Rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 27 sierpnia 2020 r. w sprawie sposobu obliczania współczynnika intensywności zużycia energii elektrycznej przez odbiorcę przemysłowego

1.

Współczynnik intensywności zużycia energii elektrycznej określony w sposób wskazany

w art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, zwanej dalej „ustawą”, oznaczony symbolem „Ei”, oblicza się według wzoru

\(

Ei = \left( {{C \over {GVA}}} \right) \cdot 100\%

\)

gdzie poszczególne symbole oznaczają

C - koszty energii elektrycznej zużytej na własne potrzeby w trzech ostatnich latach

poprzedzających rok realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 52 ust. 1 ustawy, a

w przypadku gdy działalność gospodarcza, o której mowa w art. 52 ust. 6 pkt 1 ustawy,

jest wykonywana w okresie krótszym niż trzy lata, w okresie wykonywania tej działalności,

wyrażone w złotych,

GVA - wartość dodaną brutto w trzech ostatnich latach poprzedzających rok realizacji

obowiązku, o którym mowa w art. 52 ust. 1 ustawy, a w przypadku gdy działalność gospodarcza,

o której mowa w art. 52 ust. 6 pkt 1 ustawy, jest wykonywana w okresie krótszym niż

trzy lata, w okresie wykonywania tej działalności, wyrażoną w złotych.

2.

Do kosztów energii elektrycznej zużytej na własne potrzeby, oznaczonych symbolem „C”,

o którym mowa w ust. 1, zalicza się koszty

1)

zakupu lub wytworzenia energii elektrycznej na własne potrzeby przez odbiorcę przemysłowego,

w tym także

a)

uiszczoną opłatę, o której mowa w art. 95 ust. 1 ustawy, zwaną dalej „opłatą OZE”,

b)

koszty realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 52 ust. 1 ustawy,

c)

opłaty za usługi dystrybucji lub przesyłania energii elektrycznej,

d)

uiszczoną opłatę kogeneracyjną, o której mowa w art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o promowaniu energii elektrycznej

z wysokosprawnej kogeneracji

(Dz. U. z 2020 r. poz. 250 i 843);

2)

udziału w systemie wsparcia odnawialnych źródeł energii w danym roku, oznaczone symbolem

„Ui”, o którym mowa w ust. 3, które odbiorca przemysłowy poniósłby, gdyby nie skorzystał

z ulg, o których mowa w art. 53 ust. 1 ustawy;

3)

udziału w systemie wsparcia odnawialnych źródeł energii w danym roku, oznaczone symbolem

„Uoi”, o którym mowa w ust. 4, które odbiorca przemysłowy poniósłby, gdyby nie skorzystał

z ulg, o których mowa w art. 96 ust. 2 ustawy;

4)

udziału w systemie wsparcia wysokosprawnej kogeneracji w danym roku, oznaczone symbolem

„Uki”, o którym mowa w ust. 5, które odbiorca przemysłowy poniósłby, gdyby nie skorzystał

z ulg, o których mowa w art. 62 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o promowaniu energii elektrycznej z wysokosprawnej

kogeneracji;

5)

akcyzy od energii elektrycznej, które odbiorca przemysłowy poniósłby, gdyby nie skorzystał

ze zwolnienia, o którym mowa w art. 30 ust. 7a ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

(Dz. U. z 2020 r. poz. 722);

6)

akcyzy od energii elektrycznej, które odbiorca przemysłowy poniósłby, gdyby nie skorzystał

ze zwolnienia, o którym mowa w art. 31d ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym.

3.

Koszty udziału w systemie wsparcia odnawialnych źródeł energii w danym roku, oznaczone

symbolem „Ui”, oblicza się według wzoru

\(

Ui = {{{{100\% - Eui} \over {100\% }} \cdot Z_{oi - z} \cdot Ozjoi \cdot Eoi} \over

{100\% }} + {{{{100\% - Eui} \over {100\% }} \cdot Z_{oi - b} \cdot Ozjbi \cdot

Eoi} \over {100\% }}

\)

gdzie poszczególne symbole oznaczają

Eui - udział ilości energii elektrycznej określony w art. 53 ust. 1 ustawy, w odniesieniu

do którego został dla danego odbiorcy przemysłowego wykonany obowiązek, o którym mowa

w art. 52 ust. 1 ustawy, w danym roku „i”, wyrażony w procentach,

Zoi-z - udział, o którym mowa w art. 59 pkt 1 ustawy albo w przepisach wydanych na podstawie

art. 60 ustawy, w danym roku „i”, wyrażony w procentach,

Zoi-b - udział, o którym mowa w art. 59 pkt 2 ustawy albo w przepisach wydanych na podstawie

art. 60 ustawy, w danym roku „i”, wyrażony w procentach,

Ozjoi - jednostkową opłatę zastępczą oznaczoną symbolem Ozjo, o której mowa w art.

56 ust. 1 ustawy, obowiązującą w danym roku „i”, wyrażoną w zł/MWh,

Ozjbi - jednostkową opłatę zastępczą, oznaczoną symbolem Ozjb, o której mowa w art.

56 ust. 1 ustawy, obowiązującą w danym roku „i”, wyrażoną w zł/MWh,

Eoi - ilość energii elektrycznej zakupionej na własny użytek przez odbiorcę przemysłowego

w danym roku „i”, wyrażoną w MWh.

4.

Koszty udziału w systemie wsparcia odnawialnych źródeł energii w danym roku, oznaczone

symbolem „Uoi”, oblicza się według wzoru

\(

Uoi = {{(100\% - Eui) \cdot SRi \cdot Eoi} \over {100\% }}

\)

gdzie poszczególne symbole oznaczają

Eui - udział ilości energii elektrycznej określony zgodnie z art. 96 ust. 2 ustawy,

w odniesieniu do której została od danego odbiorcy przemysłowego pobrana opłata OZE,

w danym roku „i”, wyrażony w procentach,

SRi - stawkę opłaty OZE, o której mowa w art. 98 ust. 1 ustawy, obowiązującą w danym

roku „i”, wyrażoną w zł/MWh,

Eoi - ilość energii elektrycznej zakupionej na własny użytek przez odbiorcę przemysłowego

w danym roku „i”, wyrażoną w MWh.

5.

Koszty udziału w systemie wsparcia wysokosprawnej kogeneracji w danym roku, oznaczone

symbolem „Uki”, oblicza się według wzoru

\(

Uki = {{(100\% - Eui) \cdot SRki \cdot Eoi} \over {100\% }}

\)

gdzie poszczególne symbole oznaczają

Eui - udział ilości energii elektrycznej, określony zgodnie z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o promowaniu energii elektrycznej

z wysokosprawnej kogeneracji, w odniesieniu do której została od danego odbiorcy przemysłowego pobrana opłata

kogeneracyjna, o której mowa w art. 60 ust. 1 tej ustawy, w danym roku „i”, wyrażony

w procentach,

SRki - stawkę opłaty kogeneracyjnej, określoną w przepisach wydanych na podstawie

art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o promowaniu energii elektrycznej

z wysokosprawnej kogeneracji, obowiązującą w danym roku „i”, wyrażoną w zł/MWh,

Eoi - ilość energii elektrycznej zakupionej na własny użytek przez odbiorcę przemysłowego

w danym roku „i”, wyrażoną w MWh.

6.

Wartość dodaną brutto, oznaczoną symbolem „GVA”, o którym mowa w ust. 1, oblicza się

dla

1)

jednostek sporządzających rachunek zysków i strat zgodnie z art. 47 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2019 r. poz. 351, 1495, 1571, 1655 i 1680 oraz z 2020 r. poz. 568) w wariancie porównawczym - jako przychody netto ze sprzedaży i zrównane z nimi pomniejszone

o koszty działalności operacyjnej po wyłączeniu kosztów amortyzacji, wynagrodzeń oraz

ubezpieczeń społecznych i innych świadczeń pracowniczych, powiększone o pozostałe

przychody operacyjne oraz pomniejszone o pozostałe koszty operacyjne;

2)

jednostek sporządzających rachunek zysków i strat zgodnie z art. 47 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości w wariancie kalkulacyjnym - jako przychody netto ze sprzedaży produktów, towarów

i materiałów pomniejszone o koszty sprzedanych produktów, towarów i materiałów, koszty

sprzedaży oraz koszty ogólnego zarządu po wyłączeniu kosztów amortyzacji, wynagrodzeń

oraz ubezpieczeń społecznych i innych świadczeń pracowniczych, powiększone o pozostałe

przychody operacyjne oraz pomniejszone o pozostałe koszty operacyjne;

3)

jednostek sporządzających sprawozdania finansowe jednostki zgodnie z Międzynarodowymi

Standardami Rachunkowości na podstawie art. 45 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - jako przychody ze sprzedaży powiększone o pozostałe przychody, pomniejszone o koszty

działalności operacyjnej po wyłączeniu kosztów amortyzacji oraz kosztów świadczeń

pracowniczych, w tym kosztów wynagrodzeń oraz ubezpieczeń społecznych i innych świadczeń

pracowniczych, oraz pomniejszone o pozostałe koszty operacyjne;

4)

jednostek niesporządzających sprawozdań finansowych jednostki zgodnie z Międzynarodowymi

Standardami Rachunkowości na podstawie art. 45 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - w sposób określony dla jednostek, o których mowa w pkt 1 albo 2.

7.

Do obliczania współczynnika intensywności zużycia energii elektrycznej stosuje się

dane rzeczywiste, a dla okresu od dnia 1 listopada do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego

rok realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 52 ust. 1 ustawy, w zakresie, w jakim

danych tych nie da się jeszcze ustalić, dane oszacowane na podstawie dostępnych wielkości

z analogicznego okresu dwóch lat poprzedzających ten rok, przy uwzględnieniu okoliczności

mających wpływ na zmianę warunków wykonywania działalności gospodarczej przez odbiorcę

przemysłowego.

Do obliczania kosztów energii elektrycznej zużytej na własne potrzeby, oznaczonych

symbolem „C”, o którym mowa w § 1 ust. 1, oraz wartości dodanej brutto, oznaczonej

symbolem „GVA”, o którym mowa w § 1 ust. 1, nie wlicza się wartości pomocy publicznej

uzyskanej z tytułu rekompensat, o których mowa w art. 1 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów

energochłonnych

(Dz. U. poz. 1532 oraz z 2020 r. poz. 568), za dany rok kalendarzowy.

W przypadku gdy wartość dodana brutto, o której mowa w § 1 ust. 1, jest mniejsza

lub równa zero, przyjmuje się, że wartość współczynnika intensywności zużycia energii

elektrycznej, oznaczonego symbolem „Ei”, o którym mowa w § 1 ust. 1, wynosi więcej

niż 40%.

1.

Do oświadczeń, o których mowa w art. 52 ust. 3 ustawy, złożonych do Prezesa Urzędu

Regulacji Energetyki przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia nie stosuje

się § 1 ust. 2 pkt 1 lit. d i pkt 4-6 oraz nie uwzględnia się w nich wartości pomocy

publicznej uzyskanej z tytułu rekompensat, o których mowa w § 2.

2.

Do informacji, o których mowa w art. 54 pkt 1 ustawy, które zostaną złożone do Prezesa

Urzędu Regulacji Energetyki odpowiednio do dnia 31 sierpnia 2020 r. oraz do dnia 31

sierpnia 2021 r., nie stosuje się § 1 ust. 2 pkt 1 lit. d i pkt 4-6 oraz nie uwzględnia

się w nich wartości pomocy publicznej uzyskanej z tytułu rekompensat, o których mowa

w § 2.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.