Rozporządzenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 9 stycznia 2020 r. w sprawie inspekcji i audytów statku morskiego

Rozporządzenie określa

1)

terminy, zakres oraz tryb przeprowadzania inspekcji i audytów statku morskiego, zwanego

dalej „statkiem”;

2)

rodzaje i wzory certyfikatów statku.

Przepisów rozporządzenia nie stosuje się do jachtów morskich.

Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają

1)

Konwencja SOLAS - konwencję, o której mowa w art. 5 pkt 5a ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim, zwanej dalej „ustawą”;

2)

Kodeks HSC - Międzynarodowy kodeks bezpieczeństwa jednostek szybkich określony w prawidle

1 rozdziału X Konwencji SOLAS

3)

Kodeks SPS - Kodeks bezpieczeństwa statków specjalistycznych określony w prawidle

4 rozdziału II-1 Konwencji SOLAS

4)

Kodeks ISM - kodeks, o którym mowa w art. 5 pkt 34 ustawy;

5)

statek towarowy - statek, o którym mowa w prawidle 2 rozdziału I Konwencji SOLAS;

6)

statek specjalistyczny - statek wyposażony w specjalne urządzenia związane z jego

przeznaczeniem, przeznaczony lub używany do przewozu personelu specjalistycznego,

znajdującego się na nim w związku z jego przeznaczeniem, niezależnie od załogi statku,

którego liczba łącznie z pasażerami jest większa niż 12 osób, z zastrzeżeniem że liczba

pasażerów nie może przekroczyć 12 osób;

7)

jednostka szybka - statek określony w prawidle 1 rozdziału X Konwencji SOLAS;

8)

jednostka dynamicznie unoszona - statek posiadający możliwość poruszania się po powierzchni

lub nad powierzchnią wody, którego charakterystyka różni się od charakterystyki statków

wypornościowych, do których mają zastosowanie konwencje międzynarodowe;

9)

krótka podróż morska - podróż, w czasie której statek nie oddala się na odległość

większą niż 200 mil morskich od portu lub miejsca, w którym pasażerowie i załoga mogą

znaleźć bezpieczne schronienie, a odległość pomiędzy portem, z którego rozpoczęto

podróż, a końcowym portem przeznaczenia oraz droga powrotna nie przekraczają 600 mil

morskich, przy czym końcowym portem przeznaczenia jest ostatni odwiedzony w planowanej

podróży port, z którego statek rozpoczyna drogę powrotną do portu, w którym ją rozpoczął;

10)

żegluga międzynarodowa - żeglugę poza obszarami morskimi Rzeczypospolitej Polskiej,

z wyłączeniem żeglugi uprawianej przez statki pasażerskie odbywające żeglugę pomiędzy

portami tego samego państwa;

11)

żegluga krajowa - żeglugę na obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej;

12)

żegluga przybrzeżna - żeglugę w odległości nie większej niż 20 mil morskich od brzegu

w rejonie Morza Bałtyckiego lub innego morza zamkniętego o podobnych warunkach żeglugowych;

13)

żegluga osłonięta - żeglugę po Zalewie Szczecińskim, Zalewie Wiślanym, Zatoce Puckiej

oraz części Zatoki Gdańskiej na południe od linii prostej łączącej latarnię morską

Hel z latarnią morską w Krynicy Morskiej;

14)

żegluga portowa - żeglugę w granicach portów, a także po akwenie od północnej granicy

portu Szczecin do linii równoleżnika przechodzącego przez Bramę Torową nr 4, na Kanale

Piastowskim, Zalewie Kamieńskim i cieśninie Dziwnie do pławy W2;

15)

obszar morski - obszar morski, na którym mogą pływać statki pasażerskie klasy A, B,

C lub D, ustalony zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 86 ust. 10 ustawy;

16)

nowy statek pasażerski w żegludze krajowej - statek pasażerski w żegludze krajowej,

którego stępkę położono lub który znajdował się na podobnym etapie budowy nie wcześniej

niż w dniu 1 lipca 1998 r., przy czym za podobny etap budowy uważa się etap, w którym

a)

rozpoczęła się budowa identyfikowana z konkretnym statkiem oraz

b)

rozpoczął się montaż przynajmniej 50 ton albo jednego procenta przybliżonej masy materiałów

konstrukcyjnych - w zależności od tego, która z tych wielkości jest mniejsza;

17)

istniejący statek pasażerski w żegludze krajowej - każdy statek pasażerski w żegludze

krajowej, który nie jest nowym statkiem pasażerskim w żegludze krajowej;

18)

nowy statek rybacki - statek rybacki, w sprawie którego

a)

w dniu 1 stycznia 1999 r. lub po tym dniu zawarto umowę dotyczącą budowy lub znaczącej

przebudowy lub

b)

przed dniem 1 stycznia 1999 r. zawarto umowę dotyczącą budowy lub znaczącej przebudowy

i który został dostarczony nie wcześniej niż 3 lata po tym dniu, lub

c)

nie istnieje umowa dotycząca budowy, a dnia 1 stycznia 1999 r. lub po tym dniu

-

położono stępkę lub

-

rozpoczęła się budowa identyfikowana z konkretnym statkiem, lub

-

rozpoczął się montaż przynajmniej 50 ton lub jednego procenta przybliżonej masy materiałów

konstrukcyjnych - w zależności od tego, która z tych wielkości jest mniejsza;

19)

istniejący statek rybacki - każdy statek rybacki, który nie jest nowym statkiem rybackim.

1.

Inspekcję wstępną przeprowadza się

1)

przed rozpoczęciem żeglugi - na statku nowo wybudowanym, przebudowanym lub odbudowanym;

2)

przed rozpoczęciem żeglugi na linii regularnej do portu państwa trzeciego lub w obszarze

A pasażerskiej żeglugi krajowej - na statku pasażerskim typu ro-ro lub szybkim statku

pasażerskim;

3)

po utracie ważności certyfikatu w trakcie okresowego wyłączenia statku z eksploatacji,

jeżeli wyłączenie to trwało co najmniej rok;

4)

w przypadku zmiany przynależności statku z obcej na polską - po zmianie przynależności.

2.

W przypadku gdy statek pasażerski typu ro-ro albo szybki statek pasażerski rozpoczynają

uprawianie żeglugi na nowej linii regularnej do portu państwa trzeciego lub w obszarze

A pasażerskiej żeglugi krajowej, można nie stosować ust. 1 pkt 2 i uwzględnić inspekcje

i przeglądy przeprowadzone na danym statku uprzednio, o ile nowe warunki eksploatacji

nie wymagają przeprowadzenia inspekcji wstępnej.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, na wniosek armatora organ inspekcyjny z wyprzedzeniem

potwierdza możliwość uwzględnienia wcześniejszych przeglądów i inspekcji w nowych

warunkach eksploatacyjnych.

4.

Jeżeli statek pasażerski typu ro-ro lub szybki statek pasażerski rozpoczynają uprawianie

żeglugi na nowej linii regularnej do portu państwa trzeciego albo w obszarze A pasażerskiej

żeglugi krajowej w przypadku, gdy w wyniku nieprzewidzianych okoliczności zachodzi

pilna potrzeba szybkiego wprowadzenia zamiennego statku pasażerskiego typu ro-ro lub

szybkiego statku pasażerskiego w celu zapewnienia ciągłości żeglugi, a przepis ust.

2 nie ma zastosowania, organ inspekcyjny może nie stosować ust. 1 pkt 2 i wyznaczyć

termin inspekcji wstępnej na dzień przypadający nie później niż w terminie miesiąca

od dnia rozpoczęcia uprawiania żeglugi na linii regularnej pod warunkiem, że oględziny

oraz kontrola dokumentów nie budzą wątpliwości, że dany statek pasażerski typu ro-ro

lub dany szybki statek pasażerski spełniają wymogi niezbędne do bezpiecznej eksploatacji.

1.

Inspekcję roczną przeprowadza się corocznie, w okresie od trzech miesięcy przed upływem

każdej daty rocznicowej certyfikatu do trzech miesięcy po upływie tej daty.

2.

Inspekcji rocznej nie przeprowadza się w roku, w którym została przeprowadzona inspekcja

pośrednia.

Inspekcję pośrednią przeprowadza się w okresie od trzech miesięcy przed upływem drugiej

albo trzeciej daty rocznicowej certyfikatu do trzech miesięcy po upływie tej daty.

1.

Inspekcję odnowieniową przeprowadza się przed datą upływu ważności certyfikatu albo

- w przypadku statku czasowo wycofanego z eksploatacji - nie później niż w ciągu roku

od tej daty, jeśli wyłączenie z eksploatacji trwało mniej niż rok.

2.

W przypadku gdy inspekcję odnowieniową zakończono nie wcześniej niż trzy miesiące

przed datą upływu ważności certyfikatu, przeprowadzenie tej inspekcji nie powoduje

zmiany daty rocznicowej na nowym certyfikacie.

3.

W przypadku gdy inspekcję odnowieniową zakończono po upływie ważności certyfikatu,

przeprowadzenie tej inspekcji nie powoduje zmiany daty rocznicowej na nowym certyfikacie.

4.

W przypadku gdy inspekcję odnowieniową zakończono wcześniej niż na trzy miesiące przed

datą upływu ważności certyfikatu, nową datę rocznicową ustala się na dzień i miesiąc

zakończenia tej inspekcji.

Inspekcję doraźną przeprowadza się pomiędzy innymi rodzajami inspekcji, w przypadkach

określonych w art. 20 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 ustawy.

Inspekcję w trakcie uprawiania żeglugi na linii regularnej przeprowadza się corocznie,

w okresie od czterech miesięcy przed inspekcją roczną do ośmiu miesięcy po inspekcji

rocznej albo wstępnej.

1.

Audyt wstępny przeprowadzany na statkach w celu uzyskania certyfikatu zarządzania

bezpieczeństwem lub dokumentu tymczasowego przeprowadza się w terminach określonych

w § 4 ust. 1.

2.

Audyt wstępny przeprowadzany u armatora w celu uzyskania dokumentu zgodności lub dokumentu

tymczasowego przeprowadza się

1)

przed rozpoczęciem eksploatacji statku przez nowo powstałego armatora lub armatora

nowo zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

po utracie ważności dokumentu zgodności w trakcie przerwy w eksploatacji statku przez

armatora, jeżeli przerwa ta trwała co najmniej rok;

3)

po wycofaniu dokumentu zgodności przez organ inspekcyjny;

4)

przed rozpoczęciem eksploatacji nowego typu statku przez armatora.

Audyt roczny przeprowadza się corocznie, w okresie od trzech miesięcy przed upływem

każdej daty rocznicowej dokumentu zgodności do trzech miesięcy po upływie tej daty.

Audyt pośredni przeprowadza się pomiędzy drugą i trzecią datą rocznicową certyfikatu

zarządzania bezpieczeństwem.

1.

Audyt odnowieniowy przeprowadza się przed datą upływu ważności dokumentu zgodności

lub certyfikatu zarządzania bezpieczeństwem.

2.

W przypadku gdy audyt odnowieniowy zakończono nie wcześniej niż trzy miesiące przed

datą upływu ważności dokumentu zgodności lub certyfikatu zarządzania bezpieczeństwem,

przeprowadzenie tego audytu nie powoduje zmiany daty rocznicowej na nowym dokumencie

zgodności lub certyfikacie zarządzania bezpieczeństwem.

3.

W przypadku gdy audyt odnowieniowy zakończono po upływie ważności dokumentu zgodności

lub certyfikatu zarządzania bezpieczeństwem, przeprowadzenie tego audytu nie powoduje

zmiany daty rocznicowej na nowym dokumencie zgodności lub certyfikacie zarządzania

bezpieczeństwem.

4.

W przypadku gdy audyt odnowieniowy zakończono wcześniej niż na trzy miesiące przed

datą upływu ważności dokumentu zgodności lub certyfikatu zarządzania bezpieczeństwem,

nową datę rocznicową ustala się na dzień i miesiąc zakończenia tego audytu.

Audyt dodatkowy przeprowadza się pomiędzy innymi rodzajami audytów w przypadku konieczności

dodatkowej weryfikacji funkcjonowania systemu zarządzania bezpieczeństwem.

1.

Inspekcja wstępna obejmuje

1)

potwierdzenie zgodności z wymaganiami umów międzynarodowych, o których mowa w art.

5 pkt 33 ustawy;

2)

potwierdzenie zgodności zasadniczych parametrów i oznakowania ze świadectwem pomiarowym

i świadectwem wolnej burty;

3)

sprawdzenie ważności dokumentów potwierdzających dokonanie na statku przeglądów, o

których mowa w art. 25 ust. 1 ustawy, przeprowadzanych zgodnie z Wytycznymi do przeglądów

zgodnie ze zharmonizowanym systemem nadzoru i certyfikacji (HSSC) określonymi w prawidle

6 rozdziału I Konwencji SOLAS;

4)

potwierdzenie spełnienia wymagań określonych w wiążących Rzeczpospolitą Polską umowach

międzynarodowych w zakresie bezpieczeństwa żeglugi i życia na morzu innych niż określone

w pkt 1;

5)

potwierdzenie spełnienia wymagań określonych w przepisach dotyczących budowy statku,

jego stałych urządzeń i wyposażenia dla statków nieobjętych umowami międzynarodowymi;

6)

sprawdzenie, czy na statku znajdują się oryginały certyfikatów potwierdzających wymogi,

o których mowa w pkt 1-5, oraz kopia dokumentu zgodności.

2.

W przypadku statków pasażerskich typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich uprawiających

żeglugę na linii regularnej do portu państwa trzeciego lub w obszarze A pasażerskiej

żeglugi krajowej inspekcja wstępna obejmuje dodatkowo

1)

szczegółowe wymogi dotyczące statków uprawiających żeglugę na linii regularnej - określone

w załączniku nr 1 do rozporządzenia;

2)

procedury stosowane w odniesieniu do inspekcji - określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

3.

Organ inspekcyjny może wystąpić do armatora z wnioskiem o dostarczenie, w terminie

nie dłuższym niż miesiąc przed dniem rozpoczęcia inspekcji wstępnej, dokumentów potwierdzających

spełnienie wymogów określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, inspekcja może nie obejmować niektórych wymogów

lub procedur określonych w załącznikach nr 1 i 2 do rozporządzenia, jeżeli były one

stosowane podczas przeglądu lub inspekcji przeprowadzanej w ciągu ostatnich sześciu

miesięcy, o ile przestrzegane były właściwe procedury i wytyczne dotyczące przeglądów

określone w Zharmonizowanym systemie nadzoru i certyfikacji (HSSC) lub procedury służące

osiągnięciu tego samego celu. W takim przypadku organ inspekcyjny zamieszcza odpowiednie

informacje w systemie THETIS-EU.

1.

Inspekcja roczna obejmuje sprawdzenie, czy stan statku, jego stałych urządzeń i wyposażenia

nie uległ zmianie w stosunku do stanu ustalonego podczas inspekcji wstępnej i jest

zgodny z wymaganiami określonymi w przepisach, o których mowa w art. 5 pkt 33 ustawy

oraz w § 15 ust. 1 pkt 4 i 5.

2.

W przypadku statków pasażerskich typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich uprawiających

żeglugę na linii regularnej do portu państwa trzeciego lub w obszarze A pasażerskiej

żeglugi krajowej inspekcja roczna obejmuje dodatkowo procedury określone w załączniku

nr 2 do rozporządzenia.

1.

Inspekcja pośrednia obejmuje sprawdzenie elementów bezpieczeństwa statku niezbędnych

do stwierdzenia, czy stan statku, jego stałych urządzeń i wyposażenia nie uległ zmianie

w stosunku do stanu ustalonego podczas inspekcji wstępnej, wyłączając zmiany wynikające

z eksploatacji statku, i jest zgodny z wymaganiami określonymi w przepisach, o których

mowa w art. 5 pkt 33 ustawy oraz w § 15 ust. 1 pkt 4 i 5.

2.

W przypadku statków pasażerskich typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich uprawiających

żeglugę na linii regularnej do portu państwa trzeciego lub w obszarze A pasażerskiej

żeglugi krajowej inspekcja pośrednia obejmuje dodatkowo procedury określone w załączniku

nr 2 do rozporządzenia.

Inspekcja odnowieniowa obejmuje czynności określone w § 16 ust. 1.

1.

Zakres inspekcji doraźnej obejmuje czynności zależne od okoliczności, których zaistnienie

spowodowało konieczność przeprowadzenia tej inspekcji.

2.

W przypadku gdy statek pasażerski typu ro-ro lub szybki statek pasażerski

1)

zmieniają klasę lub

2)

zmieniają przedsiębiorstwo odpowiedzialne za eksploatację statku w rozumieniu przepisów

Kodeksu ISM

- można nie przeprowadzać inspekcji doraźnej i uwzględnić inspekcje dokonane poprzednio

w odniesieniu do danego statku pasażerskiego typu ro-ro lub danego szybkiego statku

pasażerskiego pod warunkiem, że te zmiany nie wpłyną na bezpieczeństwo eksploatacji

tego statku.

Zakres inspekcji w trakcie uprawiania żeglugi na linii regularnej obejmuje procedury

przeprowadzania inspekcji w trakcie uprawiania żeglugi na linii regularnej określone

w załączniku nr 3 do rozporządzenia oraz odpowiednią, zgodnie z fachową oceną inspektora,

liczbę pozycji wymienionych w załącznikach nr 1 i 2 do rozporządzenia, do ustalenia,

że zapewnione jest dalsze spełnianie przez statek pasażerski typu ro-ro lub szybki

statek pasażerski wszystkich wymogów niezbędnych do bezpiecznej eksploatacji.

1.

Audyt wstępny obejmuje ocenę zgodności systemu zarządzania bezpieczeństwem z celami

określonymi w części A pkt 1.2 Kodeksu ISM.

2.

Audyt wstępny przeprowadzany w celu uzyskania

1)

tymczasowego dokumentu zgodności lub tymczasowego certyfikatu zarządzania bezpieczeństwem

obejmuje potwierdzenie, że dokumentacja systemu zarządzania bezpieczeństwem spełnia

wymagania Kodeksu ISM;

2)

dokumentu zgodności lub certyfikatu zarządzania bezpieczeństwem obejmuje potwierdzenie,

że system zarządzania bezpieczeństwem obowiązujący w siedzibie armatora i na statku

funkcjonuje zgodnie z wymaganiami Kodeksu ISM, przy czym system zarządzania bezpieczeństwem

powinien obowiązywać w siedzibie armatora oraz na co najmniej jednym statku z każdego

typu statku eksploatowanego przez armatora od co najmniej trzech miesięcy.

3.

Audyt wstępny przeprowadzany w celu uzyskania certyfikatu zarządzania bezpieczeństwem

obejmuje dodatkowo sprawdzenie, czy dokument zgodności armatora eksploatującego dany

statek ma zastosowanie dla danego typu statku.

Audyt roczny obejmuje ocenę efektywności funkcjonowania systemu zarządzania bezpieczeństwem,

w tym weryfikację poprawności dokumentacji co najmniej jednego statku każdego typu,

do którego ma zastosowanie dokument zgodności.

Audyt pośredni obejmuje ocenę efektywności funkcjonowania systemu zarządzania bezpieczeństwem

na statku oraz stwierdzenie, czy zmiany wprowadzone do systemu zarządzania bezpieczeństwem

są zgodne z wymaganiami Kodeksu ISM.

Audyt odnowieniowy obejmuje ocenę wszystkich elementów systemu zarządzania bezpieczeństwem

i działalności armatora, do której odnoszą się wymagania Kodeksu ISM.

Zakres audytu dodatkowego obejmuje czynności zależne od okoliczności, których zaistnienie

spowodowało konieczność przeprowadzenia tego audytu.

1.

Inspekcje i audyty są przeprowadzane na wniosek armatora lub kapitana statku, z wyjątkiem

inspekcji doraźnych i audytów dodatkowych, które są przeprowadzane na wniosek lub

w wyniku decyzji podmiotów innych niż armator lub kapitan statku.

2.

Statek zgłoszony przez armatora lub kapitana statku do inspekcji lub audytu powinien

być przygotowany do sprawnego i bezpiecznego ich przeprowadzenia.

3.

W trakcie przeprowadzania inspekcji lub audytu na statku powinien być obecny kapitan

statku lub upoważniona przez niego osoba oraz załoga.

1.

W przypadku uzasadnionego podejrzenia lub stwierdzenia, że stan statku, jego stałych

urządzeń lub wyposażenia nie odpowiada stanowi stwierdzonemu w dokumentach klasyfikacyjnych,

organ inspekcyjny odpowiednio rozszerza zakres inspekcji i zawiadamia o tym uznaną

organizację oraz może zażądać przeprowadzenia przez tę organizację ponownego przeglądu,

o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy.

2.

W przypadku uzasadnionego podejrzenia co do autentyczności certyfikatów, o których

mowa w § 15 ust. 1 pkt 6, wystawionych przez

1)

właściwy organ administracji morskiej Rzeczypospolitej Polskiej lub uznaną organizację

- sprawdza się ich autentyczność na miejscu;

2)

właściwe organy innych administracji - dokonuje się sprawdzenia ich autentyczności

korespondencyjnie w państwie, które wystawiło certyfikat z upoważnienia właściwego

organu administracji morskiej Rzeczypospolitej Polskiej, bez zatrzymania statku.

3.

W przypadku stwierdzenia, że stan statku lub jego wyposażenia nie odpowiadają danym

zawartym we właściwym certyfikacie lub że statek nie jest zdatny do wyjścia w morze

bez zagrożenia dla statku lub znajdujących się na nim osób, lub że statek ten nie

będzie mógł odbywać żeglugi bez powodowania zagrożenia dla środowiska morskiego, jeżeli

stwierdzone uszkodzenia lub braki nie zostaną trwale usunięte w porcie, gdzie zostały

ujawnione, odpowiedni certyfikat zostaje zabrany ze statku, o czym powiadamia się

odpowiednie władze państwa portu, w którym znajduje się statek.

1.

Z przeprowadzonej inspekcji sporządza się protokół, który podpisują inspektor i kapitan

statku albo osoba przez niego upoważniona.

2.

W przypadku inspekcji statków pasażerskich typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich

uprawiających żeglugę na linii regularnej do portu państwa trzeciego lub w obszarze

A pasażerskiej żeglugi krajowej protokół przeprowadzonej inspekcji zawiera informacje

określone w załączniku nr 4 do rozporządzenia.

3.

Protokół sporządza się w trzech egzemplarzach. Po jednym egzemplarzu protokołu otrzymują

kapitan statku albo osoba przez niego upoważniona oraz armator. Trzeci egzemplarz

protokołu dołącza się do akt sprawy.

4.

Do protokołu wpisuje się polecenia dla armatora oraz kapitana statku wydane na podstawie

wyników przeprowadzonej inspekcji oraz wyznacza termin ich wykonania.

5.

Kapitan statku albo osoba przez niego upoważniona mogą, przed podpisaniem protokołu,

zgłosić organowi inspekcyjnemu pisemne zastrzeżenia do ustaleń protokołu.

6.

W terminie siedmiu dni od dnia zgłoszenia zastrzeżeń do ustaleń protokołu organ inspekcyjny

1)

uwzględnia zastrzeżenia i dokonuje zmian w protokole albo

2)

odmawia uwzględnienia zmian w protokole.

7.

Kapitan statku albo osoba przez niego upoważniona zgłaszają na piśmie wykonanie poleceń

wydanych na podstawie wyników przeprowadzonej inspekcji organowi inspekcyjnemu, który

je wydał, w sposób określony przez ten organ i w terminie przez niego wyznaczonym.

1.

W celu przeprowadzenia audytu systemu zarządzania bezpieczeństwem organ inspekcyjny

wyznacza audytora wiodącego właściwie przeszkolonego i posiadającego kwalifikacje

i umiejętności do przeprowadzenia weryfikacji zgodności z wymaganiami Kodeksu ISM,

a w razie potrzeby - zespół audytorów.

2.

Audytor wiodący albo zespół audytorów oceniają funkcjonowanie systemu zarządzania

bezpieczeństwem na podstawie dokumentacji oraz obiektywnych, udokumentowanych obserwacji,

a także dowodów dotyczących badanego systemu lub jego części.

1.

Z przeprowadzonego audytu sporządza się raport, który podpisują audytor wiodący i

armator lub przedstawiciel armatora, którym może być kapitan statku lub inna upoważniona

osoba.

2.

Przed sporządzeniem raportu audytor wiodący albo zespół audytorów odbywają spotkanie

z armatorem lub jego przedstawicielem, podczas którego przedstawiają obserwacje, niezgodności

i duże niezgodności w rozumieniu przepisów Kodeksu ISM w celu wyjaśnienia wątpliwości

i uzyskania pewności, że wyniki audytu zostały właściwie zrozumiane.

3.

Raport sporządza się w dwóch egzemplarzach, z których jeden otrzymuje armator lub

jego przedstawiciel, a drugi dołącza się do akt sprawy.

4.

Raport zawiera plan audytu oraz wnioski z audytu w postaci obserwacji, stwierdzonych

niezgodności i dużych niezgodności w rozumieniu przepisów Kodeksu ISM z wymaganiami

tego Kodeksu.

5.

W przypadku wykrycia niezgodności w rozumieniu przepisów Kodeksu ISM armator lub jego

przedstawiciel zgłaszają na piśmie wykonanie działań korygujących mających na celu

wyeliminowanie przyczyny wykrytej niezgodności, zgodnie z opracowanym planem działań

korygujących, w ustalonym z audytorem wiodącym terminie nieprzekraczającym trzech

miesięcy od zakończenia audytu.

Organ inspekcyjny odmawia wydania dokumentu zgodności lub zatrzymuje ten dokument

lub zabiera ze statku certyfikat zarządzania bezpieczeństwem, jeżeli w siedzibie armatora

lub na statku zostaną wykryte duże niezgodności w rozumieniu przepisów Kodeksu ISM

z wymaganiami tego Kodeksu.

1.

Jeżeli audyt potwierdzi, że

1)

armator jest nowo powstały lub

2)

do dokumentu zgodności mają być dodane nowe typy statków, a system zarządzania bezpieczeństwem

armatora jest zgodny z celami określonymi w części A pkt 1.2 Kodeksu ISM oraz że armator

przedstawi plan wdrożenia systemu zarządzania bezpieczeństwem w pełni spełniającego

wymagania Kodeksu ISM podczas okresu ważności tymczasowego dokumentu zgodności

- organ inspekcyjny może wydać tymczasowy dokument zgodności.

2.

Jeżeli audyt potwierdzi, że

1)

statek jest nowo dostarczony lub

2)

armator bierze odpowiedzialność za eksploatację statku, który jest nowym statkiem

dla tego armatora, lub

3)

statek zmienia przynależność z obcej na polską

- organ inspekcyjny może wydać tymczasowy certyfikat zarządzania bezpieczeństwem.

1.

Po przeprowadzeniu zakończonych wynikiem pozytywnym inspekcji lub audytu organ inspekcyjny

wydaje certyfikaty, o których mowa w rozdziale 5, lub potwierdza ich ważność.

2.

Certyfikaty wydaje się w trzech egzemplarzach, z wyjątkiem dokumentu zgodności, który

wydaje się w dwóch egzemplarzach.

3.

Oryginał certyfikatu otrzymuje kapitan statku, a kopię - armator oraz organ inspekcyjny,

z wyjątkiem dokumentu zgodności, którego oryginał otrzymuje armator, a kopię - organ

inspekcyjny.

1.

Statek pasażerski lub inny statek o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek uprawiające

żeglugę międzynarodową, z wyjątkiem statku rybackiego, powinny posiadać

1)

tymczasowy certyfikat zarządzania bezpieczeństwem wystawiony na okres nieprzekraczający

sześciu miesięcy, z możliwością przedłużenia o kolejne sześć miesięcy w wyjątkowych

sytuacjach, lub certyfikat zarządzania bezpieczeństwem wystawiony na okres nieprzekraczający

pięciu lat;

2)

kopię tymczasowego dokumentu zgodności wystawionego na okres nieprzekraczający jednego

roku lub kopię dokumentu zgodności wystawionego na okres nieprzekraczający pięciu

lat.

2.

Statek pasażerski uprawiający żeglugę międzynarodową oprócz certyfikatów, o których

mowa w ust. 1, powinien posiadać

1)

certyfikat bezpieczeństwa statku pasażerskiego wraz z wykazem wyposażenia (formularz

P) - wystawiony na okres nieprzekraczający jednego roku;

2)

certyfikat zwolnienia - jeżeli został wystawiony na podstawie prawidła 12 rozdziału

I Konwencji SOLAS;

3)

wykaz ograniczeń żeglugi statku pasażerskiego sporządzony zgodnie z postanowieniami

Konwencji SOLAS;

4)

plan współpracy w poszukiwaniu i ratownictwie - jeżeli został wystawiony na podstawie

prawidła 7.3 rozdziału V Konwencji SOLAS.

3.

Statek towarowy oprócz certyfikatów, o których mowa w ust. 1, powinien posiadać

1)

certyfikat bezpieczeństwa statku towarowego wraz z wykazem wyposażenia (formularz

C) - wystawiony na okres nieprzekraczający pięciu lat i corocznie potwierdzany;

2)

certyfikat zwolnienia - jeżeli został wystawiony na podstawie prawidła 12 rozdziału

I Konwencji SOLAS.

4.

Jednostka szybka oprócz certyfikatów, o których mowa w ust. 1, powinna posiadać

1)

certyfikat bezpieczeństwa jednostki szybkiej wraz z wykazem wyposażenia (formularz

H) - wystawiony na okres nieprzekraczający pięciu lat i corocznie potwierdzany;

2)

pozwolenie na eksploatację jednostki szybkiej - wystawione na okres nieprzekraczający

pięciu lat;

3)

certyfikat zwolnienia - jeżeli został wystawiony na podstawie prawidła 12 rozdziału

I Konwencji SOLAS.

5.

Jednostka dynamicznie unoszona oprócz certyfikatów, o których mowa w ust. 1, powinna

posiadać

1)

certyfikat konstrukcji i wyposażenia jednostki dynamicznie unoszonej - wystawiony

na okres nieprzekraczający jednego roku;

2)

pozwolenie na eksploatację jednostki dynamicznie unoszonej - wystawione na okres nieprzekraczający

jednego roku;

3)

certyfikat zwolnienia - jeżeli został wystawiony na podstawie prawidła 12 rozdziału

I Konwencji SOLAS.

6.

Statek specjalistyczny o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i większej oprócz certyfikatów,

o których mowa w ust. 1, powinien posiadać odpowiednio

1)

certyfikat bezpieczeństwa statku pasażerskiego albo statku towarowego;

2)

certyfikat bezpieczeństwa statku specjalistycznego wraz z wykazem wyposażenia (formularz

SPS) - wystawiony na okres nieprzekraczający pięciu lat, corocznie potwierdzany;

3)

certyfikat zwolnienia - jeżeli został wystawiony na podstawie prawidła 12 rozdziału

I Konwencji SOLAS.

7.

Certyfikat zwolnienia wystawia się na okres nie dłuższy niż okres ważności certyfikatu,

do którego się odnosi.

8.

Wzory dokumentu zgodności, tymczasowego dokumentu zgodności, certyfikatu zarządzania

bezpieczeństwem i tymczasowego certyfikatu zarządzania bezpieczeństwem określa Kodeks

ISM.

9.

Wzory certyfikatu zwolnienia, certyfikatu bezpieczeństwa statku pasażerskiego wraz

z wykazem wyposażenia (formularz P) oraz certyfikatu bezpieczeństwa statku towarowego

wraz z wykazem wyposażenia (formularz C) określa Konwencja SOLAS.

10.

Wzory certyfikatu bezpieczeństwa jednostki szybkiej wraz z wykazem wyposażenia (formularz

H) oraz pozwolenia na eksploatację jednostki szybkiej określa Kodeks HSC.

11.

Wzór certyfikatu bezpieczeństwa statku specjalistycznego wraz z wykazem wyposażenia

(formularz SPS) określa Kodeks SPS.

12.

Wzory certyfikatu konstrukcji i wyposażenia jednostki dynamicznie unoszonej oraz pozwolenia

na eksploatację jednostki dynamicznie unoszonej określa załącznik nr 5 do rozporządzenia.

13.

Wzór wykazu ograniczeń żeglugi statku pasażerskiego określa załącznik nr 6 do rozporządzenia.

1.

Statek pasażerski w żegludze krajowej o długości 24 m i większej uprawiający pasażerską

żeglugę krajową powinien posiadać

1)

certyfikat bezpieczeństwa statku pasażerskiego w pasażerskiej żegludze krajowej wraz

z wykazem wyposażenia (formularz K) - wystawiony na okres nieprzekraczający jednego

roku;

2)

certyfikat zwolnienia statku pasażerskiego w pasażerskiej żegludze krajowej - wystawiony

na okres nie dłuższy niż okres ważności certyfikatu, do którego się odnosi - jeżeli

został wystawiony.

2.

Ważność certyfikatu, o którym mowa w ust. 1, może zostać przedłużona przez organ inspekcyjny

o 30 dni od dnia upływu okresu jego ważności. W takim przypadku nowy okres ważności

certyfikatu liczy się od dnia upływu daty jego ważności przed przedłużeniem.

3.

Wzory certyfikatów, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 6 do rozporządzenia.

4.

Szybki statek pasażerski w żegludze krajowej powinien posiadać dokumenty, o których

mowa w § 34 ust. 4. Pozwolenie na eksploatację jednostki szybkiej powinno określać

warunki eksploatacyjne oraz ograniczenia operacyjne wynikające z lokalnych warunków

żeglugi, uzgodnione z właściwymi organami administracji państwa portu.

1.

Statek pasażerski typu ro-ro lub szybki statek pasażerski uprawiające żeglugę na linii

regularnej, oprócz dokumentów określonych w § 34 ust. 2 albo w § 35, powinny posiadać

certyfikat bezpieczeństwa statku pasażerskiego typu ro-ro lub szybkiego statku pasażerskiego,

którego wzór określa załącznik nr 6 do rozporządzenia.

2.

Organ inspekcyjny wydaje certyfikat bezpieczeństwa statku pasażerskiego typu ro-ro

lub szybkiego statku pasażerskiego po przeprowadzeniu czynności określonych w załącznikach

nr 1 i 2 do rozporządzenia. Certyfikat pozostaje ważny tak długo, jak długo statek

pływa w obszarze o tej samej lub niższej wartości znaczącej wysokości fali.

3.

Organ inspekcyjny uznaje certyfikat wydany przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej

potwierdzający spełnienie szczególnych wymogów stateczności przez statek pasażerski

typu ro-ro lub szybki statek pasażerski za równoważny certyfikatowi, o którym mowa

w ust. 1.

4.

Organ inspekcyjny uznaje certyfikat wydany przez państwo inne niż określone w ust.

3 potwierdzający spełnienie szczególnych wymogów stateczności przez statek pasażerski

typu ro-ro lub szybki statek pasażerski za równoważny certyfikatowi, o którym mowa

w ust. 1.

5.

Wydanie lub uznanie certyfikatu zwolnienia, o którym mowa w § 34 ust. 2 pkt 2, dla

statku pasażerskiego typu ro-ro uprawiającego żeglugę na linii regularnej, poprzedza

się wyjaśnieniem występujących zastrzeżeń dotyczących zasadności wydania tego certyfikatu,

w drodze ustaleń z właściwym państwem portu lub administracją państwa bandery.

1.

Statek rybacki o długości co najmniej 24 m powinien posiadać

1)

certyfikat zgodności statku rybackiego wraz z wykazem wyposażenia (formularz F) -

wystawiony na okres nieprzekraczający pięciu lat, corocznie potwierdzany;

2)

certyfikat zwolnienia statku rybackiego - jeżeli został wystawiony.

2.

Wzory certyfikatów, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 7 do rozporządzenia.

1.

Statki inne niż wymienione w § 34-37 powinny posiadać odpowiednio

1)

kartę bezpieczeństwa - wystawioną na okres nieprzekraczający pięciu lat, corocznie

potwierdzaną;

2)

kartę bezpieczeństwa na podróż jednorazową;

3)

kartę bezpieczeństwa „Ł”, którą wydaje się dla statków małych o prostej budowie uprawiających

żeglugę krajową - wystawioną na okres nieprzekraczający 5 lat, corocznie potwierdzaną;

4)

certyfikat zwolnienia statku nieobjętego umowami międzynarodowymi - wystawiony na

okres nie dłuższy niż okres ważności certyfikatu, do którego się odnosi - jeżeli został

wystawiony.

2.

Wzory certyfikatów, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 8 do rozporządzenia.

3.

Statek towarowy o pojemności brutto (GT) od 300 do 500 jednostek uprawiający żeglugę

międzynarodową oprócz certyfikatów określonych w ust. 1 powinien posiadać certyfikat

bezpieczeństwa radiowego statku towarowego, wystawiony na okres nieprzekraczający

pięciu lat i corocznie potwierdzany, wraz z wykazem wyposażenia w urządzenia radiowe

(formularz R), którego wzór określa Konwencja SOLAS.

Okresy ważności certyfikatów, o których mowa w § 34 i § 38, mogą być przedłużone

1)

do maksymalnego możliwego okresu ważności danego rodzaju certyfikatu w przypadkach

określonych w prawidle 14 lit. c rozdziału I Konwencji SOLAS;

2)

do pięciu miesięcy w przypadkach określonych w prawidle 14 lit. d rozdziału I Konwencji

SOLAS;

3)

do trzech miesięcy w przypadkach określonych w prawidle 14 lit. e rozdziału I Konwencji

SOLAS;

4)

do jednego miesiąca w przypadkach określonych w prawidle 14 lit. f rozdziału I Konwencji

SOLAS.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.