Obwieszczenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 października 2020 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków i chorób pozostających w związku z pełnieniem służby w Służbie Więziennej

Rozporządzenie określa

1)

szczegółowy tryb ustalania okoliczności i przyczyn wypadków pozostających w związku

z pełnieniem służby i chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub

warunkami służby w Służbie Więziennej;

2)

przełożonych właściwych do ustalania okoliczności i przyczyn wypadków;

3)

szczegółowe obowiązki przełożonego i funkcjonariusza, który uległ wypadkowi;

4)

sposób powoływania, skład i tryb postępowania, a także właściwość komisji powypadkowych;

5)

tryb zgłaszania i rozpatrywania zastrzeżeń do ustaleń komisji powypadkowej oraz zatwierdzania

tych ustaleń;

6)

wzory rejestru wypadków, protokołu powypadkowego oraz innych dokumentów sporządzanych

w toku postępowania;

7)

sposób postępowania w przypadku podejrzenia choroby pozostającej w związku z pełnieniem

służby, wzory dokumentów stosowanych w postępowaniu oraz podmioty właściwe w tych

sprawach;

8)

sposób dokumentowania chorób pozostających w związku z pełnieniem służby i ich skutków

oraz prowadzenia ich rejestru.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Kierownikiem jednostki organizacyjnej Służby Więziennej jest Dyrektor Generalny Służby

Więziennej, zwany dalej „Dyrektorem Generalnym”, dyrektor okręgowy, Rektor-Komendant

uczelni Służby Więziennej, zwany dalej „Rektorem”, Komendant Centralnego Ośrodka Szkolenia

Służby Więziennej, dyrektor zakładu karnego i aresztu śledczego oraz komendant ośrodka

szkolenia Służby Więziennej i komendant ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej,

zwany dalej „kierownikiem”.

Przełożonymi właściwymi do ustalania okoliczności i przyczyn wypadków oraz właściwymi

do skierowania do komisji lekarskiej są

1

dyrektor zakładu karnego i aresztu śledczego, Rektor, Komendant Centralnego Ośrodka

Szkolenia Służby Więziennej, komendant ośrodka szkolenia Służby Więziennej i komendant

ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej - w odniesieniu odpowiednio do prorektora

uczelni Służby Więziennej, zastępców kierowników jednostek organizacyjnych Służby

Więziennej i funkcjonariuszy pełniących służbę w tych jednostkach;

2)

dyrektor okręgowy - na terenie jego działania - w odniesieniu do zastępcy dyrektora

okręgowego, dyrektora zakładu karnego i aresztu śledczego oraz komendanta ośrodka

doskonalenia kadr Służby Więziennej i funkcjonariuszy pełniących służbę w okręgowym

inspektoracie Służby Więziennej;

3

Dyrektor Generalny - w odniesieniu do zastępcy Dyrektora Generalnego, dyrektorów okręgowych,

Rektora, Komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej, komendanta ośrodka

szkolenia Służby Więziennej oraz komendanta ośrodka doskonalenia kadr Służby Więziennej

bezpośrednio mu podległego i funkcjonariuszy pełniących służbę w Centralnym Zarządzie

Służby Więziennej;

4)

Minister Sprawiedliwości - w odniesieniu do Dyrektora Generalnego.

1.

Postępowanie w sprawie ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku toczy się na wniosek

albo z urzędu.

2.

W razie niemożności złożenia przez funkcjonariusza, który uległ wypadkowi, zwanego

dalej „poszkodowanym”, pisemnego powiadomienia o wypadku kierownik niezwłocznie po

wiadomości o wypadku wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia okoliczności

i przyczyn wypadku.

Do czasu ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku kierownik podejmuje następujące

działania

1)

zabezpiecza miejsce wypadku przed ewentualnymi dalszymi następstwami zdarzenia;

2)

podejmuje działania eliminujące lub ograniczające zagrożenie, w wyniku którego funkcjonariusz

uległ wypadkowi;

3)

udziela niezwłocznie pomocy poszkodowanym lub osobom, którym zagraża niebezpieczeństwo.

1.

W celu ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku kierownik powołuje komisję powypadkową,

zwaną dalej „komisją”, spośród funkcjonariuszy i pracowników jednostki organizacyjnej

Służby Więziennej, zwanej dalej „jednostką organizacyjną”, w której poszkodowany pełni

służbę na stałe.

2.

Kierownik jest obowiązany do udostępnienia informacji i materiałów niezbędnych do

ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku oraz udzielania wszechstronnej pomocy komisji.

3.

W skład komisji wchodzą

1)

funkcjonariusz Służby Więziennej, zwany dalej „funkcjonariuszem”, lub pracownik, któremu

powierzono wykonywanie zadań z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy;

2)

społeczny inspektor pracy lub przedstawiciel funkcjonariuszy i pracowników, posiadający

aktualne zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w zakresie bezpieczeństwa i higieny

pracy, zgodnie z przepisami dotyczącymi szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny

pracy.

4.

W skład komisji nie mogą wchodzić osoby zainteresowane wynikiem działania komisji,

zwłaszcza gdy może mieć to wpływ na ich odpowiedzialność, oraz osoby będące świadkami

wypadku.

1.

Do zadań komisji należy ustalenie czasu, miejsca oraz okoliczności i przyczyn wypadku,

a w szczególności

1)

dokonanie oględzin miejsca wypadku, stanu technicznego maszyn i innych urządzeń, stanu

urządzeń ochronnych oraz zbadanie warunków pełnienia służby, a także innych okoliczności,

które mogły mieć wpływ na powstanie wypadku lub mają z nim związek;

2)

wysłuchanie wyjaśnień złożonych przez poszkodowanego, jeżeli stan jego zdrowia na

to pozwala;

3)

odebranie informacji, które mogą mieć znaczenie dla ustalenia okoliczności i przyczyn

wypadku, uzyskanych od świadków wypadku oraz innych osób;

4)

zapoznanie się z przekazaną przez poszkodowanego, na potrzeby prowadzonego postępowania

powypadkowego, dokumentacją medyczną;

5)

zbieranie innych dowodów dotyczących wypadku, uznanych za niezbędne, a w szczególności

sporządzanie szkicu lub wykonywanie fotografii miejsc wypadku, zasięganie opinii lekarza

oraz w razie potrzeby opinii innych specjalistów lub biegłych, w zakresie niezbędnym

do oceny rodzaju i skutków wypadku;

6)

ustalanie związku wypadku z pełnieniem służby przez poszkodowanego.

2.

Komisja wykorzystuje materiały udostępnione przez organy prowadzące postępowanie karne

lub inne postępowanie.

3.

Jeżeli wydanie opinii lekarza lub biegłego, o której mowa w ust. 1 pkt 5, wymaga przeprowadzenia

badania poszkodowanego, a ten odmawia poddania się temu badaniu lub w inny sposób

utrudnia jego przeprowadzenie, lekarz lub biegły ograniczają swoje czynności do możliwych

w tej sytuacji, dokonując odpowiedniej adnotacji w opinii.

4.

Po dokonaniu czynności, o których mowa w ust. 1, komisja sporządza

1)

protokół wyjaśnień złożonych przez poszkodowanego, którego wzór stanowi załącznik

nr 1 do rozporządzenia;

2)

protokół informacji uzyskanych od świadka, którego wzór stanowi załącznik nr 2 do

rozporządzenia.

1.

Ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku, któremu uległ poszkodowany w czasie wykonywania

obowiązków służbowych poza stałym miejscem pełnienia służby, dokonuje komisja jednostki

organizacyjnej, w której poszkodowany pełni służbę na stałe.

2.

Na wniosek przełożonego, o którym mowa w § 3 pkt 1-4, kierownik jednostki, w której

miał miejsce wypadek, ustala okoliczności i przyczyny wypadku, a zgromadzoną w toku

postępowania dokumentację przesyła przełożonemu właściwemu do ustalania okoliczności

i przyczyn wypadków w celu zatwierdzenia w trybie określonym w § 16.

1.

Po ustaleniu okoliczności i przyczyn wypadku komisja, nie później niż w ciągu 14 dni

od dnia uzyskania zawiadomienia o wypadku, sporządza protokół ustalenia okoliczności

i przyczyn wypadku, zwany dalej „protokołem powypadkowym”.

2.

Dane dotyczące obrażeń ciała doznanych przez poszkodowanego wpisuje się do protokołu

powypadkowego na podstawie dokumentacji medycznej.

3.

W przypadku gdy postępowanie powypadkowe nie może być zakończone w terminie określonym

w ust. 1, przyczyny opóźnienia podaje się w treści protokołu powypadkowego.

4.

Komisja sporządza protokół powypadkowy w czterech jednobrzmiących egzemplarzach.

5.

Wzór protokołu powypadkowego stanowi załącznik nr 3 do rozporządzenia.

Jeżeli w sprawie wypadku, któremu uległ poszkodowany, są prowadzone postępowanie karne

lub inne postępowanie, a wynik postępowania może mieć wpływ na uprawnienia poszkodowanego

lub członka jego rodziny do odszkodowania, kierownik, który powołał komisję, może

przedłużyć czas prowadzenia postępowania powypadkowego lub zawiesić to postępowanie

do chwili zakończenia właściwego postępowania prowadzonego przez organy.

1.

W razie ustalenia, że wyłączną przyczyną wypadku było umyślne lub rażąco niedbałe

działanie albo zaniechanie poszkodowanego, naruszające obowiązujące przepisy lub rozkazy,

należy to szczegółowo uzasadnić oraz wskazać

1)

przepis lub rozkaz, które zostały przez poszkodowanego naruszone;

2)

czy i w jaki sposób przełożeni poszkodowanego zapewnili warunki odpowiadające tym

przepisom i czy sprawowali właściwy nadzór nad ich przestrzeganiem, a także czy poszkodowany

był przeszkolony w zakresie znajomości tych przepisów;

3)

czy poszkodowany posiadał umiejętności niezbędne do wykonywania czynności związanych

z wypadkiem.

2.

W razie ustalenia, że przyczyną wypadku było zachowanie poszkodowanego spowodowane

użyciem alkoholu lub środka odurzającego albo uraz lub śmierć poszkodowanego zostały

spowodowane przez niego z winy umyślnej, należy to szczegółowo uzasadnić.

3.

Stwierdzenie w protokole powypadkowym, że wypadek nie jest wypadkiem w związku z pełnieniem

służby albo że zachodzą okoliczności, które mogą mieć wpływ na prawo poszkodowanego

lub członków jego rodziny uprawnionych do świadczeń przysługujących z tytułu wypadku,

wymaga wydania szczegółowego uzasadnienia i wskazania dowodów stanowiących podstawę

takiego stwierdzenia.

1.

Członek komisji ma prawo złożyć do protokołu powypadkowego zdanie odrębne wraz z uzasadnieniem

własnego stanowiska.

2.

W przypadku rozbieżności stanowisk członków komisji co do okoliczności lub przyczyn

wypadku o treści protokołu powypadkowego decyduje kierownik.

1.

Jeżeli w związku z wypadkiem poszkodowany poniósł szkodę wskutek utraty, całkowitego

zniszczenia lub uszkodzenia przedmiotów osobistego użytku albo przedmiotów służących

do wykonywania obowiązków służbowych, z wyjątkiem pojazdów samochodowych oraz wartości

pieniężnych, komisja ustala i wpisuje do protokołu powypadkowego

1)

jakie przedmioty zostały przez poszkodowanego utracone, czy też uległy zniszczeniu

lub uszkodzeniu i w jakim stopniu;

2)

stan (stopień zużycia) i przybliżoną wartość tych przedmiotów przed wypadkiem;

3)

w jakich okolicznościach te przedmioty zostały utracone lub zniszczone.

2.

Poszkodowany jest obowiązany okazać komisji uszkodzone przedmioty osobistego użytku

w celu ustalenia stopnia ich zużycia i uszkodzenia oraz przedstawić inne dowody będące

w jego posiadaniu, umożliwiające ustalenie rozmiaru poniesionej szkody.

3.

Do protokołu powypadkowego załącza się opinię rzeczoznawcy, jeżeli jej zasięgnięcie

było niezbędne do oceny stopnia zniszczenia lub uszkodzenia przedmiotów osobistego

użytku lub z uwagi na okoliczności towarzyszące powstaniu szkody.

1.

Poszkodowany lub członkowie jego rodziny mają prawo zgłaszania uwag i zastrzeżeń do

ustaleń zawartych w protokole powypadkowym w terminie 7 dni od dnia zapoznania się

z materiałami i treścią protokołu powypadkowego, o czym komisja jest obowiązana ich

pouczyć.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, mają prawo do wglądu w akta sprawy na każdym etapie

postępowania oraz do sporządzania z nich notatek i odpisów.

Do protokołu powypadkowego dołącza się całość materiałów zebranych w toku postępowania

powypadkowego, w szczególności wyjaśnienia złożone przez poszkodowanego, informacje

uzyskane od świadków wypadku, pisemne opinie lekarzy, specjalistów, biegłych, szkice

lub fotografie miejsc wypadku oraz inne dokumenty wskazujące okoliczności i przyczyny

wypadku, a także zdanie odrębne złożone przez członka komisji oraz uwagi i zastrzeżenia,

jeżeli zostały złożone przez poszkodowanego lub członków jego rodziny.

1.

Protokół powypadkowy wraz z całością dokumentacji komisja przedstawia niezwłocznie

kierownikowi, który zatwierdza protokół nie później niż w terminie 7 dni od dnia sporządzenia.

2.

Kierownik zwraca niezatwierdzony protokół powypadkowy w celu wyjaśnienia i uzupełnienia

go przez komisję, jeżeli

1)

uzna, że okoliczności i przyczyny wypadku nie zostały dostatecznie wyjaśnione;

2)

do treści protokołu powypadkowego zostały zgłoszone zastrzeżenia przez poszkodowanego

lub członków jego rodziny;

3)

protokół powypadkowy nie odpowiada warunkom określonym w rozporządzeniu.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2, komisja sporządza, nie później niż w ciągu

7 dni od dnia otrzymania niezatwierdzonego protokołu powypadkowego, nowy protokół

powypadkowy, który następnie przedstawia kierownikowi do zatwierdzenia w terminie

określonym w ust. 1. Poprzedni protokół powypadkowy dołącza się do materiałów postępowania

powypadkowego.

1.

Zatwierdzony protokół powypadkowy przekazuje się po jednym egzemplarzu

1)

poszkodowanemu, a jeżeli poszkodowany poniósł śmierć w wypadku - członkowi jego rodziny,

za pisemnym potwierdzeniem odbioru;

2)

właściwej komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

i administracji;

3)

kierownikowi poszkodowanego;

4)

właściwej komórce kadrowej.

2.

Jeżeli w protokole są zawarte dane stanowiące tajemnicę państwową lub służbową, poszkodowanemu

lub osobie uprawnionej doręcza się wyciąg z protokołu z pominięciem tych danych.

Kopię protokołu powypadkowego dotyczącego wypadku ze skutkiem śmiertelnym, wypadku

ciężkiego lub wypadku zbiorowego, przekazuje się niezwłocznie po zatwierdzeniu przez

kierownika do Dyrektora Generalnego oraz do dyrektora okręgowego, na którego terenie

działania funkcjonariusz pełni lub pełnił służbę.

1.

Kierownik jest obowiązany prowadzić rejestr wypadków pozostających w związku z pełnieniem

służby, którego wzór stanowi załącznik nr 4 do rozporządzenia.

2.

Kierownik jest obowiązany przechowywać protokół powypadkowy wraz z pozostałą dokumentacją

powypadkową przez 10 lat od dnia wypadku.

1.

Podejrzenie związku choroby ze służbą zgłasza kierownikowi lekarz medycyny pracy Służby

Więziennej.

2.

Podejrzenie związku choroby ze służbą mogą zgłosić kierownikowi

1)

funkcjonariusz oraz funkcjonariusz, którego stosunek służbowy ustał;

2)

bezpośredni przełożony funkcjonariusza.

3.

Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 2, następuje za pośrednictwem lekarza służby medycyny

pracy na druku, którego wzór stanowi załącznik nr 5 do rozporządzenia.

1.

Po przeprowadzeniu badania lekarz medycyny pracy wydaje funkcjonariuszowi lub funkcjonariuszowi,

którego stosunek służbowy ustał, zaświadczenie zawierające informację o konieczności

skierowania na komisję lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

w celu rozpoznania i stwierdzenia związku poszczególnych chorób ze służbą lub braku

podstaw do takiego rozpoznania i stwierdzenia.

2.

Wzór zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, stanowi załącznik nr 6 do rozporządzenia.

1.

Skierowanie na komisję lekarską funkcjonariuszowi wystawia przełożony, o którym mowa

w § 3 pkt 1-4.

2.

Skierowanie na komisję lekarską funkcjonariusza, którego stosunek służbowy ustał,

wystawia kierownik jednostki, w której funkcjonariusz pełnił służbę przed ustaniem

stosunku służbowego.

3.

Skierowanie na komisję lekarską funkcjonariusza, którego stosunek służbowy ustał,

a jednostka organizacyjna, w której pełnił służbę przed ustaniem stosunku służbowego,

została zlikwidowana, wystawia kierownik nadrzędnej jednostki organizacyjnej nad tą,

w której funkcjonariusz pełnił służbę przed ustaniem stosunku służbowego.

Jednostkami orzeczniczymi właściwymi do wydania orzeczenia o rozpoznaniu i stwierdzeniu

związku poszczególnych chorób ze służbą lub braku podstaw do rozpoznania i stwierdzenia

związku chorób ze służbą, zwanego dalej „orzeczeniem”, są komisje lekarskie podległe

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

1.

Orzeczenie, o którym mowa w § 23, otrzymuje na podstawie odrębnych przepisów przełożony,

o którym mowa w § 3 pkt 1-4.

2.

Kierownik przesyła kopię orzeczenia do właściwej jednostki służby medycyny pracy Służby

Więziennej.

Podstawowa jednostka służby medycyny pracy Służby Więziennej prowadzi rejestr podejrzeń,

rozpoznań i stwierdzeń związku poszczególnych chorób ze służbą, którego wzór stanowi

załącznik nr 7 do rozporządzenia.

Podstawowa jednostka służby medycyny pracy Służby Więziennej przesyła informację o

podejrzeniu, rozpoznaniu i stwierdzeniu związku poszczególnych chorób ze służbą do

Dyrektora Generalnego, sporządzoną według wzoru stanowiącego załącznik nr 8 do rozporządzenia.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje

się dotychczasowe przepisy.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 13 sierpnia 2010 r.