Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 października 2020 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

1.

Ustawa określa

1)

zasady i tryb zapobiegania oraz zwalczania zakażenia wirusem SARS-CoV-2 i rozprzestrzeniania

się choroby zakaźnej u ludzi, wywołanej tym wirusem, w tym zasady i tryb podejmowania

działań przeciwepidemicznych i zapobiegawczych w celu unieszkodliwienia źródeł zakażenia

i przecięcia dróg szerzenia się tej choroby zakaźnej;

2)

zadania organów administracji publicznej w zakresie zapobiegania oraz zwalczania zakażenia

lub choroby zakaźnej, o których mowa w pkt 1;

3)

uprawnienia i obowiązki, świadczeniodawców oraz świadczeniobiorców i innych osób przebywających

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie zapobiegania oraz zwalczania zakażenia

lub choroby zakaźnej, o których mowa w pkt 1;

4)

zasady pokrywania kosztów realizacji zadań, o których mowa w pkt 1-3, w szczególności

tryb finansowania świadczeń opieki zdrowotnej dla osób z podejrzeniem zakażenia lub

choroby zakaźnej, o których mowa w pkt 1, w celu zapewnienia tym osobom właściwego

dostępu do diagnostyki i leczenia.

2.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie stosuje się ustawę z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1239, z późn. zm..

1.

Przepisy ustawy stosuje się do zakażeń i choroby zakaźnej wywołanej wirusem SARS-CoV-2,

zwanej dalej „COVID-19”.

2

Ilekroć w ustawie jest mowa o „przeciwdziałaniu COVID-19” rozumie się przez to wszelkie

czynności związane ze zwalczaniem zakażenia, zapobieganiem rozprzestrzenianiu się,

profilaktyką oraz zwalczaniem skutków, w tym społeczno-gospodarczych, choroby, o której

mowa w ust. 1.

1.

W celu przeciwdziałania COVID-19 Rada Ministrów może przyjmować programy rządowe udzielania

wsparcia finansowego skierowane do poszczególnych przedsiębiorców lub ich grup, z

uwzględnieniem właściwych regulacji szczególnych oraz wymogów dotyczących pomocy publicznej.

2.

Program rządowy, o którym mowa w ust. 1, określa w szczególności organ lub organy

i instytucje właściwe do udzielania wsparcia finansowego, a także tryb, formy, kwotę,

warunki i okres udzielania wsparcia finansowego oraz zasady monitorowania i sprawozdawczości

związane z realizacją programu.

3.

Działania, o których mowa w ust. 1, mogą być finansowane z Funduszu Przeciwdziałania

COVID-19, o którym mowa w art. 65 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach

związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób

zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 568, 695, 1086, 1262, 1478 i 1747), z uwzględnieniem regulacji dotyczących pomocy publicznej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

2, który wchodzi w życie z mocą od dnia 4 września 2020 r.

1

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego

z powodu COVID-19, oraz w okresie 3 miesięcy po ich odwołaniu, w celu przeciwdziałania

COVID-19 pracodawca może polecić pracownikowi wykonywanie, przez czas oznaczony, pracy

określonej w umowie o pracę, poza miejscem jej stałego wykonywania (praca zdalna).

2

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do funkcjonariuszy służb wymienionych w przepisach

o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego

Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży

Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

3

Wykonywanie pracy zdalnej może zostać polecone, jeżeli pracownik ma umiejętności i

możliwości techniczne oraz lokalowe do wykonywania takiej pracy i pozwala na to rodzaj

pracy. W szczególności praca zdalna może być wykonywana przy wykorzystaniu środków

bezpośredniego porozumiewania się na odległość lub dotyczyć wykonywania części wytwórczych

lub usług materialnych.

4

Narzędzia i materiały potrzebne do wykonywania pracy zdalnej oraz obsługę logistyczną

pracy zdalnej zapewnia pracodawca.

5

Przy wykonywaniu pracy zdalnej pracownik może używać narzędzi lub materiałów niezapewnionych

przez pracodawcę pod warunkiem, że umożliwia to poszanowanie i ochronę informacji

poufnych i innych tajemnic prawnie chronionych, w tym tajemnicy przedsiębiorstwa lub

danych osobowych, a także informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę

na szkodę.

6

Na polecenie pracodawcy, pracownik wykonujący pracę zdalną ma obowiązek prowadzić

ewidencję wykonanych czynności, uwzględniającą w szczególności opis tych czynności,

a także datę oraz czas ich wykonania.

7

Pracownik sporządza ewidencję wykonywanych czynności w formie i z częstotliwością

określoną w poleceniu, o którym mowa w ust. 6.

8

Pracodawca może w każdym czasie cofnąć polecenie wykonywania pracy zdalnej.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii wójt, burmistrz,

prezydent miasta, w tym prezydent miasta na prawach powiatu, starosta oraz marszałek

województwa może polecić

1)

pracownikowi podległego mu urzędu, tymczasowe przeniesienie,

2)

kierownikowi podległej jednostki organizacyjnej, tymczasowe przeniesienie pracownika

tej jednostki

- do wykonywania innej pracy, niż określona w umowie o pracę, zgodnej z jego kwalifikacjami,

w innej jednostce, o której mowa w art. 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1282), w tej samej lub innej miejscowości, na czas określony do 3 miesięcy. W okresie tym

przysługuje pracownikowi wynagrodzenie stosowne do wykonywanej pracy, lecz nie niższe

od dotychczasowego. Przeniesienie ma na celu zapewnienie sprawnej realizacji zadań

jednostki, do której przenoszony jest pracownik.

2.

Przeniesienie pracownika, o którym mowa w ust. 1, nie powoduje rozwiązania stosunku

pracy z pracodawcą dotychczasowym.

3.

Przeniesienia pracownika do pracy w innej jednostce nie można dokonać bez zgody pracownika

- w przypadku kobiety w ciąży, pracownika opiekującego się dzieckiem do ukończenia

przez nie 4 roku życia lub osoby będącej jedynym opiekunem dziecka w wieku do lat

piętnastu.

1

W przypadku zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola, szkoły lub innej placówki,

do których uczęszcza dziecko, albo niemożności sprawowania opieki przez nianię lub

dziennego opiekuna z powodu COVID-19 ubezpieczonemu zwolnionemu od wykonywania pracy

oraz funkcjonariuszowi, o którym mowa w ust. 4, zwolnionemu od pełnienia służby z

powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem legitymującym się

orzeczeniem o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności do ukończenia 18

lat albo dzieckiem z orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o potrzebie

kształcenia specjalnego przysługuje dodatkowy zasiłek opiekuńczy do dnia 28 czerwca

2020 r.

1a

W przypadku zamknięcia szkoły, ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego, ośrodka wsparcia,

warsztatu terapii zajęciowej lub innej placówki pobytu dziennego o podobnym charakterze

z powodu COVID-19, do których uczęszcza dorosła osoba niepełnosprawna, ubezpieczonemu

zwolnionemu od wykonywania pracy oraz funkcjonariuszowi, o którym mowa w ust. 4, zwolnionemu

od pełnienia służby, z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dorosłą

osobą niepełnosprawną, przysługuje dodatkowy zasiłek opiekuńczy do dnia 28 czerwca

2020 r.

1b

Dodatkowy zasiłek opiekuńczy, o którym mowa w ust. 1 i 1a, przysługuje ubezpieczonemu

zwolnionemu od wykonywania pracy oraz funkcjonariuszowi, o którym mowa w ust. 4, zwolnionemu

od pełnienia służby z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem

legitymującym się orzeczeniem o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności

do ukończenia 18 lat albo dzieckiem z orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem

o potrzebie kształcenia specjalnego, albo dorosłą osobą niepełnosprawną również w

przypadku otwarcia placówek, o których mowa w tych przepisach, w czasie trwania COVID-19

do dnia 28 czerwca 2020 r. W okresie tym uwzględnia się okres, o którym mowa w ust.

1.

1c

W przypadku zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola, szkoły lub innej placówki,

do których uczęszcza dziecko, albo niemożności sprawowania opieki przez nianię lub

dziennego opiekuna z powodu COVID-19, ubezpieczonemu zwolnionemu od wykonywania pracy

oraz funkcjonariuszowi, o którym mowa w ust. 4, zwolnionemu od pełnienia służby, z

powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 2020 r. poz. 870), przysługuje dodatkowy zasiłek opiekuńczy do dnia 28 czerwca 2020 r.

1d

Dodatkowy zasiłek opiekuńczy, o którym mowa w ust. 1c, przysługuje ubezpieczonemu

zwolnionemu od wykonywania pracy oraz funkcjonariuszowi, o którym mowa w ust. 4, zwolnionemu

od pełnienia służby z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem,

o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, również w przypadku otwarcia placówek, o których mowa w tych przepisach, w czasie

trwania COVID-19 do dnia 28 czerwca 2020 r.

2

Dodatkowy zasiłek opiekuńczy przyznawany jest w trybie i na zasadach określonych w

ustawie, o której mowa w ust. 1c, i nie wlicza się do okresu, o którym mowa w art.

33 ust. 1 tej ustawy. Za okres pobierania dodatkowego zasiłku opiekuńczego, zasiłek,

o którym mowa w art. 32 ust. 1 tej ustawy, nie przysługuje.

3

Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, określić

dłuższy okres pobierania dodatkowego zasiłku opiekuńczego niż wskazany w ust. 1-1d

dla poszczególnych grup osób uprawnionych oraz w zależności od funkcjonowania poszczególnych

placówek, o których mowa w tych przepisach, mając na względzie okres obowiązywania

stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz skutki nimi wywołane.

4

Zasiłki, o których mowa w ust. 1-1d, stanowiące dodatkowe uposażenie funkcjonariuszy,

o których mowa w art. 3 ust. 2, przyznaje się w trybie i na zasadach określonych w

ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. z 2020 r. poz. 360, 956 i 1610), ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 305 i 1610), ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1123 i 1610), ustawie z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji

Wywiadu

(Dz. U. z 2020 r. poz. 27), ustawie z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego

oraz Służby Wywiadu Wojskowego

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1221), ustawie z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1921 i 2020 oraz z 2020 r. poz. 1610), ustawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 848 i 1610), ustawie z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa

(Dz. U. z 2020 r. poz. 384, 695 i 1610), ustawie z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 505, 568, 695, 1087 i 1106) oraz ustawie z dnia 26 stycznia 2018 r. o Straży Marszałkowskiej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1940) okresów pobierania tych zasiłków nie wlicza się do okresów, o których mowa odpowiednio

w art. 121b ust. 3, art. 125b ust. 3, art. 105b ust. 3, art. 136b ust. 3, art. 96b

ust. 3, art. 102b ust. 3, art. 60c ust. 3, art. 194 ust. 3, art. 233 ust. 2 oraz art.

87 ust. 3 tych ustaw.

1

W przypadku zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola, szkoły lub innej placówki,

do których uczęszcza dziecko, albo niemożności sprawowania opieki przez nianię lub

dziennego opiekuna z powodu COVID-19 osobie, o której mowa w art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu

społecznym rolników

(Dz. U. z 2020 r. poz. 174 i 782), przysługuje zasiłek opiekuńczy z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki

nad dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności

do ukończenia 18 lat albo dzieckiem z orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem

o potrzebie kształcenia specjalnego.

1a

W przypadku zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola, szkoły lub innej placówki,

do których uczęszcza dziecko, albo niemożności sprawowania opieki przez nianię lub

dziennego opiekuna z powodu COVID-19, osobie, o której mowa w art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu

społecznym rolników, przysługuje zasiłek opiekuńczy z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki

nad dzieckiem, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

2

Zasiłek opiekuńczy, o którym mowa w ust. 1 i 1a, przysługuje do dnia 28 czerwca 2020 r.

2a

Przepis art. 4 ust. 1b i 1d stosuje się odpowiednio.

3.

Zasiłek opiekuńczy za każdy dzień wynosi 1/30 kwoty emerytury podstawowej w rozumieniu

art. 6 pkt 7 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników.

4

Do przyznawania i wypłaty zasiłku opiekuńczego, o którym mowa w ust. 1 i 1a, stosuje

się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa.

5

Zasiłek opiekuńczy, o którym mowa w ust. 1 i 1a, finansowany jest z budżetu państwa

za pośrednictwem Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego.

6

Do zasiłku opiekuńczego, o którym mowa w ust. 1 i 1a, nie stosuje się art. 29 ust. 10 i 12 oraz art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b

ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 869, z późn. zm..

7

Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, określić

dłuższy okres pobierania zasiłku opiekuńczego niż wskazany w ust. 2 dla poszczególnych

grup osób uprawnionych oraz w zależności od funkcjonowania poszczególnych placówek,

o których mowa w tych przepisach, mając na względzie okres obowiązywania stanu zagrożenia

epidemicznego albo stanu epidemii oraz skutki nimi wywołane.

1.

Decyzję o uruchomieniu programu podejmuje Prezes Rady Ministrów, w drodze rozporządzenia.

2.

Program może być uruchomiony selektywnie lub w pełnym zakresie.

3.

Działania przygotowawcze związane z uruchomieniem programu przedsiębiorcy realizują

przez wykonywanie przedsięwzięć planistycznych, o których mowa w art. 2 pkt 3.

4.

Selektywne uruchomienie programu polega na uruchomieniu określonego potencjału produkcyjnego

i usługowego przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym w zakresie

realizacji zadań, o których mowa w ust. 5.

5.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, przedmiot działalności,

o której mowa w art. 3, w zakresie którego mają być uruchomione zadania podczas selektywnego

uruchomienia programu, mając na względzie uruchomienie odpowiedniego potencjału produkcyjnego

lub usługowego przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym.

6.

Selektywne uruchomienie programu lub jego uruchomienie w pełnym zakresie może nastąpić

w przypadku

1)

pojawienia się bezpośredniego zewnętrznego zagrożenia bezpieczeństwa państwa,

2)

ochrony ludności przed zagrożeniami występującymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

których charakter i rozmiar wymaga użycia środków niebędących w posiadaniu właściwych

organów administracji rządowej lub posiadanych w niewystarczającej ilości.

7.

Organy administracji rządowej, o których mowa w art. 5, mogą wnioskować do Prezesa

Rady Ministrów o selektywne uruchomienie programu. Wniosek powinien zawierać w szczególności

1)

wskazanie zadania do realizacji wraz z uzasadnieniem,

2)

źródła finansowania zadań realizowanych przez przedsiębiorców po uruchomieniu programu.

(utracił moc)

(utracił moc)

(utracił moc)

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w sytuacjach

szczególnych związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19,

w celu zapewnienia niezbędnej pomocy osobom przebywającym w jednostkach organizacyjnych

pomocy społecznej świadczących usługi całodobowo, noclegowniach oraz innych placówkach

zapewniających całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub w

podeszłym wieku, o których mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1507, 1622, 1690, 1818 i 2473), pracownicy i osoby świadczące pracę w tych podmiotach, poddane w nich obowiązkowej

kwarantannie mogą za zgodą tych osób świadczyć pracę określoną w umowie i otrzymywać

z tego tytułu wynagrodzenie.

2.

W przypadku świadczenia pracy w trakcie kwarantanny, o której mowa w ust. 1, nie przysługuje

wynagrodzenie, o którym mowa w art. 92 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1320) ani świadczenie pieniężne z tytułu choroby określone w odrębnych przepisach.

1.

W okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii pracodawca

prowadzący jednostkę organizacyjną pomocy społecznej świadczącą usługi całodobowo,

o której mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w celu zapewnienia bezpieczeństwa osobom korzystającym z usług tych jednostek, ciągłości

opieki i funkcjonowania, może po uzyskaniu uprzedniej zgody pracowników, na czas określony

1)

zmienić system lub rozkład czasu pracy pracowników;

2)

polecić pracownikom świadczenie pracy w godzinach nadliczbowych w niezbędnym wymiarze;

3)

polecić pracownikom realizowanie prawa do odpoczynku w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę

bez możliwości jego opuszczania;

4)

zawiesić stosowanie przepisu art. 133 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, przy zachowaniu w każdej dobie nieprzerwanego odpoczynku dobowego, o którym mowa

w art. 132 § 1 tej ustawy.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3, pracodawca jest obowiązany zapewnić

pracownikowi zakwaterowanie i wyżywienie niezbędne do zaspokojenia podstawowych potrzeb

bytowych pracownika poza godzinami świadczenia pracy. Wartość świadczeń polegających

na zakwaterowaniu i wyżywieniu nie podlega wliczeniu do podstawy wymiaru składek na

ubezpieczenia społeczne oraz nie stanowi przychodu w rozumieniu przepisów o podatku

dochodowym od osób fizycznych.

3.

Przy ustalaniu warunków pracy na zasadach określonych w ust. 1 nie stosuje się art. 42 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

(utracił moc)

1.

(utracił moc)

2.

Ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych nie stosuje się do zamówień udzielanych przez Bank Gospodarstwa Krajowego, Polski

Fundusz Rozwoju Spółka Akcyjna lub regionalne fundusze rozwoju, o których mowa w art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1668), związanych z realizacją

1)

zadań dotyczących obsługi funduszy utworzonych, powierzonych lub przekazanych na podstawie

przepisów odrębnych oraz związanych z realizacją programów rządowych lub innych programów

realizowanych ze środków publicznych, lub

2)

zadań związanych z wykorzystaniem środków pochodzących z takich funduszy

- które dotyczą instrumentów wsparcia niezbędnych do przeciwdziałania negatywnym skutkom

gospodarczym wystąpienia COVID-19.

3

Do zamówień, o których mowa w ust. 1, w zakresie, w jakim dotyczą inwestycji, o której

mowa w art. 95d ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1398, 1492, 1493 i 1578), nie stosuje się warunku uzyskania opinii o celowości inwestycji, o której mowa w

tym przepisie.

4

Zamawiający, w terminie 14 dni od dnia udzielenia zamówienia, o którym mowa w ust.

1 lub 2, zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej,

a jeżeli jej nie posiada, na swojej stronie internetowej, informację o udzieleniu

zamówienia, podając nazwę (firmę) albo imię i nazwisko podmiotu, z którym zawarł umowę

o wykonanie zamówienia.

1

Świadczenia opieki zdrowotnej, w tym transportu sanitarnego, wykonywane w związku

z przeciwdziałaniem COVID-19, są udzielane przez podmioty wykonujące działalność leczniczą

lub lekarzy i lekarzy dentystów, o których mowa w ust. 4, wpisanych do wykazu, zwanego

dalej „wykazem”, opracowywanego przez właściwego miejscowo dyrektora oddziału wojewódzkiego

Narodowego Funduszu Zdrowia w porozumieniu z wojewodą.

2

W wykazie umieszcza się podmioty wykonujące działalność leczniczą oraz lekarzy i lekarzy

dentystów, o których mowa w ust. 4, uwzględniając potrzeby wynikające z zabezpieczenia

dostępności do świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w ust. 1, na obszarze województwa,

a także strukturę organizacyjną tych podmiotów, rodzaj wykonywanej działalności leczniczej

oraz zasoby kadrowe i sprzętowe.

3.

Wykaz podlega ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym w drodze obwieszczenia

wojewody oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Narodowego Funduszu Zdrowia.

4

Lekarz oraz lekarz dentysta spełniający warunki, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, może udzielać świadczeń opieki zdrowotnej w związku z przeciwdziałaniem COVID-19

za pośrednictwem systemu teleinformatycznego udostępnionego przez jednostkę podległą

ministrowi właściwemu do spraw zdrowia właściwą w zakresie systemów informacyjnych

ochrony zdrowia, zwanych dalej „teleporadą”, z pominięciem obowiązków wynikających

z art. 101 tej ustawy oraz obowiązków dotyczących dokumentacji medycznej wynikających

z przepisów o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Działalność ta nie podlega

wpisowi do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.

5

W celu uzyskania dostępu do systemu, o którym mowa w ust. 4, lekarz oraz lekarz dentysta

składa do jednostki, o której mowa w ust. 4, wniosek w postaci elektronicznej zawierający

1)

oświadczenie o zamiarze udzielania teleporad, z podaniem miejsca i, jeżeli to możliwe,

czasu ich wykonywania;

2)

dane dotyczące tego lekarza albo lekarza dentysty

a)

imię i nazwisko,

b)

datę urodzenia,

c)

numer PESEL lekarza lub lekarza dentysty lub serię i numer jego dowodu tożsamości

w przypadku braku numeru PESEL,

d)

numer prawa wykonywania zawodu lekarza lub numer prawa wykonywania zawodu lekarza

dentysty,

e)

określenie tytułu zawodowego,

f)

posiadane specjalizacje,

g)

numer telefonu do kontaktu,

h)

adres poczty elektronicznej,

i)

adres do korespondencji.

6

Jednostka, o której mowa w ust. 4, ma prawo przetwarzać dane pozyskane w związku z

udostępnianiem systemu, o którym mowa w ust. 4, w tym dane dotyczące udzielanych teleporad.

7

Lekarz oraz lekarz dentysta udzielający świadczeń, o których mowa w ust. 4, prowadzi

dokumentację medyczną w postaci karty teleporady.

8

Karta teleporady zawiera

1)

oznaczenie pacjenta

a)

imię i nazwisko,

b)

numer PESEL, a w jego braku serię i numer innego dokumentu potwierdzającego tożsamość,

c)

datę urodzenia oraz płeć, jeżeli numer PESEL nie został nadany,

d)

adres miejsca zamieszkania,

e)

adres poczty elektronicznej,

f)

numer telefonu do kontaktu;

2)

oznaczenie osoby udzielającej teleporady

a)

imię i nazwisko,

b)

tytuł zawodowy,

c)

numer prawa wykonywania zawodu;

3)

informacje dotyczące stanu zdrowia oraz zalecanego procesu diagnostycznego i leczniczego

a)

rozpoznanie choroby lub problemu zdrowotnego,

b)

zalecenia,

c)

informacje o wystawionych zaświadczeniach, receptach lub skierowaniach,

d)

inne informacje istotne dla procesu leczenia.

9

Karty teleporady są przechowywane przez okres 30 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia

epidemicznego albo stanu epidemii.

10

W odniesieniu do lekarza lub lekarza dentysty, o którym mowa w ust. 4

1)

recepta oraz dokument realizacji recepty - zawierają dane wymagane dla recepty pro

auctore albo pro familiae;

2)

za adres miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych - uznaje się adres siedziby jednostki,

o której mowa w ust. 4.

11

Teleporady mogą być również udzielane przez podmioty wykonujące działalność leczniczą.

Przepisy ust. 4-9 stosuje się odpowiednio.

12

Lekarza, który uzyskał potwierdzenie zakończenia szkolenia specjalizacyjnego, o którym

mowa w art. 16r ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza

dentysty

(Dz. U. z 2020 r. poz. 514, 567, 1291 i 1493), lub lekarza, który ma uznany dorobek na podstawie art. 16 ust. 7 albo ust. 9 tej

ustawy i wystąpił do dyrektora Centrum Egzaminów Medycznych z wnioskiem o przystąpienie

do Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego w wiosennej sesji egzaminacyjnej w 2020 r.

przedłużonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 16 ust. 10, art. 16g ust. 1 oraz art. 16x ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r.

o zawodach lekarza i lekarza dentysty uznaje się za

1)

lekarza specjalistę w dziedzinie, której dotyczył wniosek o przystąpienie do Państwowego

Egzaminu Specjalizacyjnego, jeżeli złożył z wynikiem pozytywnym część pisemną Państwowego

Egzaminu Specjalizacyjnego w tej dziedzinie, albo

2)

lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne w dziedzinie, której dotyczył wniosek

o przystąpienie do Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego, jeżeli żadna z części Państwowego

Egzaminu Specjalizacyjnego w tej dziedzinie nie odbyła się w wiosennej sesji egzaminacyjnej

w 2020 r.

- nie dłużej jednak niż do dnia wskazanego jako najbliższy termin Państwowego Egzaminu

Specjalizacyjnego w danej dziedzinie medycyny.

1.

Obwieszczenia, o których mowa w art. 37 ust. 1 oraz 4 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych

specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 357, 945 i 1493), obowiązujące od dnia 1 marca 2020 r. zachowują ważność do dnia 31 sierpnia 2020 r.

2.

Okres obowiązywania decyzji administracyjnych wraz z załącznikami, o których mowa

w art. 11 i art. 40 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych

specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych, który kończy się przed dniem 1 lipca 2020 r., przedłuża się do dnia 31 sierpnia

2020 r.

3.

Decyzje administracyjne, o których mowa w ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego

przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych, wydane do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, których termin wejścia w życie

określono na dzień 1 maja 2020 r., ustala się na dzień 1 września 2020 r.

4.

Bieg terminów w zakresie postępowań wszczętych i niezakończonych

1)

przed dniem 8 marca 2020 r.,

2)

w okresie od dnia 8 marca 2020 r. do dnia 15 sierpnia 2020 r.

- na podstawie przepisów o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia

żywieniowego oraz wyrobów medycznych, ulega zawieszeniu z mocy prawa do dnia 31 sierpnia

2020 r. Postanowień w sprawie zawieszenia tych postępowań nie wydaje się.

5

W okresie zawieszenia postępowań, o których mowa w ust. 4, minister właściwy do spraw

zdrowia może podejmować wszelkie czynności w ramach tych postępowań włącznie z wydaniem

decyzji administracyjnych uwzględniających w całości żądanie wnioskodawcy, o których

mowa w ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego

przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych. Ograniczenia wynikającego z art. 102 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2020 r. poz. 256, 695 i 1298) nie stosuje się.

(utracił moc)

(uchylony)

(utracił moc)

1.

Osoba podlegająca na podstawie przepisów o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i

chorób zakaźnych u ludzi obowiązkowej kwarantannie w związku z podejrzeniem zakażenia

wirusem SARS-CoV-2 instaluje na swoim urządzeniu mobilnym udostępnione przez ministra

właściwego do spraw informatyzacji oprogramowanie służące do potwierdzania realizacji

obowiązku przestrzegania kwarantanny oraz używa go do potwierdzania realizacji tego

obowiązku.

2.

Obowiązek zainstalowania i używania oprogramowania, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy

osoby z dysfunkcją wzroku (niewidzącej lub niedowidzącej), osoby, która złożyła oświadczenie,

że nie jest abonentem lub użytkownikiem sieci telekomunikacyjnej lub nie posiada urządzenia

mobilnego umożliwiającego zainstalowanie tego oprogramowania.

3.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia. Składający oświadczenie zamieszcza w nim klauzulę

następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego

oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia.

4

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2, składa się do Policji lub państwowego powiatowego

inspektora sanitarnego właściwego dla miejsca odbywania kwarantanny. Oświadczenie

może być złożone za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Oświadczenie

może być złożone za pośrednictwem organów administracji publicznej oraz jednostek

organizacyjnych wykonujących zadania związane z potwierdzaniem realizacji obowiązku

przestrzegania kwarantanny.

W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii okres akredytacji,

o którym mowa w art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 562, 567, 945 i 1493), kończący się w okresie ogłoszenia jednego z tych stanów, przedłuża się o 6 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Wojewoda powołuje lekarzy i lekarzy dentystów do stwierdzania zgonów osób podejrzanych

o zakażenie wirusem SARS-CoV-2 albo zakażonych tym wirusem poza szpitalem.

2.

Wykonywanie zadania, o którym mowa w ust. 1, następuje na podstawie umowy zawartej

z osobą powołaną przez właściwego wojewodę i jest finansowane ze środków budżetu państwa

z części, której dysponentem jest wojewoda.

3.

Środki, o których mowa w ust. 2, uwzględniają wyposażenie powołanej osoby w środki

ochrony indywidualnej stosowane w przypadku wykonywania czynności stwierdzania zgonu

osoby zmarłej na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2 (COVID-19), określone w przepisach

wydanych na podstawie art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1473 oraz z 2020 r. poz. 284).

(utracił moc)

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia oraz ministrem właściwym do spraw rolnictwa i rozwoju wsi może, w drodze rozporządzenia,

ustalić maksymalne ceny lub maksymalne marże hurtowe i detaliczne stosowane w sprzedaży

towarów lub usług mających istotne znaczenie dla ochrony zdrowia lub bezpieczeństwa

ludzi lub kosztów utrzymania gospodarstw domowych.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki

może ustalić maksymalne ceny dla różnych poziomów obrotu towarowego lub uwzględnić

skalę sprzedaży albo świadczenia usług i uwarunkowania regionalne, a przy ustalaniu

wysokości maksymalnych cen może wziąć pod uwagę wysokość cen w okresie poprzedzającym

wprowadzenie stanu zagrożenia epidemicznego, a także uzasadnione zmiany kosztów produkcji

i zaopatrzenia.

3.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki

1)

określi podstawę obliczania maksymalnych marż;

2)

może ustalić maksymalne marże dla poszczególnych rodzajów towarów lub marże naliczane

od ceny hurtowej.

Zakazuje się stosowania w obrocie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cen lub

marż wyższych niż maksymalne ceny lub marże ustalone zgodnie z przepisami art. 8 i

art. 8a.

1

Kontrolę przestrzegania przez przedsiębiorców zakazu, o którym mowa w art. 8b, sprawuje

w zakresie swojej właściwości, Inspekcja Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych.

2

W zakresie niezastrzeżonym dla inspekcji, o której mowa w ust. 1, kontrolę przestrzegania

przez przedsiębiorców zakazu, o którym mowa w art. 8b, sprawuje Inspekcja Handlowa.

3.

Do kontroli, o której mowa w ust. 1 i 2, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 424 i 1086), z wyłączeniem art. 47, art. 48, art. 49 ust. 7 pkt 5, art. 50, art. 54, art. 55,

art. 58 i art. 59 tej ustawy.

1.

Maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu konsumenckiego w rozumieniu ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1083) dla kredytów o okresie spłaty nie krótszym niż 30 dni oblicza się według wzoru

MPKK ≤ (K × 15%) + (K × n/R × 6%)

w którym poszczególne symbole oznaczają

MPKK - maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu,

K - całkowitą kwotę kredytu,

n - okres spłaty wyrażony w dniach,

R - liczbę dni w roku.

2.

Maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu konsumenckiego dla kredytów o

okresie spłaty krótszym niż 30 dni oblicza się według wzoru

MPKK ≤ K x 5%

w którym poszczególne symbole oznaczają

MPKK - maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu,

K - całkowitą kwotę kredytu.

3.

Pozaodsetkowe koszty kredytu konsumenckiego nie mogą być wyższe od 45% całkowitej

kwoty kredytu.

4.

Pozaodsetkowe koszty kredytu konsumenckiego wynikające z umowy o kredyt konsumencki

nie należą się w części przekraczającej

1)

maksymalne pozaodsetkowe koszty kredytu obliczone w sposób określony w ust. 1 lub

2, lub

2)

45% całkowitej kwoty kredytu.

W przypadku udzielenia przez kredytodawcę lub podmiot z nim powiązany w rozumieniu

przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1126/2008 z dnia 3 listopada 2008 r. przyjmującego

określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr

1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz. Urz. UE L 320 z 29.11.2008, str. 1, z późn. zm.)

1)

całkowitą kwotę kredytu, dla celów ustalenia maksymalnej wysokości pozaodsetkowych

kosztów kredytu, o której mowa w art. 8d, stanowi kwota pierwszego z kredytów;

2)

pozaodsetkowe koszty kredytu obejmują sumę pozaodsetkowych kosztów wszystkich kredytów

udzielonych w tym okresie.

Naruszenie przepisów, o których mowa w art. 8d i art. 8e, może stanowić praktykę naruszającą

zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów.

1

Świadczenia opieki zdrowotnej, w tym transportu sanitarnego, wykonywane w związku

z przeciwdziałaniem COVID-19, udzielone przez podmioty wykonujące działalność leczniczą

oraz lekarzy i lekarzy dentystów, o których mowa w art. 7 ust. 4, wpisanych do wykazu,

są finansowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia ze środków pochodzących z Funduszu Przeciwdziałania

COVID-19 oraz budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy

do spraw zdrowia, na podstawie sprawozdań i rachunków składanych do właściwego miejscowo

dyrektora oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia.

2.

Świadczenia opieki zdrowotnej, o których mowa w ust. 1, są finansowane w formie opłaty

ryczałtowej za utrzymanie stanu gotowości do udzielania tych świadczeń oraz ceny odpowiadającej

liczbie i rodzajowi świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w przyjętym okresie rozliczeniowym.

3.

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia określi zasady sprawozdawania oraz warunki rozliczania

świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w ust. 1.

4.

Do sprawozdawania i rozliczania świadczenia opieki zdrowotnej, o których mowa w ust.

1, nie stosuje się przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków

publicznych.

4a

Środki przekazane w ramach finansowania świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa

w ust. 1, nie podlegają egzekucji sądowej ani administracyjnej. Środki te, w razie

ich przekazania na rachunek bankowy, rachunek oszczędnościowy, rachunek oszczędnościowo-rozliczeniowy

oraz rachunek terminowych lokat oszczędnościowych, są wolne od zajęcia na podstawie

sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb

finansowania z budżetu państwa świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w ust.

1, mając na celu zapewnienie rzetelności i gospodarności wydatkowania środków publicznych,

w tym utrzymania wydatków w przewidzianych limitach, oraz skuteczności udzielania

świadczeń opieki zdrowotnej.

1.

W przypadku złożenia do dnia 30 czerwca 2020 r. wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacenia

należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo ustawy zmienianej w art. 4,

w brzmieniu dotychczasowym, zwalnia się z obowiązku opłacenia należnych składek wykazanych

w deklaracji rozliczeniowej za marzec, kwiecień i maj 2020 r., w wysokości określonej

w art. 31zo, także wówczas, gdy składki te zostały opłacone lub na poczet tych składek

Zakład Ubezpieczeń Społecznych zaliczył z urzędu nienależnie opłacone składki. Opłacone

składki lub zaliczone z urzędu nienależnie opłacone składki podlegają zwrotowi na

zasadach określonych w art. 24 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 266, 321, 568, 695, 875 i 1291).

2.

Zwolnieniu z obowiązku opłacenia, o którym mowa w ust. 1, podlegają należne składki

wykazane w deklaracji rozliczeniowej za marzec, kwiecień i maj 2020 r. znane na dzień

ponownego rozpatrzenia wniosku o zwolnienie z opłacenia składek.

(utracił moc)

(utracił moc)

(utracił moc)

(utracił moc)

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego

z powodu COVID-19, oraz w okresie 3 miesięcy po ich odwołaniu, Prezes Rady Ministrów

może, na wniosek ministra właściwego do spraw zdrowia, nałożyć na jednostkę samorządu

terytorialnego obowiązek wykonania określonego zadania w związku z przeciwdziałaniem

COVID-19.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia może nałożyć obowiązek, o którym mowa w ust. 1,

na podmiot leczniczy będący

1)

spółką kapitałową, w której jedynym albo większościowym udziałowcem albo akcjonariuszem

jest

a)

Skarb Państwa lub

b)

jednostka samorządu terytorialnego, lub

c)

uczelnia medyczna w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej;

2)

samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej lub jednostką budżetową;

3)

instytutem badawczym, o którym mowa w art. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1383).

3.

Zadanie, o którym mowa w ust. 1 lub 2, może dotyczyć w szczególności zmian w strukturze

organizacyjnej podmiotu leczniczego lub przekazania produktów leczniczych, wyrobów

medycznych, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz aparatury

i sprzętu medycznego, w celu zapewnienia kontynuacji udzielenia świadczeń zdrowotnych

w innym podmiocie leczniczym. Zmiany w strukturze organizacyjnej podmiotu leczniczego

nie wymagają podjęcia aktów, w tym uchwał, właściwych organów administracji publicznej.

4.

Wnioski o wpis oraz o zmianę wpisu do rejestru podmiotów wykonujących działalność

leczniczą lub Krajowego Rejestru Sądowego składane w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

są nieodpłatne.

5.

W przypadku nałożenia obowiązku, o którym mowa w ust. 1 lub 2, zapewnia się środki

na pokrycie wydatków związanych z wykonaniem tego zadania.

6.

W przypadku poniesienia przez podmiot leczniczy szkody przy wykonywaniu zadania nałożonego

w trybie ust. 2 minister właściwy do spraw zdrowia jest obowiązany do jej naprawienia.

7.

Zadania nałożone w trybie, o którym mowa w ust. 1, są realizowane przez jednostki

samorządu terytorialnego jako zadania zlecone z zakresu administracji rządowej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

(utracił moc)

(utracił moc)

(utracił moc)

(utracił moc)

1

W celu zapewnienia prawidłowego wykonania obowiązków, o których mowa w art. 34 ust. 1-3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń

i chorób zakaźnych u ludzi, Policja może wykonywać czynności wynikające z ustawowych uprawnień, z wyłączeniem

czynności, o których mowa w art. 19-19b ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

2.

Wszystkie informacje, w tym dane osobowe, uzyskane w toku realizacji czynności, o

których mowa w ust. 1, usuwa się lub niszczy w terminie jednego miesiąca po upływie

obowiązywania niniejszej ustawy.

3.

Komendant Główny Policji może w okresie obowiązywania niniejszej ustawy wprowadzić

pełnienie służby w systemie skoszarowanym.

4.

Pełnienie służby w systemie, o którym mowa w ust. 3, może obowiązywać w okresie obowiązywania

stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz w okresie do 30 dni następujących

po ich odwołaniu.

1.

Właściciel infrastruktury krytycznej, w tym urządzeń służących do świadczenia usług

telekomunikacyjnych, dostarczania energii elektrycznej, wody, ciepła, ropy naftowej,

paliw lub gazu oraz odprowadzania ścieków, lub jego upoważniony przedstawiciel, którego

infrastruktura lub urządzenia są zlokalizowane na terenie nieruchomości należących

do osób trzecich lub znajdujących się w posiadaniu osób trzecich, może w okresie obowiązywania

stanu zagrożenia epidemicznego, stanu epidemii albo stanu wyjątkowego, wnioskować

do właściwego miejscowo komendanta Policji o asystę funkcjonariuszy Policji, w celu

umożliwienia wejścia lub wjazdu na teren nieruchomości, w tym do budynku, również

z użyciem środków przełamujących istniejące zabezpieczenia, w celu przeprowadzenia

czynności niezbędnych dla ciągłości świadczenia usług, w tym w zakresie prac budowlanych.

Asysta funkcjonariusza Policji jest udzielana niezwłocznie.

2.

Asysta funkcjonariusza Policji jest udzielana po przedstawieniu przez właściciela

infrastruktury lub urządzeń, o którym mowa w ust. 1, lub jego upoważnionego przedstawiciela,

właściwemu miejscowo komendantowi Policji dowodów potwierdzających odmowę przez właściciela,

użytkownika lub zarządcę nieruchomości wejścia lub wjazdu na teren nieruchomości,

w tym budynku.

3.

Funkcjonariusz Policji, asystując przy wykonywaniu czynności, o których mowa w ust.

1, zapewnia bezpieczeństwo uczestnikom czynności, mając w szczególności na względzie

poszanowanie godności osób biorących udział w tych czynnościach oraz zapewnia zachowanie

porządku.

4.

Przepis ust. 2 obejmuje także sytuację braku możliwości kontaktu z właścicielem, użytkownikiem

lub zarządcą nieruchomości, w tym budynku.

5.

Z czynności, o których mowa w ust. 1, jest sporządzany protokół, w szczególności uwzględniający

zakres czynności wykonanych w celu wejścia lub wjazdu na teren nieruchomości lub do

budynku. Protokół sporządza się w trzech egzemplarzach, ze wskazaniem dokładnego terminu

i czasu zdarzenia, opisem przeprowadzonych czynności oraz podpisami przedstawiciela

właściciela infrastruktury lub urządzeń, o którym mowa w ust. 1, oraz funkcjonariusza

Policji.

6.

Właściciel infrastruktury lub urządzeń, po zakończeniu czynności, o których mowa w

ust. 1, jest obowiązany do zabezpieczenia nieruchomości, w tym budynku przed dostępem

osób niepowołanych, niezwłocznego poinformowania jego właściciela, użytkownika lub

zarządcy o zaistniałym stanie faktycznym oraz do naprawienia szkód, o ile powstały

w związku z prowadzonymi czynnościami.

7.

W przypadkach, gdy nieruchomość lub budynek są objęte ograniczeniem dostępu osób z

uwagi na działania podejmowane w związku z przeciwdziałaniem COVID-19 ust. 1-4 stosuje

się odpowiednio, przy czym wejście lub wjazd na teren tej nieruchomości lub tego budynku

jest możliwy po uzgodnieniu niezbędnych środków bezpieczeństwa z właściwym Powiatowym

Inspektorem Sanitarnym.

1

W związku z przeciwdziałaniem COVID-19, podczas stanu zagrożenia epidemicznego, stanu

epidemii albo stanu klęski żywiołowej, operator w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2460 oraz z 2020 r. poz. 374, 695 i 875) jest obowiązany do udostępniania ministrowi właściwemu do spraw informatyzacji danych

lokalizacyjnych, obejmujących okres ostatnich 14 dni, telekomunikacyjnego urządzenia

użytkownika końcowego chorego na chorobę zakaźną COVID-19 lub objętego kwarantanną,

na żądanie oraz w sposób i w formie ustalonej przez ministra właściwego do spraw informatyzacji.

2

Operator w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne na żądanie ministra właściwego do spraw informatyzacji jest obowiązany do przekazania

w sposób i w formie ustalonej przez tego ministra, w celu przeciwdziałania COVID-19,

podczas stanu zagrożenia epidemicznego, stanu epidemii albo stanu klęski żywiołowej

zanonimizowanych danych lokalizacyjnych urządzeń końcowych użytkowników końcowych.

3.

Zgoda użytkownika końcowego na przetwarzanie i udostępnianie danych, o których mowa

w ust. 1 i 2, nie jest wymagana.

Podczas stanu zagrożenia epidemicznego, stanu epidemii albo stanu klęski żywiołowej

anonimizacja danych lokalizacyjnych w celu przeciwdziałania COVID-19 nie stanowi czynności

przetwarzania, o której mowa w art. 161 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego

z powodu COVID-19, oraz w okresie 3 miesięcy po ich odwołaniu wojewoda może wydawać

polecenia obowiązujące wszystkie organy administracji rządowej działające w województwie,

państwowe osoby prawne, organy samorządu terytorialnego, samorządowe osoby prawne

oraz samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej. O wydanych

poleceniach wojewoda niezwłocznie informuje właściwego ministra.

2.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego

z powodu COVID-19, oraz w okresie 3 miesięcy po ich odwołaniu minister właściwy do

spraw zdrowia może, z własnej inicjatywy lub na wniosek wojewody, wydawać polecenia

obowiązujące podmioty inne, niż wymienione w ust. 1, w szczególności osoby prawne

i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz przedsiębiorców.

3.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego

z powodu COVID-19, oraz w okresie 3 miesięcy po ich odwołaniu Prezes Rady Ministrów

może, z własnej inicjatywy, wydawać polecenia obowiązujące podmioty, o których mowa

w ust. 1 i 2. Wydając polecenie wobec przedsiębiorcy, Prezes Rady Ministrów może wyznaczyć

organ odpowiedzialny za zawarcie umowy.

4.

Polecenia, o których mowa w ust. 1-3, są wydawane w związku z przeciwdziałaniem COVID-19,

w drodze decyzji administracyjnej i podlegają natychmiastowemu wykonaniu z chwilą

ich doręczenia lub ogłoszenia oraz nie wymagają uzasadnienia.

5.

Polecenia, o których mowa w ust. 1-3, mogą być uchylane lub zmieniane, jeżeli przemawia

za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Ich uchylenie lub zmiana nie

wymaga zgody stron.

6.

Zadania Prezesa Rady Ministrów wynikające z ust. 3 wykonuje Szef Kancelarii Prezesa

Rady Ministrów z jego upoważnienia.

7.

Wykonywanie zadań objętych poleceniami wydanymi w stosunku do przedsiębiorców następuje

na podstawie umowy zawartej z przedsiębiorcą, przez wskazanego w decyzji

1)

Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, ministra albo wojewodę - w przypadku decyzji

wydawanych przez Prezesa Rady Ministrów lub

2)

ministra albo wojewodę - w przypadku decyzji wydawanych przez ministra właściwego

do spraw zdrowia

- i jest finansowane ze środków budżetu państwa z części budżetowej, której dysponentem

jest, odpowiednio, Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, minister albo wojewoda;

finansowanie może odbywać się także ze środków Funduszu Przeciwdziałania COVID-19,

o którym mowa w art. 65 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach

związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób

zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, na zasadach określonych w ustawie.

8.

Prace związane z prowadzeniem przygotowań do realizacji zadań objętych poleceniami,

o których mowa w ust. 7, mające charakter planistyczny, są finansowane ze środków

własnych przedsiębiorcy.

9.

W przypadku niezawarcia umowy, o której mowa w ust. 7, zadania objęte poleceniami

są wykonywane na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 4. W takim przypadku decyzja

podlega natychmiastowemu wykonaniu.

10.

Polecenia, o których mowa w ust. 1-3, nie mogą dotyczyć rozstrzygnięć co do istoty

sprawy załatwianej w drodze decyzji administracyjnej, a także nie mogą dotyczyć czynności

operacyjno-rozpoznawczych, dochodzeniowo-śledczych oraz czynności z zakresu ścigania

wykroczeń.

11.

Polecenia, o których mowa w ust. 1-3, mogą być wydawane także ustnie, pisemnie w formie

adnotacji, telefonicznie, za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu

art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. z 2020 r. poz. 344) lub za pomocą innych środków łączności. Istotne okoliczności takiego załatwienia

sprawy powinny być utrwalone w formie protokołu.

12.

Właściwy minister może wstrzymać wykonanie poleceń, o których mowa w ust. 1, i wystąpić

z wnioskiem do Prezesa Rady Ministrów o rozstrzygnięcie sporu, przedstawiając jednocześnie

stanowisko w sprawie.

13.

Zadania nałożone w trybie, o którym mowa w ust. 1, są realizowane przez jednostki

samorządu terytorialnego jako zadania zlecone z zakresu administracji rządowej.

(utracił moc)

1.

W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, od dnia

ogłoszenia danego stanu, zawiesza się wykonywanie obowiązków wynikających z przepisów

1)

art. 229 § 2 zdanie pierwsze, § 4a w zakresie badań okresowych i § 5 ustawy z dnia

26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy;

2

art. 39a ust. 1 pkt 6, art. 39d ust. 2, art. 39f, art. 39j, art. 39k i art. 39l ust.

1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 oraz z 2020 r. poz. 875 i 1087);

3)

art. 22b ust. 7 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1043, 1378 i 1778) w zakresie wykonywania okresowych badań lekarskich i badań psychologicznych.

2.

Po odwołaniu stanu zagrożenia epidemicznego, w przypadku gdy nie zostanie ogłoszony

stan epidemii albo po odwołaniu stanu epidemii, pracodawca i pracownik są obowiązani

niezwłocznie podjąć wykonywanie zawieszonych obowiązków, o których mowa w ust. 1,

i wykonać je w okresie nie dłuższym niż 60 dni od dnia odwołania danego stanu.

3.

W przypadku braku dostępności do lekarza uprawnionego do przeprowadzenia badania wstępnego

lub kontrolnego, badanie takie może przeprowadzić i wydać odpowiednie orzeczenie lekarskie

inny lekarz. Orzeczenie lekarskie wydane przez innego lekarza traci moc po upływie

30 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego, w przypadku gdy nie zostanie

ogłoszony stan epidemii, albo od dnia odwołania stanu epidemii. Lekarz ten może przeprowadzić

badanie i wydać orzeczenie lekarskie w trybie określonym w art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty

(Dz. U. z 2020 r. poz. 514, 567, 1291 i 1493).art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia

(Dz. U. z 2020 r. poz. 702 i 1493). Orzeczenie lekarskie wydane przez innego lekarza włącza się do akt osobowych pracownika.

4

Przepisy ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do funkcjonariuszy Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby

Wywiadu Wojskowego i Centralnego Biura Antykorupcyjnego, a także żołnierzy zawodowych,

w tym również do pierwszego badania okresowego.

(utracił moc)

Terminy przejścia kursu doskonalącego, o którym mowa w przepisie art. 38b ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia

(Dz. U. z 2020 r. poz. 838) i przedstawienia zaświadczenia o odbyciu tego kursu właściwemu komendantowi wojewódzkiemu

Policji oraz termin wydania opinii, o której mowa w art. 26 ust. 3 pkt 6 tej ustawy,

przedłuża się do 90. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu

epidemii.

Terminy przedstawienia właściwemu organowi Policji orzeczeń lekarskich i psychologicznych,

o których mowa w art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji

(Dz. U. z 2020 r. poz. 955), przedłuża się do 90. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo

stanu epidemii.

1.

W okresie stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii dopuszcza się przeprowadzanie

szkoleń wstępnych w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy i służby w całości za

pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, z wyjątkiem instruktażu stanowiskowego

1)

pracownika zatrudnianego na stanowisku robotniczym;

2)

pracownika zatrudnionego na stanowisku, na którym występuje narażenie na działanie

czynników niebezpiecznych;

3)

pracownika przenoszonego na stanowisko, o którym mowa w pkt 1 i 2;

4)

ucznia odbywającego praktyczną naukę zawodu oraz studenta odbywającego praktykę studencką.

2.

W przypadku gdy termin przeprowadzenia szkolenia okresowego w dziedzinie bezpieczeństwa

i higieny pracy lub bezpieczeństwa i higieny służby przypada w

1)

okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii lub

2)

w okresie 30 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego, w przypadku gdy

nie zostanie ogłoszony stan epidemii, albo stanu epidemii

- termin ten wydłuża się do 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego,

w przypadku gdy nie zostanie ogłoszony stan epidemii, albo stanu epidemii.

W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii wydłuża

się cykle przeglądowo-naprawcze, o których mowa przepisach wydanych na podstawie art. 20 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, o czasookres: 1 miesiąc dla 2 poziomu utrzymania, 3 miesiące dla 3 poziomu utrzymania

i 6 miesięcy dla 4 poziomu utrzymania.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 4 pkt 1 i 7, które wchodzą w życie z dniem 5 września 2020 r.;

2)

art. 4 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

3)

art. 4 pkt 3-5, które wchodzą w życie z dniem 1 września 2020 r.;

4)

art. 4 pkt 6, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z mocą

od dnia 31 marca 2020 r.;

5)

art. 5, art. 6 oraz art. 11, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

6)

art. 10, który wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 1, pkt 3 w zakresie dodawanych przepisów art. 15kc ust. 1-4 oraz ust. 13,

20 i 21 i pkt 14, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 3 w zakresie dodawanych przepisów art. 15kc ust. 5-12, ust. 14-19 i ust.

22, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.;

3)

art. 1 pkt 4-7 i pkt 10-13, które wchodzą w życie po upływie 21 dni od dnia ogłoszenia.

(utracił moc)

(utracił moc)

(utracił moc)

(utracił moc)

1.

W okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19

sąd penitencjarny, na wniosek dyrektora zakładu karnego, zatwierdzony przez Dyrektora

Generalnego Służby Więziennej, może udzielić skazanemu przerwy w wykonaniu kary pozbawienia

wolności, chyba że istnieje uzasadnione przypuszczenie, że skazany w czasie pobytu

poza zakładem karnym nie będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności popełni

przestępstwo, lub nie będzie stosował się do wytycznych, poleceń lub decyzji właściwych

organów związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 lub leczeniem zarażenia wirusem SARS-CoV-2.

2.

Dyrektor zakładu karnego może złożyć wniosek, o którym mowa w ust. 1, jeżeli w jego

ocenie udzielenie przerwy skazanemu może przyczynić się do ograniczenia albo wyeliminowania

epidemii. Do wniosku dołącza się opinię o skazanym, sporządzoną przez administrację

zakładu karnego, dotyczącą okoliczności będących podstawą udzielenia przerwy, o których

mowa w ust. 1.

3.

Sąd udziela przerwy na czas oznaczony. Okres przerwy może być przedłużany na wniosek

dyrektora zakładu karnego na dalszy czas oznaczony. Okres przerwy udzielonej na podstawie

ust. 1 może trwać nie dłużej niż do ustania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu

epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19.

4.

W posiedzeniu sądu ma prawo wziąć udział prokurator.

5.

Jeżeli prokurator oświadczy, nie później niż do czasu wydania postanowienia w przedmiocie

wniosku o udzielenie albo przedłużenie przerwy, że sprzeciwia się jego uwzględnieniu,

sąd umarza postępowanie.

6.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do skazanych

1)

za przestępstwo umyślne zagrożone karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 lata;

2)

za przestępstwo nieumyślne na karę przekraczającą 3 lata pozbawienia wolności;

3)

w warunkach określonych w art. 64 § 1 i 2 lub art. 65 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.

7.

Z dniem ogłoszenia przez właściwe władze o ustaniu stanu zagrożenia epidemicznego

lub stanu epidemii, który stanowił przesłankę udzielenia skazanemu przerwy w wykonaniu

kary pozbawienia wolności, udzielona uprzednio przerwa ustaje z mocy prawa. W takim

przypadku skazany jest zobowiązany do powrotu do zakładu karnego w terminie 3 dni

od ustania tego stanu, chyba że nie jest to możliwe z uwagi na obowiązki nałożone

na niego na podstawie przepisów o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi.

8.

W kwestiach nieuregulowanych w ust. 1-5 stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. z 2020 r. poz. 523 i 568) o przerwie w wykonaniu kary pozbawienia wolności.

1.

W okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19,

jeżeli skazanemu nie można udzielić przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności

na podstawie art. 14c, a ograniczenie albo wyeliminowanie ryzyka zarażenia przez skazanego

innej osoby nie jest możliwe w ramach działań podejmowanych w zakładzie karnym, dyrektor

zakładu karnego może złożyć do sądu penitencjarnego wniosek, zatwierdzony przez Dyrektora

Generalnego Służby Więziennej, o wykonywanie kary w postaci umieszczenia skazanego

w odpowiednim zakładzie leczniczym. Do wykonywania kary w postaci umieszczenia skazanego

w zakładzie leczniczym stosuje się odpowiednio przepisy wydane na podstawie art. 260 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.

2.

Sąd orzeka o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poprzez umieszczenie skazanego

w odpowiednim zakładzie leczniczym na czas oznaczony albo odmawia uwzględnienia wniosku,

jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w ust. 1. Czas ten może być przedłużany

na wniosek dyrektora zakładu karnego na dalszy czas oznaczony. Czas wykonywania kary

w postaci umieszczenia skazanego w odpowiednim zakładzie leczniczym może trwać nie

dłużej niż do ustania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego

z powodu COVID-19.

3.

Posiedzenie odbywa się bez udziału stron.

4.

Na postanowienie zażalenie przysługuje prokuratorowi i dyrektorowi zakładu karnego.

5.

W kwestiach nieuregulowanych w ust. 1-4 stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.

Przepisy art. 14d stosuje się również do skazanych, w odniesieniu do których wykonywane

są kary i środki przymusu określone w art. 242 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego

z powodu COVID-19, w wypadku gdy w posiedzeniu sądu penitencjarnego bierze udział

skazany pozbawiony wolności, posiedzenie to może się odbyć przy użyciu urządzeń technicznych

umożliwiających przeprowadzenie tej czynności na odległość z jednoczesnym bezpośrednim

przekazem obrazu i dźwięku. W miejscu przebywania skazanego w czynności tej bierze

udział przedstawiciel administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego.

2.

Przepisy art. 517ea ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego stosuje się odpowiednio.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego

z powodu COVID-19, funkcjonariusz Służby Więziennej w zakresie realizacji zadań, o

których mowa w art. 2 ust. 2b ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 848 i 1610), może pełnić służbę nie dłużej niż 24 godziny, po których następuje co najmniej 48

godzin wolnych od służby.art. 127 ust. 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej stosuje się odpowiednio.

2.

Funkcjonariuszowi Służby Więziennej w trakcie pełnienia służby w rozkładzie, o którym

mowa w ust. 1, przysługuje przerwa w wykonywaniu zadań służbowych w wymiarze 45 minut,

wliczana do czasu służby. W trakcie przerwy funkcjonariusz zachowuje gotowość do podjęcia

czynności służbowych.

(utracił moc)

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego

z powodu COVID-19 zebrania rejonowe, o których mowa w art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 75), oraz wybory odbywające się w ich trakcie mogą odbywać się w miejscu określonym przez

radę okręgowej izby radców prawnych w sposób, który nie wymaga jednoczesnej obecności

uprawnionych do głosowania.

2.

Wybory przeprowadzone w sposób, o którym mowa w ust. 1, są ważne bez względu na to,

ile osób uprawnionych do głosowania wzięło w nich udział.

3.

Sposób przeprowadzenia wyborów, o których mowa w ust. 1, a także wyborów organów samorządu

radców prawnych lub wyborów osób pełniących funkcję w tych organach lub funkcję w

samorządzie radców prawnych, które odbywają się w okresie stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, określa Krajowa Rada Radców Prawnych.

4.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, w okręgowych izbach radców prawnych nie

przeprowadzono wyborów na kolejną kadencję organów samorządu radców prawnych lub wyboru

osób pełniących funkcję w tych organach lub w samorządzie radcowskim, dotychczasowe

organy samorządu radców prawnych i osoby pełniące funkcje w tych organach lub w samorządzie

radcowskim działają do czasu wyboru oraz ukonstytuowania się nowych organów samorządu

radców prawnych lub do czasu wyboru osób do pełnienia funkcji w tych organach lub

w samorządzie radcowskim, nie dłużej jednak niż przez trzy miesiące od zakończenia

kadencji organów samorządu radców prawnych, z tym że nie dłużej niż do 5 października

2020 r. Przepis stosuje się odpowiednio do zastępców rzecznika dyscyplinarnego.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego

z powodu COVID-19, kolegialne organy samorządów zawodowych, a także ich organy wykonawcze

oraz inne organy wewnętrzne mogą podejmować uchwały przy wykorzystaniu środków bezpośredniego

porozumiewania się na odległość lub w trybie obiegowym.

2.

Uchwała podjęta w trybie, o którym mowa w ust. 1, jest ważna, gdy wszyscy członkowie

danego organu zostali powiadomieni o treści projektu uchwały i terminie oddania głosu

oraz w głosowaniu wzięła udział co najmniej połowa członków tego organu. W przypadku

projektu uchwały dotyczącej wyborów dokonywanych przez organy samorządów zawodowych

członków danego organu powiadamia się o imieniu i nazwisku kandydatów oraz o liczbie

mandatów w danych wyborach.

3.

W przypadku gdy przepisy szczególne dotyczące podejmowania uchwał przez organy samorządów

zawodowych wymagają podjęcia uchwały w głosowaniu tajnym, organy, o których mowa w

ust. 1, mogą w trybie, o którym mowa w ust. 1, znieść wymóg tajności głosowania w

określonej sprawie.

4.

Uchwałę podjętą w trybie, o którym mowa w ust. 1, podpisuje przewodniczący organu

kolegialnego albo inny upoważniony przez niego członek tego organu biorący udział

w głosowaniu.

Jeżeli w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii

ogłoszonego z powodu COVID-19 upływa kadencja organu statutowego organizacji samorządu

gospodarczego rzemiosła i w związku z obowiązywaniem tego stanu organizacja ta nie

ma możliwości przeprowadzenia wyborów, kadencja tego organu ulega przedłużeniu o czas

trwania tego stanu. W takim przypadku wybory przeprowadza się niezwłocznie po zakończeniu

obowiązywania tego stanu.

(uchylony)

1.

W związku z przeciwdziałaniem COVID-19, pracodawca będący zakładem aktywności zawodowej

może ubiegać się o rekompensatę wypłaconego wynagrodzenia pracownikom niepełnosprawnym,

o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i

społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 426, 568 i 875), pokrywanego ze środków pochodzących z działalności wytwórczej lub usługowej zakładu

aktywności zawodowej lub innych źródeł, w części proporcjonalnej do występującej w

danym miesiącu liczby dni przestoju w działalności zakładu aktywności zawodowej lub

zmniejszenia przychodu z tej działalności.

2.

Pracodawca będący zakładem aktywności zawodowej w celu uzyskania rekompensaty, o której

mowa w ust. 1, składa wniosek o rekompensatę do właściwego ze względu na siedzibę

zakładu aktywności zawodowej oddziału Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

3.

Wniosek o rekompensatę zawiera w szczególności

1)

nazwę zakładu aktywności zawodowej, jego adres i siedzibę;

2)

wskazanie miesiąca, za który pracodawca ubiega się o rekompensatę;

3)

określenie wysokości wynagrodzeń podlegających rekompensacie, o której mowa w ust.

1.

4.

Do wniosku o rekompensatę dołącza się

1)

dokumenty potwierdzające wypłatę i wysokość poniesionych kosztów płacy,

2)

zestawienie przychodu z działalności gospodarczej za czwarty kwartał roku poprzedniego,

3)

kopie umów, które nie mogły być wykonane w związku z przeciwdziałaniem COVID-19

- wraz z uzasadnieniem.

5.

Wniosek o rekompensatę składa się nie później niż w terminie 30 dni od dnia wypłaty

wynagrodzeń pracownikom, o których mowa w ust. 1, za okres przestoju w działalności

zakładu aktywności zawodowej lub zmniejszenia przychodu z tej działalności w danym

miesiącu w związku z przeciwdziałaniem COVID-19.

6.

Rekompensatę wypłaca się w terminie 14 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku o

rekompensatę.

7.

Rekompensata wypłacana jest ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

8.

Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wydaje decyzję

o

1)

wysokości rekompensaty, gdy ustalona przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych

kwota rekompensaty jest inna niż określona we wniosku o rekompensatę, albo

2)

odmowie wypłaty rekompensaty.

9.

Od decyzji, o których mowa w ust. 8, przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy

do Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

10.

Przy rozpatrywaniu i rozstrzyganiu spraw przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób

Niepełnosprawnych stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

11.

Wypłacona kwota rekompensaty jest księgowana i wydatkowana analogicznie do środków

Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wypłacanych jako miesięczne

dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, o którym mowa w art. 26a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej

oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

1.

Dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych

kosztów uczestnictwa w warsztacie terapii zajęciowej, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej

oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, nie ulega obniżeniu, w związku z zawieszeniem działalności warsztatu na skutek przeciwdziałania

COVID-19.

1a

Po wznowieniu działalności warsztatu terapii zajęciowej, dofinansowanie ze środków

Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, o którym mowa w ust. 1,

w okresie trwania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, nie ulega obniżeniu,

w sytuacji zmniejszonej liczby uczestników warsztatu biorących udział w zajęciach.

2.

Dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych

kosztów działania zakładów aktywności zawodowej, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i

społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, nie ulega obniżeniu w związku z przestojem działalności zakładu na skutek przeciwdziałania

COVID-19.

1.

Wojewoda może wydać polecenie podmiotowi prowadzącemu centrum integracji społecznej

lub klub integracji społecznej, o których mowa w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym

(Dz. U. z 2020 r. poz. 176), zawieszenia zajęć na czas oznaczony, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19. Przepisy

art. 11 ust. 1 oraz 6-8 stosuje się.

2.

Dofinansowanie działalności centrum integracji społecznej, w szczególności, o którym

mowa w art. 8 ust. 3 oraz art. 10 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym, lub klubu integracji społecznej nie ulega obniżeniu w związku z zawieszeniem zajęć,

o którym mowa w ust. 1.

3.

Uczestnikowi centrum integracji społecznej przysługuje świadczenie integracyjne, o

którym mowa w art. 15 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o zatrudnieniu socjalnym, w pełnej wysokości za czas zawieszenia zajęć, o którym mowa w ust. 1.

W związku z przeciwdziałaniem COVID-19 dopuszcza się obniżenie lub podwyższenie czasu

dziennego pobytu uczestnika w centrum integracji społecznej, z tym że tygodniowy czas

tego pobytu nie może być krótszy niż 30 godzin.

1.

W przypadku zawieszenia lub czasowego zamknięcia działalności ośrodków wsparcia dla

osób z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w art. 51a ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1507, 1622, 1690, 1818 i 2473), w celu przeciwdziałania COVID-19, wojewoda przekazuje miesięczną kwotę dotacji na

pokrycie bieżących kosztów ich prowadzenia.

2.

Wysokość miesięcznej kwoty dotacji z budżetu państwa na pokrycie bieżących kosztów

prowadzenia środowiskowego domu samopomocy w sytuacji, o której mowa w ust. 1, jest

obliczana jako iloczyn aktualnej liczby osób, posiadających decyzje o skierowaniu

nie większej niż statutowa liczba miejsc w tym domu oraz średniej miesięcznej kwoty

dotacji wyliczonej dla województwa, zgodnie z art. 51c ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, z uwzględnieniem zwiększeń, o których mowa w art. 51c ust. 4 i 5 tej ustawy.

3.

Wysokość miesięcznej kwoty dotacji z budżetu państwa na pokrycie bieżących kosztów

prowadzenia klubu samopomocy w sytuacji, o której mowa w ust. 1, jest obliczana jako

iloczyn statutowej liczby miejsc w klubie oraz średniej miesięcznej kwoty dotacji

wyliczonej dla województwa, zgodnie z art. 51c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

4

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, osoby ponoszące odpłatność za usługi świadczone

w ośrodkach wsparcia dla osób z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w art. 51a ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, zwalnia się na ich wniosek z odpłatności za okres niekorzystania z tych usług w

związku z zawieszeniem lub czasowym zamknięciem działalności tych ośrodków, na zasadach

i w trybie określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, bez konieczności przeprowadzania rodzinnego wywiadu środowiskowego.

W przypadku czasowego ograniczenia lub czasowego zawieszenia funkcjonowania żłobka,

klubu dziecięcego lub dziennego opiekuna w celu przeciwdziałania COVID-19, otrzymane

na zapewnienie funkcjonowania tego żłobka, klubu dziecięcego lub dziennego opiekuna

dotacje celowe z budżetu państwa oraz środki z Funduszu Pracy przyznane na realizację

programów, o których mowa w art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat

3

(Dz. U. z 2020 r. poz. 326, 568 i 1747) nie podlegają zwrotowi.

1

W okresie ograniczenia lub zawieszenia funkcjonowania jednostki systemu oświaty wprowadzonego

na podstawie przepisów wydanych na podstawie art. 30b ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe

(Dz. U. z 2020 r. poz. 910 i 1378) pracodawca zwalnia młodocianego pracownika odbywającego przygotowanie zawodowe z

obowiązku świadczenia pracy.

1a

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy młodocianego pracownika, który

1)

jest uczniem branżowej szkoły I stopnia i w okresie ograniczenia lub zawieszenia funkcjonowania

jednostki systemu oświaty realizuje zajęcia z zakresu kształcenia ogólnego lub kształcenia

zawodowego teoretycznego na terenie szkoły lub innej jednostki systemu oświaty, do

których uczęszcza,

2)

spełnia obowiązek nauki poprzez realizowanie przygotowania zawodowego u pracodawcy

w pozaszkolnym systemie kształcenia

- o ile u pracodawcy nie występują zdarzenia, które ze względu na aktualną sytuację

epidemiologiczną mogą zagrozić zdrowiu młodocianego pracownika.

1b.

(uchylony)

2.

Pracodawca, z którym zawarta została umowa o refundację, o której mowa w art. 12 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1409), w przypadku wypłaty młodocianemu pracownikowi, o którym mowa w ust. 1, wynagrodzenia

za okres zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy, w całości lub w części, zachowuje

prawo do refundacji.

3

Przepisy ust. 1, 1a i 2 stosuje się również w przypadku zawieszenia działalności jednostek

systemu oświaty na podstawie odrębnych przepisów w związku z przeciwdziałaniem COVID-19.

1

Przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, organizacja pozarządowa w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1057) oraz podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19,

państwowa lub prowadzona wspólnie z ministrem właściwym do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego instytucja kultury, w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 194), u której wystąpił spadek przychodów w następstwie wystąpienia COVID-19, a także

kościelna osoba prawna działająca na podstawie przepisów o stosunku Państwa do Kościoła

Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku Państwa do innych kościołów i

związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, oraz jej jednostka

organizacyjna, może zwrócić się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony

miejsc pracy, o wypłatę ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym

albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID-19, na zasadach

określonych w ust. 7 i 10.

1a

Samorządowa instytucja kultury, w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, u której wystąpił spadek przychodów w następstwie wystąpienia COVID-19, może zwrócić

się z wnioskami o wypłatę świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych

przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia

COVID-19 ze środków organizatora i ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,

na zasadach określonych w ust. 7a i 10a.

2

Podmiotom, o których mowa w ust. 1 i 1a, przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników

należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 266, 321, 568, 695, 875 i 1291) od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1 i ust. 1a.

3

Podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, muszą spełniać kryteria, o których mowa w

art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach

związanych z ochroną miejsc pracy

(Dz. U. z 2019 r. poz. 669), z zastrzeżeniem, że nie zalegają w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na

ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału

2019 r.

4

Pracownikiem, o którym mowa w ust. 1 i 1a, jest osoba fizyczna, która zgodnie z przepisami

polskiego prawa pozostaje z pracodawcą w stosunku pracy. Przepisy ust. 1 i 1a stosuje

się odpowiednio do osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę nakładczą lub umowy

zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1740) stosuje się przepisy dotyczące zlecania, albo która wykonuje pracę zarobkową na podstawie

innej niż stosunek pracy na rzecz pracodawcy będącego rolniczą spółdzielnią produkcyjną

lub inną spółdzielnią zajmującą się produkcją rolną, jeżeli z tego tytułu podlega

obowiązkowi ubezpieczeń: emerytalnemu i rentowemu, z wyjątkiem pomocy domowej zatrudnionej

przez osobę fizyczną.

5

Świadczenia, o których mowa w ust. 1 i 1a, oraz środki, o których mowa w ust. 2, są

wypłacane w okresach przestoju ekonomicznego lub obniżonego wymiaru czasu pracy, o

których mowa w art. 2 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych

z ochroną miejsc pracy.

6.

Pracownikowi objętemu przestojem ekonomicznym pracodawca wypłaca wynagrodzenie obniżone

nie więcej niż o 50%, nie niższe jednak niż w wysokości minimalnego wynagrodzenia

za pracę ustalanego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, z

uwzględnieniem wymiaru czasu pracy.

7

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 6, wypłacane przez podmioty, o których mowa w

ust. 1, jest dofinansowywane ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,

w wysokości 50% minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalanego na podstawie przepisów

o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, z uwzględnieniem wymiaru czasu pracy. Dofinansowanie

nie przysługuje do wynagrodzeń pracowników, których wynagrodzenie uzyskane w miesiącu

poprzedzającym miesiąc, w którym został złożony wniosek, o którym mowa w ust. 1, było

wyższe niż 300% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku.

7a

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 6, wypłacane przez podmioty, o których mowa w

ust. 1a, jest dofinansowywane w wysokości 50% minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalanego

na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, z uwzględnieniem wymiaru

czasu pracy, przy czym 40% dofinansowania jest wypłacane ze środków Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych, a 60% dofinansowania jest wypłacane ze środków organizatora.

Dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzeń pracowników, których wynagrodzenie uzyskane

w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym zostały złożone wnioski, o których mowa

w ust. 1a, było wyższe niż 300% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego

kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień

złożenia wniosku.

8

Podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, mogą obniżyć wymiar czasu pracy pracownika

maksymalnie o 20%, nie więcej niż do 0,5 etatu, z zastrzeżeniem, że wynagrodzenie

nie może być niższe niż minimalne wynagrodzenie za pracę ustalane na podstawie przepisów

o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, z uwzględnieniem wymiaru czasu pracy.

9

Przez spadek obrotów gospodarczych rozumie się spadek sprzedaży towarów lub usług,

w ujęciu ilościowym lub wartościowym

1)

nie mniej niż o 15%, obliczony jako stosunek łącznych obrotów w ciągu dowolnie wskazanych

2 kolejnych miesięcy kalendarzowych, przypadających w okresie po dniu 31 grudnia 2019 r.

do dnia poprzedzającego dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, w porównaniu

do łącznych obrotów z analogicznych 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych roku poprzedniego;

za miesiąc uważa się także 30 kolejno po sobie następujących dni kalendarzowych, w

przypadku gdy dwumiesięczny okres porównawczy rozpoczyna się w trakcie miesiąca kalendarzowego,

to jest w dniu innym niż pierwszy dzień danego miesiąca kalendarzowego, lub

2)

nie mniej niż o 25% obliczony jako stosunek obrotów z dowolnie wskazanego miesiąca

kalendarzowego, przypadającego po dniu 31 grudnia 2019 r. do dnia poprzedzającego

dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, w porównaniu do obrotów z miesiąca

poprzedniego; za miesiąc uważa się także 30 kolejno po sobie następujących dni kalendarzowych,

w przypadku gdy okres porównawczy rozpoczyna się w trakcie miesiąca kalendarzowego,

to jest w dniu innym niż pierwszy dzień danego miesiąca kalendarzowego.

9a

Do spadku przychodów państwowych lub prowadzonych wspólnie z ministrem właściwym do

spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego instytucji kultury, o którym mowa w

ust. 1, oraz do spadku przychodów samorządowych instytucji kultury, o którym mowa

w ust. 1a, stosuje się odpowiednio ust. 9.

10

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 8, wypłacane przez podmioty, o których mowa w

ust. 1, jest dofinansowywane ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

do wysokości połowy wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 8, jednak nie więcej niż 40%

przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku, o którym

mowa w ust. 1. Dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzeń pracowników, których

wynagrodzenie uzyskane w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym został złożony

wniosek, o którym mowa w ust. 1, było wyższe niż 300% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na

podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego

na dzień złożenia wniosku.

10a

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 8, wypłacane przez podmioty, o których mowa w

ust. 1a, jest dofinansowywane do wysokości połowy wynagrodzenia, o którym mowa w ust.

8, jednak nie więcej niż 40% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego

kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień

złożenia wniosków, o których mowa w ust. 1a, przy czym 40% dofinansowania jest wypłacane

ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, a 60% dofinansowania jest

wypłacane ze środków organizatora. Dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzeń pracowników,

których wynagrodzenie uzyskane w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym zostały

złożone wnioski, o których mowa w ust. 1a, było wyższe niż 300% przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,

obowiązującego na dzień złożenia wniosku.

11.

Warunki i tryb wykonywania pracy w okresie przestoju ekonomicznego lub obniżonego

wymiaru czasu pracy ustala się w porozumieniu. Porozumienie zawiera pracodawca oraz

1)

organizacje związkowe reprezentatywne w rozumieniu art. 25ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 263), z których każda zrzesza co najmniej 5% pracowników zatrudnionych u pracodawcy, albo

2)

organizacje związkowe reprezentatywne w rozumieniu art. 25ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych - jeżeli u pracodawcy nie działają reprezentatywne zakładowe organizacje związkowe

zrzeszające co najmniej 5% pracowników zatrudnionych u pracodawcy, albo

3)

zakładowa organizacja związkowa - jeżeli u pracodawcy działa jedna organizacja związkowa,

albo

4)

przedstawiciele pracowników, wyłonieni w trybie przyjętym u danego pracodawcy - jeżeli

u pracodawcy nie działa zakładowa organizacja związkowa; w przypadku trudności w przeprowadzeniu

wyborów przedstawicieli pracowników z powodu COVID-19, w szczególności wywołanych

nieobecnością pracowników, trwającym przestojem lub wykonywaniem przez część pracowników

pracy zdalnej, porozumienie to może być zawarte z przedstawicielami pracowników wybranymi

przez pracowników uprzednio dla innych celów przewidzianych w przepisach prawa pracy.

12.

Pracodawca przekazuje kopię porozumienia właściwemu okręgowemu inspektorowi pracy

w terminie 5 dni roboczych od dnia zawarcia porozumienia. W przypadku gdy pracownicy

zatrudnieni u pracodawcy byli objęci ponadzakładowym układem zbiorowym pracy, okręgowy

inspektor pracy przekazuje informacje o porozumieniu w sprawie określenia warunków

i trybu wykonywania pracy w okresie przestoju ekonomicznego lub obniżonego wymiaru

czasu pracy do rejestru ponadzakładowych układów pracy.

13

W zakresie i przez czas określony w porozumieniu, o którym mowa w ust. 11, nie stosuje

się wynikających z układu ponadzakładowego oraz z układu zakładowego warunków umów

o pracę i innych aktów stanowiących podstawę nawiązania stosunku pracy.

14.

W porozumieniu określa się co najmniej

1)

grupy zawodowe objęte przestojem ekonomicznym lub obniżonym wymiarem czasu pracy;

2)

obniżony wymiar czasu pracy obowiązujący pracowników;

3)

okres, przez jaki obowiązują rozwiązania dotyczące przestoju ekonomicznego lub obniżonego

wymiaru czasu pracy.

15.

Przy ustalaniu warunków i trybu wykonywania pracy w okresie przestoju ekonomicznego

lub obniżonego wymiaru czasu pracy nie stosuje się art. 42 § 1-3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

16

Świadczenia, o których mowa w ust. 1 i 1a, oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują

przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym

mowa w ust. 1, lub wniosków, o których mowa w ust. 1a.

17

Do wypłaty i rozliczania świadczeń wypłacanych ze środków Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych, o których mowa w ust. 1 i 1a, oraz środków, o których mowa

w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 7-16 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych

z ochroną miejsc pracy, z wyjątkiem art. 8 ust. 3 pkt 8 oraz art. 13 pkt 2 tej ustawy, oraz przepisy wykonawcze

do tej ustawy.

17a

Zasady wypłaty i rozliczania świadczeń wypłacanych ze środków organizatora, o których

mowa w ust. 1a, ustala organizator.

17b

Rozliczenie przez wojewódzkie urzędy pracy przekazanych uprawnionym podmiotom świadczeń,

o których mowa w ust. 1, i środków, o których mowa w ust. 2, następuje dwuetapowo

w drodze

1)

wstępnej weryfikacji rozliczenia otrzymanych środków na rzecz ochrony miejsc pracy

z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i dokumentacji, potwierdzającej

wykorzystanie zgodnie z przeznaczeniem przekazanych świadczeń i środków, o których

mowa w ust. 1 i 2, polegającej w szczególności na analizie jej kompletności, prawidłowości

złożonych przez beneficjentów oświadczeń oraz weryfikacji kwot przekazanych i faktycznie

wykorzystanych środków, której dokonuje się w terminie 60 dni od dnia upływu terminu

do złożenia rozliczenia i dokumentacji potwierdzającej dane zawarte w rozliczeniu,

wynikającego z umowy zawartej przez uprawniony podmiot z dyrektorem wojewódzkiego

urzędu pracy;

2)

końcowej weryfikacji pełnej dokumentacji, potwierdzającej wykorzystanie zgodnie z

przeznaczeniem przekazanych świadczeń i środków, o których mowa w ust. 1 i 2, i ostatecznego

zatwierdzenia przekazanego rozliczenia otrzymanych środków na rzecz ochrony miejsc

pracy z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, która może zostać dokonana

w okresie 3 lat od dnia upływu terminu do złożenia rozliczenia i dokumentacji potwierdzającej

dane zawarte w rozliczeniu, wynikającego z umowy zawartej przez uprawniony podmiot

z dyrektorem wojewódzkiego urzędu pracy.

18

Podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, mogą otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskały pomocy w odniesieniu

do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony

miejsc pracy.

19.

Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania skutkom gospodarczym COVID-19, w drodze

rozporządzenia, przedłużyć okres, o którym mowa w ust. 16, mając na względzie okres

obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz skutki nimi

wywołane.

20.

Zadania organów administracji wynikające z ust. 1 realizują dyrektorzy wojewódzkich

urzędów pracy.

Wnioski o przyznanie świadczeń na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników, o których

mowa w art. 15g i art. 15gg, mogą być składane najpóźniej w terminie 30 dni od dnia

odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii.

Przepisy art. 15g stosuje się do spółek wodnych, o których mowa w ustawie z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne

(Dz. U. z 2020 r. poz. 310, 284, 695, 782, 875 i 1378).

1.

Osobie prawnej, jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, której

ustawa przyznaje zdolność prawną, lub osobie fizycznej, której przysługuje tytuł prawny

do zabytku o statusie pomnika historii w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami lub zabytku wpisanego na Listę dziedzictwa światowego, o której mowa w art. 11 ust. 2 Konwencji w sprawie ochrony światowego dziedzictwa kulturalnego i naturalnego,

przyjętej w Paryżu dnia 16 listopada 1972 r. przez Konferencję Generalną Organizacji Narodów Zjednoczonych dla Wychowania, Nauki

i Kultury na jej siedemnastej sesji (Dz. U. z 1976 r. poz. 190), przysługuje, na jej

wniosek, dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników zatrudnionych przez tę osobę lub

jednostkę organizacyjną, nieprzerwanie w okresie nie krótszym niż przez 3 miesiące

bezpośrednio poprzedzające ogłoszenie stanu zagrożenia epidemicznego, którzy wykonują

czynności zawodowe dotyczące zabytku lub infrastruktury z nim związanej.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osób zatrudnionych na podstawie umowy o

pracę nakładczą, umowy o dzieło, umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług,

do której zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące umowy zlecenia.

3.

Dofinansowanie przysługuje podmiotowi, o którym mowa w ust. 1, jeżeli

1)

na dzień ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego oraz na dzień złożenia wniosku,

o którym mowa w ust. 9, zatrudnia co najmniej 50 pracowników;

2)

w następstwie ograniczeń związanych z ogłoszeniem stanu zagrożenia epidemicznego lub

stanu epidemii spadły dochody podmiotu uzyskiwane w związku z funkcjonowaniem zabytku;

3)

podmiot nie uzyskał ze środków publicznych dofinansowania do wynagrodzeń w odniesieniu

do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat.

4.

Przez spadek dochodów podmiotu uzyskiwanych w związku z funkcjonowaniem zabytku, o

którym mowa w ust. 3 pkt 2, rozumie się spadek nie mniej niż o 25% obliczony jako

stosunek dochodów uzyskiwanych w związku z funkcjonowaniem zabytku z dowolnie wskazanego

miesiąca kalendarzowego, przypadającego po dniu 1 stycznia 2020 r. do dnia poprzedzającego

dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 9, w porównaniu do dochodów z miesiąca

poprzedniego. Za miesiąc uważa się także 30 kolejno po sobie następujących dni kalendarzowych

- w przypadku gdy okres porównawczy rozpoczyna się w dniu innym niż pierwszy dzień

danego miesiąca kalendarzowego.

5.

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1, jest dofinansowywane ze środków Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych w wysokości do 80% wynagrodzenia brutto pracowników, o których

mowa w ust. 1, nie więcej niż 100% kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2177 oraz z 2019 r. poz. 1564) oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenie społeczne, z uwzględnieniem

wymiaru czasu pracy. Wysokość wynagrodzenia brutto ustala się na podstawie średniego

wynagrodzenia z okresu 3 miesięcy poprzedzających ogłoszenie stanu zagrożenia epidemicznego

1)

liczonego jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy - w przypadku pracowników pozostających

w stosunku pracy;

2)

wynikającego z zawartych umów - w przypadku pracowników zatrudnionych na podstawie

umowy o pracę nakładczą, umowy o dzieło, umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie

usług, do której zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące umowy zlecenia.

6.

Dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzeń pracowników, których wynagrodzenie uzyskane

w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym został złożony wniosek, o którym mowa

w ust. 9, było wyższe niż 300% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego

kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień

złożenia wniosku.

7.

Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, przyznaje się jednokrotnie na okres od dnia

złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 9, do dnia ustania stanu zagrożenia epidemicznego

lub stanu epidemii, nie dłużej jednak niż na 3 miesiące.

8.

W odniesieniu do jednego zabytku, o którym mowa w ust. 1, dofinansowanie przysługuje

jednemu podmiotowi.

9

Wniosek o przyznanie dofinansowania zawiera w szczególności

1)

wskazanie zabytku, o którym mowa w ust. 1, i tytułu prawnego składającego wniosek

do tego zabytku;

2)

oświadczenie o spełnianiu warunków określonych w ust. 3;

3)

oświadczenie o przeznaczeniu wnioskowanej kwoty na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników,

o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem ust. 6;

4)

numer rachunku bankowego podmiotu wnioskującego o dofinansowanie.

9a

Oświadczenia, o których mowa w ust. 9, są składane pod rygorem odpowiedzialności karnej

za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia

w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie

fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

10.

Zadania organów administracji wynikające z ust. 1 wykonują dyrektorzy wojewódzkich

urzędów pracy.

11.

Wypłata dofinansowania następuje w okresach miesięcznych.

12.

Odmowa przyznania dofinansowania następuje w drodze decyzji administracyjnej.

13

Od decyzji dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, o której mowa w ust. 12, przysługuje

odwołanie do samorządowego kolegium odwoławczego.

14

Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy może przeprowadzać kontrolę w podmiotach, o których

mowa w ust. 1, w zakresie wydatkowania środków Funduszu na wypłatę świadczeń zgodnie

z przeznaczeniem i w tym celu może żądać okazania wszelkiej dokumentacji z tym związanej

oraz żądać złożenia stosownych wyjaśnień.

15

Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy może udzielić dofinansowania, o którym mowa w

ust. 1, w stosunku do przedsiębiorców, zgodnie z zasadami udzielania pomocy de minimis,

określonymi we właściwych przepisach prawa Unii Europejskiej, dotyczących pomocy de

minimis.

1.

Pracodawca, o którym mowa w art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, u którego wystąpił spadek przychodów ze sprzedaży towarów lub usług w następstwie

wystąpienia COVID-19 i w związku z tym wystąpił istotny wzrost obciążenia funduszu

wynagrodzeń, może

1)

obniżyć wymiar czasu pracy pracownika, o którym mowa w art. 15g ust. 4, maksymalnie

o 20%, nie więcej niż do 0,5 etatu, z zastrzeżeniem, że wynagrodzenie nie może być

niższe niż minimalne wynagrodzenie za pracę ustalane na podstawie przepisów o minimalnym

wynagrodzeniu za pracę, z uwzględnieniem wymiaru czasu pracy pracownika przed jego

obniżeniem;

2)

objąć pracownika przestojem ekonomicznym, z zastrzeżeniem, że pracownikowi objętemu

przestojem ekonomicznym pracodawca wypłaca wynagrodzenie obniżone nie więcej niż o

50%, nie niższe jednak niż w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalanego

na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, z uwzględnieniem wymiaru

czasu pracy.

2.

Przez istotny wzrost obciążenia funduszu wynagrodzeń rozumie się zwiększenie ilorazu

kosztów wynagrodzeń pracowników, z uwzględnieniem składek na ubezpieczenia społeczne

pracowników finansowanych przez pracodawcę i przychodów ze sprzedaży towarów lub usług

z tego samego miesiąca kalendarzowego dowolnie wskazanego przez przedsiębiorcę i przypadającego

od dnia 1 marca 2020 r. do dnia poprzedzającego skorzystanie przez pracodawcę z uprawnienia,

o którym mowa w ust. 1, nie mniej niż o 5% w porównaniu do takiego ilorazu z miesiąca

poprzedzającego (miesiąc bazowy); za miesiąc uważa się także 30 kolejno po sobie następujących

dni kalendarzowych, w przypadku gdy okres porównawczy rozpoczyna się w trakcie miesiąca

kalendarzowego, to jest w dniu innym niż pierwszy dzień danego miesiąca kalendarzowego.

3.

Do kosztu wynagrodzeń pracowników, o którym mowa w ust. 2, nie zalicza się

1)

kosztów wynagrodzeń pracowników, z którymi rozwiązano umowę o pracę;

2)

kosztów wynagrodzeń pracowników, którym obniżono wynagrodzenie w trybie art. 15g ust.

8, w wysokości odpowiadającej wysokości tego obniżenia.

4.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli iloraz kosztów wynagrodzeń pracowników, z

uwzględnieniem składek na ubezpieczenia społeczne pracowników finansowanych przez

pracodawcę, i przychodów ze sprzedaży towarów lub usług w miesiącu, w którym wystąpił

istotny wzrost obciążenia funduszu wynagrodzeń, w rozumieniu ust. 2, wynosi mniej

niż 0,3.

5.

Obniżenie czasu pracy albo objęcie pracownika przestojem ekonomicznym, o których mowa

w ust. 1, ma zastosowanie w okresie do 6 miesięcy od miesiąca, w którym iloraz, o

którym mowa w ust. 2, uległ zmniejszeniu do poziomu mniejszego niż 105% ilorazu z

miesiąca bazowego, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia odwołania stanu

zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, chyba że pracodawca wcześniej przywróci

czas pracy obowiązujący przed jego obniżeniem lub zakończy przestój ekonomiczny pracownika,

który był nim objęty.

6.

Warunki i tryb wykonywania pracy w okresie przestoju ekonomicznego lub obniżonego

wymiaru czasu pracy ustala się w porozumieniu. Przepisy art. 15g ust. 11-15 stosuje

się odpowiednio.

7.

Obniżenie czasu pracy albo objęcie pracownika przestojem ekonomicznym, o których mowa

w ust. 1, nie wyklucza możliwości złożenia wniosku o dofinansowanie, o którym mowa

w art. 15g ust. 1, jeżeli spełnione są przesłanki, o których mowa w tym przepisie.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, ogłoszonego

z powodu COVID-19, pracodawca może udzielić pracownikowi, w terminie przez siebie

wskazanym, bez uzyskania zgody pracownika i z pominięciem planu urlopów, urlopu wypoczynkowego

niewykorzystanego przez pracownika w poprzednich latach kalendarzowych, w wymiarze

do 30 dni urlopu, a pracownik jest obowiązany taki urlop wykorzystać.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego

z powodu COVID-19, w przypadku wystąpienia u pracodawcy w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy spadku obrotów gospodarczych, o którym mowa w art. 15g ust. 9, lub istotnego wzrostu

obciążenia funduszu wynagrodzeń, o którym mowa w art. 15gb ust. 2, wysokość odprawy,

odszkodowania lub innego świadczenia pieniężnego wypłacanego przez tego pracodawcę

pracownikowi w związku z rozwiązaniem umowy o pracę, jeżeli przepisy przewidują obowiązek

wypłacenia świadczenia, nie może przekroczyć dziesięciokrotności minimalnego wynagrodzenia

za pracę ustalanego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku wypowiedzenia albo rozwiązania

umowy zlecenia, innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, umowy o dzieło albo w związku z ustaniem

odpłatnego pełnienia funkcji, z wyłączeniem umowy agencyjnej.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego

z powodu COVID-19, w przypadku wystąpienia u pracodawcy w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, spadku obrotów gospodarczych, o którym mowa w art. 15g ust. 9, lub istotnego wzrostu

obciążenia funduszu wynagrodzeń, o którym mowa w art. 15gb ust. 2, pracodawca może

zawiesić obowiązki

1)

tworzenia lub funkcjonowania zakładowego funduszu świadczeń socjalnych,

2)

dokonywania odpisu podstawowego,

3)

wypłaty świadczeń urlopowych

- o których mowa w ustawie z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1070).

2.

Jeżeli u pracodawcy, o którym mowa w ust. 1, działają organizacje związkowe reprezentatywne,

o których mowa w art. 15g ust. 11 pkt 1 albo 2, zawieszenie obowiązków, o których

mowa w ust. 1, następuje w porozumieniu z tymi organizacjami związkowymi.

3.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego

z powodu COVID-19, w przypadku wystąpienia u pracodawcy w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, spadku obrotów gospodarczych, o którym mowa w art. 15g ust. 9, lub istotnego wzrostu

obciążenia funduszu wynagrodzeń, o którym mowa w art. 15gb ust. 2, nie stosuje się

postanowień układów zbiorowych pracy lub regulaminów wynagradzania, wprowadzonych

na podstawie art. 4 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, ustalających wyższą wysokość odpisu na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych oraz

inne świadczenia o charakterze socjalno-bytowym niż określa ta ustawa. W takim przypadku

stosuje się wysokość odpisu na ten fundusz określoną w tej ustawie.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego

z powodu COVID-19, strony umowy o zakazie konkurencji obowiązującym po ustaniu

1)

stosunku pracy,

2)

umowy agencyjnej,

3)

umowy zlecenia,

4)

innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia,

5)

umowy o dzieło

- na rzecz których ustanowiono zakaz działalności konkurencyjnej, mogą ją wypowiedzieć

z zachowaniem terminu 7 dni.

1.

Podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych

w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się

z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją

siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników,

o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych

1)

przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub

2)

przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g

ust. 5, lub

3)

obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w

art. 15g ust. 5.

2.

Podmiotom, o którym mowa w ust. 1, przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych

od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1.

3.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, muszą spełniać kryteria, o których mowa w art.

15g ust. 3.

4.

Wynagrodzenia pracowników, o których mowa w ust. 1, są dofinansowywane ze środków

Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych do wysokości połowy wynagrodzeń, o

których mowa w ust. 1, jednak nie więcej niż 40% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na

podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego

na dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1.

5.

Dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzeń pracowników, których wynagrodzenie uzyskane

w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym został złożony wniosek, o którym mowa

w ust. 1, było wyższe niż 300% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego

kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień

złożenia wniosku.

6.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1, oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują

przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym

mowa w ust. 1.

7.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych

samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc

pracy.

8.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, który otrzymał dofinansowanie wynagrodzenia pracowników,

nie może wypowiedzieć umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika w okresie

pobierania świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia.

9.

Wniosek o przyznanie dofinansowania zawiera w szczególności

1)

informacje o wnioskowanej kwocie na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników i liczbie

pracowników, której to świadczenie dotyczy;

2)

dane wnioskodawcy oraz numer telefonu lub adres poczty elektronicznej umożliwiające

kontakt z wnioskującym;

3)

numer rachunku bankowego podmiotu wnioskującego o dofinansowanie;

4)

oświadczenie o spełnianiu warunków określonych w ust. 1 i kryteriów, o których mowa

w art. 15g ust. 3;

5)

oświadczenie o przeznaczeniu wnioskowanej kwoty na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników,

o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem ust. 5;

6)

oświadczenie, że wysokość wnioskowanej kwoty na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników

spełnia warunki określone w ust. 4;

7)

oświadczenie, że na dzień sporządzenia wniosku wnioskodawca sporządził wykaz pracowników

uprawnionych do świadczeń wypłaconych z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

i jednocześnie zobowiązuje się dostarczyć wykaz na żądanie uprawnionych organów.

10.

Oświadczenia, o których mowa w ust. 9, podmiot, o którym mowa w ust. 1, składa pod

rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie

jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

11.

Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy po stwierdzeniu kompletności wniosku i spełnienia

przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, warunków, o których mowa w ust. 1, i kryteriów,

o których mowa w art. 15g ust. 3, niezwłocznie występuje w formie elektronicznej do

dysponenta Funduszu o przyznanie limitu/zapotrzebowania na środki na wypłatę świadczeń,

o których mowa w ust. 1, i środków, o których mowa w ust. 2.

12.

Dysponent Funduszu przekazuje dyrektorowi wojewódzkiego urzędu pracy, na podstawie

limitu/zapotrzebowania, środki Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

13.

W przypadku stwierdzenia przez dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy złożenia przez

podmiot, o którym mowa w ust. 1, wszystkich oświadczeń, o których mowa w ust. 9, oraz

potwierdzenia we właściwych rejestrach prowadzenia działalności przez podmiot, o którym

mowa w ust. 1, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy przekazuje na rachunek bankowy

podmiotu wskazanego we wniosku wnioskowaną kwotę na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników.

14.

Wypłata dofinansowania następuje w transzach odpowiadających ilości miesięcy wskazanych

we wniosku.

15.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1, podmiot, o którym mowa w ust. 1, wypłaca pracownikom

po potrąceniu składek na ubezpieczenia społeczne finansowanych ze środków ubezpieczonego,

składek na ubezpieczenie zdrowotne, zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych

na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także

należności alimentacyjnych na zasadach przewidzianych w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, dotyczących potrącania tych należności z wynagrodzenia za pracę.

16.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, po dokonaniu potrąceń ze świadczeń, odprowadza należne

składki na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy oraz zaliczki na

podatek dochodowy od osób fizycznych, zgodnie z obowiązującymi przepisami.

17.

Środki, o których mowa w ust. 1 i 2, przekazane na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony

miejsc pracy mogą podlegać egzekucji prowadzonej jedynie na rzecz osób, dla których

zostały przekazane.

18.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do powiadamiania na piśmie w terminie

7 dni dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy o zmianie mającej wpływ na wysokość wypłacanej

transzy środków.

19.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń

i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na

rzecz ochrony miejsc pracy, w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania

świadczeń.

20.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, składa do właściwego wojewódzkiego urzędu pracy w

szczególności

1)

dokumenty potwierdzające prawidłowość wykorzystania świadczeń i środków z Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych zgodnie z przeznaczeniem;

2)

dokumenty, potwierdzające zatrudnienie pracowników, na których otrzymał świadczenie,

przez okres wskazany we wniosku.

21.

Do rozliczenia przez wojewódzkie urzędy pracy przekazanych uprawnionym podmiotom świadczeń,

o których mowa w ust. 1, i środków, o których mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio

art. 15g ust. 17a.

22.

Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy może przeprowadzać kontrole w okresie pobierania

dofinansowania oraz w okresie 3 lat po zakończeniu okresu pobierania świadczeń u podmiotu,

o którym mowa w ust. 1, w zakresie wydatkowania środków Funduszu na wypłatę świadczeń

zgodnie z przeznaczeniem i w tym celu może żądać okazania wszelkiej dokumentacji z

tym związanej oraz żądać złożenia stosownych wyjaśnień.

23.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, który złożył przynajmniej jedno z oświadczeń, o których

mowa w ust. 9, niezgodnie ze stanem faktycznym lub nie poddał się kontroli lub nie

wywiązał się z obowiązku określonego w ust. 8, jest obowiązany do zwrotu na rachunek

bankowy wojewódzkiego urzędu pracy, z którego otrzymał środki, całości otrzymanej

pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi

od dnia przekazania środków wykorzystanych niezgodnie z warunkami określonymi w ustawie.

24.

Zadania organów administracji, o których mowa w ust. 1, realizują dyrektorzy wojewódzkich

urzędów pracy.

25.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, są składane w formie elektronicznej.

26.

Odmowa przyznania dofinansowania następuje w drodze decyzji administracyjnej.

27.

Od decyzji dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, o której mowa w ust. 26, przysługuje

odwołanie do samorządowego kolegium odwoławczego.

28

Do zadań dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy należy w szczególności wydawanie decyzji

administracyjnych o

1)

odmowie przyznania świadczeń, o których mowa w ust. 1 lub środków, o których mowa

w ust. 2;

2)

obowiązku zwrotu świadczenia w przypadkach, o których mowa w ust. 23.

1.

Z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, orzeczenie o niepełnosprawności

albo orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, wydane na czas określony na podstawie

ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych, którego ważność

1

upłynęła w terminie do 90 dni przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, pod warunkiem

złożenia w tym terminie kolejnego wniosku o wydanie orzeczenia, zachowuje ważność

do upływu 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii,

jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności albo

orzeczenia o stopniu niepełnosprawności;

2

upływa w terminie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, zachowuje ważność do

upływu 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii,

jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności albo

orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.

2.

Z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, w związku z zachowaniem ważności

orzeczeń o niepełnosprawności albo orzeczeń o stopniu niepełnosprawności, na okres

wskazany w ust. 1, karty parkingowe, o których mowa w art. 8 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2020 r. poz. 110, 284, 568, 695, 1087 i 1517) zachowują ważność do 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo

stanu epidemii, nie dłużej jednak niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności

albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.

3.

Z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, karty parkingowe, o których mowa

w art. 8 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, zachowują ważność do 60. dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo

stanu epidemii.

4.

Jeżeli decyzja przyznająca świadczenie z pomocy społecznej, o której mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, została wydana w związku z niepełnosprawnością potwierdzoną orzeczeniem i okres,

na który została przyznana pomoc, jest uzależniony terminem ważności orzeczenia o

niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, okres wskazany w decyzji

ulega przedłużeniu na okres, na jaki zachowuje ważność orzeczenie o niepełnosprawności

lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, zgodnie z ust. 1 i 2, na podstawie decyzji

wydanej z urzędu.

5.

Zmiana decyzji w przypadku, o którym mowa w ust. 4, nie wymaga przeprowadzenia rodzinnego

wywiadu środowiskowego ani jego aktualizacji.

1.

W związku z wystąpieniem COVID-19 w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii oraz w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu zakaz, o

którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 10 stycznia 2018 r. o ograniczeniu handlu w niedziele i święta

oraz w niektóre inne dni

(Dz. U. z 2019 r. poz. 466), nie obowiązuje w niedziele w zakresie wykonywania czynności związanych z handlem,

polegających na rozładowywaniu, przyjmowaniu i ekspozycji towarów pierwszej potrzeby

oraz powierzania pracownikowi lub zatrudnionemu wykonywania takich czynności.

2.

Zwolnienie z zakazu, o którym mowa w ust. 1, nie obowiązuje w niedziele, w które przypada

święto.

1

Opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, za rok 2020 wnosi się w terminie do dnia 31 stycznia 2021 r.

2.

(uchylony)

3

Opłatę, o której mowa w ust. 1, wnosi się w terminie do dnia 31 stycznia 2021 r. także

w przypadku ustalenia wcześniejszego terminu zapłaty na podstawie art. 71 ust. 4 zdanie trzecie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

Opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości należącej do zasobu nieruchomości

Skarbu Państwa w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej, należna za 2020 r. od

przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, organizacji pozarządowej w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie, podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie, oraz państwowej osoby prawnej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19,

podlega pomniejszeniu proporcjonalnie do liczby dni w tym roku, w których obowiązywał

stan zagrożenia epidemicznego oraz stan epidemii z powodu COVID-19, pod warunkiem

1)

zgłoszenia wniesienia opłaty w pomniejszonej wysokości staroście lub prezydentowi

miasta na prawach powiatu, wykonującym zadania z zakresu administracji rządowej, przed

upływem terminu, o którym mowa w art. 15j ust. 1;

2)

braku zaległości w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne,

ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy

lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r.

Nie pobiera się czynszu najmu i dzierżawy oraz opłaty za użytkowanie przypadających

Skarbowi Państwa za okres kolejnych trzech miesięcy w 2020 r. następujących po miesiącu,

w którym dokonano zgłoszenia, o którym mowa w pkt 1, z tytułu umów najmu, dzierżawy

lub użytkowania zawartych na okres co najmniej trzech miesięcy w odniesieniu do nieruchomości

należącej do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej, od przedsiębiorcy w rozumieniu

art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, organizacji pozarządowej w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie, podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie, oraz państwowej osoby prawnej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19,

pod warunkiem

1)

zgłoszenia wnoszenia należności z pominięciem należności za wskazany we wniosku okres

kolejnych trzech miesięcy staroście lub prezydentowi miasta na prawach powiatu, wykonującym

zadania z zakresu administracji rządowej, lub kierownikowi państwowej jednostki organizacyjnej,

na rzecz której ustanowiono trwały zarząd na podstawie art. 45 ust. 1 lub art. 60 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, przed upływem terminu do ich wniesienia;

2)

braku zaległości w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne,

ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy

lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r.

1.

Przez spadek obrotów gospodarczych, o którym mowa w art. 15ja i art. 15jb, rozumie

się spadek sprzedaży towarów lub usług, w ujęciu ilościowym lub wartościowym

1)

nie mniej niż o 15%, obliczony jako stosunek łącznych obrotów w ciągu dowolnie wskazanych

2 kolejnych miesięcy kalendarzowych, przypadających w okresie po dniu 31 grudnia 2019 r.

do dnia poprzedzającego dzień dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 15ja pkt

1 lub art. 15jb pkt 1, w porównaniu do łącznych obrotów z analogicznych 2 kolejnych

miesięcy kalendarzowych roku poprzedniego; za miesiąc uważa się także 30 kolejno po

sobie następujących dni kalendarzowych, w przypadku gdy dwumiesięczny okres porównawczy

rozpoczyna się w trakcie miesiąca kalendarzowego, to jest w dniu innym niż pierwszy

dzień danego miesiąca kalendarzowego lub

2)

nie mniej niż o 25%, obliczony jako stosunek obrotów z dowolnie wskazanego miesiąca

kalendarzowego, przypadającego po dniu 31 grudnia 2019 r. do dnia poprzedzającego

dzień dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 15ja pkt 1 lub art. 15jb pkt 1, w

porównaniu do obrotów z miesiąca poprzedniego; za miesiąc uważa się także 30 kolejno

po sobie następujących dni kalendarzowych, w przypadku gdy okres porównawczy rozpoczyna

się w trakcie miesiąca kalendarzowego, to jest w dniu innym niż pierwszy dzień danego

miesiąca kalendarzowego.

2.

Dokonując zgłoszenia, o którym mowa w art. 15ja pkt 1 i art. 15jb pkt 1, podmiot,

o którym mowa w art. 15ja i art. 15jb, oświadcza

1)

o wystąpieniu spadku obrotów gospodarczych w wysokości, o której mowa w ust. 1, w

związku z zaistnieniem okoliczności, o których mowa w art. 15ja lub art. 15jb;

2)

o niezaleganiu w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne,

ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy

lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r.;

3)

że wykorzystuje nieruchomość do prowadzenia działalności gospodarczej.

3.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2, jest składane pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany

do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

4.

Dokonując zgłoszenia, o którym mowa w art. 15ja pkt 1 i art. 15jb pkt 1, podmiot,

o którym mowa w art. 15ja i art. 15jb, przedstawia informacje, o których mowa w art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących

pomocy publicznej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 708).

5.

Za dzień udzielenia pomocy publicznej uznaje się dzień dokonania zgłoszenia, o którym

mowa w art. 15ja pkt 1 lub art. 15jb pkt 1.

6.

Na żądanie właściwego organu podmiot, o którym mowa w art. 15ja i art. 15jb, przedstawia

w terminie 30 dni od dnia otrzymania żądania dokumenty potwierdzające spełnienie przesłanek,

o których mowa w ust. 2, art. 15ja, art.15jb, lub warunków udzielenia pomocy, o której

mowa w art. 15zzzh ust. 2.

7.

Nieprzedstawienie w terminie dokumentów, o których mowa w ust. 6, niezłożenie oświadczenia,

o którym mowa w ust. 2, nieprzedstawienie informacji, o których mowa w art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących

pomocy publicznej, lub stwierdzenie przez właściwy organ, iż nie zostały spełnione przesłanki, o których

mowa w ust. 2, art. 15ja, art.15jb, lub warunki udzielenia pomocy, o której mowa w

art. 15zzzh ust. 2, stanowi podstawę do dochodzenia opłaty, o której mowa w art. 15ja,

lub należności, o których mowa w art. 15jb, w pełnej wysokości.

1.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może, w drodze uchwały, postanowić

o

1)

pomniejszeniu opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości należącej

odpowiednio do gminnego, powiatowego albo wojewódzkiego zasobu nieruchomości w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej, należnej za 2020 r. od

podmiotów, o których mowa w art. 15ja;

2)

niepobieraniu czynszu najmu i dzierżawy oraz opłaty z tytułu oddania nieruchomości

w użytkowanie przypadających jednostce samorządu terytorialnego za okres kolejnych

trzech miesięcy w 2020 r. następujących po miesiącu, w którym dokonano zgłoszenia

zgodnie z ust. 2 pkt 2, z tytułu umów najmu, dzierżawy lub użytkowania zawartych na okres co

najmniej trzech miesięcy w odniesieniu do nieruchomości należącej odpowiednio do gminnego,

powiatowego albo wojewódzkiego zasobu nieruchomości w rozumieniu przepisów ustawy

z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej, od podmiotów, o których

mowa w art. 15jb.

2.

Przepisy art. 15ja-15jc stosuje się odpowiednio, z tym że

1)

zgłoszenie, o którym mowa w art. 15ja pkt 1, wnosi się do właściwego organu wykonawczego

jednostki samorządu terytorialnego;

2)

zgłoszenie, o którym mowa w art. 15jb pkt 1, wnosi się do właściwego organu wykonawczego

jednostki samorządu terytorialnego lub do kierownika samorządowej jednostki organizacyjnej,

na rzecz której ustanowiono trwały zarząd na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Przepisy art. 15jb-15jd stosuje się do należności z tytułu umów najmu, dzierżawy lub

użytkowania zawartych w okresie poprzedzającym wprowadzenie stanu zagrożenia epidemicznego

i stanu epidemii z powodu COVID-19.

1.

Odstąpienie od umowy w trybie określonym w art. 47 ust. 4 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych

usługach turystycznych lub rozwiązanie przez organizatora turystyki umowy o udział w imprezie turystycznej

w trybie określonym w art. 47 ust. 5 pkt 2 tej ustawy, które to odstąpienie od umowy

lub rozwiązanie umowy pozostaje w bezpośrednim związku z wybuchem epidemii wirusa

SARS-CoV-2, jest skuteczne z mocy prawa po upływie 180 dni od dnia powiadomienia przez

podróżnego o odstąpieniu lub powiadomienia o rozwiązaniu przez organizatora turystyki.

2.

Odstąpienie od umowy bądź jej rozwiązanie, o którym mowa w ust. 1, nie jest skuteczne

w przypadku wyrażenia przez podróżnego zgody na otrzymanie w zamian od organizatora

turystyki vouchera do realizacji na poczet przyszłych imprez turystycznych w ciągu

roku od dnia, w którym miała się odbyć impreza turystyczna.

3.

Wartość vouchera, o którym mowa w ust. 2, nie może być niższa niż kwota wpłacona na

poczet realizacji dotychczasowej umowy o imprezę turystyczną.

4

Środki odpowiadające wpłatom na poczet realizacji umów o imprezy turystyczne, w stosunku

do których zastosowanie znajdzie ust. 2, są objęte zabezpieczeniem finansowym organizatora

turystyki, o którym mowa w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych

usługach turystycznych, obowiązującym w dniu zawarcia dotychczasowej umowy o udział w imprezie turystycznej.

1.

W przypadku, o którym mowa w art. 15k ust. 1, organizator turystyki może ubiegać się

o wypłatę na rzecz podróżnego środków pieniężnych wpłaconych przez tego podróżnego

na rzecz organizatora turystki na poczet imprezy turystycznej, na zasadach i w trybie

określonych w ust. 2-37. O wypłaty mogą ubiegać się wyłącznie organizatorzy turystyki,

którzy

1)

przyjęli płatność w formie bezgotówkowej;

2)

zostali wpisani do właściwego rejestru, o którym mowa w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych

usługach turystycznych.

2.

Organizator turystyki składa wniosek o udzielenie wypłaty, zwany dalej „wnioskiem

organizatora turystyki”, do Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, za pośrednictwem

systemu teleinformatycznego tego Funduszu. Organizator turystyki może złożyć wniosek

dotyczący wypłaty na rzecz więcej niż jednego podróżnego. O udzieleniu wypłaty, o

której mowa w ust. 1, decyduje kolejność złożenia kompletnych, zgodnych w zakresie

zawartych w nich danych, oraz pozytywnie zweryfikowanych wniosków organizatora turystyki

oraz podróżnego pod warunkiem dostępności środków z Turystycznego Funduszu Zwrotów.

3.

Wniosek organizatora turystyki zawiera wskazanie całkowitej kwoty wypłaty oraz oświadczenie

organizatora turystyki stwierdzające

1)

odstąpienie przez podróżnego od umowy w trybie art. 47 ust. 4 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych

usługach turystycznych albo rozwiązanie umowy z podróżnym w trybie art. 47 ust. 5 pkt 2 tej ustawy, które

to odstąpienie od umowy lub rozwiązanie umowy pozostaje w bezpośrednim związku z wybuchem

epidemii wirusa SARS-CoV-2;

2)

że nie wręczył oraz że nie wręczy on podróżnemu vouchera, o którym mowa w art. 15k

ust. 2;

3)

że nie dokonał on zwrotu wpłat wniesionych przez podróżnego;

4)

że zobowiązuje się do zwrotu wypłaty na zasadach i w terminach określonych w art.

15kb ust. 7 i 8.

4.

W terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku organizatora turystyki dokonuje on na rzecz

Turystycznego Funduszu Pomocowego

1)

wpłaty w wysokości 7,5% łącznej wartości wypłat objętych tym wnioskiem;

2)

opłaty w wysokości

a)

2,5% łącznej wartości wypłat objętych tym wnioskiem, jeśli wniosek składa mikroprzedsiębiorca,

mały przedsiębiorca lub średni przedsiębiorca, albo

b)

4,1% łącznej wartości wypłat objętych tym wnioskiem, jeśli wniosek składa duży przedsiębiorca.

5.

Wpłaty i opłaty, o których mowa w ust. 4, podlegają zwrotowi do organizatora turystyki,

w przypadku

1)

negatywnej weryfikacji wniosków, o której mowa w ust. 18;

2)

pozostawienia wniosku bez rozpoznania, o którym mowa w ust. 15.

6.

Oświadczenie organizatora turystyki składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej

za składanie fałszywych oświadczeń. Organizator turystyki składający oświadczenie

jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

7.

Do wniosku organizatora turystyki należy dołączyć wykaz umów, od których podróżni

odstąpili w trybie art. 47 ust. 4 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych

usługach turystycznych oraz umów rozwiązanych z podróżnymi w trybie art. 47 ust. 5 pkt 2 tej ustawy, które

to odstąpienie od umowy lub rozwiązanie umowy pozostaje w bezpośrednim związku z wybuchem

epidemii wirusa SARS-CoV-2, a organizator turystyki nie dokonał zwrotu wpłat wniesionych

przez podróżnego lub podróżny nie wyraził zgody na otrzymanie w zamian od organizatora

turystyki vouchera, o którym mowa w art. 15k ust. 2.

8.

Wykaz umów załączony do wniosku organizatora turystyki zawiera dane, o których mowa

w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych

usługach turystycznych, a także

1)

imiona i nazwiska podróżnych, którzy zawarli umowy o udział w imprezie turystycznej,

lub firmy (nazwy) przedsiębiorców i innych podmiotów, którzy zawarli umowy o udział

w imprezie turystycznej na rzecz podróżnych;

2)

numer PESEL, a w przypadku gdy nie nadano numeru PESEL - rodzaj, numer i serię dokumentu

potwierdzającego tożsamość;

3)

numer NIP - w przypadku podmiotów innych niż osoby fizyczne;

4)

datę powiadomienia przez podróżnego o odstąpieniu od umowy o udział w imprezie turystycznej

lub powiadomienia o rozwiązaniu umowy o udział w imprezie turystycznej przez organizatora

turystyki;

5)

całkowitą kwotę należną do zwrotu;

6)

numer rachunku bankowego podróżnego lub rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej,

na który ma zostać dokonana wypłata;

7)

numer rachunku bankowego podróżnego lub rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej,

z którego została dokonana wpłata należności za imprezę turystyczną, jeżeli jest inny

niż numer, o którym mowa w pkt 6, o ile dotyczy;

8)

numer rachunku bankowego lub rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej,

na który została dokonana wpłata należności za imprezę turystyczną;

9)

informację o agencie rozliczeniowym zapewniającym obsługę płatności dokonywanych na

rzecz organizatora turystyki, w przypadku gdy wpłata należności za imprezę turystyczną

została dokonana przez podróżnego za pośrednictwem karty płatniczej lub telefonu.

9.

Organizator turystyki, który nie dysponuje danymi, o których mowa w ust. 8, gromadzi

je i przetwarza na potrzeby złożenia wniosku organizatora turystyki.

10.

Podróżny, na rzecz którego ma zostać dokonana wypłata, o którą ubiega się organizator

turystyki, składa za pośrednictwem systemu teleinformatycznego Ubezpieczeniowego Funduszu

Gwarancyjnego wniosek o wypłatę na jego rzecz, zwany dalej „wnioskiem podróżnego”,

o czym Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny informuje organizatora turystyki. Do złożenia

wniosku jest uprawniony podróżny, który zawarł umowę o udział w imprezie turystycznej.

11.

Wniosek podróżnego zawiera

1)

imię i nazwisko podróżnego, uprawnionego do złożenia wniosku, albo firmę (nazwę) przedsiębiorcy

albo innego podmiotu, który zawarł umowę o udział w imprezie turystycznej na rzecz

podróżnego;

2)

numer PESEL, a w przypadku gdy nie nadano numeru PESEL - rodzaj, numer i serię dokumentu

potwierdzającego tożsamość;

3)

numer NIP - w przypadku podmiotów innych niż osoby fizyczne;

4)

adres zamieszkania, a w przypadku osób innych niż osoby fizyczne - adres siedziby

oraz adres poczty elektronicznej;

5)

nazwę lub firmę organizatora turystyki, z którym została zawarta umowa o udział w

imprezie turystycznej;

6)

numer umowy o udział w imprezie turystycznej, o ile posiada;

7)

datę zawarcia umowy o udział w imprezie turystycznej;

8)

datę powiadomienia przez podróżnego o odstąpieniu od umowy o udział w imprezie turystycznej

lub powiadomienia o rozwiązaniu umowy o udział w imprezie turystycznej przez organizatora

turystyki;

9)

datę rozpoczęcia imprezy turystycznej;

10)

numer rachunku bankowego podróżnego lub rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej,

z którego została dokonana wpłata należności za imprezę turystyczną, o ile dotyczy;

11)

numer rachunku bankowego lub rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej,

na który została dokonana wpłata należności za imprezę turystyczną;

12)

wysokość wpłaconych kwot za imprezę turystyczną i daty obciążenia lub uznania rachunku;

13)

numer karty płatniczej, w zakresie umożliwiającym weryfikację dokonania płatności

kartą płatniczą, oraz imię i nazwisko posiadacza tej karty, z której została dokonana

wpłata należności za imprezę turystyczną, o ile dotyczy;

14)

numer telefonu, z którego została dokonana wpłata należności za imprezę turystyczną,

o ile dotyczy;

15)

całkowitą kwotę należną do zwrotu;

16)

numer rachunku bankowego podróżnego lub rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej,

na który ma zostać dokonany zwrot, jeżeli jest inny niż numer, o którym mowa w pkt

10.

12.

Do wniosku podróżnego dołącza się oświadczenie składane pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń, o

1)

prawdziwości danych, o których mowa w ust. 11;

2)

braku zwrotu wpłaty oraz o nieotrzymaniu vouchera, o którym mowa w art. 15k ust. 2,

lub niewyrażeniu zgody na jego przyjęcie.

13.

Podróżny składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej

treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”.

Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

oświadczeń.

14.

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, po otrzymaniu wniosku organizatora turystyki

i wniosku podróżnego dokonuje oceny ich kompletności. W przypadku otrzymania niekompletnego

wniosku lub rozbieżności w złożonym wniosku, wzywa organizatora turystyki lub podróżnego

do uzupełnienia braków lub złożenia wyjaśnień za pośrednictwem systemu teleinformatycznego

Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania.

Wniosek organizatora turystyki rozpatruje się w odniesieniu do poszczególnych podróżnych

wykazanych w tym wniosku.

15.

W przypadku nieuzupełnienia braków lub niezłożenia wyjaśnień przez organizatora turystyki

lub podróżnego w terminie określonym w wezwaniu wniosek pozostawia się bez rozpoznania,

o czym informuje się organizatora turystyki oraz podróżnego za pośrednictwem systemu

teleinformatycznego Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego.

16.

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, po otrzymaniu za pośrednictwem systemu teleinformatycznego

Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego wniosków organizatora turystyki oraz podróżnego

i potwierdzeniu ich kompletności oraz zgodności danych w nich zawartych, w terminie

30 dni od dnia otrzymania późniejszego z tych wniosków dokonuje ich weryfikacji, biorąc

pod uwagę dostępność środków na Turystycznym Funduszu Zwrotów. W przypadku konieczności

przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego termin ulega przedłużeniu

do 4 miesięcy od dnia otrzymania późniejszego z tych wniosków.

17.

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, w terminie 14 dni od dnia pozytywnej weryfikacji,

dokonuje wypłaty z Turystycznego Funduszu Zwrotów na rzecz podróżnych, nie wcześniej

jednak niż przed uzyskaniem od organizatora turystyki wpłat, o których mowa w ust.

4.

18.

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny informuje organizatora turystyki i podróżnego

o negatywnej weryfikacji wniosków, w tym o braku środków w Turystycznym Funduszu Zwrotów,

za pośrednictwem systemu teleinformatycznego tego Funduszu.

19.

W przypadku złożenia przez organizatora turystyki oraz podróżnego wniosku o wypłatę

przed upływem terminu zwrotu określonego w art. 47 ust. 6 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych

usługach turystycznych, jak również po jego upływie, lecz w terminie nie dłuższym niż do dnia, o którym

mowa w art. 36a ust. 2, termin zwrotu poniesionych opłat i wpłat, o którym mowa w

art. 47 ust. 6 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych

usługach turystycznych, uznaje się za zachowany, w przypadku dokonania wypłaty, o której mowa w ust. 1,

na rzecz podróżnych przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny.

20.

W przypadku gdy wpłaty podróżnego dokonane zostały w walucie innej niż polska, kwotę

należnej wypłaty ustala się w walucie polskiej z zastosowaniem kursu średniego ogłoszonego

dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski na dzień wejścia w życie ustawy z dnia 17 września 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych

z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych

oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 1639).

21.

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny oraz osoby działające w jego imieniu z należytą

starannością nie ponoszą odpowiedzialności za szkodę wynikłą z niewłaściwej realizacji

wypłat, o których mowa w ust. 1.

22.

W celu realizacji wypłat, o których mowa w ust. 1, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny

może uzyskiwać nieodpłatnie dane

1)

z systemów teleinformatycznych ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz

organów Krajowej Administracji Skarbowej, w tym dane, informacje i dokumenty, o których

mowa w dziale IIIB ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa;

2)

ze zbiorów danych, w tym zbiorów danych osobowych prowadzonych przez organy władzy

publicznej oraz państwowe jednostki organizacyjne;

3)

z systemów teleinformatycznych dostawców usług płatniczych, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 794 i 1639), w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia weryfikacji, o której mowa w ust. 16.

23.

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny może zawrzeć z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych oraz organami Krajowej Administracji Skarbowej umowy o udostępnianiu danych,

o których mowa w ust. 22 pkt 1, zgromadzonych w zbiorach w drodze teletransmisji bez

konieczności składania każdorazowo pisemnych wniosków o ich udostępnienie.

24.

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny w odniesieniu do danych osobowych zgromadzonych

na podstawie ust. 3, 8, 11 i 22 jest administratorem w rozumieniu art. 4 pkt 7 rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób

fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu

takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie

danych)

(Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.).

25.

Do ochrony danych uzyskanych przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny na podstawie

ust. 3, 8, 11 i 22 stanowiących tajemnice prawnie chronione stosuje się przepisy regulujące

zasady ochrony tych tajemnic.

26.

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny przetwarza dane osobowe uzyskane na podstawie

ust. 3, 8, 11 i 22 przez okres, w którym są one niezbędne do realizowania wypłat,

o których mowa w ust. 1. Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny dokonuje, nie rzadziej

niż raz w roku, weryfikacji potrzeby dalszego przetwarzania tych danych, usuwając

lub anonimizując dane, które nie są wymagane w związku z ustalonym celem.

27.

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny może przeprowadzić czynności sprawdzające w stosunku

do organizatorów turystyki lub podróżnych, na rzecz których dokonana została wypłata.

28.

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, w toku czynności sprawdzających, może żądać od

organizatora turystyki lub podróżnego przedstawienia kopii

1)

umowy o udział w imprezie turystycznej zawartej między podróżnym a organizatorem turystyki;

2)

dowodu wpłaty na rzecz organizatora turystyki należności za imprezę turystyczną;

3)

dowodu wpłat, o których mowa w ust. 4.

29.

W przypadku

1)

ujawnienia w wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających, że wypłata, o której

mowa w ust. 1, stanowi kwotę nienależnie pobraną,

2)

niedokonywania zwrotu wypłat, o których mowa w art. 15ka ust. 1, na Turystyczny Fundusz

Zwrotów

- Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny występuje do ministra właściwego do spraw turystyki

z wnioskiem o wydanie decyzji o zwrocie kwoty nienależnie pobranej.

30.

W przypadku, o którym mowa w ust. 29 pkt 2, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, przed wystąpieniem do ministra

właściwego do spraw turystyki z wnioskiem o wydanie decyzji o zwrocie kwoty nienależnie

pobranej, wzywa organizatora turystyki do zwrotu środków wraz z ustawowymi odsetkami w wysokości określonej w wezwaniu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia

wezwania.

31.

Za kwotę nienależnie pobraną uważa się wypłatę, która została przekazana podróżnemu

mimo braku uprawnienia do wypłaty.

32.

W przypadku ujawnienia w wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających przez Ubezpieczeniowy

Fundusz Gwarancyjny, że wypłata stanowi kwotę nienależnie pobraną, otrzymana wypłata

podlega zwrotowi do Turystycznego Funduszu Zwrotów, a w przypadku jego likwidacji

- do budżetu państwa, łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia

przekazania nienależnej wypłaty na rzecz podróżnych.

33.

Współadministratorami danych osobowych przetwarzanych na potrzeby obsługi wypłat są

minister właściwy do spraw turystyki i Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny.

34.

Minister właściwy do spraw turystyki zawiera z Ubezpieczeniowym Funduszem Gwarancyjnym

umowę w sprawie zlecenia Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu przyjmowania,

rozpatrywania wniosków i dokonywania wypłat, o których mowa w ust. 1, która stanowi

podstawę realizacji przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny czynności określonych

w ust. 2-33.

35.

Umowa, o której mowa w ust. 34, określa w szczególności

1)

czas trwania umowy;

2)

zakres sprawozdawczości i obowiązki sprawozdawcze w zakresie zrealizowanych wypłat

z Turystycznego Funduszu Zwrotów;

3)

przyczyny i warunki rozwiązania umowy;

4)

sposób pokrycia kosztów realizacji przedmiotu umowy;

5)

szczegółowy zakres obowiązków i zasady odpowiedzialności w zakresie przetwarzanych

danych osobowych;

6)

warunki pokrycia kosztów Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego związanych z obsługą

wypłat;

7)

zakres odpowiedzialności Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z tytułu wykonania

przedmiotu umowy;

8)

zakres upoważnienia do dysponowania środkami zgromadzonymi na Turystycznym Funduszu

Zwrotów w imieniu ministra właściwego do spraw turystyki.

36.

Źródłem finansowania wypłat, o których mowa w ust. 1, realizowanych w imieniu ministra

właściwego do spraw turystyki jest Turystyczny Fundusz Zwrotów.

37.

Wypłata na rzecz podróżnego, o której mowa w ust. 1, nie wpływa na ważność zawartych

dotychczas umów agencyjnych pomiędzy organizatorami turystyki a agentami turystycznymi

i należnych agentom turystycznym prowizji z tytułu zawartych umów o udział w imprezie

turystycznej.

1.

W Banku Gospodarstwa Krajowego tworzy się Turystyczny Fundusz Zwrotów, zwany dalej

„Funduszem Zwrotów”, z którego realizowane są, do wyczerpania zgromadzonych na nim

środków, wypłaty na rzecz podróżnych w trybie określonym w art. 15ka, gdy podróżny

nie otrzymał lub nie wyraził zgody na przyjęcie vouchera, o którym mowa w art. 15k

ust. 2.

2.

Środki Funduszu Zwrotów pochodzą z

1)

wpłat z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw

turystyki;

2)

odsetek od lokat okresowo wolnych środków Funduszu Zwrotów zdeponowanych w bankach

oraz odsetek od środków przekazanych w depozyt zgodnie z ust. 3 pkt 2;

3)

wpłaty z Funduszu Przeciwdziałania COVID-19;

4)

zwrotów wypłat, o których mowa w art. 15ka ust. 1, dokonanych przez organizatorów

turystyki zgodnie z ust. 7;

5)

wpłat z innych tytułów.

3.

Okresowo wolne środki Funduszu Zwrotów Bank Gospodarstwa Krajowego może lokować w

1)

innych bankach;

2)

formie depozytu, o którym mowa w art. 78b ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

4.

Kosztami Funduszu Zwrotów są

1)

wypłaty, o których mowa w art. 15ka ust. 1;

2)

koszty obsługi wypłat i koszty prowadzenia Funduszu Zwrotów.

5.

Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu, w imieniu ministra właściwego do spraw

turystyki, przysługuje roszczenie do masy upadłości organizatora turystyki o zwrot

wypłat, o których mowa w art. 15ka ust. 1, z uwzględnieniem zwrotu dokonanego przez

organizatora turystyki na zasadach określonych w ust. 7.

6.

Wierzytelności, o których mowa w ust. 5, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, w imieniu

ministra właściwego do spraw turystyki, może zgłaszać syndykowi do czasu prawomocnego

wykonania planów podziału funduszu masy upadłościowej.

7.

Zwrotu wypłat, o których mowa w art. 15ka ust. 1, organizator turystyki dokonuje do

Turystycznego Funduszu Zwrotów w 72 równych ratach do łącznej kwoty stanowiącej ich

równowartość pomniejszonej o wpłatę, o której mowa w art. 15ka ust. 4 pkt 1, w terminie

do 21. dnia każdego miesiąca, począwszy od kwietnia 2021 r., chyba że wypłaty, o której

mowa w art. 15ka ust. 1, dokonano po 31 marca 2021 r. W takim przypadku termin zwrotu

pierwszej raty przypada na 21. dzień miesiąca następującego po miesiącu, w którym

została dokonana wypłata, o której mowa w art. 15ka ust. 1. Raty oblicza się indywidualnie

dla każdego organizatora turystyki w odniesieniu do wysokości wypłat, o których mowa

w art. 15ka ust.1, dokonanych przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny na wniosek

tego organizatora turystyki.

8.

W przypadku nieuiszczania rat zgodnie z zasadami określonymi w ust. 7 przepisy art. 2 ust. 2, art. 30 ust. 7 pkt 2, art. 31 pkt 2 oraz art. 37 ust.

2 i 3 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach

turystycznych stosuje się odpowiednio.

9.

Minister właściwy do spraw turystyki zawiera z Bankiem Gospodarstwa Krajowego umowę

określającą zakres upoważnienia do korzystania z Funduszu Zwrotów w imieniu ministra

właściwego do spraw turystyki przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny oraz wysokość

wynagrodzenia z tytułu utworzenia i prowadzenia Turystycznego Funduszu Zwrotów.

10.

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny może zawrzeć z Bankiem Gospodarstwa Krajowego

umowę określającą szczegółowe zasady współpracy w związku z dokonywaniem wypłat, o

których mowa w art. 15ka ust. 1.

11.

Fundusz Zwrotów działa na podstawie rocznego planu finansowego, który stanowi podstawę

dokonywania wypłat ze środków Funduszu Zwrotów.

12.

Bank Gospodarstwa Krajowego sporządza dla Funduszu Zwrotów odrębny bilans oraz rachunek

zysków i strat.

13.

Bank Gospodarstwa Krajowego przedstawia ministrowi właściwemu do spraw turystyki

1)

do dnia 15 kwietnia danego roku

a)

sprawozdanie z realizacji planu finansowego Funduszu Zwrotów za rok poprzedni,

b)

bilans oraz rachunek zysków i strat za rok poprzedni;

2)

do dnia 30 września danego roku - projekt rocznego planu finansowego Funduszu Zwrotów

na następny rok.

14.

Bank Gospodarstwa Krajowego przekazuje ministrowi właściwemu do spraw turystyki kwartalne

informacje o realizacji planu finansowego Funduszu Zwrotów w terminie do końca miesiąca

następującego po danym kwartale.

15.

Projekt rocznego planu finansowego Funduszu Zwrotów na następny rok zatwierdza minister

właściwy do spraw turystyki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych do dnia 31 października danego roku.

16.

Zwroty wypłat, o których mowa w art. 15ka ust. 1, dokonane na rachunek Funduszu Zwrotów,

są przekazywane na rachunek Funduszu Przeciwdziałania COVID-19, do 15. dnia miesiąca

następującego po miesiącu, w którym dokonano zwrotu tych wypłat.

17.

Po dokonaniu ostatecznych rozliczeń z organizatorami turystyki środki Funduszu Zwrotów

podlegają przekazaniu na rachunek wskazany przez ministra właściwego do spraw turystyki.

Z chwilą przekazania tych środków Fundusz Zwrotów ulega likwidacji.

1

Tworzy się Turystyczny Fundusz Pomocowy, zwany dalej „Funduszem Pomocowym”, stanowiący

wyodrębniony rachunek w Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym.

2

Obsługę Funduszu Pomocowego zapewnia Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny.

3

Środki Funduszu Pomocowego są gromadzone na wyodrębnionym rachunku bankowym Ubezpieczeniowego

Funduszu Gwarancyjnego.

4

Środki Funduszu Pomocowego pochodzą

1)

z wpłat i opłat organizatorów turystyki, o których mowa w art. 15ka ust. 4;

2)

z odsetek od środków pieniężnych gromadzonych na rachunku bankowym, o którym mowa

w ust. 3;

3)

z przychodów z lokat środków Funduszu Pomocowego;

4)

ze środków uzyskanych przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny z pożyczek i kredytów

na rzecz Funduszu Pomocowego;

5)

ze składek organizatorów turystyki;

6)

ze zwrotów wypłat, o których mowa w ust. 14, dokonanych przez organizatorów turystyki

zgodnie z ust. 22;

7)

z innych wpływów.

5

Składka, o której mowa w ust. 4 pkt 5, jest naliczana w wysokości nie wyższej niż

30 zł od każdego podróżnego z tytułu zawartej umowy o udział w imprezie turystycznej.

6

Składka jest należna z dniem zawarcia umowy lub z dniem dokonania płatności przez

podróżnego na rzecz organizatora turystyki, jeżeli jest on wcześniejszy niż dzień

zawarcia umowy.

7

W przypadku umów generalnych za dzień, w którym powstaje należność na Fundusz Pomocowy,

uważa się dzień doręczenia w postaci papierowej lub na innym trwałym nośniku do organizatora

turystyki zlecenia określającego w szczególności miejsce docelowe, sposób i środek

transportu, jeśli przewóz jest objęty umową, oraz liczbę osób, które będą korzystały

z imprezy turystycznej.

8

Składka przekazana na Fundusz Pomocowy nie podlega zwrotowi.

9

Organizatorzy turystyki dokonując wpłat składek na Fundusz Pomocowy w należnej wysokości

bez wezwania

1)

obliczają kwotę należną z tytułu składki na Fundusz Pomocowy za okres jednego miesiąca

i przekazują tę kwotę oraz

2)

przekazują do Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego

tego Funduszu, informacje o wysokości należnej składki

- w terminie do 21. dnia miesiąca następującego po miesiącu, za który jest należna

składka.

10

W przypadku niewykonania obowiązków, o których mowa w ust. 9, Ubezpieczeniowy Fundusz

Gwarancyjny wzywa, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego tego Funduszu, organizatora

turystyki do realizacji tych obowiązków w terminie nie dłuższym niż 14 dni. Po bezskutecznym

upływie tego terminu Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny jest uprawniony do dochodzenia

należnych składek wraz z odsetkami. Wezwanie jest wysyłane do wiadomości właściwego

marszałka województwa.

11

W przypadku nieuiszczania składek lub niezłożenia informacji zgodnie z zasadami określonymi

w ust. 9 i 10 przepisy art. 2 ust. 2, art. 30 ust. 7 pkt 2, art. 31 pkt 2 oraz art.

37 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych

usługach turystycznych stosuje się odpowiednio.

12

Minister właściwy do spraw turystyki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego,

określi, w drodze rozporządzenia, wysokość składki na Fundusz Pomocowy, w zależności

od miejsca realizacji imprezy turystycznej, sposobu transportu i rodzaju zapewnianego

środka transportu, uwzględniając konieczność zapewnienia właściwej ochrony i bezpieczeństwa

podróżnym i mając na względzie potrzeby finansowe Funduszu Pomocowego związane z realizacją

zadań wynikających z ustawy, przy czym minimalna stawka może być określona na poziomie

0 zł.

13

W przypadku niedoboru środków niezbędnych do właściwego funkcjonowania Funduszu Pomocowego,

w tym realizacji zadań, o których mowa w ust. 14, Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny

może udzielić Funduszowi Pomocowemu zwrotnego finansowania ze środków zgromadzonych

w ramach Turystycznego Funduszu Gwarancyjnego, o którym mowa w ustawie z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach

turystycznych, na warunkach odpowiadających stopie oprocentowania lokat uzyskiwanych przez Ubezpieczeniowy

Fundusz Gwarancyjny w danym okresie, przy uwzględnieniu bezpieczeństwa i płynności

środków Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego. Wysokość zwrotnego finansowania

udzielonego przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny na rzecz Funduszu Pomocowego

nie może przekroczyć wysokości 5% środków zgromadzonych na Turystycznym Funduszu Gwarancyjnym.

14

Ze środków zgromadzonych na rachunku, o którym mowa w ust. 1, Fundusz Pomocowy zapewnia

organizatorom turystyki wypłaty na pokrycie zwrotów podróżnym wpłat należności za

imprezy turystyczne, które nie zostały lub nie zostaną zrealizowane z powodu ogłoszenia

albo wystąpienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub w miejscu realizacji

imprezy turystycznej nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa

w art. 4 pkt 15 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych

usługach turystycznych uznanych w drodze komunikatu wydanego przez ministra właściwego do spraw turystyki

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw instytucji finansowych za właściwe dla

uruchomienia wypłat na pokrycie podróżnym zwrotów wpłat należności za imprezę turystyczną,

która nie została lub nie zostanie zrealizowana.

15

Wypłaty z Funduszu Pomocowego udzielane są w przypadku, gdy organizator turystyki

nie jest w stanie zapewnić podróżnym zwrotów należności za imprezę turystyczną, o

których mowa w art. 47 ust. 4 i ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych

i powiązanych usługach turystycznych.

16

Organizator turystyki oraz podróżny składa wniosek o wypłatę przed upływem terminu

zwrotu określonego w art. 47 ust. 6 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych

usługach turystycznych.

17

Zwrotu wypłat, o których mowa w ust. 14, organizator turystyki dokonuje do Funduszu

Pomocowego w 72 równych ratach do łącznej kwoty stanowiącej ich równowartość pomniejszonej

o wpłatę, o której mowa w ust. 4 pkt 1, w terminie do 21. dnia każdego miesiąca, następującego

po upływie 3 miesięcy od dokonania wypłaty, o której mowa w ust. 14. Raty oblicza

się indywidualnie dla każdego organizatora turystyki w odniesieniu do wysokości wypłat,

o których mowa w ust. 14, dokonanych przez Fundusz Pomocowy na wniosek tego organizatora

turystyki.

18

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny oraz osoby działające w jego imieniu z należytą

starannością nie ponoszą odpowiedzialności za szkodę wynikłą z niewłaściwej realizacji

wypłat, o których mowa w ust. 14.

19

W przypadku gdy wpłaty podróżnego dokonane zostały w walucie innej niż polska, kwotę

należnej wypłaty ustala się w walucie polskiej z zastosowaniem kursu średniego ogłoszonego

dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski z dnia poprzedzającego dzień wypłaty.

20

Ze środków Funduszu Pomocowego dokonuje się spłaty pożyczek i kredytów, o których

mowa w ust. 4 pkt 4, wraz z odsetkami i innymi kosztami obsługi pożyczek i kredytów.

Spłata pożyczek i kredytów nie może być dokonywana ze środków Ubezpieczeniowego Funduszu

Gwarancyjnego innych niż zgromadzone na rachunku bankowym, o którym mowa w ust. 3.

21

Ze środków Funduszu Pomocowego pokrywa się koszty związane z realizacją wypłat, o

których mowa w ust. 14 i art. 15ka ust. 1, oraz koszty jego obsługi przez Ubezpieczeniowy

Fundusz Gwarancyjny i spłatę zwrotnego finansowania, o którym mowa w ust. 13. Roszczenia

i zobowiązania Funduszu Pomocowego nie mogą być pokrywane ze środków Ubezpieczeniowego

Funduszu Gwarancyjnego innych niż zgromadzone na rachunku, o którym mowa w ust. 3.

22

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny dokonuje w imieniu organizatorów turystyki zwrotu

środków na Fundusz Przeciwdziałania COVID-19, a w przypadku jego likwidacji - do budżetu

państwa, w wysokości odpowiadającej kwocie wpłat i opłat, o których mowa w art. 15ka

ust. 4 w terminie 6 lat, od dnia dokonania ostatniej z tych wpłat lub opłat.

23.

W zakresie wypłat, o których mowa w ust. 14, przepisy art. 15ka ust. 1 pkt 1, ust.

2-19, ust. 22-32 oraz ust. 37 i art. 15kb ust. 5, 6 i 8, stosuje się odpowiednio,

przy czym wypłata podlega zwrotowi do Funduszu Pomocowego.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, od przedsiębiorców

w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców wstrzymuje się pobieranie

1)

wynagrodzeń dla organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami

pokrewnymi wynikających z umowy, której przedmiotem jest korzystanie z utworów lub

przedmiotów praw pokrewnych lub pobór wynagrodzenia za takie korzystanie, a wynagrodzenia

te nie są określane jako wprost zależne od faktycznego przychodu lub dochodu tego

podmiotu za świadczenie przez niego usług w danym okresie,

2)

opłat abonamentowych, o których mowa w ustawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1689)

- jeżeli spełniają oni łącznie warunki określone w ust. 2.

2.

Warunkami skorzystania z wstrzymania poboru wynagrodzeń i opłat, o których mowa w

ust. 1 pkt 1 i 2, są

1)

świadczenie przed wejściem w życie niniejszej ustawy przez przedsiębiorcę usług w

miejscu, które umożliwia zapoznawanie się przez jego klientów z utworami lub przedmiotami

praw pokrewnych;

2)

bycie płatnikiem wynagrodzeń i opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2;

3)

uiszczenie wynagrodzeń i opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, za okresy rozliczeniowe

przypadające przed dniem 8 marca 2020 r.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do organizacji pozarządowych w rozumieniu

art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1057) i podmiotów wymienionych w art. 3 ust. 3 tej ustawy w zakresie, w którym prowadzą

działalność pożytku publicznego.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz w

okresie 12 miesięcy po ich odwołaniu, minister właściwy do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego może przeznaczać środki budżetu państwa z części, której jest

dysponentem, oraz środki Funduszu Promocji Kultury, o którym mowa w art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, na wsparcie finansowe osób fizycznych, osób prawnych lub jednostek organizacyjnych

nieposiadających osobowości prawnej, w przypadku gdy działalność twórcza lub artystyczna

nie może być kontynuowana w obecnej formie w okresie obowiązywania stanu zagrożenia

epidemicznego albo stanu epidemii, ze względu na ograniczenia, zakazy i nakazy, o

których mowa w art. 46 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń

i chorób zakaźnych u ludzi i może być kontynuowana w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo

stanu epidemii, bez naruszania tych ograniczeń, zakazów i nakazów pod warunkiem zmiany

formy upowszechniania tej działalności.

2.

Wsparcie finansowe może zostać udzielone, w przypadku gdy działalność osób i jednostek,

o których mowa w ust. 1, jest działalnością kulturalną objętą mecenatem państwa w

przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 9a ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności

kulturalnej lub działalnością polegającą na produkcji audiowizualnej i jest przyznawane na dofinansowanie

wydatków na zmianę formy upowszechniania działalności twórczej i artystycznej.

3.

Wsparcia finansowego może udzielić minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego lub wyznaczona przez niego państwowa instytucja kultury.

4.

Udzielenie wsparcia następuje w ramach programów ogłaszanych w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw

kultury i ochrony dziedzictwa narodowego lub wyznaczonej przez niego państwowej instytucji

kultury.

5.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe warunki uzyskiwania wsparcia finansowego, o którym mowa

w ust. 1, w tym maksymalną wysokość tego wsparcia, rodzaj wydatków objętych wsparciem,

dane, które wniosek o przyznanie wsparcia powinien zawierać, tryb składania wniosków

oraz przekazywania środków, biorąc pod uwagę okres, przez który obowiązuje stan zagrożenia

epidemicznego albo stan epidemii, zakres ograniczeń, zakazów i nakazów, o których

mowa w art. 46 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń

i chorób zakaźnych u ludzi, priorytety społeczne oraz konieczność zapewnienia ciągłości realizacji zadań, na

które przeznaczane są środki budżetu państwa z części, której jest dysponentem, oraz

przedsięwzięć i działań, o których mowa w art. 87 ust. 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz w

okresie 12 miesięcy po ich odwołaniu, minister właściwy do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego może przeznaczać środki budżetu państwa z części, której jest

dysponentem, na wsparcie finansowe, w postaci pomocy socjalnej, twórców i artystów.

2.

Wsparcie finansowe może zostać udzielone w przypadku, gdy działalność osób, o których

mowa w ust. 1, jest działalnością kulturalną objętą mecenatem państwa w przepisach

wykonawczych wydanych na podstawie art. 9a ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności

kulturalnej.

3.

Wsparcia finansowego może udzielić minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego albo wyznaczona przez niego państwowa instytucja kultury.

4.

Wsparcia finansowego udziela się na wniosek osoby, o której mowa w ust. 1, złożony

do ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego albo wyznaczonej

przez niego państwowej instytucji kultury.

5.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe warunki uzyskiwania wsparcia finansowego, w tym maksymalną

wysokość tego wsparcia, dane, które wniosek, o którym mowa w ust. 4, powinien zawierać,

a także tryb składania tego wniosku oraz przekazywania środków, biorąc pod uwagę okres,

przez który obowiązuje stan zagrożenia epidemicznego albo stan epidemii, zakres ograniczeń,

zakazów i nakazów, o których mowa w art. 46 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń

i chorób zakaźnych u ludzi, priorytety społeczne oraz konieczność zapewnienia ciągłości realizacji zadań, na

które przeznaczane są środki budżetu państwa z części, której jest dysponentem.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz w

okresie 12 miesięcy po ich odwołaniu, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej

może przeznaczać środki budżetu państwa z części, której jest dysponentem na wsparcie

właścicieli albo armatorów jachtów komercyjnych, o których mowa w art. 5 pkt 9 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim

(Dz. U. z 2020 r. poz. 680), w przypadku gdy wykonywana przez nich działalność, o której mowa w art. 5 pkt 9

lit. c tej ustawy, nie może być kontynuowana w następstwie wystąpienia COVID-19.

2.

Wsparcie finansowe, o którym mowa w ust. 1, może zostać przyznane na wycofanie jachtu

komercyjnego z wykonywania aktualnie prowadzonej działalności poprzez jego zezłomowanie

albo przystosowanie do wykonywania działalności innej niż wskazana w art. 5 pkt 9 lit. c ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim.

3.

Wsparcia finansowego może udzielić minister właściwy do spraw gospodarki morskiej

lub wybrany przez niego podmiot.

4.

W Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra

właściwego do spraw gospodarki morskiej lub wybranego przez niego podmiotu ogłasza

się informacje o programach, w ramach których następuje udzielenie wsparcia.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki uzyskiwania wsparcia finansowego, o którym mowa w ust. 1, w tym maksymalną

wysokość tego wsparcia, rodzaj wydatków objętych wsparciem, dane, które wniosek o

przyznanie wsparcia powinien zawierać, tryb składania wniosków oraz przekazywania

środków, biorąc pod uwagę okres, przez który obowiązuje stan zagrożenia epidemicznego

albo stan epidemii, priorytety społeczne oraz konieczność zapewnienia ciągłości realizacji

zadań, na które przeznaczane są środki budżetu państwa z części, której jest dysponentem.

1

Warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, nie stosuje się w przypadku

1)

konieczności podjęcia czynności związanych z przeciwdziałaniem COVID-19;

2)

braku rentowności wykonywanych przewozów, będącego skutkiem niezależnych od przedsiębiorcy

okoliczności, związanych z przeciwdziałaniem COVID-19.

2

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, przedsiębiorca jest obowiązany niezwłocznie,

nie później niż w terminie 14 dni od dnia odstąpienia od warunków określonych w zezwoleniu

przekazać organowi, który udzielił zezwolenia informacje o zastosowanych odstępstwach,

a także podać je do publicznej wiadomości, przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych

w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach.

1.

Z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, ilekroć zgodnie z ustawą z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej wymagane jest przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego lub jego aktualizacji,

w szczególności z osobą lub rodziną, które zostały poddane kwarantannie w związku

z podejrzeniem zakażenia lub choroby zakaźnej, ustalenie sytuacji osobistej, rodzinnej,

dochodowej i majątkowej zamiast przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego

lub jego aktualizacji może nastąpić na podstawie

1

rozmowy telefonicznej z pracownikiem socjalnym, a w przypadku osób niepełnosprawnych

z powodu dysfunkcji narządu słuchu przy wykorzystaniu środków wspierających komunikowanie

się, o których mowa w art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o języku migowym i innych środkach

komunikowania się

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1824), oraz

2)

dokumentów lub oświadczenia, o których mowa w art. 107 ust. 5b ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, a także ich kopii, w tym elektronicznych, uzyskanych od osoby lub rodziny ubiegającej

się o pomoc lub

3)

informacji udostępnionych przez podmioty, o których mowa w art. 105 tej ustawy.

1a

W sytuacji, o której mowa w ust. 1, w przypadku osób korzystających ze stałych form

pomocy, u których nie nastąpiła zmiana danych, aktualizacji rodzinnego wywiadu środowiskowego

nie sporządza się, pomimo upływu ustawowego terminu. W takim przypadku aktualizację

rodzinnego wywiadu środowiskowego sporządza się niezwłocznie po odwołaniu stanu zagrożenia

epidemicznego lub stanu epidemii.

2.

Z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 przyznawanie lub aktualizacja prawa

do świadczeń opiekuńczych, o których mowa w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, oraz zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, w szczególności osobie, która została poddana kwarantannie w związku z podejrzeniem

o zakażenie lub o chorobę zakaźną, nie wymaga przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego,

a ustalenie sprawowania opieki może nastąpić w szczególności na podstawie

1)

rozmowy telefonicznej z pracownikiem socjalnym oraz

2)

dokumentów lub oświadczeń, a także ich kopii, w tym elektronicznych, uzyskanych od

osoby ubiegającej się o świadczenie lub je otrzymującej lub od członków jej rodziny.

1.

Obniżenie wynagrodzenia z tytułu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub obniżenie

dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 111) z powodu przeciwdziałania COVID-19, stanowi utratę dochodu w rozumieniu tej ustawy

i jest uwzględniane przy ustalaniu prawa do świadczeń rodzinnych na okresy zasiłkowe

od dnia 1 listopada 2019 r. do dnia 31 października 2021 r.

2.

Obniżenie wynagrodzenia z tytułu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub obniżenie

dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów

(Dz. U. z 2020 r. poz. 808, 875 i 1517) z powodu przeciwdziałania COVID-19, stanowi utratę dochodu w rozumieniu tej ustawy

i jest uwzględniane przy ustalaniu prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na

okresy świadczeniowe od dnia 1 października 2019 r. do dnia 30 września 2021 r.

1

Rada gminy może wprowadzić, w drodze uchwały, za część roku 2020, zwolnienia z podatku

od nieruchomości: gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności

gospodarczej, wskazanym grupom przedsiębiorców, których płynność finansowa uległa

pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych konsekwencji ekonomicznych z powodu

COVID-19.

2

W uchwale, o której mowa w ust. 1, rada gminy może wprowadzić również zwolnienia od

podatku od nieruchomości gruntów, budynków i budowli zajętych na prowadzenie działalności

przez

1)

organizacje pozarządowe, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie, oraz

2)

podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 ustawy, o której mowa w pkt 1

- których płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych

konsekwencji ekonomicznych z powodu COVID-19.

1

Rada gminy może przedłużyć, w drodze uchwały, wskazanym grupom przedsiębiorców, których

płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych konsekwencji

ekonomicznych z powodu COVID-19, terminy płatności rat podatku od nieruchomości, płatnych

w kwietniu, maju i czerwcu 2020 r., nie dłużej niż do dnia 30 września 2020 r.

2

W uchwale, o której mowa w ust. 1, rada gminy może przedłużyć terminy płatności rat,

o których mowa w ust. 1, również

1)

organizacjom pozarządowym, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie, oraz

2)

podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3 ustawy, o której mowa w pkt 1

- których płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych

konsekwencji ekonomicznych z powodu COVID-19.

Zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub

poza miejscem sprzedaży wydane na podstawie art. 18 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2277 oraz z 2020 r. poz. 1492), których ważność upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo

stanu epidemii zachowują ważność przez dodatkowy okres 6 miesięcy od dnia utraty pierwotnego

terminu ważności zezwolenia, pod warunkiem wniesienia proporcjonalnej opłaty za wydanie

zezwolenia przed upływem pierwotnego terminu ważności zezwolenia.

Do dnia 31 grudnia 2020 r. zarządy województwa mogą wykorzystać środki z opłat, o

których mowa w art. 9ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi, również na działania związane z przeciwdziałaniem COVID-19.

Do dnia 31 grudnia 2020 r. wójt (burmistrz, prezydent miasta) może wykorzystać dochody

z opłat za zezwolenia wydane na podstawie art. 18 lub art. 18 oraz dochody z opłat określonych w art. 11

Do dnia 31 grudnia 2020 r. samorząd województwa może powierzyć powiatowi, w drodze

porozumienia, prowadzenie zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19.

1.

Strony umowy w sprawie zamówienia publicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1843 oraz z 2020 r. poz. 1086), niezwłocznie, wzajemnie informują się o wpływie okoliczności związanych z wystąpieniem

COVID-19 na należyte wykonanie tej umowy, o ile taki wpływ wystąpił lub może wystąpić.

Strony umowy potwierdzają ten wpływ dołączając do informacji, o której mowa w zdaniu

pierwszym, oświadczenia lub dokumenty, które mogą dotyczyć w szczególności

1)

nieobecności pracowników lub osób świadczących pracę za wynagrodzeniem na innej podstawie

niż stosunek pracy, które uczestniczą lub mogłyby uczestniczyć w realizacji zamówienia;

2)

decyzji wydanych przez Głównego Inspektora Sanitarnego lub działającego z jego upoważnienia

państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19,

nakładających na wykonawcę obowiązek podjęcia określonych czynności zapobiegawczych

lub kontrolnych;

3

poleceń lub decyzji wydanych przez wojewodów, ministra właściwego do spraw zdrowia

lub Prezesa Rady Ministrów, związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, o których mowa

w art. 11 ust. 1-3;

4)

wstrzymania dostaw produktów, komponentów produktu lub materiałów, trudności w dostępie

do sprzętu lub trudności w realizacji usług transportowych;

5

innych okoliczności, które uniemożliwiają bądź w istotnym stopniu ograniczają możliwość

wykonania umowy;

6

okoliczności, o których mowa w pkt 1-5, w zakresie w jakim dotyczą one podwykonawcy

lub dalszego podwykonawcy.

1a

W przypadku wykonawców mających siedzibę lub wykonujących działalność związaną z realizacją

umowy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w miejsce dokumentów, o których mowa

w ust. 1 pkt 1-5, składa się dokumenty wydane przez odpowiednie instytucje w tych

krajach lub oświadczenia tych wykonawców.

2.

Każda ze stron umowy, o której mowa w ust. 1, może żądać przedstawienia dodatkowych

oświadczeń lub dokumentów potwierdzających wpływ okoliczności związanych z wystąpieniem

COVID-19 na należyte wykonanie tej umowy.

3.

Strona umowy, o której mowa w ust. 1, na podstawie otrzymanych oświadczeń lub dokumentów,

o których mowa w ust. 1 i 2, w terminie 14 dni od dnia ich otrzymania, przekazuje

drugiej stronie swoje stanowisko, wraz z uzasadnieniem, odnośnie do wpływu okoliczności,

o których mowa w ust. 1, na należyte jej wykonanie. Jeżeli strona umowy otrzymała

kolejne oświadczenia lub dokumenty, termin liczony jest od dnia ich otrzymania.

4.

Zamawiający, po stwierdzeniu, że okoliczności związane z wystąpieniem COVID-19, o

których mowa w ust. 1, wpływają na należyte wykonanie umowy, o której mowa w ust.

1, w uzgodnieniu z wykonawcą dokonuje zmiany umowy, o której mowa w art. 144 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych, w szczególności przez

1)

zmianę terminu wykonania umowy lub jej części, lub czasowe zawieszenie wykonywania

umowy lub jej części,

2)

zmianę sposobu wykonywania dostaw, usług lub robót budowlanych,

3

zmianę zakresu świadczenia wykonawcy i odpowiadającą jej zmianę wynagrodzenia lub

sposobu rozliczenia wynagrodzenia wykonawcy

- o ile wzrost wynagrodzenia spowodowany każdą kolejną zmianą nie przekroczy 50% wartości

pierwotnej umowy.

4a

W przypadku stwierdzenia, że okoliczności związane z wystąpieniem COVID-19, o których

mowa w ust. 1, mogą wpłynąć na należyte wykonanie umowy, o której mowa w ust. 1, zamawiający,

w uzgodnieniu z wykonawcą, może dokonać zmiany umowy zgodnie z ust. 4.

5.

Jeżeli umowa w sprawie zamówienia publicznego zawiera postanowienia korzystniej kształtujące

sytuację wykonawcy, niż wynikałoby to z ust. 4, do zmiany umowy stosuje się te postanowienia,

z zastrzeżeniem, że okoliczności związane z wystąpieniem COVID-19, o których mowa

w ust. 1, nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do wykonania umownego prawa odstąpienia

od umowy.

6.

Jeżeli umowa w sprawie zamówienia publicznego zawiera postanowienia dotyczące kar

umownych lub odszkodowań z tytułu odpowiedzialności za jej niewykonanie lub nienależyte

wykonanie z powodu oznaczonych okoliczności, strona umowy, o której mowa w ust. 1,

w stanowisku, o którym mowa w ust. 3, przedstawia wpływ okoliczności związanych z

wystąpieniem COVID-19 na należyte jej wykonanie oraz wpływ okoliczności związanych

z wystąpieniem COVID-19, na zasadność ustalenia i dochodzenia tych kar lub odszkodowań,

lub ich wysokość.

7.

Wykonawca i podwykonawca, po stwierdzeniu, że okoliczności związane z wystąpieniem

COVID-19, mogą wpłynąć lub wpływają na należyte wykonanie łączącej ich umowy, która

jest związana z wykonaniem zamówienia publicznego lub jego części, uzgadniają odpowiednią

zmianę tej umowy, w szczególności mogą zmienić termin wykonania umowy lub jej części,

czasowo zawiesić wykonywanie umowy lub jej części, zmienić sposób wykonywania umowy

lub zmienić zakres wzajemnych świadczeń.

8.

W przypadku dokonania zmiany umowy, o której mowa w ust. 1, jeżeli zmiana ta obejmuje

część zamówienia powierzoną do wykonania podwykonawcy, wykonawca i podwykonawca uzgadniają

odpowiednią zmianę łączącej ich umowy, w sposób zapewniający, że warunki wykonania

tej umowy przez podwykonawcę nie będą mniej korzystne niż warunki wykonania umowy,

o której mowa w ust. 1, zmienionej zgodnie z ust. 4.

9.

Przepisy ust. 7 i 8 stosuje się do umowy zawartej między podwykonawcą a dalszym podwykonawcą.

10

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz związanych

z nimi ograniczeń w przemieszczaniu się, umowy w sprawie zamówienia publicznego zawierane

są pod rygorem nieważności w formie pisemnej, albo za zgodą zamawiającego w postaci

elektronicznej opatrzonej kwalifikowanym podpisem elektronicznym.

11

Przepisy ust. 1-9 stosuje się odpowiednio do umów w sprawie zamówień publicznych wyłączonych

ze stosowania ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego

w związku z COVID-19, i przez 90 dni od dnia odwołania stanu, który obowiązywał jako

ostatni, zamawiający nie może potrącić kary umownej zastrzeżonej na wypadek niewykonania

lub nienależytego wykonania umowy, o której mowa w art. 15r ust. 1, z wynagrodzenia

wykonawcy lub z innych jego wierzytelności, a także nie może dochodzić zaspokojenia

z zabezpieczenia należytego wykonania tej umowy, o ile zdarzenie, w związku z którym

zastrzeżono tę karę, nastąpiło w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii.

2.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego

w związku z COVID-19, i przez 90 dni od dnia odwołania stanu, który obowiązywał jako

ostatni, bieg terminu przedawnienia roszczenia zamawiającego, o którym mowa w ust.

1, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu. Upływ terminu, o którym mowa

w zdaniu pierwszym, może nastąpić nie wcześniej niż po upływie 120 dni od dnia odwołania

tego ze stanów, który obowiązywał jako ostatni.

3.

W przypadku gdy termin ważności zabezpieczenia należytego wykonania umowy upływa w

okresie, o którym mowa w ust. 1, zamawiający nie może dochodzić zaspokojenia z zabezpieczenia,

o którym mowa w tym przepisie, o ile wykonawca, na 14 dni przed upływem ważności tego

zabezpieczenia, każdorazowo przedłuży jego ważność lub wniesie nowe zabezpieczenie,

którego warunki zostaną zaakceptowane przez zamawiającego.

4.

W przypadku gdy termin ważności zabezpieczenia należytego wykonania umowy upływa w

okresie między 91. a 119. dniem po odwołaniu stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu

epidemii, termin ważności tego zabezpieczenia przedłuża się, z mocy prawa, do 120.

dnia po dniu odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii w związku

z COVID-19.

5.

Obliczając terminy, o których mowa w ust. 1-4, dzień odwołania ogłoszenia stanu zagrożenia

epidemicznego albo stanu epidemii w związku z COVID-19 wlicza się do tych terminów.

1

Strona umowy offsetowej, zawartej na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o niektórych umowach zawieranych w związku z realizacją

zamówień o podstawowym znaczeniu dla bezpieczeństwa państwa

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1379 i 2020), oraz umowy offsetowej, o której mowa w art. 34 ust. 1 tej ustawy, będąca zagranicznym

dostawcą w rozumieniu tej ustawy, niezwłocznie informuje odpowiednio Ministra Obrony

Narodowej lub ministra właściwego do spraw gospodarki o wpływie okoliczności związanych

z wystąpieniem COVID-19 na należyte wykonanie tej umowy oraz zasadność ustalenia i

dochodzenia kar lub odszkodowań, o ile taki wpływ wystąpił lub może wystąpić.

2

Strona umowy offsetowej, o której mowa w ust. 1, będąca zagranicznym dostawcą, o którym

mowa w ust. 1, przedstawia odpowiednio Ministrowi Obrony Narodowej lub ministrowi

właściwemu do spraw gospodarki oświadczenia lub dokumenty potwierdzające wpływ okoliczności

związanych z wystąpieniem COVID-19 na należyte wykonanie tej umowy oraz zasadność

ustalenia i dochodzenia kar lub odszkodowań.

3

Odpowiednio Minister Obrony Narodowej lub minister właściwy do spraw gospodarki na

podstawie otrzymanych oświadczeń lub dokumentów, o których mowa w ust. 2, w terminie

14 dni od dnia ich otrzymania, przekazuje stronie umowy offsetowej, o której mowa

w ust. 1, będącej zagranicznym dostawcą, o którym mowa w ust. 1, swoje stanowisko,

wraz z uzasadnieniem, odnoszące się do wpływu okoliczności związanych z wystąpieniem

COVID-19 na należyte wykonanie umowy offsetowej oraz zasadność ustalenia i dochodzenia

kar lub odszkodowań.

4.

Stanowisko, o którym mowa w ust. 3, stanowi w szczególności podstawę do

1)

zastosowania w odniesieniu do umowy offsetowej, o której mowa w ust. 1, art. 21 ustawy,

o której mowa w ust. 1;

2

czasowego zawieszenia wykonywania umowy offsetowej, o której mowa w ust. 1, lub jej

części na czas trwania okoliczności związanych z wystąpieniem COVID-19.

4a

W przypadku zawieszenia biegu terminów wykonania umowy, o którym mowa w ust. 4 pkt

2, terminy te biegną dalej z chwilą odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu

epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, w zależności od tego, który z nich zostanie

odwołany później, lub ustania okoliczności związanych z COVID-19 mających wpływ na

należyte wykonanie umowy. Odpowiednio Minister Obrony Narodowej lub minister właściwy

do spraw gospodarki określi w oświadczeniu przekazanym stronie umowy offsetowej, o

której mowa w ust. 1, będącej zagranicznym dostawcą, o którym mowa w ust. 1, w jakich

terminach bieg wykonania umowy jest zawieszony, oraz od jakiego terminu wykonanie

umowy biegnie dalej.

5.

Do zmian umowy offsetowej, o której mowa w ust. 1, wprowadzanych w związku z ust.

1-4 mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy, o której mowa w ust. 1.

6

Odpowiednio Minister Obrony Narodowej lub minister właściwy do spraw gospodarki, na

wniosek strony umowy offsetowej, o której mowa w ust. 1, będącej zagranicznym dostawcą,

o którym mowa w ust. 1, lub z własnej inicjatywy, w związku z ust. 1-3, może wyrazić

zgodę na przedłużenie okresu wykonywania umowy offsetowej przez okres dłuższy niż

10 lat.

Nie stanowi naruszenia dyscypliny finansów publicznych, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 17 ust. 6 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności

za naruszenie dyscypliny finansów publicznych

1)

nieustalenie lub niedochodzenie od strony umowy, o której mowa w art. 15r ust. 1,

należności powstałych w związku z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem umowy

w sprawie zamówienia publicznego na skutek okoliczności związanych z wystąpieniem

COVID-19, o których mowa w art. 15r ust. 1;

2)

zmiana umowy w sprawie zamówienia publicznego zgodnie z art. 15r ust. 4.

Nie popełnia przestępstwa, o którym mowa w art. 296 § 1-4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, kto nie ustala lub nie dochodzi od strony umowy, o której mowa w art. 15r ust. 1,

należności powstałych w związku z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem umowy

w sprawie zamówienia publicznego na skutek okoliczności związanych z wystąpieniem

COVID-19, o których mowa w art. 15r ust. 1, lub zmienia umowę w sprawie zamówienia

publicznego zgodnie z art. 15r ust. 4.

Za szkodę wyrządzoną działaniem lub zaniechaniem sprzecznym z prawem lub postanowieniami

umowy spółki, o której mowa w art. 293 § 1 albo art. 483 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1526), nie odpowiada wobec spółki członek zarządu, rady nadzorczej, komisji rewizyjnej

oraz likwidator, który nie ustala lub nie dochodzi od strony umowy, o której mowa

w art. 15r ust. 1, należności powstałych w związku z niewykonaniem lub nienależytym

wykonaniem umowy w sprawie zamówienia publicznego na skutek okoliczności związanych

z wystąpieniem COVID-19, o którym mowa w art. 15r ust. 1, lub zmienia umowę w sprawie

zamówienia publicznego zgodnie z art. 15r ust. 4.

Przepis art. 15r nie narusza praw stron umowy, o której mowa w art. 15r ust. 1, wynikających

z przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem art. 15r ust. 5.

1.

Do zamówień publicznych udzielanych na podstawie ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych stosuje się przepisy tej ustawy dotyczące wadium, z uwzględnieniem ust. 2.

2.

Zamawiający może żądać od wykonawców wniesienia wadium, o którym mowa w art. 45 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych. Przepisu art. 45 ust. 1 tej ustawy nie stosuje się.

1.

Do zamówień publicznych udzielanych na podstawie ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych stosuje się przepisy tej ustawy dotyczące umowy w sprawie zamówienia publicznego,

z uwzględnieniem ust. 2-8.

2.

Zamawiający płaci wynagrodzenie w częściach, po wykonaniu części umowy w sprawie zamówienia

publicznego, lub udziela zaliczki na poczet wykonania zamówienia, w przypadku umów

w sprawie zamówienia publicznego zawieranych na okres dłuższy niż 12 miesięcy.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2

1)

zamawiający określa w umowie procent wynagrodzenia wypłacanego za wykonanie poszczególnych

jej części; procentowa wartość ostatniej części wynagrodzenia nie może wynosić więcej

niż 50% wysokości wynagrodzenia należnego wykonawcy;

2)

zaliczka nie może być mniejsza niż 5% wysokości wynagrodzenia należnego wykonawcy.

4.

W przypadku, o którym mowa w art. 143a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych, zamawiający może wskazać w specyfikacji istotnych warunków zamówienia procentową

wartość ostatniej części wynagrodzenia, która nie może wynosić więcej niż 50% wysokości

wynagrodzenia należnego wykonawcy.

5.

Zabezpieczenie należytego wykonania umowy ustala się w wysokości nieprzekraczającej

5% ceny całkowitej podanej w ofercie albo maksymalnej wartości nominalnej zobowiązania

zamawiającego wynikającego z umowy.

6.

Zabezpieczenie należytego wykonania umowy można ustalić w wysokości większej niż określona

w ust. 5, nie większej jednak niż 10% ceny całkowitej podanej w ofercie albo maksymalnej

wartości nominalnej zobowiązania zamawiającego wynikającego z umowy, jeżeli jest to

uzasadnione przedmiotem zamówienia lub wystąpieniem ryzyka związanego z realizacją

zamówienia, co zamawiający opisał w specyfikacji istotnych warunków zamówienia.

7.

Zamawiający może dokonać częściowego zwrotu zabezpieczenia należytego wykonania umowy

po wykonaniu części zamówienia, jeżeli przewidział taką możliwość w specyfikacji istotnych

warunków zamówienia.

8.

Do zamówień, o których mowa w art. 131a ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych, nie stosuje się przepisów ust. 2 i 3.

(uchylony)

1.

W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii pracodawca

może, na czas oznaczony nie dłuższy niż do czasu odwołania stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii

1)

zmienić system lub rozkład czasu pracy pracowników w sposób niezbędny dla zapewnienia

ciągłości funkcjonowania przedsiębiorstwa lub stacji;

2)

polecić pracownikom świadczenie pracy w godzinach nadliczbowych w zakresie i wymiarze

niezbędnym dla zapewnienia ciągłości funkcjonowania przedsiębiorstwa lub stacji;

3

zobowiązać pracownika do pozostawania poza normalnymi godzinami pracy w gotowości

do wykonywania pracy w zakładzie pracy lub w innym miejscu wyznaczonym przez pracodawcę,

przepisu art. 151ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy nie stosuje się;

4

polecić pracownikowi realizowanie prawa do odpoczynku w miejscu wyznaczonym przez

pracodawcę.

2

Przepis ust. 1 stosuje się do pracodawców zatrudniających pracowników

1)

w przedsiębiorstwie prowadzącym działalność polegającą na zapewnieniu funkcjonowania

a)

systemów i obiektów infrastruktury krytycznej w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1398 oraz z 2020 r. poz. 148, 284, 374 i 695),

b)

sieci przesyłowych lub dystrybucyjnych w rozumieniu art. 3 pkt 11a i 11b ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2020 r. poz. 833, 843, 1086, 1378 i 1565);

2)

w przedsiębiorstwie będącym podwykonawcą lub dostawcą, którzy nie są częścią infrastruktury

krytycznej, o której mowa w pkt 1 lit. a i b, ale są kluczowi dla zachowania ciągłości

działania infrastruktury krytycznej;

3)

zapewniających funkcjonowanie stacji paliw płynnych w rozumieniu art. 3 pkt 10h ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne oraz stacji gazu ziemnego w rozumieniu art. 2 pkt 26 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 908 i 1086);

4)

u przedsiębiorcy, w stosunku do którego wydano polecenie, o którym mowa w art. 11

ust. 2;

5)

w przedsiębiorstwie pełniącym funkcję sprzedawcy z urzędu w rozumieniu art. 3 pkt 29 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne;

6)

na obszarze lub na terenie obiektu ważnego dla obronności, interesu gospodarczego

państwa, bezpieczeństwa publicznego i innych ważnych interesów państwa, o których

mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, umieszczonych w wykazach, o których mowa w art. 5 ust. 3 tej ustawy;

7)

w przedsiębiorstwie prowadzącym działalność polegającą na świadczeniu czynności bankowych

w rozumieniu art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2357 oraz z 2020 r. poz. 284, 288, 321, 1086 i 1639);

8)

w przedsiębiorstwie prowadzącym obiekt unieszkodliwiania odpadów wydobywczych kategorii

A w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 10 lipca 2008 r. o odpadach wydobywczych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1849 oraz z 2020 r. poz. 284), którego działanie lub niewłaściwe działanie może spowodować poważny wypadek, wynikający

z krótkoterminowej lub długoterminowej utraty stateczności tego obiektu obejmującej

wszelkie awarie mechanizmów związanych z jego konstrukcją lub jego niewłaściwej eksploatacji,

który skutkuje znacznym ryzykiem utraty życia, poważnego zagrożenia dla zdrowia ludzi

lub środowiska;

9)

u przedsiębiorcy prowadzącego działalność w sektorze rolno-spożywczym związaną z wytwarzaniem

lub dostarczaniem żywności.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1

1)

pracodawca obowiązany jest zapewnić pracownikowi zakwaterowanie i wyżywienie niezbędne

do realizacji przez pracownika jego obowiązków pracowniczych. Wartość świadczeń polegających

na zakwaterowaniu i wyżywieniu nie podlega wliczeniu do podstawy wymiaru składek na

ubezpieczenia społeczne;

2

pracodawca odmawia udzielenia pracownikowi urlopu wypoczynkowego, w tym urlopu, o

którym mowa w art. 167, urlopu bezpłatnego oraz innego urlopu, a także przesuwa termin takiego urlopu lub

odwołuje pracownika z takiego urlopu, jeżeli został on już pracownikowi udzielony;

nie dotyczy to urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego,

urlopu rodzicielskiego, urlopu ojcowskiego i urlopu wychowawczego.

Do okresu finansowania zwrotnego oraz do okresu kredytowania, o których mowa w art. 15b ust. 3 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania

budownictwa mieszkaniowego

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2195) nie wlicza się okresu karencji w spłacie kapitału, jeżeli karencja ta nastąpiła na

wniosek kredytobiorcy złożony w związku z wystąpieniem stanu epidemii lub stanu zagrożenia

epidemicznego.

1.

Jeżeli termin do złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, o którym

mowa w art. 105 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2020 r. poz. 35) wypada w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, ogłoszonego w

związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, termin ten ulega przedłużeniu do upływu

30 dnia następującego po dniu odwołania tego ze stanów, który obowiązywał jako ostatni.

2.

Pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie biegu przedłużonego

terminu, o którym mowa w ust. 1, uważa się za legalny w rozumieniu art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, jeżeli cudzoziemiec złoży wniosek w tym terminie.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do terminów, o których mowa w art. 85 ust. 1, art. 139l ust. 1, art. 139t ust. 1, art. 202 ust. 1 stosowanych do

zezwoleń na pobyt stały oraz zezwoleń na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej

i art. 300 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

W przypadku cudzoziemca będącego obywatelem państwa określonego w przepisach wydanych

na podstawie art. 90 ust. 10 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, ubiegającego się o wydanie wizy krajowej na terytorium tego państwa, odstępuje się

od wymogu osobistego złożenia dokumentów, o których mowa w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, w związku z ubieganiem się o tę wizę.

1

W związku ze skutkami COVID-19 Bank Gospodarstwa Krajowego może udzielać, we własnym

imieniu i na własny rachunek, poręczeń i gwarancji spłaty kredytów lub innych zobowiązań,

zaciągniętych przez przedsiębiorców w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, z przeznaczeniem na zapewnienie płynności finansowej.

2.

Poręczenie lub gwarancja mogą stanowić pomoc publiczną.

3.

Do poręczenia i gwarancji stosuje się odpowiednio art. 2b ust. 1 ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych

przez Skarb Państwa oraz niektóre osoby prawne

(Dz. U. z 2020 r. poz. 122, 568, 1086 i 1747).

4

Poręczenie lub gwarancja obejmują nie więcej niż 80% pozostającej do spłaty kwoty

kredytu lub innego zobowiązania, objętych poręczeniem lub gwarancją.

4a

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, w szczególności ze względu na ważny interes

gospodarczy lub społeczny, poręczenie lub gwarancja mogą zostać udzielone w wysokości

do 90% pozostającej do spłaty kwoty kredytu lub innego zobowiązania, objętych poręczeniem

lub gwarancją.

5.

Poręczenie lub gwarancja są udzielane na wniosek przedsiębiorcy, o którym mowa w ust.

1.

1.

Należności pieniężne, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, z tytułu oddania nieruchomości w najem, dzierżawę lub użytkowanie, przypadające

za okres stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, mogą być umarzane w całości

albo w części lub ich spłata może być odraczana lub rozkładana na raty przez starostę

lub prezydenta miasta na prawach powiatu, wykonujących zadania z zakresu administracji

rządowej, bez zgody wojewody.

2.

Starosta lub prezydent miasta na prawach powiatu wykonujący zadania z zakresu administracji

rządowej bez zgody wojewody może odstąpić od dochodzenia należności, o których mowa

w ust. 1, na wniosek podmiotu, którego płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku

z ponoszeniem negatywnych konsekwencji ekonomicznych z powodu COVID-19.

3.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa w odniesieniu do nieruchomości określonych w art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami może odstąpić od dochodzenia należności, o których mowa w ust. 1, na wniosek podmiotu,

którego płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych

konsekwencji ekonomicznych z powodu COVID-19.

3a

Kierownicy państwowych jednostek organizacyjnych na rzecz których ustanowiony został

trwały zarząd w stosunku do nieruchomości Skarbu Państwa mogą odstąpić od dochodzenia

należności z tytułu oddania nieruchomości w najem, dzierżawę lub użytkowanie, przypadających

za okres stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii na wniosek podmiotu, którego

płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych konsekwencji

ekonomicznych z powodu COVID-19.

4

W przypadku, o którym mowa w ust. 2-3a, przepisu art. 12a ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce

nieruchomościami nie stosuje się.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może, w drodze uchwały, postanowić

o odstąpieniu od dochodzenia należności o charakterze cywilnoprawnym przypadających

jednostce samorządu terytorialnego lub jej jednostkom organizacyjnym, wymienionym

w art. 9 pkt 3, 4 i 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w stosunku do podmiotów, których płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku

z ponoszeniem negatywnych konsekwencji ekonomicznych z powodu COVID-19 i które złożą

wniosek o odstąpienie od dochodzenia należności.

1.

Do czasu określenia przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego zasad

udzielania ulg, o których mowa w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, dotyczących należności pieniężnych z tytułu oddania nieruchomości w najem, dzierżawę

lub użytkowanie przypadających za okres stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu

epidemii jednostce samorządu terytorialnego lub jej jednostkom organizacyjnym, wymienionym

w art. 9 pkt 3, 4 i 13 tej ustawy, należności te mogą być umarzane, terminy ich spłaty

mogą zostać odroczone lub płatność tych należności może zostać rozłożona na raty przez

wójta, burmistrza, prezydenta miasta, zarząd powiatu albo zarząd województwa.

2.

Do czasu podjęcia uchwały, o której mowa w art. 15zzzf, wójt, burmistrz, prezydent

miasta, zarząd powiatu albo zarząd województwa może postanowić o odstąpieniu od dochodzenia

należności, o których mowa w ust. 1, na wniosek podmiotu, którego płynność finansowa

uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych konsekwencji ekonomicznych

z powodu COVID-19.

1.

Od wpływów i odsetek, o których mowa w art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, osiąganych w okresie do dnia 31 grudnia 2020 r. potrąca się 50% środków, które stanowią

dochód powiatu, na obszarze którego są położone nieruchomości, o których mowa w tym

przepisie.

2.

Do wpływów, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania

wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów

(Dz. U. z 2020 r. poz. 139, 568 i 695), przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

1

Wsparcie

1

o którym mowa w art. 15ka, art. 15kb, art. 15m, art. 15m

2

udzielone na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa w związku z COVID-19 - w przypadku podatku, którego termin płatności upływa po dniu

31 grudnia 2019 r., lub zaległości podatkowej powstałej po tym dniu

- zgodne z warunkami zawartymi w Komunikacie Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy

państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (2020/C

91 I/01) (Dz. Urz. UE C 91I z 20.03.2020, str. 1) stanowi pomoc publiczną mającą na

celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce.

2

Wsparcie i ulgi, o których mowa w art. 15ja, art. 15jb, art. 15jd oraz art. 15zzze-15zzzg,

w przypadku udzielenia ich podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą, stanowią

pomoc publiczną, mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce, o której

mowa w komunikacie Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia

gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19.

3

Wsparcie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, może być udzielone podatnikowi prowadzącemu

działalność gospodarczą, u którego nastąpił spadek obrotów gospodarczych z powodu

COVID-19 o co najmniej 25% w dowolnym miesiącu przypadającym po dniu 31 stycznia 2020 r.

w porównaniu do miesiąca poprzedniego lub analogicznego miesiąca roku poprzedniego.

1.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach kolegialne organy administracji publicznej

mogą zdecydować o odbyciu swoich posiedzeń przy użyciu środków komunikacji elektronicznej,

co obejmuje w szczególności

1)

transmisję posiedzenia w czasie rzeczywistym pomiędzy uczestnikami posiedzenia danego

organu,

2)

wielostronną komunikację w czasie rzeczywistym, w ramach której uczestnicy posiedzenia

danego organu mogą wypowiadać się w toku jego posiedzenia;

- z zachowaniem niezbędnych zasad bezpieczeństwa.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, kolegialny organ administracji publicznej może

podejmować rozstrzygnięcia także w trybie obiegowym.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii zawiesza

się wynikające z ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne

(Dz. U. z 2020 r. poz. 276, 284, 782 i 1086)

1)

wykonywanie obowiązku zgłaszania prac geodezyjnych i przekazywania wyników prac geodezyjnych

dotyczących wytyczenia budynku lub sieci uzbrojenia terenu;

2)

pobieranie opłat, wydawanie licencji oraz wystawianie Dokumentów Obliczenia Opłaty

za udostępnianie zbiorów danych

a)

ortofotomapy,

b)

państwowego rejestru podstawowych osnów geodezyjnych, grawimetrycznych i magnetycznych,

c)

szczegółowych osnów geodezyjnych,

d)

dotyczących działek ewidencyjnych w zakresie ich identyfikatorów i geometrii,

e)

dotyczących budynków w zakresie ich identyfikatorów, geometrii i rodzaju według Klasyfikacji

Środków Trwałych.

2.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii

1)

zgłoszenie prac geodezyjnych może nastąpić po ich rozpoczęciu, jednak nie później

niż w terminie 10 dni roboczych od dnia rozpoczęcia tych prac;

2)

o wyniku weryfikacji organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej informuje wykonawcę

prac geodezyjnych za pomocą środków komunikacji elektronicznej nie później niż w dniu

roboczym następującym po dniu sporządzenia protokołu;

3)

wykonawca prac geodezyjnych, których celem jest geodezyjna inwentaryzacja powykonawcza

obiektów budowlanych lub sporządzenie mapy do celów projektowych, po uzyskaniu informacji

o pozytywnym wyniku weryfikacji może umieścić na dokumentach przeznaczonych dla podmiotu,

na rzecz którego wykonuje prace geodezyjne, powstałych w wyniku tych prac, oświadczenie

o uzyskaniu pozytywnego wyniku weryfikacji.

3.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, jest równoważne z uwierzytelnieniem dokumentów

opracowanych na podstawie wykonanych prac geodezyjnych na potrzeby postępowań administracyjnych,

postępowań sądowych lub czynności cywilnoprawnych.

4.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany

do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

5.

Treść oświadczenia, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, zawiera dane identyfikujące zgłoszenie

prac geodezyjnych, w tym nazwę organu Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, który

otrzymał zgłoszenie prac geodezyjnych, wykonawcę prac geodezyjnych, imię i nazwisko

oraz numer uprawnień zawodowych kierownika prac geodezyjnych, a także numer oraz datę

sporządzenia dokumentu potwierdzającego wynik pozytywnej weryfikacji.

1.

Za okres stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonych z powodu

COVID-19, dodatek mieszkaniowy, o którym mowa w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2133), może zostać przyznany z mocą wsteczną.

2.

Dodatek mieszkaniowy może zostać przyznany z mocą wsteczną wyłącznie w przypadku wniosku

o przyznanie dodatku mieszkaniowego złożonego nie później niż po upływie 30 dni od

dnia zakończenia obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ogłoszonych z powodu COVID-19.

3.

Dodatek mieszkaniowy przyznaje się z mocą wsteczną, jeżeli osoba uprawniona do dodatku

mieszkaniowego we wniosku o przyznanie tego dodatku wskazała okres poprzedzający dzień

złożenia tego wniosku jako okres objęty tym wnioskiem.

4.

Wskazanie okresu poprzedzającego dzień złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego

jako okresu objętego tym wnioskiem następuje w formie klauzuli dołączanej do tego

wniosku i podpisanej przez wnioskodawcę.

5.

W przypadku przyznania dodatku mieszkaniowego z mocą wsteczną, okres, o którym mowa

w art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, skraca się o liczbę miesięcy poprzedzających pierwszy dzień miesiąca następujący

po dniu złożenia wniosku, za które przyznano dodatek mieszkaniowy.

6.

Dodatku mieszkaniowego z mocą wsteczną nie przyznaje się za okres, w którym osobie

do niego uprawnionej przysługiwał dodatek mieszkaniowy na podstawie innej decyzji.

7.

W przypadku przyznania dodatku mieszkaniowego z mocą wsteczną, dodatek mieszkaniowy

za miesiące poprzedzające pierwszy dzień miesiąca następujący po dniu złożenia wniosku

wypłaca się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego

stała się ostateczna.

(Oznaczenie i tytuł rozdziału 2a - uchylone)

1.

Karze pieniężnej podlega ten, kto wbrew przepisowi art. 8b stosuje ceny lub marże

wyższe niż ustalone zgodnie z obwieszczeniem, o którym mowa w art. 8, lub z przepisami

wykonawczymi wydanymi na podstawie art. 8a.

2.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza się w wysokości od 5000 do 5 000

000 zł.

3.

Karę pieniężną nakłada, w drodze decyzji, odpowiednio w zakresie swojej właściwości

1)

(uchylony)

2)

wojewódzki inspektor jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych;

3)

(uchylony)

4)

wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej.

4.

Karę uiszcza się w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja, o której mowa w ust.

3, stała się ostateczna.

5.

Organ może nadać decyzji, o której mowa w ust. 3, rygor natychmiastowej wykonalności

w całości lub w części, jeżeli wymaga tego ochrona bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

6.

Do decyzji nakładających karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisu

art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi.

1.

Do decyzji wydanej na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 i 1423), dotyczącej podatków stanowiących dochód budżetu państwa, na podstawie wniosku złożonego

w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonych

w związku z COVID-19 albo w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu, nie stosuje

się przepisów art. 57 § 1 i 8 tej ustawy.

1a

W zaświadczeniu, o którym mowa w art. 306e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, wystawianym w okresie objętym zaniechaniem poboru odsetek za zwłokę od zaległości

podatkowych zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 2 lub 3, nie uwzględnia

się zaległości podatkowych, których zapłata po upływie terminu płatności jest objęta

tym zaniechaniem poboru odsetek. Przepis stosuje się odpowiednio do ustalania spełnienia

warunku braku istnienia zaległości podatkowych w celu skorzystania ze wsparcia finansowego

w ramach programów rządowych.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, zaniechać

w całości lub w części poboru odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, określając

w szczególności rodzaj podatku, zakres terytorialny zaniechania, okres, w którym następuje

zaniechanie, i grupy obowiązanych, których dotyczy zaniechanie, mając na względzie

okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii w związku z COVID-19

oraz skutki nimi wywołane.

3

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, zaniechać

w całości lub w części poboru odsetek za zwłokę od niewpłaconej w terminie daniny

solidarnościowej, o której mowa w rozdziale 6a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1426, 1291, 1428, 1492 i 1565), określając w szczególności zakres terytorialny zaniechania, okres, w którym następuje

zaniechanie, i grupy obowiązanych, których dotyczy zaniechanie, mając na względzie

okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii w związku z COVID-19

oraz skutki nimi wywołane.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów może nałożyć na przedsiębiorcę, w

drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości nie większej niż 10% obrotu osiągniętego

w roku obrotowym poprzedzającym rok nałożenia kary, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby

nieumyślnie, dopuścił się wielokrotnie, w przypadku wielu towarów lub usług lub na

dużą skalę, naruszenia zakazu określonego w art. 8b. Przepisy art. 106 ust. 3-7 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów stosuje się odpowiednio.

1.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów może również nałożyć na przedsiębiorcę,

w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości do 5% obrotu w roku obrotowym poprzedzającym

rok nałożenia kary, ale nie więcej niż 50 000 000 zł, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby

nieumyślnie

1)

nie udzielił informacji żądanych przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

lub udzielił informacji nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd;

2)

uniemożliwia lub utrudnia Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów rozpoczęcie

lub przeprowadzenie kontroli.

2.

Przepisy art. 106 ust. 3-5 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów stosuje się odpowiednio.

1

Do postępowania w sprawie nałożenia kar, o których mowa w art. 15zzzk i art. 15zzzl,

stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwemu wykorzystywaniu

przewagi kontraktowej w obrocie produktami rolnymi i spożywczymi, z wyłączeniem art. 8, art. 26-28 i art. 31.

2

Do kar pieniężnych, o których mowa w art. 15zzzk i art. 15zzzl, stosuje się odpowiednio

przepisy art. 38 ust. 1-5 i art. 39 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwemu

wykorzystywaniu przewagi kontraktowej w obrocie produktami rolnymi i spożywczymi.

1.

W razie stwierdzenia naruszenia obowiązku hospitalizacji, kwarantanny lub izolacji

w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem lub zwalczaniem COVID-19, nałożonego

przez właściwy organ lub wynikającego z przepisów prawa, państwowy powiatowy inspektor

sanitarny nakłada na osobę naruszającą taki obowiązek, w drodze decyzji, administracyjną

karę pieniężną w kwocie do 30 000 zł.

2.

Stwierdzenie naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić w szczególności

na podstawie ustaleń Policji, innych służb państwowych lub innych uprawnionych podmiotów.

3.

W zakresie określonym w ust. 1 nie ma zastosowania art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej

Inspekcji Sanitarnej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 59 oraz z 2020 r. poz. 322, 374, 567 i 1337).

1

W razie stwierdzenia naruszenia czasowego ograniczenia lub zakazu obrotu i używania

określonych przedmiotów lub produktów spożywczych, ustanowionego w przepisach wykonawczych

wydanych na podstawie art. 46 ust. 4 pkt 2 albo art. 46a i art. 46b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu

oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem lub zwalczaniem COVID-19, wojewoda może

nałożyć na podmiot naruszający takie ograniczenia lub zakaz, w drodze decyzji, administracyjną

karę pieniężną w kwocie do 1 000 000 zł, a w przypadku jeżeli wartość przedmiotów

lub produktów przekracza 1 000 000 zł administracyjna kara pieniężna określana jest

w wysokości dwukrotności tej wartości.

2.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, służy odwołanie do ministra właściwego do spraw

zdrowia.

3.

(uchylony)

Środki finansowe pochodzące z administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w

art. 15zzzj, art. 15zzzk, art. 15zzzl, art. 15zzzn i art. 15zzzo, stanowią dochód

budżetu państwa.

1.

W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, minister

właściwy do spraw instytucji finansowych, może zawiesić z urzędu albo na wniosek postępowanie

kontrolne, postępowanie w zakresie egzekucji opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia

umowy obowiązkowego ubezpieczenia, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu

Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych oraz odroczyć terminy płatności z tytułu niespełnienia tego obowiązku, biorąc pod

uwagę konieczność zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku ubezpieczeniowego.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może, w drodze rozporządzenia, odroczyć

terminy płatności oraz zawiesić postępowania, o których mowa w ust. 1, określając

zakres terytorialny zawieszenia, rodzaje postępowań podlegających zawieszeniu oraz

okres, na który następuje zawieszenie oraz odroczenie, mając na względzie okres obowiązywania

stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz skutki nimi wywołane, biorąc

pod uwagę konieczność zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku ubezpieczeniowego.

3.

Do terminów odroczeń oraz postępowań zawieszonych na podstawie ust. 1 lub 2, nie wlicza

się okresów ich zawieszenia oraz odroczenia.

Oświadczenie woli członka organu osoby prawnej innej niż Skarb Państwa albo jednostka

samorządu terytorialnego, może zostać złożone w formie dokumentowej, a posiedzenia

organów osób prawnych odbywać się z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej

bez konieczności jednoczesnej obecności członków tych organów. Do skuteczności takiego

oświadczenia nie jest wymagane wypełnienie formularza udostępnionego w systemie teleinformatycznym,

opatrzenie kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem

osobistym, bez względu na odmienne zastrzeżenie ustawy lub czynności prawnej.

Prace geologiczne, w tym roboty geologiczne, wykonywane na podstawie ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1064 i 1339), które nie mogą być wykonane zgodnie z harmonogramem określonym w koncesji lub projekcie

robót geologicznych ze względu na obowiązywanie stanu zagrożenia epidemicznego albo

stanu epidemii, mogą zostać wykonane w terminie późniejszym, bez potrzeby zmiany koncesji

lub projektu robót geologicznych, do czasu upływu terminu obowiązywania koncesji lub

czasu na jaki został zatwierdzony projekt robót geologicznych lub terminu określonego

w projekcie robót geologicznych podlegającym zgłoszeniu staroście albo ministrowi

właściwemu do spraw środowiska.

1.

Świadectwo zdrowia wydane na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o pracy na morzu

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1353) lub art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o pracy na statkach rybackich

(Dz. U. poz. 2197), które traci ważność w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 13 marca 2020 r. albo

w okresie obowiązywania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii ogłoszonego w związku z COVID-19, zachowuje ważność do dnia upływu

60 dni od dnia odwołania tego stanu.

2.

W przypadku gdy 3-miesięczny termin, o którym mowa w art. 6 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o pracy na morzu oraz w art. 6 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o pracy na statkach rybackich, upływa w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 13 marca 2020 r. lub w okresie

obowiązywania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii ogłoszonego w związku z COVID-19, termin ten ulega przedłużeniu

do upływu 60 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii.

1

W przypadku odroczenia terminu płatności lub rozłożenia na raty, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, dotyczącego należności z tytułu składek należnych za okres od 1 stycznia 2020 r.,

na podstawie wniosku złożonego w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii albo w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu, nie nalicza

się opłaty prolongacyjnej, o której mowa w art. 29 ust. 4.

2

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, może być złożony wyłącznie w formie dokumentu elektronicznego

za pomocą profilu informacyjnego utworzonego w systemie teleinformatycznym udostępnionym

przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, w formie dokumentu elektronicznego opatrzonego

kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym, podpisem osobistym albo

wykorzystując sposób potwierdzania pochodzenia oraz integralności danych udostępniony

bezpłatnie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w systemie teleinformatycznym.

Certyfikat audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego wydany na podstawie art. 24n ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 470, 471 i 1087), którego ważność upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego, stanu

epidemii albo w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu, zachowuje ważność,

jednak nie dłużej niż do dnia upływu 90 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie odwołany później.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii testy kwalifikacyjne,

o których mowa w art. 39b ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, mogą być przeprowadzane, po zakończeniu zajęć teoretycznych i praktycznych, przez

wojewodę właściwego ze względu na miejsce prowadzenia ośrodka szkolenia w urzędzie

wojewódzkim i na koszt urzędu wojewódzkiego.

2.

Testy kwalifikacyjne przeprowadza co najmniej jeden przedstawiciel wojewody, wchodzący

w skład komisji egzaminacyjnej, o której mowa w art. 39bpkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, który jest pracownikiem urzędu wojewódzkiego obsługującego wojewodę. Przeprowadzenie

testów kwalifikacyjnych przez pracownika urzędu wojewódzkiego następuje w ramach świadczenia

pracy na rzecz tego urzędu.

3.

Testy kwalifikacyjne przeprowadza się w sposób i na warunkach określonych przez wojewodę,

przy zachowaniu aktualnie obowiązujących przepisów sanitarno-epidemiologicznych.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii część teoretyczna,

o której mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1268 i 1517) może być realizowana przy wykorzystaniu metod on-line polegających na transmisji

w czasie rzeczywistym dźwięku i obrazu między osobą prowadzącą taką część a jej uczestnikami.

Część teoretyczna niezakończona do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo

stanu epidemii może nadal być prowadzona z wykorzystaniem metod on-line, jednak nie

dłużej niż przez 30 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu

epidemii.

W przypadku gdy termin, o którym mowa w art. 81b ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ulega on przedłużeniu do dnia upływu 30 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie odwołany później.

W przypadku gdy ważność

1)

prawa jazdy,

2)

pozwolenia na kierowanie tramwajem,

3)

zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym lub pojazdem przewożącym wartości

pieniężne,

4)

świadectwa kierowcy,

5)

legitymacji instruktora nauki jazdy,

6)

legitymacji egzaminatora,

7)

zaświadczenia o wpisie do ewidencji instruktorów techniki jazdy (świadectwa instruktora

techniki jazdy),

8)

uprawnień do kierowania pojazdami,

9)

wpisu w prawie jazdy kodu 95 potwierdzającego uzyskanie kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji

wstępnej przyspieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej

uzupełniającej przyspieszonej albo ukończenie szkolenia okresowego

- upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ważność tych dokumentów, uprawnień i wpisu ulega przedłużeniu do dnia upływu 60 dni

od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności

od tego, który z nich zostanie odwołany później.

Badanie techniczne pojazdu, którego termin upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia

epidemicznego albo stanu epidemii, którego właścicielem lub posiadaczem jest osoba

przebywająca na obowiązkowej kwarantannie lub poddana leczeniu z powodu COVID-19 w

tym okresie, zachowuje ważność przez okres 7 dni od dnia zakończenia leczenia lub

zwolnienia z obowiązkowej kwarantanny, jedynie w celu umożliwienia dojazdu na badanie

techniczne.

1.

W okresie stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii zawiesza się przeprowadzanie

badań lekarskich i psychologicznych

1)

osób ubiegających się o uzyskanie licencji maszynisty albo o zachowanie jego ważności,

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 22a ust. 11 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym;

2)

osób ubiegających się o uzyskanie świadectwa maszynisty albo o zachowanie jego ważności,

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 22b ust. 22 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym;

3)

pracowników zatrudnionych na stanowiskach bezpośrednio związanych z prowadzeniem i

bezpieczeństwem ruchu kolejowego oraz z prowadzeniem określonych rodzajów pojazdów

kolejowych, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 22d ust. 3 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym;

4)

pracowników zatrudnionych na stanowisku zwrotniczego, o którym mowa w art. 22d ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 11 ustawy z dnia 9 stycznia 2020 r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym

oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 462);

5)

funkcjonariuszy straży ochrony kolei, określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 59 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o transporcie kolejowym.

2

W przypadku gdy ważność badań lekarskich i psychologicznych, o których mowa w ust.

1, upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii

ważność tych badań ulega przedłużeniu do dnia upływu 90 dni od dnia odwołania stanu

zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie

odwołany później.

W przypadku gdy termin ważności

1)

autoryzacji bezpieczeństwa, o której mowa w art. 18a ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym,

2)

certyfikatu bezpieczeństwa, o którym mowa w art. 18b ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym,

3)

świadectwa bezpieczeństwa, o którym mowa w art. 19 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym,

4)

licencji maszynisty, o której mowa w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym,

5)

świadectwa maszynisty, o którym mowa w art. 22b ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym,

6)

certyfikatu dla podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie pojazdu kolejowego (ECM),

o którym mowa w art. 23j ust. 8 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym

- upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

termin ważności tych dokumentów ulega przedłużeniu do dnia upływu 90 dni od dnia odwołania

stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z

nich zostanie odwołany później.

W przypadku gdy w okresie stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii przypada

termin przeprowadzenia

1)

szkoleń oraz okresowych sprawdzianów wiedzy i umiejętności maszynistów, o których

mowa w art. 22b ust. 7 i ust. 21 pkt 4 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym,

2)

szkoleń dla pracowników kolejowych z zakresu kierowania ruchem, o których mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 6 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym,

3)

szkoleń dla osób, o których mowa w art. 15zzzy ust. 1 pkt 3-5

- termin ważności aktualnego szkolenia albo sprawdzianu ulega przedłużeniu do dnia

upływu 90 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

w zależności od tego, który z nich zostanie odwołany później.

1.

W okresie stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii zawiesza się przeprowadzanie

egzaminów okresowych, o których mowa w § 42 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 30 grudnia 2014 r.

w sprawie pracowników zatrudnionych na stanowiskach bezpośrednio związanych z prowadzeniem

i bezpieczeństwem ruchu kolejowego oraz z prowadzeniem określonych rodzajów pojazdów

kolejowych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 46).

2

W przypadku gdy termin przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w ust. 1, przypada

w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii termin

przeprowadzenia tego egzaminu ulega przedłużeniu do dnia upływu 90 dni od dnia odwołania

stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z

nich zostanie odwołany później.

1.

Z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, orzeczenie o

1)

częściowej niezdolności do pracy,

2)

całkowitej niezdolności do pracy,

3)

całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji,

4)

niezdolności do samodzielnej egzystencji

- wydane na czas określony na podstawie odpowiednio przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 53, 252, 568, 1222 i 1578), ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1300), ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków

przy pracy i chorób zawodowych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1205), ustawy z dnia 30 października 2002 r. o zaopatrzeniu z tytułu wypadków lub chorób

zawodowych powstałych w szczególnych okolicznościach

(Dz. U. z 2020 r. poz. 984), ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących

ofiarami represji wojennych i okresu powojennego

(Dz. U. z 2020 r. poz. 517), ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz

ich rodzin

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1790), ustawy z dnia 2 września 1994 r. o świadczeniu pieniężnym i uprawnieniach przysługujących

żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla,

kamieniołomach, zakładach rud uranu i batalionach budowlanych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 619), ustawy z dnia 31 lipca 2019 r. o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do

samodzielnej egzystencji

(Dz. U. poz. 1622 i 2473 oraz z 2020 r. poz. 252), którego ważność upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo

stanu epidemii albo w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu, zachowuje ważność

przez okres kolejnych 3 miesięcy od dnia upływu terminu jego ważności, w przypadku

złożenia wniosku o ustalenie uprawnień do świadczenia na dalszy okres przed upływem

terminu ważności tego orzeczenia.

2.

Z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 orzeczenie o okolicznościach uzasadniających

ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego, wydane na podstawie ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa, którego ważność upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo

stanu epidemii albo w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu, zachowuje ważność

przez okres kolejnych 3 miesięcy od dnia upływu terminu ważności tego orzeczenia,

jednak nie dłużej niż przez okres, o którym mowa w art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa, w przypadku złożenia wniosku o ustalenie uprawnień do świadczenia na dalszy okres,

przed upływem terminu ważności tego orzeczenia.

3.

Prawo do świadczeń uzależnionych od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności

do samodzielnej egzystencji ulega wydłużeniu do końca miesiąca kalendarzowego, w którym

upłynie wydłużony zgodnie z ust. 1 termin ważności tego orzeczenia, bez konieczności

wydania w tej sprawie decyzji.

4.

Na zasadach określonych w ust. 3 wydłużeniu ulega również termin ważności książki

inwalidy wojennego (wojskowego), legitymacji osoby represjonowanej, legitymacji emeryta-rencisty

oraz emeryta-rencisty wojskowego, wydanej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

jeżeli w dokumencie tym określono termin jego ważności.

5.

Zasady określone w ust. 1-3 mają odpowiednie zastosowanie do orzeczeń, których termin

ważności upłynął przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jeśli wniosek o ustalenie

uprawnień do świadczenia na dalszy okres został złożony przed upływem terminu ważności

tego orzeczenia i nowe orzeczenie nie zostało wydane przed dniem wejścia w życie ustawy.

6.

Zasady określone w ust. 1, 3 i 5 mają zastosowanie do orzeczeń wojskowych komisji

lekarskich wydanych na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy

zawodowych oraz ich rodzin.

7.

Jeżeli w wyniku późniejszego wydania orzeczenia, o którym mowa w ust. 1, okaże się,

że w okresie, w którym nastąpiło wydłużenie prawa do świadczenia zgodnie z ust. 3,

przysługiwało prawo do tego świadczenia w wyższej wysokości, świadczenie przysługuje

w odpowiednio podwyższonej wysokości od miesiąca, w którym powstało prawo do jego

podwyższenia.

8.

Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, określać

dłuższe okresy ważności orzeczeń, niż wskazane w ust. 1 i 2, mając na względzie okres

obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz skutki nimi wywołane.

9.

W przypadku wydłużenia okresu w trybie ust. 8, przepisy ust. 3-7 stosuje się odpowiednio.

10

W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, od dnia

ogłoszenia danego stanu, zawiesza się wykonywanie obowiązków wynikających z przepisu

art. 5 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy

zawodowych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 860) w zakresie kierowania z urzędu żołnierzy zawodowych do wojskowej komisji lekarskiej

po powrocie do kraju.

11

Po odwołaniu stanu zagrożenia epidemicznego, w przypadku gdy nie zostanie ogłoszony

stan epidemii albo po odwołaniu stanu epidemii, należy niezwłocznie podjąć wykonywanie

zawieszonych obowiązków, o których mowa w ust. 10, i wykonać je w okresie nie dłuższym

niż 90 dni od dnia odwołania danego stanu.

(uchylony)

1.

W celu przeciwdziałania skutkom COVID-19 minister właściwy do spraw transportu przekazuje

zarządzającemu portem lotniczym środki finansowe na częściowe pokrycie straty wynikającej

z obowiązywania zakazów w ruchu lotniczym określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 119 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1580 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 284 i 1378) w okresie od dnia 15 marca 2020 r. do dnia 30 czerwca 2020 r.

2.

Przez stratę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między wynikiem działalności

operacyjnej zarządzającego portem lotniczym osiągniętym w okresie od dnia 15 marca

2020 r. do dnia 30 czerwca 2020 r. a wynikiem działalności operacyjnej zarządzającego

portem lotniczym osiągniętym w okresie od dnia 15 marca 2019 r. do dnia 30 czerwca

2019 r.

3.

Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, pochodzą z Funduszu Przeciwdziałania COVID-19.

4.

Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, są wypłacane do wysokości środków zarezerwowanych

na ten cel w planie Funduszu Przeciwdziałania COVID-19.

5.

Podziału środków zarezerwowanych na cel, o którym mowa w ust. 1, w planie Funduszu

Przeciwdziałania COVID-19 dokonuje minister właściwy do spraw transportu między zarządzających

portami lotniczymi według udziału poszczególnych portów lotniczych w rynku w 2019 r.

określonego w załączniku do ustawy.

6.

Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, są przekazywane zarządzającemu portem lotniczym

na jego wniosek.

7.

Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, są przekazywane zarządzającemu portem lotniczym

do wysokości wynikającej z podziału, o którym mowa w ust. 5, jednak w kwocie nie wyższej

niż wysokość straty, o której mowa w ust. 1.

8.

Zarządzający portem lotniczym składa wniosek, o którym mowa w ust. 6, w formie pisemnej

w postaci papierowej na adres urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw transportu

albo w postaci elektronicznej na elektroniczną skrzynkę podawczą tego ministra.

9.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 6, zarządzający portem lotniczym dołącza oświadczenie

potwierdzające, że dane zawarte we wniosku są kompletne i zgodne ze stanem faktycznym.

Oświadczenie składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

oświadczeń. Zarządzający portem lotniczym jest obowiązany do zawarcia w oświadczeniu

klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie

fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

10.

Minister właściwy do spraw transportu w terminie 15 dni roboczych od dnia otrzymania

wniosku, o którym mowa w ust. 6, przekazuje do Banku Gospodarstwa Krajowego dyspozycję

wypłaty środków finansowych, o których mowa w ust. 1, na rachunek bankowy wskazany

we wniosku.

11.

Po zakończeniu roku budżetowego wysokość straty, o której mowa w ust. 1, podlega weryfikacji

przez biegłego rewidenta w ramach badania sprawozdania finansowego zarządzającego

portem lotniczym za 2020 r.

12.

Sprawozdanie z badania sprawozdania finansowego, o którym mowa w ust. 11, zawierające

informacje o wysokości straty, o której mowa w ust. 1, zarządzający portem lotniczym

przekazuje ministrowi właściwemu do spraw transportu w terminie 14 dni od dnia jego

otrzymania, jednak nie później niż do dnia 30 kwietnia 2021 r.

13.

Wysokość przekazanych zarządzającemu portem lotniczym środków finansowych, o których

mowa w ust. 1, przekraczająca wysokość straty, o której mowa w ust. 1, podlega zwrotowi

do Funduszu Przeciwdziałania COVID-19 najpóźniej w terminie przekazania ministrowi

właściwemu do spraw transportu sprawozdania z badania sprawozdania finansowego, o

którym mowa w ust. 12.

14.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku,

o którym mowa w ust. 6, mając na uwadze konieczność zapewnienia jednolitej formy składanych

wniosków.

Pracownicy zarządzającego lotniskiem odpowiedzialni za zapewnienie niezbędnej pomocy

medycznej, o której mowa w art. 68 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1580 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 284 i 1378), pracownicy lotniskowej służby ratowniczo-gaśniczej, o których mowa w art. 84 tej

ustawy, oraz inne osoby, którym zarządzającym lotniskiem powierzył wykonywanie czynności

związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, w czasie wykonywania tych czynności korzystają

z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych.

W przypadku gdy ważność specjalistycznego szkolenia dla pracowników lotniskowej służby

ratowniczo-gaśniczej, o którym mowa w art. 84 ust. 5 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, w odniesieniu do lotniska użytku publicznego, upływa w okresie obowiązywania stanu

zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ważność tego szkolenia ulega przedłużeniu

do dnia upływu 6 miesięcy od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu

epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie odwołany później.

1

W przypadku gdy ważność szkoleń, o których mowa w § 20 ust. 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki

Morskiej z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie Krajowego Programu Ochrony Lotnictwa Cywilnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 631), upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ważność tych szkoleń ulega przedłużeniu do dnia upływu 30 dni od dnia odwołania stanu

zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie

odwołany później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy od dnia utraty ważności szkoleń.

2.

W przypadku gdy ważność sprawdzenia przeszłości, o którym mowa w § 32 załącznika do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej

z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie Krajowego Programu Ochrony Lotnictwa Cywilnego oraz w § 15 ust. 1 pkt 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i

Gospodarki Morskiej z dnia 20 września 2013 r. w sprawie Krajowego Programu Szkolenia

w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1852), upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ważność takiego sprawdzenia przeszłości ulega przedłużeniu do dnia upływu 30 dni od

dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od

tego, który z nich zostanie odwołany później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy od

dnia utraty ważności sprawdzenia.

1.

W przypadku gdy ważność szkolenia okresowego, o którym mowa w § 2 pkt 10 załącznika do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki

Morskiej z dnia 20 września 2013 r. w sprawie Krajowego Programu Szkolenia w zakresie

ochrony lotnictwa cywilnego, upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ważność tego szkolenia ulega przedłużeniu do dnia upływu 30 dni od dnia odwołania

stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z

nich zostanie odwołany później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy od dnia utraty

ważności szkolenia.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, osoby wymienione w § 13 ust. 1 pkt 1-3 załącznika do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej z dnia 20 września 2013 r. w sprawie Krajowego Programu Szkolenia

w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego, są obowiązane odbyć szkolenie okresowe niezwłocznie odwołania stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie odwołany później.

3.

W przypadku gdy termin ponownej certyfikacji osób wymienionych w § 13 ust. 1 pkt 1-3 załącznika do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej z dnia 20 września 2013 r. w sprawie Krajowego Programu Szkolenia

w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego, przypada w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ważność uprawnień tych osób ulega przedłużeniu do dnia upływu 30 dni od dnia odwołania

stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z

nich zostanie odwołany później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy od dnia utraty

ważności szkoleń.

4.

W przypadku gdy ważność szkoleń, o których mowa w § 13 ust. 11 i 12 załącznika do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i

Gospodarki Morskiej z dnia 20 września 2013 r. w sprawie Krajowego Programu Szkolenia

w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego, upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ważność tych szkoleń ulega przedłużeniu do dnia upływu 30 dni od dnia odwołania stanu

zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie

odwołany później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy od dnia utraty ważności szkoleń.

5.

Szkolenia z zakresu ochrony lotnictwa cywilnego, o których mowa w § 2 pkt 3 załącznika do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki

Morskiej z dnia 20 września 2013 r. w sprawie Krajowego Programu Szkolenia w zakresie

ochrony lotnictwa cywilnego, dla kategorii osób, o których mowa w § 13 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia, oraz

szkolenia, o których mowa w § 2 pkt 4 tego rozporządzenia, dla kategorii osób, o których

mowa w § 13 ust. 1 pkt 1-3 i 17 załącznika do tego rozporządzenia, odbywające się

w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, są przeprowadzane

w sposób określony w § 18 ust. 1 pkt 3 załącznika do tego rozporządzenia. Szkolenia

odbywają się z zapewnieniem zdalnej dostępności instruktora szkolenia.

1.

W przypadku gdy termin szkolenia, o którym mowa w § 77 ust. 2 pkt 2, § 82 ust. 2, § 83 ust. 4 oraz § 94 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia

Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 19 maja 2017 r. w sprawie licencji i

świadectw kwalifikacji personelu służb ruchu lotniczego

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1124), przypada w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ważność tego szkolenia ulega przedłużeniu do dnia upływu 90 dni od dnia odwołania

stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z

nich zostanie odwołany później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy od dnia utraty

ważności szkolenia. Przepis stosuje się do szkoleń dla informatorów lotniskowej służby

informacji powietrznej (AFIS).

2.

W przypadku gdy ważność uprawnień uzupełniających lub uprawnień uzupełniających w

jednostce, o którym mowa w § 77 ust. 2, § 82 ust. 1, § 83 ust. 3 oraz § 94 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury

i Budownictwa z dnia 19 maja 2017 r. w sprawie licencji i świadectw kwalifikacji personelu

służb ruchu lotniczego, upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ważność tych uprawnień uzupełniających lub uprawnień uzupełniających w jednostce,

ulega przedłużeniu na okres do 90 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie odwołany później,

jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy od dnia utraty ważności uprawnień. Przepis stosuje

się do uprawnień informatorów lotniskowej służby informacji powietrznej (AFIS).

3.

Trzymiesięczny okres, o którym mowa w § 77 ust. 2 pkt 1, rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 19

maja 2017 r. w sprawie licencji i świadectw kwalifikacji personelu służb ruchu lotniczego, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, jednak

nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2020 r., ulega przedłużeniu do 6 miesięcy.

4.

Termin końcowy obowiązku, o którym mowa w § 105 ust. 2, 5 i 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 19

maja 2017 r. w sprawie licencji i świadectw kwalifikacji personelu służb ruchu lotniczego, ulega przedłużeniu do dnia upływu 120 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie odwołany później,

jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2020 r.

1.

W przypadku gdy ważność uprawnień podstawowych lub dodatkowych, o których mowa w § 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej

z dnia 3 czerwca 2013 r. w sprawie świadectw kwalifikacji

(Dz. U. z 2017 r. poz. 288), upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ważność tych uprawnień podstawowych lub dodatkowych, ulega przedłużeniu do dnia upływu

90 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności

od tego, który z nich zostanie odwołany później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy

od dnia utraty ważności uprawnień.

2.

W przypadku gdy ważność badań lotniczo-lekarskich, o których mowa w § 12 ust. 1, rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej

z dnia 27 maja 2013 r. w sprawie badań lotniczo-lekarskich

(Dz. U. z 2017 r. poz. 129), upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ważność tych badań, ulega przedłużeniu do dnia upływu 90 dni od dnia odwołania stanu

zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z nich zostanie

odwołany później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy od dnia utraty ważności badań,

pod warunkiem że orzeczenie lotniczo-lekarskie nie zawiera ograniczeń za wyjątkiem

wzrokowych.

W przypadku gdy termin szkolenia z zakresu bezpiecznej obsługi materiałów niebezpiecznych

przewożonych drogą powietrzną, przypada w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii ważność tego szkolenia ulega przedłużeniu do dnia upływu 30 dni

od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności

od tego, który z nich zostanie odwołany później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy

od dnia utraty ważności szkolenia.

W przypadku gdy termin szkolenia, o którym mowa w art. 95f ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, przypada w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

ważność tego szkolenia ulega przedłużeniu do dnia upływu 30 dni od dnia odwołania

stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, w zależności od tego, który z

nich zostanie odwołany później, jednak nie dłużej niż o 6 miesięcy od dnia utraty

ważności szkolenia.

1.

Jeżeli ostatni dzień okresu pobytu cudzoziemca na podstawie wizy krajowej przypada

w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, ogłoszonego w związku

z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, okres pobytu na podstawie tej wizy oraz okres ważności

tej wizy ulega przedłużeniu z mocy prawa do upływu 30. dnia następującego po dniu

odwołania tego ze stanów, który obowiązywał jako ostatni.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, w dokumencie podróży cudzoziemca nie umieszcza

się nowej naklejki wizowej.

3.

Jeżeli ostatni dzień okresu ważności zezwolenia na pobyt czasowy przypada w okresie

stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, ogłoszonego w związku z zakażeniami

wirusem SARS-CoV-2, okres ważności tego zezwolenia ulega przedłużeniu z mocy prawa

do upływu 30. dnia następującego po dniu odwołania tego ze stanów, który obowiązywał

jako ostatni.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, nie wydaje się, ani nie wymienia się karty pobytu.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii zezwala

się operatorom lotniczym na przewóz środków zawierających materiał niebezpieczny UN1887

Alcohols, n.o.s. oraz UN1170 Ethanol solution, jako środków do dezynfekcji rąk dla

pasażerów i załóg statków powietrznych, zgodnie z postanowieniami Instrukcji Technicznych

Bezpiecznego Transportu Materiałów Niebezpiecznych Drogą Powietrzną ICAO Doc. 9284

- AN/905, w rozumieniu pkt 119 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 965/2012 z dnia 5 października

2012 r. ustanawiającego wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące

się do operacji lotniczych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady

(WE) nr 216/2008

(Dz. Urz. UE L 296 z 25.10.2012, str. 1, z późn. zm.).

2.

Operatorzy lotniczy upewniają się, że środki, o których mowa w ust. 1, są odpowiednio

przechowywane i zabezpieczone, aby zapobiec przypadkowemu rozlaniu, uszkodzeniu lub

ryzyku pożaru oraz, że opakowania zapasowe są również odpowiednio zapakowane. Pojemność

każdego pojemnika nie może przekraczać 0,5 litra, a całkowita ilość środków, o których

mowa w ust. 1, na pokładzie statku powietrznego nie może przekraczać 8 litrów.

3.

Operatorzy lotniczy dokonują oceny ryzyka związanego z przewozem środków, o których

mowa w ust. 1, odpowiednio zmieniają procedury postępowania awaryjnego i informują

załogi statków powietrznych o wprowadzonych zmianach.

1.

W okresie obowiązywania ustawy operacje bezzałogowych statków powietrznych mogą być

realizowane po poinformowaniu Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej o zamiarze wykonania

lotu za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, określonego przez Agencję oraz

zgodnie z warunkami wykonywania lotów określonymi w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 marca

2013 r. w sprawie wyłączenia zastosowania niektórych przepisów ustawy - Prawo lotnicze

do niektórych rodzajów statków powietrznych oraz określenia warunków i wymagań dotyczących

używania tych statków

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1497).

2.

Udziela się dotacji z budżetu państwa na finansowanie realizacji zadań wskazanych

w ust. 1, przez Polską Agencję Żeglugi Powietrznej.

3.

Dotacji, o której mowa w ust. 2, udziela na wniosek Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej

minister właściwy do spraw transportu.

4.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi w drodze rozporządzenia sposób i tryb przekazywania

i rozliczania dotacji, o której mowa w ust. 2, i dokumentowania kosztów objętych finansowaniem

z tej dotacji, oraz wzór wniosku, o którym mowa w ust. 3, z uwzględnieniem konieczności

zapewnienia przejrzystości gospodarowania środkami budżetu państwa.

5.

Na potrzeby realizacji zadań wskazanych w ust. 1 Polska Agencja Żeglugi Powietrznej

może przejąć wszystkie przysługujące właścicielowi autorskie prawa majątkowe do systemów

teleinformatycznych służących do koordynacji i zarządzania lotami bezzałogowych statków

powietrznych w polskiej przestrzeni powietrznej, które przeszły proces weryfikacji,

i są dopuszczone przez odpowiednie organy nadzoru lotniczego do ich wykorzystania

w pracy operacyjnej wraz z prawami do dokumentacji systemu. Przejęcie następuje na

wszystkich polach eksploatacji wskazanych w ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1231 oraz z 2020 r. poz. 288), w tym wskazanych w art. 74 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, a w zakresie praw do dokumentacji na polach eksploatacji wskazanych w art. 50 tej

ustawy. Przejęcie następuje z chwilą złożenia oświadczenia woli właścicielowi praw

o ich przejęciu na podstawie niniejszego artykułu. Przejęcie następuje za wynagrodzeniem

odpowiadającym wartości księgowej aktywa na dzień złożenia oświadczenia woli o przejęciu

praw. O złożeniu oświadczenia Polska Agencja Żeglugi Powietrznej zawiadamia ministra

właściwego do spraw transportu oraz ministra właściwego do spraw aktywów państwowych.

1.

W celu przeciwdziałania skutkom COVID-19 minister właściwy do spraw transportu przekazuje

operatorom w wojewódzkich, międzywojewódzkich i międzynarodowych przewozach pasażerskich

w transporcie kolejowym, o których mowa w ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2475 i 2493 oraz z 2020 r. poz. 400, 462, 875 i 1378), środki finansowe za miesiące obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu

epidemii oraz kolejne 3 miesiące po upływie miesiąca, w którym odwołano stan zagrożenia

epidemicznego albo stan epidemii, na poziomie kwoty dotacji przedmiotowej z tytułu

honorowania ustawowych uprawnień do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu

zbiorowego rozliczonej za te same miesięczne okresy w roku poprzednim, pomniejszonej

o przekazane operatorom środki dotacji przedmiotowej na finansowanie utraconych przychodów

w związku ze stosowaniem ustawowych uprawnień do ulgowych przejazdów za te miesiące.

2.

Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, przekazywane są z budżetu państwa z części,

której dysponentem jest minister właściwy do spraw transportu, w celu sfinansowania

rekompensaty, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym, w części określonej w art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c tej ustawy.

3.

Operator w międzywojewódzkich i międzynarodowych przewozach pasażerskich w transporcie

kolejowym, występując z wnioskiem do ministra właściwego do spraw transportu o przekazanie

środków finansowych, wskazuje umowę o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu

zbiorowego, w ramach której będzie rozliczana kwota przekazanych środków finansowych.

4.

Operator w wojewódzkich przewozach pasażerskich w transporcie kolejowym występuje

z wnioskiem o przekazanie środków finansowych do właściwego organizatora wojewódzkich

przewozów pasażerskich w transporcie kolejowym, z którym ma podpisaną umowę.

5.

Organizator, o którym mowa w ust. 4, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku operatora,

przekazuje ministrowi właściwemu do spraw transportu wniosek o przekazanie środków

finansowych.

6.

Minister właściwy do spraw transportu przekazuje w terminie 14 dni od dnia przekazania

środków finansowych operatorowi, właściwemu organizatorowi publicznego transportu

zbiorowego informacje o kwocie przekazanych operatorowi środków finansowych podlegających

rozliczeniu w ramach umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego.

7.

Operator przedkłada właściwemu organizatorowi publicznego transportu zbiorowego wniosek

o rozliczenie środków finansowych na zasadach i w terminach wynikających z umowy o

świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego.

8.

Właściwy organizator publicznego transportu zbiorowego rozlicza przekazane operatorowi

środki finansowe oraz przekazuje do ministra właściwego do spraw transportu informacje

o rozliczeniu.

9.

Zasady przekazywania i rozliczania środków finansowych, o których mowa w ust. 1, stosuje

się nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2020 r.

1.

W celu przeciwdziałania skutkom COVID-19 minister właściwy do spraw transportu może

przekazać operatorom w wojewódzkich, międzywojewódzkich i międzynarodowych przewozach

pasażerskich w transporcie kolejowym, o których mowa w ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym, środki finansowe w celu sfinansowania rekompensaty, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym, w części określonej w art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c tej ustawy, za miesiące obowiązywania

stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz kolejne 3 miesiące po upływie

miesiąca, w którym odwołano stan zagrożenia epidemicznego lub stan epidemii.

2.

Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, pochodzą z Funduszu Przeciwdziałania COVID-19.

3.

Wysokość przekazanych środków finansowych nie może przekroczyć różnicy pomiędzy nieosiągniętymi

przez operatora, w danym miesiącu, z uwagi na przeciwdziałanie COVID-19, przychodami

ze sprzedaży oraz nieponiesionymi przez operatora w tym samym miesiącu kosztami operacyjnymi,

z tytułu ograniczonej, z uwagi na przeciwdziałanie COVID-19, pracy eksploatacyjnej.

4.

Wysokość wsparcia udzielonego na podstawie ust. 1 pomniejsza się o wsparcie udzielone

na podstawie art. 15zzzzl

5.

Wartości przychodów oraz kosztów, o których mowa w ust. 3, przekazują ministrowi właściwemu

do spraw transportu odpowiednio operator w międzywojewódzkich i międzynarodowych przewozach

pasażerskich w transporcie kolejowym oraz organizatorzy wojewódzkich przewozów pasażerskich

w transporcie kolejowym wraz z wnioskiem o przekazanie środków finansowych.

6.

Przepisy art. 15zzzzl

Warunkiem udzielenia wsparcia na podstawie przepisów art. 15zzzzl

Łączna wysokość wsparcia operatorów w wojewódzkich, międzywojewódzkich i międzynarodowych

przewozach pasażerskich w transporcie kolejowym, związana z przeciwdziałaniem COVID-19,

o którym mowa w art. 15zzzzlrozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października

2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu

pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70

(Dz. Urz. UE L 315 z 03.12.2007, str. 1, z późn. zm.), dla całego okresu trwania obowiązującej umowy, wliczając w to również przyszłe wypłaty

z jej tytułu.

W związku z czasowym ograniczeniem lub czasowym zawieszeniem funkcjonowania jednostek

systemu oświaty pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę

w celu przygotowania zawodowego, okres zwolnienia młodocianego pracownika z obowiązku

świadczenia pracy wlicza się do okresu, za który przysługuje dofinansowanie, o którym

mowa w art. 122 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe.

Uprawnienia

1)

inspektora ochrony radiologicznej, o których mowa w art. 7 ust. 3 lub 5 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. - Prawo atomowe

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1792 oraz z 2020 r. poz. 284 i 322),

2)

do zajmowania stanowiska mającego istotne znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy, o której

mowa w pkt 1

- których ważność upływa w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo

stanu epidemii albo w okresie 30 dni następujących po ich odwołaniu, zachowują ważność

przez okres kolejnych 9 miesięcy od dnia upływu terminu ich ważności.

W okresie trwania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii oraz w terminie 14 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii sprawozdania oraz informacje, o których mowa w art. 4ba ust. 4, art. 43d ust. 1 i art. 43e ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r.

- Prawo energetyczne mogą być składane za pośrednictwem poczty elektronicznej.

Okres, na który Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wyznaczył, w drodze decyzji, operatora

systemu dystrybucyjnego oraz operatora systemu skraplania gazu ziemnego, o których

mowa w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, upływający przed dniem 31 grudnia 2020 r., ulega przedłużeniu do dnia 31 grudnia

2020 r.

1.

W okresie obowiązywania zakazu prowadzenia działalności w obiektach handlowych o powierzchni

sprzedaży powyżej 2000 m

2.

Uprawniony do używania powierzchni handlowej (uprawniony) powinien złożyć udostępniającemu

bezwarunkową i wiążącą ofertę woli przedłużenia obowiązywania umowy na dotychczasowych

warunkach o okres obowiązywania zakazu przedłużony o sześć miesięcy; oferta powinna

być złożona w okresie trzech miesięcy od dnia zniesienia zakazu. Postanowienia ust.

1 przestają wiązać oddającego z chwilą bezskutecznego upływu na złożenie oferty.

3.

Postanowienia ust. 1 wchodzą w życie od dnia zakazu, a postanowienie ust. 2 od dnia

zniesienia zakazu.

4.

Postanowienia ust. 1-3 nie uchybiają właściwym przepisom ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks

cywilny regulującym stosunki zobowiązaniowe stron w stanach, w których wprowadzane są ograniczenia

prawne swobody działalności gospodarczej.

5

Przez powierzchnię handlową, o której mowa w ust. 1 i 2, rozumie się powierzchnię

znajdującą się w obiekcie handlowym o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m

Termin realizacji w 2020 r. obowiązku określonego w art. 16

1)

ust. 14 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, przedłuża się do dnia 31 marca 2021 r.;

2)

ust. 18 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, przedłuża się do dnia 30 kwietnia 2021 r.

Termin realizacji w 2020 r. obowiązku określonego w art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne przekłada się na dzień 31 maja 2020 r.

Ważność decyzji o udzieleniu koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresach,

o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, które wygasają w czasie trwania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia

epidemicznego albo stanu epidemii, przedłuża się do dnia 31 grudnia 2020 r. pod warunkiem

złożenia przez przedsiębiorstwo energetyczne wniosku o przedłużenie okresu obowiązywania

koncesji, nie później niż 30 dni przed upływem okresu jej obowiązywania, a wniosek

zawiera co najmniej informacje, o których mowa w art. 35 ust. 1-1c ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne.

1.

W sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem lub w czasie trwania na obszarze

Rzeczypospolitej Polskiej, stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, termin

o którym mowa w art. 35 ust. 2a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, przedłuża się do 60 dni po dniu odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej

tego stanu.

2.

W postępowaniach wszczętych w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do

dnia 31 grudnia 2020 r., termin, o którym mowa w art. 35 ust. 2a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, wynosi 60 dni.

Obowiązek określony w art. 49c ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne za pierwszy kwartał 2020 r. wykonuje się w terminie 30 dni od dnia zakończenia drugiego

kwartału 2020 r.

Terminy realizacji w 2020 r. obowiązków, o których mowa w art. 25 ust. 3 i art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej,

produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia

bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym

(Dz. U. z 2020 r. poz. 411), zmienia się w następujący sposób

1)

termin, o którym mowa w art. 25 ust. 3, przedłuża się do dnia 30 czerwca 2020 r.;

2)

termin, o którym mowa w art. 27 ust. 2 pkt 1, przedłuża się do dnia 31 grudnia 2020 r.,

przy czym informacja o rzeczywistej wielkości utrzymywanych zapasów obowiązkowych

gazu ziemnego oraz miejscu ich magazynowania dotyczy stanu na dzień 1 października

2020 r.;

3)

termin, o którym mowa w art. 27 ust. 2 pkt 2, przedłuża się do dnia 31 grudnia 2020 r.

W okresie trwania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii sprawozdania, o których mowa w art. 30b ust. 3 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach

ciekłych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1233 i 1565), mogą być składane za pośrednictwem poczty elektronicznej.

1.

Oświadczenia, o których mowa w art. 6e ust. 1, art. 6f ust. 1 i art. 6g ust. 1 ustawy z dnia 10 stycznia 2018 r.

o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych

innych ustaw

(Dz. U. poz. 311, z 2019 r. poz. 201 oraz z 2020 r. poz. 300), w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, mogą być również składane za pomocą środków

komunikacji elektronicznej.

2.

W przypadku złożenia przez rolnika oświadczenia, o którym mowa w art. 6e ust. 1, art. 6f ust. 1 i art. 6g ust. 1 ustawy z dnia 10 stycznia 2018 r.

o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych

innych ustaw, w trybie, o którym mowa w ust. 1, rolnik ten, w terminie 14 dni od dnia odwołania

stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonych na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, który obowiązywał jako ostatni, dla potwierdzenia

czynności złożenia tego oświadczenia składa do właściwego kierownika biura powiatowego

Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa podpisane oświadczenie, o którym

mowa w art. 6e ust. 1, art. 6f ust. 1 i art. 6g ust. 1 ustawy z dnia 10 stycznia 2018 r.

o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych

innych ustaw.

3.

W przypadku potwierdzenia czynności złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 6e ust. 1, art. 6f ust. 1 i art. 6g ust. 1 ustawy z dnia 10 stycznia 2018 r.

o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych

innych ustaw, w terminie, o którym mowa w ust. 2, uznaje się, że oświadczenie to zostało złożone

w terminie, w którym złożono je za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

1.

W okresie obowiązywania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii ogłoszonych na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa

przed udzieleniem upoważnienia do prowadzenia badań skuteczności działania środka

ochrony roślin nie przeprowadza kontroli, o której mowa w art. 17 ust. 6 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1900 oraz z 2020 r. poz. 284 i 425).

2.

W okresie obowiązywania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii ogłoszonych na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 oraz w okresie 30 dni od dnia odwołania

tych stanów dopuszcza się

1)

dokonywanie zbycia środków ochrony roślin ostatecznemu nabywcy środków ochrony roślin

w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin w ramach wykonywania działalności gospodarczej, o której mowa w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin, przez osoby niespełniające wymagań określonych w art. 25 ust. 3 pkt 1 lit. a i b ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin;

2)

dokonywanie zbycia środków ochrony roślin nabywcy innemu, niż wskazany w pkt 1, bez

możliwości bieżącej konsultacji z osobą posiadającą kwalifikacje określone w art. 25 ust. 3 pkt 1 lit. a lub b ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony

roślin;

3)

nabywanie środków ochrony roślin przeznaczonych dla użytkowników profesjonalnych w

rozumieniu art. 2 pkt 24 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin przez osoby, które nie spełniają wymagań określonych w art. 28 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin;

4)

wykonywanie zabiegów z zastosowaniem środków ochrony roślin przeznaczonych dla użytkowników

profesjonalnych w rozumieniu art. 2 pkt 24 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin przez osoby, które nie spełniają wymagań określonych w art. 41 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin;

5)

świadczenie usług doradczych dotyczących metod ochrony roślin w zakresie realizacji

wymagań integrowanej ochrony roślin oraz stosowania środków ochrony roślin, w tym

wykonywanych w ramach działalności marketingowej, przez osoby, które nie spełniają

wymagań określonych w art. 42 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin.

3.

W okresie obowiązywania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii ogłoszonych na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 oraz w okresie 30 dni od dnia odwołania

tych stanów, w przypadku wykonania zabiegu z zastosowaniem środka ochrony roślin przy

użyciu sprzętu agrolotniczego, nie jest wymagane dołączenie oświadczenia, o którym

mowa w art. 39 ust. 4 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin, do planu zabiegów, o którym mowa w art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin, przekazywanego wojewódzkiemu inspektorowi ochrony roślin i nasiennictwa.

4.

W okresie obowiązywania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii ogłoszonych na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 oraz w okresie 30 dni od dnia odwołania

tych stanów dopuszcza się używanie do wykonania zabiegów z zastosowaniem środków ochrony

roślin sprzętu przeznaczonego do stosowania środków ochrony roślin niespełniającego

wymagań określonych w art. 48 ust. 2 lub 4 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin, jeżeli

1)

sprzęt ten przed ogłoszeniem tych stanów został poddany okresowym badaniom w celu

potwierdzenia sprawności technicznej, o których mowa w art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin, albo

2)

pierwsze badanie w celu potwierdzenia sprawności technicznej tego sprzętu powinno

zostać przeprowadzone w okresie trwania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu

zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

5.

W okresie obowiązywania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii ogłoszonych na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 oraz w okresie 30 dni od dnia odwołania

tych stanów do zgłoszenia zamiaru stosowania integrowanej produkcji roślin w rozumieniu

art. 2 pkt 17 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin, nie jest wymagane dołączenie kopii zaświadczeń lub dokumentów określonych w art. 55 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin.

6.

Dla roślin ze zbioru w 2020 r. certyfikat, o którym mowa w art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin, może zostać wydany, jeżeli nie został spełniony wymóg określony w art. 57 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o środkach ochrony roślin.

1.

W okresie obowiązywania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego

albo stanu epidemii ogłoszonych na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 lub stanu nadzwyczajnego w związku z zakażeniami

tym wirusem oraz w okresie 30 dni od dnia odwołania tych stanów do oświadczenia, o

którym mowa w art. 66 ust. 2 lit. c pkt (i) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)

2016/2031 z dnia 26 października 2016 r. w sprawie środków ochronnych przeciwko agrofagom

roślin, zmieniającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013,

(UE) nr 652/2014 i (UE) nr 1143/2014 oraz uchylającego dyrektywy Rady 69/464/EWG,

74/647/EWG, 93/85/EWG, 98/57/WE, 2000/29/WE, 2006/91/WE i 2007/33/WE

(Dz. Urz. UE L 317 z 23.11.2016, str. 4, z późn. zm.)art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o ochronie roślin przed agrofagami

(Dz. U. poz. 424 i 695), lub jego kopii, może zostać dołączone oświadczenie o posiadaniu przez osoby, które

będą dokonywały ocen, o których mowa w art. 87 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, wiedzy

określonej w art. 89 ust. 1 lit. a rozporządzenia 2016/2031.

2.

Jeżeli podmiot profesjonalny w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o ochronie roślin przed agrofagami, któremu udzielone zostało upoważnienie do wydawania paszportów roślin w rozumieniu

art. 2 pkt 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o ochronie roślin przed agrofagami, nie dołączył do oświadczenia, o którym mowa w art. 66 ust. 2 lit. c pkt (i) rozporządzenia

2016/2031, zaświadczenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o ochronie roślin przed agrofagami, lub jego kopii, podmiot ten, w terminie 30 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia

epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonych na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, przekazuje do wojewódzkiego inspektora

ochrony roślin i nasiennictwa, który udzielił mu tego upoważnienia, to zaświadczenie

lub jego kopię.

3.

Jeżeli podmiot upoważniony do wydawania paszportów roślin nie dopełnił obowiązku określonego

w ust. 2, wojewódzki inspektor ochrony roślin i nasiennictwa cofa, w drodze decyzji,

upoważnienie do wydawania paszportów roślin.

4.

Decyzja, o której mowa w ust. 3, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

5.

W okresie obowiązywania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego

lub stanu epidemii ogłoszonych na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 oraz w okresie 30 dni od dnia odwołania

tych stanów oceny, o których mowa w art. 87 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031, mogą

być przeprowadzane przez osoby nieposiadające zaświadczenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o ochronie roślin przed agrofagami, jeżeli osoby te posiadają wiedzę określoną w art. 89 ust. 1 lit. a rozporządzenia

2016/2031.

6.

W okresie obowiązywania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego

lub stanu epidemii ogłoszonych na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 dopuszcza się

1)

przekazanie informacji o zamiarze podjęcia działalności w zakresie przemysłowego przetwarzania

roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów porażonych lub podejrzanych o

porażenie przez agrofaga kwarantannowego dla Unii, agrofaga objętego środkami przyjętymi

zgodnie z art. 30 ust. 1 rozporządzenia 2016/2031 lub agrofaga niekwarantannowego,

który spełnia kryteria agrofaga kwarantannowego dla Unii, lub przemysłowego przetwarzania

na obszarze strefy chronionej roślin, produktów roślinnych lub innych przedmiotów

porażonych lub podejrzanych o porażenie przez agrofaga kwarantannowego dla tej strefy

chronionej, o której mowa w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o ochronie roślin przed agrofagami,

2)

złożenie wniosku o wpis do urzędowego rejestru podmiotów profesjonalnych, o którym

mowa w art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o ochronie roślin przed agrofagami,

3)

przekazanie oświadczenia, o którym mowa w art. 66 ust. 2 lit. c pkt (i) rozporządzenia

2016/2031,

4)

złożenie wniosku o wydanie paszportu roślin w przypadku, o którym mowa w art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o ochronie roślin przed agrofagami,

5)

złożenie wniosku o udzielenie upoważnienia, o którym mowa w art. 98 ust. 1 rozporządzenia

2016/2036,

6)

złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie prac nad agrofagami, o którym

mowa w art. 4 akapit pierwszy rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/829 z

dnia 14 marca 2019 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady

(UE) 2016/2031 w sprawie środków ochronnych przeciwko agrofagom roślin, upoważniającego

państwa członkowskie do ustanowienia tymczasowych odstępstw na potrzeby badań urzędowych,

celów naukowych lub edukacyjnych, doświadczeń, selekcji odmianowych lub hodowli (Dz.

Urz. UE L 137 z 23.05.2019, str. 15),

7)

złożenie wniosku o wydanie fitosanitarnego świadectwa eksportowego lub fitosanitarnego

świadectwa reeksportowego, o którym mowa w art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o ochronie roślin przed agrofagami,

8)

złożenie wniosku o dokonanie wpisu do rejestru eksporterów, o którym mowa w art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o ochronie roślin przed agrofagami

- za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej w formie dokumentu elektronicznego

stanowiącego kopię dokumentu wymienionego w pkt 1-8 sporządzonego w postaci innej

niż elektroniczna.

7.

W 2020 r. informację, o której mowa w art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o ochronie roślin przed agrofagami, przekazuje się do dnia 30 czerwca tego roku.

1.

U pracodawcy, u którego wystąpił spadek obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia

COVID-19 i który nie zalega w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia

społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,

Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r., dopuszczalne

jest

1)

ograniczenie nieprzerwanego odpoczynku, o którym mowa w art. 132 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, do nie mniej niż 8 godzin, i nieprzerwanego odpoczynku, o którym mowa w art. 133

§ 1 tej ustawy, do nie mniej niż 32 godzin, obejmującego co najmniej 8 godzin nieprzerwanego

odpoczynku dobowego;

2)

zawarcie porozumienia o wprowadzeniu systemu równoważnego czasu pracy, w którym jest

dopuszczalne przedłużenie dobowego wymiaru czasu pracy, nie więcej jednak niż do 12

godzin, w okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 12 miesięcy. Przedłużony dobowy

wymiar czasu pracy jest równoważony krótszym dobowym wymiarem czasu pracy w niektórych

dniach lub dniami wolnymi od pracy;

3)

zawarcie porozumienia o stosowaniu mniej korzystnych warunków zatrudnienia pracowników

niż wynikające z umów o pracę zawartych z tymi pracownikami, w zakresie i przez czas

ustalone w porozumieniu.

2

Przez spadek obrotów gospodarczych, o którym mowa w ust. 1, rozumie się spadek sprzedaży

towarów lub usług, w ujęciu ilościowym lub wartościowym

1)

nie mniej niż o 15%, obliczony jako stosunek łącznych obrotów w ciągu dowolnie wskazanych

2 kolejnych miesięcy kalendarzowych, przypadających w okresie po dniu 31 grudnia 2019 r.

do dnia poprzedzającego dzień podjęcia przez pracodawcę decyzji o ograniczeniu nieprzerwanych

odpoczynków, o których mowa w ust. 1 pkt 1, lub o podjęciu działań w celu zawarcia

porozumienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, lub porozumienia, o którym mowa w ust.

1 pkt 3, w porównaniu do łącznych obrotów z analogicznych 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych

roku poprzedniego; za miesiąc uważa się także 30 kolejno po sobie następujących dni

kalendarzowych, w przypadku gdy dwumiesięczny okres porównawczy rozpoczyna się w trakcie

miesiąca kalendarzowego, to jest w dniu innym niż pierwszy dzień danego miesiąca kalendarzowego

lub

2)

nie mniej niż o 25%, obliczony jako stosunek obrotów z dowolnie wskazanego miesiąca

kalendarzowego, przypadającego po dniu 31 grudnia 2019 r. do dnia poprzedzającego

dzień podjęcia przez pracodawcę decyzji o ograniczeniu nieprzerwanych odpoczynków,

o których mowa w ust. 1 pkt 1, lub o podjęciu działań w celu zawarcia porozumienia,

o którym mowa w ust. 1 pkt 2, lub porozumienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, w porównaniu

do obrotów z miesiąca poprzedniego; za miesiąc uważa się także 30 kolejno po sobie

następujących dni kalendarzowych, w przypadku gdy okres porównawczy rozpoczyna się

w trakcie miesiąca kalendarzowego, to jest w dniu innym niż pierwszy dzień danego

miesiąca kalendarzowego.

2a

Przez spadek obrotów gospodarczych, o którym mowa w ust. 1, rozumie się również zwiększenie

ilorazu kosztów wynagrodzeń pracowników, z uwzględnieniem składek na ubezpieczenia

społeczne pracowników finansowanych przez pracodawcę i przychodów ze sprzedaży towarów

lub usług z tego samego miesiąca kalendarzowego dowolnie wskazanego przez przedsiębiorcę

i przypadającego od dnia 1 marca 2020 r. do dnia poprzedzającego dzień podjęcia przez

pracodawcę decyzji o ograniczeniu nieprzerwanych odpoczynków, o których mowa w ust.

1 pkt 1, lub o podjęciu działań w celu zawarcia porozumienia, o którym mowa w ust.

1 pkt 2, lub porozumienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, nie mniej niż o 5% w porównaniu

do takiego ilorazu z miesiąca poprzedzającego (miesiąc bazowy); za miesiąc uważa się

także 30 kolejno po sobie następujących dni kalendarzowych, w przypadku gdy okres

porównawczy rozpoczyna się w trakcie miesiąca kalendarzowego, to jest w dniu innym

niż pierwszy dzień danego miesiąca kalendarzowego.

2b

Do kosztu wynagrodzeń pracowników, o którym mowa w ust. 2a, nie zalicza się

1)

kosztów wynagrodzeń pracowników, z którymi rozwiązano umowę o pracę;

2)

kosztów wynagrodzeń pracowników, którym obniżono wynagrodzenie w trybie art. 15g ust.

8, w wysokości odpowiadającej wysokości tego obniżenia.

2c

Przepisu ust. 2a nie stosuje się, jeżeli iloraz kosztów wynagrodzeń pracowników, z

uwzględnieniem składek na ubezpieczenia społeczne pracowników finansowanych przez

pracodawcę, i przychodów ze sprzedaży towarów lub usług w miesiącu, w którym wystąpił

istotny wzrost obciążenia funduszu wynagrodzeń, wynosi mniej niż 0,3.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, w zakresie odpoczynku, o którym mowa w

art. 132 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, pracownikowi przysługuje równoważny okres odpoczynku w wymiarze różnicy między 11

godzinami a liczbą godzin krótszego wykorzystanego przez pracownika okresu odpoczynku.

Równoważnego okresu odpoczynku pracodawca udziela pracownikowi w okresie nie dłuższym

niż 8 tygodni.

4.

Porozumienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, a także porozumienie, o którym mowa w

pkt 3, zawiera pracodawca oraz

1)

organizacje związkowe reprezentatywne w rozumieniu art. 25ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych, z których każda zrzesza co najmniej 5% pracowników zatrudnionych u pracodawcy, albo

2)

organizacje związkowe reprezentatywne w rozumieniu art. 25ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych - jeżeli u pracodawcy nie działają reprezentatywne zakładowe organizacje związkowe

zrzeszające co najmniej 5% pracowników zatrudnionych u pracodawcy, albo

3)

zakładowa organizacja związkowa - jeżeli u pracodawcy działa jedna organizacja związkowa,

albo

4)

przedstawiciele pracowników, wyłonieni w trybie przyjętym u danego pracodawcy - jeżeli

u pracodawcy nie działa zakładowa organizacja związkowa; w przypadku trudności w przeprowadzeniu

wyborów przedstawicieli pracowników z powodu COVID-19, w szczególności wywołanych

nieobecnością pracowników, trwającym przestojem lub wykonywaniem przez część pracowników

pracy zdalnej, porozumienie to może być zawarte z przedstawicielami pracowników wybranymi

przez pracowników uprzednio dla innych celów przewidzianych w przepisach prawa pracy.

5.

Pracodawca przekazuje kopię porozumienia właściwemu okręgowemu inspektorowi pracy

w terminie 5 dni roboczych od dnia zawarcia porozumienia. W przypadku gdy pracownicy

zatrudnieni u pracodawcy byli objęci ponadzakładowym układem zbiorowym pracy, okręgowy

inspektor pracy przekazuje informacje o porozumieniu w sprawie wprowadzenia systemu

równoważnego czasu pracy lub o stosowaniu mniej korzystnych warunków zatrudnienia

pracowników niż wynikające z umów o pracę zawartych z tymi pracownikami, do rejestru

ponadzakładowych układów pracy.

6.

W zakresie i przez czas określony w porozumieniu w sprawie wprowadzenia systemu równoważnego

czasu pracy lub o stosowaniu mniej korzystnych warunków zatrudnienia pracowników niż

wynikające z umów o pracę zawartych z tymi pracownikami nie stosuje się wynikających

z ponadzakładowego układu zbiorowego pracy oraz z zakładowego układu zbiorowego pracy

warunków umów o pracę i innych aktów stanowiących podstawę nawiązania stosunku pracy.

7.

Wymogu, o którym mowa w ust. 1, w zakresie niezalegania w regulowaniu zobowiązań podatkowych,

składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy, nie stosuje się

do pracodawcy będącego przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców w przypadku, gdy

1)

zadłużony przedsiębiorca zawarł umowę z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych lub otrzymał

decyzję urzędu skarbowego w sprawie spłaty zadłużenia i terminowo opłaca raty lub

korzysta z odroczenia terminu płatności albo

2)

zaleganie w regulowaniu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne,

Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Pracy powstało w okresie

spadku obrotów gospodarczych, o którym mowa w ust. 1, a przedsiębiorca dołączył do

wniosku o przyznanie świadczeń plan spłaty zadłużenia uprawdopodabniający poprawę

kondycji finansowej przedsiębiorcy i pełną spłatę zaległości w regulowaniu składek

na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych lub Fundusz Pracy, wraz z kopią wniosku do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

o rozłożenie na raty należności z tytułu tych składek lub o odroczenie płatności tych

składek.

1

W okresie obowiązywania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego

lub stanu epidemii ogłoszonych na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 oraz w okresie 30 dni od dnia odwołania

tych stanów kontrola, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1324), może być prowadzona przez osoby, które nie zostały wpisane do rejestru inspektorów

rolnictwa ekologicznego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 tej ustawy.

2

W okresie obowiązywania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego

lub stanu epidemii ogłoszonych na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 oraz w okresie 30 dni od dnia odwołania

tych stanów dopuszcza się złożenie zgłoszenia, o którym mowa w art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym, oraz wniosków, o których mowa w art. 11 ust. 3 i art. 12 ust. 2 i 3 tej ustawy,

za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej w formie dokumentu elektronicznego

stanowiącego odpowiednio kopię tego zgłoszenia albo tych wniosków sporządzonych w

postaci innej niż elektroniczna.

1.

Strony umowy o wsparcie realizacji zadania publicznego lub o powierzenie realizacji

zadania publicznego lub umowy zawartej w trybie określonym w art. 11a-11c lub art. 19a ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku

publicznego i o wolontariacie, zawartej w okresie przed ogłoszeniem stanu zagrożenia epidemicznego z powodu COVID-19,

jednak nie później niż do dnia 31 grudnia 2020 r., niezwłocznie, wzajemnie informują

się o wpływie okoliczności związanych z wystąpieniem COVID-19 na należyte wykonanie

tej umowy, o ile taki wpływ wystąpił lub może wystąpić. Strony umowy potwierdzają

ten wpływ dołączając do informacji, o której mowa w zdaniu pierwszym, oświadczenia,

które mogą dotyczyć w szczególności

1)

liczby i stanowisk pracowników lub osób świadczących pracę za wynagrodzeniem na innej

podstawie niż stosunek pracy, które uczestniczą lub mogłyby uczestniczyć w realizacji

umowy

a)

podlegających obowiązkowej hospitalizacji w celu zapobiegania szerzeniu się zakażenia

wirusem SARS-CoV-2 lub COVID-19,

b)

podlegających obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu w związku

z pozostawaniem w styczności z osobami zakażonymi wirusem SARS-CoV-2 lub chorymi na

COVID-19,

c)

zwolnionych od wykonywania pracy z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki

nad dzieckiem, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa lub dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności

do ukończenia 18 lat albo dzieckiem z orzeczeniem o niepełnosprawności, w przypadku

zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola, szkoły lub innej placówki, do których

uczęszcza dziecko, lub niemożności sprawowania opieki przez nianię lub dziennego opiekuna

z powodu rozprzestrzeniania się COVID-19,

d)

skierowanych do pracy przy zwalczaniu epidemii w drodze decyzji wydanej na podstawie

art. 47 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń

i chorób zakaźnych u ludzi;

2)

decyzji wydanych przez Głównego Inspektora Sanitarnego lub działającego z jego upoważnienia

państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19,

nakładających na stronę umowy obowiązek podjęcia określonych czynności zapobiegawczych

lub kontrolnych;

3)

poleceń lub decyzji wydanych przez wojewodów, ministra właściwego do spraw zdrowia

lub Prezesa Rady Ministrów, związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, o których mowa

w art. 11 ust. 1-3;

4)

wstrzymania dostaw produktów, komponentów produktu lub materiałów, trudności w dostępie

do sprzętu lub trudności w realizacji usług transportowych;

5)

okoliczności, o których mowa w pkt 1-4, w zakresie w jakim dotyczą one stron umowy;

6)

braku możliwości realizacji poszczególnych działań określonych umową.

2.

Strony umowy, po stwierdzeniu, że okoliczności związane z wystąpieniem COVID-19, o

których mowa w ust. 1, mogą wpłynąć lub wpływają na należyte wykonanie umowy, mogą

dokonać zmiany tej umowy, w szczególności przez zmianę

1)

terminu wykonania umowy lub jej części, lub czasowe zawieszenie wykonywania umowy

lub jej części;

2)

sposobu wykonywania umowy lub jej części;

3)

zakresu wykonania umowy lub jej części.

2a

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do oferty realizacji zadania publicznego, o

której mowa w art. 14 i art. 19a ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie.

3.

Po ustaniu stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii organ administracji publicznej

zlecający realizację zadania publicznego może skontrolować prawdziwość oświadczeń,

o których mowa w ust. 1.

Nie stanowi naruszenia dyscypliny finansów publicznych, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 8 pkt 2 i 3 oraz art. 9 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia

2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych

1)

nieustalenie lub niedochodzenie od organizacji pozarządowej lub podmiotu, o którym

mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie, należności powstałych w związku z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem umowy,

o której mowa w art. 15zzzzzb ust. 1;

2)

zmiana umowy zgodnie z art. 15zzzzzb ust. 2;

3)

odstąpienie od dochodzenia należności, o którym mowa w art. 15zzze ust. 2-3a, art.

15zzzf oraz art. 15zzzg ust. 2.

Nie popełnia przestępstwa, o którym mowa w art. 296 § 1-4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, kto nie ustala lub nie dochodzi od organizacji pozarządowej lub podmiotu, o którym

mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie, należności powstałych w związku z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem umowy,

o której mowa w art. 15zzzzzb ust. 1, lub zmienia umowę zgodnie z art. 15zzzzzb ust.

2.

W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, Przewodniczący

Komitetu do spraw Pożytku Publicznego, w drodze rozporządzenia, może określić inny

termin wypełniania przez organizacje pożytku publicznego obowiązku, o którym mowa

w art. 23 ust. 6 lub ust. 6b ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku

publicznego i o wolontariacie, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia prawidłowej jego realizacji.

W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, Przewodniczący

Komitetu do spraw Pożytku Publicznego, w drodze rozporządzenia, może określić inne

terminy wypełniania przez Narodowy Instytut Wolności - Centrum Rozwoju Społeczeństwa

Obywatelskiego obowiązków, o których mowa w art. 8 ust. 6 i 7 oraz w art. 25 ust. 4 ustawy z dnia 15 września 2017 r. o Narodowym

Instytucie Wolności - Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1813 oraz z 2019 r. poz. 2020), a także w art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie - biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia prawidłowej realizacji tych obowiązków.

1.

W przypadku gdy termin rozpoczęcia działalności w zakresie urządzania loterii promocyjnej

lub loterii fantowej określony w zezwoleniu udzielonym na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych przypada na okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

termin ten nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Przepisu

art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych nie stosuje się.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, oraz do wniosku podmiotu posiadającego zezwolenie

na urządzanie loterii promocyjnej lub loterii fantowej, udzielone na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, złożonego w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii

i dotyczącego zmiany tego zezwolenia, o której mowa odpowiednio w art. 51 ust. 2 pkt

2 lit. c lub pkt 3 lit. c tej ustawy, przepisu art. 68 ust. 1 pkt 4 tej ustawy nie

stosuje się.

Organy administracji publicznej wykonujące decyzje, zalecenia lub wytyczne, o których

mowa w art. 8a ust. 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej lub współdziałając w realizacji zadań z zakresu ochrony zdrowia publicznego przed

zakażeniami i chorobami zakaźnymi, mają prawo przetwarzać dane osobowe określone w

tych decyzjach, zaleceniach lub wytycznych i przekazywać właściwym organom Państwowej

Inspekcji Sanitarnej.

1

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii lub stanu

klęski żywiołowej oraz w okresie 60 dni od dnia odwołania tych stanów, zachowują ważność

zaświadczenia o ukończeniu kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy i uzyskaniu

tytułu ratownika, zaświadczenia o ukończeniu szkolenia w zakresie kwalifikowanej pierwszej

pomocy i uzyskaniu tytułu ratownika oraz zaświadczenia o zdaniu egzaminu potwierdzającego

posiadanie tytułu ratownika, przez ratowników jednostek współpracujących z systemem

Państwowego Ratownictwa Medycznego, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(Dz. U. z 2020 r. poz. 882).

2

Zaświadczenie o ukończeniu szkolenia do prowadzenia zajęć edukacyjnych w zakresie

udzielania pierwszej pomocy, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 8 ust. 5 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, którego ważność upłynęła w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub

stanu epidemii, zachowuje ważność w tym okresie oraz przez okres 12 miesięcy od dnia

odwołania tego ze stanów, który obowiązywał jako ostatni.

Do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii ogłoszonego w związku

z COVID-19, przepisów art. 95 ust. 3-4a, art. 109 ust. 2 i 3 oraz art. 230 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r.

o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 821) w zakresie limitu liczby dzieci i osób, które osiągnęły pełnoletność przebywając

w pieczy zastępczej, o których mowa w art. 37 ust. 2, oraz w zakresie kryterium wieku

dzieci, nie stosuje się do dzieci umieszczonych w pieczy zastępczej w związku z przeciwdziałaniem

COVID-19.

1

Do okresu dopłat, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o finansowym wsparciu rodzin i innych

osób w nabywaniu własnego mieszkania

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1011 oraz z 2020 r. poz. 471), nie wlicza się okresu karencji w spłacie rat kapitałowych i odsetek albo samych

odsetek od kredytu preferencyjnego, jeżeli karencja ta nastąpiła na wniosek kredytobiorcy

złożony w związku z wystąpieniem stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.

2

W okresie karencji w spłacie rat kapitałowych lub odsetek od kredytu preferencyjnego

odsetki mogą podlegać kapitalizacji.

3

W przypadku karencji w spłacie rat kapitałowych, która nastąpiła na wniosek kredytobiorcy

złożony w związku z wystąpieniem stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii,

do odsetek spłacanych w okresie tej karencji stosuje się dopłaty, o których mowa w

ustawie z dnia 8 września 2006 r. o finansowym wsparciu rodzin i innych osób w nabywaniu

własnego mieszkania.

Do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii ogłoszonego w związku

z COVID-19, starosta może zawiesić dokonywanie określonych w dziale III w rozdziale 4 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie

pieczy zastępczej ocen sytuacji dziecka umieszczonego w pieczy zastępczej oraz ocen rodzin zastępczych

i rodzinnych domów dziecka.

1.

Dopuszcza się wykonywanie operacji lotniczych przez Śmigłowcową Służbę Ratownictwa

Medycznego w celu udzielenia pomocy medycznej w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego

(lot HEMS) na zamkniętym dla ruchu lotniczego lotnisku użytku publicznego, o którym

mowa w art. 59a ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, lub poza godzinami jego pracy, pod warunkiem zapewnienia zabezpieczenia wykonywania

tych operacji lotniczych przez Państwową Straż Pożarną.

2.

Zarządzający lotniskiem, o którym mowa w ust. 1, oraz Państwowa Straż Pożarna są obowiązani

do współpracy ze Śmigłowcową Służbą Ratownictwa Medycznego w zakresie zapewnienia

zabezpieczenia wykonania operacji lotniczej na lotnisku zamkniętym dla ruchu lotniczego

lub poza godzinami jego pracy.

W roku 2020 przepisów art. 374 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce

(Dz. U. z 2020 r. poz. 85, 374, 695, 875 i 1086) nie stosuje się.

W okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, w szczególności, gdy

urząd administracji obsługujący organ administracji publicznej wykonuje zadania w

sposób wyłączający bezpośrednią obsługę interesantów, organ administracji publicznej

1)

może odstąpić od zasady określonej w art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego także w przypadku, gdy wszystkie strony zrzekły się swego prawa;

2)

może zapewnić stronie udostępnienie akt sprawy lub poszczególnych dokumentów stanowiących

akta sprawy również za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną na adres wskazany w rejestrze danych kontaktowych, o którym mowa w art. 20j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności

podmiotów realizujących zadania publiczne lub inny adres elektroniczny wskazany przez stronę;

3)

może przeprowadzić czynność w toku postępowania wymagającego zgodnie z przepisami

prawa osobistego stawiennictwa, również przez udostępnienie przez stronę lub innego

uczestnika postępowania swojego wizerunku w czasie rzeczywistym, za pośrednictwem

transmisji audiowizualnej, o ile przemawia za tym interes strony, a organ prowadzący

postępowanie wyraził na to zgodę.

1

W przypadku gdy negatywne skutki gospodarcze COVID-19 spowodowują stan zagrożenia

dla finansów publicznych państwa, w szczególności wyższy od zakładanego w ustawie

budżetowej wzrost deficytu budżetu państwa lub państwowego długu publicznego, Rada

Ministrów, na wniosek Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, zaopiniowany przez

Szefa Służby Cywilnej, może, w drodze rozporządzenia, określić rodzaj stosowanych

rozwiązań w zakresie ograniczenia kosztów wynagrodzeń osobowych w podmiotach wymienionych

w art. 15zzzzzp ust. 1, uwzględniając potrzeby budżetu państwa, a także konieczność

zapewnienia prawidłowego realizowania zadań jednostek sektora finansów publicznych.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, Rada Ministrów może

1)

nałożyć obowiązek zmniejszenia zatrudnienia w podmiotach wymienionych w art. 15zzzzzp

ust. 1 lub

2)

wprowadzić, na czas określony, nie dłuższy niż do końca danego roku budżetowego, mniej

korzystne warunki zatrudnienia pracowników niż wynikające z podstawy nawiązania stosunku

pracy w podmiotach wymienionych w art. 15zzzzzp ust. 1.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, Rada Ministrów, w rozporządzeniu, o którym

mowa w ust. 1, wskazuje podmioty objęte obowiązkiem zmniejszenia zatrudnienia, z uwzględnieniem

art. 15zzzzzp ust. 1, a także określa odrębnie dla każdego z tych podmiotów

1)

wysokość procentowego wskaźnika zmniejszenia zatrudnienia, o którym mowa w art. 15zzzzzp

ust. 2;

2)

czas na realizację obowiązku zmniejszenia zatrudnienia;

3)

termin przedłożenia informacji, o którym mowa w art. 15zzzzzw ust. 1;

4)

okres obowiązkowego utrzymania poziomu zatrudnienia, o którym mowa w art. 15zzzzzw

ust. 3.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, Rada Ministrów, w rozporządzeniu, o którym

mowa w ust. 1, wskazuje podmioty, w których wprowadza ograniczenia skutkujące mniej

korzystnymi warunkami zatrudnienia pracowników niż wynikające z podstawy nawiązania

stosunku pracy - z uwzględnieniem art. 15zzzzzp ust. 1, a także określa odrębnie dla

każdego z tych podmiotów

1)

zakres wprowadzonych ograniczeń skutkujących mniej korzystnymi warunkami zatrudnienia

pracowników niż wynikające z podstawy nawiązania stosunku pracy, w podziale na grupy

pracowników, w zależności od podstawy nawiązania stosunku pracy;

2)

okres obowiązywania wprowadzonych ograniczeń, o których mowa w pkt 1;

termin przedłożenia informacji, o której mowa w art. 15zzzzzx.

1

Obowiązek zmniejszenia zatrudnienia, o którym mowa w art. 15zzzzzo ust. 2 pkt 1, oraz

możliwość wprowadzenia ograniczeń skutkujących mniej korzystnymi warunkami zatrudnienia

pracowników niż wynikające z podstawy nawiązania stosunku pracy może mieć zastosowanie

do osób zatrudnionych na podstawie stosunku pracy w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,

urzędach obsługujących członków Rady Ministrów, urzędach obsługujących organy administracji

rządowej w województwie, a także w jednostkach podległych i nadzorowanych przez Prezesa

Rady Ministrów, ministra kierującego działem administracji rządowej lub wojewodę oraz

w jednostkach sektora finansów publicznych, o których mowa w art. 9 pkt 5-9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

2.

Realizacja obowiązku zmniejszenia zatrudnienia, o którym mowa w art. 15zzzzzo ust.

2 pkt 1, polega na zmniejszeniu w podmiocie ilości etatów, o liczbę stanowiącą iloczyn

wskaźnika zmniejszenia zatrudnienia oraz średniej liczby etatów.

3.

Wskaźnik zmniejszenia zatrudnienia określa się odrębnie dla każdej z grup pracowników,

stosownie do rodzaju podstawy nawiązania stosunku pracy.

4.

Wysokość wskaźnika zmniejszenia zatrudnienia określa się z uwzględnieniem aktualnej

sytuacji finansów publicznych, sytuacji społeczno-gospodarczej oraz potrzeb zapewnienia

sprawnej realizacji zadań podmiotu.

5.

Średnią liczbę etatów ustala się biorąc za podstawę liczbę etatów na pierwszy dzień

danego roku budżetowego, a w przypadku podmiotów utworzonych w ciągu roku budżetowego

liczbę etatów na ostatni dzień drugiego miesiąca funkcjonowania takiego podmiotu,

oraz liczbę etatów na dzień wejścia w życie rozporządzenia nakładającego obowiązek

zmniejszenia zatrudnienia, o którym mowa w art. 15zzzzzo ust. 2 pkt 1. Do stanu zatrudnionych

nie wlicza się osób będących na urlopach bezpłatnych, wychowawczych i macierzyńskich.

6.

Średnią liczbę etatów ustaloną w sposób określony w ust. 5 pomniejsza się o etat lub

część etatu

1)

osoby zajmującej kierownicze stanowisko państwowe;

2)

kierownika jednostki niebędącego osobą zajmującą kierownicze stanowisko państwowe;

3)

dyrektora generalnego urzędu;

4)

głównego księgowego jednostki, głównego księgowego części budżetowej, której dysponentem

jest wojewoda, oraz głównego księgowego części budżetowej, której dysponentem jest

minister albo kierownik urzędu centralnego;

5)

audytora wewnętrznego jednostki;

6)

pełnomocnika do spraw ochrony informacji niejawnych jednostki;

7)

pracownika służby bezpieczeństwa i higieny pracy oraz pracownika zatrudnionego w jednostce

przy innej pracy, któremu powierzono wykonywanie zadań tej służby;

8)

pracownika objętego szczególną ochroną przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem stosunku

pracy na mocy przepisów odrębnych, o którym mowa w art. 15zzzzzr ust. 9 i 13;

9)

pracowników finansowanych w ramach programów z udziałem środków, o których mowa w

art. 5 ust. 1 pkt 2 lub 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

7.

Realizacja obowiązku zmniejszenia zatrudnienia, o którym mowa w art. 15zzzzzo ust.

2 pkt 1, nie dotyczy osób, o których mowa w ust. 6.

1.

Realizacja obowiązku zmniejszenia zatrudnienia, o którym mowa w art. 15zzzzzo ust.

2 pkt 1, może nastąpić przez

1

rozwiązanie z pracownikiem stosunku pracy, w tym z pracownikiem posiadającym ustalone

prawo do emerytury lub renty, lub spełniającym warunki do przyznania emerytury;

2)

nie zawarcie z pracownikiem kolejnej umowy o pracę, w przypadku umowy zawartej na

okres próbny, umowy zawartej na czas określony;

3)

obniżenie wymiaru czasu pracy pracownika z jednoczesnym proporcjonalnym zmniejszeniem

wynagrodzenia za pracę;

4

likwidację etatów nieobsadzonych, na które podmioty, o których mowa w art. 15zzzzzp

ust. 1, otrzymały środki z budżetu państwa, oraz zwrot tych środków.

1a

Przy rozwiązaniu stosunku pracy z pracownikiem, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie stosuje się art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o

zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych

innych ustaw

(Dz. U. z 2017 r. poz. 38 i 1452).

2.

Do zmniejszenia zatrudnienia w ramach realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 15zzzzzo

ust. 2 pkt 1, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1969).

1.

Zmniejszenie zatrudnienia w ramach realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 15zzzzzo

ust. 2 pkt 1, przeprowadza osoba właściwa w danym podmiocie do dokonywania za pracodawcę

czynności w sprawach z zakresu prawa pracy.

2.

Osoba, o której mowa w ust. 1, opracowuje kryteria wyboru pracowników, które mają

zastosowanie do zmniejszenia zatrudnienia w ramach realizacji obowiązku, o którym

mowa w art. 15zzzzzo ust. 2 pkt 1.

3.

W ramach kryteriów, o których mowa w ust. 2, ustala się kryteria

1)

podstawowe, o charakterze obiektywnym, sprawiedliwym i niedyskryminującym, związane

ze stosunkiem pracy, w szczególności

a)

kwalifikacje zawodowe lub

b)

umiejętności i doświadczenie zawodowe, lub

c)

dotychczasowy przebieg pracy i stosunek do obowiązków pracowniczych, lub

d)

przydatność pracownika do pracy, lub

e)

dyspozycyjność pracownika, w związku z potrzebą zapewnienia prawidłowego funkcjonowania

podmiotu;

2)

pomocnicze, służące ocenie zgodności z zasadami współżycia społecznego, w tym uwzględniające

sytuację osobistą i rodzinną pracownika, w szczególności

a)

samotne wychowywanie dzieci lub

b)

samotne utrzymywanie rodziny, lub

c)

niepełnosprawność.

4.

Kryteria, o których mowa w ust. 2, osoba, o której mowa w ust. 1, podaje do wiadomości

pracowników w sposób przyjęty w danym podmiocie.

5.

Osoba, o której mowa w ust. 1, zawiadamia na piśmie zakładowe organizacje związkowe

działające w tym podmiocie, o ustalonych kryteriach, o których mowa w ust. 2, określając

jednocześnie proponowany sposób przeprowadzenia zmniejszenia zatrudnienia w ramach

realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 15zzzzzo ust. 2 pkt 1, w szczególności

przekazuje informację o liczbie pracowników, z którymi zamierza rozwiązać stosunek

pracy.

6.

Zakładowa organizacja związkowa może, w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia,

o którym mowa w ust. 5, przekazać opinię dotyczącą proponowanego sposobu przeprowadzenia

zmniejszenia zatrudnienia w ramach realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 15zzzzzo

ust. 2 pkt 1.

7.

Jeżeli w jednostce nie działają zakładowe organizacje związkowe, uprawnienia tych

organizacji, w zakresie wynikającym z ust. 5 i 6, przysługują przedstawicielom pracowników

wyłonionym w trybie przyjętym w tej jednostce.

8.

Przy wypowiadaniu pracownikom stosunków pracy w ramach realizacji obowiązku zmniejszenia

zatrudnienia, o którym mowa w art. 15zzzzzo ust. 2 pkt 1, nie stosuje się art. 38 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r.

- Kodeks pracy.

9.

Przy wypowiadaniu pracownikom stosunków pracy w ramach realizacji obowiązku zmniejszenia

zatrudnienia, o którym mowa w art. 15zzzzzo ust. 2 pkt 1, stosuje się przepisy art. 39-41 i działu ósmego ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy dotyczące ochrony pracowników przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem stosunku pracy,

z zastrzeżeniem ust. 10 i 11.

10.

Wypowiedzenie pracownikowi stosunku pracy w sytuacjach, o których mowa w art. 41 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, jest dopuszczalne w czasie urlopu udzielonego na co najmniej 3 miesiące, a jeżeli

upłynął już okres uprawniający pracodawcę do rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia

- także w czasie innej usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy.

11.

Wypowiedzenie pracownikowi warunków pracy i płacy w sytuacjach, o których mowa w art. 41 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, jest dopuszczalne niezależnie od okresu, na który urlop jest udzielony, lub okresu

trwania innej usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy.

12.

Przy wypowiadaniu pracownikom stosunków pracy w ramach realizacji obowiązku zmniejszenia

zatrudnienia, o którym mowa w art. 15zzzzzo ust. 2 pkt 1, nie stosuje się przepisów

odrębnych dotyczących szczególnej ochrony pracowników przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem

stosunku pracy oraz ustalających szczególne przesłanki lub warunki nawiązywania lub

rozwiązywania stosunku pracy.

13.

Przepis ust. 12 nie ma zastosowania do pracowników w okresie objęcia szczególną ochroną

przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem stosunku pracy, na podstawie przepisów odrębnych,

o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych, oraz pracowników będących społecznymi inspektorami pracy, w okresie objęcia szczególną

ochroną przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem stosunku pracy, a także inspektorów

ochrony danych osobowych.

1.

Objęcie pracownika, w tym urzędnika służby cywilnej oraz pracownika służby cywilnej,

zmniejszeniem zatrudnienia w ramach realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 15zzzzzo

ust. 2 pkt 1, stanowi samoistną podstawę do rozwiązania z nim stosunku pracy w drodze

wypowiedzenia lub obniżenia wymiaru czasu pracy pracownika z jednoczesnym proporcjonalnym

zmniejszeniem wynagrodzenia za pracę.

2.

Złożenie pracownikowi oświadczenia o wypowiedzeniu stosunku pracy lub oświadczenia

o wypowiedzeniu zmieniającym, którego istotą jest obniżenie wymiaru czasu pracy z

jednoczesnym proporcjonalnym zmniejszeniem wynagrodzenia za pracę, lub innego oświadczenia

o takim charakterze, może nastąpić nie wcześniej niż po upływie 14 dni od dnia przekazania

zawiadomienia, o którym mowa w art. 15zzzzzr ust. 5.

1.

Pracownikowi, w związku z rozwiązaniem stosunku pracy za wypowiedzeniem w ramach realizacji

obowiązku, o którym mowa w art. 15zzzzzo ust. 2 pkt 1, przysługuje wyłącznie odprawa

pieniężna w wysokości

1)

jednomiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony w danym podmiocie

krócej niż 3 lata;

2)

dwumiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony w danym podmiocie

od 3 do 10 lat;

3)

trzymiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony w danej jednostce

ponad 10 lat.

2.

Przy ustalaniu okresu zatrudnienia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 36 § 1.

3.

Odprawę pieniężną, o której mowa w ust. 1, ustala się według zasad obowiązujących

przy obliczaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, proporcjonalnie do

wymiaru czasu pracy.

4.

Wysokość odprawy pieniężnej, o której mowa w ust. 1, nie może przekraczać kwoty 15-krotnego

minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, obowiązującego

w dniu rozwiązania stosunku pracy.

1.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, na wniosek

kredytobiorcy, o którym mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 listopada 1995 r. o pomocy państwa w spłacie niektórych

kredytów mieszkaniowych, udzielaniu premii gwarancyjnych oraz refundacji bankom wypłaconych

premii gwarancyjnych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2162), bank zawiesza spłatę kredytu mieszkaniowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 tej ustawy,

na czas nie dłuższy niż 2 kwartały w całym okresie spłaty kredytu, bez względu na

wysokość dochodu gospodarstwa domowego tego kredytobiorcy.

2.

Zawieszenie spłaty na podstawie ust. 1 nie ogranicza możliwości skorzystania z uprawnień, o których mowa w art. 6

ust. 1, art. 10 ust. 3 i art. 10a ustawy z dnia 30 listopada 1995 r. o pomocy państwa

w spłacie niektórych kredytów mieszkaniowych, udzielaniu premii gwarancyjnych oraz

refundacji bankom wypłaconych premii gwarancyjnych.

3.

Okres zawieszenia spłaty, o którym mowa w ust. 1, oraz okres, o którym mowa w art. 8a ust. 4 ustawy z dnia 30 listopada 1995 r. o pomocy państwa w spłacie niektórych

kredytów mieszkaniowych, udzielaniu premii gwarancyjnych oraz refundacji bankom wypłaconych

premii gwarancyjnych, nie łączą się.

1.

Ograniczenia, o których mowa w art. 15zzzzzo ust. 2 pkt 2, mogą polegać na zawieszeniu

prawa do dodatkowych składników wynagrodzeń, nagród, premii i innych świadczeń o takim

charakterze, lub zawieszeniu uprawnień wynikających z innych przepisów, w tym prawa

do dodatkowego urlopu, przy czym w czasie obowiązywania tych ograniczeń, nie stosuje

się przepisów stanowiących podstawę do przyznawania zawieszonych składników wynagrodzeń,

świadczeń lub uprawnień.

2.

Ograniczenia, o których mowa w art. 15zzzzzo ust. 2 pkt 2, wprowadza się na czas określony

nie dłuższy niż do końca danego roku budżetowego, z uwzględnieniem aktualnej sytuacji

finansów publicznych, sytuacji społeczno-gospodarczej oraz potrzeb zapewnienia sprawnej

realizacji zadań podmiotu, z poszanowaniem zasad równości i niedyskryminacji.

3.

Ograniczenia, o których mowa w art. 15zzzzzo ust. 2 pkt 2, mogą być wprowadzane w

stosunku do wszystkich pracowników podmiotu lub w grupach pracowników w zależności

od podstawy nawiązania stosunku pracy.

4.

Osoba właściwa w danym podmiocie do dokonywania za pracodawcę czynności w sprawach

z zakresu prawa pracy informuje pisemnie pracownika o wprowadzonych ograniczeniach,

o których mowa w art. 15zzzzzo ust. 2 pkt 2.

5.

Pracownik, w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust.

4, może złożyć osobie właściwej w danym podmiocie do dokonywania za pracodawcę czynności

w sprawach z zakresu prawa pracy, oświadczenie o braku zgody na zastosowanie wobec

niego ograniczeń, o których został poinformowany w zawiadomieniu. Oświadczenie, o

którym mowa w zdaniu pierwszym, jest równoznaczne ze złożeniem przez pracownika oświadczenia

o rozwiązaniu stosunku pracy za wypowiedzeniem.

1.

Osoba, o której mowa w art. 15zzzzzr ust. 1, przedstawia Prezesowi Rady Ministrów

informację o realizacji obowiązku zmniejszenia zatrudnienia, o którym mowa w art.

15zzzzzo ust. 2 pkt 1.

2.

Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera w szczególności

1)

średni stan zatrudnienia, w przeliczeniu na etaty, o którym mowa w art. 15zzzzzp ust.

2;

2)

wskazanie kryteriów, o których mowa w art. 15zzzzzr ust. 2, oraz stanowisku zawartym

w opinii, o której mowa w art. 15zzzzzr ust. 6;

3)

stan zatrudnienia, w przeliczeniu na etaty po przeprowadzonym zmniejszeniu zatrudnienia;

4)

liczbę i wysokość odpraw wypłaconych zgodnie z art. 15zzzzzt ust. 1.

3.

Osoba, o której mowa w art. 15zzzzzr ust. 1, jest zobowiązana do utrzymania zatrudnienia

na poziomie nie wyższym niż osiągnięty po przeprowadzonym zmniejszeniu zatrudnienia

w ramach realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 15zzzzzo ust. 2 pkt 1, na czas

określony w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 15zzzzzo ust. 1, nakładającym ten

obowiązek.

4.

Obowiązek utrzymania zatrudnienia, o którym mowa w ust. 3, nie dotyczy zwiększenia

liczby etatów w związku z zakończeniem okresu, w którym pracownik miał obniżony wymiar

czasu pracy na podstawie przepisów działu ósmego ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, oraz pracowników, którzy podjęli pracę w wyniku przywrócenia do pracy przez sąd

pracy.

Osoba, o której mowa w art. 15zzzzzu ust. 5, przedstawia Prezesowi Rady Ministrów

informację o wprowadzeniu w podmiocie ograniczeń, o których mowa w art. 15zzzzzo ust.

2 pkt 2 oraz o liczbie pracowników, o których mowa w art. 15zzzzzu ust. 5.

W okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, w przypadku gdy organ,

o którym mowa w art. 98 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych, nie może podejmować uchwał, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, uchwałę

taką zastępuje decyzja ministra właściwego do spraw zdrowia. Do decyzji, o której

mowa z zdaniu pierwszym, nie stosuje się art. 163 ust. 2-4 oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Jeżeli posiadacz odpadów

1)

uzyskał zezwolenie na zbieranie lub przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie

odpadów uwzględniające zezwolenie na zbieranie lub przetwarzanie odpadów albo pozwolenie

zintegrowane uwzględniające zezwolenie na zbieranie lub przetwarzanie odpadów, wydane

na czas oznaczony, a termin ważności tej decyzji upływa w okresie stanu zagrożenia

epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu występowania zakażeń wirusem

SARS-CoV-2 oraz

2)

złożył wniosek o zmianę posiadanej decyzji w terminie do dnia 5 marca 2020 r.

- termin obowiązywania decyzji ulega przedłużeniu do czasu rozpoznania wniosku o zmianę

zezwolenia na zbieranie lub przetwarzanie albo pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniające

zezwolenie na zbieranie lub przetwarzanie, albo pozwolenia zintegrowanego uwzględniającego

zezwolenie na zbieranie lub przetwarzanie albo pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania.

2.

Jeżeli posiadacz odpadów posiada pozwolenie na wytwarzanie odpadów albo pozwolenie

zintegrowane, wydane na czas oznaczony, których termin ważności upływa w okresie stanu

zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu występowania zakażeń

wirusem SARS-CoV-2, oraz złożył wniosek o wydanie kolejnego pozwolenia na wytwarzanie

odpadów albo pozwolenia zintegrowanego albo o przedłużenie terminu obowiązywania pozwolenia

zintegrowanego, termin obowiązywania pozwolenia na wytwarzanie odpadów albo pozwolenia

zintegrowanego, wydanego na czas oznaczony, ulega przedłużeniu do czasu rozpoznania

tego wniosku.

Termin przedstawienia raportu o stanie jednostki samorządu terytorialnego określony

w art. 28aa ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

(Dz. U. z 2020 r. poz. 713 i 1378), art. 30a ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym

(Dz. U. z 2020 r. poz. 920) i art. 34a ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa

(Dz. U. z 2019 r. poz. 512, 1571, 1815 i 1378), przypadający w 2020 r., przedłuża się o 60 dni.

W okresie od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 30 września 2020 r. zwalnia się od podatku

od spadków i darowizn nabycie w drodze darowizny rzeczy lub praw majątkowych, o których

mowa

1)

w art. 52n ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

a)

przez osoby fizyczne wykonujące działalność leczniczą i wpisane do wykazu, o którym

mowa w art. 7, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19,

b)

przez osoby fizyczne prowadzące domy dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży,

noclegownie, schroniska dla osób bezdomnych w tym z usługami opiekuńczymi, ośrodki

wsparcia, rodzinne domy pomocy oraz domy pomocy społecznej, o których mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, na cele związane z prowadzeniem tych placówek;

2)

w art. 52x ust. 1 i 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - przez osoby fizyczne prowadzące placówki oświatowe, o których mowa w art. 52x ust.

2 tej ustawy, na cele związane z prowadzeniem tych placówek.

1.

W celu przeciwdziałania COVID-19, minister właściwy do spraw aktywów państwowych może

przekazać operatorowi wyznaczonemu w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, środki finansowe służące utrzymaniu ciągłości świadczenia usług powszechnych w okresie

stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz w kolejnych 12 miesiącach po

upływie miesiąca, w którym odwołano stan zagrożenia epidemicznego albo stan epidemii,

na poziomie utraconych przychodów w stosunku do tych samych miesięcznych okresów w

roku poprzednim i poniesionych kosztów, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19.

2.

Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, pochodzą z Funduszu Przeciwdziałania COVID-19.

3.

Wysokość przekazanych środków finansowych nie może przekroczyć sumy

1)

nieosiągniętych przez operatora wyznaczonego, w danym miesiącu, przychodów ze świadczenia

usług powszechnych w związku ze stanem zagrożenia epidemicznego lub stanem epidemii

oraz

2)

kosztów poniesionych przez operatora wyznaczonego, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19.

4.

Informację o wysokości przychodów oraz kosztów, o których mowa w ust. 3, operator

wyznaczony przekazuje ministrowi właściwemu do spraw aktywów państwowych wraz z wnioskiem

o przekazanie środków finansowych.

5.

Warunkiem udzielenia wsparcia, o którym mowa w ust. 1, jest nieprzerwane świadczenie

usług powszechnych przez operatora wyznaczonego zgodnie z ustawą z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe.

6.

Łączna wysokość udzielonego wsparcia, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się w kalkulacji

kosztu netto realizacji obowiązku świadczenia usług powszechnych, określonego na podstawie

ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe.

1.

Operator wyznaczony w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe otrzymuje z budżetu państwa środki związane z realizacją zadań określonych ustawą z dnia 2 czerwca 2020 r. o szczególnych zasadach organizacji wyborów powszechnych

na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej zarządzonych w 2020 r. z możliwością głosowania

korespondencyjnego w związku z wyborami zarządzonymi na podstawie postanowienia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 3 czerwca 2020 r. w

sprawie zarządzenia wyborów Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. poz. 988), na pokrycie kosztów całkowitych tych zadań powiększonych o wskaźnik zwrotu kosztu

zaangażowanego kapitału przez operatora wyznaczonego.

2.

Podstawę obliczenia należnych operatorowi wyznaczonemu środków stanowi

1)

wartość poniesionych kosztów uzasadnionych rozumianych jako całkowity rzeczywisty

koszt związany z realizacją zadań określonych ustawą z dnia 2 czerwca 2020 r. o szczególnych zasadach organizacji wyborów powszechnych

na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej zarządzonych w 2020 r. z możliwością głosowania

korespondencyjnego, skalkulowany zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości i przepisami wydanymi na podstawie art. 104 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe oraz opisem kalkulacji kosztów zatwierdzanym przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej

zgodnie z art. 97 ust. 2 tej ustawy, powiększonych o wskaźnik zwrotu kosztu zaangażowanego

kapitału dla operatora wyznaczonego;

2)

rzeczywisty wolumen przesyłek zrealizowanych w okresie świadczenia usługi.

3.

Środki, o których mowa w ust. 1, operator wyznaczony otrzymuje w terminie 30 dni od

dnia przedstawienia poniesionych kosztów w związku z realizacją zadań określonych

ustawą z dnia 2 czerwca 2020 r. o szczególnych zasadach organizacji wyborów powszechnych

na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej zarządzonych w 2020 r. z możliwością głosowania

korespondencyjnego, obliczonych w sposób wskazany w ust. 2.

1.

Spotkania i debaty, o których mowa w art. 6 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji

(Dz. U. z 2020 r. poz. 802 i 1086), mogą być przeprowadzane również za pomocą środków porozumiewania się na odległość,

zapewniających jednoczesną transmisję wizji i dźwięku.

2.

Ankiety i wywiady mogą być przeprowadzane również za pomocą środków porozumiewania

się na odległość.

1.

W celu realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 w planie finansowym

1)

agencji wykonawczej mogą być dokonywane zmiany przychodów i kosztów mimo niespełnienia

wymogów określonych w art. 21 ust. 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz innych przepisach regulujących zmianę planów finansowych tych jednostek;

2)

instytucji gospodarki budżetowej mogą być dokonywane zmiany przychodów lub kosztów

w trakcie roku budżetowego mimo niespełnienia wymogów określonych w art. 24 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz innych przepisach regulujących zmianę planów finansowych tych jednostek;

3)

państwowego funduszu celowego mogą być dokonywane zmiany mimo niespełnienia wymogów

określonych w art. 29 ust. 9-12 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz innych przepisach regulujących zmianę planów finansowych tych jednostek.

2.

W celu realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 ujęte w rocznych planach

finansowych jednostek sektora finansów publicznych koszty mogą ulec zwiększeniu mimo

niespełnienia wymogów określonych w art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz innych przepisach regulujących zwiększenie kosztów tych jednostek.

3.

O zmianach, o których mowa w ust. 1, informuje się niezwłocznie Ministra Finansów.

Rada Ministrów może upoważnić ministra właściwego do spraw finansów publicznych do

zawarcia umowy o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do funduszy, inicjatyw, mechanizmów

i programów uruchamianych przez Unię Europejską i jej instytucje, w tym Grupę Europejskiego

Banku Inwestycyjnego, mających na celu przeciwdziałanie COVID-19, oraz innych umów

związanych z realizacją tej umowy.

1.

W przypadku cudzoziemca, który w dniu, od którego po raz pierwszy ogłoszono stan zagrożenia

epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 przebywał na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

1)

na podstawie wizy Schengen,

2)

na podstawie wizy wydanej przez inne państwo obszaru Schengen,

3)

na podstawie dokumentu pobytowego wydanego przez inne państwo obszaru Schengen,

4)

w ramach ruchu bezwizowego,

5)

na podstawie wizy długoterminowej wydanej przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej

niebędące państwem obszaru Schengen, jeżeli zgodnie z przepisami prawa Unii Europejskiej

uprawnia ona do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

6)

na podstawie dokumentu pobytowego wydanego przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej

niebędące państwem obszaru Schengen, jeżeli zgodnie z przepisami prawa Unii Europejskiej

uprawnia ona do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

- jego pobyt na tym terytorium uważa się za legalny od dnia następującego po ostatnim

dniu legalnego pobytu wynikającego z tych wiz, dokumentów lub ruchu bezwizowego, do

upływu 30. dnia następującego po dniu odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo

stanu epidemii, w zależności od tego, który obowiązywał jako ostatni.

2.

Cudzoziemcy, o których mowa w ust. 1, są uprawnieni do wykonywania pracy na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w okresie pobytu uznawanego za legalny, o którym mowa w

ust. 1, jeżeli posiadają ważne zezwolenie na pracę lub ważne zezwolenie na pracę sezonową.

3.

Cudzoziemcy, o których mowa w ust. 1, są uprawnieni do wykonywania pracy na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w okresie pobytu uznawanego za legalny, o którym mowa w

ust. 1, jeżeli posiadają oświadczenie o powierzeniu wykonywania pracy wpisane do ewidencji

oświadczeń na podstawie art. 88z ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach

rynku pracy, w tym oświadczenie, które zgodnie z art. 15zzq ust. 3 umożliwia wykonywanie pracy

w okresie lub okresach nieobjętych oświadczeniem.

W celu realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19

1)

łączna kwota dotacji przyznanych w kolejnych latach na dofinansowanie inwestycji realizowanej

przez jednostkę niezaliczoną do sektora finansów publicznych, o której mowa w art. 132 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz w przepisach odrębnych, może wynosić do 100% planowanej wartości kosztorysowej

inwestycji;

2)

przepisu art. 155 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nie stosuje się;

3)

nie obowiązują terminy określone w art. 170 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w przypadku finansowania lub dofinansowania zadań realizowanych przez jednostki samorządu

terytorialnego;

4)

przeniesienia polegające na zmniejszeniu lub zwiększeniu wydatków mogą być dokonywane

mimo niespełnienia wymogów określonych w art. 171 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. O przeniesieniach wydatków dysponenci części budżetowych informują niezwłocznie

Ministra Finansów;

5)

przepisu art. 173 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nie stosuje się;

6)

Minister Finansów, na polecenie Prezesa Rady Ministrów, utworzy nową rezerwę celową

i przeniesie do tej rezerwy kwoty wydatków zablokowane na podstawie art. 177 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Utworzenie przez Ministra Finansów nowej rezerwy celowej nie wymaga uzyskania opinii

sejmowej komisji właściwej do spraw budżetu. Przepisu art. 177 ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nie stosuje się;

7)

przepisu art. 177 ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nie stosuje się;

8)

wydanie rozporządzenia, o którym mowa w art. 179 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, nie wymaga uzyskania opinii sejmowej komisji właściwej do spraw budżetu;

9)

dotacje z budżetu państwa na dofinansowanie zadań, o których mowa w art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu

terytorialnego

(Dz. U. z 2020 r. poz. 23, 374 i 1086) oraz w przepisach odrębnych, mogą być udzielane do wysokości 100% planowanych wydatków

jednostki samorządu terytorialnego na realizację danego zadania;

10)

wynagrodzenia mogą być wypłacane ponad kwoty wynagrodzeń ustalone zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej

sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1658);

11)

przeniesienia wydatków, o których mowa w art. 171 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, mogą zwiększać planowane wydatki na wynagrodzenia po uzyskaniu zgody Ministra Finansów.

W związku z realizacją zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 zatwierdzenie

rozliczenia dotacji w zakresie rzeczowym i finansowym, o którym mowa w art. 152 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, powinno nastąpić w terminie 60 dni od dnia jego przedstawienia, a w przypadku dotacji

na realizację zadania za granicą - 120 dni od dnia jego przedstawienia.

1.

W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii czynności,

o których mowa w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 210 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w przypadku których przepis określa termin ich dokonania, są dokonywane niezwłocznie,

nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia, o którym mowa w tych przepisach.

2.

Terminy określone w przepisach, o których mowa w ust. 1, nie wiążą podmiotów obowiązanych

do ich zachowania do dnia zakończenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.

W przypadku wystąpienia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii skutkującego

niemożnością przekazania przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych informacji,

o której mowa w art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu

terytorialnego, informacja ta może być przekazana w terminie późniejszym, niezwłocznie po ustaniu

okoliczności uniemożliwiających realizację tego obowiązku, nie później niż w terminie

14 dni od zakończenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.

1.

Prezes Rady Ministrów w celu finansowania zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19

może wydać Ministrowi Finansów wiążące polecenia zmiany przeznaczenia rezerwy celowej

wraz ze wskazaniem jej pozycji i kwoty.

2.

Zmiana przez Ministra Finansów przeznaczenia rezerwy celowej nie wymaga uzyskania

opinii sejmowej komisji właściwej do spraw budżetu.

3.

Zmiana przeznaczenia rezerwy celowej może zostać dokonana do końca roku budżetowego.

W celu zapewnienia prawidłowej realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19

wójt (burmistrz, prezydent miasta), zarząd powiatu lub zarząd województwa może

1)

dokonać zmian w planie dochodów i wydatków budżetu jednostki samorządu terytorialnego,

w tym dokonać przeniesień wydatków między działami klasyfikacji budżetowej;

2)

dokonać czynności, o których mowa w art. 258 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych;

3)

dokonać zmian w wieloletniej prognozie finansowej oraz w planie wydatków budżetu jednostki

samorządu terytorialnego związanych z wprowadzeniem nowych inwestycji lub zakupów

inwestycyjnych przez jednostkę, o ile zmiana ta nie pogorszy wyniku budżetu tej jednostki;

4)

dokonać zmiany przeznaczenia rezerwy celowej utworzonej w budżecie jednostki samorządu

terytorialnego bez uzyskania opinii komisji właściwej do spraw budżetu organu stanowiącego

tej jednostki. Przepisu art. 259 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nie stosuje się;

5)

tworzyć nową rezerwę celową bez uzyskania opinii komisji właściwej do spraw budżetu

organu stanowiącego tej jednostki, przenosząc do niej zablokowane kwoty wydatków na

podstawie art. 260 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Przepisów art. 259 ust. 3 i art. 260 ust. 4 tej ustawy nie stosuje się;

6)

dokonać zmiany limitu zobowiązań z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek oraz emitowanych

papierów wartościowych, o których mowa w art. 89 ust. 1 i art. 90 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, polegających na zwiększeniu limitu zobowiązań, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt

1 tej ustawy.

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii i związanego

z tym ryzyka istotnego naruszenia terminów i warunków realizacji zadań jednostek samorządu

terytorialnego

1)

wójt (burmistrz, prezydent miasta), zarząd powiatu lub zarząd województwa może dokonać

zmian i czynności, o których mowa w art. 15zn pkt 1 i 2,

2)

zaciągnięcie lub wyemitowanie przez jednostkę samorządu terytorialnego zobowiązań,

o których mowa w art. 91 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, nie wymaga uzyskania opinii regionalnej izby obrachunkowej o możliwości spłaty zobowiązań,

o ile zobowiązania te były przewidziane w prognozie kwoty długu i jednostka uzyskała

pozytywną opinię regionalnej izby obrachunkowej o tej prognozie

- do odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.

1.

W roku 2020 jednostka samorządu terytorialnego, dokonując zmian budżetu, może przekroczyć

relację, o której mowa w art. 242 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, o kwotę

1)

planowanych wydatków bieżących ponoszonych w celu realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem

COVID-19 w części, w jakiej zostały sfinansowane dochodami majątkowymi lub przychodami,

o których mowa w art. 217 ust. 2 pkt 1-4 i 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych;

2)

planowanego ubytku w dochodach będącego skutkiem wystąpienia COVID-19.

2.

Ubytkiem w dochodach jednostki samorządu terytorialnego będącym skutkiem wystąpienia

COVID-19, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jest zmniejszenie dochodów, obliczone jako

różnica między dochodami jednostki planowanymi w zmianie budżetu, o której mowa w

ust. 1, a planowanymi dochodami wykazanymi przez jednostkę w sprawozdaniu budżetowym

za pierwszy kwartał 2020 r.

3.

Przez dochody, o których mowa w ust. 2, rozumie się dochody podatkowe, o których mowa

w art. 20 ust. 3, art. 22 ust. 3 i art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r.

o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, powiększone o opłatę miejscową i uzdrowiskową.

4.

Na koniec roku budżetowego 2020 ocena spełnienia zasady określonej w art. 242 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych następuje z uwzględnieniem wykonanych wydatków bieżących ponoszonych w celu realizacji

zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 oraz ubytku w wykonanych dochodach,

będącego skutkiem wystąpienia COVID-19.

1.

Ograniczenia określonego w art. 243 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w zakresie spłaty zobowiązań jednostki samorządu terytorialnego nie stosuje się do

wykupów papierów wartościowych, spłaty rat kredytów i pożyczek wraz z należnymi odsetkami

i dyskontem, odpowiednio emitowanych lub zaciągniętych w 2020 r. do równowartości

kwoty ubytku w wykonanych dochodach jednostki będącego skutkiem wystąpienia COVID-19.

Przepisy art. 15zoa ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

2.

Ustalając relację ograniczającą wysokość spłaty długu jednostki samorządu terytorialnego

1)

na lata 2020-2025 wydatki bieżące budżetu tej jednostki podlegają pomniejszeniu o

wydatki bieżące na obsługę długu; w tym zakresie nie ma zastosowania art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych

oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 2500);

2)

na rok 2021 i lata kolejne wydatki bieżące budżetu tej jednostki podlegają pomniejszeniu

o wydatki bieżące poniesione w 2020 r. w celu realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem

COVID-19.

3.

Zaciągnięcie zobowiązań, o których mowa w ust. 1, nie może zagrażać realizacji zadań

publicznych przez jednostkę samorządu terytorialnego w roku budżetowym i latach następnych.

Regionalna izba obrachunkowa, wydając opinię o możliwości spłaty tych zobowiązań,

ocenia w szczególności wpływ planowanych zobowiązań na realizację zadań publicznych.

1.

Na koniec roku budżetowego 2020 łączna kwota długu jednostki samorządu terytorialnego

nie może przekroczyć 80% wykonanych dochodów ogółem tej jednostki w tym roku budżetowym.

2.

W trakcie roku budżetowego 2020 łączna kwota długu jednostki samorządu terytorialnego

na koniec kwartału nie może przekraczać 80% planowanych w danym roku budżetowym dochodów

tej jednostki.

3.

Relacje, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być niezachowane jedynie w przypadku, gdy

jednostka samorządu terytorialnego spełnia ograniczenie w zakresie spłaty zobowiązań

jednostki samorządu terytorialnego, określone w art. 243 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych bez zastosowania wyłączenia określonego w art. 15zob ust. 1.

1.

Ważność kart pobytu, których okres ważności, o którym mowa w art. 244 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, upłynął w czasie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, przedłuża się

do 30. dnia od dnia odwołania tego ze stanów, który obowiązywał jako ostatni.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, nie wydaje się i nie wymienia kart pobytu.

W roku 2020 raty części oświatowej, wyrównawczej, równoważącej i regionalnej subwencji

ogólnej mogą być przekazywane jednostkom samorządu terytorialnego w terminach wcześniejszych

niż określone w art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu

terytorialnego.

1.

W czerwcu i lipcu 2020 r. jednostki samorządu terytorialnego mogą nie wpłacać do budżetu

państwa rat wpłat, o których mowa w art. 29, art. 30 i art. 70a ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek

samorządu terytorialnego. Od niewpłaconych kwot nie nalicza się odsetek.

2.

Kwoty niewpłacone na podstawie ust. 1 jednostki samorządu terytorialnego wpłacają

w równych częściach w miesiącach sierpień-grudzień 2020 r., wraz z ratami należnymi

za te miesiące.

1

Przedsiębiorca prowadzący działalność związaną z organizacją wystaw i kongresów, w

tym z udostępnianiem pomieszczeń i powierzchni na imprezy targowe, szkolenia, konferencje

lub egzaminy, a także prowadzący działalność kulturalną, rozrywkową, rekreacyjną i

sportową lub organizujący wystawy tematyczne lub imprezy plenerowe w przypadku rozwiązania

umowy z klientem, w tym na świadczenie usług dodatkowych związanych z udostępnieniem

powierzchni lub pomieszczeń, które to rozwiązanie umowy pozostaje w bezpośrednim związku

z negatywnymi skutkami COVID-19, jest zobowiązany zwrócić wpłacone mu przez klienta

środki w terminie 180 dni od dnia skutecznego rozwiązania umowy.

2.

Rozwiązanie umowy, o którym mowa w ust. 1, nie jest skuteczne w przypadku wyrażenia

przez klienta zgody na otrzymanie w zamian od przedsiębiorcy vouchera do realizacji

na poczet przyszłych wydarzeń w obszarze działalności przedsiębiorcy w ciągu roku

od dnia, w którym miało się odbyć wydarzenie, za które klient wniósł zapłatę.

3.

Wartość vouchera, o którym mowa w ust. 2, nie może być niższa niż kwota wpłacona na

poczet realizacji dotychczasowej umowy przez klienta.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub rolnika świadczącego

usługi hotelarskie w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek

i przewodników turystycznych.

1

Osobie

1)

prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców lub innych przepisów szczególnych, zwanej dalej „osobą prowadzącą pozarolniczą działalność

gospodarczą”,

2)

wykonującej umowę agencyjną, umowę zlecenia, inną umowę o świadczenie usług, do której

zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia albo umowę o dzieło, zwane dalej „umową cywilnoprawną”

- przysługuje świadczenie postojowe.

2.

Świadczenie postojowe przysługuje osobom zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, jeżeli są

1)

obywatelami Rzeczypospolitej Polskiej lub

2)

posiadającymi prawo pobytu lub prawo stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, lub

3)

cudzoziemcami legalnie przebywającymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Świadczenie postojowe przysługuje, gdy w następstwie wystąpienia COVID-19 doszło do

przestoju w prowadzeniu działalności, odpowiednio przez osobę prowadzącą pozarolniczą

działalność gospodarczą albo przez zleceniodawcę lub zamawiającego, z którymi została

zawarta umowa cywilnoprawna.

4

Osobie prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą świadczenie postojowe przysługuje,

jeżeli rozpoczęła prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej przed dniem

1 kwietnia 2020 r. i

1)

nie zawiesiła prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej oraz jeżeli przychód

z prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o podatku

dochodowym od osób fizycznych uzyskany w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia

wniosku o świadczenie postojowe był o co najmniej 15% niższy od przychodu uzyskanego

w miesiącu poprzedzającym ten miesiąc;

2)

zawiesiła prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej po dniu 31 stycznia

2020 r.;

3

nie podlega ubezpieczeniom społecznym z innego tytułu, chyba że podlega ubezpieczeniom

emerytalnym i rentowym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej.

5.

Osobie wykonującej umowę cywilnoprawną świadczenie postojowe przysługuje jeżeli

1

umowa cywilnoprawna została zawarta przed dniem 1 kwietnia 2020 r.;

2)

przychód z umowy cywilnoprawnej w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób

fizycznych uzyskany w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym został złożony wniosek

o świadczenie postojowe, nie był wyższy od 300% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na

podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego

na dzień złożenia wniosku;

3

nie podlega ubezpieczeniom społecznym z innego tytułu.

6

Wymogów, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i 2, nie stosuje się do osoby prowadzącej pozarolniczą

działalność gospodarczą

1)

do której mają zastosowanie przepisy dotyczące zryczałtowanego podatku dochodowego

w formie karty podatkowej i która korzystała ze zwolnienia sprzedaży od podatku od

towarów i usług na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

(Dz. U. z 2020 r. poz. 106, 568, 1065, 1106 i 1747);

2)

oznaczoną, na dzień złożenia wniosku, o którym mowa w art. 15zs ust. 1, według Polskiej

Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodem

79.11.A;

3)

o której mowa w ust. 7.

7

Osobie prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą oznaczoną, na dzień złożenia

wniosku, o którym mowa w art. 15zs ust. 1, według Polskiej Klasyfikacji Działalności

(PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami 79.90.A, świadczenie postojowe

przysługuje, jeżeli

1)

zawiesiła prowadzenie tej działalności po dniu 31 sierpnia 2019 r.;

2)

działalność ta ma charakter sezonowy i w 2019 r. była wykonywana przez okres nie dłuższy

niż 9 miesięcy.

1

Świadczenie postojowe przysługuje w wysokości 80% kwoty minimalnego wynagrodzenia

za pracę ustalanego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, obowiązującego

w 2020 r. nie więcej niż trzykrotnie, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4.

2.

W przypadku gdy suma przychodów z umów cywilnoprawnych w rozumieniu przepisów o podatku

dochodowym od osób fizycznych uzyskana w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym

został złożony wniosek o świadczenie postojowe wynosi mniej niż 50% kwoty minimalnego

wynagrodzenia za pracę obowiązującego w 2020 r. świadczenie postojowe przysługuje

w wysokości sumy wynagrodzeń z tytułu wykonywania tych umów cywilnoprawnych.

3

Osobie prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15zq

ust. 6 pkt 1, świadczenie postojowe przysługuje w wysokości 50% kwoty minimalnego

wynagrodzenia za pracę ustalanego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu

za pracę, obowiązującego w 2020 r. nie więcej niż trzykrotnie.

4.

W przypadku zbiegu praw do więcej niż jednego świadczenia postojowego przysługuje

jedno świadczenie postojowe.

1.

Ustalenie prawa do świadczenia postojowego następuje na wniosek osoby, o której mowa

w art. 15zq ust. 1, zwanej dalej „osobą uprawnioną”, składany do Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych.

2.

W przypadku osoby wykonującej umowę cywilnoprawną wniosek, o którym mowa w ust. 1,

składany jest za pośrednictwem odpowiednio zleceniodawcy lub zamawiającego.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

dane osoby uprawnionej

a)

imię i nazwisko,

b

numer PESEL, a jeżeli nie nadano tego numeru, serię i numer dowodu osobistego albo

paszportu - w przypadku osób, o których mowa w art. 15zq ust. 1 pkt 2,

c)

numer NIP, a jeżeli nie nadano tego numeru, numery PESEL i REGON w przypadku osób,

o których mowa w art. 15zq ust. 1 pkt 1,

d)

adres do korespondencji w przypadku osób, o których mowa w art. 15zq ust. 1 pkt 2,

e)

nazwę skróconą płatnika składek w przypadku osób, o których mowa w art. 15zq ust.

1 pkt 1;

2)

wskazanie rachunku płatniczego osoby uprawnionej prowadzonego w kraju lub wydanego

w kraju instrumentu płatniczego;

3)

dane odpowiednio zleceniodawcy albo zamawiającego za pośrednictwem którego składany

jest wniosek

a)

imię i nazwisko, nazwę skróconą,

b)

numer NIP, a jeżeli nie nadano tego numeru - numery PESEL i REGON,

c)

adres do korespondencji;

4)

oświadczenie osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą potwierdzające

a)

(uchylona)

b)

przestój w prowadzeniu działalności, o którym mowa w art. 15zq ust. 3,

c)

uzyskanie w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku o świadczenie postojowe

przychodu o co najmniej 15% niższego od przychodu uzyskanego w miesiącu poprzedzającym

ten miesiąc, jeżeli nie zawiesiła prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej;

4a

oświadczenie o rodzaju przeważającej działalności, o której mowa w art. 15zq ust.

7, oraz o wykonywaniu tej działalności w 2019 r. przez okres nie dłuższy niż 9 miesięcy;

5)

inne informacje niezbędne do ustalenia prawa do świadczenia postojowego;

6)

podpis wnioskodawcy.

4.

Odpowiednio zleceniodawca lub zamawiający załącza do wniosku, o którym mowa w ust.

1

1)

oświadczenie potwierdzające

a)

niedojście do skutku lub ograniczenie wykonywania umowy cywilnoprawnej z powodu przestoju

w prowadzeniu działalności, o którym mowa w art. 15zq ust. 3,

b)

datę zawarcia i wysokość wynagrodzenia z tytułu umowy cywilnoprawnej,

c)

uzyskanie przez osobę wykonującą umowę cywilnoprawną w miesiącu poprzedzającym miesiąc,

w którym został złożony wniosek o świadczenie postojowe, przychodu nie wyższego niż

300% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku,

d)

otrzymanie oświadczenia od osoby wykonującej umowę cywilnoprawną, że nie podlega ubezpieczeniom

społecznym z innego tytułu oraz o wysokości uzyskanych przychodów z innych umów cywilnoprawnych;

2)

kopię umów cywilnoprawnych.

5.

Oświadczenia, o których mowa w ust. 3 pkt 4 i 4a oraz ust. 4, osoba uprawniona, zleceniodawca

lub zamawiający składa pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

oświadczeń.

6

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, może być złożony wyłącznie w formie dokumentu elektronicznego

za pomocą profilu informacyjnego utworzonego w systemie teleinformatycznym udostępnionym

przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, w formie dokumentu elektronicznego opatrzonego

kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym, podpisem osobistym albo

wykorzystując sposób potwierdzania pochodzenia oraz integralności danych udostępniony

bezpłatnie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w systemie teleinformatycznym.

7.

Wnioski o świadczenie postojowe mogą być złożone do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

najpóźniej w terminie 3 miesięcy od miesiąca, w którym został zniesiony ogłoszony

stan epidemii.

1.

Osobie, o której mowa w art. 15zq ust. 1 pkt 1, prowadzącej, na dzień złożenia wniosku,

o którym mowa w ust. 2, pozarolniczą działalność gospodarczą oznaczoną według Polskiej

Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodem

49.39.Z, 77.39.Z, 90.01.Z, 90.02.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, która skorzystała ze

świadczenia postojowego w trybie art. 15zs lub art. 15zua, przysługuje prawo do dodatkowego

świadczenia postojowego, jeżeli przychód z tej działalności uzyskany w miesiącu kalendarzowym

poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2, był niższy co najmniej

o 75% w stosunku do przychodu uzyskanego w tym samym miesiącu kalendarzowym w 2019 r.

2.

Ustalenie prawa do dodatkowego świadczenia postojowego, o którym mowa w ust. 1, następuje

na wniosek osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą, zawierający dane,

o których mowa w art. 15zs ust. 3 pkt 1 lit. a, c i e, pkt 2, 5 i 6, oraz oświadczenie

o rodzaju przeważającej działalności, o której mowa w ust. 1, oraz oświadczenie potwierdzające,

że jej przychód z działalności uzyskany w miesiącu kalendarzowym poprzedzającym miesiąc

złożenia wniosku był niższy co najmniej o 75% w stosunku do przychodu uzyskanego w

tym samym miesiącu kalendarzowym w 2019 r., złożone pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń. W oświadczeniu jest zawarta klauzula następującej

treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia”.

Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

oświadczeń.

3.

Dodatkowe świadczenie postojowe, o którym mowa w ust. 1, oraz koszty obsługi wypłaty

tego świadczenia są finansowane z Funduszu Przeciwdziałania COVID-19.

4.

Koszty obsługi, o których mowa w ust. 3, wynoszą 0,5% kwoty przeznaczonej na wypłatę

dodatkowego świadczenia postojowego.

5.

Minister właściwy do spraw turystyki, na wniosek Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,

przekazuje w roku 2020 na wyodrębniony rachunek bankowy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

środki na wypłatę dodatkowego świadczenia postojowego oraz kosztów obsługi wypłaty

tego świadczenia.

6.

Do dodatkowego świadczenia postojowego stosuje się odpowiednio art. 15zr ust. 1, 3

i 4, art. 15zs ust. 6 i 7, art. 15zu, art. 15zua, art. 15zv, art. 15zx, art. 15zy,

art. 15zz i art. 15zza.

1.

W przypadku odmowy złożenia wniosku przez zleceniodawcę w sposób wskazany w art. 15zs

ust. 2, osoba uprawniona, która jest zleceniobiorcą, może złożyć wniosek o świadczenie

postojowe do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

dane osoby uprawnionej, o której mowa w ust. 1

a)

imię i nazwisko,

b)

numer PESEL, a jeżeli nie nadano tego numeru, serię i numer dowodu osobistego albo

paszportu,

c)

adres do korespondencji osoby uprawnionej;

2)

wskazanie rachunku płatniczego osoby uprawnionej, o której mowa w ust. 1, prowadzonego

w kraju lub wydanego w kraju instrumentu płatniczego;

3)

oświadczenie osoby uprawnionej, o której mowa w ust. 1, potwierdzające

a)

odmowę złożenia wniosku o świadczenie postojowe przez zleceniodawcę, w sposób wskazany

w art. 15zs ust. 2,

b)

datę zawarcia i wysokość wynagrodzenia z tytułu umowy cywilnoprawnej,

c)

niedojście do skutku lub ograniczenie wykonywania umowy cywilnoprawnej z powodu przestoju

w prowadzeniu działalności, o którym mowa w art. 15zq ust. 3,

d)

uzyskanie przez osobę wykonującą umowę cywilnoprawną w miesiącu poprzedzającym miesiąc,

w którym został złożony wniosek o świadczenie postojowe, przychodu nie wyższego niż

300% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku,

e)

niepodleganie ubezpieczeniom społecznym z innego tytułu oraz o wysokości uzyskanych

przychodów z innych umów cywilnoprawnych;

4)

dane zleceniodawcy

a)

imię i nazwisko, nazwę skróconą,

b)

numer NIP, a jeżeli nie nadano tego numeru - numery PESEL i REGON,

c)

adres do korespondencji;

5)

kopię umów cywilnoprawnych.

3.

Oświadczenie, o których mowa w ust. 2 pkt 3, osoba uprawniona składa pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń. W oświadczeniu jest zawarta klauzula następującej

treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”.

Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

oświadczeń.

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się art. 15zs ust. 6 i 7.

Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, przyznać

ponowną wypłatę świadczenia postojowego, o którym mowa w art. 15zq, dla osób, które

otrzymały to świadczenie na podstawie art. 15zu, mając na względzie okres obowiązywania

stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz skutki nimi wywołane.

1.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych wypłaca świadczenie postojowe niezwłocznie po wyjaśnieniu

ostatniej okoliczności niezbędnej do jego przyznania.

2.

Wypłata świadczenia postojowego następuje w formie bezgotówkowej na wskazany rachunek

płatniczy osoby uprawnionej prowadzony w kraju lub wydany w kraju instrument płatniczy

w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.

3.

Ze świadczenia postojowego nie dokonuje się potrąceń i egzekucji.

4.

Banki, na pisemne żądanie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych albo przekazane z użyciem

środków komunikacji elektronicznej, są zobowiązane do sporządzania i przekazywania

informacji dotyczących numerów rachunków bankowych osób uprawnionych do wypłaty świadczenia

postojowego oraz przekazywania danych umożliwiających identyfikację posiadaczy tych

rachunków.

1.

Ważność tymczasowych zaświadczeń tożsamości cudzoziemca, których okres ważności, o

którym mowa w art. 55a ust. 2 i 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1666 i 2020 oraz z 2020 r. poz. 322), upłynął w czasie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, przedłuża się

do 30. dnia od odwołania tego ze stanów, który obowiązywał jako ostatni.

2.

W przypadku, o który mowa w ust. 1, nie wydaje się tymczasowych zaświadczeń tożsamości

cudzoziemca.

1.

Świadczenie postojowe może zostać przyznane ponownie, na podstawie oświadczenia osoby

uprawnionej, której wypłacono świadczenie postojowe, o którym mowa w art. 15zu ust.

1.

2.

Wypłata po raz kolejny świadczenia postojowego może zostać dokonana nie wcześniej

niż w miesiącu następującym po miesiącu wypłaty świadczenia postojowego, o którym

mowa w art. 15zu ust. 1.

3

Warunkiem przyznania kolejnego świadczenia postojowego jest wykazanie w oświadczeniu,

że sytuacja materialna wykazana we wniosku, o którym mowa w art. 15zs albo 15zsa,

nie uległa poprawie.

1.

Odmowa prawa do świadczenia postojowego następuje w drodze decyzji.

2.

Od decyzji o odmowie prawa do świadczenia postojowego, o której mowa w ust. 1, przysługuje

odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1575 i 1578) dla postępowań w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Przepisy art. 83 ust. 5-7 i art. 83a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń

społecznych stosuje się odpowiednio.

1.

Świadczenie postojowe, o którym mowa w art. 15zq, oraz koszty obsługi wypłaty tego

świadczenia są finansowane z Funduszu Pracy.

2.

Koszty obsługi, o których mowa w ust. 1, wynoszą 0,5% kwoty przeznaczonej na wypłatę

świadczenia postojowego.

3.

Minister właściwy do spraw pracy, na wniosek Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,

przekazuje w roku 2020 na wyodrębniony rachunek bankowy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

środki Funduszu Pracy na wypłatę świadczenia postojowego oraz kosztów obsługi wypłaty

tego świadczenia.

4.

W celu zapewnienia finansowania zadań, o których mowa w ust. 1 i 2, minister właściwy

do spraw pracy dokonuje zmian w planie finansowym Funduszu Pracy polegających na zwiększeniu

na ten cel kosztów Funduszu i odpowiednim zmniejszeniu stanu środków Funduszu na koniec

roku budżetowego.

1.

Osoba, która pobrała nienależnie świadczenie postojowe, jest obowiązana do jego zwrotu

wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, w wysokości i na zasadach określonych przepisami

prawa cywilnego.

2.

Za nienależnie pobrane świadczenie postojowe uważa się świadczenie

1)

przyznane lub wypłacone na podstawie fałszywych oświadczeń lub dokumentów albo w innych

przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą świadczenie lub

odpowiednio zleceniodawcę lub zamawiającego;

2

wypłacone osobie innej niż osoba uprawniona.

3.

Odsetki, o których mowa w ust. 1, są naliczane od pierwszego dnia miesiąca następującego

po dniu wypłaty świadczenia postojowego do dnia zwrotu.

3a

Jeżeli wypłata świadczenia postojowego osobie innej niż osoba uprawniona nastąpiła

z przyczyn leżących po stronie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, nie nalicza się odsetek,

o których mowa w ust. 1.

4.

Decyzji zobowiązującej do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia postojowego nie

wydaje się później niż w terminie 5 lat od dnia, w którym wypłacono nienależne świadczenie

postojowe.

5.

Kwota nienależnie pobranego świadczenia postojowego ustalona prawomocną decyzją oraz

kwoty odsetek i kosztów upomnienia ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat, licząc od

dnia, w którym decyzja o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranego świadczenia stała

się prawomocna.

6.

Kwota nienależnie pobranego świadczenia postojowego ustalona prawomocną decyzją oraz

kwoty odsetek i kosztów upomnienia podlegają potrąceniu z wypłacanych świadczeń z

ubezpieczeń społecznych, a jeżeli prawo do świadczeń nie istnieje - ściągnięciu w

trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

7.

Kwoty nienależnie pobranego świadczenia postojowego podlegają zwrotowi łącznie z odsetkami,

o których mowa w ust. 1, na rachunek bankowy wskazany przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

8

Do nienależnie pobranego świadczenia postojowego stosuje się odpowiednio art. 84 ust. 8-8e ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

1

Zakład Ubezpieczeń Społecznych informuje Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o

wysokości przychodu wykazanego we wniosku, o którym mowa w art. 15zs ust. 1 albo art.

15zsa ust. 1.

2

Szef Krajowej Administracji Skarbowej informuje Zakład Ubezpieczeń Społecznych o rozbieżnościach

pomiędzy przychodem wykazanym we wniosku, o którym mowa w art. 15zs ust. 1 albo art.

15zsa ust. 1, a przychodem wykazanym dla celów podatkowych.

3.

Wymiana informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, następuje w formie elektronicznej.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest uprawniony do pozyskiwania i przetwarzania danych

osobowych w zakresie niezbędnym do przyznawania, ustania prawa do świadczenia postojowego

i wypłacania tego świadczenia.

Do zamówień na usługi lub dostawy udzielane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w

związku z realizacją zadań związanych z ustalaniem prawa lub wypłatą świadczenia postojowego

nie stosuje się przepisów o zamówieniach publicznych.

1.

Starosta może, na podstawie zawartej umowy, przyznać przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników w rozumieniu art. 15g ust.

4 zdanie pierwsze oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne

w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osób zatrudnionych na podstawie umowy o

pracę nakładczą lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której

zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo które wykonują pracę zarobkową na podstawie

innej niż stosunek pracy na rzecz pracodawcy będącego rolniczą spółdzielnią produkcyjną

lub inną spółdzielnią zajmującą się produkcją rolną, jeżeli z tego tytułu podlega

obowiązkowi ubezpieczeń: emerytalnemu i rentowemu, z wyjątkiem pomocy domowej zatrudnionej

przez osobę fizyczną.

3

Przez spadek obrotów gospodarczych rozumie się zmniejszenie sprzedaży towarów lub

usług w ujęciu ilościowym lub wartościowym obliczone jako stosunek łącznych obrotów

w ciągu dowolnie wskazanych 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych, przypadających w

okresie po dniu 31 grudnia 2019 r. do dnia poprzedzającego dzień złożenia wniosku

o przyznanie dofinansowania, w porównaniu do łącznych obrotów z analogicznych 2 kolejnych

miesięcy kalendarzowych roku poprzedniego; za miesiąc uważa się także 30 kolejno po

sobie następujących dni kalendarzowych, w przypadku gdy dwumiesięczny okres porównawczy

rozpoczyna się w trakcie miesiąca kalendarzowego, to jest w dniu innym niż pierwszy

dzień danego miesiąca kalendarzowego.

4.

Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, w przypadku spadku obrotów o

1)

co najmniej 30% - może być przyznane w wysokości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej

sumę 50% wynagrodzeń poszczególnych pracowników objętych wnioskiem o dofinansowanie

wraz ze składkami na ubezpieczenia społeczne należnymi od tych wynagrodzeń, jednak

nie więcej niż 50% kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę w rozumieniu ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, zwanego dalej „minimalnym wynagrodzeniem”, powiększonego o składki na ubezpieczenia

społeczne od pracodawcy w odniesieniu do każdego pracownika;

2)

co najmniej 50% - może być przyznane w wysokości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej

sumę 70% wynagrodzeń poszczególnych pracowników objętych wnioskiem o dofinansowanie

wraz ze składkami na ubezpieczenia społeczne należnymi od tych wynagrodzeń, jednak

nie więcej niż 70% kwoty minimalnego wynagrodzenia, powiększonego o składki na ubezpieczenia

społeczne od pracodawcy, w odniesieniu do każdego pracownika;

3)

co najmniej 80% - może być przyznane w wysokości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej

sumę 90% wynagrodzeń poszczególnych pracowników objętych wnioskiem o dofinansowanie

wraz ze składkami na ubezpieczenia społeczne należnymi od tych wynagrodzeń, jednak

nie więcej niż 90% kwoty minimalnego wynagrodzenia, powiększonego o składki na ubezpieczenia

społeczne od pracodawcy, w odniesieniu do każdego pracownika.

5

Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, może być przyznane mikroprzedsiębiorcom, małym

oraz średnim przedsiębiorcom w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, przypadające od miesiąca złożenia wniosku, o

którym mowa w ust. 10.

6.

Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, przedłużyć

okres, o którym mowa w ust. 5, mając na względzie okres obowiązywania stanu zagrożenia

epidemicznego lub stanu epidemii oraz skutki nimi wywołane.

7.

(uchylony)

7a

Dofinansowanie jest wypłacane w okresach miesięcznych, na podstawie danych dołączonych

do wniosku, o których mowa w ust. 10 pkt 5 i 6.

7b

Przedsiębiorca jest obowiązany poinformować powiatowy urząd pracy w formie oświadczenia

o każdej zmianie danych, o których mowa w ust. 10 pkt 5 i 6, mających wpływ na wysokość

wypłacanego dofinansowania w terminie 7 dni roboczych od dnia uzyskania informacji

o jej wystąpieniu.

7c

W przypadku zmiany danych, o których mowa w ust. 10 pkt 5 i 6, mających wpływ na wysokość

dofinansowania powiatowy urząd pracy ustala wysokość następnej transzy z uwzględnieniem

zmian zgłoszonych przez przedsiębiorcę.

8

Przedsiębiorca jest obowiązany do utrzymania w zatrudnieniu pracowników objętych umową,

o której mowa w ust. 1, przez okres, na który przyznane zostało dofinansowanie.

9.

W przypadku niedotrzymania warunku, o którym mowa w ust. 8, przedsiębiorca zwraca

dofinansowanie bez odsetek, proporcjonalnie do okresu nieutrzymania w zatrudnieniu

pracownika, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania starosty.

9a

Przepisu ust. 9 nie stosuje się w przypadku rozwiązania umowy o pracę przez pracownika

objętego umową, o której mowa w ust. 1, rozwiązania z nim umowy o pracę na podstawie

art. 52 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy lub wygaśnięcia stosunku pracy tego pracownika, w okresie, na który przyznane zostało

dofinansowanie. W przypadku gdy przedsiębiorca na miejsce tego pracownika zatrudni

inną osobę, zostaje ona objęta umową, o której mowa w ust. 1.

10.

Wniosek o dofinansowanie przedsiębiorca składa do powiatowego urzędu pracy właściwego

ze względu na swoją siedzibę, po ogłoszeniu naboru przez dyrektora powiatowego urzędu

pracy. We wniosku o przyznanie dofinansowania przedsiębiorca oświadcza o

1)

wystąpieniu u przedsiębiorcy spadku obrotów gospodarczych w wysokości, o której mowa

w ust. 4, w związku z zaistnieniem okoliczności, o których mowa w ust. 1;

2)

braku przesłanek do ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy, o których mowa w art. 11 lub art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe;

3)

niezaleganiu w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne,

ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy

lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r.;

4)

posiadaniu statusu mikroprzedsiębiorcy, małego albo średniego przedsiębiorcy;

5)

zatrudnianiu pracowników objętych wnioskiem;

6)

wysokości wynagrodzenia każdego z pracowników objętych wnioskiem i należnych od tego

wynagrodzenia składek na ubezpieczenia społeczne;

7)

numerze rachunku bankowego albo numerze rachunku prowadzonego w spółdzielczej kasie

oszczędnościowo-kredytowej właściwego dla prowadzonej działalności gospodarczej.

11

Oświadczenia, o których mowa w ust. 7b i 10, są składane pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany

do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

12.

Przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty

zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych.

13

Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, nie podlega egzekucji sądowej ani administracyjnej,

z wyjątkiem egzekucji prowadzonej na rzecz osób, na których wynagrodzenia i należne

od tych wynagrodzeń składki na ubezpieczenia społeczne to dofinansowanie zostało przekazane.

Środki te, w razie ich przekazania na rachunek płatniczy, są wolne od zajęcia na podstawie

sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego.

1.

Starosta może, na podstawie zawartej umowy, przyznać przedsiębiorcy będącemu osobą

fizyczną niezatrudniającemu pracowników, dofinansowanie części kosztów prowadzenia

działalności gospodarczej w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia

COVID-19.

2

Przez spadek obrotów gospodarczych rozumie się zmniejszenie sprzedaży towarów lub

usług w ujęciu ilościowym lub wartościowym obliczone jako stosunek łącznych obrotów

w ciągu dowolnie wskazanych 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych, przypadających w

okresie po dniu 31 grudnia 2019 r. do dnia poprzedzającego dzień złożenia wniosku

o przyznanie dofinansowania, w porównaniu do łącznych obrotów z analogicznych 2 kolejnych

miesięcy kalendarzowych roku poprzedniego; za miesiąc uważa się także 30 kolejno po

sobie następujących dni kalendarzowych, w przypadku gdy dwumiesięczny okres porównawczy

rozpoczyna się w trakcie miesiąca kalendarzowego, to jest w dniu innym niż pierwszy

dzień danego miesiąca kalendarzowego.

3.

Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, w przypadku spadku obrotów o

1)

co najmniej 30% - może być przyznane w wysokości 50% kwoty minimalnego wynagrodzenia

miesięcznie,

2)

co najmniej 50% - może być przyznane w wysokości 70% kwoty minimalnego wynagrodzenia

miesięcznie,

3)

co najmniej 80% - może być przyznane w wysokości 90% kwoty minimalnego wynagrodzenia

miesięcznie

- na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, przypadające od miesiąca złożenia wniosku,

o którym mowa w ust. 8.

4.

Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, przedłużyć

okres, o którym mowa w ust. 3, mając na względzie okres obowiązywania stanu zagrożenia

epidemicznego lub stanu epidemii oraz skutki nimi wywołane.

5

Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 3, jest wypłacane w okresach miesięcznych.

6

Przedsiębiorca jest obowiązany do prowadzenia działalności gospodarczej przez okres,

na który przyznane zostało dofinansowanie.

7.

W przypadku nieprowadzenia działalności gospodarczej przez okres, o którym mowa w

ust. 6, przedsiębiorca jest obowiązany do zwrotu otrzymanego dofinansowania bez odsetek,

proporcjonalnie do okresu nieprowadzenia działalności gospodarczej, w terminie 30

dni od dnia doręczenia wezwania starosty.

8.

Wniosek o dofinansowanie przedsiębiorca składa do powiatowego urzędu pracy właściwego

ze względu na swoją siedzibę, po ogłoszeniu naboru przez dyrektora powiatowego urzędu

pracy. We wniosku o przyznanie dofinansowania przedsiębiorca oświadcza o

1)

wystąpieniu u przedsiębiorcy spadku obrotów gospodarczych w wysokości, o której mowa

w ust. 3, w związku z zaistnieniem okoliczności, o których mowa w ust. 1;

2)

braku przesłanek do ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy, o których mowa w art. 11 lub art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe;

3

niezaleganiu w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne,

ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego

kwartału 2019 r.;

4)

przeznaczeniu dofinansowania na koszty prowadzenia działalności gospodarczej;

5)

numerze rachunku bankowego albo numerze rachunku prowadzonego w spółdzielczej kasie

oszczędnościowo-kredytowej właściwego dla prowadzonej działalności gospodarczej.

9

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 8, przedsiębiorca składa pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany

do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

10.

Przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty

prowadzenia działalności gospodarczej zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków

publicznych.

11

Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, nie podlega egzekucji sądowej ani administracyjnej.

Środki te, w razie ich przekazania na rachunek płatniczy, są wolne od zajęcia na podstawie

sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego.

1

W celu przeciwdziałania negatywnym skutkom COVID-19 starosta może, na podstawie umowy,

udzielić ze środków Funduszu Pracy jednorazowo pożyczki na pokrycie bieżących kosztów

prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, który prowadził działalność gospodarczą przed dniem 1 kwietnia 2020 r.

2

Wniosek o pożyczkę mikroprzedsiębiorca składa do powiatowego urzędu pracy właściwego

ze względu na swoją siedzibę, po ogłoszeniu naboru przez dyrektora powiatowego urzędu

pracy.

3.

Pożyczka może być udzielona do wysokości 5000 zł.

4.

Oprocentowanie pożyczki jest stałe i wynosi w skali roku 0,05 stopy redyskonta weksli

przyjmowanych przez Narodowy Bank Polski.

5.

Okres spłaty pożyczki nie może być dłuższy niż 12 miesięcy, z karencją w spłacie kapitału

wraz z odsetkami przez okres 3 miesięcy od dnia udzielenia pożyczki.

6.

Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, przedłużyć

okres spłaty pożyczki, o którym mowa w ust. 5, mając na względzie okres obowiązywania

stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz skutki nimi wywołane.

7

Pożyczka wraz z odsetkami podlega umorzeniu, pod warunkiem, że mikroprzedsiębiorca

będzie prowadził działalność gospodarczą przez okres 3 miesięcy od dnia udzielenia

pożyczki.

8.

(uchylony)

9.

Starosta dochodzi roszczeń z tytułu niespłaconych pożyczek.

10

Przychód z tytułu umorzenia pożyczki na zasadach, określonych w ust. 7, nie stanowi

przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz przepisów

o podatku dochodowym od osób prawnych.

11

Środki pochodzące z pożyczki nie podlegają egzekucji sądowej ani administracyjnej.

Środki te, w razie ich przekazania na rachunek płatniczy, są wolne od zajęcia na podstawie

sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego.

Jeżeli w związku z wprowadzeniem przepisów mających na celu zapobieganie oraz zwalczanie

chorób zakaźnych u ludzi repatriant nie ma możliwości opuszczenia ośrodka adaptacyjnego

dla repatriantów w terminie określonym w decyzji Pełnomocnika Rządu do Spraw Repatriacji,

o której mowa w art. 3c ust. 3 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1472), Pełnomocnik Rządu do Spraw Repatriacji może, na uzasadniony wniosek repatrianta,

wydać decyzję o przedłużeniu jego pobytu w ośrodku o kolejny okres, nie dłuższy jednak

niż 90 dni.