Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 23 lipca 2020 r. w sprawie postępowania wierzycieli należności pieniężnych

Rozporządzenie określa

1)

formy działań informacyjnych podejmowanych wobec zobowiązanego zmierzających do dobrowolnego

wykonania przez niego obowiązku, zwanych dalej „działaniami informacyjnymi”, przypadki,

w których mogą być te działania podejmowane, oraz sposób ich ewidencjonowania;

2)

tryb postępowania wierzycieli należności pieniężnych przy podejmowaniu czynności zmierzających

do zastosowania środków egzekucyjnych.

1.

Wierzyciel może podejmować działania informacyjne, w przypadku gdy okres do upływu

terminu przedawnienia należności pieniężnej jest dłuższy niż 6 miesięcy, a tytuł wykonawczy

nie został wystawiony.

2.

Działania informacyjne są podejmowane w formie ustnej lub pisemnej.

3.

Działania informacyjne są ewidencjonowane w systemie teleinformatycznym wierzyciela,

jeżeli istnieją warunki techniczne do ich ewidencjonowania w takim systemie, albo

w postaci papierowej.

4.

Zaewidencjonowaniu podlegają forma działania informacyjnego, data jego podjęcia oraz

imię i nazwisko osoby, która podjęła działanie informacyjne.

Wierzyciel przesyła zobowiązanemu upomnienie, o ile jest wymagane, w zakresie należności

pieniężnej, której wysokość

1)

przekracza dziesięciokrotność kosztów upomnienia

a)

niezwłocznie - jeżeli nie zostały podjęte działania informacyjne,

b)

przed upływem 21 dni od dnia, w którym po raz pierwszy podjęto działanie informacyjne;

2)

nie przekracza dziesięciokrotności kosztów upomnienia - przed upływem 6 miesięcy poprzedzających

upływ terminu przedawnienia należności pieniężnej.

1.

Upomnienie zawiera

1)

numer i datę wystawienia upomnienia;

2)

nazwę wierzyciela, adres jego siedziby lub jednostki organizacyjnej;

3)

imię i nazwisko lub nazwę zobowiązanego i adres jego miejsca zamieszkania lub siedziby,

a także znany wierzycielowi numer Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności

(PESEL) albo numer identyfikacji podatkowej (NIP), albo numer identyfikacji w Krajowym

Rejestrze Urzędowym Podmiotów Gospodarki Narodowej (REGON), jeżeli zobowiązany taki

numer posiada;

4)

wskazanie

a)

wysokości i rodzaju należności pieniężnej, którą należy zapłacić, oraz okresu, którego

dotyczy,

b)

rodzaju i wysokości odsetek z tytułu niezapłacenia w terminie należności pieniężnej

naliczonych na dzień wystawienia upomnienia, o ile są wymagane, oraz stawki tych odsetek

obowiązującej na dzień wystawienia upomnienia, według której należy obliczyć dalsze

odsetki do dnia wpłaty,

c)

sposobu zapłaty należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie

i kosztów upomnienia,

d)

wysokości kosztów upomnienia;

5)

pouczenie, że w przypadku niewykonania obowiązku w całości w terminie 7 dni od dnia

doręczenia upomnienia sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego,

wskutek czego powstanie obowiązek zapłaty kosztów egzekucyjnych, które są zaspokajane

w pierwszej kolejności;

6)

pouczenie, o którym mowa w art. 15 § 1a oraz art. 36 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji, zwanej dalej „ustawą”;

7)

dane, o których mowa w art. 15 § 1b ustawy.

2.

Upomnienie może dotyczyć więcej niż jednej należności pieniężnej, jeżeli są one należne

od tego samego zobowiązanego.

W przypadku gdy egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia

upomnienia, wierzyciel wystawia tytuł wykonawczy obejmujący należność pieniężną, której

wysokość

1)

przekracza dziesięciokrotność kosztów upomnienia

a)

niezwłocznie - jeżeli nie zostały podjęte działania informacyjne,

b)

przed upływem 21 dni od dnia, w którym po raz pierwszy podjęto działanie informacyjne;

2)

nie przekracza dziesięciokrotności kosztów upomnienia - przed upływem 6 miesięcy poprzedzających

upływ terminu przedawnienia należności pieniężnej.

W przypadku wystawienia tytułów wykonawczych obejmujących należności pieniężne, których

dotyczy jedno upomnienie, wierzyciel wykazuje koszty upomnienia w tytule wykonawczym

obejmującym należność pieniężną o najwcześniejszym terminie płatności.

Wierzyciel może przekazać zbiorczo do organu egzekucyjnego informacje, o których mowa

w art. 26 § 1e ustawy, w odniesieniu do więcej niż jednego tytułu wykonawczego wystawionego

na tego samego zobowiązanego.

Jeżeli wierzyciel będący jednocześnie organem egzekucyjnym, o którym mowa w art. 19

§ 2 ustawy, nie jest właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę zobowiązanego,

przekazuje tytuł wykonawczy do właściwego miejscowo naczelnika urzędu skarbowego celem

prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

W przypadku przekazania organowi egzekucyjnemu tytułu wykonawczego w sposób, o którym

mowa w art. 26 § 1c pkt 2 ustawy, wierzyciel dołącza jego odpisy w liczbie po jednym

egzemplarzu dla każdego zobowiązanego.

Wierzyciel występuje do organu egzekucyjnego o podanie informacji dotyczącej nadania

tytułowi wykonawczemu klauzuli o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej

lub wysokości kosztów egzekucyjnych.

Wierzyciel przekazuje dalszy tytuł wykonawczy do organu egzekucyjnego prowadzącego

postępowanie egzekucyjne celem przekazania do organu egzekucyjnego właściwego do zastosowania

środków egzekucyjnych, do których organ egzekucyjny prowadzący postępowanie egzekucyjne

nie jest właściwy. Wierzyciel przekazuje także dane zawarte w tym tytule, jeżeli uległy

zmianie po wystawieniu tytułu wykonawczego.

Do zmienionego tytułu wykonawczego przepisy § 9 i § 10 stosuje się odpowiednio.

Do kolejnego tytułu wykonawczego przepisy § 9-11 stosuje się odpowiednio.

Do wystawionego przez wierzyciela tytułu wykonawczego, na podstawie którego przed

dniem 21 listopada 2013 r. zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne, które nie zostało

zakończone przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, przepis § 11 stosuje

się, z tym że zamiast dalszego tytułu wykonawczego wierzyciel przekazuje do właściwego

miejscowo naczelnika urzędu skarbowego odpis tytułu wykonawczego.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 lipca 2020 r.