Ustawa z dnia 17 września 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa, ustawy o komercjalizacji i niektórych uprawnieniach pracowników oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami

W ustawie z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji

reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem

prawa

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2267) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 uchyla się ust. 4;

2)

w art. 4a dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Przewodniczący Komisji lub jego zastępca może udzielić pełnomocnictwa adwokatowi lub

radcy prawnemu do reprezentowania Komisji przed sądami powszechnymi, sądami administracyjnymi,

Sądem Najwyższym, Trybunałem Konstytucyjnym oraz zagranicznymi organami sądowymi.

”

;

3)

po art. 8 dodaje się art. 8a w brzmieniu

„

Art. 8a.

Członkom Społecznej Rady przysługuje ryczałtowa miesięczna dieta w wysokości 10,56%

przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale roku poprzedniego, ogłaszanego w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 53, 252, 568, 1222 i 1578).

”

;

4)

w art. 15

a)

w ust. 2 dodaje się zdanie drugie i trzecie w brzmieniu

„

Nie wszczyna się postępowania rozpoznawczego, jeżeli uprawdopodobnienie dotyczy wyłącznie

braku zbadania przesłanki posiadania, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 4b, a z akt

sprawy zgromadzonych na etapie czynności sprawdzających wynika, że dotychczasowy właściciel

lub jego następcy prawni, o których mowa w art. 7 ust. 1 dekretu, przesłankę posiadania

spełnili. Jeśli z akt sprawy zgromadzonych na etapie czynności sprawdzających wynika,

iż decyzja reprywatyzacyjna wywołała nieodwracalne skutki prawne, postępowanie rozpoznawcze

można ograniczyć do wszczęcia postępowania jedynie w przedmiocie nałożenia obowiązku

zwrotu równowartości nienależnego świadczenia, o którym mowa w art. 31.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 2, zawiera co najmniej oznaczenie nieruchomości

warszawskiej, której dotyczy postępowanie, według księgi wieczystej oraz ewidencji

gruntów i budynków oraz dane stron postępowania, znane organowi w dacie wszczęcia

postępowania.

”

;

5)

w art. 24a ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Komisja uchyla postanowieniem zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, jeżeli w toku

czynności sprawdzających nie uprawdopodobniono okoliczności uzasadniających wszczęcie

postępowania rozpoznawczego albo jeżeli Komisja nakazuje, w drodze postanowienia,

wpis ostrzeżenia o toczącym się postępowaniu rozpoznawczym, albo jeżeli stało się

ono zbędne w toku czynności sprawdzających.

”

;

6)

w art. 26a

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W razie powzięcia przez Komisję informacji o toczącym się postępowaniu o opróżnienie

lokalu służącego zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych z osób lub rzeczy lub postępowaniu

egzekucyjnym dotyczącym nieruchomości warszawskiej lub dotyczącym osoby zajmującej

lokal w nieruchomości warszawskiej będącej przedmiotem decyzji reprywatyzacyjnej,

Komisja występuje do sądu z wnioskiem o zawieszenie postępowania o opróżnienie lokalu

służącego zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych z osób lub rzeczy lub zawieszenie postępowania

egzekucyjnego, lub wstrzymanie czynności organu egzekucyjnego w tym postępowaniu.

W przypadku wystąpienia Komisji do sądu z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego

Komisja informuje o tym niezwłocznie organ egzekucyjny.

”

,

b)

w ust. 3 wyrazy „postępowanie egzekucyjne” zastępuje się wyrazami „postępowanie o opróżnienie lokalu służącego zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych z

osób lub rzeczy lub postępowanie egzekucyjne”;

7)

w art. 29 w ust. 1

a)

pkt 3a-5 otrzymują brzmienie

„

3a)

stwierdza nieważność decyzji reprywatyzacyjnej lub postanowienia w całości lub w części,

jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego lub w przepisach szczególnych, albo

4)

jeżeli decyzja reprywatyzacyjna wywołała skutki prawne, o których mowa w art. 2 pkt

4, stwierdza jej wydanie z naruszeniem prawa i wskazuje okoliczności, z powodu których

nie można jej uchylić albo stwierdzić nieważności, albo

5)

umarza postępowanie rozpoznawcze.

”

,

b)

uchyla się pkt 6;

8)

w art. 31

a)

w ust. 1 po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu

„

2a)

która nabyła prawa lub roszczenia, o których mowa w art. 7 dekretu, a następnie dokonała

ich zbycia lub przeniesienia pod tytułem darmym;

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu

„

1a.

Nabywca, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, jest w złej wierze także wtedy, gdy do nabycia

doszło przed wydaniem decyzji reprywatyzacyjnej.

1b.

W razie stwierdzenia złej wiary osoby, o której mowa w ust. 1, domniemywa się, że

osoba będąca z nią w bliskim stosunku lub podmiot powiązany w rozumieniu międzynarodowych

standardów rachunkowości, o których mowa w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19

lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości

(Dz. Urz. UE L 243 z 11.09.2002, str. 1, z późn. zm.), wiedzieli o przyczynie złej wiary, bez względu na to, czy nabyli roszczenia lub

prawo nieodpłatnie.

”

,

c)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu

„

4a.

W decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2-4, Komisja, nakładając obowiązek zwrotu

równowartości nienależnego świadczenia, o którym mowa w ust. 1, wskazuje termin zwrotu,

nie krótszy niż 30 dni od dnia wydania decyzji. Od podlegającej zwrotowi równowartości

nienależnego świadczenia, nieuiszczonej w terminie wskazanym w decyzji, należą się

odsetki ustawowe za opóźnienie, o których mowa w art. 481 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 875).

”

;

9)

uchyla się art. 32;

10)

art. 33 otrzymuje brzmienie

„

Art. 33.

1.

Osobie zajmującej lokal w nieruchomości warszawskiej w dniu wydania decyzji reprywatyzacyjnej,

której dotyczy ostateczna decyzja, o której mowa w art. 29 ust. 1, przysługuje od

Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną szkodę z powodu

1)

trwałej lub czasowej niemożności korzystania z nieruchomości warszawskiej lub jej

części lub

2)

podwyższenia czynszu albo innych opłat za używanie lokalu w stosunku do czynszu dotychczasowego.

2.

Osobie, o której mowa w ust. 1, przysługuje od Skarbu Państwa zadośćuczynienie za

doznaną krzywdę, jeżeli

1)

wobec tej osoby zastosowano groźbę bezprawną, przemoc wobec osoby lub przemoc innego

rodzaju, jeżeli działania te były uporczywe lub w sposób istotny utrudniały korzystanie

z nieruchomości lub jej części lub

2)

nastąpiło podwyższenie czynszu albo innych opłat, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, co

spowodowało istotne pogorszenie sytuacji materialnej osoby zajmującej lokal.

”

;

11)

w art. 34

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Wniosek o odszkodowanie lub zadośćuczynienie osoba, o której mowa w art. 33 ust. 1,

składa w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w art. 29 ust.

1.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Doręczenie decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1, uważa się za dokonane po upływie

7 dni od dnia ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej

urzędu obsługującego Ministra Sprawiedliwości.

”

,

c)

ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3.

Od decyzji Komisji w przedmiocie przyznania odszkodowania lub zadośćuczynienia osoba,

o której mowa w art. 33 ust. 1, może wnieść sprzeciw w terminie 14 dni od dnia doręczenia

decyzji. Wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu

właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości.

4.

Komisja przekazuje właściwemu sądowi sprzeciw wraz z aktami sprawy. Wniosek, o którym

mowa w ust. 1, zastępuje pozew.

”

,

d)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Przyznanie odszkodowania lub zadośćuczynienia albo odmowa ich przyznania przez Komisję

nie stoi na przeszkodzie dochodzeniu niezaspokojonej części roszczenia w drodze postępowania

cywilnego.

”

,

e)

dodaje się ust. 7-9 w brzmieniu

„

7.

Decyzja Komisji, o której mowa w ust. 1, od której nie złożono sprzeciwu, staje się

ostateczna i prawomocna po upływie terminu do jego złożenia. Odpis takiej decyzji

doręcza się z urzędu dysponentowi Funduszu Reprywatyzacji, o którym mowa w art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i niektórych uprawnieniach

pracowników

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2181 oraz z 2020 r. poz. 284 i 875).

8.

Uchylenie, zmiana lub stwierdzenie nieważności decyzji, o której mowa w art. 29 ust.

1, nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania, uchylenia albo stwierdzenia nieważności

decyzji w przedmiocie odszkodowania lub zadośćuczynienia.

9.

Decyzja, o której mowa w ust. 7, stanowi podstawę do wypłaty odszkodowania lub zadośćuczynienia

osobie w niej wskazanej.

”

;

12)

w art. 37a

a)

ust. 1-3 otrzymują brzmienie

„

1.

Stenogram sporządzony na podstawie zapisu dźwiękowego rozprawy, posiedzenia, przesłuchania

świadka oraz strony, po podpisaniu przez przewodniczącego Komisji, stanowi protokół.

2.

O rejestracji przebiegu rozprawy, posiedzenia, przesłuchania świadka oraz strony przewodniczący

Komisji informuje osobę wezwaną oraz osoby biorące udział w czynności. Następnie przewodniczący

Komisji poucza obecnych, że udzielenie zgody na rejestrację zapisu dźwiękowego lub

dźwięku oraz obrazu przez osobę wezwaną oraz osoby biorące udział w czynnościach nie

jest wymagane.

3.

Zapis dźwiękowy stanowi załącznik do protokołu.

”

,

b)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Osoba wezwana ma prawo zapoznać się ze stenogramem sporządzonym na podstawie zapisu

dźwiękowego oraz wnieść zastrzeżenie w przypadku stwierdzenia przez nią rozbieżności

pomiędzy zapisem dźwiękowym a stenogramem.

”

,

c)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Protokół podpisuje przewodniczący Komisji. Podpis osoby wezwanej oraz osób biorących

udział w czynności nie jest wymagany.

”

;

13)

w art. 38

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 8 § 2, art. 13, art. 25, art. 31, art. 96a-96n, art. 114-122h,

art. 127-144 i art. 156 § 2 tej ustawy.

”

,

b)

ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3.

Do zabezpieczenia i egzekucji należności oraz obowiązków wynikających z decyzji i

postanowień Komisji stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komisja w postępowaniu egzekucyjnym pełni rolę wierzyciela, chociażby beneficjentem

należności oraz obowiązków nie była Komisja, z wyjątkiem decyzji, o których mowa w

art. 34 ust. 1.

4.

Do zawiadomień i wezwań, o których mowa w art. 16 ust. 3 i 4, oraz do spraw określonych

w art. 17b nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1781).

”

,

c)

dodaje się ust. 6 w brzmieniu

„

6.

Nie obciąża się Komisji jako wierzyciela kosztami egzekucyjnymi ani opłatą komorniczą,

o których mowa w art. 64-66 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

”

;

14)

w art. 40 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Decyzja, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2, 3 lub 3a oraz ust. 3, stanowi podstawę

wykreślenia w księdze wieczystej wpisu dokonanego na podstawie uchylonej decyzji reprywatyzacyjnej,

decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości,

o której mowa w art. 29 ust. 3, lub zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania

wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów,

lub na podstawie aktu notarialnego sporządzonego z uwzględnieniem uchylonej decyzji

reprywatyzacyjnej albo dokonanych po tym wpisie wpisów użytkowania wieczystego lub

własności nieruchomości, oraz stanowi podstawę wpisania jako właściciela odpowiednio

m.st. Warszawy albo Skarbu Państwa. Przepisu art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece nie stosuje się.

”

;

15)

art. 40e otrzymuje brzmienie

„

Art. 40e.

1.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2-3, gmina albo Skarb

Państwa są obowiązane do przejęcia zarządu nieruchomością warszawską lub jej odpowiednią

częścią na zasadach określonych w art. 184a-186a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Osoba, na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną, jej następca prawny albo

dotychczasowy zarządca są obowiązani niezwłocznie wydać nieruchomość lub jej odpowiednią

część gminie albo Skarbowi Państwa, a także dopełnić wszelkich czynności niezbędnych

do prawidłowego przejęcia i sprawowania zarządu.

2.

Gmina albo Skarb Państwa od dnia wydania decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt

2-3, pobiera czynsz za zajmowany lokal na podstawie umowy, o której mowa w art. 40b

ust. 1, według aktualnych stawek określanych w uchwale lub zarządzeniu właściwego

organu.

3.

Do zabezpieczenia i egzekucji obowiązku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy

ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

”

.

W ustawie z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i niektórych uprawnieniach pracowników

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2181 oraz z 2020 r. poz. 284 i 875) w art. 56

1)

w ust. 1

a)

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Z przychodów uzyskanych ze zbycia akcji lub udziałów należących do Skarbu Państwa

tworzy się państwowy fundusz celowy pod nazwą Fundusz Reprywatyzacji, na rachunku

którego są gromadzone środki pochodzące ze sprzedaży 5% akcji należących do Skarbu

Państwa w każdej ze spółek powstałych w wyniku komercjalizacji, środki z tytułu świadczeń

należnych Skarbowi Państwa, o których mowa w art. 31 ust. 1, art. 31a oraz art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych

zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości

warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2267 oraz z 2020 r. poz. 1709), a także odsetki od środków na rachunku Funduszu, z przeznaczeniem na cele związane

z zaspokajaniem roszczeń byłych właścicieli mienia przejętego przez Skarb Państwa

oraz wypłatę odszkodowań lub zadośćuczynień, o których mowa w art. 33 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych

decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem

prawa, poprzez

”

,

b)

po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu

„

2a)

wypłatę odszkodowań lub zadośćuczynień, o których mowa w art. 33 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych

decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem

prawa;

”

;

2)

w ust. 6 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

wypłaty odszkodowań lub zadośćuczynień, o których mowa w ust. 1 pkt 2a,

”

.

W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2020 r. poz. 65, 284, 471 i 782) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 214a otrzymuje brzmienie

„

Art. 214a.

1.

Odmawia się oddania gruntu w użytkowanie wieczyste lub przeniesienia prawa własności

gruntu na rzecz osoby uprawnionej, o której mowa w art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów

na obszarze m.st. Warszawy, niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 tego dekretu, ze względu na

1)

przeznaczenie lub wykorzystywanie na cele określone w art. 6;

2)

sprzedaż lub oddanie w użytkowanie wieczyste na rzecz osób trzecich;

3)

zabudowę przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego dokonaną po dniu

wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze

m.st. Warszawy, której wartość przenosi znacznie wartość zajętego na ten cel gruntu;

4)

odbudowę lub remont, dokonany ze środków publicznych, budynków, o których mowa w art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na

obszarze m.st. Warszawy, zniszczonych w latach 1939-1945 więcej niż w 50%;

5)

brak możliwości dokonania zgodnego z prawem i ładem przestrzennym podziału nieruchomości,

której części dotyczy roszczenie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu

gruntów na obszarze m.st. Warszawy;

6)

zajmowanie lokalu przez lokatora w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym

zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego

(Dz. U. z 2020 r. poz. 611);

7)

przeznaczenie nieruchomości na cele nauki, oświaty i kultury;

8)

położenie gruntu w ramach publicznego kompleksu wypoczynkowego lub rekreacyjnego lub

terenów zieleni w rozumieniu art. 5 pkt 21 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. z 2020 r. poz. 55, 471 i 1378);

9)

ustanowienie lub przeniesienie na rzecz osób trzecich praw rzeczowych na gruncie, budynku lub ich części albo oddanie nieruchomości lub jej części do odpłatnego

korzystania, w szczególności na podstawie umowy najmu lokalu mieszkalnego - bez względu

na czas trwania stosunku cywilnoprawnego z osobą trzecią;

10)

przeszkody powodujące, iż ustanowienie użytkowania wieczystego oraz własności budynku

lub innego urządzenia powodowałyby sprzeczność z przeznaczeniem społeczno-gospodarczym

tych praw;

11)

niemożność pogodzenia z prawidłowym ukształtowaniem stosunków sąsiedzkich;

12)

przeznaczenie lub wykorzystanie nieruchomości na cele użyteczności publicznej.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się także w przypadku, gdy wyłączenia, o których mowa w ust.

1, dotyczą części gruntu, budynku albo ich części składowych.

”

;

2)

w art. 214b

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Podstawa umorzenia zachodzi, gdy organ wezwał nieustalone strony lub strony, których

adresów nie ustalono, do uczestnictwa w postępowaniu przez ogłoszenie, a w sprawie

nie wpłynęło żadne pismo pochodzące od wzywanej strony w przeciągu ostatnich 30 lat

poprzedzających dzień publikacji ogłoszenia. Organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania,

jeżeli w terminie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia wzywana strona nie zgłosiła swych

praw albo zgłosiwszy je, nie udowodniła ich w terminie kolejnych 3 miesięcy lub nie

wskazała swego adresu.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Wnioskodawca oraz jego ewentualni następcy prawni nie mogą być reprezentowani przez

kuratora spadku lub kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu.

”

,

c)

w ust. 3 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

wezwanie, aby wzywana strona w terminach, o których mowa w ust. 2 zdanie drugie, zgłosiła

i udowodniła swe prawa, gdyż w przeciwnym razie postępowanie zostanie umorzone.

”

,

d)

dodaje się ust. 6 w brzmieniu

„

6.

Prezydent m.st. Warszawy zawiadamia o wydaniu decyzji w trybie art. 214b w drodze

obwieszczenia w urzędowym publikatorze teleinformatycznym - Biuletynie Informacji

Publicznej m.st. Warszawy. Skutek doręczenia decyzji następuje z upływem 14 dni od

dnia obwieszczenia.

”

;

3)

po art. 214b dodaje się art. 214c w brzmieniu

„

Art. 214c.

Odmawia się oddania gruntu w użytkowanie wieczyste na rzecz osoby, która nabyła prawo

lub roszczenie od kuratora reprezentującego osobę uprawnioną ustanowionego, dla osoby

nieznanej z miejsca pobytu, jeżeli nie było podstaw do jego ustanowienia albo od kuratora

spadku lub z naruszeniem przepisów o dziedziczeniu, w tym przepisów dotyczących dziedziczenia

spadków wakujących lub nieobjętych.

”

.

Okres, o którym mowa w art. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 2018 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach

usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich,

wydanych z naruszeniem prawa oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 431), uznaje się za okres składkowy w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 53, 252, 568, 1222 i 1578). Nieopłacone składki na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne za członków

Komisji do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących

nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa za okres od dnia ich powołania

do dnia 13 marca 2018 r., w części finansowanej przez płatnika składek oraz pracownika,

uiści urząd obsługujący Ministra Sprawiedliwości w terminie 30 dni od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy. Wypłacone wynagrodzenia członków Komisji do spraw usuwania

skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich,

wydanych z naruszeniem prawa za okres od dnia ich powołania do dnia 13 marca 2018 r.

nie podlegają zwrotowi.

W terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy m.st. Warszawa przekaże

środki, o których mowa w art. 32 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, na rachunek Funduszu Reprywatyzacji, o którym mowa w art. 56 ust. 1 ustawy

zmienianej w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Do spraw i postępowań wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy stosuje się przepisy ustaw zmienianych w art. 1 i art. 3, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

2.

Wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy postępowania sądowe

o odszkodowanie lub zadośćuczynienie, o którym mowa w art. 33 ustawy zmienianej w

art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, wszczęte wskutek wniesienia sprzeciwu wyłącznie

przez m.st. Warszawę na podstawie art. 34 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

dotychczasowym, podlegają umorzeniu z mocy prawa z dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy.

3.

W przedmiocie umorzenia postępowania, o którym mowa w ust. 2, sąd wydaje postanowienie,

które nie podlega zaskarżeniu.

4.

Uprawnienia, o których mowa w art. 3 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

dotychczasowym, Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich zachowuje

do czasu zakończenia postępowań wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

Decyzje wydane do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie art. 34 ust.

1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, od których został wniesiony

sprzeciw wyłącznie przez m.st. Warszawę na podstawie art. 34 ust. 3 ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, uważa się za ostateczne i prawomocne.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych wypłaca w terminie 30 dni od dnia

wejścia w życie niniejszego przepisu odszkodowania i zadośćuczynienia przysługujące

na podstawie decyzji, o których mowa w art. 7.

Członkom Społecznej Rady przysługuje ryczałtowa miesięczna dieta w wysokości 10,56%

przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale roku poprzedniego, ogłaszanego w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 53, 252, 568, 1222 i 1578).

W przypadku śmierci osoby, której Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich

przyznała decyzją, o której mowa w art. 7, odszkodowanie lub zadośćuczynienie, świadczenie

wypłacane jest na rzecz jej następców prawnych, w trybie określonym w art. 8.

Przepis art. 40e ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

stosuje się także do decyzji wydanych przez Komisję do spraw reprywatyzacji nieruchomości

warszawskich na podstawie art. 40e ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 8 i

art. 10, które wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Osobie zajmującej lokal w nieruchomości warszawskiej w dniu wydania decyzji reprywatyzacyjnej,

której dotyczy ostateczna decyzja, o której mowa w art. 29 ust. 1, przysługuje od

Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną szkodę z powodu

1)

trwałej lub czasowej niemożności korzystania z nieruchomości warszawskiej lub jej

części lub

2)

podwyższenia czynszu albo innych opłat za używanie lokalu w stosunku do czynszu dotychczasowego.

2.

Osobie, o której mowa w ust. 1, przysługuje od Skarbu Państwa zadośćuczynienie za

doznaną krzywdę, jeżeli

1)

wobec tej osoby zastosowano groźbę bezprawną, przemoc wobec osoby lub przemoc innego

rodzaju, jeżeli działania te były uporczywe lub w sposób istotny utrudniały korzystanie

z nieruchomości lub jej części lub

2)

nastąpiło podwyższenie czynszu albo innych opłat, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, co

spowodowało istotne pogorszenie sytuacji materialnej osoby zajmującej lokal.

1.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2-3, gmina albo Skarb

Państwa są obowiązane do przejęcia zarządu nieruchomością warszawską lub jej odpowiednią

częścią na zasadach określonych w art. 184a-186a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Osoba, na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną, jej następca prawny albo

dotychczasowy zarządca są obowiązani niezwłocznie wydać nieruchomość lub jej odpowiednią

część gminie albo Skarbowi Państwa, a także dopełnić wszelkich czynności niezbędnych

do prawidłowego przejęcia i sprawowania zarządu.

2.

Gmina albo Skarb Państwa od dnia wydania decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt

2-3, pobiera czynsz za zajmowany lokal na podstawie umowy, o której mowa w art. 40b

ust. 1, według aktualnych stawek określanych w uchwale lub zarządzeniu właściwego

organu.

3.

Do zabezpieczenia i egzekucji obowiązku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy

ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

Odmawia się oddania gruntu w użytkowanie wieczyste lub przeniesienia prawa własności

gruntu na rzecz osoby uprawnionej, o której mowa w art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów

na obszarze m.st. Warszawy, niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 tego dekretu, ze względu na

1)

przeznaczenie lub wykorzystywanie na cele określone w art. 6;

2)

sprzedaż lub oddanie w użytkowanie wieczyste na rzecz osób trzecich;

3)

zabudowę przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego dokonaną po dniu

wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze

m.st. Warszawy, której wartość przenosi znacznie wartość zajętego na ten cel gruntu;

4)

odbudowę lub remont, dokonany ze środków publicznych, budynków, o których mowa w art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na

obszarze m.st. Warszawy, zniszczonych w latach 1939-1945 więcej niż w 50%;

5)

brak możliwości dokonania zgodnego z prawem i ładem przestrzennym podziału nieruchomości,

której części dotyczy roszczenie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu

gruntów na obszarze m.st. Warszawy;

6)

zajmowanie lokalu przez lokatora w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym

zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego

(Dz. U. z 2020 r. poz. 611);

7)

przeznaczenie nieruchomości na cele nauki, oświaty i kultury;

8)

położenie gruntu w ramach publicznego kompleksu wypoczynkowego lub rekreacyjnego lub

terenów zieleni w rozumieniu art. 5 pkt 21 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. z 2020 r. poz. 55, 471 i 1378);

9)

ustanowienie lub przeniesienie na rzecz osób trzecich praw rzeczowych na gruncie, budynku lub ich części albo oddanie nieruchomości lub jej części do odpłatnego

korzystania, w szczególności na podstawie umowy najmu lokalu mieszkalnego - bez względu

na czas trwania stosunku cywilnoprawnego z osobą trzecią;

10)

przeszkody powodujące, iż ustanowienie użytkowania wieczystego oraz własności budynku

lub innego urządzenia powodowałyby sprzeczność z przeznaczeniem społeczno-gospodarczym

tych praw;

11)

niemożność pogodzenia z prawidłowym ukształtowaniem stosunków sąsiedzkich;

12)

przeznaczenie lub wykorzystanie nieruchomości na cele użyteczności publicznej.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się także w przypadku, gdy wyłączenia, o których mowa w ust.

1, dotyczą części gruntu, budynku albo ich części składowych.

Odmawia się oddania gruntu w użytkowanie wieczyste na rzecz osoby, która nabyła prawo

lub roszczenie od kuratora reprezentującego osobę uprawnioną ustanowionego, dla osoby

nieznanej z miejsca pobytu, jeżeli nie było podstaw do jego ustanowienia albo od kuratora

spadku lub z naruszeniem przepisów o dziedziczeniu, w tym przepisów dotyczących dziedziczenia

spadków wakujących lub nieobjętych.