Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 lipca 2020 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o instytutach badawczych

1.

Instytutem badawczym w rozumieniu ustawy jest państwowa jednostka organizacyjna, wyodrębniona

pod względem prawnym, organizacyjnym i ekonomiczno-finansowym, która prowadzi badania

naukowe i prace rozwojowe ukierunkowane na ich wdrożenie i zastosowanie w praktyce,

zwana dalej „instytutem”.

2.

Instytut nabywa osobowość prawną z chwilą wpisania do Krajowego Rejestru Sądowego.

3.

Instytut ma prawo używania okrągłej pieczęci z wizerunkiem godła Rzeczypospolitej

Polskiej pośrodku i nazwą instytutu w otoku.

1.

Do podstawowej działalności instytutu należy

1)

prowadzenie badań naukowych i prac rozwojowych;

2)

przystosowywanie wyników badań naukowych i prac rozwojowych do potrzeb praktyki;

3)

wdrażanie wyników badań naukowych i prac rozwojowych.

2.

W związku z prowadzoną działalnością podstawową instytut może

1)

upowszechniać wyniki badań naukowych i prac rozwojowych;

2)

wykonywać badania i analizy oraz opracowywać opinie i ekspertyzy w zakresie prowadzonych

badań naukowych i prac rozwojowych;

3)

opracowywać oceny dotyczące stanu i rozwoju poszczególnych dziedzin nauki i techniki

oraz sektorów gospodarki, które wykorzystują wyniki badań naukowych i prac rozwojowych

oraz w zakresie wykorzystywania w kraju osiągnięć światowej nauki i techniki;

4)

prowadzić działalność normalizacyjną, certyfikacyjną i aprobacyjną;

5)

prowadzić i rozwijać bazy danych związane z przedmiotem działania instytutu;

6)

prowadzić działalność w zakresie informacji naukowej, technicznej i ekonomicznej,

wynalazczości oraz ochrony własności przemysłowej i intelektualnej, a także wspierającej

innowacyjność przedsiębiorstw;

7)

wytwarzać w związku z prowadzonymi badaniami naukowymi i pracami rozwojowymi aparaturę,

urządzenia, materiały i inne wyroby oraz prowadzić walidację metod badawczych, pomiarowych

oraz kalibrację aparatury;

8)

prowadzić działalność wydawniczą związaną z prowadzonymi badaniami naukowymi i pracami

rozwojowymi.

3.

Instytut, poza zadaniami, o których mowa w ust. 1 i 2, może prowadzić

1)

kształcenie w szkole doktorskiej

2)

inne formy kształcenia

- na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce

(Dz. U. z 2020 r. poz. 85, 374, 695, 875 i 1086).

4.

Instytut może prowadzić działalność inną niż wymieniona w ust. 1-3. Działalność ta

jest wyodrębniona pod względem finansowym i rachunkowym z działalności, o której mowa

w ust. 1-3.

Instytut prowadzący badania naukowe i prace rozwojowe w zakresie nauk medycznych uczestniczy

w systemie ochrony zdrowia.

Instytut może być utworzony, jeżeli zaistnieje potrzeba prowadzenia w danej dziedzinie

działalności, o której mowa w art. 2 ust. 1 i 2, oraz zostanie zapewniona niezbędna

kadra o odpowiednich kwalifikacjach oraz aparatura badawcza, laboratoryjna, potencjał

informatyczny i inne niezbędne warunki materialno-techniczne.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Rada Ministrów tworzy instytut, w drodze rozporządzenia, na wniosek ministra właściwego

ze względu na planowaną działalność instytutu, złożony po zasięgnięciu opinii ministra

właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki.

2.

Rozporządzenie o utworzeniu instytutu określa przedmiot i zakres działania instytutu,

jego nazwę i siedzibę oraz składniki majątkowe, w tym tytuł prawny do gruntów oraz

budynków i urządzeń trwale z nimi związanych.

3.

Ministrem nadzorującym instytut jest minister wskazany w rozporządzeniu Rady Ministrów,

o którym mowa w ust. 1, zwany dalej „ministrem nadzorującym”.

4.

W akcie o utworzeniu instytutu wskazuje się mienie, w które wyposaża się instytut.

Akt ten wskazuje także formę i sposób tego wyposażenia.

5

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, Rada Ministrów może wskazać dwóch ministrów

nadzorujących, określając zakres przedmiotowy nadzoru sprawowanego przez tych ministrów

oraz wskazując kompetencje tych ministrów z zakresu nadzoru nad instytutem.

1.

Minister nadzorujący wyposaża instytut w środki niezbędne do prowadzenia działalności

określonej w akcie o utworzeniu instytutu.

2.

Instytut działa na podstawie statutu, który określa przedmiot i zakres działania instytutu.

Statut uchwala rada naukowa, a zatwierdza minister nadzorujący.

3.

Pierwszy statut nowo utworzonemu instytutowi oraz statut instytutowi powstałemu w

wyniku połączenia lub podziału nadaje minister nadzorujący. Pierwszy statut obowiązuje

do czasu zatwierdzenia przez ministra nadzorującego statutu uchwalonego zgodnie z

trybem, o którym mowa w ust. 2.

4.

Strukturę organizacyjną instytutu określa regulamin organizacyjny ustalony przez dyrektora,

po zasięgnięciu opinii rady naukowej oraz zakładowych organizacji związkowych.

5.

Do czasu powołania dyrektora w tworzonym instytucie albo w instytucie powstałym w

wyniku połączenia albo podziału minister nadzorujący wyznacza, na okres nie dłuższy

niż 6 miesięcy, osobę pełniącą obowiązki dyrektora.

1.

Instytut może zostać połączony z innym instytutem, podzielony, zreorganizowany, przekształcony

w instytucję gospodarki budżetowej działającą na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 869, z późn. zm. lub zlikwidowany, jeżeli minister nadzorujący uzna, że łączenie, podział, reorganizacja,

przekształcenie lub likwidacja instytutu są uzasadnione merytorycznie, organizacyjnie

i finansowo, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

2.

Łączenie, podział, reorganizacja lub likwidacja instytutu może nastąpić również na

wspólny wniosek rady naukowej i dyrektora instytutu po zasięgnięciu opinii zakładowych

organizacji związkowych złożony ministrowi nadzorującemu.

3.

Rada Ministrów na wniosek ministra nadzorującego, złożony po zasięgnięciu opinii ministra

właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki, w drodze rozporządzenia, dokonuje

połączenia, podziału, reorganizacji, przekształcenia lub likwidacji instytutu.

3a.

W przypadku reorganizacji instytutu polegającej na zmianie przedmiotu lub zakresu

jego działania minister nadzorujący może odwołać dotychczasowego dyrektora. Przepis

art. 6 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

4.

Przekształcenie, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się na podstawie niniejszej ustawy.

5.

Do utworzenia instytucji gospodarki budżetowej, poprzez przekształcenie, o którym

mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

6

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, Rada Ministrów może wskazać nie więcej niż

dwóch ministrów nadzorujących, określając zakres przedmiotowy nadzoru sprawowanego

przez tych ministrów oraz wskazując kompetencje tych ministrów z zakresu nadzoru nad

instytutem.

1.

Utworzenie instytutu jest poprzedzone postępowaniem przygotowawczym mającym na celu

ocenę potrzeby oraz warunków jego utworzenia.

2.

Minister właściwy ze względu na planowaną działalność instytutu powołuje zespół roboczy

do przeprowadzenia postępowania przygotowawczego. Zespół roboczy przedstawia ministrowi

opinię w terminie 2 miesięcy od dnia powołania.

3.

Połączenie, podział, reorganizację, przekształcenie lub likwidację instytutu poprzedza

postępowanie przygotowawcze mające na celu ocenę potrzeby oraz warunków jego połączenia,

podziału, reorganizacji, przekształcenia lub likwidacji.

4.

Minister nadzorujący powołuje zespół roboczy do przeprowadzenia postępowania przygotowawczego.

Zespół roboczy przedstawia ministrowi opinię w terminie 2 miesięcy od dnia powołania.

5.

Opinie w sprawie połączenia, podziału, reorganizacji, przekształcenia lub likwidacji

instytutu przedstawiają ministrowi nadzorującemu również rada naukowa oraz dyrektor

instytutu.

6.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb tworzenia,

łączenia, podziału, reorganizacji, przekształcenia lub likwidacji instytutów, w tym

1)

komisyjny tryb ustalenia stanu majątkowego i organizacyjno-prawnego instytutu,

2)

uregulowanie zobowiązań,

3)

zabezpieczenie roszczeń pracowniczych,

4)

zagospodarowanie mienia

- mając na celu poprawę jakości prowadzonych badań naukowych i wdrożeń oraz potencjału

naukowego instytutu, a także racjonalne gospodarowanie środkami finansowymi oraz majątkiem

instytutu.

1.

Instytut, w drodze rozporządzenia Rady Ministrów, może być

1)

przekształcony w instytut naukowy Polskiej Akademii Nauk - po podjęciu uchwały w tej

sprawie przez Prezydium Polskiej Akademii Nauk, w trybie określonym w art. 44 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej Akademii Nauk

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1183, 1655 i 2227 oraz z 2020 r. poz. 695 i 1086);

2)

(uchylony)

3)

włączony do instytutu naukowego Polskiej Akademii Nauk - po uzgodnieniu z dyrektorem

tego instytutu naukowego oraz z Prezesem Polskiej Akademii Nauk;

4)

przekształcony w instytut działający w ramach Sieci Badawczej Łukasiewicz, zwany dalej

„instytutem Sieci Łukasiewicz”.

1a.

Instytut badawczy może być włączony do uczelni publicznej na zasadach określonych

w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

2.

Przekształcenia instytutu w instytut naukowy Polskiej Akademii Nauk albo instytut

Sieci Łukasiewicz, albo jego włączenia do instytutu naukowego Polskiej Akademii Nauk

dokonuje Rada Ministrów z własnej inicjatywy albo na wniosek ministra nadzorującego,

po zasięgnięciu opinii dyrektora i rady naukowej instytutu, który ma zostać przekształcony

albo włączony.

3.

Wykreślenie z Krajowego Rejestru Sądowego instytutu

1)

przekształconego w instytut naukowy Polskiej Akademii Nauk lub włączonego do takiego

instytutu - następuje na wniosek dyrektora instytutu naukowego Polskiej Akademii Nauk;

2)

(uchylony)

3)

przekształconego w instytut Sieci Łukasiewicz - przez sąd rejestrowy następuje z urzędu,

niezwłocznie po dokonaniu wpisu instytutu Sieci Łukasiewicz do Krajowego Rejestru

Sądowego.

4.

Do instytutu

1)

przekształconego w

a)

instytut naukowy Polskiej Akademii Nauk,

b)

instytut Sieci Łukasiewicz,

2)

włączonego do instytutu naukowego Polskiej Akademii Nauk

- stosuje się odpowiednio przepisy o łączeniu instytutów.

5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, kryteria i szczegółowe warunki oraz

tryb przekształcania i włączania instytutów, w tym

1)

komisyjny tryb ustalenia stanu majątkowego i organizacyjno-prawnego instytutu,

2)

uregulowanie zobowiązań,

3)

zabezpieczenie roszczeń pracowniczych,

4)

zagospodarowanie mienia

- mając na celu zwiększanie potencjału badawczego oraz poprawę jakości prowadzonych

badań naukowych i prac rozwojowych, a także racjonalne gospodarowanie środkami finansowymi

oraz majątkiem instytutu.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb

działania oraz sposób i warunki tworzenia, łączenia, podziału, reorganizacji i likwidacji

instytutów nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej oraz ministra właściwego

do spraw wewnętrznych, uwzględniając potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa

oraz specyfikę działania tych instytutów.

1.

We wszystkie prawa i obowiązki, których podmiotem były łączone instytuty, włączany

albo przekształcany instytut, wstępuje odpowiednio

1)

instytut powstały w wyniku połączenia;

2)

instytut, do którego włączono inny instytut;

3)

instytut naukowy Polskiej Akademii Nauk - w przypadkach, o których mowa w art. 9 ust.

1 pkt 1 i 3;

4)

instytut Sieci Łukasiewicz - w przypadku, o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 4.

2.

Uprawnienia i obowiązki łączonych instytutów, włączanego albo przekształcanego instytutu

wynikające z decyzji administracyjnych przechodzą z mocy ustawy odpowiednio na

1)

instytut powstały w wyniku połączenia;

2)

instytut, do którego włączono inny instytut;

3)

instytut naukowy Polskiej Akademii Nauk;

4)

instytut Sieci Łukasiewicz.

1.

Instytut może podlegać komercjalizacji.

2.

(uchylony)

3.

Do komercjalizacji instytutu stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i niektórych uprawnieniach pracowników

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2181 oraz z 2020 r. poz. 284 i 875), z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

4.

Komercjalizację instytutu poprzedza postępowanie przygotowawcze mające na celu ocenę

celowości oraz warunków jego komercjalizacji.

5.

Decyzję o komercjalizacji instytutu może podjąć minister nadzorujący w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego i nauki, z inicjatywy własnej

lub na wniosek dyrektora, po zasięgnięciu opinii rady naukowej.

6.

Do pracowników instytutu przekształconego w spółkę handlową stosuje się art. 23.

1.

W spółce handlowej powstałej w wyniku przekształcenia instytutu, która kontynuuje

dotychczasową działalność, można powołać radę naukową spółki.

2.

Do rady naukowej spółki należy

1)

przedkładanie zarządowi spółki propozycji perspektywicznych kierunków działalności

naukowej, rozwojowej i wdrożeniowej;

2)

(uchylony)

3)

opiniowanie kierunkowych planów tematycznych i finansowych spółki;

4)

opiniowanie regulaminu organizacyjnego spółki.

3.

Do rady naukowej spółki stosuje się art. 30 ust. 3-5 oraz art. 31 i 32.

1.

W stosunku do instytutów, z wyłączeniem instytutów uczestniczących w systemie ochrony

zdrowia, może być ogłoszona upadłość.

2.

Z dniem ogłoszenia upadłości

1)

minister nadzorujący odwołuje dyrektora;

2)

rada naukowa, o której mowa w art. 23 pkt 2, ulega rozwiązaniu.

3.

W przypadku wszczęcia postępowania likwidacyjnego minister nadzorujący, w drodze decyzji,

zawiesza to postępowanie z dniem uzyskania informacji o złożeniu wniosku o ogłoszenie

upadłości instytutu i zawiadamia o zawieszeniu postępowania likwidacyjnego Radę Ministrów.

4.

Z dniem ogłoszenia upadłości instytutu postępowanie likwidacyjne podlega umorzeniu.

5.

W sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą do upadłości instytutu stosuje się przepisy

ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1228).

1.

Aparatura badawcza i księgozbiory, które zostały zakupione ze środków publicznych,

są wyłączone z postępowania likwidacyjnego lub upadłościowego i podlegają przekazaniu

innemu instytutowi. Pozostała aparatura badawcza i księgozbiory mogą być wyłączone

z postępowania likwidacyjnego lub upadłościowego i podlegać przekazaniu innemu instytutowi.

2.

Przekazanie, o którym mowa w ust. 1, następuje w drodze decyzji ministra nadzorującego.

W decyzji wskazuje się instytut właściwy do przekazania oraz tryb i warunki tego przekazania.

3.

Prawo do patentu na wynalazek, prawo ochronne na wzór użytkowy, prawo z rejestracji

wzoru przemysłowego lub układu scalonego oraz prawa do ochrony wyhodowanej albo odkrytej

i wyprowadzonej przez hodowcę odmiany rośliny, którego właścicielem jest instytut

podlegający likwidacji lub instytut, w stosunku do którego może być ogłoszona upadłość,

jest wyłączone z postępowania likwidacyjnego lub upadłościowego oraz podlega przekazaniu

innemu instytutowi w trybie i na warunkach określonych w decyzji ministra nadzorującego.

Decyzja określa sposób i warunki rozporządzania prawem oraz jego wykorzystania do

celów komercyjnych.

1.

Mienie instytutu obejmuje własność i inne prawa majątkowe.

2.

Organ wskazany w akcie o utworzeniu instytutu wyposaża tworzony instytut w nieruchomości

Skarbu Państwa. Na wyposażenie instytutu tworzonego z połączenia kilku instytutów

przeznacza się nieruchomości stanowiące własność lub użytkowanie wieczyste gruntów

łączonych instytutów; na jego wyposażenie mogą być również przeznaczone nieruchomości

Skarbu Państwa.

3.

Skarb Państwa oraz jednostki samorządu terytorialnego mogą przekazywać instytutom

nieruchomości w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2020 r. poz. 65, 284, 471 i 782).

4.

Gospodarowanie mieniem instytutu odbywa się zgodnie z zasadami legalności, rzetelności,

celowości, gospodarności i oszczędności.

5.

W przypadku likwidacji instytutu, o której mowa w art. 7 ust. 1, jego majątek, po

zaspokojeniu wierzytelności, staje się własnością Skarbu Państwa. O przeznaczeniu

majątku decyduje minister nadzorujący w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

szkolnictwa wyższego i nauki oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

z zastrzeżeniem art. 15.

1.

Do czynności prawnych dotyczących składników aktywów trwałych, w zakresie komercjalizacji

wyników badań naukowych, prac rozwojowych oraz know-how związanego z tymi wynikami,

nie stosuje się przepisów art. 38-41 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym

(Dz. U. z 2020 r. poz. 735).

2.

Instytut sprzedaje innym podmiotom, na podstawie umów prawa cywilnego, składniki aktywów trwałych w drodze publicznego przetargu na zasadach określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 46 ust. 4 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2152 oraz z 2020 r. poz. 284).

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

Instytut może w celu komercjalizacji wyników badań naukowych, prac rozwojowych oraz

know-how związanego z tymi wynikami, a także w celu prowadzenia działań z zakresu

transferu technologii i upowszechniania nauki oraz pozyskiwania środków finansowych

na działalność statutową, za zgodą ministra nadzorującego, tworzyć spółki kapitałowe

i obejmować lub nabywać akcje i udziały w takich spółkach oraz osiągać przychody z

tego tytułu.

5a.

W przypadku utworzenia przez instytut spółki kapitałowej, o której mowa w ust. 5,

w celu realizacji przedsięwzięć z zakresu infrastruktury badawczej lub zarządzania

nią, a także obejmowania lub nabywania akcji i udziałów w takich spółkach, minister

nadzorujący przed wydaniem zgody, o której mowa w ust. 5, zasięga opinii ministra właściwego do spraw nauki

6.

Przedmiot działalności spółki, o której mowa w ust. 5, musi być związany z prowadzonymi

przez instytut badaniami naukowymi i pracami rozwojowymi, o których mowa w art. 2

ust. 1-3.

7.

Instytut jest obowiązany uzyskać zgodę ministra nadzorującego na wykonywanie praw

z tytułu posiadanych akcji i udziałów w spółkach, o których mowa w ust. 5.

8.

Czynności prawne dokonane z naruszeniem przepisów określonych w ust. 1-7 są nieważne.

1.

Instytut występuje w obrocie we własnym imieniu i na własny rachunek.

2.

Instytut pokrywa koszty bieżącej działalności z uzyskiwanych przychodów.

3.

Instytut odpowiada za swoje zobowiązania.

4.

Instytut nie odpowiada za zobowiązania Skarbu Państwa ani innych osób prawnych. Skarb

Państwa nie odpowiada za zobowiązania instytutu, z zastrzeżeniem ust. 5.

5.

Niewykonane zobowiązania likwidowanego instytutu uczestniczącego w systemie ochrony

zdrowia lub instytutu, który w okresie 10 lat przed likwidacją nie prowadził działalności

gospodarczej, obciążają Skarb Państwa.

6.

Dyrektor w ramach możliwości finansowych ustala wielkość środków na wynagrodzenia.

7.

Instytut osiąga przychody w związku z prowadzoną działalnością określoną w art. 2,

w tym ze sprzedaży

1)

wyników badań naukowych, prac rozwojowych oraz know-how związanego z tymi wynikami;

2)

patentów, praw ochronnych oraz licencji na stosowanie wynalazków, wzorów użytkowych,

topografii układów scalonych oraz wyhodowanej albo odkrytej i wyprowadzonej odmiany

rośliny;

3)

prac wdrożeniowych, w tym nadzoru autorskiego;

4)

produkcji urządzeń i aparatury oraz innej produkcji lub usług.

8.

Instytut osiąga przychody z subwencji i dotacji na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce i ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, z zastrzeżeniem ust. 9 i art. 21 ust. 6, oraz z innych źródeł.

9.

Łączna kwota dotacji przyznanych w kolejnych latach na dofinansowanie inwestycji realizowanej

przez instytut może wynosić do 100% planowanej wartości kosztorysowej inwestycji.

10.

Podstawą gospodarowania środkami, o których mowa w ust. 7 i 8, jest roczny plan finansowy.

11.

Roczny plan finansowy obejmuje

1)

przychody własne;

2)

dotacje z budżetu państwa;

3)

koszty, w tym

a)

wynagrodzenia i naliczane od nich składki,

b)

płatności odsetkowe wynikające z zaciągniętych zobowiązań,

c)

koszty majątkowe.

12.

Roczny plan finansowy ustala dyrektor instytutu po zasięgnięciu opinii rady naukowej.

13.

Sprawozdanie finansowe instytutu zatwierdza minister nadzorujący instytut.

1.

Instytut tworzy fundusze

1)

statutowy, który stanowi równowartość majątku według stanu na dzień rozpoczęcia działalności;

2)

rezerwowy, który tworzy się z nie mniej niż 8% zysku netto za poprzedni rok obrotowy;

3)

zakładowy fundusz świadczeń socjalnych, który tworzy się na zasadach określonych w

ustawie z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1070).

2.

Instytut może tworzyć fundusze

1)

badań własnych, który tworzy się z zysku netto za poprzedni rok obrotowy;

2)

stypendialny, który tworzy się z zysku netto za poprzedni rok obrotowy;

3)

wdrożeń, który tworzy się ze środków przekazanych instytutowi na podstawie umów przez

przedsiębiorców wdrażających wyniki badań naukowych lub prac rozwojowych tego instytutu,

z tytułu osiągnięcia wymiernych efektów ekonomicznych wdrożenia;

4)

nagród, który tworzy się z zysku netto za poprzedni rok obrotowy.

3.

Fundusze, o których mowa w ust. 1 i 2, zmniejsza się lub zwiększa na następujących

zasadach

1)

fundusz rezerwowy służy na pokrycie strat instytutu; w przypadku gdy strata netto

będzie wyższa niż fundusz rezerwowy, pozostała część straty zostanie pokryta z funduszu

statutowego;

2)

w przypadku gdy fundusz rezerwowy osiągnie wartość 1/5 funduszu statutowego, instytut

może nie dokonywać odpisu z zysku;

3)

wypłata z funduszu nagród następuje w następnym roku, po zatwierdzeniu sprawozdania

finansowego instytutu; warunki wypłat ze środków funduszu określa zakładowy układ

zbiorowy pracy lub regulamin wynagradzania;

4)

środki funduszu wdrożeniowego przeznacza się na wypłatę nagród za osiągnięcie efektów

wdrożenia; warunki wypłat ze środków funduszu określa zakładowy układ zbiorowy pracy

lub regulamin ustalony przez instytut.

4.

Zysk brutto instytutu z działalności określonej w art. 2 ust. 1-3 oraz zysk netto

z działalności określonej w art. 2 ust. 4 przeznacza się na działalność podstawową

instytutu określoną w art. 2 ust. 1 poprzez zwiększenie

1)

funduszu rezerwowego;

2)

funduszu badań własnych;

3)

funduszu nagród;

4)

zakładowego funduszu świadczeń socjalnych.

5.

Dyrektor instytutu przedstawia do zatwierdzenia ministrowi nadzorującemu wniosek dotyczący

podziału zysku, po zaopiniowaniu przez radę naukową. Minister nadzorujący, mając na

względzie dbałość o prawidłowe funkcjonowanie instytutu, może dokonać innego niż wnioskowany

podziału zysku.

6.

Niewykorzystane w danym roku kalendarzowym środki funduszów instytutu przechodzą na

rok następny.

1.

Instytut jest zwolniony z opłat z tytułu użytkowania wieczystego gruntów stanowiących

własność Skarbu Państwa lub własność gminy, z wyjątkiem części tych gruntów wykorzystywanej

wyłącznie do działalności, o której mowa w art. 2 ust. 4.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do użytkowania wieczystego gruntów wchodzących w skład

Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Instytut, z tytułu użytkowania wieczystego

tych gruntów, ponosi opłaty określone w przepisach o gospodarowaniu nieruchomościami

rolnymi Skarbu Państwa.

1.

Instytut może otrzymać status państwowego instytutu badawczego, jeżeli zaistnieje

potrzeba zlecenia mu zadań, o których mowa w art. 22 pkt 2, do wykonywania w sposób

ciągły.

2.

Status państwowego instytutu badawczego może być nadany instytutowi na wniosek ministra

nadzorującego, po uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego

i nauki oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się ocenę dotychczasowej działalności

instytutu dokonaną przez Komisję Ewaluacji Nauki działającą na podstawie przepisów

o szkolnictwie wyższym i nauce, zwaną dalej „Komisją”, ze szczególnym uwzględnieniem

informacji o prowadzonych badaniach naukowych i pracach rozwojowych oraz o ich wynikach,

liczbie zatrudnionych pracowników i ich kwalifikacjach oraz o stanie majątkowym tego

instytutu umożliwiającym właściwą realizację zadań.

4.

Państwowy instytut badawczy, na zasadzie wyłączności, używa w nazwie określenia „Państwowy

Instytut Badawczy”.

5.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, nadaje instytutowi status państwowego instytutu

badawczego, uwzględniając w szczególności wymagania, o których mowa w art. 4, oraz

określając zakres zadań tego instytutu, źródła finansowania i wskazując dysponentów

środków budżetowych przeznaczonych na realizację tych zadań.

5a

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 5, Rada Ministrów może wskazać nie więcej niż

dwóch ministrów nadzorujących, określając zakres przedmiotowy nadzoru sprawowanego

przez tych ministrów oraz wskazując kompetencje tych ministrów z zakresu nadzoru nad

instytutem.

6.

Państwowy instytut badawczy otrzymuje dotację celową na finansowanie realizacji zleconych

zadań. Wysokość dotacji jest określana w ustawie budżetowej, na wniosek właściwych

dysponentów części budżetowych.

7.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może pozbawić instytut statusu państwowego

instytutu badawczego, jeżeli ustały przyczyny uzasadniające nadanie tego statusu albo

gdy instytut nie wykonuje zleconych mu zadań, mając na uwadze zapewnienie ciągłości

działania instytutu i jego prawidłowej gospodarki.

Do zadań państwowego instytutu badawczego należy wykonywanie

1)

zadań określonych w art. 2;

2)

zadań szczególnie ważnych dla planowania i realizacji polityki państwa, których wykonanie

jest niezbędne dla zapewnienia obronności i bezpieczeństwa publicznego, działania

wymiaru sprawiedliwości, ochrony dziedzictwa narodowego, rozwoju edukacji i kultury,

kultury fizycznej i sportu oraz poprawy jakości życia obywateli, dotyczących

a)

opracowywania i opiniowania standardów w zakresie rynku pracy, ochrony pracy i zabezpieczenia

społecznego, ochrony zdrowia, ochrony środowiska, gospodarki żywnościowej, gospodarki

przestrzennej, gospodarki bogactwami i zasobami naturalnymi, rozwoju społeczeństwa

informacyjnego, bezpieczeństwa technicznego, energetycznego i bezpieczeństwa transportu

oraz standardów produktów, procesów i usług, a także warunków przestrzegania tych

standardów,

b)

monitoringu i zapobiegania skutkom zjawisk i wydarzeń mogących stwarzać zagrożenie

publiczne, w tym zapobiegania skutkom katastrof naturalnych lub technicznych, noszących

znamiona klęski żywiołowej.

Organami instytutu są

1)

dyrektor;

2)

rada naukowa.

1.

Dyrektor

1)

ustala plany działalności instytutu;

2)

realizuje politykę kadrową;

3)

zarządza mieniem i odpowiada za wykorzystanie mienia instytutu na realizację jego

zadań statutowych, zgodnie z zasadami określonymi w art. 16 ust. 4;

4)

odpowiada za wyniki działalności naukowej i badawczo-rozwojowej instytutu;

5)

reprezentuje instytut;

5a)

tworzy szkoły doktorskie;

6)

podejmuje decyzje we wszystkich sprawach dotyczących instytutu, z wyjątkiem spraw

należących do zakresu działania rady naukowej.

1a.

Dyrektor, po zaopiniowaniu przez radę naukową, ustala regulamin zarządzania prawami

autorskimi i prawami pokrewnymi oraz prawami własności przemysłowej oraz zasad komercjalizacji

wyników badań naukowych i prac rozwojowych, który określa w szczególności

1)

prawa i obowiązki instytutu, pracowników oraz doktorantów w zakresie ochrony i korzystania

z praw autorskich i praw pokrewnych oraz praw własności przemysłowej;

2)

zasady wynagradzania twórców;

3)

zasady podziału środków uzyskanych z komercjalizacji między twórcą będącym pracownikiem

instytutu a tym instytutem;

4)

zasady i procedury komercjalizacji wyników badań naukowych i prac rozwojowych oraz

know-how związanego z tymi wynikami;

5)

zasady korzystania z majątku instytutu wykorzystywanego do komercjalizacji wyników

badań naukowych i prac rozwojowych oraz świadczenia usług naukowo-badawczych.

2.

Minister nadzorujący powołuje i odwołuje dyrektora.

2a.

(uchylony)

3.

Minister nadzorujący w akcie o powołaniu dyrektora określa także wysokość jego wynagrodzenia.

4.

(uchylony)

4a.

(uchylony)

5.

(uchylony)

5a.

(uchylony)

6.

Dyrektorem może być osoba, która

1)

posiada co najmniej stopień naukowy doktora;

2)

korzysta z pełni praw publicznych;

3)

posiada co najmniej 3-letnie doświadczenie w zarządzaniu zespołami pracowniczymi;

4)

(uchylony)

5)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

7.

(uchylony)

8.

(uchylony)

(uchylony)

1.

(uchylony)

2.

(uchylony)

2a.

(uchylony)

3.

W przypadku odwołania dyrektora instytutu minister nadzorujący wyznacza do pełnienia

obowiązków dyrektora jednego z jego zastępców albo inną osobę spełniającą warunki

określone w art. 24 ust. 6 pkt 1-3 i 5 na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy.

3a.

(uchylony)

1.

Zastępców dyrektora powołuje i odwołuje minister nadzorujący.

1a.

(uchylony)

1b.

Minister nadzorujący w akcie o powołaniu zastępcy dyrektora określa także wysokość

jego wynagrodzenia.

2.

Zastępcą dyrektora do spraw naukowych może być osoba posiadająca tytuł naukowy lub

stopień naukowy doktora habilitowanego.

3.

Statut instytutu może przewidywać

1)

funkcję sekretarza naukowego;

2)

powołanie kolegium lub innych organów opiniodawczo-doradczych dyrektora, określając

ich liczbę.

4.

Członków organów, o których mowa w ust. 3 pkt 2, powołuje i odwołuje dyrektor.

5.

Sekretarzem naukowym może być osoba posiadająca tytuł naukowy lub stopień naukowy

doktora habilitowanego.

1.

Dyrektor, jego zastępcy oraz główny księgowy nie mogą obejmować ani nabywać akcji

lub udziałów spółek, w których akcje lub udziały ma instytut.

2.

Dyrektor, jego zastępcy oraz główny księgowy nie mogą pozostawać ze spółkami określonymi

w ust. 1 w stosunku pracy oraz świadczyć na innej podstawie usług lub pracy na rzecz

tych spółek. Zakaz ten nie dotyczy zasiadania w radach nadzorczych lub komisjach rewizyjnych

takich spółek.

3.

Dyrektora, jego zastępców oraz głównego księgowego w okresie trwania stosunku pracy

obowiązuje zakaz prowadzenia działalności konkurencyjnej określony w odrębnej umowie.

4.

Do zakazu, o którym mowa w ust. 3, stosuje się przepisy art. 101.

5.

Umowę, o której mowa w ust. 3, z dyrektorem oraz zastępcami dyrektora zawiera minister

nadzorujący.

5a.

(uchylony)

1.

Rada naukowa jest organem stanowiącym, inicjującym, opiniodawczym i doradczym instytutu

w zakresie jego działalności statutowej oraz w sprawach rozwoju kadry naukowej i badawczo-technicznej.

2.

Do zadań rady naukowej należy

1)

uchwalanie statutu;

2)

(uchylony)

3)

(uchylony)

4)

opiniowanie kandydatów na stanowiska: zastępcy dyrektora do spraw naukowych, sekretarza

naukowego oraz kierowników komórek organizacyjnych wskazanych w regulaminie organizacyjnym,

odpowiedzialnych za prowadzenie badań naukowych;

4a)

(uchylony)

5)

opiniowanie kierunkowych planów tematycznych badań naukowych i prac rozwojowych oraz

finansowych instytutu, a także rocznych sprawozdań dyrektora z wykonania zadań;

6)

zatwierdzanie perspektywicznych kierunków działalności naukowej, rozwojowej i wdrożeniowej;

7)

opiniowanie wniosków w sprawie połączenia, podziału, przekształcenia lub reorganizacji

instytutu oraz stałej współpracy instytutu z innymi osobami prawnymi;

8)

opiniowanie regulaminu organizacyjnego;

9)

opiniowanie rocznego planu finansowego;

10)

opiniowanie rocznych sprawozdań finansowych;

11)

opiniowanie podziału zysku instytutu;

12)

opiniowanie kwalifikacji osób na stanowiska pracowników naukowych i badawczo-technicznych

oraz dokonywanie okresowej oceny dorobku naukowego i technicznego tych pracowników;

13)

opiniowanie wniosków o przyznawanie stypendiów naukowych;

14)

przeprowadzanie postępowań w sprawie nadania stopnia doktora i stopnia doktora habilitowanego

w zakresie posiadanych uprawnień;

15)

wnioskowanie do dyrektora o mianowanie na stanowisko profesora lub profesora instytutu;

16)

ustalanie programów studiów podyplomowych i programów kształcenia w szkołach doktorskich

17)

opiniowanie regulaminu zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi oraz prawami

własności przemysłowej oraz zasad komercjalizacji wyników badań naukowych i prac rozwojowych;

18)

przypisywanie poziomów Polskiej Ramy Kwalifikacji do kwalifikacji nadawanych po ukończeniu

studiów podyplomowych, o których mowa w art. 2 ust. 3 pkt 1, z uwzględnieniem art. 21 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o Zintegrowanym

Systemie Kwalifikacji

(Dz. U. z 2020 r. poz. 226);

19)

podejmowanie decyzji o włączeniu do Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji kwalifikacji

nadawanych po ukończeniu studiów podyplomowych i innych form kształcenia, z uwzględnieniem

informacji, o których mowa w art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o Zintegrowanym Systemie Kwalifikacji;

20)

występowanie do ministra właściwego, o którym mowa w art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o Zintegrowanym Systemie Kwalifikacji, z wnioskiem o włączenie do Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji kwalifikacji nadawanych

po ukończeniu innych form kształcenia, w tym szkoleń i kursów dokształcających, o

których mowa w art. 2 ust. 3 pkt 2.

3.

Prawo głosu w sprawach, o których mowa w ust. 2 pkt 12 i 13, mają członkowie rady

naukowej posiadający stopień naukowy lub tytuł naukowy.

4.

Prawo głosu w sprawach, o których mowa w ust. 2 pkt 14, mają członkowie rady naukowej

posiadający stopień naukowy doktora habilitowanego lub tytuł naukowy.

5.

Rada naukowa jest uprawniona do zajmowania stanowiska we wszystkich sprawach dotyczących

działalności instytutu.

6.

Rada naukowa sporządza opinie, o których mowa w ust. 2 pkt 4, 5, 7, 9-13, w terminie

nie dłuższym niż 30 dni.

1.

W skład rady naukowej instytutu wchodzi nie mniej niż dwanaście i nie więcej niż czterdzieści

osób. Statut instytutu określa liczbę tych osób oraz proporcje udziału osób posiadających

stopień naukowy doktora oraz stopień naukowy doktora habilitowanego lub tytuł naukowy,

wchodzących w skład rady naukowej i będących pracownikami instytutu.

2.

W skład rady naukowej, w liczbie określonej w statucie instytutu, wchodzą

1)

pracownicy naukowi i badawczo-techniczni instytutu, którzy stanowią co najmniej 40%

składu rady;

2)

osoby niebędące pracownikami instytutu, które stanowią co najmniej 50% składu rady.

2a.

(uchylony)

3.

Osoby posiadające stopień naukowy doktora habilitowanego lub tytuł naukowy, zatrudnione

w pełnym wymiarze czasu pracy w instytucie nie krócej niż rok od dnia rozpoczęcia

procedury powołania rady naukowej, wchodzą w skład rady w liczbie określonej w statucie

instytutu.

4.

Do rady naukowej wchodzą osoby spoza instytutu posiadające co najmniej stopień naukowy

doktora oraz osoby wyróżniające się wiedzą i praktycznym dorobkiem w sferze gospodarczej

objętej działalnością instytutu, które powołuje minister nadzorujący, w tym spośród

kandydatów przedstawionych przez dyrektora.

5.

W skład rady naukowej wchodzą

1)

dyrektor, jego zastępcy oraz główny księgowy, jeżeli spełniają wymagania określone

w ust. 3, z prawem głosu w sprawach, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 12-14,

2)

przedstawiciel ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki z prawem

głosu w sprawach, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1, 4, 5-11 i 17-20

- którzy nie są zaliczani do osób, których liczba została określona w ust. 1.

5a.

Przepisu ust. 5 pkt 2 nie stosuje się do rady naukowej instytutu nadzorowanego przez

ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki.

6.

Członków rady naukowej nieposiadających stopnia doktora habilitowanego lub tytułu

naukowego oraz przedstawicieli pracowników badawczo-technicznych wybierają w głosowaniu

tajnym pracownicy instytutu na okres 4 lat.

7.

Jeżeli liczba pracowników spełniających wymagania określone w ust. 3 przekracza liczbę

należnych im miejsc w radzie, przeprowadza się wybory, o których mowa w ust. 6.

8.

Tryb wyborów reguluje regulamin wyborów ustanowiony przez dyrektora instytutu po zasięgnięciu

opinii rady naukowej.

9.

Rada naukowa działa na podstawie uchwalonego przez siebie regulaminu.

10.

Członkowie rady naukowej zatrudnieni poza instytutem są obowiązani do nieujawniania

uzyskanych informacji, stanowiących tajemnicę instytutu w rozumieniu przepisów o zwalczaniu

nieuczciwej konkurencji.

11.

Statut instytutu może przewidywać możliwość udziału w posiedzeniach rady naukowej

za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, oraz możliwość głosowania za

pośrednictwem systemu teleinformatycznego, jeżeli system ten zapewnia zachowanie tajności

głosowania.

1.

Rada naukowa wybiera spośród swoich członków w głosowaniu tajnym przewodniczącego

i jego zastępców. Przewodniczącego rady naukowej wybiera się spośród członków rady

powołanych przez ministra nadzorującego.

2.

Przewodniczącym rady naukowej może być osoba posiadająca co najmniej stopień naukowy

doktora.

3.

Funkcja zastępcy przewodniczącego rady naukowej nie może być łączona ze stanowiskiem

dyrektora, zastępcy dyrektora lub głównego księgowego.

4.

W posiedzeniu rady naukowej biorą udział dyrektor, przedstawiciel zakładowych organizacji

związkowych oraz inne osoby zaproszone przez przewodniczącego rady naukowej.

1.

Z tytułu działalności w radzie naukowej nie przysługuje dodatkowe wynagrodzenie.

2.

Członkom rady naukowej mającym inne miejsce zamieszkania niż miejsce posiedzeń rady

przysługują diety, zwrot kosztów podróży i noclegów związanych z uczestnictwem w tych

posiedzeniach, na podstawie przepisów wydanych na podstawie art. 77.

1.

Instytuty i instytuty Sieci Łukasiewicz mogą utworzyć Radę Główną Instytutów Badawczych,

zwaną dalej „Radą”, jako wybieralny organ przedstawicielski tych instytutów.

2.

Rada działa na podstawie uchwalonego przez siebie regulaminu.

3.

Kadencja Rady trwa 3 lata.

4.

Rada składa się z trzydziestu jeden członków wybieranych przez elektorów.

5.

Elektorzy są wybierani przez

1)

rady naukowe - spośród pracowników instytutów;

2)

rady instytutów Sieci Łukasiewicz - spośród pracowników instytutów Sieci Łukasiewicz.

6.

W przypadku instytutu albo instytutu Sieci Łukasiewicz zatrudniającego

1)

do dwustu pięćdziesięciu pracowników - rada naukowa albo rada instytutu Sieci Łukasiewicz

wybiera jednego elektora;

2)

powyżej dwustu pięćdziesięciu pracowników - rada naukowa albo rada instytutu Sieci

Łukasiewicz wybiera dwóch elektorów.

7.

Rada opracowuje opinie i wnioski w sprawach polityki naukowej państwa oraz w sprawach

warunków i zasad działania instytutów i instytutów Sieci Łukasiewicz, które przedstawia

w szczególności Radzie Ministrów, ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego

i nauki oraz ministrom nadzorującym instytuty.

1.

Do kompetencji ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki należy ocena

poziomu działalności naukowej instytutu oraz zgodności działalności instytutu z zadaniami

określonymi w art. 2 ust. 1 i 2.

2.

Podstawą oceny jest ewaluacja jakości działalności naukowej przeprowadzana przez Komisję,

w trybie określonym w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

1.

Minister nadzorujący sprawuje nadzór nad

1)

zgodnością działań instytutu z przepisami prawa i statutem;

2)

realizacją przez instytut podstawowych zadań instytutu określonych w art. 2 ust. 1;

3)

prawidłowością wydatkowania środków publicznych.

2.

Kontrolę w ramach nadzoru przeprowadza się na zasadach i w trybie określonych w przepisach

o kontroli w administracji rządowej.

3.

Dyrektor i przewodniczący rady naukowej są zobowiązani do realizacji zaleceń pokontrolnych

wydanych przez ministra nadzorującego.

4.

(uchylony)

1.

Przewodniczący rady naukowej przekazuje ministrowi nadzorującemu uchwały rady w sprawach,

o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 5-11 i 17-19, w terminie 7 dni od dnia ich podjęcia.

2.

Minister nadzorujący może uchylić w całości albo w części uchwałę, o której mowa w

ust. 1, w przypadku stwierdzenia jej niezgodności z przepisami prawa lub statutem

instytutu. Uchylenie uchwały następuje w drodze decyzji administracyjnej, w terminie

30 dni od dnia otrzymania uchwały.

3.

Minister nadzorujący, wszczynając postępowanie, o którym mowa w ust. 2, może wstrzymać

wykonanie uchwały.

1.

Minister nadzorujący, nie rzadziej niż raz na 3 lata, przeprowadza kontrolę instytutu.

2.

Kontrola instytutu jest przeprowadzana w celu dokonania oceny

1)

działalności finansowej instytutu;

2)

organizacji i jakości pracy instytutu;

3)

jakości zarządzania instytutem.

3.

(uchylony)

4.

Na podstawie wyników kontroli minister nadzorujący może podjąć czynności określone

w art. 7 ust. 1 lub art. 9 ust. 2. Minister nadzorujący może także zlecić dyrektorowi

instytutu dokonanie czynności naprawczych lub usprawniających działalność instytutu.

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

1.

Minister nadzorujący może nałożyć na instytut obowiązek wprowadzenia do jego planu

zadania lub wyznaczyć zadanie poza planem, zgodnie z zakresem działania określonym

w statucie instytutu, jeżeli jest to niezbędne ze względu na potrzeby obronności i

bezpieczeństwa publicznego, w przypadku stanu klęski żywiołowej lub w celu wykonania

zobowiązań międzynarodowych.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, minister nadzorujący zapewnia instytutowi

środki do wykonania zadania, chyba że wykonanie zadania następuje odpłatnie na podstawie

umowy ze stroną finansującą wykonanie zadania.

3.

Roczne sprawozdanie finansowe oraz informacje o zarządzaniu składnikami mienia trwałego

instytutu dyrektor podaje do informacji publicznej na stronie podmiotowej ministra

nadzorującego w Biuletynie Informacji Publicznej, niezwłocznie po zatwierdzeniu sprawozdania

przez tego ministra.

(uchylony)

1.

Instytuty mogą współpracować w ramach centrów naukowo-przemysłowych, zwanych dalej

„centrami”. Warunkiem utworzenia centrum jest nawiązanie współpracy naukowo-gospodarczej

w celu realizacji zadań, o których mowa w ust. 5, przez co najmniej jeden instytut

badawczy oraz co najmniej jedną jednostkę sektora gospodarczego.

2.

W skład centrów mogą wchodzić również uczelnie i instytuty naukowe Polskiej Akademii

Nauk oraz zagraniczne instytucje naukowe.

3.

Centra działają na podstawie umów zawartych między podmiotami wchodzącymi w skład

centrów.

4.

Umowa o utworzeniu centrum zawiera postanowienia dotyczące w szczególności

1)

szczegółowych zadań centrum;

2)

struktury organizacyjnej centrum;

3)

sposobu reprezentacji centrum;

4)

sposobu finansowania zadań centrum;

5)

sposobu podejmowania decyzji przez organy centrum;

6)

odpowiedzialności podmiotów wchodzących w skład centrum za zobowiązania majątkowe

centrum.

5.

Do zadań centrów należy

1)

wspieranie i koordynowanie działalności podmiotów wchodzących w skład centrum;

2)

współdziałanie w realizacji wdrożeń wyników prac naukowo-technicznych centrum;

3)

inicjowanie tworzenia i korzystania z dużej infrastruktury badawczej;

4)

organizowanie okresowej wymiany pracowników i studentów pomiędzy instytutami i uczelniami

a przedsiębiorcami;

5)

realizacja programów staży pracowników naukowych, posiadających stopień naukowy doktora,

w jednostkach centrów, ze szczególnym uwzględnieniem przedsiębiorców;

6)

inicjowanie i koordynowanie udziału instytutów, przedsiębiorców i uczelni w międzynarodowych

programach badawczych;

7)

pozyskiwanie i obsługa projektów badawczych międzynarodowych, wspólnych projektów

badawczych krajowych i finansowanych z funduszy europejskich.

6.

Centrum działa na zasadach zapewniających reprezentację podmiotów wchodzących w skład

centrum oraz przez swoje organy powołane na podstawie umowy.

7.

Podmioty wchodzące w skład centrum mogą współpracować w formie klastrów, parków technologicznych,

platform technologicznych i w innych formach organizowania się, odpowiadających celom

i przedmiotowi ich działalności.

1.

Instytut zatrudnia pracowników

1)

naukowych;

2)

badawczo-technicznych;

3)

inżynieryjno-technicznych;

4)

administracyjno-ekonomicznych;

5)

bibliotecznych i pracowników dokumentacji naukowej;

6)

na stanowiskach robotniczych;

7)

obsługi i innych.

2.

W instytucie badawczym nie może istnieć stosunek bezpośredniej podległości służbowej

między małżonkami oraz osobami pozostającymi ze sobą w stosunku pokrewieństwa do drugiego

stopnia włącznie lub powinowactwa pierwszego stopnia oraz w stosunku przysposobienia,

opieki lub kurateli.

3.

Instytuty prowadzące badania naukowe i prace rozwojowe w sferze związanej z ochroną

zdrowia zatrudniają, poza pracownikami, o których mowa w ust. 1, pracowników wykonujących

zawody medyczne.

4.

Żołnierze zawodowi oraz funkcjonariusze służb podlegających ministrowi właściwemu

do spraw wewnętrznych mogą zostać oddelegowani do pełnienia służby w instytucie badawczym.

(uchylony)

Pracownikom naukowym i pracownikom badawczo-technicznym przysługuje urlop wypoczynkowy

w wymiarze 36 dni w ciągu roku.

1.

Pracownikiem naukowym instytutu może być osoba posiadająca wymagane kwalifikacje naukowe,

określone w art. 43.

2.

Podstawowym obowiązkiem pracownika naukowego jest realizacja celów i zadań instytutu,

w tym prowadzenie działalności naukowej i rozwojowej.

1.

Pracownikiem naukowym może być osoba zatrudniona na stanowisku

1)

profesora;

2)

profesora instytutu;

3)

adiunkta;

4)

asystenta.

2.

Na stanowisku profesora może być zatrudniona osoba posiadająca tytuł profesora.

3.

Na stanowisku profesora instytutu może być zatrudniona osoba posiadająca tytuł profesora,

stopień doktora habilitowanego lub stopień doktora, a w przypadku osoby na stałe zamieszkującej

za granicą - co najmniej stopień doktora.

4.

Na stanowisku adiunkta może być zatrudniona osoba posiadająca stopień doktora.

5.

Na stanowisku asystenta może być zatrudniona osoba posiadająca tytuł zawodowy magistra

lub równorzędny.

6.

Zatrudnienie pracownika naukowego jest poprzedzone konkursem. Kryteria i tryb przeprowadzania

i ogłaszania konkursu określa statut instytutu. Ogłoszenie o konkursie zamieszcza

się także na stronie podmiotowej ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego

i nauki w Biuletynie Informacji Publicznej oraz na stronie internetowej Komisji Europejskiej

w europejskim portalu dla mobilnych naukowców przeznaczonym do publikacji ofert pracy

naukowców.

7.

Przepisu ust. 6 nie stosuje się

1)

do żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy służb podległych ministrowi właściwemu do

spraw wewnętrznych;

2)

w przypadku zatrudnienia na czas określony pracownika naukowego

a)

skierowanego do pracy na podstawie umowy zawartej z zagraniczną instytucją naukową,

b)

na okres realizacji projektu obejmującego badania naukowe lub prace rozwojowe, finansowanego

w trybie konkursowym ze środków finansowych na szkolnictwo wyższe i naukę lub środków

finansowych pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, z niepodlegających zwrotowi

środków z pomocy udzielonej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) lub z innych środków pochodzących ze źródeł zagranicznych niepodlegających

zwrotowi,

c)

na tym samym stanowisku, jeżeli poprzednia umowa o pracę była zawarta na czas nie

krótszy niż trzy lata.

1.

Stosunek pracy z pracownikami naukowymi nawiązuje się na podstawie umowy o pracę,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Nawiązanie stosunku pracy na czas nieokreślony na stanowisku profesora lub profesora

instytutu z pracownikiem naukowym posiadającym tytuł profesora może nastąpić na podstawie

mianowania. Mianowania dokonuje dyrektor. Osobę pełniącą funkcję dyrektora na stanowisko

profesora mianuje minister nadzorujący instytut.

3.

Pracownicy naukowi podlegają okresowym ocenom dorobku naukowego i technicznego, dokonywanym

przez radę naukową. Rada naukowa, dokonując oceny, uwzględnia w szczególności liczbę

i jakość patentów, wdrożeń, publikacji naukowych oraz prowadzonych i planowanych badań

naukowych lub prac rozwojowych.

4.

Pracownicy naukowi podlegają ocenom okresowym nie rzadziej niż raz na 4 lata. Tryb

oceny okresowej określa regulamin ustanowiony przez dyrektora.

5.

Do obowiązków pracownika naukowego należy realizacja zadań statutowych instytutu,

w szczególności poprzez

1)

twórczą działalność naukową polegającą na rozwiązywaniu problemów naukowych;

2)

wprowadzanie do praktyki wyników badań naukowych lub prac rozwojowych;

3)

podnoszenie swoich kwalifikacji;

4)

upowszechnianie osiągnięć nauki, w tym poprzez publikacje oraz aktywny udział w życiu

naukowym;

5)

kształcenie kadry naukowej;

6)

udział w pracach organizacyjnych instytutu związanych z prowadzonymi badaniami naukowymi

lub pracami rozwojowymi oraz działalnością dydaktyczną lub artystyczną, a w instytucie

nadzorowanym przez ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw

wewnętrznych lub Ministra Obrony Narodowej - także udzielanie świadczeń zdrowotnych

przez ten instytut.

6.

Do pracowników zatrudnionych na stanowisku asystenta nie stosuje się przepisu ust.

5 pkt 5.

7

Wykonywanie obowiązków pracownika naukowego stanowi działalność twórczą o indywidualnym

charakterze, o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1231 oraz z 2020 r. poz. 288).

1.

Stosunek pracy z mianowanym pracownikiem naukowym może ulec rozwiązaniu w każdym czasie

w drodze porozumienia stron.

2.

Rozwiązanie stosunku pracy z mianowanym pracownikiem naukowym, z zachowaniem trzymiesięcznego

okresu wypowiedzenia, może nastąpić w przypadku

1)

czasowej niezdolności do pracy spowodowanej chorobą, jeżeli okres tej niezdolności

przekracza okres zasiłkowy, a w przypadku stwierdzenia przez uprawnionego lekarza

poprawy stanu zdrowia i możliwości powrotu do pracy, jeżeli okres ten przekracza 2

lata;

2)

wszczęcia postępowania w sprawie likwidacji instytutu;

3)

otrzymania przez mianowanego pracownika naukowego dwóch kolejnych ocen negatywnych,

o których mowa w art. 44 ust. 3;

4)

podjęcia dodatkowego zatrudnienia lub prowadzenia działalności gospodarczej bez uzyskania

zgody dyrektora, o której mowa w art. 47 ust. 1.

3.

Rozwiązanie stosunku pracy z mianowanym pracownikiem naukowym bez wypowiedzenia może

nastąpić w przypadku

1)

trwałej utraty zdolności do pracy na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej orzeczeniem

lekarza orzecznika, w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych, jeżeli nie ma możliwości zatrudnienia pracownika na innym stanowisku,

odpowiednim do jego stanu zdrowia i kwalifikacji zawodowych, albo gdy pracownik odmawia

przejścia do takiej pracy;

2)

niedostarczenia w wyznaczonym terminie orzeczenia potwierdzającego zdolność do pracy

na zajmowanym stanowisku, wydanego przez lekarza prowadzącego badania okresowe lub

kontrolne;

3)

dopuszczenia się przez niego

a)

czynu określonego w art. 115 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, stwierdzonego prawomocnym wyrokiem sądu,

b)

stwierdzonego prawomocnym orzeczeniem komisji dyscyplinarnej na podstawie opinii komisji

do spraw etyki w nauce, o której mowa w art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej Akademii Nauk

-

przywłaszczenia sobie autorstwa albo wprowadzenia w błąd co do autorstwa całości lub

części cudzego utworu albo artystycznego wykonania,

-

rozpowszechnienia, bez podania nazwiska lub pseudonimu twórcy, cudzego utworu w wersji

oryginalnej albo w postaci opracowania,

-

rozpowszechnienia, bez podania nazwiska lub pseudonimu twórcy, cudzego artystycznego

wykonania albo publicznego zniekształcenia takiego utworu, artystycznego wykonania,

fonogramu, wideogramu lub nadania,

-

innego sposobu naruszenia cudzych praw autorskich lub praw pokrewnych,

-

fałszowania badań lub wyników badań naukowych,

-

innego oszustwa naukowego;

4)

skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo.

4.

Stosunek pracy z mianowanym pracownikiem naukowym może być rozwiązany również z innych

ważnych przyczyn, po uzyskaniu zgody rady naukowej instytutu.

1.

Stosunek pracy mianowanego pracownika naukowego wygasa z mocy prawa w przypadku

1)

stwierdzenia, że mianowanie nastąpiło na podstawie fałszywych lub nieważnych dokumentów;

2)

prawomocnego orzeczenia przez sąd utraty praw publicznych;

3)

prawomocnego orzeczenia środka karnego w postaci zakazu zajmowania określonego stanowiska,

w przypadku gdy orzeczenie to dotyczy wykonywania obowiązków pracownika naukowego;

4)

upływu trzymiesięcznego okresu nieobecności w pracy z powodu tymczasowego aresztowania;

5)

odbywania kary pozbawienia wolności lub ograniczenia wolności;

6)

upływu okresu mianowania;

7)

śmierci pracownika naukowego.

2.

Stosunek pracy mianowanego pracownika naukowego zatrudnionego na stanowisku profesora

lub profesora instytutu wygasa z końcem roku, w którym ukończył on 70. rok życia.

3.

Wygaśnięcie stosunku pracy stwierdza dyrektor.

4.

Stosunek pracy mianowanego pracownika naukowego pełniącego funkcję dyrektora, z końcem

roku, w którym ukończył on 70. rok życia, przekształca się w stosunek pracy na podstawie

umowy o pracę.

1.

Wykonywanie przez pracownika naukowego dodatkowego zatrudnienia w ramach stosunku

pracy lub prowadzenie działalności gospodarczej, bez uzyskania wcześniejszej zgody

dyrektora, stanowi podstawę do rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem w instytucie

będącym podstawowym miejscem pracy.

2.

Osoby zatrudnione na stanowisku dyrektora instytutu mogą podejmować dodatkowe zatrudnienie

w ramach stosunku pracy lub prowadzić działalność gospodarczą, za zgodą ministra nadzorującego.

Wykonywanie przez dyrektora dodatkowego zatrudnienia w ramach stosunku pracy lub prowadzenie

działalności gospodarczej bez zgody ministra nadzorującego powoduje wygaśnięcie powołania,

o którym mowa w art. 24 ust. 2.

3.

Wypowiedzenia stosunku pracy, o którym mowa w ust. 1, dokonuje dyrektor, a wygaśnięcie

powołania, o którym mowa w ust. 2, stwierdza minister nadzorujący.

4.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do pracowników naukowych podejmujących zatrudnienie

w ramach stosunku pracy

1)

w urzędach, o których mowa w art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, 2 i 4a ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach

urzędów państwowych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 537);

2)

w organach towarzystw naukowych i zawodowych;

3)

w organach wymiaru sprawiedliwości;

4)

w instytucjach kultury;

5)

we władzach Polskiej Akademii Nauk i Polskiej Akademii Umiejętności.

5.

Pracownika naukowego w okresie trwania stosunku pracy obowiązuje zakaz prowadzenia

działalności konkurencyjnej wobec instytutu, określony w odrębnej umowie.

6.

Wykonywanie przez pracownika naukowego działalności konkurencyjnej stanowi podstawę

do rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem w instytucie będącym podstawowym miejscem

pracy.

7.

Przepisy ust. 1 i 3-6 mają zastosowanie do pracowników instytutu, o których mowa w

art. 39 ust. 1 pkt 2 i 3.

1.

Podstawowym obowiązkiem pracownika badawczo-technicznego jest realizacja celów i zadań

instytutu, a w szczególności aktywne współdziałanie w rozwiązywaniu problemów naukowo-technicznych,

prowadzenie prac zmierzających do ich praktycznych zastosowań oraz uczestniczenie

w ich wdrażaniu i upowszechnianiu.

2.

Do obowiązków pracownika badawczo-technicznego należy realizacja zadań statutowych

instytutu, w szczególności poprzez

1)

współuczestniczenie w rozwiązywaniu problemów naukowych realizowanych przez instytut;

2)

przystosowywanie rezultatów badań do potrzeb praktyki;

3)

prowadzenie prac w dziedzinie projektów, konstrukcji, technologii, organizacji, metod

leczniczych i udział we wprowadzaniu ich do praktyki;

4)

prowadzenie prac doświadczalnych;

5)

prowadzenie prac związanych z ochroną własności przemysłowej, praw autorskich i wynalazczości;

6)

uczestniczenie w pracach organizacyjnych związanych z działalnością, o której mowa

w pkt 1-4.

1.

Pracownikiem badawczo-technicznym jest osoba zatrudniona na stanowisku

1)

głównego specjalisty badawczo-technicznego;

2)

starszego specjalisty badawczo-technicznego;

3)

specjalisty badawczo-technicznego.

2.

Na stanowisku badawczo-technicznym może być zatrudniona osoba posiadająca wykształcenie

wyższe. Dodatkowe kwalifikacje na stanowiska badawczo-techniczne ustala dyrektor po

zasięgnięciu opinii rady naukowej oraz zakładowych organizacji związkowych.

3.

Nabór pracowników badawczo-technicznych na stanowiska przewidziane dla żołnierzy zawodowych

oraz funkcjonariuszy służb podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

odbywa się na zasadach określonych w przepisach właściwych dla tych służb.

Pracownicy badawczo-techniczni podlegają ocenom okresowym nie rzadziej niż raz na

4 lata. Do oceny stosuje się odpowiednio przepis art. 44 ust. 3.

Pracownicy naukowi i badawczo-techniczni ponoszą odpowiedzialność dyscyplinarną za

rażące naruszenie obowiązków lub uchybienie godności pracownika nauki.

1.

Karami dyscyplinarnymi pracownika naukowego i badawczo-technicznego są

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

nagana z pozbawieniem prawa do pełnienia funkcji kierowniczych w instytucie na okres

do 5 lat.

2.

Odpis orzeczenia o udzieleniu kary dyscyplinarnej z uzasadnieniem włącza się do akt

osobowych pracownika naukowego lub badawczo-technicznego.

1.

Karę upomnienia za przewinienia dyscyplinarne mniejszej wagi nakłada dyrektor po uprzednim

wysłuchaniu pracownika naukowego lub badawczo-technicznego.

2.

Pracownik naukowy lub badawczo-techniczny ukarany przez dyrektora karą upomnienia

może wnieść odwołanie do komisji dyscyplinarnej. Odwołanie wnosi się w terminie 14

dni od dnia doręczenia zawiadomienia o ukaraniu.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, komisja nie może wymierzyć kary surowszej.

1.

W sprawach dyscyplinarnych pracowników naukowych lub badawczo-technicznych orzekają

1)

w pierwszej instancji - komisja dyscyplinarna w instytucie w składzie trzech członków;

2)

w drugiej instancji - komisja dyscyplinarna do spraw pracowników naukowych i badawczo-technicznych

instytutów przy ministrze właściwym do spraw szkolnictwa wyższego i nauki w składzie

trzech członków.

2.

W składzie orzekającym komisji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, co najmniej jeden z

członków powinien posiadać tytuł zawodowy magistra prawa.

3.

Przewodniczącym składu orzekającego powinien być pracownik naukowy zatrudniony na

stanowisku nie niższym niż obwiniony.

1.

Komisja dyscyplinarna, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1, pochodzi z wyboru. Tryb

wyboru określa statut instytutu.

2.

Komisję dyscyplinarną, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 2, powołuje minister właściwy

do spraw szkolnictwa wyższego i nauki.

3.

Komisje dyscyplinarne, o których mowa w art. 54 ust. 1, są niezawisłe w zakresie orzekania.

4.

Komisje dyscyplinarne, o których mowa w art. 54 ust. 1, rozstrzygają samodzielnie

wszelkie zagadnienia faktyczne oraz prawne i nie są związane rozstrzygnięciami innych

organów stosujących prawo, z wyjątkiem prawomocnego skazującego wyroku sądu oraz opinii

komisji do spraw etyki w nauce, o której mowa w ust. 5.

5.

W sprawach naruszeń dyscyplinarnych, które stanowią naruszenie zasad etyki w nauce,

w szczególności w sprawach określonych w art. 56 ust. 3 pkt 1-4, komisja dyscyplinarna

może zwrócić się o wydanie opinii do komisji do spraw etyki w nauce, o której mowa

w art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej Akademii Nauk. Opinia komisji do spraw etyki w nauce wiąże komisję dyscyplinarną drugiej instancji

w ustaleniu treści naruszenia.

6.

Postanowienia i orzeczenia składu orzekającego zapadają zwykłą większością głosów.

7.

Kadencja komisji dyscyplinarnej, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1, trwa 4 lata.

8.

Kadencja komisji dyscyplinarnej, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 2, trwa 4 lata.

9.

Obsługę komisji dyscyplinarnej, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 2, wykonują komórki

organizacyjne urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego

i nauki.

1.

Postępowanie dyscyplinarne komisja dyscyplinarna wszczyna na wniosek rzecznika dyscyplinarnego.

2.

Postępowanie dyscyplinarne nie może być wszczęte po upływie 6 miesięcy od dnia powzięcia,

odpowiednio przez dyrektora lub ministra nadzorującego, wiadomości o popełnieniu czynu

uzasadniającego nałożenie kary oraz po upływie 5 lat od dnia popełnienia tego czynu.

Jeżeli czyn stanowi przestępstwo, okres ten nie może być krótszy od okresu przedawnienia

ścigania tego przestępstwa, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie wyjaśniające z urzędu, w przypadku gdy

pracownikowi naukowemu lub badawczo-technicznemu zarzuca się popełnienie czynu polegającego

na

1)

przywłaszczeniu sobie autorstwa albo wprowadzeniu w błąd co do autorstwa całości lub

części cudzego utworu;

2)

rozpowszechnieniu, bez podania nazwiska lub pseudonimu twórcy, cudzego utworu w wersji

oryginalnej albo w postaci opracowania;

3)

naruszeniu cudzych praw autorskich lub praw pokrewnych w inny sposób;

4)

fałszowaniu badań lub wyników badań naukowych i prac rozwojowych lub dokonaniu innego

oszustwa naukowego;

5)

przyjmowaniu, w związku z pełnieniem funkcji lub zajmowaniem stanowiska w instytucie,

korzyści majątkowej lub osobistej albo jej obietnicy;

6)

powoływaniu się na wpływy w instytucie, instytucji państwowej lub samorządowej albo

wywoływaniu przekonania innej osoby lub utwierdzaniu jej w przekonaniu o istnieniu

takich wpływów i podjęciu się pośrednictwa w załatwieniu sprawy w zamian za korzyść

majątkową lub osobistą albo jej obietnicę;

7)

udzieleniu albo obiecywaniu udzielenia korzyści majątkowej lub osobistej w zamian

za pośrednictwo w załatwieniu sprawy w instytucie, polegające na wywarciu wpływu na

decyzję, działanie lub zaniechanie osoby pełniącej funkcję lub zajmującej stanowisko

w instytucie, w związku z pełnieniem tej funkcji lub zajmowaniem stanowiska.

4.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 2, wszczęto postępowanie dyscyplinarne, karalność

czynu uzasadniającego nałożenie kary ustaje z upływem 2 lat od dnia wszczęcia postępowania.

5.

Nie stosuje się przedawnienia w odniesieniu do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego

wobec pracownika naukowego lub badawczo-technicznego, któremu zarzuca się popełnienie

czynu, o którym mowa w ust. 3 pkt 1-5.

6.

Kary dyscyplinarne określone w art. 52 ust. 1 ulegają zatarciu, a odpis orzeczenia

o ukaraniu, dołączony do akt osobowych pracownika naukowego lub badawczo-technicznego,

podlega usunięciu po upływie 3 lat, a w przypadku kary określonej w art. 52 ust. 1

pkt 3 po upływie 5 lat od dnia doręczenia mu prawomocnego orzeczenia o ukaraniu, jeżeli

w tym okresie nie został on ukarany dyscyplinarnie lub prawomocnie skazany za przestępstwo

umyślne.

1.

Rzecznika dyscyplinarnego w instytucie powołuje rada naukowa instytutu, a rzecznika

dyscyplinarnego przy komisji dyscyplinarnej, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 2

- minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki, spośród pracowników naukowych

posiadających co najmniej stopień doktora habilitowanego.

2.

W przypadku powzięcia przez organ, który powołał rzecznika dyscyplinarnego, wiadomości

o popełnieniu czynu uzasadniającego odpowiedzialność dyscyplinarną, organ niezwłocznie

poleca rzecznikowi dyscyplinarnemu wszczęcie postępowania wyjaśniającego.

3.

Rzecznik dyscyplinarny jest związany poleceniami organu, który go powołał.

4.

Kadencja rzecznika dyscyplinarnego powoływanego przez radę naukową instytutu trwa

4 lata.

5.

Kadencja rzecznika dyscyplinarnego powoływanego przez ministra właściwego do spraw

szkolnictwa wyższego i nauki trwa 4 lata.

1.

Obwiniony ma prawo do korzystania z pomocy wybranego przez siebie obrońcy.

2.

W przypadku gdy obwiniony uchyla się od uczestnictwa w postępowaniu, postępowanie

może toczyć się pod jego nieobecność.

3.

Od orzeczenia komisji dyscyplinarnej w instytucie strony mogą się odwołać do komisji,

o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 2, w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia

wraz z uzasadnieniem.

4.

Od prawomocnego orzeczenia komisji dyscyplinarnej, o której mowa w art. 54 ust. 1

pkt 2, stronom służy odwołanie do Sądu Apelacyjnego w Warszawie - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych. Do odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dotyczące apelacji. Od orzeczenia Sądu Apelacyjnego nie służy skarga kasacyjna.

5.

O prawomocnym orzeczeniu w sprawach naruszeń, o których mowa w art. 56 ust. 3 pkt

1-4, komisja dyscyplinarna przekazuje informację do wiadomości organu przyznającego

środki finansowe na naukę.

6.

Postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem można wznowić, jeżeli

1)

w związku z postępowaniem dopuszczono się rażącego naruszenia prawa, a istnieje uzasadniona

podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia;

2)

po wydaniu orzeczenia ujawniły się nowe fakty lub dowody nieznane w chwili jego wydania,

wskazujące na to, że obwiniony jest niewinny, skazano go za popełnienie innego czynu

lub komisja bezpodstawnie umorzyła postępowanie;

3)

w trakcie postępowania naruszono przepisy, przez co uniemożliwiono lub w poważnym

stopniu utrudniono obwinionemu korzystanie z prawa do obrony, albo skład komisji nie

odpowiadał warunkom określonym w art. 54, albo zasiadała w niej osoba podlegająca

wyłączeniu.

7.

Wznowienie nie może nastąpić z przyczyny wymienionej w ust. 6 pkt 1, jeżeli była ona

przedmiotem rozpoznania przez sąd apelacyjny w trybie określonym w ust. 4.

8.

Wznowienie postępowania dyscyplinarnego na niekorzyść obwinionego nie jest dopuszczalne

po jego śmierci albo po upływie 3 lat od popełnienia czynu będącego podstawą orzeczenia,

a gdy czyn stanowił przestępstwo - po upływie okresu przedawnienia ścigania tego przestępstwa

lub w razie wykonania kary i jej zatarcia.

9.

Wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego mogą składać, w terminie 30 dni

od dnia powzięcia wiadomości o przyczynie uzasadniającej wznowienie: obwiniony, obrońca,

rzecznik dyscyplinarny, a po śmierci obwinionego lub gdy zachodzą uzasadnione wątpliwości

co do jego poczytalności - także jego małżonek, krewny w linii prostej, brat lub siostra.

1.

Dyrektor może zawiesić w pełnieniu obowiązków pracownika naukowego lub badawczo-technicznego,

przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne lub dyscyplinarne, a także w toku postępowania

wyjaśniającego, jeżeli ze względu na wagę i wiarygodność przedstawionych zarzutów

celowe jest odsunięcie go od wykonywania obowiązków.

2.

Pracownik naukowy lub badawczo-techniczny zostaje z mocy prawa zawieszony w pełnieniu

obowiązków z dniem jego tymczasowego aresztowania.

3.

Zawieszenie w pełnieniu obowiązków nie może trwać dłużej niż 6 miesięcy, chyba że

przeciwko pracownikowi naukowemu lub badawczo-technicznemu toczy się nadal postępowanie

karne.

1.

Wynagrodzenie zasadnicze pracownika naukowego lub badawczo-technicznego w okresie

zawieszenia w pełnieniu obowiązków może ulec obniżeniu, a tymczasowo aresztowanego

ulega ograniczeniu najwyżej do połowy, w zależności od stanu rodzinnego pracownika

naukowego lub badawczo-technicznego, począwszy od pierwszego dnia miesiąca kalendarzowego

następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zawieszenie. W okresie zawieszenia w

pełnieniu obowiązków nie przysługują dodatki do wynagrodzenia oraz wynagrodzenie za

godziny ponadwymiarowe.

2.

Jeżeli postępowanie dyscyplinarne lub karne zakończy się umorzeniem z braku dowodów

winy albo wydaniem orzeczenia lub wyroku uniewinniającego, pracownikowi naukowemu

lub badawczo-technicznemu należy wypłacić pozostałą część pełnego wynagrodzenia.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy tryb postępowania wyjaśniającego i postępowania dyscyplinarnego, w tym

przebieg postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego, możliwość zawieszania i wznawiania

postępowania dyscyplinarnego, sposób i warunki wzywania i przesłuchiwania obwinionego,

świadków i biegłych oraz przeprowadzania innych dowodów, a także sposób wykonywania

kar dyscyplinarnych i ich zatarcia, z zachowaniem przejrzystości tych postępowań oraz

zapewnieniem bezstronności osób przeprowadzających te postępowania.

Do postępowania dyscyplinarnego wobec pracowników naukowych i badawczo-technicznych

w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, z wyłączeniem art. 82 tego kodeksu.

Zasady wynagradzania pracowników instytutu określa się w zakładowym układzie zbiorowym

pracy lub w zakładowym regulaminie wynagradzania.

Zasady wynagradzania, zasady określania okresów pracy i innych uprawnień do dodatku

za wysługę lat oraz do nagrody jubileuszowej, zasady określania czasu pracy, uprawnienia

związane z pracą w warunkach uciążliwych lub szkodliwych, przepisy emerytalne, uprawnienia

do odprawy, wynagrodzenie za okres niezdolności do pracy, czasu choroby lub innej

usprawiedliwionej nieobecności w pracy oraz uprawnienia urlopowe dla pracowników instytutów

będących jednocześnie żołnierzami zawodowymi lub funkcjonariuszami służb nadzorowanych

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych określają przepisy właściwe dla tych

służb.

W sprawach dotyczących stosunku pracy pracowników instytutu, nieuregulowanych w ustawie,

stosuje się przepisy Kodeksu pracy.

1.

Przepisy art. 1 ust. 3, art. 2, art. 22, art. 23, art. 28 ust. 1 i 2, art. 29-32,

art. 39, art. 41-46, art. 47 ust. 1-4, 6 i 7 oraz art. 48-50 stosuje się odpowiednio

do państwowych jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Sprawiedliwości, prowadzących

działalność naukową i badawczo-rozwojową (jednostka organizacyjna).

2.

Minister Sprawiedliwości powołuje i odwołuje dyrektora oraz zastępców dyrektora jednostki

organizacyjnej.

3.

Statut jednostki organizacyjnej nadaje Minister Sprawiedliwości.

4.

Dyrektora, jego zastępców, głównego księgowego oraz pracownika naukowego w okresie

trwania stosunku pracy obowiązuje zakaz prowadzenia działalności konkurencyjnej wobec

jednostki organizacyjnej, jeżeli zakaz ten został określony w odrębnej umowie.

5.

Do zakazu, o którym mowa w ust. 4, stosuje się przepisy art. 101.

Ustawa wchodzi w życie w terminieustawie z dnia 30 kwietnia 2010 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące system

nauki

(Dz. U. poz. 620 i 1036 oraz z 2012 r. poz. 756).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 106 ust.

4, art. 107 ust. 2 i art. 108 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem następującym po

dniu ogłoszenia.