doświadczenie w zakresie planowania rozkładów

lotów lub siatki połączeń;

2)

posiadać biegłą znajomość języka polskiego i angielskiego;

3)

nie być skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe,

przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, bezpieczeństwu powszechnemu, mieniu, obrotowi

gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, prawom osób wykonujących

pracę zarobkową oraz wiarygodności dokumentów (wymóg dobrej reputacji);

4)

być niezależny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 95/93/WE;

5)

swoją dotychczasową działalnością dawać rękojmię należytego sprawowania funkcji.

3.

Koordynator, powołany w przypadku, o którym mowa w art. 3 ust. 6 rozporządzenia nr

95/93/WE, nie musi posiadać znajomości języka polskiego.

4.

Jeżeli koordynatorem jest osoba prawna, warunki, o których mowa w ust. 2, stosuje

się do osób działających w jej imieniu w zakresie koordynacji rozkładów lotów oraz

osób faktycznie pełniących działalność koordynacyjną.

5.

Nadzór nad działalnością koordynatora sprawuje Prezes Urzędu. Prezes Urzędu ocenia

działalność koordynatora w szczególności pod względem

1)

spełniania przez koordynatora oraz osoby, o których mowa w ust. 4, warunków, o których

mowa w ust. 2;

2)

zgodności działań z prawem;

3)

niedyskryminacji, niezależności, neutralności i przejrzystości działania;

4)

zgodności wydatkowania środków z celami wynikającymi z budżetu koordynatora.

6.

W zakresie nadzoru Prezes Urzędu jest uprawniony do

1)

żądania udzielenia przez koordynatora wszelkich wyjaśnień i informacji dotyczących

jego działalności;

2)

dostępu do wszelkich pomieszczeń, materiałów, dokumentów oraz innych danych związanych

z działalnością koordynatora, a także żądania kopii tych materiałów i dokumentów.

7.

Prezes Urzędu odwołuje koordynatora, w przypadku gdy

1)

została zniesiona koordynacja rozkładów lotów albo

2)

koordynator

a)

przestał spełniać warunki, o których mowa w ust. 2,

b)

nie pełni swoich obowiązków w sposób określony w art. 67c ust. 2a,

c)

wydatkuje środki niezgodnie z celami wynikającymi z budżetu koordynatora,

d)

utracił trwałą zdolność do wykonywania czynności w zakresie koordynacji lub

e)

zrezygnował z pełnienia swoich obowiązków, lub

3)

osoby, o których mowa w ust. 4, przestały spełniać warunki, o których mowa w ust.

2.

8.

Prezes Urzędu odwołuje koordynatora w przypadku trzykrotnej odmowy zatwierdzenia budżetu

koordynatora na ten sam okres.

9.

W przypadku odwołania koordynatora lub braku możliwości pełnienia przez dotychczasowego

koordynatora obowiązków, Prezes Urzędu wyznacza koordynatora zastępującego, pełniącego

obowiązki do czasu powołania koordynatora zgodnie z ust. 1 i przepisami wydanymi na

podstawie art. 67g albo do czasu ustania przeszkód uniemożliwiających wykonywanie

czynności przez dotychczasowego koordynatora. Koordynator zastępujący działa na podstawie

budżetu dotychczasowego koordynatora.

10.

Koordynatorem zastępującym może być koordynator lub organizator rozkładów lotów powołany

dla innego portu lotniczego.

11.

Do koordynatora zastępującego nie stosuje się przepisów dotyczących wyboru i powoływania

koordynatora oraz opracowywania, zatwierdzania i odmowy zatwierdzania budżetu koordynatora.

1.

Zadania koordynatora określa rozporządzenie nr 95/93/WE z dnia 18 stycznia 1993 r. w sprawie wspólnych zasad przydzielania

czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty.

2.

Koordynator działa na własny rachunek i nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 424 i 1086).

2a.

Koordynator działa w sposób niezależny, neutralny, niedyskryminacyjny i przejrzysty.

3.

Do koordynatora stosuje się przepisy dotyczące osoby prowadzącej pozarolniczą działalność

gospodarczą w rozumieniu przepisów ustaw: z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1426, 1291, 1428, 1492 i 1565), z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 266, 321, 568, 695, 875 i 1291), z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 53, 252, 568, 1222 i 1578) oraz z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze

środków publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1398, 1492, 1493 i 1578).

3a.

Koordynator ponosi odpowiedzialność za szkodę spowodowaną wyłącznie z winy umyślnej

lub wskutek rażącego niedbalstwa.

4.

Koszty koordynacji w porcie lotniczym, w szczególności koszty: bieżącej działalności

koordynatora, zapewnienia niezbędnych urządzeń i pomieszczeń, utrzymywania uprawnień,

wynagrodzeń koordynatora oraz osób zatrudnionych w jego biurze, pokrywane są z budżetu

koordynatora.

1.

Koszty koordynacji rozkładów lotów w porcie lotniczym są pokrywane z opłat za koordynację

rozkładów lotów wnoszonych do budżetu koordynatora. Budżet nowo powołanego koordynatora

rozkładów lotów nie może przekraczać kwoty przewidzianej w planie gospodarczym załączonym

do zgłoszenia kandydata ubiegającego się o powołanie na koordynatora rozkładów lotów.

W kosztach koordynacji rozkładów lotów stanowiących podstawę ustalenia opłat za koordynację

rozkładów lotów nie mogą być uwzględniane kary pieniężne, o których mowa w ustawie.

2.

Opłaty za koordynację rozkładów lotów są wnoszone przez

1)

przewoźników lotniczych - za każdą wykonaną operację lotniczą, dla której zgodnie

z przepisami rozporządzenia nr 95/93/WE przyznane zostały czasy na start lub lądowanie

- w wysokości obliczonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 67g;

2)

zarządzającego lotniskiem, w porcie lotniczym, w którym wprowadzono koordynację rozkładów

lotów i powołano koordynatora - w łącznej wysokości 50% budżetu koordynatora.

3.

W przypadku, o którym mowa w art. 3 ust. 6 rozporządzenia nr 95/93/WE, opłatę za koordynację

rozkładów lotów w wysokości budżetu koordynatora ponosi zarządzający lotniskiem w

porcie lotniczym, w którym wprowadzono koordynację rozkładów lotów i powołano koordynatora

na czas określony.

4.

W przypadku, o którym mowa w art. 3 ust. 6 rozporządzenia nr 95/93/WE, zarządzający

lotniskiem ma prawo do rekompensaty za okres, na który wprowadzono koordynację rozkładów

lotów, od podmiotów, którym przyznane zostały czasy na start lub lądowanie w rozumieniu

rozporządzenia nr 95/93/WE, w łącznej wysokości 50% budżetu koordynatora.

5.

Koordynator przedstawia Prezesowi Urzędu do zatwierdzenia projekt budżetu, opracowany

po zasięgnięciu opinii podmiotów, o których mowa w ust. 2. W przypadku budżetu nowo

powołanego koordynatora, koordynator przedstawia do zatwierdzenia projekt budżetu,

opracowany po zasięgnięciu opinii przewoźników lotniczych regularnie korzystających

z portu lotniczego, ich reprezentatywnych organizacji oraz zarządzającego lotniskiem,

o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 95/93/WE. W przypadku prowadzenia

koordynacji rozkładów lotów przez koordynatora w więcej niż jednym porcie lotniczym

koordynator przedstawia do zatwierdzenia projekt budżetu dla każdego z portów lotniczych

oddzielnie.

6.

Prezes Urzędu odmawia zatwierdzenia projektu budżetu, jeżeli został on ustalony niezgodnie

z przepisami wydanymi na podstawie art. 67g dotyczącymi budżetu koordynatora oraz

gdy

1)

budżet przewiduje nadmierne obciążenie podmiotów, o których mowa w ust. 2;

2)

budżet nie daje gwarancji zachowania ciągłości wykonywania działalności przez koordynatora;

3)

nie zasięgnięto opinii, o których mowa w ust. 5.

7.

Zatwierdzenie projektu budżetu przez Prezesa Urzędu następuje w drodze decyzji administracyjnej.

8.

W przypadku, o którym mowa w art. 3 ust. 6 rozporządzenia nr 95/93/WE, projekt budżetu

przedstawia każdy z podmiotów ubiegających się o powołanie na koordynatora, a Prezes

Urzędu zatwierdza budżet koordynatora wraz z jego powołaniem, po zasięgnięciu opinii

przewoźników lotniczych i zarządzającego lotniskiem w sposób określony w przepisach

wydanych na podstawie art. 67g. Przepisu ust. 5 nie stosuje się.

9.

W przypadku istotnej, uzasadnionej i niemożliwej do przewidzenia na etapie przedstawienia

Prezesowi Urzędu budżetu do zatwierdzenia zmiany kosztów koordynacji w okresie, na

który zatwierdzono budżet, koordynator przedstawia do zatwierdzenia projekt nowego

budżetu. Do momentu zatwierdzenia projektu nowego budżetu koordynator działa na podstawie

budżetu zatwierdzonego.

10.

Zarządzający lotniskiem dokonuje wpłaty zaliczki do budżetu koordynatora w łącznej

wysokości 30% budżetu koordynatora na podstawie otrzymanej faktury lub innego równoważnego

dokumentu.

1.

W porcie lotniczym, w którym wprowadzono organizację rozkładów lotów, Prezes Urzędu,

zgodnie z rozporządzeniem 95/93/WE z dnia 18 stycznia 1993 r. w sprawie wspólnotowych zasad

przydzielania czasu na start i lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty, powołuje i odwołuje organizatora rozkładów lotów.

2.

Zadania organizatora rozkładów lotów określa rozporządzenie nr 95/93/WE z dnia 18 stycznia 1993 r. w sprawie wspólnotowych zasad

przydzielania czasu na start i lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty.

3.

Do organizatora rozkładów lotów stosuje się odpowiednio przepisy art. 67b ust. 2 i

4-11, art. 67c oraz art. 67d ust. 1, 2, 5-7, 9 i 10, z zastrzeżeniem że w zakresie

art. 67d ust. 2 pkt 1 opłaty są wnoszone przez przewoźników lotniczych za każdą operację

wykonaną w czasie obowiązywania organizacji rozkładów lotów.

1.

W razie zniesienia w porcie lotniczym organizacji rozkładów lotów i jednoczesnego

wprowadzenia koordynacji rozkładów lotów, dotychczasowy organizator rozkładów lotów

staje się koordynatorem.

2.

W razie zniesienia w porcie lotniczym koordynacji rozkładów lotów i jednoczesnego

wprowadzenia organizacji rozkładów lotów, dotychczasowy koordynator staje się organizatorem

rozkładów lotów.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, działalność odpowiednio koordynatora oraz

organizatora rozkładów lotów finansowana jest z budżetu dotychczasowego.

1.

Na wniosek koordynatora lub zarządzającego lotniskiem, w którym wprowadzono koordynację

rozkładów lotów, podmiot zarządzający przepływem ruchu lotniczego, o którym mowa w

art. 2 pkt 5 rozporządzenia Komisji (UE) nr 255/2010 z dnia 25 marca 2010 r. ustanawiającego

wspólne zasady zarządzania przepływem ruchu lotniczego

(Dz. Urz. UE L 80 z 26.03.2010, str. 10, z późn. zm.), przedstawia wnioskodawcy przyjęty plan lotu, który dotyczy tego lotniska, bez zbędnej

zwłoki, jednak nie później niż zostanie wykonany lot.

2.

Koordynator lub zarządzający lotniskiem, w którym wprowadzono koordynację rozkładów

lotów, zapewnia dostęp do posiadanego planu lotu Prezesowi Urzędu, podmiotom, o których

mowa w art. 77 ust. 1, właściwym organom kontroli ruchu lotniczego oraz użytkownikom

statków powietrznych.

Zarządzający lotniskiem w porozumieniu z koordynatorem lub organizatorem rozkładów

lotów przed każdym sezonem rozkładowym wyznacza parametry koordynacyjne, z uwzględnieniem

przepisów rozporządzenia nr 95/93/WE, i przekazuje je koordynatorowi lub organizatorowi

rozkładów lotów.

Prezes Urzędu może zarezerwować czasy na start lub lądowanie w przypadkach, o których

mowa w art. 9 rozporządzenia nr 95/93/WE.

1.

Dotychczasowy koordynator albo organizator rozkładów lotów jest obowiązany, w ciągu

30 dni od dnia powołania nowego koordynatora albo organizatora rozkładów lotów, przekazać

nieodpłatnie odpowiednio koordynatorowi albo organizatorowi rozkładów lotów posiadane

przez siebie dane, w tym co najmniej odpowiednio

1)

koordynator rozkładów lotów - dane dotyczące monitoringu zgodności operacji z czasami

na start lub lądowanie przydzielonymi dla tych operacji, a w przypadku toczącego się

procesu koordynacji rozkładów lotów na kolejne sezony - także dane dotyczące otrzymanych

zapytań o czasy na start lub lądowanie, przedstawionych przez koordynatora ofert oraz

przyznanych czasów na start lub lądowanie,

2)

organizator rozkładów lotów - dane dotyczące monitoringu zgodności operacji z zaleconymi

rozkładami lotów oraz dane wspomagające ustalenie przydzielonych i wykorzystanych

czasów na start lub lądowanie w przeszłości, pozwalające na sprawdzenie spełnienia

warunków, o których mowa w art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 95/93/WE

- oraz dokumenty niezbędne nowemu koordynatorowi albo organizatorowi rozkładów lotów

w celu skutecznej koordynacji albo organizacji rozkładów lotów. Forma przekazania

i format danych oraz dokumentów powinny uwzględniać możliwość przetwarzania i dalszego

udostępniania tych danych oraz dokumentów przez nowego koordynatora albo organizatora

rozkładów lotów.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadkach, o których mowa w art. 67f ust.

1 i 2.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, sposób

1)

wprowadzenia oraz znoszenia koordynacji i organizacji rozkładów lotów - mając na uwadze

przepisy Unii Europejskiej w zakresie przyznawania czasów na start lub lądowanie w

portach lotniczych, konieczność przeprowadzenia konsultacji z zainteresowanymi stronami

oraz przejrzystość postępowania;

2)

wyboru, powoływania oraz odwoływania koordynatora i organizatora rozkładów lotów oraz

dokumenty i informacje, jakie powinny zostać złożone przez kandydata ubiegającego

się o powołanie na koordynatora lub organizatora rozkładów lotów - mając na uwadze

przejrzystość procesu wyboru koordynatora i organizatora rozkładów lotów;

3)

opracowywania i opiniowania projektu budżetu koordynatora i organizatora rozkładów

lotów, termin złożenia projektu budżetu koordynatora i organizatora rozkładów lotów

do zatwierdzenia oraz dokumenty i informacje, jakie powinny być złożone do tych projektów

- mając na uwadze przejrzystość procesu sporządzania budżetu;

4)

obliczania wysokości opłat za koordynację i organizację rozkładów lotów wnoszonych

przez przewoźników lotniczych - mając na uwadze zasadę niedyskryminacji oraz dostępność

informacji umożliwiających ustalenie wysokości opłat;

5)

postępowania Prezesa Urzędu w przypadku zniesienia organizacji i koordynacji rozkładów

lotów - mając na uwadze przepisy Unii Europejskiej w zakresie przyznawania czasów

na start lub lądowanie w portach lotniczych, konieczność przeprowadzenia konsultacji

z zainteresowanymi stronami oraz przejrzystość postępowania;

6)

wyznaczania parametrów koordynacyjnych - mając na uwadze przepisy Unii Europejskiej

w zakresie przyznawania czasów na start lub lądowanie w portach lotniczych oraz przejrzystość

procesu wyznaczania tych parametrów;

7)

obliczania rekompensaty, o której mowa w art. 67d ust. 4 - mając na uwadze zasadę

niedyskryminacji oraz dostępność informacji umożliwiających ustalenie wysokości rekompensaty.

1.

(uchylony)

2.

Zarządzający lotniskiem obowiązany jest w szczególności

1)

wykorzystywać lotnisko zgodnie z jego przeznaczeniem;

2)

prowadzić eksploatację lotniska w sposób zapewniający bezpieczeństwo lotów oraz sprawność

obsługi użytkowników lotniska;

3)

utrzymywać lotnisko i jego elementy w stanie odpowiadającym warunkom technicznym określonym

przez właściwy organ oraz zgodnie z danymi wpisanymi do rejestru lotnisk;

4)

(uchylony)

5)

zapewniać udzielenie niezbędnej pomocy medycznej na lotnisku;

6)

udostępnić użytkownikom lotniska informacje zawarte w instrukcji operacyjnej lotniska;

7)

zapewniać organom administracji lotniczej wykonującym czynności służbowe na lotnisku

warunki niezbędne do wykonywania tych czynności;

8)

udostępniać Prezesowi Urzędu, niezależnie od innych obowiązków informacje niezbędne

do prowadzenia ewidencji danych dotyczących ruchu statków powietrznych, wielkości

ruchu pasażerskiego i przewozu ładunków, zgodnie z systematyką określoną w rozporządzeniu nr 437/2003/WE z dnia 27 lutego 2003 r. w sprawie sprawozdań statystycznych

w odniesieniu do przewozu lotniczego pasażerów, towarów i poczty, odpowiednich przepisach

krajowych i międzynarodowych

(Dz. Urz. WE L 066 z 11.03.2003);

9)

niezwłocznie zawiadamiać Prezesa Urzędu oraz instytucje zapewniające służby żeglugi

powietrznej o wydaniu zarządzenia o zamknięciu lotniska dla ruchu lotniczego lub wprowadzeniu

odpowiednich ograniczeń w jego eksploatacji, ich przyczynach i przewidywanym okresie

trwania;

10)

zorganizować system ratownictwa i ochrony przeciwpożarowej lotniska;

11)

koordynować prace lokalnego zespołu do spraw bezpieczeństwa lotniskowego;

12)

zapewnić dostarczanie informacji meteorologicznej dla potrzeb użytkowników lotnisk;

13)

posiadać prawo używania nieruchomości w okresie eksploatacji lotniska, z zastrzeżeniem

art. 65;

14)

monitorować teren w granicach powierzchni ograniczających przeszkody pod względem

obecności przeszkód lotniczych i innych zagrożeń dla statków powietrznych.

2a.

Zarządzający lotniskiem, w celu zapewnienia bezpieczeństwa lotów, uniemożliwia wykonywanie

czynności mających wpływ na bezpieczeństwo lotów, jeżeli dalsze ich wykonywanie zagrażałoby

temu bezpieczeństwu.

2b.

Zarządzający lotniskiem jest obowiązany, na uzasadniony wniosek komendanta placówki

Straży Granicznej stwierdzający istnienie zagrożenia bezpieczeństwa lotów, potwierdzony

na piśmie, nie później niż w ciągu 24 godzin od jego zgłoszenia, do bezzwłocznego

uniemożliwienia wykonywania pracy lub innych czynności osobie realizującej zadania

związane z kontrolą bezpieczeństwa w portach lotniczych.

2c.

Zarządzający lotniskiem nieposiadającym lotniczego przejścia granicznego może udostępnić

lotnisko do wykonywania międzynarodowych lotów niehandlowych, na zasadach określonych

w art. 73 ust. 5, po uzyskaniu zgody Komendanta Głównego Straży Granicznej i właściwych

organów celnych. Zgoda ta jest udzielana na czas oznaczony.

2d.

Wymogu uzyskania zgody, o której mowa w ust. 2c, nie stosuje się do wykonywania międzynarodowych

lotów niehandlowych w granicach obszaru Schengen, jeżeli nie została tymczasowo przywrócona

kontrola graniczna zgodnie z art. 25 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/399 z dnia 9 marca

2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice

(kodeks graniczny Schengen)

(Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2016, str. 1, z późn. zm.).

2e.

W przypadku wykonywania lotu międzynarodowego przez cywilny statek powietrzny w celu

realizacji zadań na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie przewozu

ładunków lub osób, o których mowa w art. 66a ust. 1 pkt 3, jednostka organizacyjna

lub związek organizacyjny Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, którym przekazano

lotnisko wojskowe do użytkowania

1)

zawiadamiają z co najmniej 24-godzinnym wyprzedzeniem najbliższego komendanta placówki

Straży Granicznej, naczelnika urzędu celno-skarbowego oraz kierownika placówki granicznej

kontroli sanitarnej, weterynaryjnej i fitosanitarnej o planowanym przekroczeniu granicy

państwowej przez statek powietrzny przewożący ładunek lub osoby nienależące do załogi

w celu kontroli tego statku, ładunku lub osób;

2)

zapewniają funkcjonariuszom i pracownikom placówki Straży Granicznej, urzędu celno-skarbowego

oraz placówki granicznej kontroli sanitarnej, weterynaryjnej i fitosanitarnej dojazd

do miejsca dokonywania kontroli i powrót z tego miejsca.

2f.

Przepisu ust. 2e nie stosuje się w przypadku wykonywania międzynarodowych lotów w

granicach obszaru Schengen.

3.

Zarządzający lotniskiem użytku publicznego obowiązany jest ponadto

1)

prowadzić eksploatację lotniska w sposób zapewniający ciągłość ruchu lotniczego;

1a)

niezwłocznie zawiadamiać Prezesa Urzędu oraz instytucje zapewniające służby ruchu

lotniczego, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 8 rozporządzenia nr 255/2010/UE,

o wszystkich zdarzeniach mogących mieć wpływ na pojemność kontroli ruchu lotniczego

lub zapotrzebowanie ruchu lotniczego, ich przyczynach i przewidywanym okresie trwania;

2)

niezwłocznie zawiadamiać zainteresowanych o wydaniu zarządzenia o zamknięciu lotniska

dla ruchu lotniczego lub wprowadzeniu odpowiednich ograniczeń w jego eksploatacji,

ich przyczynach i przewidywanym okresie trwania;

3)

posiadać system zarządzania bezpieczeństwem na lotniskach - w zakresie wymaganym przez

przepisy międzynarodowe oraz przepisy wydane na podstawie art. 59a ust. 6;

4)

koordynować prace zespołu ochrony lotniska;

5)

posiadać zaktualizowany plan generalny;

6)

określić granicę części lotniczej lotniska podlegającą zatwierdzeniu przez Prezesa

Urzędu;

7)

posiadać zezwolenie, o którym mowa w art. 173 ust. 1 pkt 1;

8)

przeprowadzić analizę przepustowości, o której mowa w art. 3 ust. 3 rozporządzenia

nr 95/93/WE, w przypadkach i terminie określonych w tym przepisie albo na pisemne

żądanie Prezesa Urzędu w terminie określonym w tym żądaniu, nie krótszym niż 3 miesiące

od dnia otrzymania żądania.

3a.

Prezes Urzędu żąda, zgodnie z ust. 3 pkt 8, przeprowadzenia analizy przepustowości

w przypadku

1)

przypuszczenia, że dostępna przepustowość jest niewystarczająca dla obecnych lub planowanych

operacji;

2)

uznania, że istnieją potencjalne, w szczególności środowiskowe, ograniczenia dla wykonywania

operacji lotniczych, których istnienie może wymagać zmiany statusu portu lotniczego

na port koordynowany albo z organizacją rozkładów lotów;

3)

przypuszczenia, że przepustowość portu lotniczego lub inne czynniki, które były podstawą

do wyznaczenia portu jako koordynowanego albo z organizacją rozkładów lotów, nie uzasadniają

dalszej koordynacji albo organizacji rozkładów lotów.

3b.

W przypadku gdy zarządzający lotniskiem nie wykona obowiązku, o którym mowa w ust.

3 pkt 8, egzekucja tego obowiązku odbywa się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w formie wykonania zastępczego. Prezes Urzędu rekomenduje podmioty mogące zrealizować

ten obowiązek.

4.

Zarządzający lotniskiem, na którym funkcjonuje lotnicze przejście graniczne, po uprzednim

uzgodnieniu z właściwym miejscowo komendantem placówki Straży Granicznej, jest obowiązany

do zapewnienia fizycznego oddzielenia pasażerów lotów wewnętrznych, określonych w

art. 2 pkt 3 rozporządzenia 2016/399/UE, od pasażerów innych lotów podlegających odprawie

granicznej, zgodnie z zasadami określonymi w załączniku nr VI pkt 2 do tego rozporządzenia.

5.

Zarządzający lotniskiem, przewoźnik lotniczy lub agent obsługi naziemnej wykonujący

czynności obsługi pasażerów i transportu między statkiem powietrznym a obiektami portu

lotniczego jest obowiązany skierować pasażerów do wyznaczonych części portu lotniczego,

z uwzględnieniem wymogu oddzielenia pasażerów lotów wewnętrznych określonych w art.

2 pkt 3 rozporządzenia 2016/399/UE, niepodlegających odprawie granicznej, od pasażerów

innych lotów podlegających odprawie granicznej według zasad określonych w załączniku

nr VI pkt 2 do tego rozporządzenia.

1.

Starty i lądowania na lotnisku mogą odbywać się wyłącznie w sposób zgodny z przepisami

instrukcji operacyjnej danego lotniska.

2.

Zarządzający lotniskiem może zezwolić tylko na taką eksploatację lotniska lub jego

części dla celów nielotniczych, która nie narusza przepisów bezpieczeństwa ruchu lotniczego

i nie ogranicza jego możliwości eksploatacyjnych określonych w instrukcji operacyjnej.

3.

Instrukcja operacyjna lotniska określa w szczególności

1)

dane techniczno-operacyjne lotniska, w tym charakterystykę pola wzlotów, płaszczyzn

wznoszenia (podejścia) oraz przeszkód lotniczych w rejonie lotniska;

2)

procedury podejścia do lądowania i procedury odlotu, uwzględniające lokalne ograniczenia

wynikające z przepisów o ochronie środowiska;

3)

zasady utrzymania i eksploatacji pola wzlotów;

4)

organizację naziemnego ruchu statków powietrznych, środków transportowych i osób pieszych

na terenie lotniska;

5)

dane o wzrokowych i radiowych pomocach nawigacyjnych;

6)

zasady i środki udzielania pomocy statkom powietrznym, które znalazły się w niebezpieczeństwie

na lotnisku lub w jego pobliżu.

4.

Instrukcja operacyjna lotniska podlega zatwierdzeniu przez Prezesa Urzędu po uzgodnieniu

z instytucjami zapewniającymi służby ruchu lotniczego.

Do lotnisk, o których mowa w art. 59a ust. 1 pkt 1, nie stosuje się art. 69 ust. 1,

3 i 4 oraz wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 63 pkt 4 i

5 oraz art. 83 ust. 1, z wyjątkiem przepisów dotyczących udzielania niezbędnej pomocy

medycznej na lotnisku.

1.

Zarządzający lotniskiem albo podmiot, który posiada prawo własności do nieruchomości,

na której znajduje się lotnisko, może przekazać zarządzanie tym lotniskiem innemu

podmiotowi spełniającemu wymagania określone w art. 55 ust. 2, po dostarczeniu przez

ten podmiot dokumentów, o których mowa w art. 55 ust. 3 pkt 1, 3-5, 8 i 9, za zgodą

Prezesa Urzędu wydaną w drodze decyzji administracyjnej.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, w sytuacji gdy nieruchomości, na których znajduje

się lotnisko, mają więcej niż jednego właściciela, przekazanie zarządzania wymaga

zgody wszystkich właścicieli.

3.

W przypadku gdy nieruchomości, na których znajduje się lotnisko, zostały oddane w

użytkowanie wieczyste, przekazanie zarządu, o którym mowa w ust. 1, następuje na wniosek

zarządzającego lotniskiem albo użytkownika wieczystego.

4.

W przypadku przekazania zarządzania lotniskiem użytku wyłącznego nie stosuje się przepisu

art. 59a ust. 4 w zakresie dotyczącym kontroli sprawdzającej na lotnisku wykonywanej

przed wydaniem decyzji administracyjnej.

1.

Prezes Urzędu może, w drodze decyzji administracyjnej, ograniczyć ruch na lotnisku

lub zamknąć dla ruchu lotniczego na czas oznaczony lotnisko niespełniające wymagań

technicznych lub eksploatacyjnych określonych na podstawie niniejszej ustawy.

2.

Prezes Urzędu może, w drodze decyzji administracyjnej, wykreślić lotnisko z rejestru,

jeżeli pomimo upływu terminu wyznaczonego w decyzji, o której mowa w ust. 1, nadal

nie spełnia ono określonych na podstawie niniejszej ustawy wymagań technicznych i

eksploatacyjnych.

1.

Prezes Urzędu, na wniosek zarządzającego lotniskiem lub na wniosek wojewody właściwego

miejscowo dla portu lotniczego, o którym mowa w art. 2 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 598/2014 z dnia

16 kwietnia 2014 r. w sprawie ustanowienia zasad i procedur w odniesieniu do wprowadzenia

ograniczeń operacyjnych odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Unii

w ramach zrównoważonego podejścia oraz uchylającego dyrektywę 2002/30/WE

(Dz. Urz. UE L 173 z 12.06.2014, str. 65), może, w drodze decyzji administracyjnej, wprowadzić w porcie lotniczym ograniczenia

operacyjne, o których mowa w art. 2 ust. 6 tego rozporządzenia.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej

1)

określenie portu lotniczego;

2)

propozycję ograniczenia operacyjnego, które ma być wprowadzone w porcie lotniczym;

3)

uzasadnienie określające cel środowiskowy, jaki ma zostać osiągnięty poprzez wprowadzenie

ograniczenia operacyjnego wraz z przewidywanymi skutkami ekonomiczno-społecznymi dla

regionu;

4)

informacje o realizacji art. 6 ust. 2 lit. a-c rozporządzenia nr 598/2014/UE - w przypadku

wniosku zarządzającego portem lotniczym.

3.

Jeżeli w trakcie postępowania prowadzonego na podstawie ust. 1 zostanie złożony wniosek

o wprowadzenie ograniczeń operacyjnych dotyczący tego samego portu lotniczego, Prezes

Urzędu zawiesza postępowanie wszczęte na podstawie tego wniosku do czasu zakończenia

wcześniejszego postępowania, o czym informuje wnioskodawcę. W przypadku wniosków złożonych

w tym samym dniu, jako pierwszy rozpatrywany jest wniosek, który wcześniej wpłynął

do Prezesa Urzędu.

1.

Decyzję, o której mowa w art. 71a ust. 1, wydaje się w uzgodnieniu z wojewodą właściwym

miejscowo ze względu na położenie portu lotniczego oraz po przeprowadzeniu przez zarządzającego

tym portem lotniczym konsultacji, o których mowa w art. 6 ust. 2 lit. d rozporządzenia

nr 598/2014/UE.

2.

Zarządzający portem lotniczym przeprowadza konsultacje zgodnie z przepisami wydanymi

na podstawie art. 71e, po otrzymaniu od Prezesa Urzędu informacji o toczącym się na

podstawie art. 71a postępowaniu.

3.

Zarządzający portem lotniczym przedkłada w ramach konsultacji informacje, o których

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 71e, oraz propozycje ograniczeń operacyjnych,

które mają być wprowadzone w porcie lotniczym.

4.

Organy i jednostki właściwe ze względu na rodzaj informacji, o których mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 71e, są obowiązane do dostarczenia stosownych informacji

zarządzającemu portem lotniczym, na jego wniosek.

5.

Decyzję, o której mowa w art. 71a ust. 1, Prezes Urzędu wydaje w oparciu o przedstawiony

przez zarządzającego portem lotniczym wynik konsultacji.

6.

Od decyzji, o której mowa w art. 71a ust. 1, zarządzającemu portem lotniczym, którego

dotyczą ograniczenia, służy odwołanie do ministra właściwego do spraw transportu.

1.

Ograniczenia operacyjne wprowadzone decyzją, o której mowa w art. 71a ust. 1, Prezes

Urzędu zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu nie później niż w terminie

6 miesięcy przed wprowadzeniem ograniczeń operacyjnych i nie później niż na 2 miesiące

przed określeniem parametrów koordynacyjnych przydziałów czasu na start i lądowanie,

o których mowa w art. 2 lit. m rozporządzenia nr 95/93/WE, dla danego portu lotniczego

w odpowiednim sezonie rozkładowym.

2.

W przypadku wprowadzenia ograniczeń operacyjnych w porcie lotniczym i na czas ich

obowiązywania, zarządzający lotniskiem jest obowiązany do zamieszczenia na swojej

stronie internetowej

1)

danych zebranych przez system pomiaru hałasu;

2)

zasad zarządzania ruchem lotniczym w porcie lotniczym w zakresie jego wpływu na poziom

hałasu.

1.

Prezes Urzędu na wniosek zainteresowanego podmiotu wydaje, w drodze decyzji administracyjnej,

zwolnienia, o których mowa w art. 9 i art. 10 rozporządzenia nr 598/2014/UE.

2.

Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze wyjątkowy charakter zwolnień,

o których mowa w ust. 1, oraz zasadę niedyskryminacji, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz państw, z których przewoźnicy lotniczy mogą ubiegać się o uzyskanie zwolnienia,

o którym mowa w art. 9 rozporządzenia nr 598/2014/UE;

2)

szczegółowe warunki uzyskania zwolnień, o których mowa w art. 9 i art. 10 rozporządzenia

nr 598/2014/UE;

3)

dokumenty dołączane do wniosków o wydanie zwolnień, o których mowa w art. 9 i art.

10 rozporządzenia nr 598/2014/UE;

4)

wzór wniosków o wydanie zwolnień, o których mowa w art. 9 i art. 10 rozporządzenia

nr 598/2014/UE.

Minister właściwy do spraw transportu, mając na względzie potrzebę ograniczenia lub

zmniejszenia uciążliwości hałasu w porcie lotniczym, określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres informacji wymaganych do przeprowadzenia konsultacji w celu wprowadzenia ograniczeń

operacyjnych, o których mowa w art. 2 ust. 6 rozporządzenia nr 598/2014/UE;

2)

tryb i sposób prowadzenia konsultacji, o których mowa w art. 71b ust. 1;

3)

katalog podmiotów uprawnionych do uczestnictwa w konsultacjach;

4)

szczegółowy sposób oraz terminy, w jakich podmioty, o których mowa w art. 71b ust.

4, przekazują zarządzającemu portem lotniczym informacje określone zgodnie z pkt 1.

1.

Lotnisko może zostać wykreślone z rejestru lotnisk decyzją Prezesa Urzędu

1)

na wniosek podmiotu zakładającego lotnisko lub działającego z jego upoważnienia zarządzającego

lotniskiem;

2)

jeżeli trwale zaprzestano jego eksploatacji.

2.

W przypadku gdy zarządzający rażąco naruszył przepisy niniejszej ustawy, Prezes Urzędu,

w drodze decyzji administracyjnej, wzywa go do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości

w określonym terminie. Po bezskutecznym upływie tego terminu Prezes Urzędu cofa zarządzającemu

zezwolenie na zarządzanie lotniskiem użytku publicznego lub wykreśla lotnisko z rejestru

lotnisk.

1.

Statki powietrzne wykonujące loty międzynarodowe startują i lądują na lotniskach wyznaczonych

do startów i lądowań statków powietrznych w ruchu międzynarodowym, zwanych dalej „lotniskami

międzynarodowymi”.

2.

W przypadku wyznaczenia lotniska jako lotniska międzynarodowego dokonuje się odpowiedniego

wpisu do rejestru lotnisk.

3.

Lotnisko, o którym mowa w ust. 4, jest obiektem transportu publicznego w rozumieniu

ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2020 r. poz. 65, 284, 471 i 782).

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, lotniska międzynarodowe, z uwzględnieniem

potrzeb danego regionu oraz przepisów określających lotnicze przejścia graniczne.

5.

W przypadku międzynarodowych lotów niehandlowych, w szczególności wykonywanych w ramach

imprez masowych, starty i lądowania statków powietrznych na lotniskach innych niż

określone w ust. 1 mogą być wykonywane z uwzględnieniem art. 145 i art. 146 oraz po

powiadomieniu instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego.

6.

Koszty związane z kontrolą ruchu granicznego i kontrolą celną w przypadkach startów

i lądowań, o których mowa w ust. 5, ponosi zarządzający lotniskiem.

1.

Służby publiczne i organy administracji publicznej korzystają z obiektów i urządzeń

lotniska w zakresie niezbędnym do wykonywania ich zadań.

2.

Zarządzający lotniskiem jest obowiązany udostępnić służbom publicznym i organom administracji

publicznej niezbędne obiekty i urządzenia, o których mowa w ust. 1, zaś służby publiczne

i organy administracji publicznej są obowiązane pokryć koszty eksploatacji tych obiektów

i urządzeń w wysokości kosztów faktycznie poniesionych z tego tytułu przez zarządzającego

lotniskiem.

3.

Obowiązek pokrywania przez Straż Graniczną kosztów eksploatacji obiektów i urządzeń

lotniska, o których mowa w ust. 2, w zakresie wynikającym ze współdziałania Straży

Granicznej z Prezesem Urzędu sprawującym nadzór nad wykonywaną przez zarządzającego

lotniskiem kontrolą bezpieczeństwa w lotnictwie cywilnym obejmuje wyłącznie koszty

1)

zużycia energii elektrycznej i cieplnej, wody i gazu;

2)

usług telekomunikacyjnych.

4.

Szczegółowe warunki udostępnienia obiektów i urządzeń, o których mowa w ust. 1-3,

określają umowy zawierane między zarządzającym lotniskiem a służbami publicznymi i

organami administracji publicznej.

5.

Przepisy ust. 1-4 nie naruszają przepisów ustawy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie

granicy państwowej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1776) oraz innych ustaw określających zadania służb i organów, o których mowa w ust. 1.

1.

Zarządzający lotniskiem może pobierać opłaty za korzystanie z obiektów, urządzeń lub

usług udostępnianych wyłącznie przez tego zarządzającego lotniskiem, związanych ze

startem, lądowaniem, oświetleniem, parkowaniem statków powietrznych lub obsługą ładunków

(towarów i poczty) lub pasażerów (opłaty lotniskowe), z zastrzeżeniem ust. 3. Opłaty

lotniskowe są pobierane od podmiotu na rzecz którego udostępniane są te obiekty, urządzenia

lub usługi, od użytkownika statku powietrznego lub innego eksploatującego statek powietrzny

w momencie wykonywania operacji lotniczej. Opłaty lotniskowe obejmują również opłaty

i dopłaty, o których mowa w ust. 4.

2.

Opłaty lotniskowe nie obejmują usług, o których mowa w art. 176, a także korzystania

z urządzeń i przestrzeni lotniska oraz scentralizowanej infrastruktury, o których

mowa w art. 180 ust. 2 i 3.

3.

Opłaty lotniskowe nie obejmują usług związanych z obsługą pasażerów niepełnosprawnych

oraz pasażerów o ograniczonej sprawności ruchowej, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1107/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r.

w sprawie praw osób niepełnosprawnych oraz osób o ograniczonej sprawności ruchowej

podróżujących drogą lotniczą

(Dz. Urz. UE L 204 z 26.07.2006, str. 1). Na żądanie Prezesa Urzędu każdy dostawca usług związanych z obsługą pasażerów niepełnosprawnych

jest zobowiązany do przedstawienia szczegółowej informacji dotyczącej kosztów zapewnienia

tych usług i kalkulacji stawek opłat za nie. Na podstawie uzyskanych informacji Prezes

Urzędu może nakazać, w drodze decyzji, zmianę wysokości opłat, jeżeli stwierdzi naruszenie

zasad zawartych w rozporządzeniu 1107/2006/WE.

4.

Na lotniskach użytku publicznego, na których występują problemy związane z ochroną

środowiska przed nadmiernym hałasem, zarządzający lotniskiem może ustalić dopłaty

do opłat lotniskowych, o których mowa w ust. 1, albo wyodrębnić opłatę hałasową. W

takim przypadku zarządzający lotniskiem ma obowiązek utworzenia funduszu celowego

w wysokości pobieranych dopłat albo opłat związanych z ochroną środowiska przed nadmiernym

hałasem, którego środki są przeznaczane wyłącznie na pokrycie kosztów ochrony środowiska

związanych z pomiarem emisji czynników szkodliwych, prowadzeniem działalności zapobiegawczych

oraz usuwaniem skutków spowodowanych oddziaływaniem hałasu na środowisko.

4a.

Na lotniskach użytku publicznego, na których występują problemy dotyczące ochrony

środowiska związane z ochroną

1)

powierzchni ograniczających przeszkody przed naruszeniem ich przez drzewa lub krzewy,

2)

wzrokowych pomocy nawigacyjnych przed zakłóceniami ich funkcjonowania przez drzewa

lub krzewy

- zarządzający lotniskiem może ustalić dopłaty do opłat lotniskowych, o których mowa

w ust. 1, albo wyodrębnić opłatę środowiskową. W takim przypadku zarządzający lotniskiem

ma obowiązek utworzenia funduszu celowego w wysokości pobieranych dopłat albo opłat

związanych z ochroną środowiska, którego środki są przeznaczane wyłącznie na pokrycie

kosztów ochrony środowiska związanych z prowadzeniem działań zapobiegawczych, kosztów

usuwania drzew lub krzewów oraz kosztów opinii biegłych, usług prawnych i zasądzonych

odszkodowań z tym związanych.

5.

Środki funduszy, o których mowa w ust. 4 i 4a, są przechowywane na wyodrębnionych

oprocentowanych rachunkach bankowych. Uzyskane odsetki bankowe powiększają środki

tych funduszy.

6.

W kosztach stanowiących podstawę ustalania przez zarządzającego lotniskiem użytku

publicznego opłat lotniskowych nie mogą być uwzględniane kary pieniężne, o których

mowa w ustawie.

1.

Nie pobiera się opłat lotniskowych na lotniskach użytku publicznego od podmiotu realizującego

w interesie publicznym zadania związane z wykonaniem lotu

1)

w celu zapobiegania skutkom klęsk żywiołowych lub ich usunięcia oraz ratowania życia

lub zdrowia ludzkiego, chyba że lot ten jest wykonywany w ramach prowadzonej działalności

gospodarczej - potwierdzonego

a)

statusem lotu

-

HOSP (lot statku powietrznego wykonywany w celu niesienia pomocy medycznej zgłoszony

przez odpowiednie służby medyczne), lub

-

SAR (lot statku powietrznego wykonującego akcję poszukiwawczo-ratowniczą), lub

-

HUM (lot statku powietrznego biorącego udział w akcji humanitarnej), lub

b)

odpowiednią uwagą w planie lotu;

2)

w przypadkach ochrony granic, zapewnienia bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego

- potwierdzonego

a)

statusem lotu

-

STATE (lot państwowego i cywilnego statku powietrznego w misjach wojskowych, policyjnych,

celnych lub Straży Granicznej), lub

-

GARDA (hasło, na jakie statek powietrzny wykonuje zadania związane z bezpieczeństwem

powszechnym, porządkiem publicznym i ochroną granicy), lub

b)

odpowiednią uwagą w planie lotu;

3)

wyłącznie w celu przewozu, w oficjalnej misji, panującego monarchy i jego najbliższej

rodziny, głowy państwa, przewodniczącego parlamentu lub jego izby, szefa rządu lub

osoby zajmującej stanowisko równorzędne - potwierdzonego

a)

statusem lotu HEAD (lot polskiego statku powietrznego nadany przez Komendanta Służby

Ochrony Państwa), lub

b)

odpowiednią uwagą w planie lotu.

2.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, przekazuje zarządzającemu lotniskiem użytku publicznego,

nie później niż w ciągu 24 godzin od zaistnienia zdarzenia będącego podstawą do pobierania

opłat lotniskowych, w sposób określony przez zarządzającego lotniskiem w Zintegrowanym

Pakiecie Informacji Lotniczych, o którym mowa w art. 121 ust. 3, kopię planu lotu

potwierdzającego prawo do skorzystania ze zwolnienia.

3.

Zarządzający lotniskiem użytku publicznego zawiera w taryfie opłat lotniskowych informację

odnośnie do lotów zwolnionych z opłat lotniskowych na podstawie ust. 1.

4.

W przypadku lotów wojskowych statków powietrznych oraz wojskowych statków powietrznych

państw obcych wykonywanych na lotniskach, o których mowa w art. 60 ust. 3, opłaty

lotniskowe określa się w umowie operacyjnej, o której mowa w przepisach wydanych na

podstawie art. 83 ust. 2, zawartej przez zarządzającego lotniskiem użytku publicznego

oraz jednostkę organizacyjną wskazaną przez Ministra Obrony Narodowej, z uwzględnieniem

udziału obu stron umowy w założeniu lotniska użytku publicznego oraz w ponoszeniu

kosztów utrzymywania i eksploatacji tego lotniska.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 42 ustawy zmienianej w

art. 30 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 42 ustawy zmienianej w art. 30, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak

nie dłużej niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Zarządzający lotniskiem użytku publicznego przed wprowadzeniem lub zmianą opłat lotniskowych

opracowuje projekt taryfy opłat lotniskowych z wyszczególnieniem wysokości opłat standardowych,

dodatkowych i zniżek od tych opłat wraz z zasadami ich naliczania i udzielania oraz

przeprowadza konsultacje projektu taryfy opłat lotniskowych z przewoźnikami lotniczymi

stale korzystającymi z danego lotniska lub podmiotami ich reprezentującymi, w szczególności

działającym na danym lotnisku komitetem przewoźników lotniczych lub stowarzyszeniami

przewoźników lotniczych. Zarządzający lotniskiem może przeprowadzić konsultacje także

z innymi podmiotami korzystającymi z obiektów, urządzeń lub usług, o których mowa

w art. 75 ust. 1. Konsultacje dotyczą wysokości, struktury, zasad naliczania opłat

lotniskowych oraz udzielania zniżek od tych opłat.

2.

Przewoźnikiem lotniczym stale korzystającym z lotniska, o którym mowa w ust. 1, jest

przewoźnik lotniczy, który spełnia jeden z następujących warunków

1)

w sezonie rozkładowym, w którym prowadzone są konsultacje, wykonuje regularny przewóz

lotniczy do lub z danego lotniska, lub wykonywał taki przewóz w sezonie rozkładowym

poprzedzającym sezon, w którym prowadzone są konsultacje i zgłosił zarządzającemu

lotniskiem użytku publicznego zamiar wykonywania regularnego przewozu lotniczego w

równoważnym sezonie rozkładowym, w stosunku do którego wykonywał taki przewóz;

2)

w sezonie rozkładowym poprzedzającym sezon, w którym prowadzone są konsultacje lub

w sezonie rozkładowym, w którym prowadzone są konsultacje, wykonał 10 lub więcej lotów

nieregularnych i nadal wykonuje przewóz lotniczy z tego lotniska w czasie prowadzenia

konsultacji.

3.

Celem konsultacji, o których mowa w ust. 1, jest przekazanie informacji dotyczących

proponowanych opłat lotniskowych i uzyskanie opinii podmiotów, o których mowa w ust.

1, oraz osiągnięcie przez strony porozumienia w sprawie taryfy opłat lotniskowych

w możliwie najszerszym zakresie.

4.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, przedstawiają opinie wraz z uzasadnieniem, w szczególności

dotyczącym wpływu proponowanych zmian na ich sytuację ekonomiczno-operacyjną. Zarządzający

lotniskiem użytku publicznego przed podjęciem decyzji w sprawie taryfy opłat lotniskowych

rozpatruje przedstawione z uzasadnieniem opinie, a w przypadku ich nieuwzględnienia

sporządza uzasadnienie, które przekazuje niezwłocznie podmiotom, o których mowa w

ust. 1.

5.

Prezes Urzędu może zażądać od zarządzającego lotniskiem użytku publicznego przedstawienia

dokumentacji potwierdzającej właściwe przeprowadzenie konsultacji, o których mowa

w ust. 1, w tym opinii podmiotów, o których mowa w ust. 1, oraz uzasadnienia ich nieuwzględnienia.

6.

Informacje przekazywane podczas konsultacji, o których mowa w ust. 1 i art. 77c ust.

1 i 3, stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1010 i 1649).

1.

Na wniosek zarządzającego lotniskiem użytku publicznego minister właściwy do spraw

transportu, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu, może w drodze decyzji administracyjnej

1)

ustanowić sieć portów lotniczych stanowiącą grupę lotnisk użytku publicznego zarządzanych

przez tego samego zarządzającego, w ramach której wprowadza się wspólny system opłat

lotniskowych, albo

2)

wyrazić zgodę na zastosowanie przez zarządzającego lotniskiem użytku publicznego wspólnego

systemu opłat lotniskowych na lotniskach użytku publicznego obsługujących to samo

miasto lub konurbację

- mając na uwadze konieczność realizacji zasad niedyskryminacji oraz uwzględniając

istniejące programy, strategie i decyzje w zakresie polityki transportowej dotyczącej

lotnictwa cywilnego.

2.

Przed złożeniem wniosku, o którym mowa w ust. 1, zarządzający lotniskiem użytku publicznego

przeprowadza konsultacje z przewoźnikami lotniczymi stale korzystającymi z tych lotnisk,

planowanych do objęcia siecią portów lotniczych albo wspólnym systemem opłat lotniskowych

lub podmiotami ich reprezentującymi, w szczególności działającymi na tych lotniskach

komitetami przewoźników lotniczych lub stowarzyszeniami przewoźników lotniczych, dotyczące

propozycji ustanowienia odpowiednio sieci portów lotniczych albo wspólnego systemu

opłat lotniskowych.

3.

Przez przewoźnika lotniczego stale korzystającego z lotniska, o którym mowa w ust.

2, rozumie się przewoźnika lotniczego, o którym mowa w art. 77 ust. 2.

4.

W przypadku gdy co najmniej jedno z lotnisk planowanych do objęcia wspólnym systemem

opłat lotniskowych dla lotnisk obsługujących to samo miasto lub konurbację

1)

obsługuje w ciągu roku więcej niż 5 000 000 pasażerów, albo

2)

obsłużyło największą liczbę pasażerów spośród lotnisk użytku publicznego na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w roku kalendarzowym poprzedzającym złożenie wniosku o wyrażenie

zgody na zastosowanie przez zarządzającego lotniskiem użytku publicznego wspólnego

systemu opłat lotniskowych, jeżeli żadne lotnisko w Rzeczypospolitej Polskiej nie

spełnia kryterium określonego w pkt 1

- minister właściwy do spraw transportu, nie później niż na miesiąc przed dniem wyrażenia

zgody na zastosowanie wspólnego systemu opłat lotniskowych, przesyła do Komisji Europejskiej

informację o planowanym wyrażeniu tej zgody.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, zarządzający lotniskiem przeprowadza w stosunku

do każdego z lotnisk planowanych do objęcia wspólnym systemem opłat konsultacje zgodnie

z art. 77c.

6.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, warunki i

tryb ustanawiania sieci portów lotniczych i wspólnego systemu opłat lotniskowych,

o których mowa w ust. 1, mając na uwadze konieczność zapewnienia przejrzystości systemu

opłat lotniskowych.

1.

Zarządzający lotniskiem użytku publicznego obsługującym w ciągu roku nie więcej niż

5 000 000 pasażerów przekazuje Prezesowi Urzędu oraz podmiotom, o których mowa w art.

77 ust. 1, do wiadomości, nie później niż na 40 dni przed planowanym terminem wejścia

w życie taryfy opłat lotniskowych, ustaloną przez niego, po przeprowadzeniu konsultacji,

o których mowa w art. 77, taryfę opłat lotniskowych.

2.

Prezes Urzędu, w terminie 14 dni od dnia otrzymania taryfy opłat lotniskowych, o której

mowa w ust. 1, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje zmianę taryfy opłat lotniskowych

w przypadku, gdy jest ona niezgodna z zasadami dotyczącymi ustalania opłat lotniskowych

ustalonymi w Konwencji, o której mowa w art. 3 ust. 2, prawie lotniczym lub w przepisach międzynarodowych, w tym gdy zarządzający lotniskiem nie dopełnił

obowiązku przeprowadzenia konsultacji zgodnie z art. 77. W decyzji Prezes Urzędu określa,

czy zarządzający lotniskiem użytku publicznego jest obowiązany do ponownego przeprowadzenia

konsultacji, o których mowa w art. 77 ust. 1, biorąc pod uwagę zakres nakazanej zmiany

oraz jej wpływ na przewoźników lotniczych.

3.

Prezes Urzędu może, w celu weryfikacji zgodności taryfy opłat lotniskowych z zasadami,

o których mowa w ust. 2, zażądać od zarządzającego lotniskiem przedstawienia informacji

potwierdzających zgodność taryfy opłat lotniskowych z tymi zasadami. W takim przypadku

termin 14 dni, o którym mowa w ust. 2, biegnie od dnia otrzymania żądanych informacji.

W okresie tym przekazana do wiadomości Prezesa Urzędu taryfa opłat lotniskowych nie

wchodzi w życie.

4.

Z zastrzeżeniem ust. 3, taryfa opłat lotniskowych, o której mowa w ust. 1, wchodzi

w życie, jeżeli Prezes Urzędu nie nakazał jej zmiany w terminie, o którym mowa w ust.

2 lub 7.

5.

Przewoźnik lotniczy stale korzystający z danego lotniska, o którym mowa w art. 77

ust. 2, lub podmiot reprezentujący takich przewoźników, w szczególności działający

na danym lotnisku komitet przewoźników lotniczych lub stowarzyszeniami przewoźników

lotniczych, w terminie 14 dni od dnia otrzymania taryfy opłat lotniskowych, o której

mowa w ust. 1, może w przypadku uznania, iż ustalona przez zarządzającego lotniskiem,

o którym mowa w ust. 1, taryfa opłat lotniskowych narusza zasady ustalania opłat lotniskowych

określone w Konwencji, o której mowa w art. 3 ust. 2, prawie lotniczym lub przepisach międzynarodowych, zwrócić się do Prezesa Urzędu z wnioskiem o nakazanie

zmiany taryfy opłat lotniskowych, o której mowa w ust. 1, na tym lotnisku.

6.

Wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 5, przedstawia się uzasadnienie obejmujące

1)

wskazanie postanowień taryfy opłat lotniskowych naruszających zasady, o których mowa

w ust. 5;

2)

wskazanie przepisów Konwencji, o której mowa w art. 3 ust. 2, prawa lotniczego lub prawa międzynarodowego, które zostały naruszone;

3)

argumenty potwierdzające naruszenia, o których mowa w pkt 1.

7.

Po rozpatrzeniu wniosku, o którym mowa w ust. 5, w przypadku stwierdzenia, że taryfa

opłat lotniskowych, o której mowa w ust. 1, narusza zasady ustalania tych opłat określone

w Konwencji, o której mowa w art. 3 ust. 2, prawie lotniczym lub przepisach międzynarodowych Prezes Urzędu, w terminie 14 dni od dnia otrzymania

wniosku, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje jej zmianę. Przepis ust. 3 stosuje

się odpowiednio.

8.

Przepisy ust. 1-7 stosuje się odpowiednio do zmiany poszczególnych postanowień taryfy

opłat lotniskowych.

9.

W przypadku nowo zakładanych lotnisk użytku publicznego przepisy ust. 1-7 stosuje

się, przy czym konsultacje, o których mowa w art. 77 ust. 1, prowadzone są z przewoźnikami

lotniczymi, którzy planują wykonywanie operacji do lub z danego lotniska użytku publicznego

w sezonie rozkładowym, w którym planowane jest wejście w życie taryfy opłat lotniskowych

lub w pierwszym sezonie rozkładowym następującym po sezonie, w którym planowane jest

wejście w życie opłat, i poinformowali o takich planach zarządzającego lotniskiem,

lub z przedstawicielami tych przewoźników. Konsultacje, o których mowa w zdaniu poprzednim

mogą zostać rozpoczęte już po złożeniu przez zarządzającego lotniskiem wniosku o wydanie

certyfikatu, o którym mowa w art. 160 ust. 3 pkt 3, z zastrzeżeniem, iż tak konsultowane

opłaty lotniskowe wejdą w życie nie wcześniej, niż po uzyskaniu przez tego zarządzającego

wymaganych przepisami ustawy certyfikatów i zezwoleń.

10.

Przepisów ust. 1-9 nie stosuje się do zarządzającego lotniskiem użytku publicznego

obsługującym w ciągu roku nie więcej niż 5 000 000 pasażerów, które jest lotniskiem

użytku publicznego obsługującym największą liczbę pasażerów na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

Zarządzający lotniskiem użytku publicznego obsługującym w ciągu roku więcej niż 5

000 000 pasażerów albo - jeżeli żadne lotnisko użytku publicznego w Rzeczypospolitej

Polskiej nie spełnia tego kryterium - lotniskiem użytku publicznego, które w roku

kalendarzowym poprzedzającym rozpoczęcie konsultacji obsłużyło największą liczbę pasażerów

spośród lotnisk na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oprócz realizacji obowiązku

prowadzenia konsultacji, o których mowa w art. 77 ust. 1, jest obowiązany do corocznego

prowadzenia konsultacji z podmiotami, o których mowa w art. 77 ust. 1, dotyczących

funkcjonowania systemu opłat lotniskowych, wysokości tych opłat oraz jakości usług

świadczonych w zamian za opłaty lotniskowe. W ramach prowadzonych konsultacji zarządzający

lotniskiem przekazuje podmiotom, o których mowa w art. 77 ust. 1, informacje dotyczące

w szczególności metody ustalania opłat oraz związanych z opłatami kosztów i przychodów,

w tym pochodzących ze środków publicznych, jak również usług i elementów infrastruktury

udostępnianych w zamian za pobierane opłaty, w tym stopnia wykorzystania tej infrastruktury

oraz prognoz dotyczących ruchu lotniczego i opłat, a także planów rozwoju infrastruktury

i ich wpływu na przepustowość portu lotniczego.

2.

Przepisu ust. 1 zdanie pierwsze nie stosuje się, jeżeli w trakcie ostatnich przeprowadzonych

konsultacji, o których mowa w ust. 1 albo w art. 77 ust. 1, zawarte zostało porozumienie

między zarządzającym lotniskiem a podmiotami, o których mowa w art. 77 ust. 1, w którym

został określony inny termin prowadzenia konsultacji. W takim przypadku konsultacje

prowadzone są w terminie określonym w tym porozumieniu.

3.

Prezes Urzędu może z urzędu albo na uzasadniony wniosek przewoźnika lotniczego, o

którym mowa w art. 77 ust. 2, lub podmiotu reprezentującego takich przewoźników nakazać

zarządzającemu tym lotniskiem przeprowadzenie dodatkowych konsultacji, wskazując jednocześnie

na uzasadnienie dla takiego żądania. Zakres konsultacji jest tożsamy z zakresem określonym

w ust. 1.

4.

Na wniosek zarządzającego lotniskiem, o którym mowa w ust. 1, przed przeprowadzeniem

konsultacji, o których mowa w ust. 1, 3 lub w art. 77 ust. 1, przewoźnicy lotniczy

są obowiązani przedstawić zarządzającemu lotniskiem informacje dotyczące w szczególności

prognoz ruchu, rodzaju i liczby eksploatowanych statków powietrznych oraz ich działalności

na tym lotnisku.

5.

Przewoźnik lotniczy, który mimo wniosku zarządzającego lotniskiem użytku publicznego

nie przedstawił informacji, o których mowa w ust. 4, traci prawo do udziału w najbliższych

konsultacjach, o których mowa w ust. 1, 3 lub w art. 77 ust. 1.

1.

Zarządzający lotniskiem użytku publicznego, o którym mowa w art. 77c ust. 1, po przeprowadzeniu

konsultacji, o których mowa w art. 77 ust. 1, przedstawia do zatwierdzenia Prezesowi

Urzędu, z co najmniej kwartalnym wyprzedzeniem przed planowanym dniem wejścia w życie,

taryfę opłat lotniskowych wraz z jej uzasadnieniem.

2.

W przypadkach uzasadnionych wyjątkowymi, niemożliwymi do przewidzenia wcześniej okolicznościami,

na wniosek zarządzającego lotniskiem użytku publicznego zawierający uzasadnienie opisujące

te okoliczności, Prezes Urzędu może wyrazić zgodę na skrócenie terminu, o którym mowa

w ust. 1. Termin przedstawienia taryfy opłat lotniskowych do zatwierdzenia Prezesowi

Urzędu nie może być jednak krótszy niż 2 miesiące przed planowanym dniem wejścia tej

taryfy w życie.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do zmiany poszczególnych postanowień taryfy

opłat lotniskowych.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do usunięcia oczywistej omyłki pisarskiej w taryfie

opłat lotniskowych oraz do zmian wynikających bezpośrednio ze zmiany przepisów prawa

w zakresie innym niż przepisy ustawy dotyczące opłat lotniskowych, pod warunkiem że

zmiany te nie mają wpływu na wysokość opłat lotniskowych lub zniżek. W takiej sytuacji

zarządzający lotniskiem dokonuje samodzielnie zmiany postanowień taryfy i przekazuje

zmienioną taryfę do wiadomości Prezesa Urzędu. Zmiana wchodzi w życie, pod warunkiem

że w terminie 7 dni od dnia jej otrzymania Prezes Urzędu nie wyrazi sprzeciwu.

5.

Prezes Urzędu, w drodze decyzji administracyjnej, odmawia zatwierdzenia taryfy opłat

lotniskowych albo jej części lub nakazuje jej zmianę, w przypadku gdy jest ona niezgodna

z zasadami dotyczącymi ustalania opłat lotniskowych ustalonymi w Konwencji, o której

mowa w art. 3 ust. 2, prawie lotniczym, przepisach prawa Unii Europejskiej lub w przepisach międzynarodowych, w tym gdy

zarządzający lotniskiem nie dopełnił obowiązku przeprowadzenia konsultacji zgodnie

z art. 77 lub art. 77c. W decyzji Prezes Urzędu określa, czy zarządzający lotniskiem

użytku publicznego jest obowiązany do ponownego przeprowadzenia konsultacji, o których

mowa w art. 77 ust. 1, biorąc pod uwagę zakres nakazanej zmiany oraz jej wpływ na

przewoźników lotniczych.

6.

Prezes Urzędu może, w drodze decyzji administracyjnej, odmówić zatwierdzenia taryfy

opłat lotniskowych albo jej części lub nakazać jej zmianę, w przypadku gdy w sposób

istotny i nieuzasadniony odbiega ona od informacji przedstawionych w zatwierdzonym

planie generalnym lub gdy zarządzający lotniskiem użytku publicznego nie dopełnił

obowiązku, o którym mowa w art. 77e ust. 1.

1.

Zarządzający lotniskiem użytku publicznego, o którym mowa w art. 77c ust. 1, jest

obowiązany do rozpoczęcia negocjacji z przewoźnikami lotniczymi, o których mowa w

art. 77 ust. 2, lub z podmiotami ich reprezentującymi celem zawarcia porozumienia

w sprawie jakości świadczonych przez niego usług. Negocjacje w sprawie jakości usług

mogą być prowadzone w ramach konsultacji, o których mowa w art. 77 ust. 1 lub w art.

77c.

2.

W porozumieniu określa się co najmniej poziom usług świadczonych przez zarządzającego

lotniskiem użytku publicznego, uwzględniając system lub wysokość opłat lotniskowych

oraz poziom usług, do którego uprawnieni są przewoźnicy lotniczy w zamian za opłaty

lotniskowe.

3.

Zawarte porozumienie zarządzający lotniskiem użytku publicznego przekazuje do wiadomości

Prezesowi Urzędu wraz z taryfą opłat lotniskowych w przypadku przekazania jej do zatwierdzenia,

lub niezwłocznie po jego zawarciu, gdy zostało ono zawarte w innym terminie niż okres

prowadzenia konsultacji projektu taryfy opłat lotniskowych.

1.

Przed podjęciem decyzji o inwestycji o dużej skali zarządzający lotniskiem użytku

publicznego, o którym mowa w art. 77c ust. 1, jest obowiązany do przeprowadzenia konsultacji

z podmiotami, o których mowa w art. 77 ust. 1, dotyczących planowanych inwestycji.

Konsultacje te mogą odbywać się w ramach konsultacji opłat lotniskowych, o których

mowa w art. 77 ust. 1 lub art. 77c, albo w ramach negocjacji w sprawie jakości świadczonych

usług, o których mowa w art. 77e ust. 1.

2.

Za inwestycję o dużej skali, o której mowa w ust. 1, uznaje się każdą inwestycję polegającą

na rozbudowie lub przebudowie istniejącej lub budowie nowej infrastruktury, wpływającą

w sposób znaczący na przepustowość poszczególnych elementów infrastruktury lotniska,

w szczególności pasa startowego i terminalu pasażerskiego.

3.

Prezes Urzędu może zażądać od zarządzającego lotniskiem, o którym mowa w ust. 1, przedstawienia

informacji o przebiegu i wynikach konsultacji, o których mowa w ust. 1.

1.

Liczbę obsłużonych pasażerów, o której mowa w art. 77a ust. 4, art. 77b ust. 1 i 10

oraz art. 77c ust. 1, ustala się na podstawie danych Eurostat dla ostatniego roku

kalendarzowego poprzedzającego wyrażenie zgody, o której mowa w art. 77a ust. 1, lub

rozpoczęcie konsultacji, o których mowa w art. 77 ust. 1, art. 77c lub art. 77f, dla

którego dane te są dostępne.

2.

Prezes Urzędu publikuje corocznie w Dzienniku Urzędowym Urzędu Lotnictwa Cywilnego

i na stronie internetowej Urzędu wykaz lotnisk, o których mowa w art. 77c ust. 1.

1.

Taryfa opłat lotniskowych dla lotniska użytku publicznego lub zmiana jej postanowień

zatwierdzona przez Prezesa Urzędu oraz taryfa opłat lotniskowych lub zmiana jej postanowień

przekazana do wiadomości Prezesowi Urzędu, w odniesieniu do której Prezes Urzędu nie

nakazał zmiany, podlegają ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Urzędu Lotnictwa Cywilnego.

2.

Taryfa opłat lotniskowych jest zamieszczana w Zintegrowanym Pakiecie Informacji Lotniczych,

o którym mowa w art. 121 ust. 3.

3.

Zarządzający lotniskiem użytku publicznego podaje do publicznej wiadomości aktualną

taryfę opłat lotniskowych, w szczególności przez jej zamieszczenie na swojej stronie

internetowej, o ile taką posiada.

1.

Zarządzający lotniskiem użytku publicznego może zróżnicować wysokość opłat lotniskowych

ze względu na

1)

jakość, zakres lub koszty dotyczące korzystania z obiektów, urządzeń lub poszczególnych

usług świadczonych przez zarządzającego lotniskiem użytku publicznego na lotnisku,

w tym w terminalach lub ich częściach, w celu zapewnienia podmiotom, o których mowa

w art. 75 ust. 1, usług dostosowanych do ich indywidualnych potrzeb lub udostępnienia

tym podmiotom przeznaczonego do danego celu terminalu lub jego części, lub

2)

jakiekolwiek inne obiektywne i przejrzyste przesłanki

- pod warunkiem zachowania zasad niedyskryminacji i równego traktowania.

2.

Dostęp do obiektów, urządzeń lub poszczególnych usług dostosowanych do indywidualnych

potrzeb, o których mowa w ust. 1, jest otwarty dla podmiotów, o których mowa w art.

75 ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

W przypadku gdy o dostęp do obiektów, urządzeń lub poszczególnych usług dostosowanych

do indywidualnych potrzeb, o których mowa w ust. 1, ubiega się większa liczba podmiotów

niż może uzyskać ten dostęp ze względu na ograniczenia przepustowości lotniska, zarządzający

lotniskiem użytku publicznego zapewnia do nich dostęp na podstawie podanych do publicznej

wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty kryteriów określonych przez tego zarządzającego.

4.

Kryteria, o których mowa w ust. 3, powinny być adekwatne, obiektywne, przejrzyste

i niedyskryminacyjne.

5.

W przypadku uznania, iż określone przez zarządzającego lotniskiem kryteria, o których

mowa w ust. 3, nie spełniają wymagań określonych w ust. 4, podmiot, o którym mowa

w art. 75 ust. 1, lub podmiot reprezentujący takie podmioty, może zwrócić się do Prezesa

Urzędu z wnioskiem o zbadanie ich zgodności w tym zakresie i nakazanie ich zmiany.

6.

Prezes Urzędu, z urzędu lub na wniosek, o którym mowa w ust. 5, w drodze decyzji administracyjnej,

nakazuje zarządzającemu lotniskiem zmianę kryteriów, o których mowa w ust. 3, w przypadku

uznania, iż nie spełniają one wymagań określonych w ust. 4.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki, sposób i tryb prowadzenia konsultacji, o których mowa w art.

77 ust. 1 i art. 77c, w tym zakres przedstawianych informacji,

2)

szczegółowe wymagania dotyczące ustalania taryfy opłat lotniskowych,

3)

tryb zatwierdzania taryfy opłat lotniskowych i tryb jej publikacji

- kierując się zasadami niedyskryminacji, przejrzystości, powiązania opłat z kosztami

udostępniania obiektów i urządzeń oraz usług, a także mając na uwadze konieczność

zapewnienia efektywnego nadzoru nad opłatami lotniskowymi.

1.

Prezes Urzędu sporządza roczne sprawozdanie z realizacji zadań z zakresu nadzoru nad

opłatami lotniskowymi.

2.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, jest publikowane na stronie internetowej Urzędu.

1.

Zarządzający lotniskiem ma prawo zatrzymać statek powietrzny tymczasowo w celu zabezpieczenia

roszczenia z tytułu opłat lotniskowych należnych od użytkownika statku powietrznego

i szkód wyrządzonych przez niego na lotnisku, z zastrzeżeniem art. 156.

2.

Tymczasowe zatrzymanie statku powietrznego traci moc w razie złożenia odpowiedniego

zabezpieczenia lub w razie dokonania zajęcia na podstawie postanowienia sądowego.

3.

Zarządzający lotniskiem odpowiada za szkody wynikłe wskutek nieuzasadnionego zatrzymania

statku powietrznego.

1.

Zarządzający lotniskiem użytku publicznego może odmówić podmiotowi, o którym mowa

w art. 75 ust. 1, korzystania z obiektów, urządzeń lub świadczenia usług, jeżeli podmiot

ten dopuścił się zwłoki, w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, w regulowaniu opłat lotniskowych należnych temu zarządzającemu, pod warunkiem że

nie spowoduje to zagrożenia bezpieczeństwa wykonywania operacji lotniczych, pasażerów

lub ładunków (towarów i poczty).

2.

Przed zastosowaniem odmowy, o której mowa w ust. 1, zarządzający lotniskiem użytku

publicznego jest obowiązany do wyznaczenia podmiotowi, który dopuścił się zwłoki,

dodatkowego terminu do wykonania zobowiązania, nie krótszego niż 5 dni roboczych oraz

wskazania, iż w razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu zarządzający lotniskiem

może zastosować tę odmowę.

3.

Zarządzający lotniskiem użytku publicznego niezwłocznie informuje podmiot, który pomimo

upływu wyznaczonego terminu nie uregulował zaległych opłat lotniskowych, o podjęciu

decyzji w sprawie odmowy, o której mowa w ust. 1.

4.

Zarządzający lotniskiem użytku publicznego niezwłocznie informuje Prezesa Urzędu o

podjęciu decyzji w sprawie odmowy, o której mowa w ust. 1. Prezes Urzędu nie ponosi

odpowiedzialności za skutki spowodowane odmową, o której mowa w ust. 1.

5.

Zarządzający lotniskiem użytku publicznego przyznaje podmiotowi, o którym mowa w ust.

1, prawo do korzystania z obiektów i urządzeń oraz usług objętych odmową niezwłocznie

po uregulowaniu przez ten podmiot zaległych opłat lotniskowych stanowiących podstawę

do odmowy.

6.

Odmowa, o której mowa w ust. 1, nie może spowodować podjęcia działań określonych w

art. 156.

1.

Prezes Urzędu nadzoruje lotniska w zakresie zapewniania ich bezpiecznej eksploatacji.

2.

W przypadku lotnisk lotnictwa państwowego wykorzystywanych przez lotnictwo cywilne

Prezes Urzędu nadzoruje te lotniska w zakresie zapewniania ich bezpiecznej eksploatacji

przez lotnictwo cywilne.

3.

Prezes Urzędu wydaje, w drodze decyzji administracyjnej, wytyczne w zakresie bezpieczeństwa,

o których mowa w ADR.AR.A.040 załącznika II do rozporządzenia nr 139/2014/UE.

Zarządzający lotniskiem odpowiada za bezpieczną eksploatację lotniska, w tym za nałożone

na niego zadania związane z ochroną lotniska.

Zarządzający lotniskiem opracowuje i przedstawia do zatwierdzenia Prezesowi Urzędu,

w drodze decyzji administracyjnej, program ochrony lotniska.

1.

Przebywanie w części lotniczej lotniska, a także na innym terenie wydzielonym i odpowiednio

oznakowanym, a w szczególności ruch kołowy i pieszy oraz korzystanie z urządzeń lotniska,

jest dozwolone tylko za zezwoleniem zarządzającego lotniskiem.

2.

Zarządzający lotniskiem wydaje zezwolenie na przebywanie na terenie, o którym mowa

w ust. 1, uwzględniając potrzeby organów służb ruchu lotniczego oraz służb państwowych

wykonujących zadania ustawowe.

1.

W celu zapewnienia bezpiecznej eksploatacji lotniska zarządzający lotniskiem

1)

opracowuje instrukcję operacyjną lotniska;

2)

(uchylony)

3)

wydaje zarządzenia, nakazy lub zakazy oraz polecenia związane z zapewnieniem bezpieczeństwa

i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku, obowiązujące w stosunku do wszystkich osób

znajdujących się na terenie lotniska;

4)

wzywa właściwe służby publiczne do podjęcia działań w stosunku do osób niepodporządkowujących

się nakazom i zakazom lub zagrażających w inny sposób bezpieczeństwu lotów lub porządkowi

na lotnisku;

5)

decyduje o podjęciu działań przez służbę ochrony lotniska w stosunku do osoby podejrzanej

o popełnienie przestępstwa na statku powietrznym lub lotnisku i przekazaniu jej właściwym

organom;

6)

wnioskuje o dokonanie redukcyjnego odstrzału zwierzyny, stosownie do przepisów prawa

łowieckiego, w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa operacji lotniczych przez zwierzynę,

gdy inne metody ochrony okazały się nieskuteczne;

7)

wnioskuje o wydanie decyzji

a)

w sprawie usunięcia drzewa lub krzewu stanowiącego przeszkodę lotniczą do starosty

właściwego dla nieruchomości, na której znajduje się przeszkoda lotnicza,

b)

w sprawie usunięcia przeszkody lotniczej, która nie jest obiektem budowlanym, drzewem

lub krzewem, a stanowi zagrożenie bezpieczeństwa ruchu lotniczego, do

-

Prezesa Urzędu - w przypadku lotniska wpisanego do rejestru lotnisk cywilnych,

-

Ministra Obrony Narodowej - w przypadku lotniska wpisanego wyłącznie do rejestru lotnisk

i lądowisk wojskowych,

-

ministra właściwego do spraw wewnętrznych - w przypadku lotniska wpisanego wyłącznie

do rejestru lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego;

8)

zawiadamia niezwłocznie

a)

w przypadku stwierdzenia, że na terenie znajdującym się w granicach powierzchni ograniczających

przeszkody są wznoszone lub znajdują się obiekty mogące stanowić przeszkody lotnicze

albo że istniejące przeszkody lotnicze nie są oznakowane zgodnie z wymogami określonymi

w przepisach wydanych na podstawie art. 92 ust. 2

-

Prezesa Urzędu - w przypadku lotniska wpisanego do rejestru lotnisk cywilnych,

-

Ministra Obrony Narodowej - w przypadku lotniska wpisanego wyłącznie do rejestru lotnisk

i lądowisk wojskowych,

-

ministra właściwego do spraw wewnętrznych - w przypadku lotniska wpisanego wyłącznie

do rejestru lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego,

b)

właściwy organ nadzoru budowlanego - w przypadku, o którym mowa w lit. a, w zakresie

obiektów budowlanych oraz urządzeń związanych z prowadzoną budową.

1a.

Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 6-8, w odniesieniu do lotnisk wpisanych wyłącznie

do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych albo wpisanych wyłącznie do rejestru lotnisk

i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego wykonuje jednostka organizacyjna zarządzająca

lotniskiem wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych albo wpisanym

wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego.

1b.

Zadanie starosty określone w ust. 1 pkt 7 lit. a jest zadaniem z zakresu administracji

rządowej.

2.

Do złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 7, jest uprawniony również zakładający

lotnisko, o którym mowa w art. 55 ust. 2 pkt 1-3, i Polska Agencja Żeglugi Powietrznej.

3.

Do usuwania drzewa lub krzewu znajdującego się na nieruchomościach objętych decyzją,

o której mowa w ust. 1 pkt 7 lit. a, z wyjątkiem drzewa lub krzewu usuwanego z nieruchomości

wpisanych do rejestru zabytków, nie stosuje się przepisów art. 33 i rozdziału 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. z 2020 r. poz. 55, 471 i 1378).

4.

Do gruntów rolnych i leśnych objętych decyzją, o której mowa w ust. 1 pkt 7 lit. a,

nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1161 oraz z 2020 r. poz. 471) oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1463).

5.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 7 lit. a, wnioskodawca jest obowiązany dołączyć

1)

dokumentację geodezyjną określającą wysokość nad poziomem morza i współrzędne drzewa

lub krzewu, które ma zostać usunięte, oraz mapę poglądową obejmującą obszar objęty

wnioskiem;

2)

wypisy i wyrysy z operatu ewidencji gruntów i budynków lub odpisy z księgi wieczystej

dla nieruchomości, na której znajduje się drzewo lub krzew objęte wnioskiem;

3)

dowody potwierdzające, że drzewo lub krzew objęte wnioskiem stanowi przeszkodę lotniczą.

6.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 7 lit. b, wnioskodawca jest obowiązany dołączyć

1)

dokumentację geodezyjną określającą wysokość nad poziomem morza i współrzędne przeszkody

lotniczej, która ma zostać usunięta, oraz mapę poglądową obejmującą obszar objęty

wnioskiem;

2)

wypisy i wyrysy z operatu ewidencji gruntów i budynków lub odpisy z księgi wieczystej

dla nieruchomości, na której znajduje się przeszkoda lotnicza.

7.

Posiadacz nieruchomości zapewnia geodecie posiadającemu uprawnienia zawodowe do wykonywania

samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii, działającemu na rzecz zakładającego

lotnisko, o którym mowa w art. 55 ust. 2 pkt 1-3, zarządzającego lotniskiem, jednostki

organizacyjnej zarządzającej lotniskiem wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk

wojskowych albo wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk lotnictwa służb

porządku publicznego albo Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej, dostęp do nieruchomości

umożliwiający dokonanie pomiarów drzew, krzewów lub obiektów mogących stanowić przeszkody

lotnicze.

8.

W sprawie usunięcia przeszkody lotniczej, która nie jest obiektem budowlanym, drzewem

lub krzewem, a stanowi zagrożenie bezpieczeństwa ruchu lotniczego, rozstrzyga, w drodze

decyzji administracyjnej

1)

Prezes Urzędu - w przypadku lotniska wpisanego do rejestru lotnisk cywilnych;

2)

Minister Obrony Narodowej - w przypadku lotniska wpisanego wyłącznie do rejestru lotnisk

i lądowisk wojskowych;

3)

minister właściwy do spraw wewnętrznych - w przypadku lotniska wpisanego wyłącznie

do rejestru lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, warunki eksploatacji

lotnisk, mając na względzie klasyfikację lotnisk i obowiązki zarządzającego lotniskiem,

o których mowa w art. 68.

2.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej

określi, w drodze rozporządzenia, w celu zapewnienia wspólnej bezpiecznej eksploatacji

lotnisk, warunki i zasady wykorzystywania lotnisk wojskowych przez lotnictwo cywilne

oraz obowiązki zarządzających tymi lotniskami.

3.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, w celu zapewnienia wspólnej bezpiecznej

eksploatacji lotnisk, warunki i zasady wykorzystywania lotnisk lotnictwa służb porządku

publicznego przez lotnictwo cywilne oraz obowiązki zarządzających tymi lotniskami.

4.

Jeżeli lotniska, o których mowa w ust. 2 i 3, eksploatowane są wspólnie przez lotnictwo

wojskowe i lotnictwo służb porządku publicznego, wówczas Minister Obrony Narodowej

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,

warunki i zasady wspólnej bezpiecznej eksploatacji tych lotnisk.

1.

Wszystkie osoby znajdujące się na terenie lotniska są obowiązane do przestrzegania

i stosowania się do nakazów i zakazów zawartych w przepisach porządkowych ustalonych

przez zarządzającego tym lotniskiem, wydanymi na podstawie ust. 2.

2.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych i ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, podstawowe przepisy porządkowe związane z zapewnieniem bezpieczeństwa

i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku, obowiązujące w stosunku do wszystkich osób

znajdujących się na terenie lotniska, uwzględniając warunki i wymagania funkcjonowania

transportu lotniczego.

1.

Zarządzający lotniskiem jest obowiązany zapewnić ochronę przeciwpożarową lotniska,

w tym znajdujących się na jego terenie obiektów budowlanych.

2.

Zarządzający lotniskiem obowiązany jest w szczególności

1)

opracować, z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych, plan działania w sytuacji

zagrożenia uzgodniony z

a)

właściwym terenowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej - w przypadku

portów lotniczych,

b)

komendantem powiatowym albo miejskim Państwowej Straży Pożarnej - w przypadku pozostałych

lotnisk;

2)

(uchylony)

3)

zorganizować i zapewnić funkcjonowanie służby ratowniczo-gaśniczej wyposażonej w sprzęt

specjalistyczny - w przypadku lotniska użytku publicznego;

4)

utrzymywać niezbędne środki ratownicze i przeciwpożarowe.

3.

Lotniskowa służba ratowniczo-gaśnicza jest jednostką ochrony przeciwpożarowej w rozumieniu

ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 961).

4.

Pracownicy zatrudnieni w lotniskowej służbie ratowniczo-gaśniczej powinni spełniać

wymagania w zakresie kwalifikacji zawodowych oraz warunków fizycznych i psychicznych

określone w odrębnych przepisach.

5.

Pracownicy zatrudnieni w lotniskowej służbie ratowniczo-gaśniczej podlegają specjalistycznemu

szkoleniu przeprowadzanemu na koszt zarządzającego lotniskiem.

6.

Jednostki systemu ochrony zdrowia, organy administracji publicznej, jednostki Państwowej

Straży Pożarnej i inne służby publiczne współdziałają w przygotowywaniu i realizacji

planów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, i podlegają w tym zakresie koordynacji zarządzającego

lotniskiem.

7.

Plan, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, w szczególności określa zasady koordynacji działań

służb, o których mowa w ust. 6.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych

1)

wymagania dotyczące przygotowania lotniska do sytuacji zagrożenia oraz planu działania

w sytuacji zagrożenia, uwzględniając klasyfikację lotnisk przyjętą dla celów ratowniczo-gaśniczych;

2)

zakres obowiązków podmiotów, o których mowa w art. 84 ust. 6, z uwzględnieniem zadań

tych jednostek określonych odrębnymi przepisami oraz zadań zarządzającego lotniskiem

w zakresie koordynacji;

3)

warunki i program szkolenia służb ratowniczo-gaśniczych, o których mowa w art. 84

ust. 2 pkt 3, uwzględniając klasyfikację lotnisk przyjętą dla celów ratowniczo-gaśniczych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r., z wyjątkiem

1)

art. 67, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z mocą od dnia 27 lipca 2019 r.;

2)

art. 19 pkt 2 i 3 oraz art. 57, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu

ogłoszenia;

3)

art. 2 pkt 2 i 18-21, które wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia;

4)

art. 62 pkt 1, 4 i 5, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;

5)

art. 1 pkt 1-3, art. 55 oraz art. 70, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.;

6)

art. 33 pkt 2 i 4, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2020 r.;

7)

art. 62 pkt 6 lit. a tiret trzecie, lit. b i e i pkt 7 oraz art. 73 ust. 1-8, które

wchodzą w życie z dniem 1 października 2020 r.;

8)

art. 14

a)

pkt 1

-

lit. a i lit. b w zakresie uchylonego art. 4ba ust. 6,

-

lit. c w zakresie dodanego art. 4ba ust. 9,

b)

pkt 4

-

lit. a i lit. b w zakresie uchylonego art. 43d ust. 2,

-

lit. c w zakresie dodanego art. 43d ust. 6,

c)

pkt 5,

d)

pkt 6 w zakresie dodanego art. 43f ust. 1-3 i 5

- które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2023 r.;

9)

art. 63 pkt 1 lit. b i pkt 2 oraz art. 68, które wchodzą w życie z dniem wystąpienia

Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej bez zawarcia umowy, o której mowa w art.

50 ust. 2 zdanie drugie Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. poz. 864).

1.

Do lotniczych urządzeń naziemnych należą obiekty i urządzenia do kierowania, kontroli,

nadzoru i zabezpieczania obsługi ruchu lotniczego.

2.

Zarządzającemu lotniskiem użytku publicznego oraz instytucjom zapewniającym służby

ruchu lotniczego przysługuje prawo zakładania lotniczych urządzeń naziemnych na nieruchomościach

sąsiadujących z lotniskiem oraz prawo dostępu do nich.

3.

Zakładanie oraz utrzymywanie lotniczych urządzeń naziemnych jest celem publicznym

w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami.

4.

Do odszkodowania za ograniczenia własności wynikające z wykorzystania uprawnień określonych

w ust. 2 oraz do okoliczności i trybu wywłaszczenia nieruchomości stosuje się przepisy

ustawy o gospodarce nieruchomościami.

5.

Przepisy ust. 2-4 mają odpowiednie zastosowanie do lotniczych urządzeń naziemnych

zakładanych przez instytucje zapewniające służby ruchu lotniczego, także na nieruchomościach

znajdujących się poza sąsiedztwem lotnisk.

6.

Zarządzający lotniskiem użytku publicznego oraz instytucje zapewniające służby ruchu

lotniczego obowiązani są utrzymywać lotnicze urządzenia naziemne w pełnej sprawności

technicznej oraz używać ich zgodnie z przeznaczeniem.

7

Prezes Urzędu uzgadnia projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego,

projekty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz opiniuje projekty

studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, projekty ramowych

studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego związku metropolitarnego

oraz plany zagospodarowania przestrzennego województwa, dla terenów, na których znajduje

się lotnicze urządzenie naziemne, wyznaczono powierzchnie ograniczające zabudowę lub

wydano decyzję o wprowadzeniu zmian w systemie funkcjonalnym pod względem bezpieczeństwa

ruchu lotniczego i prawidłowego funkcjonowania lotniczych urządzeń naziemnych.

7

Prezes Urzędu uzgadnia projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego,

projekty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz opiniuje projekty

studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz plany zagospodarowania

przestrzennego województwa, dla terenów, na których znajduje się lotnicze urządzenie

naziemne, wyznaczono powierzchnie ograniczające zabudowę lub wydano decyzję o wprowadzeniu

zmian w systemie funkcjonalnym pod względem bezpieczeństwa ruchu lotniczego i prawidłowego

funkcjonowania lotniczych urządzeń naziemnych.

8.

W terminie nieprzekraczającym 14 dni od dnia otrzymania decyzji o wpisie lotniczego

urządzenia naziemnego do rejestru lotniczych urządzeń naziemnych, decyzji o wprowadzeniu

zmian w systemie funkcjonalnym lub każdej innej decyzji o zmianie powierzchni ograniczających

zabudowę, właściciel lotniczego urządzenia naziemnego przekazuje do organu samorządu

terytorialnego właściwego w sprawach planowania i zagospodarowania przestrzennego

na terenie, na którym wyznaczono powierzchnie ograniczające zabudowę, oraz do wojewody

właściwego miejscowo dla terenu, na którym wyznaczono powierzchnie ograniczające zabudowę,

mapę w skali 1:25 000 z tymi powierzchniami, w celu uwzględnienia wskazanych ograniczeń

wysokości zabudowy przy planowaniu przestrzennym.

9.

Przepisów ust. 7 i 8, w zakresie powierzchni ograniczających zabudowę, nie stosuje

się do nieruchomych obiektów

1)

o wysokości do 15 m nad poziomem otaczającego terenu lub wody, położonych w odległości

większej niż 600 m od urządzenia;

2)

o konstrukcjach kratowych, położonych w odległości większej niż 600 m od urządzenia;

3)

których rzut poziomy głównej konstrukcji zawiera się w okręgu o promieniu 5 m (w tym

maszt z odciągami), położonych w odległości większej niż 600 m od urządzenia.

10.

Powierzchnie ograniczające zabudowę wyznacza się z uwzględnieniem istniejących obiektów

budowlanych o wysokości powyżej 15 m nad poziomem otaczającego terenu lub wody oraz

ukształtowania terenu.

11.

Prezes Urzędu wydaje opinie o możliwości lokalizacji inwestycji ze względu na wysokość

zabudowy na obszarze obowiązywania powierzchni ograniczających zabudowę.

12.

Informacje o zewnętrznych granicach zasięgu poziomego powierzchni ograniczających

zabudowę są udostępniane na stronie internetowej Urzędu.

13.

Prezes Urzędu udziela zgody na odstąpienie od wymogów dotyczących powierzchni ograniczających

zabudowę po zasięgnięciu opinii właściciela lotniczego urządzenia naziemnego, jeżeli

Prezes Urzędu uzna, że obiekt nie będzie zakłócał działania lotniczego urządzenia

naziemnego.

1.

Obiekty naturalne i sztuczne, w tym obiekty budowlane, położone w granicach powierzchni

ograniczających przeszkody nie mogą być wyższe niż wysokości określone przez te powierzchnie,

wyznaczone zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 92 ust. 2, z wyjątkiem

przypadku, o którym mowa w ust. 3 i 4. Powierzchnie ograniczające przeszkody wyznaczają

granice, w ramach których obiekty mogą wystawać w przestrzeni powietrznej.

2.

Przy obliczaniu wysokości obiektu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się także umieszczone

na nim kominy, reklamy, anteny oraz inne urządzenia, a w przypadku dróg lub linii

kolejowych również ich skrajnie.

3.

Zgody na powstanie obiektu stałego o charakterze trwałym, którego wysokość przekracza

wysokość wyznaczoną przez powierzchnie ograniczające przeszkody, udziela, w drodze

decyzji administracyjnej

1)

Prezes Urzędu - w przypadku lotniska wpisanego do rejestru lotnisk cywilnych,

2)

Minister Obrony Narodowej - w przypadku lotniska wpisanego wyłącznie do rejestru lotnisk

i lądowisk wojskowych,

3)

minister właściwy do spraw wewnętrznych - w przypadku lotniska wpisanego wyłącznie

do rejestru lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego

- jeżeli uzna - po zasięgnięciu opinii odpowiednio zarządzającego lotniskiem albo

jednostki organizacyjnej zarządzającej lotniskiem wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk

i lądowisk wojskowych albo wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk lotnictwa

służb porządku publicznego i instytucji zapewniającej służbę ruchu lotniczego, o ile

taka służba funkcjonuje na lotnisku - że obiekt ten nie stanowi niedopuszczalnego

zagrożenia dla ruchu statków powietrznych oraz zostaną spełnione warunki określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 92 ust. 2.

4.

Dopuszcza się powstanie obiektu stałego o charakterze czasowym lub obiektu ruchomego

przekraczającego wysokość wyznaczoną przez powierzchnie ograniczające przeszkody,

jeżeli zostaną spełnione warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art.

92 ust. 2 oraz lokalizacja obiektu zostanie uzgodniona odpowiednio z zarządzającym

lotniskiem albo jednostką organizacyjną zarządzającą lotniskiem wpisanym wyłącznie

do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych albo wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk

i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego oraz z instytucją zapewniającą służbę

ruchu lotniczego - o ile taka służba funkcjonuje na lotnisku.

1.

Przeszkodami lotniczymi są obiekty

1)

wyższe niż wysokości określone przez wyznaczone powierzchnie ograniczające przeszkody;

2)

o wysokości od 100 m powyżej poziomu otaczającego terenu lub wody, zlokalizowane na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz na obszarze wyłącznej strefy ekonomicznej

Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

występujące w pasie drogi startowej bez względu na ich wysokość;

4)

inne niż obiekty, o których mowa w pkt 1-3, które zostały uznane przez Prezesa Urzędu,

Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych za przeszkodę

lotniczą ze względu na potencjalne zagrożenie dla ruchu statków powietrznych.

2.

Uznanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Postępowanie może być wszczęte z urzędu albo na wniosek zarządzającego lotniskiem

albo jednostki organizacyjnej zarządzającej lotniskiem wpisanym wyłącznie do rejestru

lotnisk i lądowisk wojskowych albo wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk

lotnictwa służb porządku publicznego lub instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego.

Decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu.

3.

Prezes Urzędu, Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych

prowadzą w zakresie swojej właściwości ewidencję przeszkód lotniczych.

4.

Ewidencja przeszkód lotniczych jest jawna w zakresie informacji podlegających udostępnieniu

zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 92 ust. 2.

5.

Wpisu do ewidencji przeszkód lotniczych dokonuje się na podstawie zgłoszenia zawierającego

informacje określone w przepisach wydanych na podstawie art. 92 ust. 2.

6.

Zgłoszenia przeszkody lotniczej do Prezesa Urzędu, Ministra Obrony Narodowej oraz

ministra właściwego do spraw wewnętrznych dokonuje

1)

właściciel nieruchomości, użytkownik wieczysty albo osoba, której przysługują ograniczone

prawa rzeczowe do nieruchomości, w zależności od tego, kto faktycznie włada nieruchomością, na której

znajduje się przeszkoda lotnicza;

2)

zarządzający lotniskiem albo jednostka organizacyjna zarządzająca lotniskiem wpisanym

wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych albo wpisanym wyłącznie do rejestru

lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego, w którego granicach powierzchni

ograniczających przeszkody znajduje się przeszkoda lotnicza - w przypadku braku osoby,

o której mowa w pkt 1, albo gdy miejsce pobytu tej osoby nie jest znane i nie jest

możliwe do ustalenia na podstawie katastru nieruchomości w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne; zarządzający lotniskiem ma prawo dostępu do nieruchomości, na której znajduje się

przeszkoda lotnicza w granicach powierzchni ograniczających przeszkody, celem pomiaru

i weryfikacji danych o tej przeszkodzie;

3)

podmiot, który doprowadził do powstania obiektu, o którym mowa w art. 87 ust. 4;

4)

podmiot, który uzyskał pozwolenie na wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp,

konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich, wydane na podstawie ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji

morskiej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284 i 1378) - w przypadku przedsięwzięć zlokalizowanych na obszarach morskich Rzeczypospolitej

Polskiej.

7.

W przypadku zmiany w zakresie informacji podlegających zgłoszeniu podmiot obowiązany

do zgłoszenia przeszkody lotniczej przekazuje uaktualnione informacje do Prezesa Urzędu,

Ministra Obrony Narodowej oraz ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

8.

Nie wymagają zgłoszenia przeszkody lotnicze określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 92 ust. 2.

9.

Prezes Urzędu przekazuje informacje o przeszkodach lotniczych do opublikowania w Zintegrowanym

Pakiecie Informacji Lotniczych, o którym mowa w art. 121 ust. 3.

10.

Obowiązkowi zgłoszenia do Prezesa Urzędu, Ministra Obrony Narodowej oraz ministra

właściwego do spraw wewnętrznych podlegają także urządzenia, które ze względu na emisję

silnych powietrznych fal uderzeniowych lub wyrzut dużych ilości gazu ziemnego do atmosfery

mogą stanowić potencjalne zagrożenie dla ruchu lotniczego, określone w przepisach

wydanych na podstawie art. 92 ust. 2, zwane dalej „urządzeniami o charakterze niebezpiecznym”.

Przepisy ust. 4-9 stosuje się odpowiednio.

1.

Przeszkody lotnicze oznakowuje się, z uwzględnieniem przepisów wydanych na podstawie

art. 92 ust. 2, chyba że nie podlegają oznakowaniu na podstawie tych przepisów albo

zostały zwolnione z obowiązku oznakowania przez

1)

Ministra Obrony Narodowej - w przypadku

a)

przeszkód lotniczych, o których mowa w art. 87

b)

obiektów uznanych za przeszkody lotnicze przez Ministra Obrony Narodowej zgodnie z

art. 87

2)

ministra właściwego do spraw wewnętrznych - w przypadku

a)

przeszkód lotniczych, o których mowa w art. 87

b)

obiektów uznanych za przeszkody lotnicze przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych

zgodnie z art. 87

ust. 1 pkt 4;

3)

Prezesa Urzędu - w przypadkach innych niż określone w pkt 1 i 2, z tym że zwolnienie

z obowiązku oznakowania przeszkód lotniczych, o których mowa w art. 87

2.

Do oznakowania przeszkody lotniczej jest obowiązany

1)

właściciel nieruchomości, użytkownik wieczysty albo osoba, której przysługują ograniczone

prawa rzeczowe do nieruchomości, w zależności od tego, kto faktycznie włada nieruchomością, na której

znajduje się przeszkoda lotnicza;

2)

zarządzający lotniskiem albo jednostka organizacyjna zarządzająca lotniskiem wpisanym

wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych albo wpisanym wyłącznie do rejestru

lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego, w którego granicach powierzchni

ograniczających przeszkody znajduje się przeszkoda lotnicza - w przypadku braku osoby,

o której mowa w pkt 1, albo gdy miejsce pobytu tej osoby nie jest znane i nie jest

możliwe do ustalenia na podstawie katastru nieruchomości w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne;

3)

zarządzający lotniskiem albo jednostka organizacyjna zarządzająca lotniskiem wpisanym

wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych albo wpisanym wyłącznie do rejestru

lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego, w którego granicach powierzchni

ograniczających przeszkody znajduje się przeszkoda lotnicza, jeżeli obiekt wcześniej

niebędący przeszkodą lotniczą stał się nią w wyniku budowy, rozbudowy lub zmiany cech

lotniska;

4)

wnioskodawca w sprawach, o których mowa w art. 87

5)

podmiot, który uzyskał pozwolenie na wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp,

konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich, wydane na podstawie ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji

morskiej - w przypadku przedsięwzięć zlokalizowanych na obszarach morskich Rzeczypospolitej

Polskiej.

3.

Prezes Urzędu, Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych,

w drodze decyzji administracyjnej, zwalnia z obowiązku oznakowania przeszkody lotniczej

albo zezwala na zmianę sposobu lub rodzaju jej oznakowania, w przypadkach określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 92 ust. 2, jeżeli nie spowoduje to obniżenia

bezpieczeństwa żeglugi powietrznej lub wynika to ze względów technicznych przeszkody

lotniczej.

4.

Zarządzającemu lotniskiem, jednostce organizacyjnej zarządzającej lotniskiem wpisanym

wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych albo wpisanym wyłącznie do rejestru

lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego oraz instytucji zapewniającej

służby ruchu lotniczego, w przypadku gdy jest ona wnioskodawcą w sprawach, o których

mowa w art. 87prawa rzeczowe do nieruchomości, w zależności od tego, kto faktycznie włada nieruchomością.

5.

W przypadku nieudostępnienia nieruchomości Prezes Urzędu, Minister Obrony Narodowej

albo minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji administracyjnej, zobowiązuje

właściciela nieruchomości, użytkownika wieczystego albo osobę, której przysługują

ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości, w zależności od tego, kto faktycznie włada nieruchomością, do udostępnienia

nieruchomości w celu oznakowania przeszkody lotniczej. Przepisy art. 124b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami stosuje się odpowiednio.

1.

Prezes Urzędu sprawuje nadzór nad zgłaszaniem i oznakowaniem przeszkód lotniczych,

w tym prowadzi kontrole, o których mowa w dziale II rozdziale 3, którym podlegają

także podmioty obowiązane do zgłaszania i oznakowania przeszkód lotniczych oraz zgłaszania

urządzeń o charakterze niebezpiecznym.

2.

Jeżeli w ramach nadzoru Prezes Urzędu ustali, że informacje podane w zgłoszeniu, o

którym mowa w art. 87

ust. 5, nie odpowiadają stanowi faktycznemu, w szczególności w zakresie położenia,

wysokości lub oznakowania przeszkody lotniczej, przekazuje do publikacji w Zintegrowanym

Pakiecie Informacji Lotniczych, o którym mowa w art. 121 ust. 3, zastrzeżenie o przeszkodzie

lotniczej uwzględniające wynik ustaleń.

1.

Zabrania się na terenie znajdującym się w granicach powierzchni ograniczających przeszkody

sadzenia, uprawy lub dopuszczania do wzrostu drzewa lub krzewu stanowiącego przeszkodę

lotniczą oraz drzewa lub krzewu zasłaniającego świetlne systemy podejścia, o których

mowa w Załączniku 14 do Konwencji, o której mowa w art. 3 ust. 2.

2.

Obowiązek i koszt usunięcia albo odpowiedniego przycięcia drzewa lub krzewu, o którym

mowa w ust. 1, obciąża

1)

właściciela nieruchomości, użytkownika wieczystego albo osobę, której przysługują

ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości, w zależności od tego, kto faktycznie włada nieruchomością, na której

znajduje się taka przeszkoda;

2)

zarządzającego lotniskiem albo jednostkę organizacyjną zarządzającą lotniskiem wpisanym

wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych albo wpisanym wyłącznie do rejestru

lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego, w którego granicach powierzchni

ograniczających przeszkody znajduje się przeszkoda, albo podmiot, o którym mowa w

art. 82 ust. 2 - w przypadku braku osoby, o której mowa w pkt 1, albo gdy miejsce

pobytu tej osoby nie jest znane i nie jest możliwe do ustalenia na podstawie katastru

nieruchomości w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, dla nieruchomości będących w zarządzie

Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, zwanego dalej „Lasami Państwowymi”,

na podstawie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, Lasy Państwowe są obowiązane do dokonania nieodpłatnie usunięcia i uprzątnięcia

drzewa lub krzewu w terminie ustalonym w odrębnym porozumieniu albo umowie z zarządzającym

lotniskiem użytku publicznego albo podmiotem, o którym mowa w art. 82 ust. 2. Koszty

usunięcia drzewa lub krzewu w wieku do 20 lat oraz ich uprzątnięcia z nieruchomości

będących w zarządzie Lasów Państwowych ponosi zarządzający lotniskiem użytku publicznego

albo podmiot, o którym mowa w art. 82 ust. 2.

4.

Na wniosek podmiotów, o których mowa w ust. 2, starosta właściwy dla nieruchomości,

na której znajduje się drzewo lub krzew, o którym mowa w ust. 1, wydaje decyzję zezwalającą

na usunięcie albo odpowiednie przycięcie drzewa lub krzewu. Przepisy art. 82 ust.

3 i 4 stosuje się.

5.

W przypadku niewystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w ust. 4, przez podmioty, o

których mowa w ust. 2 pkt 1, starosta właściwy dla nieruchomości, na której znajduje

się drzewo lub krzew, o którym mowa w ust. 1, wydaje, na wniosek zarządzającego lotniskiem

albo jednostki organizacyjnej zarządzającej lotniskiem wpisanym wyłącznie do rejestru

lotnisk i lądowisk wojskowych albo wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk

lotnictwa służb porządku publicznego, zakładającego lotnisko, o którym mowa w art.

55 ust. 2 pkt 1-3, albo Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej, decyzję administracyjną

zezwalającą na usunięcie albo odpowiednie przycięcie drzewa lub krzewu. Obowiązek

i koszt usunięcia tego drzewa lub krzewu obciąża

1)

właściciela nieruchomości, użytkownika wieczystego albo osobę, której przysługują

ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości, w zależności od tego, kto faktycznie włada nieruchomością, na której

znajduje się taka przeszkoda;

2)

wnioskującego o wydanie decyzji - w przypadku braku osób, o których mowa w pkt 1,

albo gdy miejsce pobytu tych osób nie jest znane i nie jest możliwe do ustalenia na

podstawie katastru nieruchomości w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne.

1.

Jeżeli w wyniku budowy, rozbudowy lub zmiany cech lotniska obiekt naturalny w postaci

drzewa lub krzewu stał się przeszkodą lotniczą, jego usunięcia lub odpowiedniego przycięcia

po uzyskaniu decyzji starosty, o której mowa w art. 82 ust. 1 pkt 7 lit. a, dokonuje

na własny koszt

1)

zakładający lotnisko - w przypadku budowy lotniska;

2)

zarządzający lotniskiem albo jednostka organizacyjna zarządzająca lotniskiem wpisanym

wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych albo wpisanym wyłącznie do rejestru

lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego - w przypadku rozbudowy lub

zmiany cech lotniska.

Decyzja starosty staje się wykonalna nie wcześniej niż w dniu, w którym można przystąpić

do użytkowania obiektu lotniskowego zgodnie z art. 54 albo art. 55 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1333).

2.

Posiadacz nieruchomości zapewnia dostęp do nieruchomości w celu wykonania czynności

związanych z usunięciem albo odpowiednim przycięciem drzewa lub krzewu. W przypadku

nieudostępnienia nieruchomości przepisy art. 124b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami stosuje się odpowiednio.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, usunięcie drzewa lub krzewu albo jego odpowiednie

przycięcie następuje za odszkodowaniem zakładającego lotnisko w przypadku budowy lotniska

albo zarządzającego lotniskiem, Ministra Obrony Narodowej albo jednostki organizacyjnej

zarządzającej lotniskiem wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk lotnictwa

służb porządku publicznego w przypadku rozbudowy lub zmiany cech lotniska na rzecz

właściciela, użytkownika wieczystego albo osoby, której przysługują ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości, w zależności od tego, kto faktycznie włada nieruchomością, na której

znajduje się drzewo lub krzew, albo w przypadku ich braku - posiadacza nieruchomości.

Wysokość odszkodowania ustala się w drodze umowy stron.

4.

W przypadku braku umowy stron zawartej w terminie 3 miesięcy od dnia usunięcia albo

odpowiedniego przycięcia drzewa lub krzewu wysokość odszkodowania, o którym mowa w

ust. 3, ustala, z zastosowaniem zasad przewidzianych przy wywłaszczaniu nieruchomości,

określonych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, starosta właściwy ze względu na miejsce, w którym znajdowało się drzewo lub krzew.

5.

W przypadku lasów stanowiących własność Skarbu Państwa odszkodowania, o których mowa

w ust. 3, stanowią środki funduszu leśnego, o którym mowa w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach.

Zabrania się

1)

w stosunku do lotnisk użytku publicznego, o których mowa w art. 59a ust. 1 pkt 1 i

2, oraz lotnisk wpisanych wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych

a)

budowy lub rozbudowy obiektów budowlanych sprzyjających występowaniu zwierząt stwarzających

zagrożenie dla ruchu statków powietrznych w odległości do 7 km od punktu odniesienia

lotniska ujawnionego w rejestrze lotnisk,

b)

hodowania lub wypuszczania ptaków stwarzających zagrożenie dla ruchu statków powietrznych

w odległości do 3 km od progu i końca drogi startowej lotniska i 1,5 km od osi drogi

startowej lotniska, po obu stronach tej drogi;

2)

w stosunku do lotnisk innych niż lotniska, o których mowa w art. 59a ust. 1 pkt 1

i 2

a)

budowy lub rozbudowy obiektów budowlanych sprzyjających występowaniu zwierząt stwarzających

zagrożenie dla ruchu statków powietrznych w odległości do 4 km od punktu odniesienia

lotniska ujawnionego w rejestrze lotnisk,

b)

hodowania lub wypuszczania ptaków stwarzających zagrożenie dla ruchu statków powietrznych

w odległości do 3 km od progu i końca drogi startowej lotniska i 1,5 km od osi drogi

startowej lotniska, po obu stronach tej drogi.

W zakresie swojej właściwości Prezes Urzędu, Minister Obrony Narodowej oraz minister

właściwy do spraw wewnętrznych, w celu ochrony lotnisk przed działaniami i zdarzeniami,

które mogą powodować niedopuszczalne zagrożenia dla ruchu statków powietrznych korzystających

z lotniska

W zakresie swojej właściwości Prezes Urzędu, terenowe organy wykonawcze Ministra Obrony

Narodowej w sprawach operacyjno-obronnych i rządowej administracji niezespolonej,

o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony

Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1541 i 2020 oraz z 2020 r. poz. 374), oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych, w celu ochrony lotnisk przed działaniami

i zdarzeniami, które mogą powodować niedopuszczalne zagrożenia dla ruchu statków powietrznych

korzystających z lotniska

1)

uzgadnia projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i projekty decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz opiniuje projekty studiów uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, projekty ramowych studiów uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego związku metropolitarnego oraz plany zagospodarowania

przestrzennego województwa, dla terenów, na których:uzgadnia projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i projekty decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz opiniuje projekty studiów uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz plany zagospodarowania przestrzennego

województwa, dla terenów, na których

a)

znajduje się lotnisko,

b)

wyznaczono powierzchnie ograniczające przeszkody,

c)

wydano promesę zezwolenia, o której mowa w art. 57 ust. 1, dla inwestycji, o której

mowa w ustawie z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji

inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego,

d)

wydano zezwolenie na założenie lotniska;

2)

wydaje opinie inne niż opinie, o których mowa w pkt 1, dotyczące możliwości lokalizacji

inwestycji ze względu na wysokość zabudowy.

1.

W terminie nieprzekraczającym 14 dni od dnia otrzymania decyzji o wpisie lotniska

do rejestru lotnisk, rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych, rejestru lotnisk i lądowisk

lotnictwa służb porządku publicznego, zezwolenia na założenie lotniska lub każdej

decyzji o zmianie cech lotniska wpływającej na zmianę powierzchni ograniczających

przeszkody, zarządzający lotniskiem albo jednostka organizacyjna zarządzająca lotniskiem

wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych albo wpisanym wyłącznie

do rejestru lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego przekazuje mapy

w skali 1:25 000 z naniesionymi powierzchniami ograniczającymi przeszkody, świetlnymi

systemami podejścia, punktem odniesienia lotniska, progiem i końcem drogi startowej

oraz osią drogi startowej do

1)

organu samorządu terytorialnego właściwego w sprawach planowania i zagospodarowania

przestrzennego na terenie, na którym wyznaczono powierzchnie ograniczające przeszkody,

oraz do wojewody właściwego miejscowo dla terenu, na którym wyznaczono powierzchnie

ograniczające przeszkody, w celu uwzględnienia przy planowaniu przestrzennym;

2)

starosty właściwego miejscowo dla terenu, na którym wyznaczono powierzchnie ograniczające

przeszkody, w celu uwzględnienia przy wydawaniu decyzji, o których mowa w art. 82

ust. 1 pkt 7 lit. a.

2.

Mapy, o których mowa w ust. 1, są publicznie dostępne w siedzibie organów samorządu

terytorialnego. Zarządzający lotniskiem oraz jednostka organizacyjna zarządzająca

lotniskiem wpisanym wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych albo wpisanym

wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk lotnictwa służb porządku publicznego udostępnia

te mapy w swojej siedzibie lub na stronie internetowej.

1.

Zabrania się emitowania lub powodowania emisji, w strefach przestrzeni powietrznej

wykorzystywanej do żeglugi powietrznej wiązki lasera lub światła z innych źródeł w

kierunku statku powietrznego w sposób mogący spowodować olśnienie, oślepienie lub

wystąpienie poświaty i mogący stworzyć zagrożenie bezpieczeństwa statku powietrznego

albo życia lub zdrowia załogi lub pasażerów na jego pokładzie.

2.

Na użycie lasera lub światła z innych źródeł w strefach, o których mowa w ust. 1,

może zostać wydana zgoda przez Ministra Obrony Narodowej albo instytucję zapewniającą

służbę ruchu lotniczego, zgodnie z właściwością określoną w przepisach wydanych na

podstawie ust. 4 - jeżeli użycie to nie będzie zagrażało bezpieczeństwu statku powietrznego

oraz życiu i zdrowiu załogi i pasażerów na jego pokładzie. Strefy, o których mowa

w ust. 1, są nanoszone na mapę, która jest zamieszczana na stronie internetowej Urzędu,

a także publikowana w Zintegrowanym Pakiecie Informacji Lotniczej, o którym mowa w

art. 121 ust. 3.

3.

Zgodę, o której mowa w ust. 2, wydaje się na wniosek złożony w terminie 14 dni przed

planowanym użyciem lasera lub światła z innych źródeł.

4.

Minister właściwy do spraw transportu oraz Minister Obrony Narodowej określą, w drodze

rozporządzenia, z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych

1)

sposób wyznaczania stref przestrzeni powietrznej wykorzystywanych do żeglugi powietrznej,

o których mowa w ust. 1;

2)

szczegółowe warunki użycia lasera lub światła z innych źródeł w tych strefach;

3)

tryb wydawania zgody na użycie lasera lub światła z innych źródeł;

4)

właściwość podmiotów, o których mowa w ust. 2, w zakresie wydawania zgody na użycie

lasera lub światła z innych źródeł w strefach, o których mowa w ust. 1;

5)

sposób naniesienia stref, o których mowa w ust. 1, na mapę.

1.

Prezes Urzędu prowadzi rejestr lotniczych urządzeń naziemnych, o których mowa w art.

86 ust. 1, wykorzystywanych do operacyjnego zabezpieczenia żeglugi powietrznej, zwany

dalej „rejestrem urządzeń naziemnych”.

2.

Rejestr lotniczych urządzeń naziemnych jest jawny. Dokumenty stanowiące podstawę do

dokonania wpisu w rejestrze podlegają ochronie zgodnie z przepisami o tajemnicach

prawnie chronionych.

3.

Wpisowi do rejestru lotniczych urządzeń naziemnych podlegają następujące lotnicze

urządzenia naziemne, wykorzystywane do operacyjnego zabezpieczenia żeglugi powietrznej

1)

urządzenia łączności;

2)

urządzenia radiolokacyjne;

3)

urządzenia radionawigacyjne;

4)

(uchylony)

5)

automatyczne systemy pomiarowe parametrów meteorologicznych;

6)

urządzenia i systemy przetwarzania i zobrazowania danych.

4.

Wpisanie urządzenia naziemnego do rejestru urządzeń naziemnych następuje na wniosek

zakładającego urządzenie naziemne.

5.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, wnioskodawca jest obowiązany dołączyć lub przedstawić

1)

informację o rodzaju urządzenia i celu, w jakim ma być stosowane;

2)

współrzędne geograficzne anteny promieniującej urządzenia, jeżeli dotyczy danego urządzenia;

3)

charakterystykę techniczną urządzenia;

4)

zaświadczenie albo oświadczenie o posiadaniu pozwolenia radiowego, jeżeli takie pozwolenie

jest wymagane;

5)

dokument potwierdzający wybudowanie i oddanie do użytku lotniczego urządzenia naziemnego

zgodnie z przepisami prawa budowlanego i przepisami wydanymi na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 3;

6)

dokument potwierdzający prawo wnioskodawcy do korzystania z nieruchomości, na której

ma być wykorzystywane urządzenie naziemne;

7)

dane wektorowe dotyczące granic poziomych i pionowych wraz z wartościami atrybutowymi,

przedstawiające powierzchnie ograniczające zabudowę wokół urządzenia, w wersji elektronicznej,

odniesione przestrzennie w układzie współrzędnych Światowego Systemu Geograficznego

1984 (WGS-84).

5a.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 5 pkt 4, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do

zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

6.

Wymogów, o których mowa w ust. 5 pkt 2, 5 i 6, nie stosuje się do przenośnych lotniczych

urządzeń naziemnych.

6a.

Użytkownik lotniczych urządzeń naziemnych jest obowiązany zgłaszać do rejestru lotniczych

urządzeń naziemnych wszelkie zmiany dotyczące tych urządzeń.

7.

Prezes Urzędu odmawia wpisania lotniczego urządzenia naziemnego do rejestru lotniczych

urządzeń naziemnych, jeżeli załączone do wniosku dokumenty są niezgodne ze stanem

faktycznym lub prawnym albo lotnicze urządzenie naziemne nie odpowiada warunkom technicznym

określonym w tych dokumentach lub warunkom technicznym ustalonym w przepisach wydanych

na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 3.

8.

O wpisie oraz odmowie wpisania lotniczego urządzenia naziemnego do rejestru lotniczych

urządzeń naziemnych, o jego wykreśleniu z tego rejestru, oraz o zmianie danych zawartych

w tym rejestrze rozstrzyga Prezes Urzędu w drodze decyzji administracyjnej.

9.

Lotnicze urządzenie naziemne może być wykorzystywane do operacyjnego zabezpieczenia

żeglugi powietrznej, jeżeli jest wpisane do rejestru lotniczych urządzeń naziemnych.

1.

Minister Obrony Narodowej prowadzi rejestr wojskowych lotniczych urządzeń naziemnych.

2.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze zarządzenia, sposób prowadzenia rejestru

wojskowych lotniczych urządzeń naziemnych, tryb dokonywania wpisu i wykreśleń tych

urządzeń z rejestru oraz wzór tego rejestru.

1.

Zarządzający lotniczym urządzeniem naziemnym może dokonać zmian istotnych cech urządzenia

naziemnego po uzyskaniu zgody Prezesa Urzędu. Każda zmiana istotnych cech urządzenia

naziemnego podlega wpisowi do rejestru urządzeń naziemnych.

2.

Do zmian cech urządzenia naziemnego, o których mowa w ust. 1, przepisy art. 61 ust.

2 i 3 oraz art. 62 stosuje się odpowiednio.

Prezes Urzędu może w drodze decyzji administracyjnej wykreślić lotnicze urządzenie

naziemne z rejestru urządzeń naziemnych

1)

na wniosek zarządzającego lotniczym urządzeniem naziemnym;

2)

jeżeli urządzenie nie spełnia wymagań technicznych lub eksploatacyjnych, określonych

na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 3;

3)

jeżeli trwale zaprzestano eksploatacji lotniczego urządzenia naziemnego.

1.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej,

ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw informatyzacji

określi, w drodze rozporządzenia, z uwzględnieniem zasad bezpiecznej eksploatacji

lotniczych urządzeń naziemnych, funkcji lotniczych urządzeń naziemnych oraz bezpieczeństwa

operacji lotniczych

1)

klasyfikację lotniczych urządzeń naziemnych;

2)

zadania zarządzającego lotniczym urządzeniem naziemnym;

3)

warunki techniczne, jakie powinny spełniać lotnicze urządzenia naziemne, oraz warunki

ich eksploatacji;

4)

szczegółowy zakres danych ujęty we wniosku o wpis lotniczego urządzenia naziemnego

do rejestru w zależności od rodzaju lotniczego urządzenia naziemnego;

5)

szczegółowe informacje dotyczące charakterystyki technicznej lotniczego urządzenia

naziemnego;

6)

szczegółowy sposób prowadzenia rejestru lotniczych urządzeń naziemnych z uwzględnieniem

wymagań dotyczących dokumentacji rejestrowej;

7)

sposób określania i wyznaczania granic przestrzennych powierzchni ograniczających

zabudowę oraz nanoszenia ich na mapy;

8)

warunki, jakie powinny spełniać obiekty na obszarze powierzchni ograniczających zabudowę.

2.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej

oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, mając na uwadze bezpieczeństwo ruchu

statków powietrznych, z uwzględnieniem potrzeb bezpiecznej eksploatacji lotnisk i

bezpieczeństwa żeglugi powietrznej oraz mając na uwadze wymagania dla jakości danych

lotniczych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób wyznaczania powierzchni ograniczających przeszkody;

2)

sposób i rodzaj oznakowania przeszkód lotniczych;

3)

sposób i warunki udzielania zwolnień z obowiązku oznakowania przeszkód lotniczych

i zezwoleń na zmianę sposobu lub rodzaju ich oznakowania;

4)

rodzaje przeszkód lotniczych niepodlegających zgłoszeniu lub oznakowaniu;

5)

sposób i warunki uznawania za przeszkody lotnicze obiektów, o których mowa w art.

87

6)

sposób i warunki udzielania zgody, o której mowa w art. 87 ust. 3, oraz dokumenty

dołączane do wniosku o udzielenie takiej zgody;

7)

warunki powstawania obiektów, o których mowa w art. 87 ust. 4;

8)

sposób i terminy zgłaszania przeszkód lotniczych oraz urządzeń o charakterze niebezpiecznym,

zakres informacji podlegających zgłoszeniu oraz sposób przekazywania informacji do

publikacji w Zintegrowanym Pakiecie Informacji Lotniczych, o którym mowa w art. 121

ust. 3;

9)

sposób prowadzenia ewidencji przeszkód lotniczych;

10)

informacje ujęte w ewidencji przeszkód lotniczych podlegające udostępnieniu;

11)

urządzenia o charakterze niebezpiecznym, o których mowa w art. 87

1.

Statki powietrzne, których parametry techniczne i eksploatacyjne pozwalają na bezpieczne

wykorzystywanie lądowisk, mogą wykonywać starty z tych lądowisk i lądowania na tych

lądowiskach w następujących celach

1)

przewozów czarterowych i lotów lokalnych wykonywanych wyłącznie samolotami z napędem

śmigłowym o maksymalnej masie startowej (MTOM) do 5700 kg włącznie lub o liczbie miejsc

pasażerskich poniżej 10, śmigłowcami, statkami powietrznymi bez napędu oraz aerostatami;

2)

lotów innych niż loty, o których mowa w pkt 1, niebędących lotami handlowymi.

2.

Lądowiska podlegają wpisowi do ewidencji lądowisk, prowadzonej przez Prezesa Urzędu,

na wniosek zgłaszającego lądowisko posiadającego zgodę posiadacza nieruchomości, na

której znajduje się lądowisko, po uzyskaniu pozytywnej opinii instytucji zapewniającej

służby ruchu lotniczego i właściwej miejscowo gminy (wójta, burmistrza, prezydenta

miasta).

3.

Prezes Urzędu może wykreślić lądowisko z ewidencji lądowisk na wniosek

1)

instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego;

2)

zgłaszającego lądowisko;

3)

posiadacza nieruchomości, na terenie której znajduje się lądowisko.

4.

Starty i lądowania statków powietrznych mogą być wykonywane na lądowiskach tylko za

zgodą zgłaszającego lądowisko i zgodnie z instrukcją operacyjną lądowiska.

5.

Za bezpieczną eksploatację lądowiska odpowiada zgłaszający lądowisko.

6.

Przepisy ust. 2-5 nie dotyczą lądowisk wykorzystywanych nie częściej niż 14 dni w

ciągu kolejnych 12 miesięcy. Start i lądowanie na takim lądowisku mogą zostać wykonane

za zgodą posiadacza nieruchomości, na której znajduje się lądowisko.

7.

Odpowiedzialność za wybór lądowiska jako miejsca startu i lądowania statku powietrznego

ponosi dowódca statku powietrznego.

8.

Do lądowisk zlokalizowanych na śródlądowych powierzchniowych wodach publicznych, morskich

wodach wewnętrznych wraz z morskimi wodami wewnętrznymi Zatoki Gdańskiej i wodach

morza terytorialnego nie stosuje się ust. 2-6.

9.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, tryb zgłaszania

do ewidencji lądowisk, w tym zakres opinii niezbędnych dla zgłoszenia lądowiska, tryb

wykreślania z ewidencji lądowisk oraz wzór ewidencji lądowisk, uwzględniając konieczność

zapewnienia bezpieczeństwa operacji lotniczych przez zgłaszających lądowiska oraz

zakres danych niezbędnych do dokonania wpisu lub wykreślenia z ewidencji lądowisk.

1.

Dopuszcza się wykorzystanie do startu i lądowania statku powietrznego terenu innego

niż lotnisko wpisane do rejestru lotnisk i lądowisko w następujących przypadkach

1)

konieczności wykonania lądowania zapobiegającego znalezieniu się statku powietrznego

w sytuacji stanowiącej potencjalne zagrożenie jego bezpieczeństwa, gdyby kontynuował

lot;

2)

transportu medycznego służącego ratowaniu życia lub zdrowia ludzi;

3)

ratowania życia lub zdrowia ludzi, poszukiwania i ratownictwa, zapobiegania skutkom

klęsk żywiołowych lub ich usunięcia, a także w nagłych stanach zagrożenia bezpieczeństwa

i porządku publicznego;

4)

jeżeli pozwalają na to przepisy wydane na podstawie art. 33 ust. 2;

5)

wykonywania przez cywilny statek powietrzny lotów, o których mowa w art. 66a ust.

1 pkt 2 i 3;

6)

prowadzenia szkoleń z zakresu operacji śmigłowcowej służby ratownictwa medycznego.

2.

Przepis art. 93 ust. 6 stosuje się odpowiednio.

1.

Do wykonywania lotów i innych czynności lotniczych są uprawnieni wyłącznie członkowie

personelu lotniczego, członkowie personelu pokładowego, o których mowa w art. 2 pkt

11 rozporządzenia nr 1178/2011/UE, osoby uczestniczące w szkoleniu lotniczym prowadzonym

zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 104 ust. 1 pkt 4 lit. e i ust. 1a

pkt 4 lit. e oraz osoby uczestniczące w zajęciach rekreacyjnych na lotniach i paralotniach

prowadzonych zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 33 ust. 2.

2.

Członkiem personelu lotniczego jest osoba, która posiada ważną licencję lub świadectwo

kwalifikacji i jest wpisana do państwowego rejestru personelu lotniczego lub innego

odpowiedniego rejestru prowadzonego zgodnie z odrębnymi przepisami.

3.

Licencja jest świadectwem stwierdzającym posiadanie określonych kwalifikacji oraz

dowodem upoważnienia do wykonywania określonych czynności lotniczych. Przepisy niniejszego

działu w odniesieniu do licencji stosuje się odpowiednio do świadectw kwalifikacji,

z zastrzeżeniem art. 95.

4.

Licencje wydaje się odrębnie dla każdego rodzaju specjalności członków personelu lotniczego.

5.

Licencją, o której mowa w ust. 2, jest licencja wydana przez Prezesa Urzędu lub licencja

wydana przez właściwy organ obcego państwa i uznana przez Prezesa Urzędu, chyba że

jej uznanie nie jest wymagane.

6.

Licencje są wymagane dla następujących specjalności personelu lotniczego

1)

personel wchodzący w skład załóg statków powietrznych

a)

pilot samolotowy rekreacyjny,

b)

pilot samolotowy turystyczny,

c)

pilot samolotowy zawodowy,

d)

pilot samolotowy liniowy,

e)

pilot samolotowy w załodze wieloosobowej,

f)

pilot śmigłowcowy rekreacyjny,

g)

pilot śmigłowcowy turystyczny,

h)

pilot śmigłowcowy zawodowy,

i)

pilot śmigłowcowy liniowy,

j)

pilot wiatrakowcowy turystyczny,

k)

pilot wiatrakowcowy zawodowy,

l)

pilot sterowcowy turystyczny,

m)

pilot sterowcowy zawodowy,

n)

pilot balonowy rekreacyjny,

o)

pilot balonowy,

p)

pilot szybowcowy rekreacyjny,

q)

pilot szybowcowy,

r)

nawigator lotniczy,

s)

mechanik pokładowy;

2)

(uchylony)

3)

mechanik lotniczy obsługi technicznej;

4)

kontroler ruchu lotniczego;

4a)

praktykant - kontroler ruchu lotniczego;

5)

dyspozytor lotniczy.

6)

(uchylony)

7)

(uchylony)

6a.

(uchylony)

7.

Z wyjątkiem licencji dyspozytora lotniczego, w licencji wpisuje się stanowiące jej

część i związane z nią uprawnienia.

8.

W odniesieniu do niewymienionych w ust. 6 specjalności personelu lotniczego wykonującego

czynności w składzie załóg statków powietrznych lub inne czynności lotnicze minister

właściwy do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, o którym mowa w art. 104,

wprowadzić wymóg posiadania licencji lub świadectwa kwalifikacji, z uwzględnieniem

właściwych przepisów międzynarodowych, o ile jest to uzasadnione względami bezpieczeństwa

lotnictwa.

9.

W odniesieniu do personelu lotniczego wykonującego czynności lotnicze, w związku z

używaniem statków powietrznych objętych przepisami art. 33 ust. 2, minister właściwy

do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, o którym mowa w art. 104, wprowadzić

zamiast wymogu licencji wymóg posiadania świadectwa kwalifikacji.

1.

Świadectwem kwalifikacji jest dokument stwierdzający posiadanie określonych kwalifikacji

i upoważniający do wykonywania określonych czynności lotniczych.

2.

Świadectwa kwalifikacji wydawane są dla następujących specjalności personelu lotniczego

1)

pilot lotni;

2)

pilot paralotni;

3)

pilot motolotni;

4)

pilot statku powietrznego o maksymalnej masie startowej (MTOM) do 495 kg;

5)

(uchylony)

5a)

operator bezzałogowego statku powietrznego używanego w celach innych niż rekreacyjne

lub sportowe;

6)

skoczek spadochronowy;

7)

mechanik poświadczenia obsługi spadochronu, lotni, paralotni, motolotni, statku powietrznego

o maksymalnej masie startowej (MTOM) do 495 kg lub bezzałogowego statku powietrznego

używanego w celach innych niż rekreacyjne lub sportowe;

8)

informator służby informacji powietrznej;

9)

informator lotniskowej służby informacji powietrznej.

3.

W celu uzyskania świadectwa kwalifikacji członka personelu lotniczego osoba ubiegająca

się o nie musi spełnić następujące wymagania w zakresie wieku lub wykształcenia

1)

pilot lotni - ukończone 15 lat;

2)

pilot motolotni - ukończone 15 lat;

3)

pilot paralotni - ukończone 15 lat;

4)

pilot statku powietrznego o maksymalnej masie startowej (MTOM) do 495 kg - ukończone

16 lat;

5)

skoczek spadochronowy - ukończone 16 lat;

6)

operator bezzałogowego statku powietrznego używanego w celach innych niż rekreacyjne

lub sportowe - ukończone 18 lat;

7)

mechanik poświadczenia obsługi statków powietrznych, o którym mowa w ust. 2 pkt 7

- ukończone 18 lat;

8)

informator służby informacji powietrznej - ukończone 18 lat, posiadanie co najmniej

wykształcenia średniego lub średniego branżowego;

9)

informator lotniskowej służby informacji powietrznej - ukończone 18 lat, posiadanie

co najmniej wykształcenia średniego lub średniego branżowego.

3a.

W przypadku gdy osoba ubiegająca się o świadectwo kwalifikacji członka personelu lotniczego,

o którym mowa w ust. 2 pkt 1-4 i 6, jest małoletnia, warunkiem uzyskania takiego świadectwa

jest zgoda opiekunów prawnych.

4.

Świadectwa kwalifikacji wydawane są przez Prezesa Urzędu.

4a.

Świadectwo kwalifikacji oraz inne dokumenty stwierdzające posiadane kwalifikacje,

wydane dla specjalności, o których mowa w ust. 2, przez właściwy organ państwa obcego,

wymagają uznania przez Prezesa Urzędu, z zastrzeżeniem ust. 4b.

4b.

Świadectwo kwalifikacji oraz inne dokumenty stwierdzające posiadane kwalifikacje,

wydane dla specjalności, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3 i 5a-7, przez właściwy organ

lub uprawniony podmiot państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej

lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym nie wymagają uznania przez Prezesa Urzędu.

5.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, dla poszczególnych rodzajów świadectw kwalifikacji,

wymagania w zakresie sprawności psychicznej i fizycznej osób ubiegających się o świadectwo

kwalifikacji lub posiadających świadectwo kwalifikacji, mając na uwadze wymagania

wynikające z przepisów międzynarodowych i specyfiki uprawnień związanych z danym świadectwem

kwalifikacji.

1.

Wykonywanie działalności szkoleniowej w zakresie prowadzenia szkolenia personelu lotniczego

w celu uzyskania świadectwa kwalifikacji członka personelu lotniczego oraz wpisywanych

do niego uprawnień, z wyjątkiem prowadzenia szkolenia lotniczego w celu uzyskania

świadectwa kwalifikacji informatora służby informacji powietrznej oraz informatora

lotniskowej służby informacji powietrznej, jest działalnością regulowaną w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców i podlega wpisowi do rejestru podmiotów szkolących na podstawie pisemnego wniosku.

2.

Działalność szkoleniową w zakresie objętym obowiązkiem wpisu do rejestru podmiotów

szkolących może wykonywać przedsiębiorca, w tym przedsiębiorca z innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, który wykonuje działalność gospodarczą zgodnie z obowiązującymi

w tym państwie przepisami, a na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej czasowo oferuje

lub świadczy usługę, który oświadcza, że wykonywanie działalności objętej wpisem do

rejestru podmiotów szkolących nie zagraża bezpieczeństwu w ruchu lotniczym oraz bezpieczeństwu

i porządkowi publicznemu.

3.

Wniosek o wpis do rejestru zawiera w szczególności następujące dane

1)

firmę przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania;

2)

oznaczenie formy prawnej i numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze

Sądowym albo w innym właściwym rejestrze, o ile przedsiębiorca taki numer posiada;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP);

4)

datę planowanego rozpoczęcia działalności szkoleniowej;

5)

imię, nazwisko, adres, numer telefonu instruktora pilotażu oraz jego kwalifikacje;

6)

nazwę i adres lotniska lub lądowiska, na którym będzie prowadzone szkolenie;

7)

spis statków powietrznych używanych do szkolenia, jeżeli podlegają wpisowi do ewidencji,

o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 33 ust. 2;

8

informację o rodzajach szkoleń, jakie będą prowadzone przez przedsiębiorcę;

9

oświadczenie, że wnioskodawca zawrze umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej

za szkody powstałe w związku z działalnością w zakresie prowadzonego szkolenia od

jej rozpoczęcia;

10)

oświadczenie, że dane zawarte we wniosku są kompletne i zgodne z prawdą.

3a.

Organem prowadzącym rejestr podmiotów szkolących jest Prezes Urzędu.

3b.

Prezes Urzędu wydaje z urzędu zaświadczenie o dokonaniu wpisu do rejestru podmiotów

szkolących.

3c.

Prezes Urzędu prostuje z urzędu wpis do rejestru podmiotów szkolących zawierający

oczywiste błędy lub niezgodności ze stanem faktycznym.

4.

Minister właściwy do spraw transportu, biorąc pod uwagę bezpieczeństwo w ruchu lotniczym,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania niezbędne dla prowadzenia działalności szkoleniowej, o której

mowa w ust. 1;

2)

wzór wniosku o wpis do rejestru podmiotów szkolących;

3)

szczegółowe warunki i sposób prowadzenia rejestru podmiotów szkolących, tryb składania

wniosków o wpis do rejestru podmiotów szkolących oraz zgłaszania zmiany danych rejestrowych.

1.

Prezes Urzędu jest obowiązany dokonać wpisu przedsiębiorcy do rejestru podmiotów szkolących

w terminie 7 dni od dnia wpływu do tego organu wniosku o wpis wraz z oświadczeniem

o spełnieniu warunków wymaganych prawem do wykonywania działalności gospodarczej,

dla której rejestr jest prowadzony.

2.

Jeżeli Prezes Urzędu nie dokona wpisu w terminie, o którym mowa w ust. 1, a od dnia

wpływu wniosku do tego organu upłynęło 14 dni, przedsiębiorca może rozpocząć działalność.

Nie dotyczy to przypadku, gdy organ wezwał przedsiębiorcę do uzupełnienia wniosku

o wpis nie później niż przed upływem 7 dni od dnia jego otrzymania. W takiej sytuacji

termin, o którym mowa w zdaniu pierwszym, biegnie odpowiednio od dnia wpływu uzupełnienia

wniosku o wpis.

Prezes Urzędu odmawia wpisania podmiotu do rejestru podmiotów szkolących, jeżeli nie

zostały spełnione wymagania określone w art. 95a ust. 2 i 3 oraz w przepisach wydanych

na podstawie art. 95a ust. 4.

1.

Prezes Urzędu wydaje decyzję administracyjną o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę

działalności objętej wpisem, w przypadku gdy

1)

przedsiębiorca złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 95a ust. 3 pkt 10, niezgodne

ze stanem faktycznym;

2)

przedsiębiorca nie usunął naruszeń warunków wymaganych prawem do wykonywania działalności

regulowanej w wyznaczonym przez organ terminie;

3)

stwierdzi rażące naruszenie warunków wymaganych prawem do wykonywania działalności

regulowanej przez przedsiębiorcę.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

3.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu z urzędu wykreśla

przedsiębiorcę z rejestru podmiotów szkolących.

1.

Przedsiębiorca, którego wykreślono z rejestru podmiotów szkolących, może uzyskać ponowny

wpis do tego rejestru nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji,

o której mowa w art. 95ba ust. 1.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy, który wykonywał działalność

gospodarczą bez wpisu do rejestru podmiotów szkolących. Nie dotyczy to sytuacji określonej

w art. 95aa ust. 2.

Prezes Urzędu wykreśla przedsiębiorcę z rejestru podmiotów szkolących na jego wniosek,

a także po uzyskaniu informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności

Gospodarczej albo Krajowego Rejestru Sądowego o wykreśleniu przedsiębiorcy.

Przedsiębiorca jest obowiązany przechowywać, przez okres wykonywanej działalności

szkoleniowej, wszystkie dokumenty niezbędne do wykazania, że spełnia warunki do wykonywania

działalności objętej obowiązkiem wpisu do rejestru podmiotów szkolących.

Uprawnienia podmiotu szkolącego wynikające z dokonanego wpisu do rejestru nie przechodzą

na podmioty powstałe w wyniku jego podziału albo łączenia się z innymi podmiotami.

1.

Prezes Urzędu wzywa podmiot szkolący do przywrócenia stanu zgodnego z przepisami prawa,

w terminie określonym przez Prezesa Urzędu zależnym od stopnia stwierdzonych naruszeń

bezpieczeństwa prowadzonej działalności szkoleniowej, w przypadku gdy stwierdzi, że

podmiot ten zagraża bezpieczeństwu w ruchu lotniczym, bezpieczeństwu i porządkowi

publicznemu lub przestał spełniać wymagania niezbędne dla prowadzenia działalności

szkoleniowej.

2.

Po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, Prezes Urzędu, w drodze

decyzji administracyjnej, wykreśla podmiot szkolący z rejestru podmiotów szkolących.

1.

Czynności tankowania statków powietrznych o masie powyżej 10 000 kg maksymalnej masy

startowej (MTOM) może wykonywać osoba, która posiada świadectwo operatora tankowania

statków powietrznych.

2.

Świadectwo operatora tankowania statków powietrznych jest wydawane kandydatowi na

operatora tankowania statków powietrznych przez pracodawcę po przeszkoleniu.

1.

Czynności członków personelu pokładowego na statku powietrznym wykonują osoby posiadające

ważne świadectwo dopuszczenia do pracy, o którym mowa w załączniku V do rozporządzenia

nr 1178/2011/UE, ważne kwalifikacje na typ oraz wersję statku powietrznego, a także

ważne badania lotniczo-lekarskie.

2.

Świadectwo, o którym mowa w ust. 1, jest wydawane przez certyfikowanego przewoźnika

lotniczego upoważnionego w tym zakresie.

3.

Szkolenia kandydatów na członków personelu pokładowego prowadzi certyfikowany przewoźnik

lotniczy upoważniony w tym zakresie albo organizacja szkoleniowa zatwierdzona przez

Prezesa Urzędu w drodze decyzji administracyjnej.

4.

Przewoźnik lotniczy, o którym mowa w ust. 2 i 3, przekazuje Prezesowi Urzędu do końca

każdego roku kalendarzowego wykaz wydanych świadectw, o których mowa w ust. 2, oraz

przeprowadzonych szkoleń, o których mowa w ust. 3.

5.

Organizacja szkoleniowa, o której mowa w ust. 3, przekazuje Prezesowi Urzędu do końca

każdego roku kalendarzowego wykaz przeprowadzonych szkoleń, o których mowa w ust.

3.

6.

Prezes Urzędu może zawiesić albo cofnąć świadectwo dopuszczenia do pracy w przypadku,

o którym mowa w CC.CCA.110 lit. a załącznika V do rozporządzenia nr 1178/2011/UE.

7.

Zawieszenie albo cofnięcie świadectwa dopuszczenia do pracy sporządza się na piśmie

i doręcza się na adres poczty elektronicznej - w przypadku gdy członek personelu pokładowego

wskaże taki adres do doręczeń, albo w formie pisemnej lub za pomocą telefaksu.

1.

Licencja może być wydana osobie, która łącznie spełnia następujące warunki

1)

korzysta w pełni z praw publicznych;

2)

ma pełną zdolność do czynności prawnych albo uzyskała zgodę opiekunów prawnych - w

przypadku osoby małoletniej;

3)

(uchylony)

4)

spełnia wymogi w zakresie wieku i wykształcenia;

5)

odpowiada wymaganiom w zakresie sprawności psychicznej i fizycznej, określonym na

podstawie art. 104 ust. 2, potwierdzonym orzeczeniem o zdolności lub niezdolności

do wykonywania lotów i innych czynności lotniczych, o którym mowa w art. 110;

6)

spełnia wymagania i warunki, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 104

ust. 1 pkt 3 i ust. 3, dotyczące ukończenia szkolenia lotniczego, praktyki lotniczej

oraz posiadanej wiedzy i umiejętności;

7)

uzyskała pozytywny wynik z egzaminu państwowego, o którym mowa w art. 99 ust. 1.

1a.

Licencja nie może być wydana osobie, w stosunku do której prokurator postanowił zastosować

środek zapobiegawczy polegający na obowiązku powstrzymania się od prowadzenia wszelkiego

rodzaju pojazdów mechanicznych lub od prowadzenia wszelkiego rodzaju pojazdów w ruchu

powietrznym albo w stosunku do której prawomocnym wyrokiem sądu orzeczono zakaz prowadzenia

pojazdów mechanicznych, w okresie obowiązywania tego środka lub zakazu.

2.

W celu uzyskania licencji członka personelu lotniczego osoba ubiegająca się o nią

musi spełnić następujące wymagania dla poszczególnych specjalności w zakresie wieku

1)

pilot szybowcowy - ukończone 16 lat, a jeżeli z licencji wynika uprawnienie do wykonywania

zawodowego czynności pilota - ukończone 18 lat;

2)

pilot rekreacyjny samolotowy i śmigłowcowy - ukończone 17 lat;

3)

pilot rekreacyjny szybowcowy i balonowy - ukończone 16 lat;

4)

pilot turystyczny, bez względu na kategorię statku powietrznego, którego dotyczy licencja

- ukończone 17 lat;

5)

pilot zawodowy, bez względu na kategorię statku powietrznego, którego dotyczy licencja

- ukończone 18 lat;

6)

pilot liniowy, bez względu na kategorię statku powietrznego, którego dotyczy licencja

- ukończone 21 lat;

7)

pilot balonowy - ukończone 16 lat, a jeżeli z licencji wynika uprawnienie do wykonywania

zawodowego czynności pilota - ukończone 18 lat;

8)

mechanik lotniczy obsługi technicznej - ukończone 18 lat;

9)

kontroler ruchu lotniczego - określone w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 2015/340 z dnia 20 lutego 2015 r. ustanawiającym wymagania

techniczne i procedury administracyjne dotyczące licencji i certyfikatów kontrolerów

ruchu lotniczego zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr

216/2008, zmieniającym rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 923/2012 i uchylającym

rozporządzenie Komisji (UE) nr 805/2011

(Dz. Urz. UE L 63 z 06.03.2015, str. 1);

10)

praktykant - kontroler ruchu lotniczego - określone w rozporządzeniu nr 2015/340/UE;

11)

dyspozytor lotniczy - ukończone 21 lat;

12)

członek personelu lotniczego, o którym mowa w art. 94 ust. 9 - ukończone 16 lat;

13)

pozostałe specjalności członków personelu lotniczego - ukończone 18 lat.

3.

Prezes Urzędu

1)

wydaje, zmienia, zawiesza, przywraca, cofa lub wznawia ważność,

2)

uznaje, zawiesza uznanie, przywraca uznanie albo cofa uznanie

- licencji, świadectw kwalifikacji lub uprawnień do nich wpisywanych w drodze decyzji

administracyjnej.

3a.

Przedłużenia ważności licencji, świadectw kwalifikacji i uprawnień do nich wpisywanych

dokonuje się w okresie ich ważności.

3b.

Sposób oraz warunki przedłużenia ważności licencji, świadectw kwalifikacji i uprawnień

do nich wpisywanych określają przepisy wydane na podstawie art. 104 ust. 1 i 1a.

4.

Prezes Urzędu może upoważnić pracowników Urzędu do wydawania w jego imieniu decyzji

administracyjnych w sprawach, o których mowa w ust. 3.

5.

Licencja wydana lub potwierdzona przez właściwy organ państwa obcego wymaga uznania

przez Prezesa Urzędu, z zastrzeżeniem ust. 5b.

5a.

Licencja wydana lub potwierdzona przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

w zakresie nieobjętym przepisami rozporządzenia nr 1178/2001/UE dla specjalności personelu

lotniczego, o których mowa w art. 94 ust. 6 pkt 1, 3 i 5, jest uznawana w Rzeczypospolitej

Polskiej za ważną na równi z licencją wydaną przez Prezesa Urzędu, chyba że wymagania

stawiane przy jej wydaniu były łagodniejsze od stawianych w Rzeczypospolitej Polskiej.

5b.

Nie wymaga uznania przez Prezesa Urzędu licencja

1)

wydana lub potwierdzona przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o

Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zgodnie z

przepisami Załącznika 1 do Konwencji, o której mowa w art. 3 ust. 2, na podstawie

której będą wykonywane niezarobkowe czynności lotnicze, w lotach VFR w dzień w załodze

jednoosobowej;

2)

wydana lub potwierdzona przez właściwy organ państwa obcego, zgodnie z wymaganiami

międzynarodowymi ustanowionymi przez Zrzeszenie Władz Lotniczych (JAA) albo Unię Europejską,

z wyjątkiem licencji kontrolera ruchu lotniczego i praktykanta-kontrolera ruchu lotniczego,

które uznaje się na zasadach określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących

kwalifikacji personelu lotniczego.

6.

Zawieszenie licencji i wynikających z niej uprawnień lub niektórych wynikających z

niej uprawnień ma charakter okresowy.

1.

Zabrania się

1)

wykonywania czynności lotniczych przez osobę nieposiadającą licencji lub świadectwa

kwalifikacji, o ile posiadanie licencji lub świadectwa kwalifikacji do wykonywania

czynności lotniczych jest wymagane, albo niespełniającą wymagań, o których mowa w

art. 95g ust. 1;

2)

wykonywania przez członka personelu lotniczego

a)

czynności lotniczych nieobjętych jego licencją lub świadectwem kwalifikacji,

b)

czynności lotniczych niezgodnie z warunkami określonymi w licencji lub w świadectwach

kwalifikacji.

2.

Zakazy określone w ust. 1 nie dotyczą szkolenia lotniczego oraz części praktycznej

egzaminu państwowego.

1.

Licencję wydaje się po sprawdzeniu, czy kandydat spełnia określone prawem wymagania.

2.

Ważność licencji jest uzależniona od wyniku okresowego sprawdzenia sprawności psychicznej

i fizycznej członka personelu lotniczego, stwierdzonej w badaniach lotniczo-lekarskich,

i utrzymania w okresie ważności licencji wiadomości i umiejętności nie mniejszych

niż wymagane do uzyskania licencji lub uprawnień do niej wpisywanych, o ile są wymagane

lub o ile przepisy prawa Unii Europejskiej dotyczące kwalifikacji personelu lotniczego

nie stanowią inaczej.

3.

Ważność uprawnień wpisanych do licencji, o których mowa w art. 94 ust. 7, jest uzależniona

od wyniku okresowego sprawdzenia posiadanych wiadomości i umiejętności, które nie

powinny być mniejsze niż wymagane do uzyskania wpisu uprawnienia do licencji, o ile

przepisy prawa Unii Europejskiej dotyczące kwalifikacji personelu lotniczego nie stanowią

inaczej.

1.

Warunkiem uzyskania licencji jest pozytywny wynik egzaminu państwowego składającego

się z części teoretycznej lub praktycznej, złożonego przed komisją egzaminacyjną,

chyba że przepisy prawa Unii Europejskiej dotyczące kwalifikacji personelu lotniczego

stanowią inaczej.

2.

Prezes Urzędu powołuje członków komisji egzaminacyjnej spośród osób wyróżniających

się odpowiednimi kwalifikacjami, wiedzą i doświadczeniem w zakresie lotnictwa, z uwzględnieniem

przepisów prawa Unii Europejskiej dotyczących egzaminowania personelu lotniczego.

2a.

Za uczestnictwo w komisji egzaminacyjnej, członkowie komisji egzaminacyjnej otrzymują

wynagrodzenie.

3.

Członkowie komisji są powoływani na okres 3 lat.

4.

Prezes Urzędu może odwołać członka komisji, o której mowa w ust. 2, przed upływem

3 lat w przypadku

1)

utraty wymaganych kwalifikacji;

2)

rażącego naruszenia obowiązków;

3)

skazania prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa;

4)

wniosku członka komisji.

4a.

Prezes Urzędu odwołuje członka komisji, o której mowa w ust. 2, przed upływem 3 lat,

w przypadku gdy członkowi komisji zawieszono, ograniczono lub cofnięto posiadaną licencję

lub wynikające z niej uprawnienia, jeżeli zawieszona, ograniczona lub cofnięta licencja

lub wynikające z niej uprawnienia są niezbędne do pełnienia funkcji członka tej komisji.

5.

Egzamin podlega opłacie lotniczej.

6.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, z uwzględnieniem

przepisów międzynarodowych

1)

szczegółowe wymagania w zakresie kwalifikacji, wiedzy i doświadczenia członków komisji

egzaminacyjnej;

2)

tryb i sposób przeprowadzania egzaminów;

3)

szczegółowe zasady wynagradzania członków komisji egzaminacyjnej.

1.

Licencję lub wynikające z niej uprawnienia można cofnąć albo zawiesić w przypadku

stwierdzenia, że członek personelu lotniczego

1)

uzyskał licencję lub uprawnienia w oparciu o sfałszowane dokumenty;

2)

sfałszował zapisy w licencji lub poświadczył nieprawdę w dokumentach obsługi technicznej;

3)

utracił kwalifikacje wymagane do wykonywania określonych czynności lotniczych;

4)

wykonując czynności lotnicze, do których uprawnia go licencja, zagraża bezpieczeństwu

ruchu lotniczego;

5)

wykonywał czynności lotnicze pod wpływem alkoholu lub środków odurzających.

2.

Licencję zawiesza się albo cofa również na pisemny wniosek posiadacza licencji.

3.

W przypadku uzasadnionego podejrzenia zaistnienia okoliczności, o których mowa w ust.

1, Prezes Urzędu może zawiesić licencję i zatrzymać ją na czas trwania postępowania

administracyjnego w przedmiocie zawieszenia albo cofnięcia licencji. Przepis ten stosuje

się odpowiednio do zawieszenia uprawnień wpisywanych do licencji.

4.

W przypadku postępowania prowadzonego przez uprawnione organy państwowe w celu stwierdzenia,

czy zaistniały okoliczności, o których mowa w ust. 1, na czas prowadzenia tego postępowania

Prezes Urzędu może zawiesić licencję i zatrzymać ją, jeżeli istnieje uzasadniona obawa,

że dalsze wykonywanie czynności lotniczych może zagrażać bezpieczeństwu lotów, a organ

prowadzący postępowanie nie zatrzymał tego dokumentu. Przepis ten stosuje się odpowiednio

do zawieszenia uprawnień wpisywanych do licencji.

5.

W przypadku zastosowania w stosunku do członka personelu lotniczego środka zapobiegawczego

polegającego na obowiązku powstrzymania się od prowadzenia wszelkiego rodzaju pojazdów

mechanicznych lub od prowadzenia wszelkiego rodzaju pojazdów w ruchu powietrznym albo

wydania prawomocnego wyroku sądu, w którym orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych,

licencja podlega zawieszeniu na czas trwania tego środka lub zakazu.

6.

Członek personelu lotniczego, na którym spoczywa obowiązek powstrzymania się od prowadzenia

wszelkiego rodzaju pojazdów mechanicznych lub od prowadzenia wszelkiego rodzaju pojazdów

w ruchu powietrznym albo co do którego prawomocnie orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów

mechanicznych, jest obowiązany do zwrotu licencji w celu dokonania w niej wpisu o

zawieszeniu, jeżeli licencja ta nie została w inny sposób zabezpieczona przez właściwe

organy.

(uchylony)

Prezes Urzędu prowadzi rejestr personelu lotniczego.

1.

Czas pracy członków załóg statków powietrznych nie może przekraczać 1900 godzin w

ciągu okresu rozliczeniowego wynoszącego rok kalendarzowy.

2.

Członkom załóg statków powietrznych niezależnie od urlopu wypoczynkowego przysługuje

tyle dni wolnych od wszelkich zajęć, ile w przyjętym okresie rozliczeniowym przypada

dni wolnych od pracy, w tym co najmniej

1)

7 dni w porcie macierzystym w każdym miesiącu kalendarzowym, z których jeden dzień

przypada w niedzielę lub święto,

2)

96 dni w porcie macierzystym w każdym roku kalendarzowym

- z zastrzeżeniem art. 103b ust. 1.

1.

Czas pracy członków załóg statków powietrznych w przewozie lotniczym przy użyciu samolotu,

z wyłączeniem członków załóg, o których mowa w art. 103ca ust. 1, określają przepisy

podczęści FTL załącznika III do rozporządzenia nr 965/2012/UE w zakresie okresu służby,

w tym w zakresie okresu pełnienia czynności lotniczych.

2.

Dyżur członków załóg statków powietrznych w przewozie lotniczym przy użyciu samolotu,

z wyłączeniem członków załóg, o których mowa w art. 103ca ust. 2, określa podczęść

FTL załącznika III do rozporządzenia nr 965/2012/UE w zakresie gotowości.

3.

Okresy wypoczynku, określone w podczęści FTL załącznika III do rozporządzenia nr 965/2012/UE,

członków załóg statków powietrznych w przewozie lotniczym przy użyciu samolotu, z

wyłączeniem członków załóg, o których mowa w art. 103ca ust. 1, mogą być udzielane

w dniach wolnych od pracy.

„1. W terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy skład

1)

Krajowej Rady Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, o której mowa w art. 140b ust. 1 ustawy

zmienianej w art. 15,

2)

Rady Ochrony i Ułatwień Lotnictwa Cywilnego, o której mowa w art. 19 ust. 1 ustawy

zmienianej w art. 28,

3)

Rady do Spraw Monitoringu Żywności i Żywienia, o której mowa w art. 87 ust. 1 ustawy

zmienianej w art. 47,

4)

Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju, o której mowa w art. 3 pkt 2 ustawy zmienianej

w art. 68,

5)

Rady Programowej Współpracy Rozwojowej, o której mowa w art. 15 ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 74,

6)

Komisji do spraw Środków Ochrony Roślin, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 76,

7)

Rady Polskiej Agencji Kosmicznej, o której mowa w art. 5 pkt 2 ustawy zmienianej w

art. 78,

8)

Komitetu Konsultacyjnego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy zmienianej w art.

83,

9)

Rady Centrum Łukasiewicz, o której mowa w art. 10 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 92,

10)

Rady Żeglugi Śródlądowej, o której mowa w art. 44 ust. 1 ustawy zmienianej w art.

96

- uzupełnia się o przedstawiciela ministra właściwego do spraw klimatu, przy czym

w przypadku organów kadencyjnych uzupełnienie ich składu następuje do końca kadencji.

1.

Czas pracy członków załóg statków powietrznych w przewozie lotniczym przy użyciu samolotu

nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin na tydzień w przyjętym

okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 3 miesięcy, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W stosunku do członków załóg statków powietrznych w przewozie lotniczym przy użyciu

samolotu mogą być stosowane rozkłady czasu pracy, w których jest dopuszczalne przedłużenie

wymiaru czasu pracy do 18 godzin na dobę w locie długodystansowym. W tych rozkładach

czas pracy nie może przekroczyć przeciętnie 40 godzin na tydzień w przyjętym okresie

rozliczeniowym nieprzekraczającym 3 miesięcy.

3.

Praca w granicach przedłużonego dobowego wymiaru czasu pracy i przeciętnie 40 godzin

na tydzień w przyjętym okresie rozliczeniowym nie stanowi pracy w godzinach nadliczbowych.

3a.

W zakresie czasu pracy w przewozie lotniczym przy użyciu samolotu obowiązuje typ wczesny

grafiku zakłócającego, o którym mowa w ORO.FTL.105 pkt 8 lit. a załącznika III do

rozporządzenia nr 965/2012/UE.

3b.

Maksymalny okres pełnienia czynności lotniczych przez członka załogi w przewozie lotniczym

przy użyciu samolotu na symulatorze lotu lub w przypadku lotów szkoleniowych nie może

przekroczyć jednorazowo 10 godzin w ciągu kolejnych 24 godzin i jest wliczany do okresu

pełnienia czynności lotniczych członka załogi w przewozie lotniczym przy użyciu samolotu.

4.

(uchylony)

1.

(uchylony)

2.

Czas pracy członków załóg statków powietrznych w przewozie lotniczym przy użyciu śmigłowca

oraz w śmigłowcowej służbie ratownictwa medycznego rozpoczyna się w chwili, gdy pracodawca

wymaga od członka załogi podjęcia pracy, i kończy się w chwili, gdy członek załogi

jest wolny od wszelkich obowiązków.

3.

Do czasu pracy członków załóg statków powietrznych w przewozie lotniczym przy użyciu

śmigłowca oraz w śmigłowcowej służbie ratownictwa medycznego wlicza się okres pełnienia

czynności lotniczych.

4.

Do czasu pracy członków załóg statków powietrznych w przewozie lotniczym przy użyciu

śmigłowca oraz w śmigłowcowej służbie ratownictwa medycznego wlicza się, na warunkach

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 103c, okresy gotowości oraz przerw

w pełnieniu czynności lotniczych.

5.

Czas pracy członków załóg statków powietrznych w przewozie lotniczym przy użyciu śmigłowca

nie może przekroczyć

1)

160 godzin w ciągu każdych kolejnych 28 dni, rozłożonych możliwie równomiernie w tym

okresie;

2)

40 godzin w ciągu każdych kolejnych 7 dni.

6.

Czas pracy członka załogi w śmigłowcowej służbie ratownictwa medycznego nie może przekroczyć

1)

190 godzin w ciągu każdych kolejnych 28 dni, rozłożonych możliwie równomiernie w całym

tym okresie;

2)

60 godzin w ciągu każdych kolejnych 7 dni;

3)

15 godzin 30 minut w ciągu kolejnych 24 godzin.

7.

Czas lotu, liczony od chwili uruchomienia wirnika nośnego do momentu jego zatrzymania,

członków załóg statków powietrznych w przewozie lotniczym przy użyciu śmigłowca nie

może przekroczyć

1)

800 godzin w ciągu roku kalendarzowego;

2)

90 godzin w ciągu kolejnych 28 dni.

8.

Czas lotu, liczony od chwili uruchomienia wirnika nośnego do momentu jego zatrzymania,

członka załogi w śmigłowcowej służbie ratownictwa medycznego nie może przekroczyć

1)

800 godzin w ciągu roku kalendarzowego;

2)

80 godzin w ciągu kolejnych 28 dni.

1.

Członkom załóg statków powietrznych, o których mowa w art. 103a, niezależnie od urlopu

wypoczynkowego, przysługuje

1)

co najmniej 7 dni wolnych od pracy w każdym miesiącu kalendarzowym;

2)

co najmniej 104 dni wolnych od pracy w każdym roku kalendarzowym.

2.

Do okresów, o których mowa w ust. 1, wlicza się dni ustawowo wolne od pracy albo,

w przypadku określonym w art. 151Kodeksu pracy, inne dni wolne od pracy zapewnione przez pracodawcę oraz okresy wypoczynku określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 103c liczone w wymiarze godzinowym.

3.

Pracodawca ustala rozkład czasu pracy członków załóg statków powietrznych. Rozkład

czasu pracy uwzględniający okresy wypoczynku, o których mowa w ust. 1, jest przygotowywany

na okres miesiąca kalendarzowego oraz ogłaszany w sposób przyjęty u danego pracodawcy

najpóźniej do 25. dnia miesiąca poprzedniego.

4.

Członkom załóg statków powietrznych, o których mowa w art. 103a, przysługują w każdym

tygodniu co najmniej 24 godziny nieprzerwanego wypoczynku.

Minister właściwy do spraw transportu, w celu zachowania odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa

operacji lotniczych oraz zapobieżenia skutkom skumulowanego zmęczenia członków załóg,

określi, w drodze rozporządzenia, w odniesieniu do członków załóg statków powietrznych,

o których mowa w art. 103a

1)

maksymalny okres pełnienia czynności lotniczych;

2)

przerwy w pełnieniu czynności lotniczych;

3)

okresy wypoczynku należne w związku z pełnieniem czynności lotniczych;

4)

ograniczenia czasu lotu;

5)

formy pełnienia gotowości oraz warunki ich wliczania do czasu pracy.

1.

Czas pracy członków załóg statków powietrznych w przewozie lotniczym przy użyciu samolotu

wykonywanym taksówką powietrzną, w załodze jednoosobowej oraz w służbie ratownictwa

medycznego określają przepisy części Q załącznika III do rozporządzenia nr 3922/91

2.

Dyżur członków załóg statków powietrznych w przewozie lotniczym przy użyciu samolotu

wykonywanym taksówką powietrzną, w załodze jednoosobowej oraz w służbie ratownictwa

medycznego określają przepisy części Q załącznika III do rozporządzenia nr 3922/91

w zakresie gotowości oraz przepisy wydane na podstawie ust. 10.

3.

Okresy wypoczynku, określone w części Q załącznika III do rozporządzenia nr 3922/91,

członków załóg statków powietrznych w przewozie lotniczym przy użyciu samolotu wykonywanym

taksówką powietrzną, w załodze jednoosobowej oraz w służbie ratownictwa medycznego

mogą być udzielane w dniach wolnych od pracy.

4.

Służba ratownictwa medycznego jest misją składającą się z dolotu, transportu i powrotu

do portu macierzystego, wykonywaną przy użyciu samolotu zgodnie z certyfikatem przewoźnika

lotniczego, której celem jest udzielenie pomocy medycznej w stanie nagłego zagrożenia

zdrowia, kiedy zasadnicze znaczenie ma bezzwłoczny i szybki transport

1)

chorych lub rannych oraz innych osób, których to bezpośrednio dotyczy, lub

2)

personelu medycznego, lub

3)

materiałów biologicznych i materiałów lub urządzeń wykorzystywanych do udzielenia

świadczeń zdrowotnych.

5.

Maksymalny okres pełnienia czynności lotniczych członka załogi w przewozie lotniczym

przy użyciu samolotu w załodze jednoosobowej nie może przekraczać 10 godzin w ciągu

kolejnych 24 godzin.

6.

Maksymalny okres pełnienia czynności lotniczych członka załogi w przewozie lotniczym

przy użyciu samolotu w służbie ratownictwa medycznego nie może przekraczać 12 godzin

w ciągu kolejnych 24 godzin.

7.

Okres pełnienia czynności lotniczych członków załóg statków powietrznych w przewozie

lotniczym przy użyciu samolotu wykonywanym taksówką powietrzną, w załodze jednoosobowej

oraz w służbie ratownictwa medycznego może zostać wydłużony zgodnie z warunkami określonymi

w przepisach wydanych na podstawie ust. 10.

8.

Okres wypoczynku członków załóg statków powietrznych w przewozie lotniczym przy użyciu

samolotu wykonywanym taksówką powietrzną, w załodze jednoosobowej oraz w służbie ratownictwa

medycznego, należny w związku z pełnieniem czynności lotniczych, może zostać skrócony

albo wydłużony, z zachowaniem wymagań określonych w art. 102a ust. 2 oraz w sposób

określony w przepisach wydanych na podstawie ust. 10.

9.

Niezależnie od okresu wypoczynku, o którym mowa w ust. 8, członkom załóg statków powietrznych

w przewozie lotniczym przy użyciu samolotu wykonywanym taksówką powietrzną, w załodze

jednoosobowej oraz w służbie ratownictwa medycznego przysługuje wypoczynek dodatkowy

jako kompensata wpływu różnic stref czasowych na członków załogi statku powietrznego,

zgodnie z warunkami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 10.

10.

Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze konieczność zachowania odpowiedniego

poziomu bezpieczeństwa operacji lotniczych oraz zapobieżenia skutkom skumulowanego

zmęczenia, a także uwzględniając przepisy części Q załącznika III do rozporządzenia

nr 3922/91 oraz podczęści FTL załącznika III do rozporządzenia nr 965/2012/UE, określi,

w drodze rozporządzenia, dla członków załóg w przewozie lotniczym przy użyciu samolotu

1)

wykonywanym taksówką powietrzną, w załodze jednoosobowej oraz w służbie ratownictwa

medycznego

a)

warunki i okresy wypoczynku należne w związku z pełnieniem czynności lotniczych oraz

sposób skracania i wydłużania okresu wypoczynku,

b)

warunki i okresy wypoczynku dodatkowego stanowiącego kompensatę wpływu różnic stref

czasowych na członków załogi statku powietrznego,

c)

formy i warunki pełnienia gotowości, jej limity oraz sposób wliczania gotowości do

okresu służby i okresu pełnienia czynności lotniczych;

2)

wykonywanym taksówką powietrzną oraz w służbie ratownictwa medycznego wydłużony okres

pełnienia czynności lotniczych ze względu na zwiększenie składu personelu lotniczego

w załodze wieloosobowej;

3)

w załodze jednoosobowej oraz w służbie ratownictwa medycznego sposób wliczania czasu

przemieszczania członka załogi w celu zajęcia stanowiska do okresu służby i okresu

pełnienia czynności lotniczych;

4)

wykonywanym taksówką powietrzną przerwy w pełnieniu czynności lotniczych oraz wydłużony

okres pełnienia czynności lotniczych ze względu na zastosowaną przerwę;

5)

w załodze jednoosobowej szczegółowy sposób określania okresu pełnienia czynności lotniczych

w zależności od czasu zgłoszenia się do lotu oraz liczby odcinków;

6)

w służbie ratownictwa medycznego wydłużony okres pełnienia czynności lotniczych ze

względu na udział w akcji ratowniczej lub wystąpienie nieprzewidzianych okoliczności

podczas operacji lotniczej.

W sprawach dotyczących czasu pracy członków załóg statków powietrznych, nieuregulowanych

w przepisach art. 102a-103ca, stosuje się przepisy Kodeksu pracy.

1.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych i Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając przepisy międzynarodowe i

przepisy prawa Unii Europejskiej oraz mając na uwadze zapewnienie bezpieczeństwa lotów,

określi dla specjalności, o których mowa w art. 94 ust. 6 pkt 1, 3 i 5 oraz art. 95

ust. 2 pkt 1-7, w drodze rozporządzenia

1)

wzory licencji i świadectw kwalifikacji;

2)

uprawnienia przyznawane i wpisywane do licencji lub świadectw kwalifikacji;

3)

szczegółowe wymagania dla poszczególnych rodzajów licencji i świadectw kwalifikacji,

dotyczące kwalifikacji lotniczych w zakresie wiedzy, umiejętności i praktyki;

4)

szczegółowe warunki i sposób

a)

wydawania, przedłużania, wznawiania, wymiany, cofania, ograniczania, zawieszania i

przywracania licencji i świadectw kwalifikacji oraz wynikających z nich uprawnień,

b)

uznawania, zawieszania uznania, cofania uznania, przywracania uznania obcych licencji

i świadectw kwalifikacji oraz wynikających z nich uprawnień, wydanych przez właściwy

organ obcego państwa,

c)

uzyskiwania i sprawdzania kwalifikacji lotniczych,

d)

prowadzenia rejestru personelu lotniczego,

e)

prowadzenia szkolenia lotniczego;

5)

szczegółowe warunki wykonywania uprawnień wynikających z licencji i świadectw kwalifikacji;

6)

zakres wiedzy i umiejętności wymaganych do otrzymania świadectwa operatora tankowania

statków powietrznych oraz wzór i tryb uzyskiwania takiego świadectwa, uwzględniając

równorzędność ukończonych kursów i szkoleń.

1a.

Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając przepisy międzynarodowe i przepisy

prawa Unii Europejskiej, określi dla specjalności, o których mowa w art. 94 ust. 6

pkt 4 i 4a oraz w art. 95 ust. 2 pkt 8 i 9, w drodze rozporządzenia

1)

wzory licencji i świadectw kwalifikacji;

2)

uprawnienia przyznawane i wpisywane do licencji i świadectw kwalifikacji;

3)

szczegółowe wymagania dla poszczególnych rodzajów licencji i świadectw kwalifikacji,

dotyczące kwalifikacji lotniczych w zakresie wiedzy, umiejętności i praktyki;

4)

szczegółowe warunki i sposób

a)

wydawania, przedłużania, wznawiania, wymiany, cofania, ograniczania, zawieszania i

przywracania licencji i świadectw kwalifikacji oraz wynikających z nich uprawnień,

b)

uznawania, zawieszania uznania, cofania uznania i przywracania uznania obcych licencji

i świadectw kwalifikacji oraz wynikających z nich uprawnień, wydanych przez właściwy

organ obcego państwa,

c)

uzyskiwania i sprawdzania kwalifikacji lotniczych,

d)

prowadzenia rejestru personelu lotniczego,

e)

prowadzenia szkolenia lotniczego;

5)

szczegółowe warunki wykonywania uprawnień wynikających z licencji i świadectw kwalifikacji.

2.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wymagania w zakresie sprawności psychicznej

i fizycznej kandydatów na członków personelu lotniczego oraz członków personelu lotniczego

i kandydatów na członków personelu pokładowego oraz członków personelu pokładowego,

mając na uwadze wymagania wynikające z przepisów międzynarodowych oraz przepisów prawa

Unii Europejskiej i specyfiki wykonywanych czynności lotniczych.

3.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, na jakich cudzoziemcy

mogą być dopuszczani do szkolenia lotniczego i uzyskiwać licencje w Rzeczypospolitej

Polskiej, mając na uwadze zapewnienie bezpieczeństwa lotów w lotnictwie cywilnym oraz

zgodność z przepisami międzynarodowymi.

4.

W celu uzyskania, wznowienia, utrzymania licencji i świadectw kwalifikacji dla poszczególnych

specjalności lotniczych Prezes Urzędu może uznać kwalifikacje i uprawnienia nabyte

w lotnictwie państwowym.

5.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 4, prowadzi się na wniosek osoby posiadającej

kwalifikacje lub uprawnienia nabyte w lotnictwie państwowym.

6.

Uznanie kwalifikacji lub uprawnień nabytych w lotnictwie państwowym w celu uzyskania,

wznowienia, utrzymania licencji i świadectw kwalifikacji dokonywane jest na podstawie

dokumentów potwierdzających uzyskanie kwalifikacji lub uprawnień w lotnictwie państwowym

wydanych przez właściwe w danym zakresie jednostki organizacyjne lotnictwa państwowego

lub w przypadku ich braku poprzez poddanie osoby ubiegającej się o uznanie sprawdzianowi

z wiedzy lub umiejętności wymaganych dla odpowiedniego uprawnienia, licencji lub świadectwa

kwalifikacji.

7.

Jeżeli dla uznania kwalifikacji lub uprawnień nabytych w lotnictwie państwowym w celu

uzyskania, wznowienia, utrzymania licencji albo świadectwa kwalifikacji wymagana jest

udokumentowana praktyka lotnicza, zalicza się tę praktykę na podstawie dokumentów

potwierdzających wykonywanie w lotnictwie państwowym odpowiednich czynności lotniczych,

wydanych przez właściwe w danym zakresie jednostki organizacyjne lotnictwa państwowego.

8.

W przypadku, gdy dla uznania kwalifikacji lub uprawnienia nabytych w lotnictwie państwowym

w celu uzyskania odpowiedniego uprawnienia lotniczego wynikającego z licencji albo

świadectwa kwalifikacji, a także uprawnienia dodatkowego wpisywanego do licencji albo

świadectwa kwalifikacji wymagane jest złożenie z wynikiem pozytywnym egzaminu praktycznego

lub teoretycznego, egzamin ten przeprowadza komisja egzaminacyjna, o której mowa w

art. 99.

9.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych i Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki uznawania kwalifikacji i uprawnień, o których mowa w ust. 4, uwzględniając

równorzędność ukończonych kursów i szkoleń.

1.

Sprawność psychiczną i fizyczną członka oraz kandydata na członka personelu lotniczego

i członka oraz kandydata na członka personelu pokładowego sprawdza się w trakcie badań

lotniczo-lekarskich.

1a.

Badaniom, o których mowa w ust. 1, nie podlegają członkowie personelu lotniczego oraz

kandydaci na członków personelu lotniczego specjalności

1)

(uchylony)

2)

pilot lotni;

3)

pilot paralotni;

4)

pilot motolotni;

5)

skoczek spadochronowy;

6)

mechanik poświadczenia obsługi statków powietrznych;

7)

mechanik lotniczy obsługi technicznej.

1b.

Przepis ust. 1a nie dotyczy osób posiadających specjalności, o których mowa w ust.

1a pkt 2-5, wykonujących czynności lotnicze na podstawie posiadanego uprawnienia instruktorskiego,

uprawnienia do lotów lub skoków z pasażerem oraz uczestniczących we współzawodnictwie

sportowym organizowanym przez polski związek sportowy.

2.

Członek personelu lotniczego oraz personelu pokładowego nie może wykonywać lotów lub

innych czynności lotniczych w przypadku utraty wymaganej sprawności psychicznej i

fizycznej.

3.

Członek personelu lotniczego i personelu pokładowego, który jest świadomy utraty sprawności

psychicznej lub fizycznej wymaganej do wykonywania swojej funkcji, jest obowiązany

do natychmiastowego poddania się badaniom lotniczo-lekarskim.

4.

Badania lotniczo-lekarskie przeprowadzane są odpłatnie. Koszty tych badań ponosi pracodawca.

5.

Sprawność fizyczną i psychiczną członka personelu lotniczego, o którym mowa w ust.

1a, stwierdza się na podstawie złożonego przez tę osobę pisemnego oświadczenia, że

stan zdrowia tej osoby pozwala na bezpieczne wykonywanie czynności lotniczych lub

ważnego prawa jazdy dowolnej kategorii.

1.

Badania lotniczo-lekarskie przeprowadzają i wydają orzeczenia o zdolności lub niezdolności

do wykonywania lotów i innych czynności lotniczych, zwane dalej „orzeczeniami lotniczo-lekarskimi”

1)

centra medycyny lotniczej;

2)

lekarze orzecznicy medycyny lotniczej.

2.

(uchylony)

3.

Od orzeczenia lotniczo-lekarskiego wydanego przez centrum medycyny lotniczej lub lekarza

orzecznika medycyny lotniczej osobie zainteresowanej przysługuje odwołanie do Naczelnego

Lekarza w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia. Do postępowania w sprawie

odwołania stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

4.

W przypadkach szczególnych prawo złożenia odwołania od orzeczenia, o którym mowa w

ust. 3, przysługuje także Prezesowi Urzędu.

5.

Naczelny Lekarz w celu zbadania zasadności odwołania, o którym mowa w ust. 3, może

zlecić przeprowadzenie dodatkowych badań przez lekarza posiadającego tytuł specjalisty

lub specjalizację w dziedzinie medycyny związanej z przeprowadzanymi badaniami lotniczo-lekarskimi,

który nie brał udziału w badaniach, na podstawie których wydano zaskarżone orzeczenie

lotniczo-lekarskie. Naczelny Lekarz nie jest związany wynikiem badań dodatkowych.

6.

(uchylony)

7.

(uchylony)

1.

Do zadań Naczelnego Lekarza należy

1)

pełnienie funkcji odwoławczych od orzeczeń lotniczo-lekarskich wydawanych przez centra

medycyny lotniczej oraz lekarzy orzeczników medycyny lotniczej;

2)

sprawowanie nadzoru nad działalnością centrów medycyny lotniczej oraz lekarzy orzeczników

medycyny lotniczej;

3)

wnioskowanie do Prezesa Urzędu o wydanie certyfikatu centrum medycyny lotniczej;

4)

wnioskowanie do Prezesa Urzędu o wydanie lekarzowi orzecznikowi medycyny lotniczej

certyfikatu zgodnie z przepisami prawa Unii Europejskiej w zakresie medycyny lotniczej;

5)

wnioskowanie do Prezesa Urzędu o wydanie, cofnięcie albo zawieszenie lekarzowi orzecznikowi

medycyny lotniczej upoważnienia do przeprowadzania badań lotniczo-lekarskich do

a)

świadectw kwalifikacji,

b)

licencji wydawanych dla specjalności personelu lotniczego, o których mowa w art. 94

ust. 6 pkt 1 lit. j, k, r i s oraz pkt 5;

6)

dokonywanie kontroli działalności podmiotów, o których mowa w art. 106 ust. 1;

7)

zatwierdzanie i wdrażanie programu szkolenia dla kandydatów na lekarzy orzeczników

medycyny lotniczej;

8)

organizowanie szkoleń dla kandydatów na lekarzy orzeczników medycyny lotniczej lub

lekarzy orzeczników medycyny lotniczej.

2.

Naczelny Lekarz ma prawo przetwarzać dane medyczne członków i kandydatów na członków

personelu lotniczego oraz członków i kandydatów na członków personelu pokładowego

wyłącznie na potrzeby wykonywanych badań oraz prowadzonych postępowań.

3.

Regulamin działania Naczelnego Lekarza ustala Prezes Urzędu.

1.

Lekarzem orzecznikiem medycyny lotniczej może zostać lekarz, który uzyskał

1)

certyfikat lekarza orzecznika medycyny lotniczej albo

2)

upoważnienie do przeprowadzania badań lotniczo-lekarskich.

2.

Warunki wydawania certyfikatu lekarza orzecznika medycyny lotniczej określa Podczęść

D Sekcja 1 załącznika IV oraz ARA.MED.200 załącznika VI do rozporządzenia nr 1178/2011/UE.

3.

Certyfikat lekarza orzecznika medycyny lotniczej jest wydawany na okres 3 lat.

4.

Upoważnienie do przeprowadzania badań lotniczo-lekarskich uzyskuje lekarz, który

1)

posiada prawo wykonywania zawodu lekarza;

2)

posiada tytuł specjalisty lub specjalizację w dziedzinie medycyny związanej z przeprowadzanymi

badaniami lotniczo-lekarskimi;

3)

odbył szkolenie dla kandydatów na lekarzy orzeczników medycyny lotniczej i złożył

egzamin;

4)

złożył wniosek do Naczelnego Lekarza o wydanie upoważnienia do przeprowadzania badań

lotniczo-lekarskich.

5.

Upoważnienie do przeprowadzania badań lotniczo-lekarskich jest wydawane na okres 3

lat.

6.

Wydanie, ograniczenie, zawieszenie albo cofnięcie certyfikatu lekarza orzecznika medycyny

lotniczej oraz wydanie, ograniczenie, zawieszenie albo cofnięcie upoważnienia do przeprowadzania

badań lotniczo-lekarskich następuje w drodze decyzji administracyjnej Prezesa Urzędu,

wydanej na wniosek zainteresowanego lekarza lub na wniosek Naczelnego Lekarza.

7.

Po wydaniu certyfikatu lekarza orzecznika medycyny lotniczej lub upoważnienia do przeprowadzania

badań lotniczo-lekarskich Prezes Urzędu dokonuje wpisu lekarza na listę lekarzy orzeczników

medycyny lotniczej.

8.

Ograniczenie, zawieszenie albo cofnięcie certyfikatu lekarza orzecznika medycyny lotniczej

następuje w przypadkach, o których mowa w ARA.MED.250 w załączniku VI do rozporządzenia

nr 1178/2011/UE.

9.

Naczelny Lekarz występuje z wnioskiem o

1)

zawieszenie upoważnienia do przeprowadzania badań lotniczo-lekarskich w przypadku

nieusunięcia nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli, o której mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 112 ust. 1, potwierdzonej ponowną kontrolą, dokonaną nie

wcześniej niż po upływie 6 miesięcy;

2)

cofnięcie upoważnienia do przeprowadzania badań lotniczo-lekarskich w przypadku

a)

utraty albo zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza,

b)

ograniczenia w wykonywaniu przez lekarza orzecznika medycyny lotniczej czynności medycznych

związanych z orzekaniem,

c)

nieusunięcia nieprawidłowości stwierdzonych podczas ponownej kontroli, o której mowa

w pkt 1, w terminie 6 miesięcy od dnia zawieszenia upoważnienia do przeprowadzania

badań lotniczo-lekarskich.

10.

Lekarz orzecznik medycyny lotniczej jest obowiązany poinformować Prezesa Urzędu, za

pośrednictwem Naczelnego Lekarza, o zaistnieniu sytuacji, o których mowa w ust. 9

pkt 2 lit. a i b, oraz o wszelkich zmianach w danych wpisywanych na listę lekarzy

orzeczników medycyny lotniczej, w terminie 14 dni od dnia ich zaistnienia.

11.

Do obowiązków lekarza orzecznika medycyny lotniczej należy

1)

przeprowadzanie badań lotniczo-lekarskich i wydawanie orzeczeń lotniczo-lekarskich;

2)

udostępnianie wyników badań uprawnionym organom oraz zainteresowanemu, na ich żądanie;

3)

udostępnianie dokumentacji medycznej na żądanie Naczelnego Lekarza;

4)

przedstawianie Naczelnemu Lekarzowi corocznego sprawozdania z prowadzonej działalności

nie później niż do dnia 31 stycznia roku następującego po roku, którego sprawozdanie

dotyczy.

12.

Lekarz orzecznik medycyny lotniczej ma prawo przetwarzać dane medyczne kandydatów

na członków personelu lotniczego oraz członków personelu lotniczego i kandydatów na

członków personelu pokładowego oraz członków personelu pokładowego wyłącznie na potrzeby

wykonywanych badań oraz prowadzonych postępowań.

13.

Prezes Urzędu prowadzi listę lekarzy orzeczników medycyny lotniczej. Lista lekarzy

orzeczników medycyny lotniczej jest jawna i zawiera imię, nazwisko, numer wpisu na

listę oraz miejsce wykonywania badań lotniczo-lekarskich przez lekarza orzecznika

medycyny lotniczej. Dokumenty stanowiące podstawę do dokonania wpisu na listę podlegają

ochronie zgodnie z przepisami o tajemnicach prawnie chronionych.

14.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, w celu efektywnego prowadzenia nadzoru nad lekarzami orzecznikami medycyny

lotniczej, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór upoważnienia do przeprowadzania badań lotniczo-lekarskich;

2)

sposób prowadzenia listy lekarzy orzeczników medycyny lotniczej.

1.

Centrum medycyny lotniczej może zostać podmiot, który uzyskał certyfikat centrum medycyny

lotniczej po spełnieniu wymagań określonych w przepisach podczęści AeMC załącznika

VII do rozporządzenia 1178/2011/UE, a w przypadku przeprowadzania badań lotniczo-lekarskich

do świadectw kwalifikacji oraz licencji wydawanych dla specjalności personelu lotniczego,

o których mowa w art. 94 ust. 6 pkt 1 lit. j, k, r i s oraz pkt 5, także jeżeli

1)

jest wpisany do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą;

2)

zatrudnia lekarzy orzeczników medycyny lotniczej oraz lekarzy posiadających tytuł

specjalisty lub specjalizację w dziedzinie medycyny związanej z przeprowadzanymi badaniami

lotniczo-lekarskimi;

3)

zajmuje się w szczególności problemami klinicznej medycyny lotniczej i dziedzinami

pokrewnymi.

2.

Certyfikat centrum medycyny lotniczej w zakresie

1)

świadectw kwalifikacji,

2)

licencji wydawanych dla specjalności personelu lotniczego, o których mowa w art. 94

ust. 6 pkt 1 lit. j, k, r i s oraz pkt 5

- jest wydawany na czas nieokreślony.

3.

Wydanie certyfikatu centrum medycyny lotniczej następuje w drodze decyzji administracyjnej

Prezesa Urzędu wydanej na wniosek Naczelnego Lekarza lub zainteresowanego podmiotu.

4.

Prezes Urzędu prowadzi listę centrów medycyny lotniczej, która zawiera karty ewidencyjne

centrów medycyny lotniczej.

5.

Prezes Urzędu wpisuje centrum medycyny lotniczej na listę centrów medycyny lotniczej

po uzyskaniu przez nie certyfikatu centrum medycyny lotniczej.

6.

Do obowiązków centrum medycyny lotniczej należy

1)

przeprowadzanie badań lotniczo-lekarskich i wydawanie orzeczeń lotniczo-lekarskich;

2)

udostępnianie wyników badań uprawnionym organom oraz zainteresowanemu, na ich żądanie;

3)

udostępnianie dokumentacji medycznej Naczelnemu Lekarzowi, na jego żądanie;

4)

przedstawianie Naczelnemu Lekarzowi corocznego sprawozdania z prowadzonej działalności

nie później niż do dnia 31 stycznia roku następującego po roku, którego sprawozdanie

dotyczy.

7.

Centrum medycyny lotniczej ma prawo przetwarzać dane medyczne kandydatów na członków

personelu lotniczego oraz członków personelu lotniczego i kandydatów na członków personelu

pokładowego oraz członków personelu pokładowego wyłącznie na potrzeby wykonywanych

badań lotniczo-lekarskich oraz prowadzonych postępowań.

8.

Naczelny Lekarz wnioskuje do Prezesa Urzędu o skreślenie centrum medycyny lotniczej

z listy centrów medycyny lotniczej w przypadku

1)

ujemnej corocznej oceny działalności potwierdzonej ponowną oceną, która nie może być

dokonana wcześniej niż po upływie 6 miesięcy od dnia ostatniej oceny;

2)

niespełnienia wymogów, o których mowa w ust. 1;

3)

złożenia wniosku przez zainteresowany podmiot.

9.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, w celu zapewnienia wyczerpującej informacji w zakresie podmiotów wykonujących

badania lotniczo-lekarskie, określi, w drodze rozporządzenia, wzór karty ewidencyjnej

centrum medycyny lotniczej wpisywanego na listę centrów medycyny lotniczej oraz wzór

certyfikatu centrów medycyny lotniczej, o którym mowa w ust. 2.

Posiadanie orzeczenia o zdolności do wykonywania lotów i innych czynności lotniczych

jest niezbędnym warunkiem wydania decyzji o przedłużeniu ważności licencji członka

personelu lotniczego.

Naczelny Lekarz przedstawia corocznie sprawozdanie ze swej działalności Prezesowi

Urzędu, który następnie przedstawia to sprawozdanie ministrowi właściwemu do spraw

transportu oraz ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

1.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia oraz Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób przeprowadzania badań lotniczo-lekarskich kandydatów na członków personelu

lotniczego i członków personelu lotniczego oraz kandydatów na członków personelu pokładowego

i członków personelu pokładowego;

2)

warunki i tryb

a)

wydawania i przechowywania orzeczeń lotniczo-lekarskich,

b)

kontroli przeprowadzania badań lotniczo-lekarskich i orzekania, a także sposobu dokumentowania

tych kontroli;

3)

częstotliwość przeprowadzania badań lotniczo-lekarskich;

4)

sposób postępowania z dokumentacją medyczną badań lotniczo-lekarskich oraz wzory stosowanych

dokumentów.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się w szczególności konieczność

zapewnienia prawidłowego i kompleksowego przebiegu badań lotniczo-lekarskich, a także

konieczność posiadania przez członków personelu lotniczego oraz członków personelu

pokładowego odpowiedniego stanu zdrowia niezbędnego do wykonywania czynności lotniczych.

1.

Załogę statku powietrznego stanowią osoby wyznaczone przez użytkownika statku powietrznego

do wykonania określonych czynności na statku powietrznym w czasie lotu.

2.

Na statku powietrznym wykonującym lot z załogą musi być wyznaczony dowódca statku

powietrznego, zwany dalej „dowódcą”.

3.

Jeżeli załogę statku powietrznego stanowi jedna osoba, pełni ona funkcję dowódcy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 106 ust.

4, art. 107 ust. 2 i art. 108 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem następującym po

dniu ogłoszenia.

1.

Dowódca jest obowiązany wykonywać loty zgodnie z przepisami, w szczególności zaś zapewnić

bezpieczeństwo statku powietrznego oraz znajdujących się na jego pokładzie osób i

rzeczy.

2.

Gdy statkowi powietrznemu grozi niebezpieczeństwo, dowódca jest obowiązany zastosować

wszelkie niezbędne środki w celu ratowania pasażerów i załogi.

3.

W razie uszkodzenia statku powietrznego lub przymusowego lądowania dowódca wykonuje

w imieniu właściciela i użytkownika statku oraz w imieniu właścicieli przewożonych

rzeczy wszelkie czynności, jakie uzna za konieczne do zabezpieczenia ich interesów.

1.

W celu zapewnienia bezpieczeństwa lotu oraz bezpieczeństwa i porządku na pokładzie

statku powietrznego dowódca jest upoważniony do

1)

zobowiązania, w razie konieczności, innych członków załogi do wykonywania czynności

nienależących do ich normalnego zakresu obowiązków;

2)

wydawania poleceń wszystkim osobom znajdującym się na pokładzie statku powietrznego.

2.

Wszystkie osoby obecne na pokładzie statku powietrznego są obowiązane wypełniać polecenia

dowódcy.

3.

Dowódca ma prawo decydować, z zastrzeżeniem ust. 4a, o

1)

zastosowaniu niezbędnych środków, łącznie ze środkami przymusu w stosunku do osób

niewykonujących jego poleceń albo zagrażających w inny sposób bezpieczeństwu lotu

lub porządkowi na pokładzie statku powietrznego;

2)

zatrzymaniu osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa na statku powietrznym albo

osoby zagrażającej w inny sposób bezpieczeństwu lotu lub porządkowi na pokładzie statku

powietrznego, do czasu przekazania jej właściwym organom.

4.

Członkowie załogi statku powietrznego mogą stosować wyłącznie środki przymusu odpowiadające

potrzebom wynikającym z istniejącej sytuacji i niezbędne do osiągnięcia podporządkowania

wymaganiom bezpieczeństwa i porządku na pokładzie statku oraz poleceniom i decyzjom

dowódcy.

4a.

W przypadku gdy nie jest możliwe podjęcie decyzji przez dowódcę, funkcjonariusz Straży

Granicznej wchodzący w skład warty ochronnej na pokładzie statku powietrznego odbywającego

lot wysokiego ryzyka, w razie bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa lotu, zdrowia

lub życia pasażerów lub członków załogi, w celu unieszkodliwienia osoby niebezpiecznej

stosuje niezbędne środki, łącznie z użyciem środków przymusu bezpośredniego i broni

palnej.