Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 lipca 2020 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Ordynacja podatkowa

Ustawa normuje

1)

zobowiązania podatkowe;

2)

informacje podatkowe;

3)

postępowanie podatkowe, kontrolę podatkową i czynności sprawdzające;

4)

tajemnicę skarbową.

§ 1.

Ustawa normuje również sposób wykonywania przez organy podatkowe obowiązku, o którym

mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z

dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem

danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy

95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych)

(Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.)

§ 2.

Wykonywanie obowiązku, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679,

odbywa się niezależnie od obowiązków organów podatkowych przewidzianych w ustawie

i nie wpływa na tok i wynik procedur podatkowych.

§ 3.

Wystąpienie z żądaniem, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, nie

wpływa na tok i wynik procedur podatkowych.

§ 1.

Przepisy ustawy stosuje się do

1)

podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek

samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy

podatkowe;

2)

(uchylony)

3)

opłaty skarbowej oraz opłat, o których mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych;

4)

spraw z zakresu prawa podatkowego innych niż wymienione w pkt 1, należących do właściwości

organów podatkowych.

§ 2.

Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się również

do opłat, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne niż wymienione w

§ 1 pkt 1 organy.

§ 3.

Organom, o których mowa w § 2, przysługują uprawnienia organów podatkowych.

§ 4.

Przepisów ustawy nie stosuje się do świadczeń pieniężnych wynikających ze stosunków

cywilnoprawnych.

Niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga

się na korzyść podatnika.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

ustawach podatkowych - rozumie się przez to ustawy dotyczące podatków, opłat oraz

niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania,

powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące

prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także

ich następców prawnych oraz osób trzecich;

2)

przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia

ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania

oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących

problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie

ustaw podatkowych;

3)

podatkach - rozumie się przez to również

a)

zaliczki na podatki,

b)

raty podatków, jeżeli przepisy prawa podatkowego przewidują płatność podatku w ratach,

c)

opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe;

4)

księgach podatkowych - rozumie się przez to księgi rachunkowe, podatkową księgę przychodów

i rozchodów, ewidencje oraz rejestry, do których prowadzenia, do celów podatkowych,

na podstawie odrębnych przepisów, obowiązani są podatnicy, płatnicy lub inkasenci;

5

deklaracjach - rozumie się przez to również zeznania, wykazy, zestawienia, sprawozdania

oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa

podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci;

6)

ulgach podatkowych - rozumie się przez to przewidziane w przepisach prawa podatkowego

zwolnienia, odliczenia, obniżki albo zmniejszenia, których zastosowanie powoduje obniżenie

podstawy opodatkowania lub wysokości podatku, z wyjątkiem obniżenia kwoty podatku

należnego o kwotę podatku naliczonego, w rozumieniu przepisów o podatku od towarów

i usług, oraz innych odliczeń stanowiących element konstrukcji tego podatku;

7)

zwrocie podatku - rozumie się przez to zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego

w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, a także inne formy zwrotu podatku

przewidziane w przepisach prawa podatkowego;

8)

niepodatkowych należnościach budżetowych - rozumie się przez to niebędące podatkami

i opłatami należności stanowiące dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu

terytorialnego, wynikające ze stosunków publicznoprawnych;

9)

działalności gospodarczej - rozumie się przez to każdą działalność zarobkową w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 424 i 1086), w tym wykonywanie wolnego zawodu, a także każdą inną działalność zarobkową wykonywaną

we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, nawet gdy inne ustawy nie zaliczają

tej działalności do działalności gospodarczej lub osoby wykonującej taką działalność

- do przedsiębiorców;

10)

cenie transferowej - rozumie się przez to cenę transferową w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób

fizycznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1387, z późn. zm. oraz art. 11a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób

prawnych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 865, z późn. zm.;

11)

(uchylony)

12)

(uchylony)

13)

dokumencie elektronicznym - rozumie się przez to dokument elektroniczny, o którym

mowa w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2020 r. poz. 346, 568 i 695);

14)

portalu podatkowym - rozumie się przez to system teleinformatyczny administracji skarbowej

służący do kontaktu organów podatkowych z podatnikami, płatnikami i inkasentami, a

także ich następcami prawnymi oraz osobami trzecimi, w szczególności do wnoszenia

podań, składania deklaracji oraz doręczania pism organów podatkowych za pomocą środków

komunikacji elektronicznej;

15)

podaniu lub deklaracji odwzorowanych cyfrowo - rozumie się przez to dokument elektroniczny

będący kopią elektroniczną podania lub deklaracji, złożonych w jednostkach organizacyjnych

administracji skarbowej w postaci innej niż elektroniczna, który został wprowadzony

do systemu teleinformatycznego Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w sposób zapewniający

niezaprzeczalność i integralność odwzorowanych danych;

16

przedsiębiorstwie w spadku - rozumie się przez to przedsiębiorstwo w spadku w rozumieniu

ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej

i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw

(Dz. U. poz. 1629 oraz z 2019 r. poz. 1495);

17

zarządzie sukcesyjnym - rozumie się przez to zarząd sukcesyjny w rozumieniu ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej

i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw;

18)

korzyści podatkowej - rozumie się przez to

a)

niepowstanie zobowiązania podatkowego, odsunięcie w czasie powstania zobowiązania

podatkowego lub obniżenie jego wysokości,

b)

powstanie lub zawyżenie straty podatkowej,

c)

powstanie nadpłaty lub prawa do zwrotu podatku albo zawyżenie kwoty nadpłaty lub zwrotu

podatku,

d)

brak obowiązku pobrania podatku przez płatnika, jeżeli wynika on z okoliczności wskazanych

w lit. a;

19)

środkach ograniczających umowne korzyści - rozumie się przez to postanowienia ratyfikowanych

przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych

przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki

podatkowej lub inne środki ograniczające lub odmawiające korzyści wynikających z tych

umów.

§ 1.

Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, deklaracje mogą być składane za pomocą

środków komunikacji elektronicznej.

§ 2.

Organ podatkowy, elektroniczna skrzynka podawcza systemu teleinformatycznego administracji

skarbowej lub portal podatkowy potwierdzają, w formie dokumentu elektronicznego, złożenie

deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

§ 3.

(uchylony)

§ 1.

Deklaracja składana za pomocą środków komunikacji elektronicznej powinna zawierać

1)

dane w ustalonym formacie elektronicznym, zawarte we wzorze deklaracji określonym

w odrębnych przepisach;

2)

jeden podpis elektroniczny.

§ 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia

1)

(uchylony)

2)

sposób przesyłania deklaracji i podań za pomocą środków komunikacji elektronicznej;

3)

rodzaje podpisu elektronicznego, którymi powinny być opatrzone poszczególne typy deklaracji

lub podań.

§ 3.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w § 2, minister właściwy do spraw finansów publicznych

powinien uwzględnić

1)

potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności danych zawartych

w deklaracjach i podaniach oraz potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem;

2)

limity wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku wynikających

z deklaracji i rodzaj podatku, którego dotyczy deklaracja, a także wymagania dla poszczególnych

rodzajów podpisu elektronicznego, w szczególności dotyczące weryfikacji podpisu i

kwalifikowanych elektronicznych znaczników czasu.

(uchylony)

Składanie deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej wójtowi, burmistrzowi

(prezydentowi miasta), staroście, marszałkowi województwa regulują odrębne przepisy.

§ 1.

Organ podatkowy może zwrócić się do podatnika, płatnika lub inkasenta o wyrażenie

zgody na doręczanie pism w formie dokumentu elektronicznego we wszystkich sprawach

podatkowych załatwianych przez ten organ.

§ 2.

W przypadku wyrażenia przez podatnika, płatnika lub inkasenta zgody, o której mowa

w § 1, organ podatkowy poucza ich o skutkach prawnych wynikających z wyrażenia tej

zgody.

§ 3.

Do doręczania, o którym mowa w § 1, stosuje się przepisy art. 144a oraz art. 146.

§ 1.

Uwierzytelnianie podatników, płatników, inkasentów, ich następców prawnych oraz osób

trzecich na portalu podatkowym wymaga użycia danych weryfikowanych za pomocą kwalifikowanego

certyfikatu podpisu elektronicznego, jeżeli te dane pozwalają na identyfikację i uwierzytelnienie

wymagane w celu realizacji usługi online, profilu zaufanego, profilu osobistego albo

innego środka identyfikacji elektronicznej, wydanego w systemie identyfikacji elektronicznej

przyłączonym do węzła krajowego identyfikacji elektronicznej, o którym mowa w art. 21a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 5 września 2016 r. o usługach zaufania

oraz identyfikacji elektronicznej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1173), adekwatnie do poziomu bezpieczeństwa środka identyfikacji elektronicznej wymaganego

dla usług świadczonych w portalu podatkowym.

§ 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

zakres i warunki korzystania z portalu podatkowego, mając na względzie potrzebę zapewnienia

bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności danych zawartych we wnioskach,

deklaracjach i pismach oraz potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem.

§ 3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

inny sposób identyfikacji na portalu podatkowym niż przewidziany w § 1, mając na względzie

potrzebę upowszechniania kontaktów z organami podatkowymi za pośrednictwem portalu

podatkowego oraz konieczność zapewnienia bezpieczeństwa, poufności i pewności w procesie

identyfikacji.

§ 4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

rodzaje spraw, które mogą być załatwiane z wykorzystaniem portalu podatkowego, mając

na względzie potrzebę stopniowego upowszechniania elektronicznej formy kontaktów z

organami podatkowymi oraz charakter tych spraw.

§ 5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wskazać

organy podatkowe, które załatwiają sprawy z wykorzystaniem portalu podatkowego, mając

na względzie usprawnienie pracy urzędów i obsługi podatników, płatników, inkasentów,

ich następców prawnych oraz osób trzecich.

Obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność

przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego

w tych ustawach.

Zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika

do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości,

w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego.

1.

W sprawach o świadczenie wychowawcze za okres do dnia 30 czerwca 2019 r. stosuje się

1)

przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w dotychczasowym brzmieniu, z wyłączeniem art.

20 ust. 3 i 4 tej ustawy, który stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

oraz

2)

przepisy ustawy zmienianej w art. 2 w dotychczasowym brzmieniu, oraz

3)

przepisy ustawy zmienianej w art. 3 w dotychczasowym brzmieniu.

2.

W sprawach o świadczenie wychowawcze na okres po dniu 30 czerwca 2019 r. stosuje się

przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie

pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy

podatkowej.

§ 1.

Podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca

osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu.

§ 2.

Ustawy podatkowe mogą ustanawiać podatnikami inne podmioty niż wymienione w § 1.

§ 1.

Prawa i obowiązki podatnika oraz płatnika będącego przedsiębiorstwem w spadku, w przypadku

gdy na mocy ustaw podatkowych podlega obowiązkowi podatkowemu, w okresie od ustanowienia

do dnia wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego wykonuje zarządca sukcesyjny.

§ 2

W okresie od chwili śmierci przedsiębiorcy do dnia ustanowienia zarządu sukcesyjnego

albo wygaśnięcia uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego, a także w okresie

od dnia, w którym zarządca sukcesyjny przestał pełnić tę funkcję, do dnia powołania

kolejnego zarządcy sukcesyjnego albo wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego prawa i obowiązki

podatnika oraz płatnika, o których mowa w § 1, wykonują osoby, o których mowa w art. 14 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby

fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw, dokonujące czynności, o których mowa w art. 13 tej ustawy.

Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca

osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia

i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

5-8, 11 i 12, art. 4 pkt 1 oraz art. 5-8, które wchodzą w życie po upływie 4 miesięcy

od dnia ogłoszenia.

Inkasentem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca

osobowości prawnej, obowiązana do pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we

właściwym terminie organowi podatkowemu.

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu ogłoszenia,

z wyjątkiem

1)

art. 3 pkt 3 i art. 9, które wchodzą w życie z dniem 25 października 2019 r.;

2)

art. 3 pkt 2 i art. 8, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.

„3. Przepis art. 117ba § 3 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, ma zastosowanie do zapłaty należności od dnia 1 stycznia 2020 r., przy czym

warunek przekazania informacji, o którym mowa w art. 117ba § 3 pkt 3 ustawy zmienianej

w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się od dnia 1 lipca 2020 r.

§ 1.

Wprowadzenie zryczałtowanej formy opodatkowania nie pozbawia podatnika możliwości

dokonania wyboru opodatkowania na zasadach ogólnych.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli ustawy podatkowe nie przewidują możliwości wyboru

przez podatnika formy opodatkowania.

Rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, chyba że ustawa podatkowa stanowi inaczej.

§ 1.

Jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu

tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego

z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.

§ 2.

Terminy określone w tygodniach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim tygodniu,

który odpowiada początkowemu dniowi terminu.

§ 3.

Terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu,

który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu

nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca.

§ 4.

Terminy określone w latach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim roku, który odpowiada

początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim roku nie było - w dniu,

który poprzedzałby bezpośrednio ten dzień.

§ 5.

Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy,

za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy,

chyba że ustawy podatkowe stanowią inaczej.

§ 6.

Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało

1)

wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu podatkowego, a nadawca otrzymał

urzędowe poświadczenie odbioru;

2)

nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2020 r. poz. 1041) lub w placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym

państwie członkowskim Unii Europejskiej lub otrzymane przez polską placówkę pocztową

operatora wyznaczonego po nadaniu w państwie spoza Unii Europejskiej albo złożone

w polskim urzędzie konsularnym;

3)

złożone przez żołnierza lub członka załogi statku morskiego w dowództwie jednostki

wojskowej lub kapitanowi statku;

4)

złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego;

5)

złożone przez osobę aresztowaną w administracji aresztu śledczego.

1.

Promotor w rozumieniu art. 86a § 1 pkt 8 ustawy zmienianej w art. 5 przekazuje Szefowi

Krajowej Administracji Skarbowej, w terminie do dnia 31 lipca 2020 r., informację

o schemacie podatkowym transgranicznym w rozumieniu art. 86a § 1 pkt 12 ustawy zmienianej

w art. 5, jeżeli pierwszej czynności związanej z jego wdrażaniem w rozumieniu art.

86a § 1 pkt 17 ustawy zmienianej w art. 5 dokonano w okresie od dnia 26 czerwca 2018 r.

do dnia 30 czerwca 2020 r. Przepisy art. 86b § 2-8, art. 86d § 1 i art. 86e ustawy

zmienianej w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się odpowiednio.

2.

Przy dokonywaniu na potrzeby ust. 1 oceny posiadania przez schemat podatkowy transgraniczny

w rozumieniu art. 86a § 1 pkt 12 ustawy zmienianej w art. 5 szczególnej cechy rozpoznawczej,

o której mowa w art. 86a § 1 pkt 13 lit. a tiret drugie ustawy zmienianej w art. 5,

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, uwzględnia się kraje i terytoria wskazane na

liście, o której mowa w art. 86a § 10 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 5, według stanu

na dzień 1 lipca 2020 r.

3.

W przypadkach, o których mowa w art. 86c § 1 i 2 oraz art. 86j § 2 i 3 ustawy zmienianej

w art. 5, korzystający w rozumieniu art. 86a § 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 5

przekazuje Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej w terminie do dnia 16 sierpnia

2020 r. informację o schemacie podatkowym transgranicznym, o którym mowa w ust. 1.

Przepisy art. 86c § 3 i 4, art. 86d § 1 oraz art. 86e ustawy zmienianej w art. 5,

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się odpowiednio.

4.

W przypadku, o którym mowa w art. 86d § 4 ustawy zmienianej w art. 5, wspomagający

w rozumieniu art. 86a § 1 pkt 18 ustawy zmienianej w art. 5 przekazuje Szefowi Krajowej

Administracji Skarbowej, w terminie do dnia 31 sierpnia 2020 r., informację o schemacie

podatkowym transgranicznym, o którym mowa w ust. 1. Przepisy art. 86d § 3, 6 i 7 oraz

art. 86e ustawy zmienianej w art. 5 stosuje się odpowiednio.

5.

W przypadku, o którym mowa w art. 86d § 5 ustawy zmienianej w art. 5, wspomagający

w rozumieniu art. 86a § 1 pkt 18 ustawy zmienianej w art. 5 jest obowiązany poinformować

pisemnie, w terminie do dnia 31 sierpnia 2020 r., korzystającego w rozumieniu art.

86a § 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 5 lub promotora w rozumieniu art. 86a § 1 pkt

8 ustawy zmienianej w art. 5, zlecających mu czynności, że w jego opinii uzgodnienie

w rozumieniu art. 86a § 1 pkt 16 ustawy zmienianej w art. 5, którego dotyczy ust.

1, stanowi schemat podatkowy, o którym należy przekazać informację Szefowi Krajowej

Administracji Skarbowej. Przepisy art. 86d § 5 zdanie drugie i § 7 oraz art. 86e ustawy

zmienianej w art. 5 stosuje się odpowiednio.

6.

W przypadku gdy więcej niż jeden podmiot jest obowiązany do przekazania informacji

o schemacie podatkowym transgranicznym, o którym mowa w ust. 1, i informacja o tym

schemacie została przekazana Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej do dnia 30 czerwca

2020 r., obowiązek, o którym mowa w ust. 1, 3 i 4, wykonuje podmiot, który uprzednio

przekazał tę informację Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej.

7.

W przypadku gdy schemat podatkowy transgraniczny, o którym mowa w ust. 1, stanowi

schemat podatkowy standaryzowany w rozumieniu art. 86a § 1 pkt 11 ustawy zmienianej

w art. 5, promotor w rozumieniu art. 86a § 1 pkt 8 ustawy zmienianej w art. 5 lub

wspomagający w rozumieniu art. 86a § 1 pkt 18 ustawy zmienianej w art. 5, którzy przekazali

Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej informację o tym schemacie podatkowym na

podstawie ust. 1 lub 4, przekazują Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, w terminie

do dnia 31 sierpnia 2020 r., dane identyfikujące korzystającego w rozumieniu art.

86a § 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 5, któremu w okresie od dnia 26 czerwca 2018 r.

do dnia 30 czerwca 2020 r. udostępnili ten schemat podatkowy, określone w art. 86f

§ 1 pkt 1, 9 i 11 ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

wskazując NSP w rozumieniu art. 86a § 1 pkt 5 ustawy zmienianej w art. 5, zwane dalej

„NSP”. Przepis art. 86f § 4 zdanie drugie ustawy zmienianej w art. 5 stosuje się odpowiednio.

8.

Do przekazywania informacji na podstawie przepisów ust. 1 i 3-7 przepisy art. 86f-86ia,

art. 86n § 1 i 2 oraz art. 86o ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, stosuje się odpowiednio, przy czym przekazywanie informacji następuje na podstawie

struktury logicznej obowiązującej od dnia 1 lipca 2020 r.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 117ba § 5 ustawy zmienianej

w art. 4 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 117ba § 5 ustawy zmienianej w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, jednak nie dłużej niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, i mogą być zmieniane.

§ 1.

Organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest

1)

naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celno-skarbowego, wójt, burmistrz (prezydent

miasta), starosta albo marszałek województwa - jako organ pierwszej instancji;

1a)

naczelnik urzędu celno-skarbowego jako organ odwoławczy w zakresie decyzji, o których

mowa w art. 83 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej

(Dz. U. z 2020 r. poz. 505, 568, 695, 1087 i 1106);

2)

dyrektor izby administracji skarbowej - jako

a)

organ odwoławczy odpowiednio od decyzji naczelnika urzędu skarbowego albo naczelnika

urzędu celno-skarbowego, z zastrzeżeniem pkt 1a,

b)

organ pierwszej instancji, na podstawie odrębnych przepisów,

c)

organ odwoławczy od decyzji wydanej przez ten organ w pierwszej instancji;

3)

samorządowe kolegium odwoławcze - jako organ odwoławczy od decyzji wójta, burmistrza

(prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa.

§ 2.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej jest organem podatkowym - jako

1)

organ pierwszej instancji w sprawach stwierdzenia nieważności decyzji, wznowienia

postępowania, zmiany lub uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej wygaśnięcia - z urzędu;

2)

organ odwoławczy od decyzji wydanych w sprawach, o których mowa w pkt 1 i 7;

3

organ właściwy w sprawach uprzednich porozumień cenowych, o których mowa w dziale III ustawy z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów dotyczących

podwójnego opodatkowania oraz zawieraniu uprzednich porozumień cenowych

(Dz. U. poz. 2200);

4)

organ właściwy w sprawach dotyczących interpretacji przepisów prawa podatkowego, o

których mowa w art. 14b § 1, w zakresie określonym w art. 14e § 1;

5)

organ właściwy w sprawach informacji przekazywanych przez banki i spółdzielcze kasy

oszczędnościowo-kredytowe o otwartych i zamkniętych rachunkach bankowych związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej;

6)

organ właściwy w sprawach opinii zabezpieczających;

7)

organ pierwszej instancji w sprawach, o których mowa w art. 119g § 1 i 8;

8)

organ właściwy w sprawach dotyczących informacji o schematach podatkowych;

9

organ właściwy w sprawach zmiany albo uchylenia wiążącej informacji stawkowej, o której

mowa w przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

(Dz. U. z 2020 r. poz. 106, 568, 1065 i 1106);

10

organ właściwy w sprawach dotyczących realizacji współdziałania, o którym mowa w dziale

IIB.

§ 2a

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej jest organem podatkowym - jako

1)

organ właściwy w sprawach dotyczących wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego,

o których mowa w art. 14b § 1 i art. 14e § 1a;

2)

organ pierwszej instancji w sprawach dotyczących wydawania wiążącej informacji stawkowej,

o której mowa w przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)

organ odwoławczy od decyzji wydawanych w sprawach, o których mowa w pkt 2;

4)

organ właściwy w sprawach zmiany wiążącej informacji stawkowej, w przypadkach, o których

mowa w art. 42h ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

§ 2b.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych jest organem podatkowym - jako organ

właściwy w sprawach, o których mowa w art. 14a § 1.

§ 2c.

W zakresie rozstrzygania spraw podatkowych uprawnienia naczelnika urzędu skarbowego,

naczelnika urzędu celno-skarbowego oraz dyrektora izby administracji skarbowej, jako

organu podatkowego, przysługują także radcy skarbowemu, wykonującemu czynności orzecznicze

w tym organie.

§ 3.

Organami podatkowymi wyższego stopnia są organy odwoławcze.

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, nadać uprawnienia organów podatkowych

1)

Szefowi Agencji Wywiadu,

2)

Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

3)

Szefowi Centralnego Biura Antykorupcyjnego,

4)

Szefowi Służby Wywiadu Wojskowego,

5)

Szefowi Służby Kontrwywiadu Wojskowego

- jeżeli jest to uzasadnione ochroną informacji niejawnych i wymogami bezpieczeństwa

państwa.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2019 r., z wyjątkiem

1)

art. 7 i art. 8, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 2, art. 3, art. 5 i art. 10, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.

1.

Suma, o której mowa w art. 299f § 2 ustawy zmienianej w art. 5, wynosi, w latach 2020

i 2021, co najmniej 5 000 000 złotych.

2.

W przypadku postępowań w sprawie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń

pieniężnych w rozumieniu ustawy zmienianej w art. 10, wszczynanych w latach 2020 i

2021, suma wartości świadczeń pieniężnych, o których mowa w art. 13b ust. 2 tej ustawy,

wynosi co najmniej 5 000 000 złotych.

Pierwszą listę, o której mowa w art. 86a § 10 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 5, minister

właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza do dnia 7 lipca 2020 r., według stanu

na dzień 1 lipca 2020 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2020 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 1, 3, 5 i 7,

art. 2 pkt 2, 4 i 5, art. 3 pkt 1, 2 i 4-6 oraz art. 9 ust. 4 i 5, które wchodzą w

życie z dniem 1 stycznia 2021 r.

§ 1.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej sprawuje ogólny nadzór w sprawach podatkowych.

§ 2.

W ramach nadzoru, o którym mowa w § 1, Szef Krajowej Administracji Skarbowej w celu

wykonywania ustawowych zadań, w szczególności zadań analityczno-sprawozdawczych, może

przetwarzać dane wynikające z deklaracji podatkowych składanych do naczelników urzędów

skarbowych oraz naczelników urzędów celno-skarbowych, a także informacje uzyskane

na podstawie przepisów działu III rozdziału 11a.

§ 3.

Przetwarzanie danych, o którym mowa w § 2, odbywa się z zachowaniem przepisów o ochronie

danych osobowych oraz tajemnic ustawowo chronionych.

§ 4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych zapewnia funkcjonowanie portalu podatkowego

i jest administratorem danych podatników, płatników, inkasentów, ich następców prawnych

oraz osób trzecich korzystających z tego portalu.

§ 1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania

przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe, w szczególności

1)

dokonując ich interpretacji, z urzędu lub na wniosek (interpretacje ogólne),

2)

wydając z urzędu ogólne wyjaśnienia przepisów prawa podatkowego dotyczące stosowania

tych przepisów (objaśnienia podatkowe)

- przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości

Unii Europejskiej.

§ 1a.

Interpretacja ogólna powinna zawierać w szczególności

1)

opis zagadnienia, w związku z którym jest dokonywana interpretacja przepisów prawa

podatkowego;

2)

wyjaśnienie zakresu oraz sposobu stosowania interpretowanych przepisów prawa podatkowego

do opisanego zagadnienia wraz z uzasadnieniem prawnym.

§ 1b.

Z wnioskiem o wydanie interpretacji ogólnej nie może wystąpić organ administracji

publicznej.

§ 2.

Wniosek o wydanie interpretacji ogólnej powinien zawierać uzasadnienie konieczności

wydania interpretacji ogólnej, w szczególności

1)

przedstawienie zagadnienia oraz wskazanie przepisów prawa podatkowego wymagających

wydania interpretacji ogólnej;

2)

wskazanie niejednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego w określonych decyzjach,

postanowieniach oraz interpretacjach indywidualnych wydanych przez organy podatkowe

w takich samych stanach faktycznych lub zdarzeniach przyszłych oraz w takich samych

stanach prawnych.

§ 3.

Interpretację ogólną wydaje się, jeżeli w dniu złożenia wniosku w sprawach, o których

mowa w § 2 pkt 2, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa, kontrola

celno-skarbowa albo od decyzji lub na postanowienie nie zostało wniesione odwołanie

lub zażalenie.

§ 4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych pozostawia wniosek o wydanie interpretacji

ogólnej bez rozpatrzenia, jeżeli

1)

nie są spełnione warunki, o których mowa w § 2 i 3, lub wniosek nie spełnia innych

wymogów określonych przepisami prawa, lub

2)

przedstawione we wniosku zagadnienie jest przedmiotem interpretacji ogólnej i stan

prawny nie uległ w tym zakresie zmianie.

§ 5.

W sprawie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji ogólnej bez rozpatrzenia wydaje

się postanowienie, na które służy zażalenie. Postanowienie nie zawiera danych identyfikujących

stronę postępowania, w którym wydano decyzję, postanowienie lub interpretację indywidualną,

wskazaną we wniosku o wydanie interpretacji ogólnej. Przepisy rozdziałów 14 i 16 działu

IV stosuje się odpowiednio.

§ 6.

Prawo dostępu do akt sprawy wydania interpretacji ogólnej nie obejmuje danych identyfikujących

stronę postępowania, w którym wydano decyzję, postanowienie lub interpretację indywidualną,

wskazaną we wniosku o wydanie interpretacji ogólnej.

§ 7.

Na pisemne żądanie ministra właściwego do spraw finansów publicznych organy podatkowe

przekazują niezwłocznie akta dotyczące wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji

ogólnej decyzji, postanowień oraz interpretacji indywidualnych.

§ 8.

Opłata podlega zwrotowi wyłącznie w przypadku wydania interpretacji ogólnej. Zwrot

opłaty następuje w terminie 7 dni od dnia opublikowania interpretacji ogólnej.

§ 9.

W sprawach dotyczących wydawania interpretacji ogólnych na wniosek przepisy art. 14d,

art. 14f, art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135,

art. 140, art. 143, art. 165 § 3 i 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art.

170 i art. 171 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10 i 23 działu IV stosuje się

odpowiednio.

§ 10.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w celu usprawnienia obsługi wnioskodawców

może, w drodze rozporządzenia, upoważnić dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej do

wydawania, jako organ pierwszej instancji, postanowień o których mowa w § 5, oraz

wykonywania czynności, o których mowa w § 7.

§ 11.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, biorąc pod uwagę zapewnienie sprawności

postępowania, określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku o wydanie interpretacji

ogólnej, który zawiera dane identyfikujące wnioskodawcę, dane wskazane w § 2, oraz

sposób uiszczenia opłaty.

§ 1.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego

indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

§ 1a

W zakresie objętym wiążącymi informacjami stawkowymi, o których mowa w przepisach

ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, nie wydaje się interpretacji indywidualnych.

§ 2.

Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego

lub zdarzeń przyszłych.

§ 2a.

Przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego

1)

regulujące właściwość, uprawnienia i obowiązki organów podatkowych;

2)

mające na celu przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania, które odnoszą się do nadużycia

przepisów prawa podatkowego, prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej lub

podejmowania działań w sposób sztuczny lub bez uzasadnienia ekonomicznego, w tym

a)

zawarte w dziale IIIA w rozdziale 1,

b)

zawarte w art. 5a pkt 33d, art. 24 ust. 19 i 20, art. 30f ust. 18, 20 i 20a ustawy z dnia 26

lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 4a pkt 29, art. 12 ust. 13 i 14, art. 22c, art. 24a ust. 16, 18 i 18a ustawy

z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych,

c)

dotyczące przychodów zagranicznej jednostki kontrolowanej pochodzących z transakcji

z podmiotami powiązanymi, w przypadku gdy jednostka nie wytwarza w związku z tymi

transakcjami wartości dodanej pod względem ekonomicznym lub wartość ta jest znikoma,

zawarte odpowiednio w art. 30f ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od

osób fizycznych i art. 24a ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym

od osób prawnych,

d)

środki ograniczające umowne korzyści.

§ 3.

Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego

przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia

własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia

przyszłego.

§ 3a.

W przypadku gdy przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stan

faktyczny lub zdarzenie przyszłe obejmuje transakcję, zespół transakcji lub inne zdarzenia

1)

z udziałem osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej

osobowości prawnej

a)

które mają miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, lub

b)

które prowadzą działalność gospodarczą poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za

pośrednictwem zagranicznego zakładu, a transakcja, zespół transakcji lub inne zdarzenia

stanowią część lub całość działalności gospodarczej zagranicznego zakładu, lub

c)

będących stronami transakcji, zespołu transakcji lub uczestnikami zdarzenia mającymi

miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd w więcej niż jednym państwie lub terytorium,

lub

2)

mające skutki transgraniczne

− składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej jest obowiązany również

do wskazania odpowiednio państwa lub terytorium miejsca zamieszkania tej osoby fizycznej,

danych identyfikujących tę osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości

prawnej, w tym państwa lub terytorium ich siedziby, zarządu lub położenia tego zagranicznego

zakładu, lub państwa lub terytorium, w których te skutki transgraniczne wystąpiły

lub mogą wystąpić.

§ 3b.

Obowiązek, o którym mowa w § 3a, nie obejmuje wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej

1)

dotyczących wyłącznie indywidualnej sprawy osoby fizycznej;

2)

w zakresie podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług.

§ 4.

Wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej składa oświadczenie pod rygorem

odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte

wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego

się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz że

w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu

organu podatkowego. W razie złożenia fałszywego oświadczenia wydana interpretacja

indywidualna nie wywołuje skutków prawnych.

§ 5

Nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego,

które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania

podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo gdy w tym zakresie

sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu

podatkowego albo w porozumieniu podatkowym, o którym mowa w art. 20zb.

§ 5a.

Jeżeli przedstawione we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają

zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie

prawnym, wydaje się postanowienie o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego lub zdarzenia

przyszłego opisanych we wniosku ma zastosowanie interpretacja ogólna, z jednoczesnym

stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku. W tym przypadku w postanowieniu wskazuje

się oznaczenie interpretacji ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji. Na wydane

postanowienie przysługuje zażalenie.

§ 5b.

Odmawia się, w drodze postanowienia, wydania interpretacji indywidualnej w zakresie

tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje

uzasadnione przypuszczenie, że mogą

1)

stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 lub

2)

być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści,

lub

3)

stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

§ 5c.

Organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej zwraca się do Szefa Krajowej

Administracji Skarbowej o opinię w zakresie, o którym mowa w § 5b, chyba że stan faktyczny

lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu, które było przedmiotem uzyskanej uprzednio

opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Opinię Szefa Krajowej Administracji

Skarbowej, której przedmiotem jest zagadnienie odpowiadające stanowi faktycznemu lub

zdarzeniu przyszłemu przedstawionemu we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej,

wraz z wnioskiem organu uprawnionego do wydania interpretacji indywidualnej o jej

wydanie, po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty w nich

wskazane, dołącza się do akt sprawy.

§ 5d.

Powzięcie uzasadnionego przypuszczenia, o którym mowa w § 5b, może wynikać również

z łącznej oceny więcej niż jednego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej,

nawet jeżeli zostały złożone przez różnych wnioskodawców.

§ 5e

Na postanowienia wydane na podstawie § 1a, 5 i 5b przysługuje zażalenie.

§ 5f

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje interpretację indywidualną po zasięgnięciu

opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, jeżeli umowę o współdziałanie, o której

mowa w art. 20s, zawarł wnioskodawca, a w przypadku wniosku wspólnego - jeden z wnioskodawców.

§ 6.

(uchylony)

§ 6a.

(uchylony)

§ 7.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wzór wniosku, o którym mowa w § 1, który zawiera dane identyfikujące wnioskodawcę

oraz dane wskazane w § 2-5, a także sposób uiszczenia opłaty, o której mowa w art.

14f, mając na względzie konieczność ujednolicenia formy składanych wniosków oraz zapewnienia

sprawnej obsługi wnioskodawców.

§ 1.

Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu

faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem

prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy

jest prawidłowe w pełnym zakresie.

§ 2.

W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera

wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

§ 3.

Interpretacja indywidualna zawiera pouczenie o treści art. 14na oraz o prawie wniesienia

skargi do sądu administracyjnego.

§ 4.

Interpretację indywidualną wydaną w formie dokumentu elektronicznego opatruje się

kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.

§ 1.

Interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki,

jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu

nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4.

§ 2.

W przypadku doręczenia interpretacji indywidualnej za pomocą środków komunikacji elektronicznej

interpretację indywidualną uważa się za wydaną z zachowaniem terminu, o którym mowa

w § 1, jeżeli zawiadomienie, o którym mowa w art. 152a § 1, zostało przesłane przed

upływem tego terminu.

§ 3.

Wnioskodawca może w każdym czasie wystąpić z żądaniem poinformowania go telefonicznie

albo za pomocą środków komunikacji elektronicznej o dacie wydania interpretacji indywidualnej

oraz o zawartej w niej ocenie jego stanowiska albo o innym sposobie rozstrzygnięcia

sprawy. Informację przekazuje się niezwłocznie, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił

z tym żądaniem przed wydaniem interpretacji indywidualnej - nie później niż w dniu

roboczym następującym po dniu wydania tej interpretacji albo innego rozstrzygnięcia

w sprawie.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może z urzędu zmienić wydaną interpretację

ogólną lub objaśnienia podatkowe, jeżeli stwierdzi ich nieprawidłowość, uwzględniając

w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości

Unii Europejskiej.

§ 1.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu

1)

zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając

w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości

Unii Europejskiej;

2)

uchylić wydaną interpretację indywidualną i umorzyć postępowanie w sprawie wydania

interpretacji indywidualnej, jeżeli w dniu jej wydania istniały przesłanki odmowy

wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej;

3)

uchylić wydaną interpretację indywidualną z uwagi na wystąpienie przesłanki wymienionej

w art. 14b § 5b i odmówić, w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, wydania

interpretacji indywidualnej.

§ 1a.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej może z urzędu

1)

zmienić interpretację indywidualną w wyniku uwzględnienia skargi do sądu administracyjnego

na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2325);

2)

stwierdzić wygaśniecie interpretacji indywidualnej, jeżeli jest ona niezgodna z interpretacją

ogólną wydaną w takim samym stanie prawnym;

3)

uchylić wydaną interpretację indywidualną i wydać postanowienie, o którym mowa w art.

14b § 5a;

4)

zmienić postanowienie, o którym mowa w art. 14b § 5a, w przypadku zmiany interpretacji

ogólnej wskazanej w tym postanowieniu;

5)

uchylić postanowienie, o którym mowa w art. 14b § 5a, jeżeli przedstawione we wniosku

stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe nie odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem

wskazanej w postanowieniu interpretacji ogólnej, i rozpatruje wniosek o interpretację

indywidualną.

§ 2.

Zmiana interpretacji indywidualnej następuje w odniesieniu do opisanego we wniosku

stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, na podstawie którego wydana została zmieniona

interpretacja.

§ 3.

Uchylenie lub stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej oraz zmiana lub

uchylenie postanowienia, o którym mowa w art. 14b § 5a, następuje w formie postanowienia,

na które służy zażalenie.

§ 4.

Zmianę interpretacji indywidualnej oraz postanowienia, o których mowa w § 3, doręcza

się podmiotowi, któremu w danej sprawie zostały wydane interpretacja indywidualna

lub postanowienie, albo jego następcy prawnemu.

§ 5.

Stwierdzając wygaśnięcie interpretacji indywidualnej, w postanowieniu wskazuje się

oznaczenie interpretacji ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji.

§ 1.

Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega opłacie w wysokości 40 zł, którą

należy wpłacić w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku.

§ 2.

W przypadku wystąpienia w jednym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odrębnych

stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych pobiera się opłatę od każdego przedstawionego

we wniosku odrębnego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.

§ 2a.

Zwrot nienależnej opłaty następuje nie później niż w terminie 7 dni od dnia zakończenia

postępowania w sprawie wydania interpretacji.

§ 2b.

Opłata za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega zwrotowi wyłącznie

w przypadku

1)

wycofania wniosku - w całości;

2)

wycofania części wniosku w odniesieniu do przedstawionego w nim odrębnego stanu faktycznego

lub zdarzenia przyszłego - w odpowiedniej części;

3)

uiszczenia jej w kwocie wyższej od należnej - w odpowiedniej części.

§ 3.

Opłata za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej stanowi dochód budżetu państwa.

§ 1.

Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w

art. 14b § 3 lub 3a lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się

bez rozpatrzenia.

§ 2.

(uchylony)

§ 3.

(uchylony)

W sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy

art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140,

art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171,

art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego,

art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu

IV.

§ 1.

Interpretacje ogólne są publikowane, bez zbędnej zwłoki, w Dzienniku Urzędowym Ministra

Finansów oraz zamieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej.

§ 1a.

Objaśnienia podatkowe są zamieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie

podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych

pod nazwą „Objaśnienia podatkowe”, wraz z oznaczeniem daty ich zamieszczenia.

§ 2.

Interpretacja indywidualna, jej zmiana oraz postanowienia, o których mowa w art. 14e

§ 3, wraz z informacją o dacie doręczenia są niezwłocznie przekazywane organom podatkowym

właściwym ze względu na zakres spraw będących przedmiotem interpretacji.

§ 3.

Interpretacja indywidualna, po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę oraz

inne podmioty wskazane w treści interpretacji, jest niezwłocznie zamieszczana w Biuletynie

Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego

do spraw finansów publicznych.

§ 4.

W Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra

właściwego do spraw finansów publicznych zamieszcza się informację o zmianie, uchyleniu

oraz stwierdzeniu wygaśnięcia interpretacji indywidualnej.

§ 5.

W Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra

właściwego do spraw finansów publicznych zamieszcza się informacje o nieprawidłowych

interpretacjach indywidualnych, które z powodu śmierci, likwidacji lub rozwiązania

wnioskodawcy, dla którego interpretacja indywidualna została wydana, nie mogą zostać

zmienione, uchylone lub nie można stwierdzić ich wygaśnięcia.

§ 1.

Stosownie do swojej właściwości interpretacje indywidualne wydaje wójt, burmistrz

(prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa.

§ 2.

W zakresie, o którym mowa w § 1, opłata za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej

stanowi dochód budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

§ 2a.

Wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa zmienia wydaną

przez ten organ interpretację indywidualną, uchyla ją i stwierdza jej wygaśnięcie

oraz zmienia lub uchyla postanowienie, o którym mowa w art. 14b § 5a.

§ 3.

W zakresie nieuregulowanym w § 1-2a stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału.

§ 1.

Zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej

wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia

sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy,

jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.

§ 2.

Zastosowanie się do interpretacji ogólnej przed jej zmianą nie może szkodzić temu,

kto się do niej zastosował, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu

sprawy podatkowej.

§ 3.

W zakresie związanym z zastosowaniem się do interpretacji, która uległa zmianie, której

wygaśnięcie stwierdzono, lub interpretacji nieuwzględnionej w rozstrzygnięciu sprawy

podatkowej, nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia

skarbowe, a postępowanie wszczęte w tych sprawach umarza się oraz nie nalicza się

odsetek za zwłokę.

W przypadku gdy skutki podatkowe związane ze zdarzeniem, któremu odpowiada stan faktyczny

będący przedmiotem interpretacji, miały miejsce przed opublikowaniem interpretacji

ogólnej lub przed doręczeniem interpretacji indywidualnej, zastosowanie się do tej

interpretacji nie zwalnia z obowiązku zapłaty podatku.

§ 1.

Zastosowanie się do interpretacji, która następnie została zmieniona, której wygaśnięcie

stwierdzono lub która nie została uwzględniona w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej,

powoduje zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia

będącego przedmiotem interpretacji, jeżeli

1)

zobowiązanie nie zostało prawidłowo wykonane w wyniku zastosowania się do interpretacji,

która uległa zmianie, lub interpretacji nieuwzględnionej w rozstrzygnięciu sprawy

podatkowej oraz

2)

skutki podatkowe związane ze zdarzeniem, któremu odpowiada stan faktyczny będący przedmiotem

interpretacji, miały miejsce po opublikowaniu interpretacji ogólnej albo po doręczeniu

interpretacji indywidualnej.

§ 2.

Zwolnienie, o którym mowa w § 1, obejmuje

1)

w przypadku rocznego rozliczenia podatków - okres do końca roku podatkowego, w którym

opublikowano zmienioną interpretację ogólną, doręczono zmienioną interpretację indywidualną

lub stwierdzono jej wygaśnięcie albo doręczono organowi podatkowemu odpis orzeczenia

sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną ze stwierdzeniem jego

prawomocności;

2)

w przypadku kwartalnego rozliczenia podatków - okres do końca kwartału, w którym opublikowano

zmienioną interpretację ogólną, doręczono zmienioną interpretację indywidualną lub

stwierdzono jej wygaśnięcie albo doręczono organowi podatkowemu odpis orzeczenia sądu

administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną ze stwierdzeniem jego prawomocności,

oraz kwartał następny;

3)

w przypadku miesięcznego rozliczenia podatków - okres do końca miesiąca, w którym

opublikowano zmienioną interpretację ogólną, doręczono zmienioną interpretację indywidualną

lub stwierdzono jej wygaśnięcie albo doręczono organowi podatkowemu odpis orzeczenia

sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną ze stwierdzeniem jego

prawomocności, oraz miesiąc następny.

§ 3.

Na wniosek podatnika, który zastosował się do interpretacji, w decyzji określającej

lub ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego organ podatkowy określa również

wysokość podatku objętego zwolnieniem, o którym mowa w § 1, albo - w przypadku uiszczenia

podatku w zakresie objętym tym zwolnieniem - określa wysokość nadpłaty.

§ 4.

Organ podatkowy informuje podatnika w formie pisemnej o dacie doręczenia odpisu orzeczenia,

o którym mowa w § 2, podając jednocześnie informacje, z jakim dniem kończy się okres

zwolnienia z obowiązku płacenia podatku wynikającego z uchylonej przez orzeczenie

interpretacji.

§ 1.

Przepisy art. 14k i art. 14m stosuje się odpowiednio w przypadku

1)

zastosowania się przez spółkę do interpretacji indywidualnej wydanej przed powstaniem

spółki na wniosek osób planujących utworzenie tej spółki - w zakresie dotyczącym działalności

tej spółki;

1a)

zastosowania się przez podatkową grupę kapitałową w rozumieniu przepisów o podatku

dochodowym od osób prawnych do interpretacji indywidualnej wydanej przed powstaniem

grupy, na wniosek spółki planującej utworzenie tej grupy, w zakresie działalności

tej podatkowej grupy kapitałowej;

2)

zastosowania się przez oddział lub przedstawicielstwo do interpretacji indywidualnej

dotyczącej działalności tego oddziału lub przedstawicielstwa wydanej przed powstaniem

tego oddziału lub przedstawicielstwa na wniosek tworzącego je przedsiębiorcy;

3)

zastosowania się przez przedsiębiorstwo w spadku do interpretacji indywidualnej wydanej

przed śmiercią przedsiębiorcy na jego wniosek.

§ 2.

W przypadkach, o których mowa w § 1, zmianę, uchylenie lub stwierdzenie wygaśnięcia

interpretacji indywidualnej albo zmianę lub uchylenie postanowienia, o którym mowa

w art. 14b § 5a, doręcza się odpowiednio spółce, podatkowej grupie kapitałowej w rozumieniu

przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych, oddziałowi lub przedstawicielstwu,

wskazanym przez wnioskującego o wydanie interpretacji indywidualnej.

§ 3.

Przepisy art. 14k i art. 14m stosuje się odpowiednio w przypadku

1)

uchylenia interpretacji indywidualnej - na podstawie art. 14e § 1 pkt 3 lub § 1a pkt

3;

2)

zmiany lub uchylenia postanowienia, o którym mowa w art. 14b § 5a.

§ 4.

W przypadku zastosowania się przez podatnika w danym okresie rozliczeniowym do

1)

objaśnień podatkowych,

2)

utrwalonej praktyki interpretacyjnej organów Krajowej Administracji Skarbowej

- stosuje się odpowiednio przepisy art. 14k-14m.

§ 5.

Przez utrwaloną praktykę interpretacyjną, o której mowa w § 4 pkt 2, rozumie się wyjaśnienia

zakresu i sposobu stosowania przepisów prawa podatkowego, dominujące w interpretacjach

indywidualnych wydawanych w takich samych stanach faktycznych lub w odniesieniu do

takich samych zdarzeń przyszłych oraz w takim samym stanie prawnym, w trakcie okresu

rozliczeniowego, o którym mowa w § 4, oraz w okresie 12 miesięcy przed rozpoczęciem

tego okresu rozliczeniowego.

§ 6.

W przypadku gdy do okresu rozliczeniowego, o którym mowa w § 4, oraz okresu 12 miesięcy

przed rozpoczęciem tego okresu rozliczeniowego zastosowanie mają wydane w odniesieniu

do takiego samego zagadnienia interpretacja ogólna lub objaśnienia podatkowe, wydane

w takim samym stanie prawnym przed rozpoczęciem lub w trakcie okresu rozliczeniowego,

o którym mowa w § 4, począwszy od dnia opublikowania takiej interpretacji ogólnej

lub zamieszczenia takich objaśnień podatkowych przez utrwaloną praktykę interpretacyjną,

o której mowa w § 4 pkt 2, należy rozumieć odpowiednio wyjaśnienie zakresu i sposobu

stosowania przepisów prawa podatkowego wynikające z interpretacji ogólnej lub wyjaśnienia

przepisów prawa podatkowego, dotyczące stosowania tych przepisów, zawarte w objaśnieniach

podatkowych.

§ 7.

Przez okres rozliczeniowy, o którym mowa w § 4, w przypadku podatków nierozliczanych

okresowo, rozumie się miesiąc, w którym powstał obowiązek podatkowy w danym podatku.

§ 1.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe

będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących

przedmiotem decyzji wydanej

1)

z zastosowaniem art. 119a;

2)

w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)

z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

§ 2.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach

wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej,

interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

W przypadku, o którym mowa w art. 14b § 3a, przepisy art. 14k−14n stosuje się do transakcji,

zespołu transakcji lub innego zdarzenia w zakresie, w jakim we wniosku o wydanie interpretacji

indywidualnej zgodnie z art. 14b § 3a zostały wskazane państwa, terytoria i dane,

o których mowa w tym przepisie.

§ 1.

W razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d uznaje

się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji,

została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w

pełnym zakresie.

§ 2.

Przepisy art. 14e i art. 14i § 2 stosuje się odpowiednio.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do należności płatników lub

inkasentów, zobowiązań osób trzecich oraz do należności, o których mowa w art. 52

§ 1.

§ 1.

Z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić dwóch lub więcej zainteresowanych

uczestniczących w tym samym zaistniałym stanie faktycznym albo mających uczestniczyć

w tym samym zdarzeniu przyszłym (wniosek wspólny).

§ 2.

Zainteresowani wskazują we wniosku wspólnym jeden podmiot, który jest stroną postępowania

w sprawie interpretacji, oraz składają oświadczenie, o którym mowa w art. 14b § 4.

§ 3.

Interpretację indywidualną lub postanowienie w sprawie doręcza się podmiotowi wskazanemu

jako strona. Pozostałym zainteresowanym doręcza się odpis interpretacji lub postanowienia.

§ 4.

Opłata za wniosek wspólny jest ustalana jako iloczyn kwoty określonej zgodnie z art.

14f i liczby zainteresowanych wskazanych we wniosku.

§ 5.

W zakresie nieuregulowanym w § 1-4 przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio.

§ 6.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wzór wniosku wspólnego zawierającego dane identyfikujące zainteresowanych oraz dane

wskazane w § 2 i w art. 14b § 3-5, a także sposób uiszczenia opłaty, o której mowa

w § 4, mając na względzie konieczność ujednolicenia formy składanych wniosków oraz

zapewnienia sprawnej obsługi wnioskodawców.

§ 1.

Z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić zamawiający w rozumieniu

ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1843 oraz z 2020 r. poz. 1086) w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia ceny w związku z udzielanym zamówieniem

publicznym, podmiot publiczny w rozumieniu ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym

(Dz. U. z 2020 r. poz. 711) w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia wynagrodzenia w związku z zawieraną

umową o partnerstwie publiczno-prywatnym, lub zamawiający w rozumieniu ustawy z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1528, 1655 i 2020) w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia wynagrodzenia koncesjonariusza wraz

z ewentualną płatnością od zamawiającego w związku z zawieraną umową koncesji na roboty

budowlane lub usługi. Przepisu art. 14b § 4 nie stosuje się.

§ 1

Z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić zamawiający w rozumieniu

ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. poz. 2019 oraz z 2020 r. poz. 288) w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia ceny w związku z udzielanym zamówieniem

publicznym, podmiot publiczny w rozumieniu ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym

(Dz. U. z 2020 r. poz. 711) w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia wynagrodzenia w związku z zawieraną

umową o partnerstwie publiczno-prywatnym, lub zamawiający w rozumieniu ustawy z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1528, 1655 i 2020) w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia wynagrodzenia koncesjonariusza wraz

z ewentualną płatnością od zamawiającego w związku z zawieraną umową koncesji na roboty

budowlane lub usługi. Przepisu art. 14b § 4 nie stosuje się.

§ 2.

Przepisy art. 14k-14n stosuje się odpowiednio do wykonawcy, partnera prywatnego lub

koncesjonariusza.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 6 lit. c i f, pkt 8, 9 i pkt 29 lit. b i c, które wchodzą w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 1 lit. a i pkt 28 oraz art. 4, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

roku następującego po roku wejścia w życie ustawy.

Z dniem 1 lipca 2020 r. NSP nadane przed tym dniem schematom podatkowym transgranicznym

w rozumieniu art. 86a § 1 pkt 12 ustawy zmienianej w art. 5 stają się nieważne. Przepisu

art. 86i § 2 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 5 nie stosuje się.

§ 1.

Organy podatkowe przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej.

§ 2.

Właściwość rzeczowa i miejscowa jest ustalana z uwzględnieniem również zakresu zadań

i terytorialnego zasięgu działania organów podatkowych, określonych na podstawie odrębnych

przepisów.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2019 r.

Do nadawania NSP schematom podatkowym transgranicznym w rozumieniu art. 86a § 1 pkt

12 ustawy zmienianej w art. 5, o których informacje zostały przekazane na podstawie

art. 13, przepisy art. 86g ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, stosuje się odpowiednio, przy czym potwierdzenie nadania NSP, o którym mowa

w art. 86g § 2a ustawy zmienianej w art. 5, zawiera NSP oraz dane wskazane wyłącznie

w informacji przekazanej na podstawie art. 13.

Właściwość rzeczową organów podatkowych ustala się według przepisów określających

zakres ich działania.

W przypadku informacji o schematach podatkowych w rozumieniu art. 86a § 1 pkt 10 ustawy

zmienianej w art. 5, przekazanych Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej do dnia

30 września 2020 r. potwierdzenie nadania NSP, o którym mowa w art. 86g § 2a ustawy

zmienianej w art. 5, jest wydawane niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie

30 dni od dnia wpływu poprawnej informacji o tym schemacie podatkowym do Szefa Krajowej

Administracji Skarbowej.

§ 1.

Jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych

ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika, inkasenta

lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2.

§ 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

właściwość miejscową organów podatkowych w sprawach niektórych zobowiązań podatkowych

lub poszczególnych kategorii podatników, płatników lub inkasentów w sposób odmienny

niż określony w § 1, uwzględniając w szczególności posiadanie miejsca zamieszkania

lub siedziby za granicą, miejsce uzyskiwania dochodów oraz miejsce położenia przedmiotu

opodatkowania.

Organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej

osoby trzeciej jest organ podatkowy właściwy dla podatnika, płatnika lub inkasenta.

§ 1.

Organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawie praw i obowiązków podatnika (płatnika,

inkasenta), przejętych przez następcę prawnego, jest organ podatkowy właściwy dla

następcy prawnego.

§ 2.

Organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawach następstwa prawnego spadkobierców

oraz zapisobierców jest organ właściwy ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania

spadkodawcy.

Pierwszą informację o ustaleniu prawdopodobieństwa wystąpienia opóźnień w spełnianiu

świadczeń pieniężnych z tytułu transakcji handlowych, o której mowa w art. 299f §

1 ustawy zmienianej w art. 5, Szef Krajowej Administracji Skarbowej przekazuje za

styczeń 2020 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2019 r., z wyjątkiem

1)

art. 6 i art. 14, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.;

2)

art. 1 pkt 7 lit. g oraz pkt 8 w zakresie art. 42c, które wchodzą w życie z dniem

1 lipca 2020 r.

§ 1.

Jeżeli w trakcie roku podatkowego lub określonego w odrębnych przepisach innego okresu

rozliczeniowego nastąpi zdarzenie powodujące zmianę właściwości miejscowej organu

podatkowego, organem podatkowym właściwym miejscowo za ten okres rozliczeniowy pozostaje

ten organ podatkowy, który był właściwy w pierwszym dniu roku podatkowego lub okresu

rozliczeniowego.

§ 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

przypadki, w których, w razie zmiany właściwości miejscowej w trakcie roku podatkowego

lub okresu rozliczeniowego, właściwym organem podatkowym jest organ inny niż wymieniony

w § 1, uwzględniając w szczególności zmianę miejsca zamieszkania, pobytu lub siedziby

podatnika.

§ 1.

Jeżeli po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego nastąpi zdarzenie

powodujące zmianę właściwości miejscowej organu podatkowego, organem podatkowym właściwym

miejscowo w sprawach dotyczących poprzednich lat podatkowych lub innych okresów rozliczeniowych

jest organ właściwy po zaistnieniu tych zdarzeń, z zastrzeżeniem art. 18b.

§ 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

przypadki, w których, w razie zmiany właściwości miejscowej po zakończeniu roku podatkowego

lub okresu rozliczeniowego, właściwym organem podatkowym będzie organ inny niż wymieniony

w § 1, uwzględniając w szczególności przypadki zmiany miejsca zamieszkania, pobytu

lub siedziby podatnika.

§ 1.

Organy podatkowe właściwe w dniu wszczęcia postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej

do określenia lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego pozostają właściwe

we wszystkich sprawach związanych ze zobowiązaniem podatkowym, które jest przedmiotem

postępowania lub kontroli, chociażby w trakcie postępowania lub kontroli nastąpiło

zdarzenie powodujące zmianę właściwości.

§ 2.

Jeżeli zdarzenie powodujące zmianę właściwości organu podatkowego nastąpiło po zakończeniu

kontroli podatkowej, organem właściwym miejscowo w sprawie, której ta kontrola dotyczy,

pozostaje organ właściwy w dniu wszczęcia kontroli podatkowej.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio

1)

w razie następstwa prawnego powodującego zmianę właściwości;

2)

w sprawach, o których mowa w art. 21 § 3a, art. 24 i art. 30;

3)

w sprawach orzekania o odpowiedzialności osób trzecich.

§ 1.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, w celu usprawnienia i przyspieszenia kontroli

podatkowej lub postępowania podatkowego w pierwszej instancji, wyznaczyć, w drodze

postanowienia, odpowiednio naczelnika urzędu skarbowego albo dyrektora izby administracji

skarbowej jako właściwego do przeprowadzenia tych kontroli lub postępowań w sprawach

dotyczących podatników pozostających w zakresie właściwości miejscowej różnych organów,

jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub konieczność

zabezpieczenia dowodów jego popełnienia, z zastrzeżeniem § 2.

§ 2.

Dyrektor izby administracji skarbowej może, w celu usprawnienia i przyspieszenia kontroli

podatkowej lub postępowania podatkowego, wyznaczyć, w drodze postanowienia, nadzorowanego

naczelnika urzędu skarbowego jako właściwego do przeprowadzenia tych kontroli lub

postępowań w sprawach dotyczących podatników pozostających w zakresie właściwości

miejscowej różnych nadzorowanych naczelników, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie

popełnienia przestępstwa skarbowego lub konieczność zabezpieczenia dowodów jego popełnienia.

§ 3.

Wyznaczonym organem podatkowym może być wyłącznie organ właściwy przynajmniej dla

jednego z podatników.

§ 4.

W razie wyznaczenia organu po wszczęciu kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego

wyznaczony organ podatkowy przejmuje kontrolę lub postępowanie do dalszego prowadzenia.

Czynności podjęte w toku kontroli podatkowej oraz we wszczętym postępowaniu podatkowym

pozostają w mocy.

§ 5.

Postanowienie w sprawie wyznaczenia organu podatkowego określa podatnika, dla którego

został wyznaczony organ podatkowy, oraz zakres spraw tego podatnika objętych właściwością

wyznaczonego organu podatkowego.

§ 6.

Postanowienie w sprawie wyznaczenia organu podatkowego doręcza się podatnikowi, dla

którego został wyznaczony organ podatkowy, wyznaczonemu organowi podatkowemu oraz

organom podatkowym właściwym uprzednio, a w przypadku, o którym mowa w § 1, także

dyrektorom izb administracji skarbowej.

§ 1.

Organ podatkowy pierwszej instancji przekazuje, w drodze postanowienia, do dalszego

prowadzenia przez naczelnika urzędu celno-skarbowego, po wyrażeniu uprzednio zgody

przez ten organ, prowadzone postępowanie podatkowe, jeżeli informacje otrzymane przez

organ podatkowy z banku lub innej instytucji finansowej, o których mowa w art. 182,

nie pozwalają na wyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy.

§ 2.

Postanowienie, o którym mowa w § 1, powinno zawierać w szczególności

1)

wskazanie postępowania podatkowego, którego przejęcie dotyczy;

2)

uzasadnienie, że informacje otrzymane przez organ podatkowy z banku lub innej instytucji

finansowej nie pozwalają na wyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy;

3)

wskazanie naczelnika urzędu celno-skarbowego właściwego na dzień wszczęcia przejmowanego

postępowania podatkowego.

§ 3.

Czynności podjęte we wszczętym postępowaniu podatkowym pozostają w mocy.

§ 4.

Postanowienie o przekazaniu sprawy doręcza się stronie, właściwemu naczelnikowi urzędu

celno-skarbowego oraz dyrektorowi izby administracji skarbowej nadzorującemu naczelnika

urzędu skarbowego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2019 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 15-18, pkt 22 lit. b i pkt 23, art. 9 pkt 1 lit. a, lit. b, lit. c tiret

drugie i lit. d oraz pkt 2-5, art. 14 oraz art. 18, które wchodzą w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 3, art. 5, art. 6, art. 10, art. 11 pkt 1, pkt 2 lit. a i pkt 3-6 oraz art. 16,

które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

3)

art. 4, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.

Pełnomocnictwa szczególne do działania w sprawie z zakresu stosowania przepisów art.

86b-86i ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu dotychczasowym, złożone i nieodwołane

do dnia 30 czerwca 2020 r. stają się pełnomocnictwami szczególnymi, o których mowa

w art. 86na ustawy zmienianej w art. 5.

§ 1.

Spory o właściwość rozstrzyga

1)

między naczelnikami urzędów skarbowych działających na obszarze właściwości miejscowej

tego samego dyrektora izby administracji skarbowej - dyrektor tej izby administracji

skarbowej;

2)

między naczelnikami urzędów skarbowych działających na obszarze właściwości miejscowych

różnych dyrektorów izb administracji skarbowej - Szef Krajowej Administracji Skarbowej;

3)

między naczelnikami urzędów celno-skarbowych działających na obszarze właściwości

miejscowej tego samego dyrektora izby administracji skarbowej - dyrektor tej izby

administracji skarbowej;

4)

między naczelnikami urzędów celno-skarbowych działających na obszarze właściwości

miejscowej różnych dyrektorów izb administracji skarbowej - Szef Krajowej Administracji

Skarbowej;

4a)

między naczelnikami urzędów skarbowych a naczelnikami urzędów celno-skarbowych - Szef

Krajowej Administracji Skarbowej;

5)

między wójtem, burmistrzem (prezydentem miasta), starostą albo marszałkiem województwa

a naczelnikiem urzędu skarbowego lub naczelnikiem urzędu celno-skarbowego - sąd administracyjny;

6)

między wójtami, burmistrzami (prezydentami miast) i starostami - wspólne dla nich

samorządowe kolegium odwoławcze, a w razie braku takiego kolegium - sąd administracyjny;

7)

między marszałkami województw - sąd administracyjny;

8)

w pozostałych przypadkach - Szef Krajowej Administracji Skarbowej.

§ 2.

Spór o właściwość rozstrzyga się, w drodze postanowienia, na wniosek organu będącego

stroną sporu.

§ 3.

W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 2, 4 i 4a, wniosek o rozstrzygnięcie sporu

wnosi odpowiednio naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celno-skarbowego

za pośrednictwem właściwego dyrektora izby administracji skarbowej.

Do czasu rozstrzygnięcia sporu o właściwość organ podatkowy, na którego obszarze nastąpiło

wszczęcie postępowania, podejmuje tylko te czynności, które są niezbędne ze względu

na interes publiczny lub ważny interes strony.

§ 1.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zawrzeć z podatnikiem, na jego wniosek,

umowę o współdziałanie w zakresie podatków pozostających we właściwości Krajowej Administracji

Skarbowej, zwaną dalej „umową o współdziałanie”.

§ 2.

Umowa o współdziałanie służy zapewnieniu przestrzegania przez podatnika przepisów

prawa podatkowego w warunkach przejrzystości podejmowanych działań oraz wzajemnego

zaufania i zrozumienia między organem podatkowym a podatnikiem, przy uwzględnieniu

charakteru prowadzonej przez podatnika działalności.

§ 3.

Wniosek, o którym mowa w § 1, może złożyć podatnik, u którego wartość przychodu wykazana

w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, w poprzednim roku podatkowym przekroczyła równowartość 50 000 000 euro, przeliczonych

na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim

dniu roboczym roku kalendarzowego poprzedzającego rok złożenia wniosku.

§ 4.

Umowa o współdziałanie może być zawarta z podatnikiem, który otrzymał pozytywną opinię

z audytu wstępnego.

§ 5.

W przypadku odmowy zawarcia umowy o współdziałanie Szef Krajowej Administracji Skarbowej

wskazuje przyczyny takiej odmowy wraz z uzasadnieniem.

§ 1.

Umowa o współdziałanie jest zawierana w formie pisemnej na czas nieokreślony.

§ 2.

Umowa o współdziałanie zawiera ustalenia stron niezbędne dla prawidłowej realizacji

warunków umowy, w tym szczegółowe określenie praw i obowiązków stron wynikających

z zawartej umowy oraz sposób informowania się o osobach upoważnionych do kontaktu

między stronami tej umowy.

Podatnik, który zawarł umowę o współdziałanie, jest obowiązany do

1)

dobrowolnego i prawidłowego wykonywania obowiązków wynikających z przepisów prawa

podatkowego;

2)

posiadania skutecznego i adekwatnego zbioru zidentyfikowanych i opisanych procesów

oraz procedur dotyczących zarządzania wykonywaniem obowiązków wynikających z przepisów

prawa podatkowego i zapewniających ich prawidłowe wykonanie (ramy wewnętrznego nadzoru

podatkowego);

3)

zgłaszania Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, bez wezwania, istotnych zagadnień

podatkowych, które rozsądnie oceniając, mogą stać się źródłem sporu między podatnikiem

a organem podatkowym, zgodnie z określonymi w umowie o współdziałanie progami istotności;

4)

niezwłocznego przekazywania Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, bez wezwania,

istotnych informacji mogących mieć wpływ na uzyskanie korzyści podatkowej przez podatnika,

zgodnie z określonymi w umowie o współdziałanie progami istotności.

W zakresie objętym umową o współdziałanie Szef Krajowej Administracji Skarbowej

1)

dostosowuje formę i częstotliwość działań weryfikujących poprawność wykonywania przez

podatnika obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego do aktualnego poziomu

skuteczności i adekwatności ram wewnętrznego nadzoru podatkowego i dotychczasowej

współpracy z organami podatkowymi;

2)

przeprowadza kontrolę celno-skarbową podatnika;

3)

wyraża zgodę na podjęcie wobec podatnika czynności sprawdzających na podstawie art. 274c przez inne organy Krajowej Administracji Skarbowej oraz wystąpienie do podatnika

w trybie art. 79 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej.

Następca prawny podatnika nie wstępuje w prawa i obowiązki wynikające z umowy o współdziałanie.

§ 1.

Podatnik może w każdym czasie wypowiedzieć umowę o współdziałanie.

§ 2.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej może wypowiedzieć umowę o współdziałanie w przypadku

1)

naruszenia przez podatnika postanowień tej umowy lub

2)

poważnego lub powtarzającego się naruszania przez podatnika przepisów prawa podatkowego

- wskazując przyczyny jej wypowiedzenia wraz z uzasadnieniem.

§ 3.

Rozwiązanie umowy o współdziałanie następuje z dniem złożenia, w formie pisemnej,

drugiej stronie wypowiedzenia tej umowy, chyba że z treści tego wypowiedzenia wynika

późniejszy termin.

§ 4.

W przypadku rozwiązania umowy o współdziałanie dane podatnika są niezwłocznie usuwane

z ewidencji, o której mowa w art. 20za.

W okresie 2 lat od dnia rozwiązania umowy o współdziałanie przez Szefa Krajowej Administracji

Skarbowej na podstawie art. 20x § 2 podatnik ten nie może złożyć wniosku o zawarcie

kolejnej umowy o współdziałanie.

Z dniem rozwiązania umowy o współdziałanie Szef Krajowej Administracji Skarbowej może

wypowiedzieć porozumienie podatkowe, o którym mowa w rozdziale 2.

§ 1.

Z przeprowadzonego audytu podatkowego Szef Krajowej Administracji Skarbowej sporządza

1)

opinię pozytywną albo

2)

zalecenia wskazujące, jakie czynności podatnik powinien podjąć w celu usunięcia stwierdzonych

w ramach tego audytu nieprawidłowości, wraz z uzasadnieniem, albo

3)

opinię negatywną.

§ 2.

Audyt monitorujący jest wykonywany w sposób ciągły.

§ 3.

Opinia oraz zalecenia są przekazywane niezwłocznie podatnikowi.

§ 4.

Termin realizacji czynności podejmowanych w związku z przekazanymi zaleceniami podatnik

uzgadnia z Szefem Krajowej Administracji Skarbowej.

§ 5.

W przypadku zastosowania się przez podatnika do zaleceń audytu wstępnego audyt ten

może być wznowiony na okres niezbędny do weryfikacji zastosowania się podatnika do

tych zaleceń.

§ 1.

O przeprowadzeniu audytu wstępnego i jego zakresie decyduje Szef Krajowej Administracji

Skarbowej, biorąc pod uwagę ocenę ryzyka podatkowego zidentyfikowanego u podatnika

wnioskującego o zawarcie umowy o współdziałanie.

§ 2.

Podatnik jest informowany o zakresie audytu wstępnego.

§ 3.

Harmonogram działań podejmowanych w ramach audytu wstępnego Szef Krajowej Administracji

Skarbowej uzgadnia z podatnikiem.

§ 4.

Audyt wstępny w zakresie poprawności wypełniania obowiązków podatkowych obejmuje 2

lata podatkowe poprzedzające rok, w którym podatnik wystąpił z wnioskiem o podpisanie

umowy o współdziałanie, oraz okres od początku roku podatkowego, w którym podatnik

wystąpił z wnioskiem, do dnia zakończenia tego audytu.

§ 5.

Audyt wstępny w zakresie poprawności wypełniania obowiązków podatkowych przez następcę

prawnego podatnika, który zawarł umowę o współdziałanie, może objąć krótszy okres

niż określony w § 4.

Audyt podatkowy w zakresie prawidłowości wypełniania obowiązków podatkowych obejmuje

analizę ryzyka i badanie dokumentacji dotyczącej zidentyfikowanych u podatnika obszarów

ryzyka podatkowego.

Audyt podatkowy w zakresie ram wewnętrznego nadzoru podatkowego obejmuje ocenę możliwości

prawidłowego wykonywania obowiązków podatkowych poprzez weryfikację poziomu wdrożenia

i funkcjonowania

1)

systemu zarządzania ryzykiem,

2)

kontroli wewnętrznej,

3)

audytu wewnętrznego,

4)

nadzoru nad zgodnością działalności z przepisami prawa, regulacjami wewnętrznymi i

dobrowolnie przyjętymi standardami,

5)

mechanizmów nadzoru zewnętrznego, w tym niezależnego audytu funkcji podatkowej

- w odniesieniu do spraw podatkowych.

§ 1.

W przypadku złożenia prawnie skutecznej deklaracji lub korekty deklaracji

1)

w terminie 14 dni od dnia otrzymania zaleceń audytu wstępnego i w celu usunięcia stwierdzonych

w nim nieprawidłowości w zakresie realizacji obowiązków podatkowych i wpłacenia związanej

z tą korektą zaległości podatkowej w terminie 7 dni od daty złożenia tej deklaracji

albo korekty deklaracji - przepis art. 56a § 1 stosuje się odpowiednio;

2)

za okres rozliczeniowy objęty audytem monitorującym oraz pod warunkiem wpłacenia zaległości

podatkowych w terminie 7 dni od dnia złożenia tej deklaracji albo korekty deklaracji

- nie nalicza się odsetek za zwłokę.

§ 2.

Przepis § 1 pkt 1 stosuje się do deklaracji oraz korekt deklaracji złożonych za okresy

nieobjęte audytem wstępnym, jeżeli złożone zostały w celu usunięcia nieprawidłowości

stwierdzonych w wyniku tego audytu.

§ 3.

W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2, nie wszczyna się postępowania w sprawach o

przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.

§ 1.

Czynności w zakresie audytu podatkowego wykonują pracownicy zatrudnieni w wyodrębnionej

w tym celu komórce organizacyjnej urzędu obsługującego Szefa Krajowej Administracji

Skarbowej, działający z jego upoważnienia.

§ 2.

Czynności w zakresie audytu podatkowego mogą być wykonywane z upoważnienia Szefa Krajowej

Administracji Skarbowej przez pracowników i funkcjonariuszy jednostek Krajowej Administracji

Skarbowej.

§ 3.

Pracownicy i funkcjonariusze wykonujący czynności w zakresie audytu podatkowego nie

mogą uczestniczyć w przeprowadzaniu kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej

oraz w postępowaniu podatkowym wobec podatnika objętego tym audytem przez okres 3

lat od dnia jego zakończenia.

§ 1.

Niezależny audyt funkcji podatkowej jest przeprowadzany na zlecenie podatnika przez

niezależnego audytora podatkowego.

§ 2.

Niezależnym audytorem podatkowym może być spółka doradztwa podatkowego, firma audytorska,

doradca podatkowy lub biegły rewident, z wyjątkiem podmiotu

1)

wykonującego na rzecz podatnika czynności rewizji finansowej, usługi doradztwa podatkowego

lub prawnego,

2)

będącego krajowym podmiotem powiązanym lub zagranicznym podmiotem powiązanym w rozumieniu

ustawy z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów dotyczących podwójnego

opodatkowania oraz zawieraniu uprzednich porozumień cenowych wobec

a)

podatnika,

b)

podmiotu wykonującego usługi doradztwa podatkowego lub czynności rewizji finansowej

na rzecz tego podatnika,

3)

wykonującego usługi, o których mowa w pkt 2 lit. b, na rzecz podmiotu, który świadczy

na rzecz podatnika takie usługi

- w okresie objętym tym audytem podatkowym oraz w trakcie jego przeprowadzania.

§ 1.

Niezależny audyt funkcji podatkowej obejmuje sprawdzenie prawidłowości wykonywania

obowiązków podatkowych oraz skuteczności i adekwatności wdrożonych ram wewnętrznego

nadzoru podatkowego.

§ 2.

Z przeprowadzenia niezależnego audytu funkcji podatkowej sporządza się raport zawierający

wynik niezależnego audytu funkcji podatkowej. Raport podpisuje niezależny audytor

podatkowy przeprowadzający ten audyt.

§ 3.

Raport z niezależnego audytu funkcji podatkowej jest przekazywany niezwłocznie podatnikowi

wraz z dokumentacją audytu zawierającą testy i procedury przeprowadzone w jego trakcie.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale przepisy działu IV rozdziału 11

stosuje się odpowiednio.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszym dziale przepisy art. 168, art. 172, art. 173

i art. 175-177 oraz działu IV rozdziału 1 z wyłączeniem art. 127, rozdziałów 5 i 10

stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej prowadzi ewidencję podatników, z którymi zawarł

umowę o współdziałanie.

§ 2.

Ewidencja, o której mowa w § 1, zawiera

1)

nazwę i numer identyfikacji podatkowej podatnika, z którym została zawarta umowa o

współdziałanie;

2)

datę rozpoczęcia obowiązywania umowy o współdziałanie.

§ 3.

Ewidencja, o której mowa w § 1, jest jawna i udostępnia się ją w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw

finansów publicznych.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zawrzeć z podatnikiem będącym stroną umowy

o współdziałanie, w formie pisemnej, porozumienie podatkowe w zakresie objętym tą

umową w sprawie

1)

interpretacji przepisów prawa podatkowego;

2)

ustalania cen transferowych;

3)

braku zasadności zastosowania art. 119a § 1;

4)

wysokości prognozowanego na następny rok podatkowy zobowiązania podatkowego w podatku

dochodowym od osób prawnych;

5)

innej, niezbędnej dla zapewnienia prawidłowej realizacji umowy o współdziałanie.

§ 1.

Porozumienie podatkowe nie może zostać zawarte w zakresie czynności i zdarzeń objętych

toczącym się postępowaniem podatkowym, kontrolą podatkową, kontrolą celno-skarbową

lub postępowaniem przed sądem administracyjnym albo gdy w tym zakresie sprawa została

rozstrzygnięta co do istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego.

§ 2.

W przypadku odmowy zawarcia porozumienia podatkowego Szef Krajowej Administracji Skarbowej

wskazuje przyczyny odmowy wraz z uzasadnieniem.

§ 3.

Do porozumienia podatkowego w sprawie, o której mowa w art. 20zb pkt 1, przepisy art.

14c § 1 stosuje się odpowiednio.

§ 4.

Do porozumienia podatkowego w sprawie, o której mowa w art. 20zb pkt 2, przepisy art. 83, art. 85-88, art. 90 ust. 1 i 3, art. 92, art. 95 ust. 1-6 i 8, art. 96, art.

98-100, art. 105 ust. 1 i 3, art. 106 ust. 1 i 3 oraz art. 107 ustawy z dnia 16 października

2019 r. o rozstrzyganiu sporów dotyczących podwójnego opodatkowania oraz zawieraniu

uprzednich porozumień cenowych stosuje się odpowiednio, przy czym

1)

opłaty, o których mowa w art. 98 i art. 99 tej ustawy, pobiera się po zawarciu porozumienia

w wysokości 50% kwot, o których mowa w art. 98 i art. 99 tej ustawy;

2)

obowiązek przedstawienia dokumentów lub informacji, o których mowa w art. 90 ust.

1 oraz art. 107 tej ustawy, nie dotyczy dokumentów lub informacji przekazanych uprzednio

Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej w ramach umowy o współdziałanie lub audytu

podatkowego.

§ 5.

Do porozumienia podatkowego, o którym mowa w art. 20zb pkt 3, przepisy art. 119x §

1, art. 119y § 1, art. 119za pkt 1 i 2 oraz art. 119zc stosuje się odpowiednio, przy

czym

1)

obowiązek przedstawienia dokumentów i informacji, o których mowa w art. 119x § 1,

nie dotyczy dokumentów przekazanych uprzednio Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej

w ramach umowy o współdziałanie lub audytu podatkowego;

2)

opłatę, o której mowa w art. 119zc, pobiera się po zawarciu porozumienia w wysokości

50% kwoty, o której mowa w art. 119zc § 1.

Przed zawarciem porozumienia podatkowego Szef Krajowej Administracji Skarbowej może

zasięgnąć opinii

1)

Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej lub naczelnika urzędu skarbowego właściwego

dla podatnika będącego stroną umowy o współdziałanie - w przypadku porozumienia podatkowego

w sprawie, o której mowa w art. 20zb pkt 1;

2)

Rady do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu Opodatkowania - w przypadku porozumienia podatkowego,

o którym mowa w art. 20zb pkt 3, przy czym przepis art. 119h § 3 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Podatnik może w każdym czasie wypowiedzieć porozumienie podatkowe.

§ 2.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej może wypowiedzieć porozumienie podatkowe, jeżeli

1)

wyjdą na jaw istotne dla sprawy, w jakiej zawarto porozumienie, nowe okoliczności

faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu zawarcia tego porozumienia, nieznane

Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, lub

2)

stwierdzi, że porozumienie jest nieprawidłowe w świetle w szczególności orzecznictwa

Trybunału Konstytucyjnego, Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, uchwał Naczelnego

Sądu Administracyjnego lub interpretacji ogólnych, lub

3)

zostanie rozwiązana umowa o współdziałanie.

§ 3.

Z zastrzeżeniem art. 20z, rozwiązanie porozumienia podatkowego następuje z dniem złożenia,

w formie pisemnej, drugiej stronie wypowiedzenia tego porozumienia wraz z uzasadnieniem.

Podatnik w wypowiedzeniu porozumienia może wskazać inny niż wynikający ze zdania pierwszego

termin rozwiązania porozumienia, poprzedzający dzień złożenia tego wypowiedzenia.

§ 4.

Rozwiązanie porozumienia podatkowego na podstawie § 2 pkt 1 wywołuje skutki prawne

od dnia jego zawarcia.

§ 5.

Zastosowanie się do porozumienia rozwiązanego na podstawie § 1 oraz § 2 pkt 2 i 3

nie może szkodzić podatnikowi. Przepisy art. 14k oraz art. 14m § 1-3 stosuje się odpowiednio.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale do porozumień podatkowych przepisy

działu IV rozdziału 11 stosuje się odpowiednio.

Audyt podatkowy przeprowadza Szef Krajowej Administracji Skarbowej wobec podatnika

przed zawarciem umowy o współdziałanie (audyt wstępny) oraz w trakcie obowiązywania

umowy o współdziałanie (audyt monitorujący) w celu sprawdzenia

1)

prawidłowości wypełniania obowiązków podatkowych;

2)

skuteczności i adekwatności ram wewnętrznego nadzoru podatkowego.

§ 1.

Podatnik jest obowiązany do przekazywania na wniosek Szefa Krajowej Administracji

Skarbowej dokumentów i informacji niezbędnych do przeprowadzenia audytu podatkowego.

§ 2.

Dokumenty i informacje uznane przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej za zawierające

tajemnicę przedsiębiorstwa są niszczone w terminie 2 miesięcy od dnia

1)

rozwiązania umowy o współdziałanie;

2)

zakończenia audytu wstępnego, jeżeli audyt wstępny został zakończony opinią - w przypadku

niezawarcia umowy o współdziałanie;

3)

zakończenia weryfikacji zastosowania się przez podatnika do wydanych zaleceń, o których

mowa w art. 20zi § 1 pkt 2 - w przypadku niezawarcia umowy o współdziałanie.

1.

W latach 2020-2029 maksymalny limit wydatków z budżetu państwa przeznaczonych na wykonywanie

zadań wynikających z ustaw zmienianych w art. 3 i art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, wynosi 37 370 000 zł, w tym w

1)

2020 r. - 4 490 000 zł;

2)

2021 r. - 3 170 000 zł;

3)

2022 r. - 3 330 000 zł;

4)

2023 r. - 3 430 000 zł;

5)

2024 r. - 3 540 000 zł;

6)

2025 r. - 3 650 000 zł;

7)

2026 r. - 3 760 000 zł;

8)

2027 r. - 3 880 000 zł;

9)

2028 r. - 4 000 000 zł;

10)

2029 r. - 4 120 000 zł.

2.

W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczeniem limitu wydatków, o którym

mowa w ust. 1, na dany rok budżetowy, stosuje się mechanizm korygujący polegający

na ograniczeniu kosztów rzeczowych ministra właściwego do spraw finansów publicznych

związanych z realizacją zadań wynikających z ustaw zmienianych w art. 3 i art. 5,

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

3.

Organem właściwym do wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 2, jest

minister właściwy do spraw finansów publicznych.

4.

Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o którym mowa w

ust. 1, jest minister właściwy do spraw finansów publicznych.

§ 1.

Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem

1)

zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania;

2)

doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania.

§ 2.

Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji,

a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, podatek wykazany

w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3.

§ 3.

Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego

na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji

albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, albo

powstałego zobowiązania nie wykazano, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa

wysokość zobowiązania podatkowego.

§ 3a.

Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że w złożonej deklaracji

wykazano nieprawidłową kwotę zwrotu podatku lub kwotę podatku naliczonego przeniesionego

do rozliczenia lub kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w rozumieniu przepisów

o podatku od towarów i usług do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych,

w deklaracji nie wykazano tych kwot albo podatnik nie złożył deklaracji, mimo ciążącego

na nim obowiązku, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa prawidłową wysokość

zwrotu podatku lub nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych

okresach rozliczeniowych.

§ 4.

Przepisy § 3 i art. 53a stosuje się odpowiednio, gdy podatnik lub inny podmiot jest

obowiązany do zapłaty podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku bez złożenia deklaracji,

a obowiązku tego nie wykonał w całości lub w części.

§ 5.

Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji,

wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z

danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób

ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego

stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania

podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym.

Podatnik, który zamierza skorzystać z ulgi podatkowej, której warunkiem, określonym

w odrębnych przepisach, jest brak zaległości podatkowych, może złożyć wniosek do właściwego

organu podatkowego o przeprowadzenie postępowania podatkowego. Do wydania decyzji

określającej wysokość zobowiązania podatkowego przepis art. 21 § 3 stosuje się odpowiednio.

Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik osiągnął dochód,

przychód lub zysk w wysokości niepowodującej powstania zobowiązania podatkowego, organ

wydaje decyzję, w której określa wysokość tego dochodu, przychodu lub zysku.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r., z wyjątkiem art. 11, który wchodzi

w życie z dniem 31 grudnia 2019 r.

§ 1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, w przypadkach

uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników

1)

zaniechać w całości lub w części poboru podatków, określając rodzaj podatku, okres,

w którym następuje zaniechanie, i grupy podatników, których dotyczy zaniechanie;

2)

zwolnić niektóre grupy płatników z obowiązku pobierania podatków lub zaliczek na podatki

oraz określić termin wpłacenia podatku i wynikające z tego zwolnienia obowiązki informacyjne

podatników, chyba że podatnik jest obowiązany do dokonania rocznego lub innego okresowego

rozliczenia tego podatku.

§ 1a.

Rozporządzenie, o którym mowa w § 1 pkt 1, dotyczące zaniechania poboru podatku od

podatników prowadzących działalność gospodarczą, którzy w wyniku zaniechania poboru

podatku staną się beneficjentami pomocy w rozumieniu przepisów o postępowaniu w sprawach

dotyczących pomocy publicznej, stanowiące pomoc publiczną, zawiera program pomocowy,

określający przeznaczenie i warunki dopuszczalności pomocy publicznej.

§ 2.

Organ podatkowy, na wniosek podatnika, może zwolnić płatnika z obowiązku pobrania

podatku, jeżeli

1)

pobranie podatku zagraża ważnym interesom podatnika, a w szczególności jego egzystencji,

lub

2)

podatnik uprawdopodobni, że pobrany podatek byłby niewspółmiernie wysoki w stosunku

do podatku należnego za rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy.

§ 2a.

Organ podatkowy, na wniosek podatnika, ogranicza pobór zaliczek na podatek, jeżeli

podatnik uprawdopodobni, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach

podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu

lub zysku przewidywanego na dany rok podatkowy.

§ 3.

(uchylony)

§ 4.

(uchylony)

§ 5.

W przypadku wydania decyzji na podstawie § 2 organ podatkowy określa termin wpłacenia

przez podatnika podatku lub zaliczki na podatek, chyba że podatnik jest obowiązany

do dokonania rocznego lub innego okresowego rozliczenia tego podatku.

§ 6.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

właściwość rzeczową organów podatkowych w sprawach wymienionych w § 2 i 2a.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2020 r., z wyjątkiem

1)

art. 8, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 1, art. 4 i art. 9, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.

§ 1.

Organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli

1)

brak jest ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do jej określenia lub

2)

dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania,

lub

3)

podatnik naruszył warunki uprawniające do korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania.

§ 2.

Organ podatkowy odstąpi od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania,

jeżeli

1)

pomimo braku ksiąg podatkowych dowody uzyskane w toku postępowania, pozwalają na określenie

podstawy opodatkowania;

2)

dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania,

pozwalają na określenie podstawy opodatkowania.

§ 3.

Podstawę opodatkowania określa się w drodze oszacowania, stosując w szczególności

następujące metody

1)

porównawczą wewnętrzną - polegającą na porównaniu wysokości obrotów w tym samym przedsiębiorstwie

za poprzednie okresy, w których znana jest wysokość obrotu;

2)

porównawczą zewnętrzną - polegającą na porównaniu wysokości obrotów w innych przedsiębiorstwach

prowadzących działalność o podobnym zakresie i w podobnych warunkach;

3)

remanentową - polegającą na porównaniu wartości majątku przedsiębiorstwa na początku

i na końcu okresu, z uwzględnieniem wskaźnika szybkości obrotu;

4)

produkcyjną - polegającą na ustaleniu zdolności produkcyjnej przedsiębiorstwa;

5)

kosztową - polegającą na ustaleniu wysokości obrotu na podstawie wysokości kosztów

poniesionych przez przedsiębiorstwo, z uwzględnieniem wskaźnika udziałów tych kosztów

w obrocie;

6)

udziału dochodu w obrocie - polegającą na ustaleniu wysokości dochodów ze sprzedaży

określonych towarów i wykonywania określonych usług, z uwzględnieniem wysokości udziału

tej sprzedaży (wykonanych usług) w całym obrocie.

§ 4.

(uchylony)

§ 5.

Określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania powinno zmierzać do określenia

jej w wysokości zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania. Organ podatkowy,

określając podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, uzasadnia wybór metody oszacowania.

Jeżeli podstawa opodatkowania została określona w drodze oszacowania, a podatnik jest

zobowiązany do wpłaty zaliczek na podatek, organ podatkowy określa wysokość zaliczek,

za okres, za który podstawa opodatkowania została oszacowana, proporcjonalnie do wysokości

zobowiązania podatkowego za cały rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy. Przepis

art. 53a stosuje się odpowiednio.

Organ podatkowy, w drodze decyzji, określa wysokość straty poniesionej przez podatnika,

jeżeli w postępowaniu podatkowym organ ten stwierdzi, że podatnik nie złożył deklaracji,

nie wykazał w deklaracji straty lub wysokość poniesionej straty różni się od wysokości

wykazanej w deklaracji, a poniesienie straty zgodnie z przepisami prawa podatkowego

uprawnia do skorzystania z ulg podatkowych.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 33b ust. 5 ustawy zmienianej

w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 33b ust. 5 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, jednak nie dłużej niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

2.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 32 ust. 6 ustawy zmienianej

w art. 2 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 32 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, jednak nie dłużej niż przez 3 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

3.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 119zze ustawy zmienianej

w art. 3 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 119zma ustawy zmienianej w art. 3, jednak nie dłużej niż przez 12 miesięcy

od dnia, o którym mowa w art. 28 pkt 2, i mogą być w tym okresie zmieniane.

(uchylony)

Podatnik odpowiada całym swoim majątkiem za wynikające ze zobowiązań podatkowych podatki.

§ 1.

Podatnik nie ponosi odpowiedzialności z tytułu zaniżenia lub nieujawnienia przez płatnika

podstawy opodatkowania czynności, o których mowa w art. 12, 13 oraz 18 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - do wysokości zaliczki, do której pobrania zobowiązany jest płatnik.

§ 2.

W przypadku, o którym mowa w § 1, nie stosuje się przepisu art. 30 § 5.

(uchylony)

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2019 r., z wyjątkiem

1)

art. 6 pkt 10 i 11, art. 7 pkt 2, art. 9 i art. 23, które wchodzą w życie z dniem

następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 3 pkt 4, 6-11, art. 4, art. 8 i art. 25 ust. 3, które wchodzą w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 3 pkt 5, który wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia;

4)

art. 6 pkt 1, 2, pkt 3 lit. a i b i pkt 4 oraz art. 19, art. 20 i art. 21 ust. 1,

które wchodzą w życie z dniem 1 listopada 2019 r.;

5)

art. 1 pkt 21 i 24, art. 3 pkt 1 i 2 oraz art. 15, które wchodzą w życie z dniem 1

stycznia 2020 r.;

6)

art. 1 pkt 7, pkt 12 lit. b, pkt 13, 17 i 23, art. 3 pkt 3, art. 5, art. 7 pkt 1 i

art. 12, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2020 r.

§ 1.

Płatnikom i inkasentom przysługuje zryczałtowane wynagrodzenie z tytułu terminowego

wpłacania podatków pobranych na rzecz budżetu państwa.

§ 2.

(uchylony)

§ 3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zasady ustalania wynagrodzenia płatników i inkasentów pobierających podatki

na rzecz budżetu państwa, w relacji do kwoty pobranych podatków, oraz tryb pobrania

wynagrodzenia.

2)

(uchylony)

§ 4.

Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa może ustalać wynagrodzenie dla płatników

lub inkasentów z tytułu poboru podatków stanowiących dochody, odpowiednio, budżetu

gminy, powiatu lub województwa.

§ 1.

W przypadku osób pozostających w związku małżeńskim odpowiedzialność, o której mowa

w art. 26, obejmuje majątek odrębny podatnika oraz majątek wspólny podatnika i jego

małżonka.

§ 2.

Skutki prawne ograniczenia, zniesienia, wyłączenia lub ustania wspólności majątkowej

nie odnoszą się do zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem

1)

zawarcia umowy o ograniczeniu lub wyłączeniu ustawowej wspólności majątkowej;

2)

zniesienia wspólności majątkowej prawomocnym orzeczeniem sądu;

3)

ustania wspólności majątkowej w przypadku ubezwłasnowolnienia małżonka;

4)

uprawomocnienia się orzeczenia sądu o separacji.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do płatnika oraz inkasenta.

§ 1.

Płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek niepobrany

lub podatek pobrany a niewpłacony.

§ 2.

Inkasent, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 9, odpowiada za podatek

pobrany a niewpłacony.

§ 3.

Płatnik lub inkasent odpowiada za należności wymienione w § 1 lub 2 całym swoim majątkiem.

§ 4.

Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi okoliczność, o której mowa

w § 1 lub 2, organ ten wydaje decyzję o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub

inkasenta, w której określa wysokość należności z tytułu niepobranego lub pobranego,

a niewpłaconego podatku.

§ 5.

Przepisów § 1-4 nie stosuje się, jeżeli odrębne przepisy stanowią inaczej albo jeżeli

podatek nie został pobrany z winy podatnika; w tych przypadkach organ podatkowy wydaje

decyzję o odpowiedzialności podatnika. Odpowiedzialność podatnika można orzec w decyzji

określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

§ 5a.

Odpowiedzialność płatnika nie może być wyłączona ani ograniczona na podstawie § 5,

jeżeli

1)

płatnik i podatnik byli podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób

fizycznych lub art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób

prawnych;

2)

płatnik lub podatnik był podmiotem kontrolowanym lub kontrolującym w odniesieniu do

kontroli uregulowanej w art. 30f ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób

fizycznych lub art. 24a ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób

prawnych;

3)

płatnik lub podatnik był podmiotem z rezydencją podatkową, miejscem rejestracji, siedzibą

lub mającym zarząd w kraju lub na terytorium stosującym szkodliwą konkurencję podatkową

w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku dochodowego od osób

prawnych;

4)

płatnik lub podatnik był podmiotem z rezydencją podatkową, miejscem rejestracji, siedzibą

lub mającym zarząd w kraju lub na terytorium, z którym Rzeczpospolita Polska nie zawarła

ratyfikowanej umowy międzynarodowej, w szczególności umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania,

albo Unia Europejska nie ratyfikowała umowy międzynarodowej - stanowiącej podstawę

do uzyskania od organów podatkowych tego państwa informacji podatkowych;

5)

płatnik lub podatnik był zarządzany lub kontrolowany, bezpośrednio lub pośrednio,

lub był w relacjach umownych lub faktycznych, w tym jako założyciel, fundator lub

beneficjent fundacji lub trustu lub innego podmiotu lub tytułu o charakterze powierniczym;

6)

niewykonanie przez płatnika obowiązku nastąpiło w odniesieniu do podmiotu, dla którego

na podstawie publicznie dostępnych informacji nie jest możliwe ustalenie udziałowca,

akcjonariusza lub podmiotu o zbliżonych uprawnieniach, który posiada co najmniej 10%

udziałów w kapitale lub co najmniej 10% praw głosu w organach kontrolnych, stanowiących

lub zarządzających, lub co najmniej 10% praw do uczestnictwa w zyskach.

§ 6.

Decyzję, o której mowa w § 4 i 5, organ podatkowy może wydać również po zakończeniu

roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2020 r., z wyjątkiem

1)

art. 18 ust. 2, art. 19 ust. 2 i art. 22, które wchodzą w życie po upływie 14 dni

od dnia ogłoszenia;

2)

art. 24 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem 4 maja 2020 r.;

3)

art. 1 pkt 12 i art. 29, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.

Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, będące płatnikami

lub inkasentami, są obowiązane wyznaczyć osoby, do których obowiązków należy obliczanie

i pobieranie podatków oraz terminowe wpłacanie organowi podatkowemu pobranych kwot,

a także zgłosić właściwemu miejscowo organowi podatkowemu imiona, nazwiska i adresy

tych osób. Zgłoszenia należy dokonać w terminie wyznaczonym do dokonania pierwszej

wpłaty, a w razie zmiany osoby wyznaczonej - w terminie 14 dni od dnia, w którym wyznaczono

inną osobę.

§ 1.

Płatnicy i inkasenci obowiązani są przechowywać dokumenty związane z poborem lub inkasem

podatków do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania płatnika lub inkasenta.

§ 1a.

W razie likwidacji lub rozwiązania osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej

osobowości prawnej podmiot dokonujący likwidacji lub rozwiązania zawiadamia pisemnie

właściwy organ podatkowy, nie później niż w ostatnim dniu istnienia osoby prawnej

lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, o miejscu przechowywania

dokumentów związanych z poborem lub inkasem podatku.

§ 2.

Po upływie okresu, o którym mowa w § 1, płatnicy i inkasenci obowiązani są przekazać

podatnikom dokumenty związane z poborem lub inkasem podatku; dokumenty podlegają zniszczeniu,

jeżeli przekazanie ich podatnikowi jest niemożliwe.

§ 1.

Zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku

podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku

wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności

gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym

lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić

egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29

§ 2 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania

podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji

1)

ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;

2)

określającej wysokość zobowiązania podatkowego;

3)

określającej wysokość zwrotu podatku.

§ 3.

W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 §

1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień

wydania decyzji o zabezpieczeniu.

§ 4.

W przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych

co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu

1)

przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed

wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 1;

2)

przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych

od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie

następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2.

§ 4a.

Przepisy § 1-4 stosuje się odpowiednio do zabezpieczenia zobowiązań podatkowych związanych

ze stosowaniem art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści. Zabezpieczenia

zobowiązań podatkowych, o których mowa w zdaniu pierwszym, dokonać można również przed

wszczęciem lub przejęciem postępowania podatkowego na podstawie art. 119g § 1 lub

3.

§ 4b.

Dokonanie zabezpieczenia w przypadku, o którym mowa w § 4a, nie narusza art. 13 §

2 pkt 7.

§ 5.

(uchylony)

§ 1.

Decyzja o zabezpieczeniu wygasa

1)

po upływie 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;

2)

z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego;

3)

z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zwrotu podatku.

§ 2.

Wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu nie narusza zarządzenia zabezpieczenia wydanego

na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Przepis art. 33 stosuje się odpowiednio do zabezpieczenia na majątku

1)

płatnika lub inkasenta; decyzja o zabezpieczeniu wygasa z dniem doręczenia decyzji

o odpowiedzialności podatkowej;

2)

osób, o których mowa w art. 115, art. 116 i art. 116a, po doręczeniu im decyzji orzekającej

o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe, jeżeli zachodzi uzasadniona

obawa, że zobowiązanie nie zostanie przez spółkę lub inną osobę prawną wykonane, w

szczególności gdy spółka lub inna osoba prawna trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań

o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku,

które mogą utrudnić lub udaremnić postępowanie egzekucyjne; decyzja o zabezpieczeniu

wygasa w momencie wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec osoby trzeciej;

3

podatnika, o którym mowa w art. 117b i art. 117ba, po doręczeniu mu decyzji orzekającej

o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe dostawcy towarów lub usługodawcy,

jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie przez dostawcę towarów

lub usługodawcę wykonane, w szczególności gdy dostawca towarów lub usługodawca trwale

nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności

polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić postępowanie egzekucyjne;

decyzja o zabezpieczeniu wygasa w momencie wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec

podatnika, o którym mowa w art. 117b i art. 117ba.

§ 1.

Przepisy art. 33 § 2 pkt 2, § 4 pkt 2 oraz art. 33a § 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio

do decyzji określającej wysokość odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 53a.

§ 2.

Przepisy art. 33 § 2 pkt 2 i 3, § 3, § 4 pkt 2, art. 33a § 1 pkt 2 i 3 oraz art. 33b

stosuje się odpowiednio do zaległości, o których mowa w art. 52 i art. 52a.

§ 1.

Zabezpieczenie wykonania decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w trybie

przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub wykonanie decyzji o zabezpieczeniu,

o którym mowa w art. 33, następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji albo w formie określonej w § 2.

§ 2.

Zabezpieczenie wykonania decyzji następuje przez przyjęcie przez organ podatkowy,

na wniosek strony, zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z tej decyzji

wraz z odsetkami za zwłokę, w formie

1)

gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej;

2)

poręczenia banku;

3)

weksla z poręczeniem wekslowym banku;

4)

czeku potwierdzonego przez krajowy bank wystawcy czeku;

5)

zastawu rejestrowego na prawach z papierów wartościowych emitowanych przez Skarb Państwa

lub Narodowy Bank Polski - według ich wartości nominalnej;

6)

uznania kwoty na rachunku depozytowym organu podatkowego;

7)

pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank

lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową, do wyłącznego dysponowania środkami

pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku lokaty terminowej.

§ 3.

W razie złożenia wniosku o zabezpieczenie w formie określonej w § 2 zabezpieczenie

w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie objętym

tym wnioskiem, może nastąpić po wydaniu postanowienia o odmowie przyjęcia zabezpieczenia.

§ 4.

Jeżeli wniosek o zabezpieczenie w formie określonej w § 2 złożono po ustanowieniu

zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zakres

zabezpieczenia ustanowionego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

uchyla się lub zmienia, w zakresie przyjętego zabezpieczenia.

Gwarantem lub poręczycielem może być osoba wpisana do wykazu gwarantów, o którym mowa

w art. 52 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1169 i 2070).

§ 1.

Strona może dowolnie wybrać formę lub formy zabezpieczenia, o których mowa w art.

33d § 2.

§ 2.

W przypadku przyjęcia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, strona może wystąpić

o przedłużenie terminu przyjętego zabezpieczenia.

W sprawie przyjęcia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub przedłużenia

terminu przyjętego zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33f § 2, wydaje się postanowienie,

na które przysługuje zażalenie.

§ 1.

Skarbowi Państwa i jednostce samorządu terytorialnego przysługuje hipoteka na wszystkich

nieruchomościach podatnika, płatnika, inkasenta, następcy prawnego lub osób trzecich

z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt

2, a także z tytułu zaległości podatkowych w podatkach stanowiących ich dochód oraz

odsetek za zwłokę od tych zaległości, zwana dalej „hipoteką przymusową”.

§ 2.

W zakresie zobowiązań podatkowych stanowiących dochód jednostki samorządu terytorialnego

pobieranych przez urzędy skarbowe wniosek o wpis hipoteki przymusowej do sądu składa

właściwy naczelnik urzędu skarbowego.

§ 3.

Przedmiotem hipoteki przymusowej może być

1)

część ułamkowa nieruchomości, jeżeli stanowi udział podatnika;

2)

nieruchomość stanowiąca przedmiot współwłasności łącznej podatnika i jego małżonka;

3)

nieruchomość stanowiąca przedmiot współwłasności łącznej wspólników spółki cywilnej

lub część ułamkowa nieruchomości stanowiąca udział wspólników spółki cywilnej - z

tytułu zaległości podatkowych spółki.

§ 4.

Przedmiotem hipoteki przymusowej może być także

1)

użytkowanie wieczyste wraz z budynkami i urządzeniami na użytkowanym gruncie stanowiącymi

własność użytkownika wieczystego lub udział w tym prawie;

2)

spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu lub udział w tym prawie;

3)

wierzytelność zabezpieczona hipoteką;

4)

statek morski lub statek morski w budowie wpisane do rejestru okrętowego.

§ 5.

Do hipotek określonych w § 3 i 4 stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące hipoteki

na nieruchomości.

§ 6.

Przepisy § 2-5 stosuje się odpowiednio do należności przypadających od płatnika, inkasenta,

następcy prawnego lub osób trzecich.

§ 1.

Hipoteka przymusowa powstaje przez dokonanie wpisu do księgi wieczystej, z zastrzeżeniem

art. 38 § 2.

§ 2.

Podstawą wpisu hipoteki przymusowej jest

1)

doręczona decyzja

a)

ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego,

b)

określająca wysokość zobowiązania podatkowego,

c)

określająca wysokość odsetek za zwłokę,

d)

o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta,

e)

o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej,

f)

o odpowiedzialności spadkobiercy,

g)

określająca wysokość zwrotu podatku;

2)

tytuł wykonawczy lub zarządzenie zabezpieczenia, jeżeli może być wystawione, na podstawie

przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji bez wydawania decyzji, o której

mowa w pkt 1.

§ 3.

Wpisu hipoteki przymusowej do księgi wieczystej dokonuje właściwy sąd rejonowy, a

w przypadku hipoteki morskiej przymusowej właściwa izba morska na wniosek organu podatkowego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2021 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 9, 10, 12,

13, 17-27, art. 15, art. 28 i art. 35, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2020 r.

(uchylony)

(uchylony)

§ 1.

Organy podatkowe mogą występować z wnioskiem o założenie księgi wieczystej dla nieruchomości

podatnika, płatnika, inkasenta, następców prawnych oraz osób trzecich odpowiadających

za zaległości podatkowe.

§ 2.

Jeżeli przedmiot hipoteki przymusowej nie posiada księgi wieczystej, zabezpieczenie

zobowiązań podatkowych dokonywane jest przez złożenie wniosku o wpis do zbioru dokumentów.

Zaspokojenie z przedmiotu hipoteki przymusowej następuje w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji, chyba że z przedmiotu hipoteki jest prowadzona egzekucja

przez sądowy organ egzekucyjny.

§ 1.

W toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej,

jeżeli zachodzi uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, organ podatkowy

wzywa stronę postępowania lub kontrolowanego do złożenia oświadczenia o

1)

nieruchomościach oraz prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej;

2)

rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem

zastawu skarbowego.

§ 2.

Strona lub kontrolowany mogą odmówić złożenia oświadczenia.

§ 3.

Oświadczenie składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.

Odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania nie podlega niepodanie szacunkowej wartości

rzeczy lub praw majątkowych albo podanie wartości nieodpowiadającej rzeczywistej wartości

ujawnionych rzeczy lub praw.

§ 4.

Organ podatkowy jest obowiązany uprzedzić osobę wezwaną o prawie odmowy złożenia tego

oświadczenia oraz o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.

§ 5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w celu zapewnienia jednolitości składanych

oświadczeń określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza oświadczenia, o którym

mowa w § 1, uwzględniając

1)

dane identyfikujące osobę składającą oświadczenie;

2)

rodzaj, miejsce położenia i powierzchnię nieruchomości, rodzaj prawa majątkowego,

które może być przedmiotem hipoteki przymusowej, miejsce położenia rzeczy, w stosunku

do której przysługuje prawo majątkowe, numer księgi wieczystej lub zbioru dokumentów

i oznaczenie sądu właściwego do prowadzenia księgi wieczystej lub zbioru dokumentów,

stan prawny nieruchomości wraz z ewentualnymi obciążeniami oraz szacunkową wartość

nieruchomości lub praw;

3)

rodzaj rzeczy ruchomych oraz zbywalnych praw majątkowych, które mogą być przedmiotem

zastawu skarbowego, dane identyfikujące te rzeczy lub prawa, ich stan prawny wraz

z ewentualnymi obciążeniami oraz szacunkową wartość rzeczy ruchomych lub praw.

(uchylony)

§ 1.

Skarbowi Państwa i jednostkom samorządu terytorialnego z tytułu zobowiązań podatkowych

powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 2, a także z tytułu zaległości

podatkowych stanowiących ich dochód oraz odsetek za zwłokę od tych zaległości przysługuje

zastaw skarbowy na wszystkich będących własnością podatnika oraz stanowiących współwłasność

łączną podatnika i jego małżonka rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych,

jeżeli wartość poszczególnych rzeczy lub praw wynosi w dniu ustanowienia zastawu co

najmniej 12 400 zł

§ 2.

Zastawem skarbowym nie mogą być obciążone rzeczy lub prawa majątkowe niepodlegające

egzekucji oraz mogące być przedmiotem hipoteki.

§ 3.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do należności przypadających od płatników lub

inkasentów, następców prawnych oraz osób trzecich odpowiadających za zaległości podatkowe.

Organ podatkowy dokonuje spisu rzeczy ruchomych oraz zbywalnych praw majątkowych,

które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego.

§ 1.

Tworzy się Rejestr Zastawów Skarbowych, zwany dalej „rejestrem zastawów”.

§ 2.

Wpis do rejestru zastawów obejmuje

1)

datę ustanowienia zastawu skarbowego;

2)

podstawę prawną wniosku o wpis zastawu skarbowego;

3)

oznaczenie organu występującego z wnioskiem o wpis zastawu skarbowego;

4)

dane dotyczące podmiotu, o którym mowa w art. 41 § 1 i 3: imię i nazwisko lub nazwę

(firmę), miejsce zamieszkania lub adres siedziby oraz identyfikator podatkowy, a w

przypadku nierezydenta - numer paszportu lub inny numer identyfikacyjny, o ile nie

posiada identyfikatora podatkowego, oraz znany adres do doręczeń w Rzeczypospolitej

Polskiej;

5)

dane identyfikujące przedmiot zastawu skarbowego;

6)

wysokość zobowiązania podatkowego lub zaległości podatkowej zabezpieczonej zastawem

skarbowym;

7)

datę wygaśnięcia i wykreślenia zastawu skarbowego.

§ 3.

Rejestr zastawów jest prowadzony w systemie teleinformatycznym przez Szefa Krajowej

Administracji Skarbowej.

§ 4.

(uchylony)

§ 5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wyznaczyć

organ Krajowej Administracji Skarbowej do wykonywania zadań Szefa Krajowej Administracji

Skarbowej w zakresie prowadzenia rejestru zastawów, mając na względzie konieczność

zapewnienia sprawnego funkcjonowania tego rejestru oraz wymiany informacji pomiędzy

organami uprawnionymi do występowania o wpis zastawu skarbowego do tego rejestru oraz

organami egzekucyjnymi.

§ 1.

Podstawą wniosku o wpis zastawu skarbowego do rejestru zastawów jest doręczona decyzja

1)

ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego;

2)

określająca wysokość zobowiązania podatkowego;

3)

określająca wysokość odsetek za zwłokę;

4)

o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta;

5)

o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej;

6)

o odpowiedzialności spadkobiercy;

7)

określająca wysokość zwrotu podatku.

§ 2.

W przypadku zobowiązań podatkowych powstających w sposób przewidziany w art. 21 §

1 pkt 1 podstawę wniosku o wpis zastawu skarbowego stanowi również deklaracja, jeżeli

wykazane w niej zobowiązanie podatkowe nie zostało wykonane. Wpis zastawu skarbowego

nie może być dokonany wcześniej niż po upływie 14 dni od upływu terminu płatności

zobowiązania podatkowego.

§ 1.

Zastaw skarbowy powstaje z dniem wpisu do rejestru zastawów.

§ 2.

O kolejności wpisu rozstrzyga czas wpływu wniosku do organu prowadzącego rejestr zastawów.

Za czas wpływu wniosku uważa się godzinę, z dokładnością co do minuty, w której w

danym dniu wniosek wpłynął do organu. Wnioski, które wpłynęły w tym samym czasie,

uznaje się za złożone równocześnie.

§ 3.

O dokonaniu wpisu zastawu skarbowego organ prowadzący rejestr zastawów zawiadamia

podatnika, płatnika lub inkasenta, następcę prawnego lub osobę trzecią odpowiadającą

za zobowiązanie podatkowe lub zaległość podatkową oraz organ, na wniosek którego dokonano

wpisu.

§ 4.

Wpisem w rejestrze zastawów jest również wykreślenie.

§ 1.

Zastaw skarbowy jest skuteczny wobec każdorazowego właściciela przedmiotu zastawu

i ma pierwszeństwo przed jego wierzycielami osobistymi.

§ 2.

Zastaw skarbowy wpisany wcześniej ma pierwszeństwo przed zastawem skarbowym wpisanym

później.

§ 3.

W przypadku gdy rzecz ruchoma lub zbywalne prawo majątkowe zostały obciążone zastawem

ujawnionym w innym rejestrze prowadzonym na podstawie odrębnych ustaw, zastaw wpisany

wcześniej ma pierwszeństwo przed zastawem wpisanym później.

§ 4.

Zaspokojenie z przedmiotu zastawu skarbowego następuje w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji, chyba że z ruchomości lub zbywalnego prawa majątkowego

jest prowadzona egzekucja przez sądowy organ egzekucyjny.

§ 1.

Organ prowadzący rejestr zastawów dokonuje wpisu zastawu skarbowego na wniosek organu

uprawnionego do występowania w imieniu Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.

§ 2.

Wnioski i inne dokumenty przesyła się do organu prowadzącego rejestr zastawów za pomocą

środków komunikacji elektronicznej.

§ 1.

Wnioski o wpis składa się na urzędowym formularzu.

§ 2.

Rozpoznając wniosek o wpis, organ prowadzący rejestr zastawów bada

1)

treść i formę wniosku;

2)

zgodność danych wskazanych we wniosku z dostępnymi mu danymi zgromadzonymi w systemach

teleinformatycznych, przy pomocy których są prowadzone rejestry publiczne osób, ruchomości

lub zbywalnych praw majątkowych.

§ 3.

Brak wymaganej treści lub niezachowanie wymaganej formy wniosku, lub niezgodność danych,

o których mowa w § 2, stanowi przeszkodę do dokonania wpisu. Organ prowadzący rejestr

zastawów informuje organ, który wystąpił o dokonanie wpisu, o przyczynie niedokonania

wpisu.

§ 1.

Wypis z rejestru zastawów wydaje naczelnik urzędu skarbowego, do którego wpłynął wniosek

zainteresowanego. Wypis zawiera informacje w zakresie obciążenia ruchomości lub zbywalnego

prawa majątkowego zastawem skarbowym, inne niż dane, o których mowa w art. 43 § 2

pkt 4, a także informacje dotyczące wysokości zabezpieczonego zastawem skarbowym zobowiązania

podatkowego lub zaległości podatkowej, oznaczenie organu, na wniosek którego wpisano

zastaw skarbowy do rejestru zastawów, numer jego wniosku o wpis oraz datę powstania

zastawu skarbowego.

§ 2.

Naczelnik urzędu skarbowego, do którego wpłynął wniosek zainteresowanego, wydaje,

na wniosek tego zainteresowanego, zaświadczenie o

1)

braku wpisu zainteresowanego do rejestru zastawów;

2)

wpisie zainteresowanego do rejestru zastawów jako właściciela obciążonych zastawem

skarbowym ruchomości lub zbywalnego prawa majątkowego wraz z danymi dotyczącymi

a)

przedmiotu zastawu skarbowego,

b)

wysokości zabezpieczonych zastawem skarbowym zobowiązania podatkowego lub zaległości

podatkowej,

c)

organu, na wniosek którego wpisano zastaw skarbowy do rejestru zastawów, i numeru

jego wniosku o wpis,

d)

daty powstania zastawu skarbowego.

§ 3.

Naczelnicy urzędów skarbowych przetwarzają dane z rejestru zastawów w zakresie niezbędnym

do wydawania wypisów z rejestru i zaświadczeń.

§ 4.

Wypisy z rejestru zastawów i zaświadczenia mają moc dokumentów urzędowych.

§ 5.

Za wydanie wypisu z rejestru zastawów i zaświadczenia pobiera się opłatę stanowiącą

dochód budżetu państwa w wysokości nie większej niż 50 zł. W przypadku nieuiszczenia

opłaty wniosek o wydanie wypisu lub zaświadczenia pozostawia się bez rozpatrzenia.

§ 6.

Wydanie wypisu z rejestru zastawów i zaświadczenia nie narusza przepisów o tajemnicy

skarbowej.

§ 7.

Wypisy i zaświadczenia mogą być sporządzane w postaci elektronicznej, zgodnie z art.

152a.

§ 1.

Rejestr zastawów jest dostępny w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej

urzędu obsługującego organ prowadzący ten rejestr.

§ 2.

Bezpłatne wyszukiwanie w rejestrze zastawów informacji, o których mowa w art. 46c

§ 1, odbywa się za pośrednictwem aplikacji zamieszczonej w Biuletynie Informacji Publicznej

na stronie podmiotowej urzędu obsługującego organ prowadzący ten rejestr. Przepis

art. 46c § 6 stosuje się odpowiednio.

Dostęp do rejestru zastawów zapewnia się organom uprawnionym do występowania o wpis

zastawu skarbowego do tego rejestru oraz organom egzekucyjnym w zakresie niezbędnym

do wykonywania ich ustawowych zadań.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

strukturę rejestru zastawów,

2)

sposób przesyłania wniosków o wpis zastawu skarbowego do rejestru zastawów i innych

dokumentów,

3)

wzór wniosku o wpis zastawu skarbowego do rejestru zastawów,

4)

wzór wniosku o wydanie wypisu z rejestru zastawów i zaświadczenia,

5)

wysokość opłaty za wydanie wypisu z rejestru zastawów i zaświadczenia,

6)

tryb zapewnienia dostępu do rejestru zastawów organom uprawnionym do występowania

o wpis zastawu skarbowego do tego rejestru oraz organom egzekucyjnym, innym niż naczelnicy

urzędów skarbowych

- przy uwzględnieniu potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa przesyłania dokumentów, ujednolicenia

treści składanych wniosków, sprawności postępowania w sprawie dokonywania wpisu, ułatwienia

pozyskiwania informacji zawartych w rejestrze, sprawności wydawania wypisów z rejestru

zastawów i zaświadczeń oraz kosztów związanych z wydaniem wypisu z tego rejestru i

zaświadczenia.

Zastaw skarbowy wygasa

1)

z mocy prawa, z dniem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego albo

2)

z dniem

a)

sprzedaży przedmiotu zastawu skarbowego w postępowaniu egzekucyjnym lub upadłościowym

albo

b)

wykreślenia wpisu z rejestru zastawów.

§ 1.

Organ, na wniosek którego ustanowiono zastaw skarbowy, może wydać decyzję w sprawie

wykreślenia zastawu skarbowego z rejestru zastawów, na wniosek

1)

osoby powołującej się na swoje prawo własności ruchomości lub zbywalne prawo majątkowe,

jeżeli ruchomość lub zbywalne prawo majątkowe obciążone zastawem skarbowym w dniu

jego powstania nie stanowiły własności podatnika, płatnika, inkasenta, następcy prawnego

lub osoby trzeciej odpowiadającej za zobowiązanie podatkowe lub zaległości podatkowe;

2)

podatnika, płatnika, inkasenta, następcy prawnego lub osoby trzeciej odpowiadającej

za zobowiązanie podatkowe lub zaległości podatkowe, której w dniu powstania zastawu

skarbowego nie przysługiwało prawo własności obciążonej zastawem skarbowym ruchomości

lub zbywalne prawo majątkowe.

§ 2.

Ostateczną decyzję o wykreśleniu zastawu skarbowego doręcza się również organowi prowadzącemu

rejestr zastawów, który z urzędu wykreśla zastaw skarbowy z tego rejestru.

Na wniosek organu uprawnionego do występowania w imieniu Skarbu Państwa lub jednostki

samorządu terytorialnego, o którym mowa w art. 46a § 1, wykreśla się zastaw skarbowy

z rejestru zastawów w przypadku stwierdzenia przez ten organ

1)

wygaśnięcia zastawu skarbowego zgodnie z art. 46g pkt 1 i 2 lit. a;

2)

utraty zasadności istnienia zastawu skarbowego, w szczególności znacznego obniżenia

wartości przedmiotu tego zastawu;

3)

ustanowienia innego zabezpieczenia zobowiązania podatkowego lub zaległości podatkowej

zabezpieczonych uprzednio tym zastawem skarbowym.

§ 1.

Termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość

zobowiązania podatkowego.

§ 2.

Jeżeli przepisy prawa podatkowego określają kalendarzowo terminy płatności podatku,

zaliczki na podatek lub raty podatku, a decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego

nie została doręczona co najmniej na 14 dni przed terminem płatności podatku, pierwszej

zaliczki na podatek lub pierwszej raty podatku, obowiązuje termin określony w § 1.

§ 3.

Jeżeli podatnik jest obowiązany sam obliczyć i wpłacić podatek, za termin płatności

uważa się ostatni dzień, w którym, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata

powinna nastąpić.

§ 4.

Terminem płatności dla płatników jest ostatni dzień, w którym, zgodnie z przepisami

prawa podatkowego, powinna nastąpić wpłata należności z tytułu podatku.

§ 4a.

Terminem płatności dla inkasentów jest dzień następujący po ostatnim dniu, w którym,

zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata podatku powinna nastąpić, chyba że

organ stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorialnego wyznaczył termin późniejszy.

§ 5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

terminy płatności poszczególnych podatków, zaliczek na podatek lub rat podatku, wskazując

dzień, miesiąc i rok, w którym upływa termin płatności.

§ 1.

Organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem

podatnika lub interesem publicznym może odraczać terminy przewidziane w przepisach

prawa podatkowego, z wyjątkiem terminów określonych w art. 68-71, art. 77 § 13, art. 79 § 2, art. 80 § 1, art. 87 § 3 i 4, art. 88 § 1 i art. 118.

§ 2.

Przepisy § 1 stosuje się odpowiednio do terminów dotyczących płatników lub inkasentów.

§ 3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

właściwość rzeczową organów podatkowych w sprawach, o których mowa w § 1, uwzględniając

właściwość organów w zakresie czynności, dla których przewidziane są terminy, oraz

termin udzielanego odroczenia.

§ 1.

W razie wydania decyzji na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub pkt 2 nowym terminem płatności

jest dzień, w którym, zgodnie z decyzją, powinna nastąpić zapłata odroczonego podatku

lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę albo poszczególnych rat, na jakie

został rozłożony podatek lub zaległość podatkowa wraz z odsetkami za zwłokę.

§ 2.

Jeżeli w terminie określonym w decyzji podatnik nie dokonał zapłaty odroczonego podatku

lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub nie zapłacił którejkolwiek

z rat, na jakie został rozłożony podatek lub zaległość podatkowa wraz z odsetkami

za zwłokę, terminem płatności podatku lub zaległości podatkowej objętej odroczeniem

lub ratą staje się odpowiednio termin określony w art. 47 § 1-3.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do odroczonych lub rozłożonych na raty należności

płatników lub inkasentów.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, przedłużać

terminy przewidziane w przepisach prawa podatkowego z wyjątkiem terminów określonych

w art. 68-71, art. 77 § 1, art. 79 § 2, art. 80 § 1, art. 87 § 3 i 4, art. 88 § 1

i art. 118, określając grupy podatników, którym przedłużono terminy, rodzaje czynności,

których termin wykonania został przedłużony, oraz dzień upływu przedłużonego terminu.

§ 1.

Zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności.

§ 2.

Za zaległość podatkową uważa się także niezapłaconą w terminie płatności zaliczkę

na podatek, w tym również zaliczkę, o której mowa w art. 23a, lub ratę podatku.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się również do należności z tytułu podatków, zaliczek na

podatki oraz rat podatków niewpłaconych w terminie płatności przez płatnika lub inkasenta.

§ 1.

Zwrotowi bez wezwania organu podatkowego podlega uprzednio zwrócona przez organ podatkowy

lub zaliczona na poczet zaległości podatkowych oraz odsetek za zwłokę albo bieżących

zobowiązań podatkowych, wraz z oprocentowaniem

1)

nadpłata lub zwrot podatku wykazane nienależnie lub w wysokości większej od należnej,

ujęte w deklaracji lub we wniosku o zwrot podatku w rozumieniu przepisów rozdziału 7b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub rozdziału 6a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych;

2)

nadpłata lub zwrot podatku

a)

określone lub stwierdzone w decyzji, która następnie została uchylona, zmieniona lub

stwierdzono jej nieważność albo stwierdzono jej wygaśnięcie,

b)

stwierdzone na wniosek w trybie art. 75 § 4 albo przepisów rozdziału 7b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub rozdziału 6a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, w zakresie wynikającym z tego wniosku, nienależnie lub w wysokości większej od należnej,

c)

wykazane dodatkowo, w korekcie deklaracji dokonanej w trybie art. 274, nienależnie

lub w wysokości większej od należnej.

§ 2.

W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, kwoty podlegające zwrotowi traktuje się jako

zaległości podatkowe.

§ 3.

W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2, w razie niedokonania zwrotu w terminie 30

dni, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa obowiązek zwrotu w terminie

30 dni od dnia doręczenia tej decyzji. Po upływie tego terminu kwotę podlegającą zwrotowi

traktuje się jako zaległość podatkową.

Zwrotowi bez wezwania organu podatkowego podlega wynagrodzenie płatników lub inkasentów

pobrane nienależnie lub w wysokości większej od należnej, które traktuje się jako

zaległość podatkową. Organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zaległości

podatkowej.

§ 1.

Od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 52 § 1 pkt 2 i art. 54, naliczane

są odsetki za zwłokę.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się również do nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek

w części przekraczającej wysokość podatku należnego za okres rozliczeniowy.

§ 3.

Odsetki za zwłokę nalicza podatnik, płatnik, inkasent, następca prawny lub osoba trzecia

odpowiadająca za zaległości podatkowe, z zastrzeżeniem art. 53a, art. 62 § 4, art.

66 § 5, art. 67a § 1 pkt 1 lub 2 i art. 76a § 1.

§ 4.

Odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności

podatku lub terminu, w którym płatnik lub inkasent był obowiązany dokonać wpłaty podatku

na rachunek organu podatkowego.

§ 5.

W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 1 pkt 1, odsetki za zwłokę naliczane są

odpowiednio od dnia zwrotu nadpłaty, zwrotu podatku, zwrotu oprocentowania lub zaliczenia

na poczet zaległości podatkowych lub na poczet bieżących lub przyszłych zobowiązań

podatkowych.

§ 6.

W przypadkach, o których mowa w art. 52a, odsetki za zwłokę naliczane są od dnia pobrania

wynagrodzenia.

§ 1.

Jeżeli w postępowaniu podatkowym po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu

rozliczeniowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku

nie złożył deklaracji, wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji lub zaliczki

nie zostały zapłacone w całości lub w części, organ ten wydaje decyzję, w której określa

wysokość odsetek za zwłokę na dzień złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy

lub inny okres rozliczeniowy, a w przypadku niezłożenia zeznania w terminie - odsetki

na ostatni dzień terminu złożenia zeznania, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek

na podatek.

§ 2

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do zaliczek na podatek od towarów i usług.

§ 1.

Odsetek za zwłokę nie nalicza się

1)

za okres zabezpieczenia, od zabezpieczonej kwoty zobowiązania, jeżeli objęte zabezpieczeniem

środki pieniężne, w tym kwoty uzyskane ze sprzedaży objętych zabezpieczeniem rzeczy

lub praw, zostały zaliczone na poczet zaległości podatkowych;

2)

za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 227 § 1, do dnia

otrzymania odwołania przez organ odwoławczy;

3)

za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3, do dnia

doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została

wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3;

4)

w przypadku zawieszenia postępowania z urzędu - od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu

postępowania do dnia doręczenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania;

5)

jeżeli wysokość odsetek nie przekraczałaby trzykrotności wartości opłaty pobieranej

przez operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe za traktowanie przesyłki listowej jako przesyłki poleconej;

6)

(uchylony)

7)

za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu

pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od

dnia wszczęcia postępowania;

7a)

za okres od dnia następnego po upływie dwóch lat od dnia złożenia deklaracji, od zaległości

związanych z popełnionymi w deklaracji błędami rachunkowymi lub oczywistymi omyłkami,

jeżeli w tym okresie nie zostały one ujawnione przez organ podatkowy;

7b)

za okres od dnia złożenia wniosku o wydanie decyzji określonej w art. 119zfa § 1 do

dnia cofnięcia skutków unikania opodatkowania zgodnie z art. 119zfk § 1 lub 2, od

zaległości podatkowych związanych z osiągnięciem korzyści podatkowej;

8)

w zakresie przewidzianym w odrębnych ustawach.

§ 2.

Przepisu § 1 pkt 3 i 7 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła

się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych

od organu.

§ 3.

Przepisy § 1 pkt 2, 3 i 7 stosuje się również w razie uchylenia decyzji i przekazania

sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz stwierdzenia nieważności decyzji. W tym przypadku

terminy należy liczyć sumując na poszczególnych etapach okresy trwania postępowania.

§ 4.

Przepis § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio w razie przeniesienia na poczet zobowiązań

podatkowych zajętych uprzednio rzeczy lub praw majątkowych.

§ 5.

(uchylony)

§ 1.

Odsetki za zwłokę wpłacane są bez wezwania organu podatkowego.

§ 2.

Jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za

zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej

oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości

podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę.

§ 1.

Stawka odsetek za zwłokę jest równa sumie 200% podstawowej stopy oprocentowania kredytu

lombardowego, ustalanej zgodnie z przepisami o Narodowym Banku Polskim, i 2%, z tym

że stawka ta nie może być niższa niż 8%.

§ 1a.

(uchylony)

§ 1b.

(uchylony)

§ 2.

(uchylony)

§ 3.

(uchylony)

§ 1.

Obniżoną stawkę odsetek za zwłokę w wysokości 50% stawki odsetek za zwłokę stosuje

się w przypadku spełnienia łącznie następujących warunków

1)

złożenia prawnie skutecznej korekty deklaracji, nie później niż w terminie 6 miesięcy

od dnia upływu terminu do złożenia deklaracji;

2)

zapłaty zaległości podatkowej w ciągu 7 dni od dnia złożenia korekty.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie zaliczenia nadpłaty lub zwrotu podatku,

a także w razie potrącenia lub przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych

w trybie określonym w art. 66, na wniosek złożony w terminie 7 dni od dnia złożenia

korekty deklaracji.

§ 3.

Obniżonej stawki odsetek za zwłokę nie stosuje się w przypadku korekty deklaracji

1)

złożonej po doręczeniu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej, a w

przypadkach gdy nie stosuje się zawiadomienia - po zakończeniu kontroli podatkowej;

1a)

złożonej po doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej;

2)

dokonanej w wyniku czynności sprawdzających.

Podwyższoną stawkę odsetek za zwłokę w wysokości 150% stawki odsetek za zwłokę stosuje

się do zaległości w podatku od towarów i usług oraz w podatku akcyzowym w przypadku

1)

zaniżenia zobowiązania podatkowego, zawyżenia kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku ujawnionych

przez organ podatkowy w toku kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania

podatkowego,

2)

korekty deklaracji

a)

złożonej po doręczeniu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej, a w

przypadkach gdy nie stosuje się zawiadomienia - po zakończeniu kontroli podatkowej,

b)

dokonanej w wyniku czynności sprawdzających,

c)

złożonej po doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej

- jeżeli kwota zaniżenia zobowiązania podatkowego, zawyżenia kwoty nadpłaty lub zwrotu

podatku przekracza 25% kwoty należnej i jest wyższa niż pięciokrotna wysokość minimalnego

wynagrodzenia w rozumieniu ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2177 oraz z 2019 r. poz. 1564), obowiązującego w dniu następującym po dniu upływu terminu płatności zobowiązania

lub terminu zwrotu;

3)

ujawnienia przez organ podatkowy w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej,

kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego niezłożenia deklaracji, mimo

ciążącego obowiązku oraz braku zapłaty podatku.

Przepisu art. 56b nie stosuje się do zaległości w podatku od towarów i usług, w przypadku

gdy ustala się dodatkowe zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 112b lub art. 112c ustawy o podatku od towarów i usług.

Stawki odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56-56b, ulegają obniżeniu lub podwyższeniu

w stopniu odpowiadającym obniżeniu lub podwyższeniu podstawowej stopy oprocentowania

kredytu lombardowego, począwszy od dnia, w którym stopa ta uległa zmianie.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w

Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” stawki odsetek za zwłokę,

o których mowa w art. 56-56b.

§ 1.

W decyzji wydanej na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, dotyczącej podatków stanowiących

dochód budżetu państwa, organ podatkowy ustala opłatę prolongacyjną od kwoty podatku

lub zaległości podatkowej.

§ 2.

Stawka opłaty prolongacyjnej jest równa obniżonej stawce odsetek za zwłokę.

§ 3.

Wysokość opłaty prolongacyjnej oblicza się przy zastosowaniu stawki opłaty prolongacyjnej

obowiązującej w dniu wydania decyzji, o której mowa w § 1.

§ 4.

Opłata prolongacyjna wpłacana jest w terminach płatności, o których mowa w art. 49

§ 1; w razie niedotrzymania terminu płatności przepis art. 49 § 2 i 3 oraz art. 55

§ 2 stosuje się odpowiednio.

§ 5.

Nie ustala się opłaty prolongacyjnej, gdy przyczyną wydania decyzji, o której mowa

w § 1, były klęska żywiołowa lub wypadek losowy.

§ 6.

Organ podatkowy może odstąpić od ustalenia opłaty prolongacyjnej, jeżeli wydanie decyzji,

o której mowa w § 1, następuje w związku z postępowaniem układowym lub na podstawie

odrębnych ustaw.

§ 7.

Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa może wprowadzić opłatę prolongacyjną

- w wysokości nie większej niż określona w § 2 - z tytułu rozłożenia na raty lub odroczenia

terminu płatności podatków oraz zaległości podatkowych stanowiących dochód odpowiednio

- gminy, powiatu lub województwa. Przepisy § 3-5 stosuje się odpowiednio.

§ 8.

Przepisy § 1-4 i 7 stosuje się również do odroczonych lub rozłożonych na raty należności

płatników lub inkasentów, następców prawnych oraz osób trzecich.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej.

§ 1.

Wydając decyzję z zastosowaniem

1)

art. 119a § 1 lub 7,

2)

środków ograniczających umowne korzyści,

3)

art. 24 ust. 19 i 20 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także art. 12 ust. 13 i 14 oraz art. 22c ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym

od osób prawnych,

4)

przepisów rozdziału 4b oddziału 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób

fizycznych lub rozdziału 1a oddziału 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób

prawnych,

5)

art. 30 § 1, gdy oświadczenie, o którym mowa w art. 41 ust. 15 lub 21 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób

fizycznych, lub oświadczenie, o którym mowa w art. 26 ust. 7a lub 7g ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób

prawnych, nie było zgodne z prawdą, płatnik nie dokonał wymaganej weryfikacji lub podjęta

przez płatnika weryfikacja nie była adekwatna do charakteru i skali działalności płatnika

- organ podatkowy ustala jednocześnie dodatkowe zobowiązanie podatkowe na podstawie

przepisów niniejszego rozdziału.

§ 2.

Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do ustalania dodatkowego zobowiązania

podatkowego w sprawach innych niż określone w § 1.

§ 3.

W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1-3, organ podatkowy może odstąpić od ustalenia

dodatkowego zobowiązania podatkowego, jeżeli na podstawie istniejących okoliczności

oraz faktów należy przyjąć, że w momencie dokonywania czynności, których dotyczy decyzja,

podatnik pozostawał w błędnym, ale usprawiedliwionym przekonaniu o zgodności uzyskanej

przez niego w danych okolicznościach korzyści podatkowej z przedmiotem i celem ustawy

podatkowej lub jej przepisu (dobra wiara).

§ 4.

Na ocenę, że podatnik działał w dobrej wierze, może wskazywać w szczególności nieprowadzenie

przez niego działalności gospodarczej lub prowadzenie jej w niewielkiej skali, wskutek

czego nie można było rozsądnie oczekiwać, że w odniesieniu do czynności, których dotyczy

decyzja, o której mowa w § 1, będzie on korzystał z profesjonalnych porad dotyczących

ich skutków podatkowych.

§ 5

Na ocenę, że podatnik działał w dobrej wierze, może wskazywać również wywiązywanie

się z obowiązków wynikających z umowy o współdziałanie, jeżeli zdarzenie lub czynność

skutkujące zastosowaniem przepisów, o których mowa w § 1 pkt 1-3, wystąpiły w okresie

trwania tej umowy.

§ 1.

W przypadku wydania decyzji z zastosowaniem przepisów lub środków określonych w art.

58a § 1 pkt 1-4, gdy decyzja dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych lub podatku

dochodowego od osób fizycznych, z wyjątkiem zryczałtowanych form opodatkowania, dodatkowe

zobowiązanie podatkowe wynosi 10% sumy nienależnie wykazanej lub zawyżonej straty

podatkowej i niewykazanego w całości lub w części dochodu do opodatkowania w zakresie

wynikającym z tej decyzji.

§ 2.

W przypadku wydawania decyzji z zastosowaniem przepisów określonych w art. 58a § 1

pkt 1 w zakresie podatków innych niż wymienione w § 1, dodatkowe zobowiązanie podatkowe

wynosi 40% kwoty korzyści podatkowej w zakresie wynikającym z tej decyzji.

§ 3.

W sytuacji określonej w art. 58a § 1 pkt 5 dodatkowe zobowiązanie podatkowe ustala

się jako 10% podstawy opodatkowania należności, w stosunku do której płatnik zastosował

niższą stawkę podatku lub nie pobrał podatku.

§ 4.

W sytuacjach określonych w § 1 i 2 organ podatkowy oblicza podstawę do ustalenia dodatkowego

zobowiązania podatkowego, przyjmując, że przepisy lub środki określone w art. 58a

§ 1 mają wpływ na rozliczenie podatkowe jako ostatnie.

§ 1.

Stawki wskazane w art. 58b ulegają podwojeniu, jeżeli

1)

podstawa do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego przekracza 15 000 000 zł

- w zakresie nadwyżki ponad tę kwotę;

2)

nie upłynęło 10 lat od końca roku kalendarzowego, w którym podatnikowi lub płatnikowi

doręczono ostateczną decyzję z zastosowaniem przepisów lub środków, o których mowa

w art. 58a § 1 pkt 1-3 - w zakresie kwoty stanowiącej podstawę ustalenia dodatkowego

zobowiązania podatkowego, związanej z zastosowaniem tych przepisów lub środków;

3)

strona nie przedłożyła organowi podatkowemu dokumentacji podatkowej, o której mowa

w przepisach rozdziału 4b oddziału 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób

fizycznych lub rozdziału 1a oddziału 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób

prawnych - w zakresie tej części podstawy ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego,

która wynika z zastosowania przepisów wskazanych w art. 58a § 1 pkt 4 i dotyczy transakcji,

dla której nie przedłożono dokumentacji podatkowej.

§ 2.

W przypadku gdy łącznie zaistnieją przesłanki wymienione w § 1 pkt 1 i 3, stawka,

o której mowa w art. 58b § 1, ulega potrojeniu.

§ 3.

Przepisu § 1 pkt 3 nie stosuje się, jeżeli strona uzupełni niekompletną dokumentację

podatkową w pełnym zakresie w terminie wskazanym przez organ podatkowy, nie dłuższym

niż 14 dni.

Stawki wskazane w art. 58b i art. 58c ulegają obniżeniu o połowę w przypadku wydania

decyzji na podstawie art. 119a § 7 - w zakresie podstawy ustalenia dodatkowego zobowiązania

podatkowego, która związana jest z cofnięciem skutków unikania opodatkowania określonym

w art. 81b § 1a.

Dodatkowego zobowiązania podatkowego uregulowanego w niniejszym rozdziale nie stosuje

się względem osoby fizycznej, która za ten sam czyn ponosi odpowiedzialność za wykroczenie

skarbowe albo za przestępstwo skarbowe.

§ 1.

Zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek

1)

zapłaty;

2)

pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta;

3)

potrącenia;

4)

zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku;

5)

zaniechania poboru;

6)

przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych;

7)

przejęcia własności nieruchomości lub prawa majątkowego w postępowaniu egzekucyjnym;

8)

umorzenia zaległości;

9)

przedawnienia;

10)

zwolnienia z obowiązku zapłaty na podstawie art. 14m;

11)

nabycia spadku w całości przez Skarb Państwa albo jednostkę samorządu terytorialnego

stwierdzonego przez prawomocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku - ze skutkiem

na dzień otwarcia spadku.

§ 2.

Zobowiązanie płatnika lub inkasenta wygasa w całości lub w części wskutek

1)

wpłaty;

2)

zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku;

3)

umorzenia, w przypadkach przewidzianych w art. 67d § 3;

4)

przejęcia własności nieruchomości lub przejęcia prawa majątkowego w postępowaniu egzekucyjnym;

5)

przedawnienia;

6)

zwolnienia z obowiązku zapłaty na podstawie art. 14m;

7)

nabycia spadku w całości przez Skarb Państwa albo jednostkę samorządu terytorialnego

stwierdzonego przez prawomocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku - ze skutkiem

na dzień otwarcia spadku.

§ 1.

Za termin dokonania zapłaty podatku uważa się

1)

przy zapłacie gotówką - dzień wpłacenia kwoty podatku w kasie organu podatkowego lub

w kasie podmiotu obsługującego organ podatkowy, lub na rachunek tego organu w banku,

w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, w biurze usług płatniczych, w

instytucji płatniczej, w małej instytucji płatniczej lub w instytucji pieniądza elektronicznego

albo dzień pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta;

2)

w obrocie bezgotówkowym - dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika, rachunku

podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub rachunku płatniczego

podatnika w instytucji płatniczej, w małej instytucji płatniczej lub instytucji pieniądza

elektronicznego na podstawie polecenia przelewu, a w przypadku zapłaty za pomocą instrumentu

płatniczego innego niż polecenie przelewu, zwanego dalej „innym instrumentem płatniczym”

- dzień uzyskania potwierdzenia autoryzacji transakcji płatniczej, o której mowa w

art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 794).

§ 1a.

W przypadku polecenia przelewu z rachunku bankowego podatnika w banku lub instytucji

kredytowej lub rachunku płatniczego podatnika w unijnej instytucji płatniczej w rozumieniu

art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych lub unijnej instytucji pieniądza elektronicznego, niemających siedziby lub oddziału

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za termin zapłaty podatku uważa się dzień

złożenia zlecenia płatniczego przez podatnika, jeżeli wpłacana kwota zostanie uznana

na rachunku bankowym organu podatkowego w terminie wskazanym w art. 54 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych. W razie przekroczenia tego terminu za termin zapłaty uważa się dzień uznania kwoty

na rachunku bankowym organu podatkowego.

§ 2.

Przepisy § 1 i 1a stosuje się również do wpłat dokonywanych przez płatnika lub inkasenta.

§ 2a.

(uchylony)

§ 2b.

(uchylony)

§ 2c.

(uchylony)

§ 3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw łączności i po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego, może

określić, w drodze rozporządzenia, wzór formularza wpłaty gotówkowej oraz polecenia

przelewu na rachunek organu podatkowego, uwzględniając dane identyfikujące wpłacającego

oraz tytuł wpłaty.

§ 4.

Zlecenia płatnicze na rzecz organów podatkowych mogą być składane również w formie

dokumentu elektronicznego przy użyciu oprogramowania udostępnionego przez banki lub

innego dostawcę usług płatniczych w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, uprawnionego do przyjmowania zleceń płatniczych albo w inny sposób uzgodniony z

bankiem lub innym dostawcą usług płatniczych przyjmującym zlecenie.

§ 5.

Zlecenie płatnicze, o którym mowa w § 4, powinno zawierać dane identyfikujące wpłacającego,

w tym identyfikator podatkowy, oraz powinno wskazywać tytuł wpłaty, przy czym niepodanie

lub błędne podanie tych informacji stanowi podstawę do odmowy realizacji wpłaty gotówkowej

lub polecenia przelewu.

§ 6.

Rozliczanie płatności na rzecz organów podatkowych następuje poprzez międzybankowy

system rozliczeń elektronicznych w krajowej organizacji rozliczeniowej lub poprzez

system elektronicznych rozrachunków międzyoddziałowych Narodowego Banku Polskiego.

§ 1.

Zapłata podatków przez podatników prowadzących działalność gospodarczą i obowiązanych

do prowadzenia księgi rachunkowej lub podatkowej księgi przychodów i rozchodów następuje

w formie polecenia przelewu.

§ 1a.

Zapłata opłaty skarbowej przez podatników, o których mowa w § 1, może nastąpić w gotówce.

§ 1b.

Zapłata podatków przez mikroprzedsiębiorców w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców może nastąpić również w gotówce.

§ 2.

Formę rozliczeń, o której mowa w § 1, stosuje się również do wpłat kwot podatków pobranych

przez płatników, jeżeli płatnicy spełniają warunki określone w § 1.

§ 3.

Przepisu § 1 nie stosuje się

1)

do zapłaty podatków niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą;

2)

gdy zapłata podatku, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, jest dokonywana papierami

wartościowymi lub znakami akcyzy;

3)

do pobierania podatków przez płatników lub inkasentów.

§ 4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, dopuścić

zapłatę niektórych podatków papierami wartościowymi, określając szczegółowe zasady

stosowania tej formy zapłaty podatku, termin i sposób dokonania zapłaty, rodzaj papieru

wartościowego oraz sposób obliczenia jego wartości dla potrzeb zapłaty podatku.

§ 1.

Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa mogą, w drodze uchwały, dopuścić

zapłatę podatków, stanowiących dochody odpowiednio budżetu gminy, powiatu lub województwa,

za pomocą innego instrumentu płatniczego, w tym instrumentu płatniczego, na którym

przechowywany jest pieniądz elektroniczny.

§ 2.

W przypadku wymienionym w § 1 za termin dokonania zapłaty podatku uważa się dzień

obciążenia rachunku płatniczego podatnika, płatnika lub inkasenta lub jego rachunku

w banku lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, innego niż płatniczy,

albo dzień pobrania wartości pieniężnej z pieniądza elektronicznego.

§ 1.

Wpłata podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych dokonywana na rachunek

urzędu skarbowego jest realizowana przy użyciu rachunku bankowego urzędu skarbowego

albo identyfikującego podatnika, płatnika lub urząd skarbowy indywidualnego rachunku

podatkowego (mikrorachunek podatkowy).

§ 2.

Struktura mikrorachunku podatkowego jest zgodna z formatem Numeru Rachunku Bankowego

i zawiera

1)

liczbę kontrolną;

2)

numer rozliczeniowy jednostki organizacyjnej banku;

3)

numer porządkowy rachunku bankowego, w skład którego wchodzi identyfikator podatkowy

podatnika lub płatnika albo kod urzędu skarbowego.

§ 3.

Numer mikrorachunku podatkowego jest udostępniany, po podaniu identyfikatora podatkowego

podatnika lub płatnika, za pośrednictwem portalu podatkowego lub w urzędzie skarbowym.

§ 4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

rodzaje podatków, opłat lub niepodatkowych należności budżetowych, których wpłata

jest realizowana przy użyciu mikrorachunku podatkowego, mając na względzie uwarunkowania

techniczne i organizacyjne umożliwiające przekazywanie należności przy użyciu tego

mikrorachunku.

§ 1

Jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z różnych tytułów, dokonaną wpłatę

zalicza się na poczet podatku zgodnie ze wskazaniem podatnika, a w przypadku braku

takiego wskazania - na poczet zobowiązania podatkowego o najwcześniejszym terminie

płatności spośród wszystkich zobowiązań podatkowych podatnika. W przypadku gdy na

podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną

wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności

we wskazanym przez podatnika podatku, a w przypadku braku takiego wskazania lub braku

zaległości podatkowej we wskazanym podatku - na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym

terminie płatności spośród wszystkich zaległości podatkowych podatnika.

§ 1a.

Jeżeli na podatniku ciążą koszty doręczonego upomnienia, dokonaną wpłatę zalicza się

w pierwszej kolejności na poczet tych kosztów.

§ 2.

Jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z tytułu zaliczek na podatek, dokonaną wpłatę

zalicza się na poczet zaliczki, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie

płatności.

§ 3.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie dokonywania wpłat na poczet rat, na jakie

rozłożono podatek lub zaległość podatkową wraz z odsetkami za zwłokę oraz rat podatku.

§ 4.

W sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę oraz

kosztów upomnienia wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie, z zastrzeżeniem

§ 4a.

§ 4a.

Postanowienie, o którym mowa w § 4, wydaje się wyłącznie na wniosek, w przypadku gdy

1)

wpłata w całości pokrywa kwotę główną zaległości wraz z odsetkami za zwłokę lub

2)

zaliczenie wpłaty następuje w całości zgodnie z żądaniem podatnika, lub

3)

kwota wpłaty podlegającej zaliczeniu na poczet zaległości podatkowej, odsetek za zwłokę

lub kosztów upomnienia nie przekracza pięciokrotności kosztów upomnienia, lub

4)

od wpłat dokonanych po terminie płatności nie naliczono odsetek za zwłokę zgodnie

z art. 54 § 1 pkt 5.

§ 5.

Przepisy § 1-4a stosuje się odpowiednio do wpłat dokonywanych przez płatników, inkasentów,

następców prawnych oraz osoby trzecie.

Przepisy dotyczące zapłaty podatku stosuje się odpowiednio do zaliczenia na poczet

zobowiązania podatkowego środków pieniężnych przyjętych jako zabezpieczenie na podstawie

art. 33d § 2 pkt 6 i 7.

§ 1.

Zapłata podatku może nastąpić także przez

1)

małżonka podatnika, jego zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę;

2)

aktualnego właściciela przedmiotu hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, jeżeli

podatek zabezpieczony jest hipoteką przymusową lub zastawem skarbowym;

3)

inny podmiot, w przypadku gdy kwota podatku nie przekracza 1000 zł.

§ 2.

W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1 i 3, jeżeli treść dowodu zapłaty nie budzi

wątpliwości co do przeznaczenia zapłaty na zobowiązanie podatnika uznaje się, że wpłata

pochodzi ze środków podatnika.

§ 3.

W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1-3, przepisy dotyczące zapłaty podatku przez

podatnika stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Podstawy opodatkowania, kwoty podatków, odsetki za zwłokę, opłaty prolongacyjne, oprocentowanie

nadpłat oraz wynagrodzenia przysługujące płatnikom i inkasentom zaokrągla się do pełnych

złotych w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a

końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych, z zastrzeżeniem

§ 1a i 2.

§ 1a.

Podstawy opodatkowania, o których mowa w art. 30a ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób

fizycznych, oraz kwoty podatków od nich pobierane zaokrągla się do pełnych groszy w górę.

§ 2.

Zaokrąglania podstaw opodatkowania i kwot podatków nie stosuje się do opłat, o których

mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych.

§ 3.

Przepisu § 1 nie stosuje się do zaliczenia wpłaty, zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia

zwrotu podatku.

§ 1.

Zobowiązania podatkowe oraz zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę w podatkach

stanowiących dochód budżetu państwa podlegają, na wniosek podatnika, potrąceniu z

wzajemnej, bezspornej i wymagalnej wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa z

tytułu

1)

prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub art. 417;

2)

prawomocnej ugody sądowej zawartej w związku z zaistnieniem okoliczności przewidzianych

w art. 417 lub art. 417;

3)

nabycia przez Skarb Państwa nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie

lub wywłaszczenia nieruchomości na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami;

4)

odszkodowania za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie, uzyskanego

na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego;

5)

odszkodowania uzyskanego na podstawie przepisów o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych

wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz bytu Państwa Polskiego;

6)

odszkodowania orzeczonego w decyzji organu administracji rządowej.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się również do wzajemnych, bezspornych i wymagalnych wierzytelności

podatnika wobec państwowych jednostek budżetowych z tytułu zamówień wykonanych przez

niego na podstawie umów zawartych w trybie przepisów o zamówieniach publicznych, pod

warunkiem że potrącenie jest dokonywane przez tego podatnika i z tej wierzytelności.

§ 2a.

Do potrącenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę przepis art. 55 §

2 stosuje się odpowiednio.

§ 3.

Potrącenia z tytułów wymienionych w § 1 i 2 można również dokonać z urzędu.

§ 4.

Na wniosek podatnika wierzytelności z tytułów wymienionych w § 1 i 2 mogą być również

zaliczane na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych.

§ 5.

Potrącenie następuje z dniem

1)

złożenia wniosku, który został uwzględniony;

2)

wydania z urzędu postanowienia o potrąceniu.

§ 6.

Odmowa potrącenia następuje w drodze decyzji.

§ 6a.

Potrącenie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

§ 7.

Jednostka budżetowa, której zobowiązanie zostało potrącone z wierzytelności podatnika,

jest obowiązana wpłacić równowartość wygasłego podatku do organu podatkowego w terminie

7 dni od dnia dokonania potrącenia. Od niewpłaconej w terminie równowartości wygasłego

podatku nalicza się odsetki za zwłokę.

§ 1.

Uprawnienie, o którym mowa w art. 64 § 1, przysługuje również podatnikom w stosunku

do gminy, powiatu lub województwa z tytułu

1)

prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub art. 417;

2)

prawomocnej ugody sądowej zawartej w związku z zaistnieniem okoliczności przewidzianych

w art. 417 lub art. 417;

3)

nabycia przez gminę, powiat lub województwo nieruchomości na cele uzasadniające jej

wywłaszczenie lub wywłaszczenia nieruchomości na podstawie przepisów o gospodarce

nieruchomościami;

4)

odszkodowania orzeczonego w decyzji wydanej przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta),

starostę lub marszałka województwa.

§ 2.

Przepisy art. 64 § 2-7 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Szczególnym przypadkiem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego jest przeniesienie własności

rzeczy lub praw majątkowych na rzecz

1)

Skarbu Państwa - w zamian za zaległości podatkowe z tytułu podatków stanowiących dochody

budżetu państwa;

2)

gminy, powiatu lub województwa - w zamian za zaległości podatkowe z tytułu podatków

stanowiących dochody ich budżetów.

§ 2.

Przeniesienie następuje na wniosek podatnika

1)

w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, na podstawie umowy zawartej, za zgodą właściwego

naczelnika urzędu skarbowego, a w przypadku gdy przedmiotem umowy jest przeniesienie

akcji lub udziałów także za zgodą Prezesa Rady Ministrów, między starostą wykonującym

zadanie z zakresu administracji rządowej a podatnikiem;

2)

w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2, na podstawie umowy zawartej między wójtem,

burmistrzem (prezydentem miasta), starostą albo marszałkiem województwa a podatnikiem.

§ 3.

Umowa, o której mowa w § 2, wymaga formy pisemnej.

§ 3a.

Starosta powiadamia właściwego naczelnika urzędu skarbowego o zawarciu umowy, o której

mowa w § 2, przesyłając jednocześnie jej kopię.

§ 3b.

Wyrażenie lub odmowa wyrażenia zgody, o której mowa w § 2 pkt 1, następuje w drodze

postanowienia.

§ 4.

W przypadkach wymienionych w § 1 za termin wygaśnięcia zobowiązania podatkowego uważa

się dzień przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych.

§ 5.

W przypadku zawarcia umowy, o której mowa w § 2, organ podatkowy pierwszej instancji

wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie zobowiązania podatkowego. Przepis art. 55

§ 2 stosuje się odpowiednio.

(uchylony)

§ 1.

Organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych

ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może

1)

odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty;

2)

odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę

lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek;

3)

umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę

prolongacyjną.

§ 2.

Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości

lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa.

§ 1.

Organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać

ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a

1)

które nie stanowią pomocy publicznej;

2)

które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa

wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis ;

3)

które stanowią pomoc publiczną

a)

udzielaną w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe lub inne nadzwyczajne

zdarzenia,

b)

udzielaną w celu zapobieżenia lub likwidacji poważnych zakłóceń w gospodarce o charakterze

ponadsektorowym,

c)

udzielaną w celu wsparcia krajowych przedsiębiorców działających w ramach przedsięwzięcia

gospodarczego podejmowanego w interesie europejskim,

d)

udzielaną w celu promowania i wspierania kultury, dziedzictwa narodowego, nauki i

oświaty,

e)

będącą rekompensatą za realizację usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym

powierzonych na podstawie odrębnych przepisów,

f)

na szkolenia,

g)

na zatrudnienie,

h)

na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw,

i)

na restrukturyzację,

j)

na ochronę środowiska,

k)

na prace badawczo-rozwojowe,

l)

regionalną,

m)

udzielaną na inne przeznaczenia określone na podstawie § 6 przez Radę Ministrów.

§ 2.

Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, w przypadku wymienionym

w § 1 pkt 3 lit. a, mogą być udzielane jako pomoc indywidualna albo w ramach programów

pomocowych określonych w odrębnych przepisach.

§ 3.

Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, w przypadkach wymienionych

w § 1 pkt 3 lit. b-l mogą być udzielane jako pomoc indywidualna zgodna z programami

rządowymi lub samorządowymi albo udzielane w ramach programów pomocowych określonych

w odrębnych przepisach.

§ 4.

(uchylony)

§ 5.

(uchylony)

§ 6.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzeń, inne niż określone w § 1 pkt

3 lit. a-l, przeznaczenia pomocy udzielanej w formie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych,

o których mowa w art. 67a, oraz szczegółowe warunki udzielania tych ulg dla określonych

przez Radę Ministrów przeznaczeń wraz ze wskazaniem przypadków, w których ulgi udzielane

są jako pomoc indywidualna, mając na uwadze dopuszczalność i warunki udzielania pomocy

państwa określone w przepisach prawa wspólnotowego.

§ 1.

Przepisy art. 67a § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 67b stosuje się odpowiednio do należności

przypadających od płatników lub inkasentów.

§ 2.

Przepisy art. 67a oraz art. 67b stosuje się odpowiednio do należności przypadających

od spadkobierców podatnika lub płatnika oraz osób trzecich.

§ 1.

Organ podatkowy może z urzędu udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, o których

mowa w art. 67a § 1 pkt 3, jeżeli

1)

zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się

kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne;

2)

kwota zaległości podatkowej nie przekracza pięciokrotnej wartości kosztów upomnienia

w postępowaniu egzekucyjnym;

3)

kwota zaległości podatkowej nie została zaspokojona w zakończonym lub umorzonym postępowaniu

likwidacyjnym lub upadłościowym albo sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości;

4)

podatnik zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające

egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego

użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty 5000 zł, i jednocześnie

brak jest spadkobierców innych niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego

oraz nie ma możliwości orzeczenia odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej.

§ 2.

W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 3 i 4, decyzję umarzającą zaległość podatkową

pozostawia się w aktach sprawy.

§ 3.

Przepisy § 1 pkt 3 i 4 i § 2 stosuje się odpowiednio do umarzania zaległości płatnika

lub inkasenta.

§ 4.

W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 3, organ podatkowy może umorzyć zaległość podatkową,

jeżeli umorzenie nie będzie stanowiło pomocy publicznej lub będzie stanowiło pomoc

de minimis w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego

dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis .

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

właściwość rzeczową poszczególnych organów podatkowych w sprawach stosowania ulg w

spłacie zobowiązań podatkowych, uwzględniając wysokość kwoty będącej przedmiotem ulgi

oraz terminy wpłat podatku lub zaległości podatkowej.

§ 1.

Zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja

ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku

kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

§ 2.

Jeżeli podatnik

1)

nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego,

2)

w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości

zobowiązania podatkowego,

zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja

ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od

końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

§ 3.

Dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług nie powstaje, jeżeli

decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca

roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

§ 3a.

Dodatkowe zobowiązanie podatkowe ustalone na podstawie przepisów rozdziału 6a nie

powstaje, jeżeli decyzja określona w art. 58a § 1 została doręczona po upływie

1)

terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego - w przypadku określenia wysokości

zobowiązania podatkowego, straty podatkowej, wysokości nadpłaty lub zwrotu podatku,

lub orzeczenia o odpowiedzialności płatnika za podatek niepobrany lub pobrany a niewpłacony,

odpowiedzialności podatnika za podatek niepobrany przez płatnika, lub zakresie odpowiedzialności

lub uprawnień spadkobiercy, albo w przypadku umorzenia postępowania w tej sprawie;

2)

terminu określonego w § 1 i 2, do którego ustawa dopuszcza powstanie zobowiązania

podatkowego - w przypadku ustalenia zobowiązania podatkowego albo w przypadku umorzenia

postępowania w tej sprawie;

3)

terminów wskazanych w art. 118 § 1 - w przypadku orzeczenia o odpowiedzialności osoby

trzeciej albo w przypadku umorzenia postępowania w tej sprawie;

4)

3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin przedawnienia

zobowiązania podatkowego - w przypadku rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty

lub zwrot podatku lub umorzenia postępowania w tych sprawach.

§ 4.

(utracił moc)

§ 4a.

Zobowiązanie podatkowe z tytułu opodatkowania przychodów nieznajdujących pokrycia

w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych nie powstaje, jeżeli

decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca

roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy w tym zakresie.

§ 5.

Bieg terminu przedawnienia zawiesza się, jeżeli wydanie decyzji jest uzależnione od

rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie biegu

terminu przedawnienia trwa do dnia, w którym decyzja innego organu stała się ostateczna

lub orzeczenie sądu uprawomocniło się, nie dłużej jednak niż przez 2 lata.

§ 1.

W razie niedopełnienia przez podatnika warunków uprawniających do skorzystania z uzyskanej

ulgi podatkowej, prawo do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe powstaje

w dniu, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące utratę prawa do ulgi.

§ 2.

Termin do wydania decyzji, o której mowa w § 1, wynosi 3 lata od końca roku podatkowego,

w którym nastąpiło zdarzenie powodujące utratę prawa do ulgi podatkowej, a jeżeli

podatnik nie zgłosił organowi podatkowemu utraty prawa do ulgi co najmniej na 2 miesiące

przed upływem tego terminu - termin do wydania decyzji, o której mowa w § 1, wynosi

5 lat.

§ 3.

Ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego następuje na podstawie stanu prawnego

obowiązującego w dniu powstania obowiązku podatkowego oraz istniejącego w tym dniu

stanu faktycznego.

§ 4.

Jeżeli, zgodnie z odrębnymi przepisami, zobowiązanie podatkowe ustalane jest na rok

kalendarzowy lub na inny okres, decyzja, o której mowa w § 1, wydawana jest na podstawie

stanu prawnego obowiązującego w dniu nabycia prawa do ulgi.

§ 1.

Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,

w którym upłynął termin płatności podatku.

§ 2.

Bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu

1)

od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, do dnia terminu

płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej, ostatniej raty podatku lub

ostatniej raty zaległości podatkowej;

2)

od dnia wejścia w życie rozporządzenia w sprawie przedłużenia terminu płatności podatku,

wydanego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, do dnia upływu przedłużonego

terminu.

§ 3.

Bieg terminu przedawnienia przerywa ogłoszenie upadłości. Po przerwaniu biegu terminu

przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się

postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego.

§ 3a.

Jeżeli ogłoszenie upadłości, o którym mowa w § 3, nastąpiło przed rozpoczęciem biegu

terminu przedawnienia, bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się od dnia następującego

po dniu uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania

upadłościowego.

§ 4.

Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego,

o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie

on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

§ 5.

(uchylony)

§ 6.

Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty

ulega zawieszeniu, z dniem

1)

wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe,

o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa

lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania;

2)

wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania;

3)

wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku

prawnego lub prawa;

4)

doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2,

lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji;

5)

doręczenia zawiadomienia o przystąpieniu do zabezpieczenia w przypadkach określonych

w art. 32a § 3 i art. 35 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1438, z późn. zm.;

6)

wystąpienia przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, na wniosek strony, o którym

mowa w art. 119h § 2, o opinię Rady do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu Opodatkowania,

zwanej dalej „Radą”, co do zasadności zastosowania art. 119a lub środków ograniczających

umowne korzyści.

§ 7.

Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia

następującego po dniu

1)

prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie

skarbowe;

2)

doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem

jego prawomocności;

3)

uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia istnienia lub

nieistnienia stosunku prawnego lub prawa;

4)

wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu;

5)

zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji;

6)

doręczenia stronie opinii Rady wydanej po wystąpieniu przez Szefa Krajowej Administracji

Skarbowej, na wniosek strony, o którym mowa w art. 119h § 2, co do zasadności zastosowania

art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści, lub po dniu upływu terminu

na wydanie tej opinii.

§ 8.

Nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem

skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane

tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu.

§ 1.

Bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1 i 3 oraz w art. 70 § 1, ulega

zawieszeniu, jeżeli możliwość ustalenia lub określenia zobowiązania podatkowego wynika

z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych,

których stroną jest Rzeczpospolita Polska, a ustalenie lub określenie przez organ

podatkowy wysokości tego zobowiązania uzależnione jest od uzyskania odpowiednich informacji

od organów innego państwa.

§ 1a.

Bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1 i 3 oraz art. 70 § 1, ulega

zawieszeniu w przypadku wszczęcia procedury wzajemnego porozumiewania na podstawie

ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita

Polska, jeżeli ta umowa nie przewiduje możliwości wprowadzenia w życie zawartego porozumienia

bez względu na terminy przedawnienia. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje

od dnia wszczęcia procedury wzajemnego porozumiewania, jednak trwa nie dłużej niż

przez okres 3 lat.

§ 2.

Zawieszenie terminu przedawnienia, o którym mowa w § 1, następuje od dnia wystąpienia

przez organ podatkowy z wnioskiem do organu innego państwa do dnia uzyskania przez

organ podatkowy żądanej informacji - jednak nie dłużej niż przez okres 3 lat.

§ 3.

Zawieszenie terminu przedawnienia, o którym mowa w § 1 i 1a, może następować wielokrotnie;

w takich przypadkach okres łącznego zawieszenia terminu przedawnienia nie może przekroczyć

3 lat.

(uchylony)

Organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem

wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego,

zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia

zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej

z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub

dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia.

Upływ terminu przedawnienia pozostaje bez wpływu na wprowadzenie w życie rozstrzygnięcia

zapadłego w ramach procedury rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania

w przypadkach, o których mowa w

1)

dziale II rozdziale 2 ustawy z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów

dotyczących podwójnego opodatkowania oraz zawieraniu uprzednich porozumień cenowych lub

2)

umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowie międzynarodowej,

której stroną jest Rzeczpospolita Polska, jeżeli umowa ta przewiduje możliwość wprowadzenia

w życie rozstrzygnięcia bez względu na upływ terminu przedawnienia.

§ 1.

Bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1, 3 i 3a oraz art. 70 § 1,

ulega zawieszeniu w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji określającej

warunki cofnięcia skutków unikania opodatkowania.

§ 2.

Zawieszenie terminu przedawnienia, o którym mowa w § 1, następuje z dniem złożenia

wniosku o wydanie decyzji określającej warunki cofnięcia skutków unikania opodatkowania

i trwa do dnia następującego po dniu wydania ostatecznej decyzji określającej warunki

cofnięcia skutków unikania opodatkowania lub innego aktu kończącego postępowanie w

tej sprawie, a w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na tę decyzję

lub akt - do dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia

sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności.

Przepisy art. 70, art. 70a, art. 70c i art. 70e stosuje się odpowiednio do

1)

należności płatników lub inkasentów;

2)

zaległości, o których mowa w art. 52 i art. 52a, z tym że bieg terminu przedawnienia

liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym organ podatkowy dokonał zwrotu lub

zaliczenia nienależnej kwoty lub płatnik pobrał nienależne wynagrodzenie.

§ 1.

Za nadpłatę uważa się kwotę

1)

nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku;

2)

podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej;

3)

zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której

mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej;

4)

zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o

ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego

spadkodawcy określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej.

§ 1a.

Na równi z nadpłatą traktuje się kwotę stanowiącą różnicę określoną zgodnie z art. 27f ust. 8-10 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, wykazaną w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, lub wynikającą z decyzji.

§ 1b.

Na równi z nadpłatą traktuje się kwotę przysługującą podatnikowi na podstawie art. 26ea ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz kwotę przysługującą podatnikowi na podstawie art. 18da ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób

prawnych, wykazaną w zeznaniu lub wynikającą z decyzji.

§ 2.

Na równi z nadpłatą traktuje się

1)

część wpłaty, która została zaliczona na poczet odsetek za zwłokę, jeżeli wpłata ta

dotyczyła zaległości podatkowej;

2)

nienależnie zapłacone

a)

zaległości, o których mowa w art. 52 oraz art. 52a,

b)

odsetki za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek,

c)

opłatę prolongacyjną.

§ 1.

Nadpłata powstaje, z zastrzeżeniem § 2, z dniem

1)

zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej;

2)

pobrania przez płatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej;

3)

zapłaty przez płatnika lub inkasenta należności wynikającej z decyzji o jego odpowiedzialności

podatkowej, jeżeli należność ta została określona nienależnie lub w wysokości większej

od należnej;

4)

wpłacenia przez płatnika lub inkasenta podatku w wysokości większej od wysokości pobranego

podatku;

5)

zapłaty przez osobę trzecią lub spadkobiercę należności wynikającej z decyzji o odpowiedzialności

podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy,

jeżeli należność ta została określona nienależnie lub w wysokości większej od należnej.

6)

(uchylony)

§ 2.

Nadpłata powstaje z dniem złożenia

1)

zeznania rocznego - dla podatników podatku dochodowego;

1a)

(uchylony)

2)

deklaracji podatku akcyzowego - dla podatników podatku akcyzowego;

3)

deklaracji o wpłatach z zysku za rok obrotowy - dla jednoosobowych spółek Skarbu Państwa

i przedsiębiorstw państwowych.

4)

(uchylony)

Jeżeli nadpłata powstała w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub orzeczenia

Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a podatnik, którego zobowiązanie podatkowe

powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1

1)

złożył jedną z deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2, lub inną deklarację, z której

wynika wysokość zobowiązania podatkowego - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku

o jej zwrot, składając równocześnie skorygowaną deklarację;

2)

został rozliczony przez płatnika - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o

jej zwrot, składając równocześnie zeznanie (deklarację), o którym mowa w art. 73 §

2 pkt 1;

3)

nie był obowiązany do składania deklaracji - wysokość nadpłaty określa podatnik we

wniosku o jej zwrot.

W przypadkach niewymienionych w art. 73 § 2 i art. 74 wysokość nadpłaty określa organ

podatkowy.

§ 1.

Jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość

pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku.

§ 2.

Uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przysługuje podatnikom, płatnikom

i inkasentom oraz osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w momencie rozwiązania

spółki w zakresie zobowiązań spółki. Płatnik lub inkasent jest uprawniony do złożenia

wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jeżeli wpłacony podatek nie został pobrany od podatnika.

§ 2a.

Uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przysługuje spółkom, które

tworzyły podatkową grupę kapitałową w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od

osób prawnych, w momencie utraty przez grupę statusu podatnika w zakresie zobowiązań

tej grupy.

§ 3.

Jeżeli z przepisów prawa podatkowego wynika obowiązek złożenia zeznania (deklaracji),

to podatnik, płatnik lub inkasent równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty

jest obowiązany złożyć skorygowane zeznanie (deklarację).

§ 3a.

Osoba, która była wspólnikiem spółki cywilnej w momencie rozwiązania spółki, jest

obowiązana złożyć równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty skorygowane zeznanie

(deklarację) w zakresie zobowiązań spółki oraz umowę spółki aktualną na dzień rozwiązania

spółki.

§ 4.

Jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ

podatkowy zwraca nadpłatę bez wydawania decyzji stwierdzającej nadpłatę. W takim przypadku

korekta wywołuje skutki prawne.

§ 4a.

W decyzji stwierdzającej nadpłatę organ podatkowy określa wysokość zobowiązania podatkowego

w prawidłowej wysokości w takim zakresie, w jakim powstanie nadpłaty jest związane

ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego. W zakresie, w jakim wniosek jest niezasadny,

organ odmawia stwierdzenia nadpłaty.

§ 4b.

Przepis § 4a nie ogranicza możliwości wydania decyzji w trybie art. 21 § 3, o czym

informuje się adresata w decyzji stwierdzającej nadpłatę.

§ 5.

Jeżeli zwrotu nadpłaty w trybie, o którym mowa w § 4, dokonano nienależnie lub w wysokości

wyższej od należnej, w zakresie nadpłaty będącej przedmiotem wniosku nie wszczyna

się postępowania w sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe.

§ 5a.

Zwrotu nadpłaty osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w chwili rozwiązania

spółki, dokonuje się w proporcjach wynikających z prawa do udziału w zysku określonego

w umowie spółki. Jeżeli z dołączonej umowy nie wynikają te udziały w zysku, przyjmuje

się, że prawa do udziału w zysku są równe.

§ 6.

Przepisu § 2 nie stosuje się, jeżeli ustawy podatkowe przewidują inny tryb zwrotu

podatku.

§ 7.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

właściwość miejscową organów podatkowych w sprawach, o których mowa w § 1, uwzględniając

w szczególności rodzaj podatku i przypadki poboru podatku przez płatnika.

§ 1.

Nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości

podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie

zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w

razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie

nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych.

§ 2.

(uchylony)

§ 2a.

W razie zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty podatku jej zaliczenie na poczet

zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w

decyzji, o której mowa w art. 53a, oraz bieżących zobowiązań podatkowych ma pierwszeństwo

przed realizacją zajęcia.

§ 3.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do zaliczania nadpłaty

1)

płatnika lub inkasenta na poczet jego zaległości podatkowych, bieżących zobowiązań

podatkowych lub zobowiązań powstałych w związku z wykonywaniem obowiązków płatnika

lub inkasenta;

2)

spółki cywilnej na poczet zobowiązań wspólników lub byłych wspólników tej spółki,

z tym że w przypadku istniejącej spółki wymaga to zgody wszystkich wspólników.

§ 4.

(uchylony)

§ 1.

W sprawach zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych

wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. W przypadku zaliczenia nadpłaty

na poczet zaległości podatkowych przepisy art. 55 § 2 i art. 62 § 1 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych następuje z dniem

1)

powstania nadpłaty - w przypadkach, o których mowa w art. 73 § 1 pkt 1-3 i 5 oraz

§ 2;

2)

złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

§ 1.

Przepisy art. 76, art. 76a, art. 77b, art. 79 i art. 80 stosuje się odpowiednio do

zwrotu podatku. Zaliczenie, o którym mowa w art. 76a § 2 pkt 1, następuje odpowiednio

z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku lub korekty takiej deklaracji.

§ 2.

W przypadku złożenia przez podatnika upoważnienia organu podatkowego na podstawie

przepisów o podatku od towarów i usług, zwrot podatku wraz z oprocentowaniem może

być przekazany, w całości lub w części, na wskazany rachunek banku lub spółdzielczej

kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie kredytu udzielanego przez ten

bank lub przez tę kasę, jeżeli w dniu złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku,

w stosunku do podatnika nie jest prowadzone postępowanie mające na celu ustalenie

lub określenie wysokości zobowiązań podatkowych.

§ 3.

Przekazanie zwrotu podatku wraz z oprocentowaniem bankowi lub spółdzielczej kasie

oszczędnościowo-kredytowej traktuje się na równi z przekazaniem zwrotu na rachunek

podatnika.

§ 4.

Przekazanie bankowi lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej zwrotu podatku

wraz z oprocentowaniem ma pierwszeństwo przed

1)

zaliczeniem tego zwrotu na poczet zaległości podatkowych i bieżących zobowiązań podatkowych

ujawnionych po złożeniu deklaracji wykazującej zwrot podatku;

2)

realizacją zajęcia wierzytelności z tytułu zwrotu podatku w postępowaniu egzekucyjnym,

otrzymanego przez organ podatkowy po dniu złożenia deklaracji wykazującej zwrot.

Nadpłatę wynikającą z zaliczek na podatek zwraca się po zakończeniu okresu, za który

rozlicza się podatek. Jeżeli jednak nadpłata wynika z decyzji stwierdzającej nadpłatę,

wydanej w związku z art. 75 § 1, zwrot nadpłaty następuje w terminie 30 dni od dnia

wydania tej decyzji.

§ 1.

Nadpłata podlega zwrotowi w terminie

1)

30 dni od dnia wydania nowej decyzji - jeżeli nadpłata powstała w związku z uchyleniem

albo stwierdzeniem nieważności decyzji;

2)

30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę lub określającej wysokość nadpłaty;

3)

30 dni od dnia wydania decyzji o zmianie, uchyleniu albo stwierdzeniu nieważności

decyzji - jeżeli w związku z uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności decyzji nie

wystąpi obowiązek wydania nowej decyzji;

4)

30 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w art. 74;

4a)

30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji

sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym

Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części

akt normatywny, jeżeli wniosek, o którym mowa w art. 74, został złożony przed terminem

wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia

Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

5)

3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2

pkt 1-3, z zastrzeżeniem pkt 5a i § 2;

5a)

45 dni od dnia złożenia za pomocą środków komunikacji elektronicznej zeznania, o którym

mowa w art. 73 § 2 pkt 1, przez podatników podatku dochodowego od osób fizycznych,

z zastrzeżeniem § 2;

6)

2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze

a)

skorygowanym zeznaniem (deklaracją) - w przypadkach, o których mowa w art. 75 § 3,

b)

skorygowanym zeznaniem (deklaracją) i z umową spółki aktualną na dzień rozwiązania

spółki - w przypadku, o którym mowa w art. 75 § 3a

- lecz nie wcześniej niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji,

o których mowa w art. 73 § 2, albo 45 dni od dnia złożenia za pomocą środków komunikacji

elektronicznej zeznania, o którym mowa w art. 73 § 2 pkt 1, przez podatników podatku

dochodowego od osób fizycznych.

7)

(uchylony)

§ 2.

Nadpłata wynikająca ze skorygowanej deklaracji podlega zwrotowi w terminie

1)

45 dni od dnia jej skorygowania - w przypadku skorygowania za pomocą środków komunikacji

elektronicznej zeznania, o którym mowa w art. 73 § 2 pkt 1, przez podatnika podatku

dochodowego od osób fizycznych;

2)

3 miesięcy od dnia upływu terminu do wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 274

§ 3 - w przypadku skorygowania zeznania w trybie określonym w art. 274 § 1 pkt 1;

3)

3 miesięcy od dnia jej skorygowania - w innych przypadkach niż określone w pkt 1 i

2.

§ 3.

(uchylony)

§ 4.

W przypadku niewydania nowej decyzji w terminie 3 miesięcy od dnia uchylenia albo

stwierdzenia nieważności przez organ podatkowy lub od dnia doręczenia organowi podatkowemu

odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności, uchylającego

decyzję albo stwierdzającego jej nieważność, nadpłata stanowiąca kwotę wpłaconą na

podstawie decyzji uchylonej albo decyzji, której nieważność stwierdzono, podlega zwrotowi

bez zbędnej zwłoki.

Organ podatkowy może, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych jego ważnym

interesem, dokonać zwrotu nadwyżki wpłaconych kwot zaliczek na podatek dochodowy.

§ 1.

Zwrot nadpłaty następuje

1)

w przypadku gdy podatnik, płatnik lub inkasent jest obowiązany do posiadania rachunku

bankowego lub rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, wyłącznie

na ten rachunek wskazany przez podatnika, płatnika lub inkasenta;

2)

w przypadku gdy podatnik, płatnik lub inkasent nie jest obowiązany do posiadania rachunku

bankowego lub rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, na wskazany

rachunek bankowy lub rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej podatnika,

płatnika lub inkasenta albo przekazem pocztowym, chyba że podatnik, płatnik lub inkasent

zażądają zwrotu nadpłaty w kasie.

§ 2.

Za dzień zwrotu nadpłaty uważa się dzień

1)

obciążenia rachunku bankowego organu podatkowego na podstawie polecenia przelewu;

2)

nadania przekazu pocztowego;

3)

wypłacenia kwoty nadpłaty przez organ podatkowy lub postawienia nadpłaty do dyspozycji

podatnika w kasie.

§ 3.

Nadpłata, której wysokość nie przekracza dwukrotności kosztów upomnienia w postępowaniu

egzekucyjnym, jeżeli nie wskazano rachunku, na który ma zostać zwrócona, podlega zwrotowi

w kasie.

§ 4.

Nadpłata zwracana przekazem pocztowym jest pomniejszana o koszty jej zwrotu.

§ 5.

Przepisy § 1-4 stosuje się odpowiednio do

1)

następców prawnych i osób trzecich;

2)

osób, które były wspólnikami spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki;

3)

spółek, które tworzyły podatkową grupę kapitałową w rozumieniu przepisów o podatku

dochodowym od osób prawnych w chwili utraty przez tę podatkową grupę kapitałową statusu

podatnika.

§ 1.

Nadpłata wynikająca z korekty zeznania w podatku dochodowym od osób fizycznych jest

pomniejszana o kwotę odpowiadającą nadwyżce kwoty przekazanej na rzecz organizacji

pożytku publicznego zgodnie z wnioskiem podatnika, o którym mowa w odrębnych przepisach,

ponad zaokrągloną do pełnych dziesiątek groszy w dół kwotę 1% podatku należnego wynikającego

z tej korekty.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do nadpłat wynikających z decyzji.

§ 1.

Nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę,

o których mowa w art. 56 § 1, pobieranych od zaległości podatkowych.

§ 2.

Nadpłaty, których wysokość nie przekracza dwukrotności kosztów upomnienia w postępowaniu

egzekucyjnym, nie podlegają oprocentowaniu.

§ 3.

Oprocentowanie przysługuje

1)

w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 i 3 - od dnia powstania nadpłaty,

a jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia

decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie - od dnia wydania decyzji o zmianie

lub uchyleniu decyzji;

2)

(uchylony)

3)

w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 2 i pkt 6 - od dnia złożenia wniosku

o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem (deklaracją)

a)

jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej

nadpłatę,

b)

jeżeli decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie 2 miesięcy od

dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, chyba że do opóźnienia w wydaniu decyzji

przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent,

c)

jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 6,

chyba że do opóźnienia w zwrocie nadpłaty przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent;

4)

w przypadku przewidzianym w art. 77 § 1 pkt 5 i § 2 pkt 2 i 3 - od dnia powstania

nadpłaty, jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia

zeznania lub deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2 pkt 1-3, lub od dnia skorygowania

zeznania lub deklaracji w trybie art. 274 lub art. 274a;

4a)

w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 5a i § 2 pkt 1 - od dnia powstania

nadpłaty, jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 45 dni od dnia złożenia

zeznania, o którym mowa w art. 73 § 2 pkt 1, lub od dnia skorygowania zeznania w trybie

art. 274 lub art. 274a.

5)

(uchylony)

§ 4.

Oprocentowanie z tytułu nadpłaty przysługuje do dnia zwrotu nadpłaty, zaliczenia jej

na poczet zaległych lub bieżących zobowiązań podatkowych lub dnia złożenia wniosku

o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, z zastrzeżeniem

§ 5 pkt 2.

§ 5.

W przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 4 i 4a oprocentowanie przysługuje za

okres

1)

od dnia powstania nadpłaty do dnia jej zwrotu - pod warunkiem złożenia przez podatnika

wniosku o zwrot nadpłaty przed terminem albo w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie

orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia,

w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny;

2)

od dnia powstania nadpłaty do 30 dnia od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału

Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii

Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono

lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny - jeżeli wniosek o zwrot nadpłaty

został złożony po upływie 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego

lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w

Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono

w całości lub w części ten akt.

Jeżeli kwota dokonanego zwrotu podatku nie pokrywa kwoty nadpłaty wraz z jej oprocentowaniem,

zwróconą kwotę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty nadpłaty oraz kwoty jej

oprocentowania w takim stosunku, w jakim w dniu zwrotu pozostaje kwota nadpłaty do

kwoty oprocentowania.

§ 1.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może zostać wszczęte w czasie trwania

postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej - w zakresie

zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola. W razie wszczęcia

z urzędu postępowania podatkowego w sprawie, w której został złożony wniosek o stwierdzenie

nadpłaty, żądanie zawarte we wniosku o stwierdzenie nadpłaty podlega rozpatrzeniu

w tym postępowaniu.

§ 2.

Prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz wniosku o zwrot nadpłaty wygasa

po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, chyba że ustawy podatkowe

przewidują inny tryb zwrotu podatku.

§ 3.

Decyzję w sprawie stwierdzenia nadpłaty na wniosek złożony przed upływem terminu przedawnienia

można wydać także po upływie tego terminu.

§ 4

Wniosek o stwierdzenie nadpłaty można złożyć po upływie terminu przedawnienia, jeżeli

istnienie nadpłaty wynika z wprowadzenia w życie rozstrzygnięcia zapadłego w ramach

procedury rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania w przypadkach,

o których mowa w

1)

dziale II rozdziale 2 ustawy z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów

dotyczących podwójnego opodatkowania oraz zawieraniu uprzednich porozumień cenowych lub

2)

umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowie międzynarodowej,

której stroną jest Rzeczpospolita Polska, jeżeli umowa ta przewiduje możliwość wprowadzenia

w życie rozstrzygnięcia po upływie terminu przedawnienia

- przy czym przepis § 3 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Prawo do zwrotu nadpłaty podatku wygasa po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,

w którym upłynął termin jej zwrotu.

§ 2.

Po upływie terminu określonego w § 1 wygasa również prawo do złożenia wniosku o zaliczenie

nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych oraz możliwość zaliczenia nadpłaty

na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych.

§ 3.

Złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, zwrot nadpłaty lub zaliczenie jej na poczet

przyszłych zobowiązań podatkowych przerywa bieg terminu do zwrotu nadpłaty.

§ 1.

Jeżeli odrębne ustawy nie stanowią inaczej, deklaracja, w tym deklaracja składana

za pomocą środków komunikacji elektronicznej, może być podpisana także przez pełnomocnika

podatnika, płatnika lub inkasenta.

§ 2.

Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji oraz zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa

składa się organowi podatkowemu właściwemu w sprawach podatku, którego dana deklaracja

dotyczy.

§ 2a.

Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji składanej za pomocą środków komunikacji

elektronicznej oraz zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa podatnik, płatnik

lub inkasent składa naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu w sprawach ewidencji

podatników i płatników.

§ 2b.

Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji oraz zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa

może być złożone w formie dokumentu elektronicznego.

§ 2c.

Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji oraz zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa

składane w formie dokumentu elektronicznego podatnik, płatnik lub inkasent składa

do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

§ 3.

Jeżeli przepisy prawa podatkowego wymagają podpisania deklaracji przez więcej niż

jedną osobę, pełnomocnictwo do podpisania tej deklaracji jest skuteczne, jeżeli udzieliły

go wszystkie osoby.

§ 4.

W kwestiach dotyczących pełnomocnictwa do podpisywania deklaracji stosuje się odpowiednio

przepisy dotyczące pełnomocnictwa w postępowaniu podatkowym.

§ 5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wzory pełnomocnictw do podpisywania deklaracji i wzory zawiadomienia o zmianie lub

odwołaniu tych pełnomocnictw, uwzględniając zakres pełnomocnictwa i dane identyfikujące

podatnika, płatnika lub inkasenta oraz pełnomocnika, a także mając na celu uproszczenie

zgłaszania pełnomocnictwa oraz pewność ustalenia zakresu działania pełnomocnika.

Jeżeli odrębne ustawy nie stanowią inaczej, podpisanie deklaracji przez pełnomocnika

zwalnia podatnika, płatnika lub inkasenta z obowiązku podpisania deklaracji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.

§ 1.

Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą

skorygować uprzednio złożoną deklarację.

§ 1a.

Osoba, która była wspólnikiem spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki, może skorygować

uprzednio złożoną deklarację w zakresie wskazanym w art. 75 § 3a.

§ 2.

Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.

§ 3.

(uchylony)

(uchylony)

§ 1.

Uprawnienie do skorygowania deklaracji

1)

ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej

- w zakresie objętym tym postępowaniem lub kontrolą;

2)

przysługuje nadal po zakończeniu

a)

kontroli podatkowej,

b)

postępowania podatkowego - w zakresie nieobjętym decyzją określającą wysokość zobowiązania

podatkowego.

§ 1a.

Prawo do skorygowania deklaracji oraz cofnięcia skutków unikania opodatkowania przysługuje

podatnikowi lub płatnikowi jednokrotnie, z zastrzeżeniem art. 200 § 4, w toku postępowania

podatkowego, o którym mowa w art. 119g, przed wydaniem decyzji w pierwszej instancji,

w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wyznaczeniu terminu, o którym

mowa w art. 200 § 3, na zasadach określonych w tym zawiadomieniu. Ponowne skorygowanie

deklaracji po zakończeniu postępowania podatkowego nie wywołuje skutków prawnych w

zakresie, w jakim wcześniej dokonana korekta przewidywała cofnięcie skutków unikania

opodatkowania.

§ 1b.

W przypadku, o którym mowa w § 1a, złożona korekta nie wywołuje skutków prawnych w

zakresie cofnięcia skutków unikania opodatkowania, jeżeli tylko częściowo uwzględnia

ocenę prawną związaną z unikaniem opodatkowania, zawartą w zawiadomieniu, o którym

mowa w art. 200 § 3, lub nie uwzględnia tej oceny w ogóle.

§ 1c.

Uprawnienie, o którym mowa w § 1a, nie przysługuje, jeżeli

1)

postępowanie podatkowe prowadzone jest w wyniku uchylenia przez organ odwoławczy lub

sąd administracyjny decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji;

2)

nie upłynęło 10 lat od końca roku kalendarzowego, w którym podatnikowi lub płatnikowi

doręczono ostateczną decyzję wydaną z zastosowaniem przepisu art. 119a § 1 lub 7 albo

środków ograniczających umowne korzyści.

§ 1d.

Organ podatkowy informuje w ciągu 3 dni roboczych Szefa Krajowej Administracji Skarbowej

o złożeniu zgodnie z § 1a korygującej deklaracji.

§ 1e.

W przypadku cofnięcia skutków unikania opodatkowania na podstawie § 1a przepisy art.

119j stosuje się odpowiednio.

§ 1f.

Korektę, o której mowa w § 1a, składa się wraz z uzasadnieniem przyczyn korekty.

§ 2.

Korekta złożona w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, nie wywołuje skutków prawnych.

Organ podatkowy zawiadamia pisemnie składającego korektę o jej bezskuteczności.

§ 2a.

Korekta złożona wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty nie wywołuje skutków prawnych

w razie odmowy stwierdzenia nadpłaty w całości lub w części oraz w razie umorzenia

postępowania w związku z wycofaniem wniosku. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ

podatkowy wskazuje bezskuteczność takiej korekty.

§ 3.

(uchylony)

(uchylony)

§ 1.

Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne

prowadzące działalność gospodarczą są obowiązane do sporządzania i przekazywania informacji

1)

na pisemne żądanie organu podatkowego - o zdarzeniach wynikających ze stosunków cywilnoprawnych

albo z prawa pracy, mogących mieć wpływ na powstanie obowiązku podatkowego lub wysokość

zobowiązania podatkowego osób lub jednostek, z którymi zawarto umowę;

2)

bez wezwania przez organ podatkowy - o umowach zawartych z nierezydentami w rozumieniu

przepisów prawa dewizowego;

3)

w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach.

§ 1a.

(uchylony)

§ 1b

Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne,

prowadzące księgi podatkowe przy użyciu programów komputerowych, są obowiązane, bez

wezwania organu podatkowego, do przekazywania, za pomocą środków komunikacji elektronicznej,

Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej informacji o prowadzonej ewidencji, o której

mowa w art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art.

193a § 2, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3, za okresy miesięczne w terminie

do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, wskazując miesiąc,

którego ta informacja dotyczy.

§ 1b.

(uchylony)

§ 2d

Informacje, o których mowa w § 1b, udostępniane są organom Krajowej Administracji

Skarbowej do realizacji celów i zadań ustawowych.

§ 2d.

(uchylony)

§ 3.

(uchylony)

§ 4.

(uchylony)

§ 5.

Organ podatkowy określa zakres żądanych informacji, o których mowa w § 1 pkt 1 i §

2a, oraz termin ich przekazania.

§ 6.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

przypadki oraz zakres informacji, o których mowa w § 1 pkt 2, a także szczegółowe

zasady, termin oraz tryb ich sporządzania i przekazywania, ze szczególnym uwzględnieniem

powiązań kapitałowych oraz nadzorczych pomiędzy rezydentami i nierezydentami w rozumieniu

przepisów prawa dewizowego oraz posiadania przez nierezydentów przedsiębiorstw, oddziałów

i przedstawicielstw na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

organy administracji rządowej lub samorządowej obowiązane do przekazywania informacji

podatkowych bez wezwania przez organ podatkowy, zakres tych informacji, a także tryb

ich sporządzania oraz terminy przekazywania.

§ 7.

(uchylony)

§ 8.

(uchylony)

§ 1.

Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne

prowadzące działalność gospodarczą obowiązane są do gromadzenia, sporządzania i przekazywania,

bez wezwania przez organ podatkowy, informacji o wynagrodzeniach za świadczone na

ich rzecz usługi (wykonywaną pracę), wypłacanych przez podmiot będący nierezydentem

osobom fizycznym będącym nierezydentami w rozumieniu przepisów prawa dewizowego, świadczącym

te usługi (wykonującym pracę), jeżeli

1)

w związku z umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz innymi ratyfikowanymi

umowami międzynarodowymi, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, może to mieć

wpływ na powstanie obowiązku podatkowego lub wysokość zobowiązania podatkowego osób

otrzymujących wynagrodzenie;

2)

podmiot będący nierezydentem bezpośrednio lub pośrednio bierze udział w zarządzaniu

lub kontroli podmiotu, którego dotyczy obowiązek informacyjny, albo posiada udział

w kapitale tego podmiotu uprawniający do co najmniej 25% wszystkich praw głosu.

§ 2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

zakres informacji, o których mowa w § 1, a także szczegółowe zasady, termin oraz tryb

ich sporządzania, ze szczególnym uwzględnieniem czasu pobytu nierezydenta w kraju,

danych identyfikujących nierezydenta i podmiot wypłacający nierezydentowi wynagrodzenie,

wysokość wynagrodzenia, formy i termin jego wypłaty.

§ 1.

Organy administracji rządowej i samorządowej oraz państwowe i samorządowe jednostki

organizacyjne są obowiązane współdziałać, nieodpłatnie udostępniać informacje w sprawach

indywidualnych oraz udzielać pomocy organom podatkowym przy wykonywaniu zadań określonych

w ustawie.

§ 2.

Przy wykonywaniu swoich zadań organy podatkowe są uprawnione do nieodpłatnego korzystania

z informacji zgromadzonych w aktach spraw, zbiorach danych, ewidencjach i rejestrach

przez organy administracji rządowej i samorządowej, sądy, państwowe i samorządowe

jednostki organizacyjne oraz państwowe osoby prawne, w tym również z informacji zapisanych

w postaci elektronicznej, z zastrzeżeniem odrębnych przepisów.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Obrony

Narodowej, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw

administracji publicznej określi, w drodze rozporządzenia, zakres i termin przekazywania

informacji, o których mowa w art. 82 § 1, przez organy lub jednostki podległe tym

ministrom, uwzględniając dane identyfikujące strony zawartej umowy oraz tryb ich przekazywania

zapewniający szczególną ochronę informacji w nich zawartych.

§ 1.

Sądy, komornicy sądowi oraz notariusze są obowiązani sporządzać i przekazywać właściwym

organom podatkowym informacje wynikające ze zdarzeń prawnych, które mogą spowodować

powstanie zobowiązania podatkowego.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje informacji, ich formę, z uwzględnieniem

formy wypisu aktu, zakres, terminy oraz sposób przekazywania informacji przez sądy,

komorników sądowych i notariuszy.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

w zakresie niezbędnym do kontroli prawidłowości wykonywania obowiązków podatkowych

oraz korzystania z uprawnień przewidzianych w przepisach prawa podatkowego, grupy

podmiotów obowiązanych do składania zeznań, wykazów, informacji lub deklaracji oraz

ustalać zakres danych zawartych w tych dokumentach, a także terminy ich składania

i rodzaje dokumentów, które powinny być do nich dołączone.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r., z wyjątkiem

1)

art. 67, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z mocą od dnia 27 lipca 2019 r.;

2)

art. 19 pkt 2 i 3 oraz art. 57, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu

ogłoszenia;

3)

art. 2 pkt 2 i 18-21, które wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia;

4)

art. 62 pkt 1, 4 i 5, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;

5)

art. 1 pkt 1-3, art. 55 oraz art. 70, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.

6)

art. 33 pkt 2 i 4, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2020 r.;

7)

art. 62 pkt 6 lit. a tiret trzecie, lit. b i e i pkt 7 oraz art. 73 ust. 1-8, które

wchodzą w życie z dniem 1 października 2020 r.;

8)

art. 14

a)

pkt 1

-

lit. a i lit. b w zakresie uchylonego art. 4ba ust. 6,

-

lit. c w zakresie dodanego art. 4ba ust. 9,

b)

pkt 4

-

lit. a i lit. b w zakresie uchylonego art. 43d ust. 2,

-

lit. c w zakresie dodanego art. 43d ust. 6,

c)

pkt 5,

d)

pkt 6 w zakresie dodanego art. 43f ust. 1-3 i 5

- które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2023 r.;

9)

art. 63 pkt 1 lit. b i pkt 2 oraz art. 68, które wchodzą w życie z dniem wystąpienia

Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej bez zawarcia umowy, o której mowa w art.

50 ust. 2 zdanie drugie Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. poz. 864).

§ 1.

Podatnicy obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych przechowują księgi i związane

z ich prowadzeniem dokumenty do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego,

chyba że ustawy podatkowe stanowią inaczej.

§ 2.

W razie likwidacji lub rozwiązania osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej

osobowości prawnej podmiot dokonujący jej likwidacji lub rozwiązania zawiadamia pisemnie

właściwy organ podatkowy, nie później niż w ostatnim dniu istnienia tej osoby prawnej

lub jednostki organizacyjnej, o miejscu przechowywania ksiąg podatkowych oraz dokumentów

związanych z ich prowadzeniem.

§ 1.

Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o

1)

innej szczególnej cesze rozpoznawczej - rozumie się przez to właściwość uzgodnienia

polegającą na tym, że spełniony jest co najmniej jeden z poniższych warunków

a)

wpływ na część odroczoną podatku dochodowego lub aktywa albo rezerwy z tytułu podatku

odroczonego, wynikający lub oczekiwany w związku z wykonaniem uzgodnienia u korzystającego

jest istotny dla danej jednostki w rozumieniu przepisów o rachunkowości oraz przekracza

w trakcie roku kalendarzowego kwotę 5 000 000 zł,

b)

płatnik podatku dochodowego byłby zobowiązany do pobrania podatku przekraczającego

w trakcie roku kalendarzowego kwotę 5 000 000 zł, jeżeli w odniesieniu do wypłat należności

wynikających lub oczekiwanych w związku z wykonaniem uzgodnienia nie miałyby zastosowania

właściwe umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub zwolnienia podatkowe,

c)

dochody (przychody) podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, wynikające lub oczekiwane w związku z wykonaniem uzgodnienia, przekraczają łącznie

w trakcie roku kalendarzowego kwotę 25 000 000 zł,

d)

różnica pomiędzy polskim podatkiem dochodowym, który byłby należny w związku z wykonaniem

uzgodnienia od korzystającego nieposiadającego siedziby, zarządu ani miejsca zamieszkania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdyby był on podatnikiem, o którym mowa w

art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, a podlegającym faktycznej zapłacie podatkiem dochodowym w państwie siedziby, zarządu

lub miejsca zamieszkania korzystającego w związku z wykonaniem uzgodnienia, przekracza

łącznie w trakcie roku kalendarzowego kwotę 5 000 000 zł;

2)

instytucji finansowej - oznacza to instytucję finansową w rozumieniu art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych

z innymi państwami

(Dz. U. z 2020 r. poz. 343 i 1106) lub instytucję finansową w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. g umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Stanów

Zjednoczonych Ameryki w sprawie poprawy wypełniania międzynarodowych obowiązków podatkowych

oraz wdrożenia ustawodawstwa FATCA, oraz towarzyszących Uzgodnień Końcowych, podpisanych

w Warszawie dnia 7 października 2014 r.

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1647 oraz z 2017 r. poz. 158);

3)

korzystającym - rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną

niemającą osobowości prawnej, której udostępniane jest lub u której wdrażane jest

uzgodnienie, lub która jest przygotowana do wdrożenia uzgodnienia lub dokonała czynności

służącej wdrożeniu takiego uzgodnienia;

4)

korzyści podatkowej - rozumie się przez to korzyść podatkową w rozumieniu art. 3 pkt

18 lub

a)

podwyższenie kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy,

b)

niepowstanie obowiązku lub odsunięcie w czasie powstania obowiązku sporządzania i

przekazywania informacji podatkowych, w tym informacji o schematach podatkowych;

5)

NSP - rozumie się przez to numer schematu podatkowego; 5a)

6)

ogólnej cesze rozpoznawczej - rozumie się przez to właściwość uzgodnienia polegającą

na tym, że spełniony jest co najmniej jeden z poniższych warunków

a)

promotor lub korzystający zobowiązali się do zachowania w poufności wobec osób trzecich,

w szczególności wobec innych korzystających, promotorów lub organów podatkowych, sposobu,

w jaki uzgodnienie pozwala na uzyskanie korzyści podatkowej,

b)

promotor uprawniony jest do otrzymania wynagrodzenia, którego wysokość uzależniona

jest od wysokości korzyści podatkowej wynikającej z uzgodnienia,

c)

promotor uprawniony jest do otrzymania wynagrodzenia uzależnionego od uzyskania korzyści

podatkowej wynikającej z uzgodnienia lub zobowiązał się do zwrotu wynagrodzenia lub

jego części, w przypadku gdy korzyść podatkowa nie powstanie lub powstanie w wysokości

niższej, niż zakładano,

d)

dokonywane w ramach uzgodnienia czynności opierają się na znacznie ujednoliconej dokumentacji

albo przyjmują znacznie ujednoliconą formę, które nie wymagają istotnych zmian w celu

wdrożenia schematu u więcej niż jednego korzystającego,

e)

podejmowane są celowe czynności dotyczące nabycia spółki przynoszącej straty, zaprzestania

głównej działalności takiej spółki i wykorzystywania strat takiej spółki w celu zmniejszenia

zobowiązań podatkowych, w tym poprzez przeniesienie tych strat do podmiotu na terytorium

innego państwa lub przyspieszenie wykorzystania tych strat,

f)

dochodzi do zmiany kwalifikacji dochodów (przychodów) do innego źródła dochodów (przychodów)

lub zmiany zasad opodatkowania, których skutkiem jest faktycznie niższe opodatkowanie,

zwolnienie lub wyłączenie z opodatkowania,

g)

czynności prowadzą do okrężnego obiegu środków pieniężnych poprzez zaangażowanie podmiotów

pośredniczących niepełniących istotnych funkcji gospodarczych, lub działań, które

wzajemnie się znoszą lub kompensują lub prowadzą do uzyskania stanu identycznego lub

zbliżonego do stanu istniejącego przed dokonaniem tych czynności albo mają inne podobne

cechy,

h)

obejmuje ono podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów transgraniczne

płatności pomiędzy podmiotami powiązanymi, a w państwie miejsca zamieszkania, siedziby

lub zarządu odbiorcy

-

nie nakłada się podatku dochodowego od osób prawnych lub pobiera się podatek dochodowy

od osób prawnych według stawki zerowej lub stawki mniejszej niż 5%,

-

płatności te korzystają z całkowitego zwolnienia lub objęte są preferencyjnymi zasadami

opodatkowania,

i)

korzystający zobowiązał się, że w przypadku wdrożenia uzgodnienia będzie współpracował

z promotorem, który udostępnił uzgodnienie, albo zapłaci promotorowi wynagrodzenie

lub odszkodowanie,

j)

promotor lub korzystający faktycznie respektują co najmniej jedno z zobowiązań wskazanych

w lit. b i c,

k)

na podstawie istniejących okoliczności należy przyjąć, że rozsądnie działający promotor

lub korzystający, do których nie stosowałyby się obowiązki przewidziane w przepisach

niniejszego rozdziału, chcieliby, żeby co najmniej jedno ze zobowiązań wskazanych

w lit. a-c było faktycznie respektowane;

7)

podmiocie powiązanym - rozumie się przez to podmiot powiązany z innym podmiotem poprzez

co najmniej jeden ze sposobów określonych poniżej

a)

osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej

uczestniczy w zarządzaniu innym podmiotem i wywiera znaczący wpływ na podmiot zarządzany,

b)

osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej

uczestniczy w sprawowaniu kontroli nad innym podmiotem poprzez udział kapitałowy,

który uprawnia do ponad 25% praw głosu,

c)

osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej

posiada bezpośrednio lub pośrednio udział w kapitale innego podmiotu w wysokości ponad

25% kapitału, przy czym wysokość udziału pośredniego ustala się, mnożąc wysokość udziału

na kolejnych poziomach, oraz uznaje się, że osoba posiadająca ponad 50% praw głosu

posiada 100% tych praw,

d)

osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej

jest uprawniona do co najmniej 25% zysków innego podmiotu;

8)

promotorze - rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną

niemającą osobowości prawnej, w szczególności doradcę podatkowego, adwokata, radcę

prawnego, pracownika banku lub innej instytucji finansowej doradzającego klientom,

również w przypadku gdy podmiot ten nie posiada miejsca zamieszkania, siedziby ani

zarządu na terytorium kraju, która opracowuje, oferuje, udostępnia lub wdraża uzgodnienie

lub zarządza wdrażaniem uzgodnienia;

9)

rachunku finansowym - oznacza to rachunek finansowy w rozumieniu art. 24 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych

z innymi państwami lub rachunek finansowy w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. s umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Stanów

Zjednoczonych Ameryki w sprawie poprawy wypełniania międzynarodowych obowiązków podatkowych

oraz wdrożenia ustawodawstwa FATCA, oraz towarzyszących Uzgodnień Końcowych, podpisanych

w Warszawie dnia 7 października 2014 r.;

10)

schemacie podatkowym - rozumie się przez to uzgodnienie, które

a)

spełnia kryterium głównej korzyści oraz posiada ogólną cechę rozpoznawczą,

b)

posiada szczególną cechę rozpoznawczą, lub

c)

posiada inną szczególną cechę rozpoznawczą;

11)

schemacie podatkowym standaryzowanym - rozumie się przez to schemat podatkowy możliwy

do wdrożenia lub udostępnienia u więcej niż jednego korzystającego bez konieczności

zmiany jego istotnych założeń, w szczególności dotyczących rodzaju czynności podejmowanych

lub planowanych w ramach schematu podatkowego;

12)

schemacie podatkowym transgranicznym - rozumie się przez to uzgodnienie, które spełnia

kryterium transgraniczne oraz

a)

spełnia kryterium głównej korzyści oraz posiada którąkolwiek z ogólnych cech rozpoznawczych,

o których mowa w pkt 6 lit. a-h, lub

b)

posiada szczególną cechę rozpoznawczą;

13)

szczególnej cesze rozpoznawczej - rozumie się przez to właściwość uzgodnienia polegającą

na tym, że spełniony jest co najmniej jeden z poniższych warunków

a)

obejmuje ono podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów transgraniczne

płatności pomiędzy podmiotami powiązanymi oraz

-

odbiorca płatności nie ma miejsca zamieszkania, siedziby ani zarządu w żadnym z państw,

-

b)

w odniesieniu do tego samego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej

dokonywane są odpisy amortyzacyjne w więcej niż jednym państwie,

c)

ten sam dochód lub majątek korzysta z metod mających na celu unikanie podwójnego opodatkowania

w więcej niż jednym państwie,

d)

w ramach uzgodnienia dochodzi do przeniesienia aktywów i określone przez dwa państwa

wynagrodzenie z tego tytułu dla celów podatkowych różni się co najmniej o 25%,

e)

może skutkować obejściem obowiązku raportowania wynikającego z ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami lub równoważnych ustaw, umów lub porozumień w zakresie automatycznej wymiany informacji

o rachunkach finansowych, włączając umowy lub porozumienia z państwami trzecimi lub

wykorzystywać brak równoważnych przepisów, umów lub porozumień lub ich niewłaściwe

wdrożenie,

f)

występuje nieprzejrzysta struktura własności prawnej lub trudny do ustalenia jest

beneficjent rzeczywisty z uwagi na wykorzystanie osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych

niemających osobowości prawnej, konstrukcji lub struktur prawnych

-

które nie prowadzą znaczącej działalności gospodarczej z wykorzystaniem lokalu, personelu

oraz wyposażenia wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej,

-

które są zarejestrowane, zarządzane, znajdują się, są kontrolowane lub założone w

państwie lub na terytorium innym niż państwo lub terytorium miejsca zamieszkania,

siedziby lub zarządu beneficjenta rzeczywistego aktywów będących w posiadaniu takich

osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, konstrukcji

lub struktur prawnych

-

jeżeli nie można wskazać beneficjenta rzeczywistego osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych

niemających osobowości prawnej, konstrukcji lub struktur prawnych, w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu

terroryzmu

(Dz. U. z 2020 r. poz. 971, 875 i 1086),

g)

wykorzystuje wprowadzone jednostronnie w danym państwie uproszczenie w stosowaniu

przepisów związanych z ustalaniem cen transferowych, przy czym nie uważa się za uproszczenie

wprowadzone jednostronnie uproszczenia, które wynika bezpośrednio z Wytycznych Organizacji

Współpracy Gospodarczej i Rozwoju w sprawie cen transferowych dla przedsiębiorstw

wielonarodowych oraz administracji podatkowych, a także innych międzynarodowych regulacji,

wytycznych lub rekomendacji w zakresie cen transferowych,

h)

dochodzi do przeniesienia praw do trudnych do wyceny wartości niematerialnych,

i)

pomiędzy podmiotami powiązanymi dochodzi do przeniesienia funkcji, ryzyka lub aktywów,

jeżeli przewidywany roczny wynik finansowy podmiotu przenoszącego lub podmiotów przenoszących

przed odsetkami i opodatkowaniem (EBIT) w trzyletnim okresie po tym przeniesieniu

wyniósłby mniej niż 50% przewidywanego rocznego EBIT, gdyby nie dokonano przeniesienia;

14)

trudnych do wyceny wartościach niematerialnych - rozumie się przez to wartości niematerialne,

w tym wartości prawne, a także prawa do tych wartości, które w momencie ich przenoszenia

między podmiotami powiązanymi nie miały wiarygodnie określonej wartości porównywalnej,

oraz prognozy przyszłych przepływów pieniężnych lub spodziewanych przychodów z tych

wartości, lub założenia zastosowane przy ich wycenie, obarczone są wysokim poziomem

niepewności;

15)

udostępnianiu - rozumie się przez to

a)

oferowanie uzgodnienia korzystającemu, zawarcie umowy, której przedmiotem jest przekazanie

informacji o uzgodnieniu, lub przyjmowanie wynagrodzenia z tytułu przekazania informacji

o uzgodnieniu, lub

b)

przekazywanie korzystającemu w jakiejkolwiek formie, w tym drogą elektroniczną, telefoniczną

lub osobiście, informacji o uzgodnieniu, w szczególności poprzez przedstawianie jego

założeń;

16)

uzgodnieniu - rozumie się przez to czynność lub zespół powiązanych ze sobą czynności,

w tym czynność planowaną lub zespół czynności planowanych, których co najmniej jedna

strona jest podatnikiem lub które mają lub mogą mieć wpływ na powstanie lub niepowstanie

obowiązku podatkowego;

17)

wdrażaniu - rozumie się przez to dokonywanie czynności faktycznych lub prawnych umożliwiających

wykonanie lub zmierzających do wykonania uzgodnienia, w tym

a)

zarządzanie, faktyczne uczestniczenie w podejmowaniu decyzji lub przeprowadzanie czynności

związanych z uzgodnieniem, także gdy podejmowanie decyzji lub czynności dotyczy wykonania

uzgodnienia przez inny podmiot,

b)

pośredniczenie lub udzielanie pomocy w czynnościach związanych z uzgodnieniem,

c)

dokonywanie innych czynności będących elementem uzgodnienia, lub

d)

oferowanie czynności wskazanych w lit. a-c, zawarcie umowy, której przedmiotem są

te czynności, lub przyjmowanie wynagrodzenia z tytułu tych czynności lub umowy;

18)

wspomagającym - rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną

nieposiadającą osobowości prawnej, w szczególności biegłego rewidenta, notariusza,

osobę świadczącą usługi prowadzenia ksiąg rachunkowych, księgowego lub dyrektora finansowego,

bank lub inną instytucję finansową, a także ich pracownika, która przy zachowaniu

staranności ogólnie wymaganej w dokonywanych czynnościach, przy uwzględnieniu zawodowego

charakteru działalności, obszaru specjalizacji oraz przedmiotu wykonywanych czynności,

podjęła się udzielić, bezpośrednio lub za pośrednictwem innych osób, pomocy, wsparcia

lub porad dotyczących opracowania, wprowadzenia do obrotu, organizowania, udostępnienia

do wdrożenia lub nadzorowania wdrożenia uzgodnienia.

§ 2.

Kryterium głównej korzyści uważa się za spełnione, jeżeli na podstawie istniejących

okoliczności oraz faktów należy przyjąć, że podmiot działający rozsądnie i kierujący

się zgodnymi z prawem celami innymi niż osiągnięcie korzyści podatkowej mógłby zasadnie

wybrać inny sposób postępowania, z którym nie wiązałoby się uzyskanie korzyści podatkowej

rozsądnie oczekiwanej lub wynikającej z wykonania uzgodnienia, a korzyść podatkowa

jest główną lub jedną z głównych korzyści, którą podmiot spodziewa się osiągnąć w

związku z wykonaniem uzgodnienia.

§ 3.

Kryterium transgraniczne uważa się za spełnione, jeżeli uzgodnienie dotyczy więcej

niż jednego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Unii

Europejskiej i państwa trzeciego oraz spełnia co najmniej jeden z poniższych warunków

1)

nie wszyscy uczestnicy uzgodnienia mają miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd

na terytorium tego samego państwa,

2)

co najmniej jeden uczestnik uzgodnienia ma miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd

na terytorium więcej niż jednego państwa,

3)

co najmniej jeden uczestnik uzgodnienia prowadzi działalność na terytorium danego

państwa za pośrednictwem zagranicznego zakładu w tym państwie, a uzgodnienie stanowi

część albo całość działalności gospodarczej tego zagranicznego zakładu,

4)

co najmniej jeden uczestnik uzgodnienia prowadzi działalność na terytorium innego

państwa nie mając miejsca zamieszkania ani siedziby na terytorium tego państwa oraz

nie posiadając zagranicznego zakładu na terytorium tego państwa,

5)

uzgodnienie może mieć wpływ na automatyczną wymianę informacji, o której mowa w dziale III ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi

państwami, lub na wskazanie beneficjenta rzeczywistego w rozumieniu ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu

terroryzmu

- z wyjątkiem sytuacji, gdy uzgodnienie dotyczy wyłącznie podatku od wartości dodanej,

w tym podatku od towarów i usług, podatku akcyzowego lub ceł, nakładanych na terytorium

państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

§ 4.

Kryterium kwalifikowanego korzystającego uważa się za spełnione, jeżeli przychody

lub koszty korzystającego albo wartość aktywów tego podmiotu w rozumieniu przepisów

o rachunkowości, ustalone na podstawie prowadzonych ksiąg rachunkowych, przekroczyły

w roku poprzedzającym lub w bieżącym roku obrotowym równowartość 10 000 000 euro lub

jeżeli udostępniane lub wdrażane uzgodnienie dotyczy rzeczy lub praw o wartości rynkowej

przekraczającej równowartość 2 500 000 euro lub jeżeli korzystający jest podmiotem

powiązanym w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób

fizycznych lub art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób

prawnych z takim podmiotem. W przypadku podmiotów, które nie prowadzą ksiąg rachunkowych,

przychody i koszty ustala się odpowiednio zgodnie z ustawą z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub ustawą z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych w odpowiednich latach podatkowych, a wartość aktywów - zgodnie z ich wartością rynkową

w odpowiednich latach kalendarzowych.

§ 5

Obowiązek przekazania informacji o schemacie podatkowym nie powstaje, gdy schemat

podatkowy, inny niż schemat podatkowy transgraniczny, dotyczy wyłącznie

1)

korzystającego, dla którego nie jest spełnione kryterium kwalifikowanego korzystającego,

lub

2)

korzystającego, który jest stroną umowy o współdziałanie, jeżeli w ramach audytu wstępnego

Szef Krajowej Administracji Skarbowej potwierdził wykonywanie przez niego obowiązków,

o których mowa w niniejszym rozdziale.

§ 6.

W przypadku gdy korzystającym jest spółka wchodząca w skład podatkowej grupy kapitałowej

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio.

§ 7.

Przy ustalaniu podmiotu powiązanego uznaje się, że

1)

jeżeli w zarządzaniu, kontroli, kapitale lub zyskach tego samego podmiotu uczestniczy,

zgodnie z § 1 pkt 7, więcej niż jeden podmiot, wszystkie takie podmioty są podmiotami

powiązanymi;

2)

jeżeli te same podmioty uczestniczą w zarządzaniu lub kontroli lub posiadają udział

w kapitale lub zyskach, zgodnie z § 1 pkt 7, więcej niż jednego podmiotu, wszystkie

takie podmioty są podmiotami powiązanymi;

3)

podmiot, który działa wspólnie z drugim podmiotem w odniesieniu do praw głosu lub

udziału w kapitale trzeciego podmiotu, jest podmiotem dysponującym prawami głosu w

tym trzecim podmiocie lub udziałem w kapitale tego trzeciego podmiotu, które należą

do drugiego podmiotu;

4)

osoba fizyczna, jej małżonek oraz wstępni lub zstępni w linii prostej stanowią jedną

osobę.

§ 8.

Wyrażone w euro kwoty, o których mowa w § 4, przelicza się na złote według średniego

kursu ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roku kalendarzowego poprzedzającego

rok, w którym nastąpiło zdarzenie skutkujące obowiązkiem przekazania informacji o

schemacie podatkowym innym niż schemat podatkowy transgraniczny.

§ 9.

Warunek, o którym mowa w § 1 pkt 13 lit. e, dotyczy w szczególności uzgodnień, w których

1)

wykorzystywany jest rachunek, produkt lub inwestycja, które nie są rachunkami finansowymi,

lecz posiadają cechy rachunku finansowego;

2)

dochodzi do przeniesienia rachunku finansowego lub aktywów do państw lub dochodzi

do wykorzystania regulacji prawnych państw - w przypadku gdy te państwa nie mają podstawy

prawnej do automatycznej wymiany informacji z państwem rezydencji posiadacza rachunku;

3)

dochodzi do przekwalifikowania dochodu lub majątku na produkty lub płatności, które

nie podlegają automatycznej wymianie informacji o rachunkach finansowych;

4)

dochodzi do przeniesienia lub przekwalifikowania instytucji finansowej, rachunku finansowego

lub znajdujących się w nich aktywów na instytucję finansową, rachunek finansowy lub

aktywa, które nie podlegają obowiązkowi raportowania w ramach automatycznej wymiany

informacji o rachunkach finansowych;

5)

wykorzystywane są podmioty, porozumienia umowne lub struktury, które prowadzą lub

których celem jest doprowadzenie do braku raportowania o przynajmniej jednym posiadaczu

rachunku lub przynajmniej jednej osobie kontrolującej w ramach automatycznej wymiany

informacji o rachunkach finansowych;

6)

wykorzystywana jest nieskuteczność lub niedoskonałość procedur należytej staranności

stosowanych przez instytucje finansowe w celu wywiązania się z obowiązków raportowania

informacji o rachunkach finansowych, włączając wykorzystanie państw z nieadekwatnymi

lub nieefektywnymi systemami egzekwowania przepisów dotyczących przeciwdziałania praniu

pieniędzy lub posiadających nieefektywne przepisy dotyczące przejrzystości w odniesieniu

do osób prawnych, jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej lub porozumień

prawnych.

§ 10

Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w

Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”

1)

listę krajów i terytoriów wskazanych w unijnym wykazie jurysdykcji niechętnych współpracy

do celów podatkowych przyjmowanym przez Radę Unii Europejskiej, które nie zostały

ujęte w wykazie krajów i terytoriów stosujących szkodliwą konkurencję podatkową wydawanym

na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz przepisów o podatku

dochodowym od osób prawnych,

2)

dzień przyjęcia wykazu, o którym mowa w pkt 1, przez Radę Unii Europejskiej

- w terminie 7 dni od dnia przyjęcia tego wykazu.

§ 1.

Promotor przekazuje Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej informację o schemacie

podatkowym w terminie 30 dni od dnia następnego po udostępnieniu schematu podatkowego,

od następnego dnia po przygotowaniu do wdrożenia schematu podatkowego lub od dnia

dokonania pierwszej czynności związanej z wdrażaniem schematu podatkowego - w zależności

od tego, które z tych zdarzeń nastąpi wcześniej.

§ 2.

Promotor informuje pisemnie korzystającego o NSP tego schematu podatkowego, załączając

potwierdzenie nadania NSP, niezwłocznie po jego otrzymaniu.

§ 2a

W przypadku, o którym mowa w art. 86g § 2c, promotor przekazuje korzystającemu NSP

wraz z załącznikiem zawierającym wyłącznie dane identyfikujące tego korzystającego.

§ 3.

W przypadku gdy w terminie, o którym mowa w § 1, schemat podatkowy nie posiada jeszcze

NSP, promotor informuje o tym pisemnie korzystającego oraz przekazuje mu dane, o których

mowa w art. 86f, dotyczące schematu podatkowego.

§ 4.

W przypadku gdy przekazanie przez promotora informacji o schemacie podatkowym innym

niż schemat podatkowy standaryzowany naruszałoby obowiązek zachowania prawnie chronionej

tajemnicy zawodowej i promotor nie został zwolniony przez korzystającego z obowiązku

jej zachowania w tym zakresie, promotor niezwłocznie

1)

informuje pisemnie korzystającego w terminie, o którym mowa w § 1, o obowiązku przekazania

schematu podatkowego do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej oraz

2)

przekazuje korzystającemu dane, o których mowa w art. 86f § 1, dotyczące schematu

podatkowego.

§ 5.

W sytuacji, o której mowa w § 4, gdy więcej niż jeden promotor jest obowiązany do

przekazania informacji o schemacie podatkowym, promotor wskazany w tym przepisie,

równocześnie z poinformowaniem korzystającego, informuje pisemnie inne znane mu podmioty

obowiązane do przekazania informacji o schemacie podatkowym, że nie przekaże informacji

o schemacie podatkowym do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

§ 6.

Promotor, w terminie 30 dni od dnia, w którym poinformował korzystającego lub inne

podmioty o obowiązku przekazania informacji o schemacie podatkowym, zawiadamia Szefa

Krajowej Administracji Skarbowej o poinformowaniu korzystającego lub innych podmiotów

o obowiązku przekazania schematu podatkowego do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej,

wskazując datę udostępnienia schematu podatkowego lub dokonania czynności związanej

z wdrażaniem schematu podatkowego oraz liczbę podmiotów, które poinformował na podstawie

§ 4 lub 5.

§ 7.

Nie stanowi naruszenia obowiązku zachowania prawnie chronionej tajemnicy zawodowej

1)

przekazanie informacji o schemacie podatkowym w sytuacji, w której przekazujący tę

informację został zwolniony z obowiązku jej zachowania;

2)

przekazanie informacji o schemacie podatkowym standaryzowanym;

3)

przesłanie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej informacji, o której mowa w §

6.

§ 8.

Jeżeli promotor jest obowiązany do przekazania informacji o schemacie podatkowym transgranicznym

w więcej niż jednym państwie członkowskim Unii Europejskiej na podstawie przepisów

tego państwa implementujących wymogi wynikające z przepisu art. 8ab dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej

w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG

(Dz. Urz. UE L 64 z 11.03.2011, str. 1, z późn. zm.)

1)

państwo, w którym ma miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd;

2)

państwo, w którym za pośrednictwem zagranicznego zakładu świadczy usługi dotyczące

schematu podatkowego;

3)

państwo, w którym jest zarejestrowany lub którego przepisom prawa podlega;

4)

państwo, w którym jest członkiem samorządu zawodowego lub innej organizacji pozarządowej

posiadającej siedzibę lub zarząd na terytorium tego państwa, reprezentujących osoby

lub podmioty świadczące usługi prawne, doradztwa podatkowego lub doradcze.

§ 1.

Jeżeli korzystający nie został poinformowany zgodnie z art. 86b § 2 lub 3, przekazuje

Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej informację o schemacie podatkowym w terminie

30 dni od dnia następującego po udostępnieniu mu schematu podatkowego, przygotowaniu

przez niego schematu podatkowego do wdrożenia lub od dnia dokonania pierwszej czynności

związanej z wdrażaniem schematu podatkowego przez korzystającego, w zależności od

tego, które z tych zdarzeń nastąpi wcześniej.

§ 2.

Korzystający, który został poinformowany zgodnie z art. 86b § 4, przekazuje Szefowi

Krajowej Administracji Skarbowej informację o schemacie podatkowym również w sytuacji,

w której uzgodnienie, w ocenie korzystającego, nie stanowi schematu podatkowego, w

terminie, o którym mowa w § 1. Przekazując informację o schemacie podatkowym, korzystający

weryfikuje dane otrzymane od promotora oraz modyfikuje je dla zapewnienia ich zgodności

ze stanem rzeczywistym w tej informacji. Informacja o schemacie podatkowym przekazana

przez korzystającego zawiera również dane otrzymane od promotora zgodnie z art. 86b

§ 4.

§ 3.

Jeżeli korzystający jest obowiązany do przekazania informacji o schemacie podatkowym

transgranicznym w więcej niż jednym państwie członkowskim Unii Europejskiej na podstawie

przepisów tego państwa implementujących wymogi wynikające z przepisu art. 8ab dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej

w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG, obowiązek ten podlega wykonaniu wyłącznie w tym państwie członkowskim Unii Europejskiej,

które widnieje wyżej na poniższej liście

1)

państwo, w którym posiada miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd;

2)

państwo, w którym za pośrednictwem zagranicznego zakładu korzysta ze schematu podatkowego;

3)

państwo, w którym uzyskuje dochody lub osiąga zyski, mimo że nie posiada miejsca zamieszkania,

siedziby, zarządu ani zagranicznego zakładu w żadnym państwie członkowskim Unii Europejskiej;

4)

państwo, w którym prowadzi działalność, mimo że nie posiada miejsca zamieszkania,

siedziby, zarządu ani zagranicznego zakładu w żadnym państwie członkowskim Unii Europejskiej.

§ 4.

Jeżeli więcej niż jeden korzystający ma obowiązek przekazania informacji o tym samym

schemacie podatkowym transgranicznym, obowiązek ten podlega wykonaniu przez korzystającego,

który widnieje wyżej na poniższej liście

1)

korzystający, który uzgodnił schemat podatkowy transgraniczny z promotorem lub wspomagającym,

2)

korzystający, który zarządza wdrożeniem schematu podatkowego transgranicznego

- przy czym pozostali korzystający są zwolnieni z tego obowiązku, jeżeli udowodnią,

że informacja o tym schemacie podatkowym transgranicznym została przekazana przez

tego korzystającego, w szczególności poprzez przedstawienie potwierdzenia nadania

NSP. Przepis art. 86b § 3 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Promotor lub korzystający zlecający wspomagającemu wykonanie czynności pozostających

w zakresie jego działania w odniesieniu do schematu podatkowego informują go pisemnie

o NSP tego schematu podatkowego, załączając potwierdzenie nadania NSP, najpóźniej

w dniu poprzedzającym wykonanie tych czynności. Przepisy art. 86b § 2a i 3 stosuje

się odpowiednio.

§ 2.

Jeżeli wspomagający

1)

nie został poinformowany o NSP schematu podatkowego zgodnie z § 1 lub nie została

mu przekazana informacja, o której mowa w art. 86b § 3, oraz

2)

przy zachowaniu staranności ogólnie wymaganej w dokonywanych przez niego czynnościach,

przy uwzględnieniu zawodowego charakteru jego działalności, obszaru jego specjalizacji

oraz przedmiotu wykonywanych przez niego czynności, powziął lub powinien był powziąć

wątpliwości, że uzgodnienie, w odniesieniu do którego jest wspomagającym, może stanowić

schemat podatkowy

- jest on obowiązany niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 5 dni roboczych

od dnia, w którym powziął lub powinien był powziąć wątpliwości, o których mowa w pkt

2, wystąpić z odrębnym pismem do promotora lub korzystającego zlecających wykonanie

czynności o przekazanie mu pisemnego oświadczenia, że uzgodnienie nie stanowi schematu

podatkowego.

§ 3.

W terminie, o którym mowa w § 2, wspomagający obowiązany jest zawiadomić Szefa Krajowej

Administracji Skarbowej o wystąpieniu sytuacji wskazanej w § 2, wskazując dzień, w

którym powziął wątpliwości, że uzgodnienie stanowi schemat podatkowy, oraz liczbę

podmiotów, do których wystąpił o przekazanie mu pisemnego oświadczenia, że uzgodnienie

nie stanowi schematu podatkowego. Wspomagający może wstrzymać się z wykonaniem czynności

w odniesieniu do uzgodnienia do dnia otrzymania tego oświadczenia, potwierdzenia nadania

NSP lub informacji, o której mowa w art. 86b § 3.

§ 4.

Jeżeli wspomagający nie został poinformowany o NSP schematu podatkowego zgodnie z

§ 1, jest on obowiązany przekazać Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej informację

o schemacie podatkowym, jeżeli dostrzegł lub powinien był dostrzec, że uzgodnienie,

w odniesieniu do którego jest wspomagającym, stanowi schemat podatkowy przy zachowaniu

staranności ogólnie wymaganej w dokonywanych przez niego czynnościach, przy uwzględnieniu

zawodowego charakteru jego działalności, obszaru jego specjalizacji oraz przedmiotu

wykonywanych przez niego czynności. Przepis art. 86b § 1 stosuje się odpowiednio,

przy czym wspomagający jest również obowiązany do przekazania informacji o schemacie

podatkowym w terminie 30 dni od następnego dnia po udzieleniu bezpośrednio lub za

pośrednictwem innych osób, pomocy, wsparcia lub porad dotyczących opracowania, wprowadzenia

do obrotu, organizowania, udostępnienia do wdrożenia lub nadzorowania wdrożenia schematu

podatkowego.

§ 5.

W przypadku gdy przekazanie przez wspomagającego informacji o schemacie podatkowym

naruszałoby obowiązek zachowania prawnie chronionej tajemnicy zawodowej i wspomagający

nie został zwolniony z obowiązku zachowania tajemnicy przez korzystającego w tym zakresie,

jest on obowiązany niezwłocznie poinformować pisemnie korzystającego lub promotora

zlecających mu czynności, że w jego opinii uzgodnienie stanowi schemat podatkowy,

o którym należy przekazać informację Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej. Jednocześnie

w terminie, o którym mowa w § 4, wspomagający obowiązany jest zawiadomić Szefa Krajowej

Administracji Skarbowej o wystąpieniu sytuacji wskazanej w zdaniu poprzedzającym,

wskazując dzień, w którym dostrzegł, że uzgodnienie stanowi schemat podatkowy, oraz

liczbę podmiotów, które poinformował o obowiązku przekazania informacji Szefowi Krajowej

Administracji Skarbowej. Przepis art. 86b § 7 stosuje się odpowiednio.

§ 6.

W przypadku, o którym mowa w § 3, wspomagający, który wstrzymał się z wykonaniem czynności

w odniesieniu do uzgodnienia, nie ponosi odpowiedzialności cywilnej względem zlecającego

mu te czynności w zakresie związanym ze wstrzymaniem się z wykonaniem tych czynności.

W sytuacji wskazanej w zdaniu poprzedzającym wspomagający nie ponosi również odpowiedzialności

dyscyplinarnej związanej ze wstrzymaniem się z wykonaniem czynności w odniesieniu

do uzgodnienia.

§ 7.

Jeżeli wspomagający jest obowiązany do przekazania informacji o schemacie podatkowym

transgranicznym w więcej niż jednym państwie członkowskim Unii Europejskiej na podstawie

przepisów tego państwa implementujących wymogi wynikające z przepisu art. 8ab dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej

w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG, obowiązek ten podlega wykonaniu wyłącznie w tym państwie członkowskim Unii Europejskiej,

które widnieje wyżej na poniższej liście

1)

państwo, w którym posiada miejsca zamieszkania, siedzibę lub zarząd;

2)

państwo, w którym za pośrednictwem zagranicznego zakładu świadczy usługi dotyczące

schematu podatkowego;

3)

państwo, w którym jest zarejestrowany lub którego przepisom prawa podlega;

4)

państwo, w którym jest członkiem samorządu zawodowego lub innej organizacji pozarządowej

posiadającej siedzibę lub zarząd na terytorium tego państwa reprezentujących osoby

lub podmioty świadczące usługi prawne, doradztwa podatkowego lub doradcze.

§ 1.

W przypadku gdy więcej niż jeden podmiot jest obowiązany do przekazania informacji

o schemacie podatkowym, wykonanie tego obowiązku przez jednego z nich zwalnia pozostałych,

którzy zostali wskazani w informacji o schemacie podatkowym i pisemnie poinformowani

o NSP tego schematu podatkowego, z załączeniem potwierdzenia nadania NSP. Przepis

art. 86b § 3 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

W przypadkach, o których mowa w art. 86b § 8, art. 86c § 3 oraz art. 86d § 7, gdy

odpowiednio promotor, korzystający lub wspomagający udowodni, że schemat podatkowy

transgraniczny został poprawnie przekazany właściwym organom w innym państwie członkowskim

Unii Europejskiej na podstawie przepisów tego państwa implementujących wymogi wynikające

z przepisu art. 8ab dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej

w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG, jest on zwolniony z obowiązku przekazania Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej

informacji o tym schemacie podatkowym. Przepis art. 86b § 3 stosuje się odpowiednio.

§ 3

Z obowiązku przekazania informacji o schemacie podatkowym nie zwalnia trwające postępowanie

w przedmiocie wydania uprzedniego porozumienia cenowego, o którym mowa w ustawie z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów dotyczących podwójnego

opodatkowania oraz zawieraniu uprzednich porozumień cenowych, lub wydanie takiego porozumienia.

§ 1.

Informacja o schemacie podatkowym zawiera

1)

dane identyfikujące przekazującego informację oraz korzystającego, któremu udostępniony

został schemat podatkowy, w tym informacje dotyczące firmy lub imię i nazwisko, datę

i miejsce urodzenia, identyfikator podatkowy, miejsce zamieszkania, siedziby lub zarządu,

a w przypadku osoby niemającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania

lub podmiotu niemającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu

- numer i serię paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość, lub inny

numer identyfikacyjny, jeżeli osoba ta nie posiada identyfikatora podatkowego oraz

w przypadkach, gdy uzgodnienie dotyczy osób będących podmiotami powiązanymi z promotorem

lub korzystającym;

2)

podstawę prawną przekazywania informacji o schematach podatkowych wraz ze wskazaniem

przesłanek skutkujących uznaniem danego uzgodnienia za schemat podatkowy, w tym wskazaniem

cechy rozpoznawczej oraz roli przekazującego tę informację;

3)

wskazanie, czy przekazywana informacja o schemacie podatkowym dotyczy schematu podatkowego

standaryzowanego lub schematu podatkowego transgranicznego;

4)

streszczenie opisu uzgodnienia stanowiącego schemat podatkowy, nazwę uzgodnienia,

jeżeli ją nadano, opis działalności gospodarczej, do której ma zastosowanie schemat

podatkowy, bez ujawnienia danych objętych tajemnicą handlową, przemysłową, zawodową

lub procesu produkcyjnego;

5)

wyczerpujący, według wiedzy przekazującego informację, opis uzgodnienia stanowiącego

schemat podatkowy, wraz ze wskazaniem wartości przedmiotów tych czynności, założeń

uzgodnienia, czynności dokonywanych w ramach uzgodnienia i ich chronologii oraz występujących

powiązań pomiędzy podmiotami powiązanymi;

6)

wskazanie znanych przekazującemu informację celów, których realizacji schemat podatkowy

ma służyć;

7)

przepisy prawa podatkowego znajdujące, według wiedzy przekazującego informację, zastosowanie

w schemacie podatkowym;

8)

szacunkową wartość korzyści podatkowej lub przybliżoną wartość aktywa w podatku odroczonym,

jeżeli występują i są znane przekazującemu informację lub możliwe do oszacowania przez

niego;

9)

wskazanie dokonanych czynności, które skutkowały przekazaniem informacji o schemacie

podatkowym, wraz ze wskazaniem dnia, w którym została lub zostanie dokonana pierwsza

czynność służąca wdrożeniu tego schematu;

10)

wskazanie etapu, na jakim zgodnie z wiedzą przekazującego informację znajduje się

schemat podatkowy, w szczególności informacji o terminach jego udostępniania lub wdrażania

lub o dacie czynności w ramach uzgodnienia;

11

wskazanie danych identyfikujących, o których mowa w pkt 1, znanych przekazującemu

informację podmiotów uczestniczących, mających uczestniczyć w schemacie podatkowym

lub na które może mieć wpływ schemat podatkowy, oraz państw i terytoriów, w których

podmioty te posiadają miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd, lub których schemat

ten może dotyczyć;

12

wskazanie danych identyfikujących, o których mowa w pkt 1, znanych przekazującemu

informację innych podmiotów obowiązanych do przekazania informacji o schemacie podatkowym,

jeżeli występują;

13

adres elektroniczny, na który będą doręczane potwierdzenie nadania NSP oraz inne pisma

w zakresie związanym ze stosowaniem przepisów art. 86g-86i, przy czym wskazanie tego

adresu traktuje się na równi z wyrażeniem zgody na ich doręczanie wyłącznie za pomocą

środków komunikacji elektronicznej;

14

wskazanie NSP nadanego przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej w odniesieniu

do schematu podatkowego transgranicznego - w przypadku gdy NSP został nadany temu

schematowi przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej.

§ 2.

Jeżeli promotor lub wspomagający jest obowiązany do zachowania prawnie chronionej

tajemnicy zawodowej i nie został zwolniony przez korzystającego z obowiązku jej zachowania,

przekazywana przez niego informacja o schemacie podatkowym, który jest schematem podatkowym

standaryzowanym, nie zawiera danych identyfikujących korzystającego, któremu udostępniony

został schemat podatkowy, oraz informacji, o których mowa w § 1 pkt 11 i 12.

§ 3.

Jeżeli promotor lub wspomagający nie jest obowiązany do zachowania prawnie chronionej

tajemnicy zawodowej lub został zwolniony z obowiązku jej zachowania przez korzystającego,

łącznie z informacją o schemacie podatkowym, o której mowa w § 2, przekazuje dane

identyfikujące korzystającego, któremu udostępniony został schemat podatkowy i który

jest lub był pierwszym podmiotem, któremu udostępnił ten schemat podatkowy, oraz informacje,

o których mowa w § 1 pkt 11 i 12.

§ 4.

W terminie 30 dni po zakończeniu kwartału promotor lub wspomagający przekazuje Szefowi

Krajowej Administracji Skarbowej informację zawierającą dane identyfikujące korzystającego,

określone w § 1 pkt 1, 9 i 11, któremu w trakcie tego kwartału udostępnił schemat

podatkowy standaryzowany, wskazując NSP. W przypadku, w którym przekazanie danych,

o których mowa w zdaniu pierwszym, naruszałoby obowiązek zachowania prawnie chronionej

tajemnicy zawodowej, obowiązek ich przekazania nie obejmuje danych korzystającego

oraz danych identyfikujących podmiot uczestniczący określony w § 1 pkt 11, który nie

zwolnił promotora lub wspomagającego z obowiązku zachowania tajemnicy w tym zakresie.

§ 1.

Informacja o schemacie podatkowym przekazywana jest drogą elektroniczną do Szefa Krajowej

Administracji Skarbowej.

§ 2

Szef Krajowej Administracji Skarbowej nadaje NSP, chyba że informacja o schemacie

podatkowym zawiera NSP nadany przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej.

§ 2a

Szef Krajowej Administracji Skarbowej przekazuje potwierdzenie nadania NSP zawierające

NSP oraz dane wskazane w przekazanej informacji o schemacie podatkowym. W przypadku

schematów podatkowych transgranicznych potwierdzenie nadania NSP zawiera również NZSPT.

§ 2b

W przypadku gdy przekazującym informację o schemacie podatkowym jest osoba fizyczna,

potwierdzenie nadania NSP w zakresie danych identyfikujących przekazującego tę informację

zawiera wyłącznie imię i nazwisko oraz identyfikator podatkowy tej osoby.

§ 2c

W przypadku gdy korzystającym lub podmiotami, o których mowa w art. 86f § 1 pkt 1,

11 i 12, są osoby fizyczne, dane identyfikujące tego korzystającego i te podmioty

wskazuje się wyłącznie w załącznikach do potwierdzenia nadania NSP, przy czym jeden

załącznik zawiera dane osobowe dotyczące jednej osoby fizycznej.

§ 3.

Potwierdzenie nadania NSP jest wydawane niezwłocznie, nie później niż w terminie 7

dni od dnia wpływu poprawnej informacji o schemacie podatkowym do Szefa Krajowej Administracji

Skarbowej.

§ 4.

(uchylony)

§ 5.

Za pomocą internetowego narzędzia dostępnego na stronie podmiotowej urzędu obsługującego

ministra właściwego do spraw finansów publicznych zainteresowany może potwierdzić

poprawność lub ważność NSP. Potwierdzenie zawiera informację tylko o poprawności lub

ważności NSP.

§ 1

Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zwrócić się do przekazującego informacje

na podstawie przepisów niniejszego rozdziału o ich uzupełnienie lub wyjaśnienie wątpliwości

co do ich treści zarówno przed, jak i po nadaniu NSP, w szczególności w celu automatycznej

wymiany informacji o schematach podatkowych transgranicznych.

§ 1a

Uzupełnienie informacji o schemacie podatkowym polega na przekazaniu pełnego zakresu

danych, o których mowa w art. 86f § 1.

§ 2.

Nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe

wyłącznie w oparciu o informacje przekazywane na podstawie niniejszego rozdziału.

§ 1.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej wydaje postanowienie o odmowie nadania NSP w

przypadku stwierdzenia, że przekazana informacja o schemacie podatkowym nie spełnia

wymogów określonych dla tej informacji.

§ 2.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej unieważnia z urzędu, w drodze postanowienia,

NSP nadany schematowi podatkowemu w przypadku

1)

wielokrotnego nadania NSP temu samemu schematowi podatkowemu;

2)

nadania NSP na podstawie fałszywych lub fikcyjnych danych.

§ 3.

W postanowieniu, o którym mowa w § 2 pkt 1, Szef Krajowej Administracji Skarbowej

wskazuje właściwy NSP dla danego schematu podatkowego.

§ 4.

Nie można posługiwać się unieważnionym NSP, a unieważniony NSP nie może zostać ponownie

nadany.

§ 5.

Na postanowienie, o którym mowa w § 1 i 2, służy zażalenie.

§ 6.

W sytuacji braku możliwości potwierdzenia tożsamości lub istnienia podmiotu, który

przekazał informację o schemacie podatkowym, Szef Krajowej Administracji Skarbowej

pozostawia informację o schemacie podatkowym bez rozpatrzenia.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej doręcza potwierdzenie nadania NSP oraz inne

pisma w zakresie związanym ze stosowaniem przepisów art. 86g-86i, za pomocą środków

komunikacji elektronicznej, na adres elektroniczny wskazany przez przekazującego w

informacji o schemacie podatkowym.

§ 1.

Korzystający, który dokonywał w danym okresie rozliczeniowym jakichkolwiek czynności

będących elementem schematu podatkowego lub uzyskiwał wynikającą z niego korzyść podatkową,

w terminie złożenia deklaracji podatkowej dotyczącej tego okresu rozliczeniowego przekazuje

do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej informację, według ustalonego wzoru, o zastosowaniu

schematu podatkowego zawierającą

1)

NSP tego schematu podatkowego;

2)

wysokość korzyści podatkowej wynikającej ze schematu podatkowego - jeżeli korzystający

uzyskiwał w danym okresie rozliczeniowym taką korzyść.

§ 2.

W przypadku gdy schemat podatkowy, o którym mowa w § 1, nie posiada NSP, informacja,

o której mowa w § 1, zawiera również dane, o których mowa w art. 86f.

§ 3.

Jeżeli korzystający posiada dane, o których mowa w art. 86f, dotyczące schematu podatkowego,

które odbiegają od danych zawartych w otrzymanym przez niego potwierdzeniu nadania

NSP lub informacji, o której mowa w art. 86f § 4, w informacji, o której mowa w §

1, korzystający modyfikuje te dane dla zapewnienia ich zgodności ze stanem rzeczywistym.

§ 4

Przekazywana informacja, o której mowa w § 1, w tym zawierająca dane wskazane w §

2 lub 3, jest podpisywana przez

1)

osobę fizyczną - w przypadku podatnika będącego osobą fizyczną,

2)

osobę upoważnioną przez przedsiębiorcę zagranicznego do reprezentowania go w oddziale

- w przypadku podatnika będącego przedsiębiorcą zagranicznym posiadającym oddział

działający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

3)

osobę uprawnioną do reprezentacji - w przypadku pozostałych podatników

- przy czym nie jest dopuszczalne podpisanie tej informacji przez pełnomocnika.

§ 5.

(uchylony)

§ 6.

W przypadku korzystającego wchodzącego w skład podatkowej grupy kapitałowej w rozumieniu

ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych informację, o której mowa w § 1, korzystający przekazuje w terminie złożenia deklaracji

podatkowej dotyczącej danego okresu rozliczeniowego podatkowej grupy kapitałowej.

§ 7.

Informacja, o której mowa w § 1, składana jest pod rygorem odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia i zawiera klauzulę o następującej treści: „Jestem

świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula

ta zastępuje pouczenie o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

§ 1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może wydać i opublikować w Biuletynie

Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego

do spraw finansów publicznych ogólne wyjaśnienia dotyczące możliwości zastosowania

klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania lub innych przepisów mających na celu przeciwdziałanie

unikaniu opodatkowania w przypadku zastosowania schematu podatkowego lub kategorii

schematów podatkowych.

§ 2.

W celu wydania wyjaśnień, o których mowa w § 1, minister właściwy do spraw finansów

publicznych może zwrócić się o opinię do Rady, a także do Szefa Krajowej Administracji

Skarbowej, przedstawiając założenia takich wyjaśnień lub ich projekt.

§ 3.

Publikując wyjaśnienia, o których mowa w § 1, minister właściwy do spraw finansów

publicznych może wskazać NSP schematów podatkowych, których te wyjaśnienia dotyczą.

Niewskazanie NSP schematu podatkowego nie wyklucza możliwości zastosowania klauzuli

przeciwko unikaniu opodatkowania lub innych przepisów mających na celu przeciwdziałanie

unikaniu opodatkowania do takiego schematu podatkowego.

§ 1.

Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej będące

promotorami, zatrudniające promotorów lub faktycznie wypłacające im wynagrodzenie,

których przychody lub koszty, w rozumieniu przepisów o rachunkowości, ustalone na

podstawie prowadzonych ksiąg rachunkowych, przekroczyły w roku poprzedzającym rok

obrotowy równowartość 8 000 000 zł, wprowadzają i stosują wewnętrzną procedurę w zakresie

przeciwdziałania niewywiązywaniu się z obowiązku przekazywania informacji o schematach

podatkowych, zwaną dalej „wewnętrzną procedurą”.

§ 2.

Wewnętrzna procedura określa - z uwzględnieniem charakteru, rodzaju i rozmiaru prowadzonej

działalności - stosowane zasady postępowania i obejmuje w szczególności

1)

określenie czynności lub działań podejmowanych w celu, o którym mowa w § 1;

2)

środki stosowane w celu właściwego wypełnienia obowiązku przekazywania informacji

o schematach podatkowych;

3)

określenie zasad przechowywania dokumentów oraz informacji;

4)

określenie zasad wykonywania obowiązków obejmujących przekazywanie Szefowi Krajowej

Administracji Skarbowej informacji o schematach podatkowych;

5)

określenie zasad upowszechniania wśród pracowników tego podmiotu wiedzy z zakresu

przepisów niniejszego rozdziału;

6)

określenie zasad zgłaszania przez pracowników rzeczywistych lub potencjalnych naruszeń

przepisów niniejszego rozdziału;

7)

określenie zasad kontroli wewnętrznej lub audytu przestrzegania przepisów niniejszego

rozdziału oraz zasad postępowania określonych w wewnętrznej procedurze.

§ 3.

Wewnętrzna procedura podlega akceptacji przez członków kadry kierowniczej wyższego

szczebla danego podmiotu, w tym członków zarządu lub dyrektorów posiadających wiedzę

z zakresu prawa podatkowego oraz podejmujących decyzje mające wpływ na ryzyko jego

nieprzestrzegania przez kontrahentów będących korzystającymi.

§ 4.

Podmiot obowiązany do stosowania w roku obrotowym wewnętrznej procedury zgodnie z

§ 1 jest obowiązany do jej stosowania przez okres kolejno następujących po tym roku

3 lat obrotowych, w przypadku gdy wysokość przychodów lub kosztów, o których mowa

w § 1, nie przekroczyła w roku poprzedzającym ten okres równowartości 8 000 000 zł.

§ 1.

Podmioty, o których mowa w art. 86l § 1, w przypadku niedopełnienia obowiązków, o

których mowa w art. 86l, podlegają karze pieniężnej. Karę pieniężną nakłada Szef Krajowej

Administracji Skarbowej, w drodze decyzji, w wysokości nie większej niż 2 000 000

zł.

§ 2.

W przypadku stwierdzenia prawomocnym wyrokiem sądu popełnienia czynu wymienionego

w art. 80f ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy

(Dz. U. z 2020 r. poz. 19, 568, 695 i 1106) przez promotora będącego osobą fizyczną zatrudnioną lub faktycznie otrzymującą wynagrodzenie

od podmiotu, o którym mowa w art. 86l § 1, który nie dopełnił obowiązków, o których

mowa w art. 86l, kara pieniężna, o której mowa w § 1, może zostać nałożona w wysokości

nie większej niż 10 000 000 zł.

§ 3.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale do nakładania kary pieniężnej stosuje

się przepisy działu IVA Kodeksu postępowania administracyjnego.

§ 4

Do postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w § 1, stosuje

się odpowiednio przepisy działu IV, przy czym od decyzji w sprawie nałożenia kary

pieniężnej przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

§ 1.

Informacje i zawiadomienia, o których mowa w art. 86b § 1 i 6, art. 86c § 1 i 2, art.

86d § 3, 4 i 5, art. 86f § 4 oraz art. 86j § 1, są przesyłane za pomocą środków komunikacji

elektronicznej w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której

mowa w § 2.

§ 2.

Struktura logiczna postaci elektronicznej informacji i zawiadomień, o których mowa

w art. 86b § 1 i 6, art. 86c § 1 i 2, art. 86d § 3, 4 i 5, art. 86f § 4 oraz art.

86j § 1, jest dostępna w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu

obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

§ 3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

sposób przesyłania informacji, o których mowa w art. 86b § 1 i 6, art. 86c § 1 i 2,

art. 86d § 3, 4 i 5, art. 86f § 4 oraz art. 86j § 1, za pomocą środków komunikacji

elektronicznej, mając na uwadze usprawnienie wypełniania, przekazywania i przetwarzania

tych informacji oraz uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności

i niezaprzeczalności danych w nich zawartych i potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym

dostępem.

§ 4

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, upoważnić

inny organ Krajowej Administracji Skarbowej do wykonywania zadań Szefa Krajowej Administracji

Skarbowej, o których mowa w art. 86g-86ia, określając szczegółowy zakres upoważnienia

oraz upoważnione organy, mając na względzie zapewnienie sprawnego i skutecznego wykonywania

tych zadań.

Pełnomocnictwo szczególne do działania w sprawie z zakresu stosowania art. 86b-86ia

upoważnia również do działania w innych sprawach z tego samego zakresu, chyba że w

pełnomocnictwie zastrzeżono inaczej.

W zakresie nieuregulowanym w art. 86b-86ia stosuje się odpowiednio przepisy art. 120,

art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 165 § 3b, art. 165a,

art. 168, art. 170, art. 171, art. 189 § 3, art. 208, działu IV rozdziału 3a, rozdziału

5 z wyłączeniem art. 144a § 1b, rozdziałów 6, 7, 14, 16 i 23 oraz działu VIIIA.

§ 1.

Jeżeli z odrębnych przepisów nie wynika obowiązek wystawienia faktury, podatnicy prowadzący

działalność gospodarczą są obowiązani, na żądanie kupującego lub usługobiorcy, wystawić

rachunek potwierdzający dokonanie sprzedaży lub wykonanie usługi.

§ 2.

Obowiązek wystawienia rachunku, o którym mowa w § 1, nie dotyczy rolników sprzedających

produkty roślinne i zwierzęce pochodzące z własnej uprawy, hodowli lub chowu, nieprzerobione

lub nieprzetworzone sposobem przemysłowym, chyba że sprzedaż jest dokonywana w ich

odrębnych, stałych miejscach sprzedaży poza obrębem uprawy, hodowli lub chowu, z wyjątkiem

sprzedaży na targowiskach, o których mowa w art. 20 ust. 1c pkt 3 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od

osób fizycznych.

§ 3.

Podatnicy wymienieni w § 1, od których zażądano rachunku przed wykonaniem usługi lub

wydaniem towaru, wystawiają rachunek nie później niż w terminie 7 dni od dnia wykonania

usługi lub wydania towaru. Jeżeli jednak żądanie wystawienia rachunku zostało zgłoszone

po wykonaniu usługi lub wydaniu towaru, wystawienie rachunku następuje w terminie

7 dni od dnia zgłoszenia żądania.

§ 4.

Podatnik nie ma obowiązku wystawienia rachunku, jeżeli żądanie zostało zgłoszone po

upływie 3 miesięcy od dnia wydania towaru lub wykonania usługi.

§ 5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

zakres informacji, które muszą być zawarte w rachunkach, uwzględniając w szczególności

dane identyfikujące sprzedawcę i kupującego, wykonawcę i odbiorcę usług oraz oznaczenie

wartości i rodzaju transakcji.

§ 1.

Podatnicy wystawiający rachunki są obowiązani kolejno je numerować i przechowywać

kopie tych rachunków, w kolejności ich wystawienia, do czasu upływu okresu przedawnienia

zobowiązania podatkowego.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do podatników obowiązanych do żądania rachunków.

(uchylony)

(uchylony)

Do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dla zobowiązań cywilnoprawnych.

§ 1.

Jeżeli, zgodnie z ustawami podatkowymi, podatnicy ponoszą solidarną odpowiedzialność

za zobowiązania podatkowe, a zobowiązania te powstają w sposób przewidziany w art.

21 § 1 pkt 2, odpowiedzialnymi solidarnie są podatnicy, którym doręczono decyzję ustalającą

wysokość zobowiązania podatkowego.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się do zobowiązań podatkowych pobieranych w formie łącznego

zobowiązania pieniężnego. W tym przypadku zasady odpowiedzialności solidarnej stosuje

się z chwilą doręczenia decyzji (nakazu płatniczego) osobie, na którą, zgodnie z odrębnymi

przepisami, wystawia się decyzję (nakaz płatniczy).

§ 3.

Małżonkowie opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów na podstawie odrębnych przepisów

ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe oraz solidarna jest ich

wierzytelność o zwrot nadpłaty podatku od sumy dochodów małżonków, z zastrzeżeniem

§ 3a.

§ 3a.

W razie śmierci jednego z małżonków, o których mowa w § 3, drugi z małżonków ponosi

odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe oraz przysługuje mu wierzytelność o zwrot

nadpłaty podatku.

§ 4.

Do wierzytelności o zwrot nadpłaty, o której mowa w § 3, stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o wierzytelnościach cywilnoprawnych.

§ 1.

Osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku łączenia się

1)

osób prawnych,

2)

osobowych spółek handlowych,

3)

osobowych i kapitałowych spółek handlowych

- wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki

każdej z łączących się osób lub spółek.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby prawnej łączącej się przez przejęcie

1)

innej osoby prawnej (osób prawnych);

2)

osobowej spółki handlowej (osobowych spółek handlowych).

§ 3.

(uchylony)

§ 1.

Osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku

1)

przekształcenia innej osoby prawnej,

2)

przekształcenia spółki niemającej osobowości prawnej

- wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki

przekształcanej osoby lub spółki.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do

1)

osobowej spółki handlowej zawiązanej (powstałej) w wyniku przekształcenia

a)

innej spółki niemającej osobowości prawnej,

b)

spółki kapitałowej;

2)

(uchylony)

3)

stowarzyszenia utworzonego w wyniku przekształcenia stowarzyszenia zwykłego.

§ 3.

Bank utworzony przez wniesienie tytułem wkładu niepieniężnego wszystkich składników

majątkowych oddziału instytucji kredytowej, stanowiących przedsiębiorstwo lub jego

zorganizowaną część, wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego

prawa i obowiązki instytucji kredytowej związane z działalnością tego oddziału.

§ 4.

Jednoosobowa spółka kapitałowa powstała w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy będącego

osobą fizyczną wstępuje w przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa przekształcanego

przedsiębiorcy związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, z wyjątkiem tych praw,

które nie mogą być kontynuowane na podstawie przepisów regulujących opodatkowanie

spółek kapitałowych.

§ 5.

Spółka niemająca osobowości prawnej, do której osoba fizyczna wniosła na pokrycie

udziału wkład w postaci swojego przedsiębiorstwa, wstępuje w przewidziane w przepisach

prawa podatkowego prawa wniesionego przedsiębiorstwa, z wyjątkiem tych praw, które

nie mogą być kontynuowane na podstawie przepisów regulujących opodatkowanie spółek

niemających osobowości prawnej.

Przepisy art. 93 i art. 93a § 1-3 stosuje się odpowiednio do łączenia się i przekształceń

samorządowych zakładów budżetowych.

§ 1.

Osoby prawne przejmujące lub osoby prawne powstałe w wyniku podziału wstępują, z dniem

podziału lub z dniem wydzielenia, we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego

prawa i obowiązki osoby prawnej dzielonej pozostające w związku z przydzielonymi im,

w planie podziału, składnikami majątku.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się, jeżeli majątek przejmowany na skutek podziału, a przy podziale

przez wydzielenie - także majątek osoby prawnej dzielonej, stanowi zorganizowaną część

przedsiębiorstwa.

Przepisy art. 93-93c mają zastosowanie również do praw i obowiązków wynikających z

decyzji wydanych na podstawie przepisów prawa podatkowego.

Przepisy art. 93-93d stosuje się w zakresie, w jakim odrębne ustawy, umowy o unikaniu

podwójnego opodatkowania oraz inne ratyfikowane umowy międzynarodowe, których stroną

jest Rzeczpospolita Polska, nie stanowią inaczej.

Przepisy art. 93 § 1, art. 93d i art. 93e, z zastrzeżeniem art. 95, stosuje się również

do nabywców przedsiębiorstw państwowych oraz do spółek, które na podstawie przepisów

o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych

§ 1.

Odpowiedzialność nabywców lub spółek, o których mowa w art. 94, z tytułu

1)

odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych zlikwidowanego przedsiębiorstwa,

2)

oprocentowania przypadających do zwrotu zaliczek naliczonego podatku od towarów i

usług

- ograniczona jest do odsetek (oprocentowania) naliczonych do dnia wykreślenia przedsiębiorstwa

z rejestru przedsiębiorstw państwowych

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do odpowiedzialności Skarbu Państwa lub gminy,

powiatu albo województwa z tytułu oprocentowania nadpłat oraz oprocentowania zwrotu

różnicy podatku od towarów i usług.

Odsetki za zwłokę oraz oprocentowanie, o których mowa w art. 95, naliczane są nadal

1)

po upływie 14 dni od dnia doręczenia spółce decyzji określającej wysokość zobowiązania

podatkowego lub wydania decyzji w sprawie zwrotu zaliczek naliczonego podatku od towarów

i usług;

2)

począwszy od dnia otrzymania przez organ podatkowy wniosku o zwrot nadpłaty lub o

zwrot różnicy podatku od towarów i usług.

§ 1.

Spadkobiercy podatnika, z zastrzeżeniem § 1a, 2 i 2a, przejmują przewidziane w przepisach

prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy.

§ 1a.

Przedsiębiorstwo w spadku, w przypadku gdy ustanowiono zarząd sukcesyjny, wstępuje

w przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy

związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, z wyjątkiem tych praw, które nie

mogą być kontynuowane na podstawie odrębnych ustaw. Przepis art. 26 stosuje się odpowiednio.

§ 1b.

Do czasu wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego przewidziane w przepisach prawa podatkowego

majątkowe i niemajątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy związane z prowadzoną działalnością

gospodarczą, w tym również prawa nabyte przez przedsiębiorcę wynikające z decyzji

wydanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 i 2, są wykonywane przez zarządcę sukcesyjnego.

§ 2.

Jeżeli, na podstawie przepisów prawa podatkowego, spadkodawcy przysługiwały prawa

o charakterze niemajątkowym, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, uprawnienia

te przechodzą na spadkobierców pod warunkiem dalszego prowadzenia tej działalności

na ich rachunek.

2a.

Przepis § 2 stosuje się odpowiednio w przypadku dalszego prowadzenia działalności

przez przedsiębiorstwo w spadku i ustanowienia zarządu sukcesyjnego.

§ 3.

Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do praw i obowiązków z tytułu sprawowanej przez

spadkodawcę funkcji płatnika.

§ 4.

Przepisy § 1-3 stosuje się również do praw i obowiązków wynikających z decyzji wydanych

na podstawie przepisów prawa podatkowego.

§ 1.

Odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe przedsiębiorstwa w spadku ponoszą zapisobierca

windykacyjny kontynuujący prowadzenie tego przedsiębiorstwa, spadkobiercy zmarłego

przedsiębiorcy, jeżeli nie został uczyniony zapis windykacyjny obejmujący przedsiębiorstwo

w spadku, a także małżonek zmarłego przedsiębiorcy, któremu przysługuje udział w przedsiębiorstwie

w spadku. Przepis art. 98 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się także do osób, które uczestniczyły w powołaniu zarządcy sukcesyjnego,

a następnie odrzuciły spadek albo okazało się, że nie są spadkobiercami, z tym że

osoby, które odrzuciły spadek, nie odpowiadają za zobowiązania podatkowe przedsiębiorstwa

w spadku powstałe po dniu, w którym ten spadek odrzuciły, a osoby, które nie są spadkobiercami

- za zobowiązania podatkowe przedsiębiorstwa w spadku powstałe po dniu, w którym uprawomocniło

się postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku, zarejestrowano akt poświadczenia

dziedziczenia albo wydano europejskie poświadczenie spadkowe.

§ 3.

Organ podatkowy orzeka w jednej decyzji o zakresie odpowiedzialności osób, o których

mowa w § 1 i 2.

§ 4.

Jeżeli deklaracja jest nieprawidłowa lub deklaracji nie złożono, organ podatkowy orzekając

o zakresie odpowiedzialności jednocześnie ustala lub określa kwoty, o których mowa

w art. 21 § 3 i 3a, art. 24 lub art. 74a.

§ 1.

Do odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe spadkodawcy stosuje się

przepisy Kodeksu cywilnego o przyjęciu i odrzuceniu spadku oraz o odpowiedzialności za długi spadkowe.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się również do odpowiedzialności spadkobierców za

1)

zaległości podatkowe, w tym również za zaległości, o których mowa w art. 52 oraz art.

52a;

2)

odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych spadkodawcy;

3)

pobrane, a niewpłacone podatki z tytułu sprawowanej przez spadkodawcę funkcji płatnika

lub inkasenta;

4)

niezwrócone przez spadkodawcę zaliczki na naliczony podatek od towarów i usług oraz

ich oprocentowanie;

5)

opłatę prolongacyjną;

6)

koszty postępowania podatkowego;

7)

koszty upomnienia i koszty postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spadkodawcy

powstałe do dnia otwarcia spadku.

§ 3.

(uchylony)

Bieg terminów przewidzianych w art. 70, art. 71, art. 77 § 1 oraz art. 80 § 1 nie

rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu od dnia śmierci spadkodawcy do dnia

uprawomocnienia się postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub zarejestrowania

aktu poświadczenia dziedziczenia, nie dłużej jednak niż do dnia, w którym upłynęły

2 lata od śmierci spadkodawcy.

§ 1.

Organ podatkowy orzeka w jednej decyzji o zakresie odpowiedzialności lub uprawnień

poszczególnych spadkobierców na podstawie decyzji ostatecznych wydanych wobec spadkodawcy

oraz jego zobowiązań wynikających z prawidłowych deklaracji.

§ 2.

Jeżeli deklaracja złożona przez spadkodawcę jest nieprawidłowa lub deklaracji nie

złożono, orzekając o zakresie odpowiedzialności lub uprawnień spadkobierców, organ

podatkowy jednocześnie ustala lub określa kwoty, o których mowa w art. 21 § 3 i 3a,

art. 24 lub art. 74a.

§ 3.

Termin płatności przez spadkobiercę zobowiązań wynikających z decyzji o zakresie jego

odpowiedzialności wynosi 14 dni od dnia jej doręczenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia

1)

z wyjątkiem

a)

art. 31, który wchodzi w życie z dniem 7 lipca 2020 r.,

b)

art. 8 pkt 4 w zakresie dodawanego art. 6 ust. 4 oraz art. 22 pkt 1-3, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.,

c)

art. 27 pkt 7 w zakresie zmienianego art. 406

2)

z tym że

a)

art. 1 pkt 14 w zakresie dodawanego art. 15h ust. 1 pkt 1 - z mocą od dnia 9 grudnia

2019 r.,

b)

art. 1 pkt 14 w zakresie dodawanego art. 15zb - z mocą od dnia 7 lutego 2020 r.,

c)

art. 1 pkt 17 w zakresie dodawanego art. 31x - z mocą od dnia 1 marca 2020 r.,

d)

art. 1 pkt 11, pkt 14 w zakresie dodawanych art. 15a-15d, art. 15h ust. 1 pkt 2, art.

15l i art. 15zc oraz pkt 17 w zakresie dodawanych art. 31e, art. 31f, art. 31j, art.

31m i art. 31zm - z mocą od dnia 8 marca 2020 r.,

e)

art. 1 pkt 14 w zakresie dodawanego art. 15f - z mocą od dnia 12 marca 2020 r.,

f)

art. 1 pkt 14 w zakresie dodawanego art. 15k - z mocą od dnia 13 marca 2020 r.,

g)

art. 89 - z mocą od dnia 15 marca 2020 r.,

h)

art. 1 pkt 3 lit. a-c oraz art. 66 - z mocą od dnia 26 marca 2020 r.

§ 1.

Odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych spadkodawcy oraz oprocentowanie niezwróconych

zaliczek naliczonego podatku od towarów i usług naliczane są do dnia otwarcia spadku.

§ 2.

Odsetki za zwłokę oraz oprocentowanie, o których mowa w § 1, naliczane są nadal w

przypadku niedotrzymania przez spadkobierców terminu określonego w art. 100 § 3.

§ 3.

(uchylony)

§ 1.

(uchylony)

§ 2.

W miejsce strony zmarłej w toku postępowania w sprawach dotyczących praw i obowiązków

wymienionych w art. 97 wstępują jej spadkobiercy.

§ 3.

Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do następców prawnych, o których mowa w art. 93-93c

i art. 94.

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 50, art. 58 i art. 89, które wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 70 pkt 1 i art. 76, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.;

3)

art. 75, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z mocą od

dnia 14 listopada 2019 r.;

4)

art. 77

a)

pkt 3 lit. a, b i e, pkt 4 lit. a-c oraz pkt 5 i 10, które wchodzą w życie z dniem

następującym po dniu ogłoszenia, z mocą od dnia 25 maja 2020 r.,

b)

pkt 34-36, które wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia,

c)

pkt 58 w zakresie art. 31q ust. 8, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu

ogłoszenia, z mocą od dnia 1 kwietnia 2020 r.,

d)

pkt 27 i 60, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z mocą

od dnia 31 marca 2020 r.;

5)

art. 77 pkt 24 i art. 93, które wchodzą w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Organy podatkowe zawiadamiają spadkobierców o

1)

złożonych przez spadkodawcę odwołaniach od decyzji, zażaleniach na postanowienia i

skargach do sądu administracyjnego;

2)

decyzjach wydanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, jeżeli nie upłynął termin

płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej lub termin płatności rat;

3)

decyzjach i postanowieniach, które zostały doręczone spadkodawcy, a w dniu jego śmierci

nie upłynął jeszcze termin do złożenia odwołania, zażalenia lub skargi do sądu administracyjnego;

4)

wszczętej kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej;

5)

złożonych przez spadkodawcę wnioskach o wszczęcie postępowania;

6)

postępowaniach wszczętych z urzędu wobec spadkodawcy.

§ 2.

W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1 i 3, terminy do złożenia odwołania, zażalenia

lub skargi do sądu administracyjnego biegną ponownie od dnia doręczenia zawiadomienia.

(uchylony)

§ 1.

Oprocentowanie z tytułu przypadających na rzecz spadkodawcy nadpłat oraz zwrotów podatków

naliczane jest do dnia otwarcia spadku.

§ 2.

Przypadające na rzecz spadkodawcy nadpłaty oraz zwroty podatków, a także oprocentowanie

z tych tytułów zwracane są poszczególnym spadkobiercom proporcjonalnie do ich udziału

spadkowego określonego w prawomocnym postanowieniu sądu o stwierdzeniu nabycia spadku

lub zarejestrowanym akcie poświadczenia dziedziczenia złożonym w organie podatkowym.

§ 3.

(uchylony)

§ 4.

Oprocentowanie naliczane jest nadal, jeżeli zwrot nadpłaty lub zwrot podatku nie został

dokonany w terminie 15 dni od dnia złożenia prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu

nabycia spadku lub zarejestrowanego aktu poświadczenia dziedziczenia.

§ 1.

Zapisobierca, który otrzymał należny mu zapis, ponosi odpowiedzialność za zobowiązania

podatkowe spadkodawcy.

§ 2.

Zakres odpowiedzialności zapisobiercy ograniczony jest do wartości otrzymanego zapisu.

§ 3.

Do odpowiedzialności zapisobiercy stosuje się odpowiednio przepisy art. 97 § 1 i art.

97a oraz art. 98-103.

§ 1.

W przypadkach i w zakresie przewidzianych w niniejszym rozdziale za zaległości podatkowe

podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby

trzecie.

§ 1a.

Osoby trzecie odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z następcą prawnym podatnika

za przejęte przez niego zaległości podatkowe.

§ 2.

Jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za

1)

podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów;

2)

odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych;

3)

niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz za oprocentowanie

tych zaliczek;

4)

koszty postępowania egzekucyjnego.

§ 3.

Ogłoszenie upadłości podatnika lub jego następcy prawnego nie ma wpływu na naliczanie

odsetek za zwłokę w odniesieniu do osoby trzeciej.

§ 1.

O odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji.

§ 2.

Postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać

wszczęte przed

1)

upływem terminu płatności ustalonego zobowiązania;

2)

dniem doręczenia decyzji

a)

określającej wysokość zobowiązania podatkowego,

b)

o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta,

c)

w sprawie zwrotu zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług,

d)

określającej wysokość należnych odsetek za zwłokę,

e)

określającej wysokość zaległości podatkowej, o której mowa w art. 52 oraz art. 52a;

3)

dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego - w przypadku, o którym mowa w § 3;

4)

dniem odstąpienia od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych,

zgodnie z przepisami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - w przypadku, o

którym mowa w § 3a.

§ 3.

W razie wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, na zasadach przewidzianych

w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności

osoby trzeciej nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji, o której mowa w § 2 pkt

2.

§ 3a.

W razie odstąpienia od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych,

zgodnie z przepisami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przed orzeczeniem

o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe podatnika lub płatnika

z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt

1 nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego

i decyzji, o której mowa w art. 53a.

§ 4

Egzekucja zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby

trzeciej może być wszczęta dopiero wówczas, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała

się w całości lub w części bezskuteczna, odstąpiono od czynności zmierzających do

zastosowania środków egzekucyjnych albo nie przystąpiono do egzekucji administracyjnej

w wyniku uprawdopodobnienia przez organ egzekucyjny braku możliwości uzyskania w toku

egzekucji administracyjnej kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

§ 4

Egzekucja zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby

trzeciej może być wszczęta dopiero wówczas, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała

się w całości lub w części bezskuteczna, odstąpiono od czynności zmierzających do

zastosowania środków egzekucyjnych albo nie przystąpiono do egzekucji administracyjnej

w wyniku uprawdopodobnienia przez organ egzekucyjny braku możliwości uzyskania w toku

egzekucji administracyjnej kwoty przewyższającej koszty egzekucyjne.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2021 r., z wyjątkiem

1)

art. 85 pkt 5, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 88, który wchodzi w życie z dniem 1 marca 2020 r.

§ 1.

W sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej przepisy art. 29, art. 47 §

1, art. 51 § 1, art. 53 § 3, art. 54, art. 55, art. 57, art. 59, art. 60, art. 64-66

oraz art. 76-76b stosuje się odpowiednio.

§ 2.

W razie niedotrzymania terminu płatności osoba trzecia odpowiada również za naliczone

po dniu wydania decyzji o jej odpowiedzialności podatkowej odsetki za zwłokę od

1)

zaległości podatkowych;

2)

należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1;

3)

niezwróconych w terminie zaliczek na naliczony podatek od towarów i usług.

§ 1.

Rozwiedziony małżonek podatnika odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z byłym

małżonkiem za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w czasie

trwania wspólności majątkowej, jednakże tylko do wysokości wartości przypadającego

mu udziału w majątku wspólnym.

§ 2.

Odpowiedzialność, o której mowa w § 1, nie obejmuje

1)

niepobranych należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1;

2)

odsetek za zwłokę oraz kosztów egzekucyjnych powstałych po dniu uprawomocnienia się

orzeczenia o rozwodzie.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie unieważnienia małżeństwa oraz separacji.

§ 1.

Członek rodziny podatnika odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem

prowadzącym działalność gospodarczą za zaległości podatkowe wynikające z tej działalności

i powstałe w okresie, w którym stale współdziałał z podatnikiem w jej wykonywaniu,

osiągając korzyści z prowadzonej przez niego działalności.

§ 2.

Odpowiedzialność, o której mowa w § 1, nie dotyczy osób, które w okresie stałego współdziałania

z podatnikiem były osobami, wobec których na podatniku ciążył obowiązek alimentacyjny

- w zakresie wynikającym z obowiązku alimentacyjnego.

§ 3.

Za członków rodziny podatnika uważa się zstępnych, wstępnych, rodzeństwo, małżonków

zstępnych, osobę pozostającą w stosunku przysposobienia oraz pozostającą z podatnikiem

w faktycznym pożyciu.

§ 4.

Przepis § 1 stosuje się również do małżonków, którzy zawarli umowę o ograniczeniu

lub wyłączeniu wspólności majątkowej, których wspólność majątkowa została zniesiona

przez sąd, oraz małżonków pozostających w separacji.