Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 lipca 2020 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Wywiadu

Rozporządzenie określa

1)

szczegółowe zasady i tryb

a)

udzielania wyróżnień,

b)

przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych,

c)

wymierzania kar dyscyplinarnych i ich wykonywania,

d)

odwoływania się od wymierzonych kar dyscyplinarnych;

2)

właściwość Szefa Agencji Wywiadu lub kierowników jednostek organizacyjnych Agencji

Wywiadu, zwanych dalej „przełożonymi”, w sprawach wymienionych w pkt 1.

1.

Zakres władzy dyscyplinarnej obejmuje

1)

udzielanie wyróżnień;

2)

wszczynanie postępowań dyscyplinarnych;

3)

rozstrzyganie spraw dyscyplinarnych;

4)

wymierzanie kar dyscyplinarnych i ich wykonywanie.

2.

Szef Agencji Wywiadu posiada władzę dyscyplinarną wobec wszystkich funkcjonariuszy

Agencji Wywiadu, zwanych dalej „funkcjonariuszami”.

3.

Kierownicy jednostek organizacyjnych Agencji Wywiadu posiadają władzę dyscyplinarną

wobec funkcjonariuszy pełniących służbę w podległych jednostkach organizacyjnych,

z wyłączeniem funkcjonariuszy

1)

zajmujących stanowiska zastępców kierowników tych jednostek;

2)

sprawujących funkcje rzeczników dyscyplinarnych w tych jednostkach w okresie sprawowania

przez nich funkcji rzeczników dyscyplinarnych.

1.

Funkcjonariusz przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia

służby podlega władzy dyscyplinarnej kierownika jednostki organizacyjnej Agencji Wywiadu,

do której został przeniesiony lub delegowany.

2.

Funkcjonariusz pozostający bez przydziału służbowego podlega władzy dyscyplinarnej

przełożonego, w którego dyspozycji pozostaje.

3.

Funkcjonariusz przebywający na urlopie lub oddelegowany do wykonywania zadań służbowych

poza Agencją Wywiadu podlega władzy dyscyplinarnej kierownika jednostki organizacyjnej

Agencji Wywiadu, w którego dyspozycji pozostaje.

1.

W postępowaniu dyscyplinarnym, w sprawach nieuregulowanych rozporządzeniem, stosuje

się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2020 r. poz. 30, 413, 568 i 1086) dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania

kar porządkowych oraz zatrzymania i doprowadzenia świadków. Do świadków nie stosuje

się art. 184 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.

2.

O zwolnieniu od złożenia zeznania lub odpowiedzi na pytania osoby pozostającej z obwinionym

w szczególnie bliskim stosunku osobistym rozstrzyga rzecznik dyscyplinarny. Na odmowę

zwolnienia od złożenia zeznania lub odpowiedzi na pytania służy zażalenie w terminie

3 dni od dnia doręczenia postanowienia.

1.

Przełożony może udzielić funkcjonariuszowi wyróżnień, o których mowa w art. 101 pkt 1-3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

oraz Agencji Wywiadu, zwanej dalej „ustawą”.

2.

Wyróżnienia, o którym mowa w art. 101 pkt 4 ustawy, udziela się z zachowaniem zasad

i trybu określonych w art. 67-69 ustawy.

3.

Wyróżnienia, o którym mowa w art. 101 pkt 5 ustawy, udziela się z zachowaniem zasad

i trybu określonych w przepisach dotyczących mianowania na stanowisko służbowe, wydanych

na podstawie art. 94 ustawy.

4.

Szef Agencji Wywiadu przedstawia funkcjonariusza do orderu lub odznaczenia z zachowaniem

zasad i trybu określonych w ustawie z dnia 16 października 1992 r. o orderach i odznaczeniach

(Dz. U. z 2020 r. poz. 138).

5.

Jeżeli przełożony uzna, że funkcjonariusz zasługuje na wyższe wyróżnienie niż to,

którego może udzielić, występuje z wnioskiem do uprawnionego przełożonego o udzielenie

takiego wyróżnienia.

1.

Wyróżnień udziela się w sposób uroczysty.

2.

O udzielonym funkcjonariuszowi wyróżnieniu informuje się funkcjonariuszy jednostki

organizacyjnej Agencji Wywiadu, w której pełni on służbę, a na polecenie Szefa Agencji

Wywiadu - wszystkich funkcjonariuszy Agencji Wywiadu.

3.

Informację o udzielonym wyróżnieniu włącza się do akt osobowych wyróżnionego.

Wyróżnienia mogą być udzielone funkcjonariuszowi

1)

przeciwko któremu nie jest prowadzone postępowanie karne lub dyscyplinarne, a w przypadku

warunkowego umorzenia postępowania karnego wobec tego funkcjonariusza - dopiero po

okresie, w którym postępowanie to może być podjęte;

2)

który nie został ukarany karą dyscyplinarną, a w przypadku ukarania taką karą - dopiero

po zatarciu tej kary;

3)

który nie został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo lub wykroczenie,

a w przypadku skazania takim orzeczeniem - dopiero po zatarciu tego skazania.

Naruszeniem dyscypliny służbowej, za które funkcjonariusz ponosi odpowiedzialność

dyscyplinarną, jest

1)

niedopełnienie obowiązków służbowych;

2)

odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia służbowego, z wyjątkiem przypadku,

o którym mowa w art. 79 ust. 2 ustawy, oraz gdy odmowa dotyczy wykonania polecenia

służbowego, które nie pozostaje w związku z pełnieniem służby;

3)

zaniechanie wykonania czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób niedbały lub

niezgodny z rozkazem lub poleceniem służbowym;

4)

świadome wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego funkcjonariusza, jeżeli spowodowało

to lub mogło spowodować szkodę dla służby, funkcjonariusza bądź innej osoby;

5)

umyślne naruszenie dóbr osobistych innego funkcjonariusza w czasie pełnienia służby;

6)

nadużycie zajmowanego stanowiska do osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej;

7)

wprowadzenie się w stan ograniczający zdolność wykonywania zadania służbowego lub

uniemożliwiający jego wykonanie;

8)

utrata służbowej broni palnej lub amunicji albo legitymacji służbowej;

9)

utrata materiału zawierającego informacje niejawne;

10)

samowolne oddalenie się z rejonu zakwaterowania bądź nieusprawiedliwione opuszczenie

lub niestawienie się do miejsca pełnienia służby;

11)

porzucenie służby.

1.

Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie

popełnienia przez funkcjonariusza czynu, za który ponosi on odpowiedzialność dyscyplinarną,

zwanego dalej „czynem”.

2.

Postępowanie dyscyplinarne zmierza do ustalenia, czy czyn faktycznie został popełniony

oraz do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności i przyczyn popełnienia tego czynu.

1.

Postępowanie dyscyplinarne wszczyna z urzędu przełożony.

2.

Postępowanie dyscyplinarne można wszcząć także na wniosek sądu lub prokuratora albo

na wniosek innego organu, instytucji lub osoby, pokrzywdzonych w wyniku czynu funkcjonariusza.

3.

W przypadku wniosku, o którym mowa w ust. 2, przełożony zawiadamia odpowiednio sąd,

prokuratora albo pokrzywdzonego o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego i wyniku

tego postępowania, natomiast materiały przekazane przez sąd, prokuratora albo pokrzywdzonego

włącza się do akt postępowania dyscyplinarnego.

1.

Przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego należy podjąć niezbędne czynności wyjaśniające,

jeżeli wiadomość o popełnieniu czynu budzi wątpliwości, w szczególności co do faktu

jego popełnienia, jego kwalifikacji prawnej lub osoby sprawcy.

2.

Czynności, o których mowa w ust. 1, powinny być ukończone w terminie 14 dni od dnia

ich podjęcia.

1.

Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się albo wszczęte umarza, gdy

1)

czynności wyjaśniające nie potwierdziły zaistnienia czynu;

2)

czynu nie popełniono albo czyn nie zawiera znamion czynu, za który funkcjonariusz

ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną;

3)

sprawca czynu nie podlega orzecznictwu dyscyplinarnemu;

4)

sprawca czynu zmarł;

5)

nastąpiło przedawnienie, o którym mowa w art. 147 ustawy;

6)

postępowanie co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie ukończone

lub toczy się.

2.

Postępowania dyscyplinarnego można nie wszczynać, a wszczęte można umorzyć, gdy okoliczności

popełnionego czynu nie budzą wątpliwości, a naruszenie dyscypliny służbowej jest znikome.

3.

Postanowienie o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego wydaje przełożony. Na postanowienie

przysługuje zażalenie. Przepisy § 32, § 34 i § 36 stosuje się odpowiednio.

4.

W przypadku gdy wina funkcjonariusza oraz okoliczności popełnienia czynu nie budzą

wątpliwości i nie zachodzi potrzeba wymierzenia kary surowszej niż nagana z ostrzeżeniem,

funkcjonariusz może wyrazić pisemną zgodę na dobrowolne poddanie się takiej karze

dyscyplinarnej.

1.

Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się z dniem wydania postanowienia o wszczęciu

postępowania dyscyplinarnego.

2.

Odpis postanowienia, o którym mowa w ust. 1, niezwłocznie doręcza się

1)

funkcjonariuszowi, przeciwko któremu wszczęto postępowanie dyscyplinarne, zwanemu

dalej „obwinionym”;

2)

kierownikowi jednostki organizacyjnej Agencji Wywiadu właściwej w sprawach kadr.

3.

Postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zawiera

1)

stopień, imię, nazwisko i stanowisko służbowe przełożonego wydającego postanowienie;

2)

datę i miejsce wydania;

3)

stopień, imię, nazwisko i stanowisko służbowe obwinionego;

4)

powołanie podstawy prawnej;

5)

określenie czynu zarzucanego obwinionemu;

6)

podanie kwalifikacji prawnej czynu;

7)

stopień, imię i nazwisko rzecznika dyscyplinarnego wyznaczonego do przeprowadzenia

postępowania;

8)

uzasadnienie;

9)

podpis przełożonego i pieczęć jednostki organizacyjnej Agencji Wywiadu lub Szefa Agencji

Wywiadu.

4.

Jeżeli w toku postępowania dyscyplinarnego okaże się, że obwinionemu należy zarzucić

ponadto czyn nieobjęty postanowieniem o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego albo

czyn w zmienionej w istotny sposób postaci, przełożony wydaje nowe postanowienie.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Postępowanie dyscyplinarne oraz czynności wyjaśniające, o których mowa w § 11 ust.

1, prowadzi rzecznik dyscyplinarny wyznaczony przez kierownika jednostki organizacyjnej

Agencji Wywiadu.

2.

Postępowanie dyscyplinarne oraz czynności wyjaśniające, o których mowa w § 11 ust.

1

1)

wobec zastępcy Szefa Agencji Wywiadu, kierownika jednostki organizacyjnej Agencji

Wywiadu, zastępcy kierownika jednostki organizacyjnej Agencji Wywiadu oraz rzecznika

dyscyplinarnego w okresie sprawowania przez niego tej funkcji,

2)

w przypadku wszczęcia tego postępowania lub polecenia podjęcia tych czynności przez

Szefa Agencji Wywiadu

- prowadzi rzecznik dyscyplinarny wyznaczony przez Szefa Agencji Wywiadu.

3.

Władzę dyscyplinarną przełożonego w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym wobec

osób, o których mowa w ust. 2, posiada Szef Agencji Wywiadu.

1.

Szef Agencji Wywiadu, na wniosek kierownika jednostki organizacyjnej Agencji Wywiadu,

powołuje rzecznika dyscyplinarnego w jednostce organizacyjnej Agencji Wywiadu spośród

funkcjonariuszy tej jednostki.

2.

W jednostce organizacyjnej Agencji Wywiadu powołuje się co najmniej jednego i nie

więcej niż trzech rzeczników dyscyplinarnych.

3.

Powołanie rzecznika dyscyplinarnego następuje za jego pisemną zgodą na okres 2 lat.

1.

Szef Agencji Wywiadu odwołuje rzecznika dyscyplinarnego w przypadku

1)

zaistnienia okoliczności, które stanowią podstawę jego zwolnienia ze służby w Agencji

Wywiadu;

2)

prawomocnego ukarania karą dyscyplinarną;

3)

przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej Agencji Wywiadu.

2.

Szef Agencji Wywiadu, w uzasadnionych przypadkach, może odwołać rzecznika dyscyplinarnego,

na jego własny wniosek lub na wniosek kierownika jednostki organizacyjnej Agencji

Wywiadu, przed upływem okresu, o którym mowa w § 15 ust. 3.

Kierownik jednostki organizacyjnej Agencji Wywiadu, na 30 dni przed upływem okresu,

o którym mowa w § 15 ust. 3, występuje z wnioskiem do Szefa Agencji Wywiadu o powołanie

następnego rzecznika dyscyplinarnego.

1.

Rzecznika dyscyplinarnego wyłącza się od prowadzenia postępowania dyscyplinarnego,

jeżeli

1)

sprawa dotyczy go bezpośrednio;

2)

jest małżonkiem obwinionego albo pozostaje we wspólnym pożyciu z tą osobą;

3)

jest krewnym lub powinowatym obwinionego lub osoby przez niego pokrzywdzonej w linii

prostej albo w linii bocznej aż do stopnia między dziećmi rodzeństwa osoby wymienionej

w pkt 2, albo jest związany z tą osobą węzłem przysposobienia, opieki lub kurateli;

4)

został w sprawie będącej przedmiotem tego postępowania dyscyplinarnego przesłuchany

w charakterze świadka;

5)

między nim a obwinionym lub osobą pokrzywdzoną zachodzi stosunek osobisty mogący wywołać

wątpliwości co do bezstronności prowadzącego postępowanie.

2.

Rzecznik dyscyplinarny bada z urzędu, czy nie zachodzą okoliczności uzasadniające

jego wyłączenie od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym.

3.

Rzecznik dyscyplinarny zawiadamia pisemnie o zaistnieniu okoliczności wymienionych

w ust. 1 przełożonego, który wszczął postępowanie.

4.

Obwiniony może złożyć do przełożonego, który wszczął postępowanie dyscyplinarne, wniosek

o wyłączenie rzecznika dyscyplinarnego.

5.

Przełożony wydaje postanowienie o wyłączeniu lub odmowie wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego.

6.

Do czasu wydania przez przełożonego postanowienia o wyłączeniu, rzecznik dyscyplinarny

podejmuje wyłącznie czynności niecierpiące zwłoki.

7.

Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w przypadku podjęcia czynności wyjaśniających,

o których mowa w § 11 ust. 1.

1.

Rzecznik dyscyplinarny zbiera dowody i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia

sprawy, w szczególności

1)

przesłuchuje obwinionego i świadków;

2)

zleca przeprowadzenie odpowiednich badań i ekspertyz lub występuje do przełożonego

z wnioskiem o zlecenie ich przeprowadzenia;

3)

zasięga niezbędnych opinii.

2.

Z przesłuchania obwinionego, świadków i biegłych w sprawie sporządza się protokoły.

3.

Przed przesłuchaniem rzecznik dyscyplinarny uprzedza świadka i biegłego o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

4.

Materiały przekazane przez organy, instytucje lub osoby określone w § 10 ust. 2 włącza

się do akt postępowania dyscyplinarnego.

1.

W toku postępowania dyscyplinarnego rzecznik dyscyplinarny wydaje postanowienia, jeżeli

ich wydanie nie jest zastrzeżone do kompetencji przełożonego. Przepis § 13 ust. 2

stosuje się odpowiednio.

2.

Zażalenie na postanowienie wnosi się za pośrednictwem wydającego postanowienie, w

terminie 3 dni od dnia doręczenia postanowienia, do przełożonego, a jeżeli postanowienie

wydał ten przełożony - do Szefa Agencji Wywiadu.

3.

Jeżeli postanowienie wydał Szef Agencji Wywiadu, zażalenie nie przysługuje, a obwiniony

może w terminie określonym w ust. 2 złożyć do Szefa Agencji Wywiadu wniosek o ponowne

rozpatrzenie sprawy. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.

4.

Przełożony po rozpatrzeniu zażalenia wydaje postanowienie o

1)

utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy albo

2)

uchyleniu zaskarżonego postanowienia i jego zmianie lub zwrocie do ponownego rozpatrzenia

- w całości lub w części.

5.

Postanowienia wydane w toku postępowania dyscyplinarnego doręcza się obwinionemu i

jego obrońcy, jeżeli został ustanowiony w sprawie.

W toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony ma prawo do

1)

odmowy składania wyjaśnień;

2)

zgłaszania wniosków dowodowych;

3)

ustanowienia obrońcy, którym może być funkcjonariusz, adwokat lub radca prawny;

4)

przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego;

5)

wnoszenia zażaleń na postanowienia, jeżeli rozporządzenie tak stanowi.

1.

Wnioski dowodowe zgłasza się na piśmie rzecznikowi dyscyplinarnemu, ze wskazaniem

okoliczności, które mają być udowodnione.

2.

Rzecznik dyscyplinarny nie może odmówić przeprowadzenia dowodów mających istotne znaczenie

dla wyjaśnienia sprawy.

3.

Rzecznik dyscyplinarny odmawia uwzględnienia wniosku dowodowego, jeżeli

1)

przeprowadzenie dowodu jest niedopuszczalne;

2)

okoliczność, która ma zostać udowodniona, jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem

wnioskodawcy;

3)

okoliczność, która ma zostać udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy

lub dowodu nie da się przeprowadzić.

4.

Oddalenie wniosku dowodowego wymaga wydania postanowienia.

5.

Na postanowienie o oddaleniu wniosku dowodowego przysługuje zażalenie.

1.

Obwiniony ustanawia obrońcę na piśmie w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego.

2.

Obrońcy przysługują uprawnienia obwinionego, chyba że ten ograniczy je na piśmie.

3.

Obrońca ma prawo uczestniczyć w czynnościach, w których udział obwinionego jest obowiązkowy.

1.

Postępowanie dyscyplinarne powinno być ukończone w terminie 30 dni od dnia jego wszczęcia.

2.

W uzasadnionych przypadkach przełożony może przedłużyć, w drodze postanowienia, postępowanie

dyscyplinarne do trzech miesięcy.

1.

Przełożony zawiesza postępowanie dyscyplinarne do czasu prawomocnego zakończenia postępowania

karnego, zwłaszcza gdy ukaranie dyscyplinarne zależy od wyników postępowania karnego

i czyn nie stanowi naruszenia dyscypliny służbowej.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy popełnienie przestępstwa przez funkcjonariusza

jest oczywiste i pozostawienie go w służbie godzi w jej interes.

3.

Przełożony może zawiesić postępowanie dyscyplinarne, gdy zachodzi długotrwała przeszkoda

uniemożliwiająca prowadzenie postępowania.

4.

Na postanowienie o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego przysługuje zażalenie.

5.

Po ustaniu przyczyn uzasadniających zawieszenie postępowania dyscyplinarnego przełożony

wydaje postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania.

1.

Jeżeli rzecznik dyscyplinarny uzna, że zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy,

zaznajamia obwinionego z materiałami postępowania dyscyplinarnego.

2.

Obwiniony ma prawo, w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z materiałami postępowania

dyscyplinarnego, złożyć wniosek o uzupełnienie postępowania dyscyplinarnego, o czym

poucza się obwinionego.

3.

Wniosek o uzupełnienie postępowania dyscyplinarnego rozpatruje rzecznik dyscyplinarny.

Na postanowienie o odmowie uwzględnienia wniosku o uzupełnienie postępowania dyscyplinarnego

przysługuje zażalenie.

4.

Z czynności zaznajomienia obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego sporządza

się protokół.

1.

Rzecznik dyscyplinarny po zapoznaniu obwinionego z materiałami postępowania dyscyplinarnego,

jeżeli nie zachodzi potrzeba ich uzupełnienia, wydaje postanowienie o zamknięciu postępowania

i sporządza, w terminie 3 dni, sprawozdanie kończące postępowanie dyscyplinarne.

2.

Sprawozdanie kończące postępowanie dyscyplinarne zawiera

1)

stopień, imię, nazwisko i stanowisko służbowe rzecznika dyscyplinarnego;

2)

stopień, imię, nazwisko i stanowisko służbowe przełożonego, który wydał postanowienie

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego;

3)

stopień, imię, nazwisko i stanowisko służbowe obwinionego;

4)

dokładne określenie zarzucanego obwinionemu czynu, ze wskazaniem czasu, miejsca, sposobu

i okoliczności oraz skutków jego popełnienia, wraz z podaniem kwalifikacji prawnej;

5)

opis ustalonego stanu faktycznego na podstawie zebranych dowodów;

6)

wnioski dotyczące orzeczenia dyscyplinarnego lub umorzenia postępowania dyscyplinarnego

z uzasadnieniem i wskazaniem okoliczności łagodzących i obciążających.

1.

Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego przełożony orzeka o

1)

uniewinnieniu, jeżeli przeprowadzone postępowanie nie potwierdziło zarzutów stawianych

obwinionemu lub przeprowadzone postępowanie karne, postępowanie w sprawie o wykroczenie

lub postępowanie w sprawie o przestępstwo albo wykroczenie skarbowe zostało zakończone

orzeczeniem o uniewinnieniu lub postanowieniem o umorzeniu, a czyn nie stanowi naruszenia

dyscypliny służbowej, albo

2)

uznaniu obwinionego winnym popełnienia czynu i wymierzeniu kary dyscyplinarnej, albo

3)

uznaniu obwinionego winnym popełnienia czynu i odstąpieniu od wymierzenia kary dyscyplinarnej.

2.

Orzeczenia, o których mowa w ust. 1, wydaje się nie później niż w terminie 14 dni

od dnia sporządzenia sprawozdania kończącego postępowanie dyscyplinarne.

1.

Przy wymiarze kary dyscyplinarnej oraz w przypadku odstąpienia od wymierzenia kary

bierze się pod uwagę w szczególności

1)

rodzaj i wagę czynu;

2)

okoliczności, w jakich czyn został popełniony;

3)

pobudki popełnienia czynu;

4)

stopień winy;

5)

zachowanie się obwinionego przed popełnieniem i po popełnieniu czynu;

6)

okres pozostawania w służbie;

7)

opinię służbową.

2.

Wymiar kary dyscyplinarnej powinien ponadto uwzględniać, czy czyn był popełniony pod

wpływem alkoholu lub środka odurzającego oraz czy w stosunku do funkcjonariusza jest

już orzeczona kara dyscyplinarna.

3.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, za jeden czyn wymierza się tylko jedną karę dyscyplinarną.

1.

Kary dyscyplinarne, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 1-5 ustawy, wymierzają

1)

Szef Agencji Wywiadu;

2)

kierownicy jednostek organizacyjnych Agencji Wywiadu.

2.

Kary dyscyplinarne, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 6-10 ustawy, wymierza Szef

Agencji Wywiadu, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 75 ustawy.

1.

Jeżeli przełożony uzna, że należy wymierzyć karę, do której wymierzenia nie jest uprawniony,

niezwłocznie przesyła akta postępowania dyscyplinarnego Szefowi Agencji Wywiadu z

wnioskiem o wymierzenie określonej kary. Wniosek przełożonego nie wiąże Szefa Agencji

Wywiadu.

2.

Jeżeli akta sprawy przekazanej w przypadku, o którym mowa w ust. 1, zawierają istotne

uchybienia prawne lub braki w zakresie dowodowym, Szef Agencji Wywiadu zwraca je w

drodze postanowienia wnioskującemu o ukaranie, w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania,

w celu usunięcia uchybień bądź uzupełnienia braków w zakresie dowodowym.

3.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 2, powinno wskazywać, w jakim kierunku ma nastąpić

uzupełnienie postępowania dyscyplinarnego.

1.

Orzeczenie o ukaraniu lub o odstąpieniu od wymierzenia kary albo o uniewinnieniu,

zwane dalej „orzeczeniem”, zawiera

1)

imię i nazwisko przełożonego, który wydał orzeczenie, z podaniem jego stopnia oraz

stanowiska służbowego;

2)

datę i miejsce wydania orzeczenia;

3)

stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego;

4)

określenie zarzucanego obwinionemu czynu wraz z kwalifikacją prawną;

5)

rozstrzygnięcie w sprawie;

6)

uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia;

7)

pouczenie o prawie wniesienia odwołania;

8)

podpis przełożonego i pieczęć jednostki organizacyjnej Agencji Wywiadu lub Szefa Agencji

Wywiadu.

2.

Rozstrzygnięcie w sprawie zawiera

1)

uniewinnienie albo

2)

stwierdzenie winy i określenie wymierzonej kary dyscyplinarnej lub odstąpienie od

wymierzenia kary.

3.

Orzeczenie doręcza się niezwłocznie obwinionemu oraz przesyła Szefowi Agencji Wywiadu.

4.

W przypadku gdy w uzasadnieniu orzeczenia zostały zawarte wiadomości stanowiące informacje

niejawne obwinionemu doręcza się orzeczenie bez uzasadnienia, z zawiadomieniem, że

uzasadnienie zostało sporządzone.

5.

Obwiniony i jego obrońca mają prawo zapoznać się z uzasadnieniem, o którym mowa w

ust. 4. Przed udostępnieniem uzasadnienia przełożony lub rzecznik dyscyplinarny poucza

o obowiązku zachowania w tajemnicy informacji niejawnych zawartych w uzasadnieniu

i uprzedza o skutkach niedopełnienia tego obowiązku.

6.

Fakt przeprowadzenia czynności, o których mowa w ust. 5, obwiniony i obrońca potwierdzają

własnoręcznym podpisem.

1.

Odwołanie od orzeczenia składa się na piśmie do Szefa Agencji Wywiadu, w terminie

7 dni od dnia jego doręczenia, za pośrednictwem przełożonego, który wydał orzeczenie.

2.

Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie orzeczenia.

3.

Orzeczenie, od którego nie wniesiono w terminie odwołania, staje się po upływie tego

terminu prawomocne i podlega wykonaniu.

4.

Jeżeli orzeczenie zostało wydane przez Szefa Agencji Wywiadu, odwołanie nie przysługuje,

jednakże obwiniony, w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, może zwrócić się do

Szefa Agencji Wywiadu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepis § 36 stosuje

się odpowiednio.

Przełożony, który wydał orzeczenie, w terminie 7 dni od dnia złożenia odwołania, przesyła

odwołanie wraz z aktami postępowania dyscyplinarnego Szefowi Agencji Wywiadu.

1.

W postępowaniu odwoławczym nie przeprowadza się postępowania dowodowego co do istoty

sprawy.

2.

W postępowaniu odwoławczym, w wyjątkowych przypadkach, Szef Agencji Wywiadu, uznając

potrzebę uzupełnienia materiałów postępowania dyscyplinarnego, może uzupełnić materiał

dowodowy, w szczególności zlecając przeprowadzenie dowodu funkcjonariuszowi, jeżeli

przyczyni się to do przyspieszenia postępowania.

1.

Szef Agencji Wywiadu po rozpoznaniu odwołania wydaje orzeczenie o

1)

utrzymaniu w mocy orzeczenia wydanego w I instancji albo

2)

zmianie orzeczenia wydanego w I instancji, albo

3)

uchyleniu orzeczenia wydanego w I instancji i skierowaniu sprawy do ponownego rozpoznania

przez przełożonego, z jednoczesnym wskazaniem uchybień.

2.

Jeżeli pozwalają na to zebrane dowody, Szef Agencji Wywiadu zmienia zaskarżone orzeczenie,

wydając orzeczenie odmienne co do istoty, lub uchyla je i umarza postępowanie dyscyplinarne;

w innych przypadkach uchyla orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania

przez przełożonego.

Orzeczenie, o którym mowa w § 36 ust. 1, zawiera

1)

oznaczenie organu wydającego orzeczenie;

2)

datę i miejsce wydania orzeczenia;

3)

stopień, imię, nazwisko i stanowisko służbowe obwinionego;

4)

wskazanie orzeczenia, od którego zostało złożone odwołanie;

5)

rozstrzygnięcie wydane po rozpoznaniu odwołania;

6)

uzasadnienie faktyczne i prawne;

7)

pouczenie o prawie zaskarżenia orzeczenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego;

8)

podpis przełożonego i pieczęć Szefa Agencji Wywiadu.

Przepisy dotyczące postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio w postępowaniu

odwoławczym, z wyłączeniem § 11, § 13, § 24 ust. 2 i § 26.

W orzeczeniu, o którym mowa w § 36 ust. 1 pkt 2, nie można wymierzyć kary dyscyplinarnej

surowszej niż wymierzona w orzeczeniu o ukaraniu.

W przypadku, o którym mowa w § 36 ust. 1 pkt 3, w dalszym postępowaniu można orzec

karę dyscyplinarną surowszą niż orzeczona w uchylonym orzeczeniu.

Po uprawomocnieniu się orzeczenia o ukaraniu przełożony niezwłocznie wykonuje orzeczoną

karę dyscyplinarną.

1.

Orzeczenie o ukaraniu włącza się do akt osobowych ukaranego.

2.

Przełożony, który wydał orzeczenie o ukaraniu, może takie orzeczenie podać do wiadomości

wszystkim lub niektórym funkcjonariuszom jednostki organizacyjnej Agencji Wywiadu,

w której ukarany pełni służbę, mając na uwadze względy wychowawcze lub prewencyjne

wydanego orzeczenia.

Wykonanie kar dyscyplinarnych polega na

1)

przeprowadzeniu rozmowy i wytknięciu niewłaściwego postępowania - w razie wymierzenia

kar upomnienia, nagany i surowej nagany;

2)

przeprowadzeniu rozmowy, wytknięciu niewłaściwego postępowania i uprzedzeniu ukaranego

o możliwości wymierzenia kary przeniesienia na niższe stanowisko służbowe lub kary

surowszej, jeżeli ponownie popełni czyn - w razie wymierzenia kary nagany z ostrzeżeniem

lub kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku służbowym;

3)

wydaniu rozkazu personalnego o mianowaniu na niższe stanowisko służbowe - w razie

wymierzenia kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe;

4)

wydaniu rozkazu o utracie posiadanego stopnia i powrocie do stopnia bezpośrednio niższego

- w razie wymierzenia kary obniżenia stopnia;

5)

wydaniu rozkazu o utracie przez ukaranego posiadanego stopnia oficerskiego i nadaniu

stopnia szeregowego - w razie wymierzenia kary pozbawienia stopnia oficerskiego;

6)

przeprowadzeniu rozmowy, wytknięciu niewłaściwego postępowania i ostrzeżeniu, że za

ponowne popełnienie czynu ukarany może być wydalony ze służby - w razie wymierzenia

kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby;

7)

wydaniu rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby - w razie wymierzenia kary wydalenia

ze służby.

1.

Zatarcie kary dyscyplinarnej oznacza uznanie kary za niebyłą.

2.

Wskutek zatarcia kary dyscyplinarnej następuje usunięcie z akt osobowych funkcjonariusza

orzeczenia o ukaraniu i uczynienie informacji o ukaraniu nieczytelną.

3.

Zatarcie kary dyscyplinarnej nie usuwa skutków wykonania kary.

4.

Jeżeli funkcjonariusz popełnił czyn, za który została mu wymierzona kara dyscyplinarna,

przed upływem okresu wymaganego do zatarcia poprzednio wymierzonej kary dyscyplinarnej,

jest dopuszczalne tylko jednoczesne zatarcie wszystkich kar dyscyplinarnych.

Kary dyscyplinarne podlegają zatarciu z mocy prawa po upływie

1)

3 miesięcy od dnia wykonania kary upomnienia;

2)

6 miesięcy od dnia wykonania kary nagany;

3)

9 miesięcy od dnia wykonania kary surowej nagany i nagany z ostrzeżeniem;

4)

12 miesięcy od dnia wykonania kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby

na zajmowanym stanowisku;

5)

15 miesięcy od dnia wykonania kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oraz

obniżenia stopnia;

6)

18 miesięcy od dnia wykonania kary pozbawienia stopnia oficerskiego;

7)

24 miesięcy od dnia wykonania kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby.

Przepisów o zatarciu kary dyscyplinarnej nie stosuje się w razie wymierzenia kary

wydalenia ze służby lub kary obniżenia stopnia połączonej z karą wydalenia ze służby.

W przypadku nienagannej służby stwierdzonej w opinii służbowej zatarcie kar dyscyplinarnych,

o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 5-9 ustawy, może nastąpić po upływie połowy terminów

określonych w § 45 pkt 4-7.

1.

Kara dyscyplinarna może być w każdym czasie darowana i zatarta za wykazane męstwo

lub odwagę albo poważne osiągnięcia w wykonywaniu zadań służbowych.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, jeżeli kara została już wykonana, następuje zatarcie

kary dyscyplinarnej.

3.

Zatarcie kary dyscyplinarnej powoduje usunięcie z akt osobowych funkcjonariusza orzeczenia

o ukaraniu. Orzeczenie o odstąpieniu od ukarania usuwa się z akt osobowych po upływie

6 miesięcy od dnia jego uprawomocnienia się.

1.

W przypadkach, o których mowa w § 47 i § 48 ust. 1, orzeczenie wydaje przełożony,

który karę wymierzył.

2.

Orzeczenie o zatarciu kary dyscyplinarnej doręcza się funkcjonariuszowi.

Przełożony, który wydał orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne, wznawia postępowanie

z urzędu lub na wniosek obwinionego albo w przypadku jego śmierci na wniosek jego

krewnego w linii prostej, przysposabiającego lub przysposobionego, rodzeństwa oraz

małżonka.

1.

Wznowienie lub odmowa wznowienia postępowania dyscyplinarnego następuje w drodze postanowienia.

2.

Postanowienie doręcza się obwinionemu albo w przypadku, o którym mowa w § 50, osobie,

która złożyła wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego.

3.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydane przez

1)

kierownika jednostki organizacyjnej Agencji Wywiadu - przysługuje zażalenie do Szefa

Agencji Wywiadu,

2)

Szefa Agencji Wywiadu - przysługuje wniosek do Szefa Agencji Wywiadu o ponowne rozpatrzenie

sprawy

- w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia osobie, o której mowa w ust. 2.

1.

Postanowienie o wznowieniu postępowania dyscyplinarnego stanowi podstawę do przeprowadzenia

postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Postępowanie

to prowadzi wyznaczony przez przełożonego rzecznik dyscyplinarny. Przepisy o postępowaniu

dyscyplinarnym stosuje się odpowiednio.

2.

Po przeprowadzeniu postępowania, o którym mowa w ust. 1, przełożony wydaje orzeczenie,

w którym

1)

odmawia uchylenia dotychczasowego orzeczenia albo

2)

uchyla dotychczasowe orzeczenie i rozstrzyga o istocie sprawy.

3.

Na orzeczenie wydane w trybie wznowienia postępowania dyscyplinarnego służy odwołanie

obwinionemu, a w przypadku, o którym mowa w § 50, osobie, która złożyła wniosek o

wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Przepisy o postępowaniu odwoławczym stosuje

się odpowiednio.

Do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia

stosuje się przepisy dotychczasowe.

Czynności realizowane w ramach wszczętych i niezakończonych postępowań dyscyplinarnych

podjęte przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia pozostają w mocy.

Rzecznik dyscyplinarny powołany na podstawie przepisów dotychczasowych staje się rzecznikiem

dyscyplinarnym w rozumieniu niniejszego rozporządzenia do czasu upływu dotychczasowej

kadencji.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.