Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 maja 2020 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji

1.

Ustawa określa

1)

zadania Krajowego ośrodka bilansowania i zarządzania emisjami;

2)

zasady funkcjonowania Krajowego systemu bilansowania i prognozowania emisji;

3)

zasady zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji;

4)

zasady funkcjonowania krajowego rejestru jednostek Kioto i uprawnień do emisji;

5)

zasady obrotu i zarządzania jednostkami Kioto;

6)

zasady funkcjonowania Krajowego systemu zielonych inwestycji oraz Rachunku klimatycznego;

7)

warunki i zasady realizacji projektów wspólnych wdrożeń na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

8)

warunki i zasady realizacji poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

a)

projektów wspólnych wdrożeń,

b)

projektów mechanizmu czystego rozwoju.

2

Wykaz gazów cieplarnianych i innych substancji wprowadzanych do powietrza, objętych

systemem zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji, określa załącznik

nr 1 do ustawy.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

akredytowanej niezależnej jednostce - rozumie się przez to jednostkę upoważnioną do

oceny dokumentacji projektowej, o której mowa w art. 40 ust. 7 pkt 1, oraz weryfikacji

wielkości jednostek redukcji emisji uzyskanych w wyniku realizacji projektu wspólnych

wdrożeń, wyłonioną lub wskazaną przez Komitet Nadzorujący;

2)

aktywności - rozumie się przez to parametry charakteryzujące działalność, której skutkiem

jest emisja, takie jak: wielkość produkcji, wielkość zużycia surowców lub paliw, ilość

wytworzonych odpadów;

3)

bilansowaniu emisji - rozumie się przez to określanie i prognozowanie wielkości emisji,

emisji unikniętej, emisji zredukowanej oraz gromadzenie i przetwarzanie informacji

o tych wielkościach, przy wykorzystaniu danych gromadzonych na potrzeby polityki krajowej

oraz na potrzeby wypełnienia zobowiązań międzynarodowych;

3a)

długoterminowej jednostce poświadczonej redukcji emisji - rozumie się przez to jednostkę,

o której mowa w art. 3 pkt 9 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013 z dnia 2 maja 2013 r. ustanawiającego

rejestr Unii zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, decyzjami

nr 280/2004/WE i nr 406/2009/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającego

rozporządzenia Komisji (UE) nr 920/2010 i nr 1193/2011

(Dz. Urz. UE L 122 z 03.05.2013, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) nr 389/2013”;

4)

ekwiwalencie - rozumie się przez to jeden megagram (1 Mg) dwutlenku węgla (CO2) albo ilość innego gazu cieplarnianego stanowiącą odpowiednik jednego megagrama (1

Mg) dwutlenku węgla (CO2), obliczoną z wykorzystaniem odpowiedniego współczynnika ocieplenia;

5)

emisji - rozumie się przez to wprowadzane w wyniku działalności człowieka, bezpośrednio

lub pośrednio do powietrza, gazy cieplarniane lub inne substancje;

6)

emisji unikniętej - rozumie się przez to wielkość emisji, jaka mogłaby zostać wprowadzona

do powietrza w danym roku z instalacji w ramach technologii stosowanych powszechnie

do wytwarzania określonego produktu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a na

skutek zastosowania innego rozwiązania technicznego lub technologicznego albo innych

surowców lub paliw w nowej instalacji nie została wprowadzona do powietrza;

7)

emisji zredukowanej - rozumie się przez to niewynikającą z obniżenia produkcji wielkość

emisji, jaka nie została wprowadzona do powietrza w danym roku z instalacji istniejącej

wskutek podjętych działań modernizacyjnych, mających na celu obniżenie wielkości emisji

przypadającej na jednostkę powstającego produktu lub jednostkę wykorzystywanego surowca,

materiału lub paliwa w zakładzie, na którego terenie jest położona instalacja;

8)

gospodarce leśnej - rozumie się przez to działalność w zakresie urządzania, ochrony

i zagospodarowywania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych oraz

pozyskiwania, z wyjątkiem skupu, drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia i

płodów runa leśnego;

9)

instalacji - rozumie się przez to instalację w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1396, z późn. zm.;

10)

jednostce Kioto - rozumie się przez to jednostkę poświadczonej redukcji emisji, jednostkę

przyznanej emisji, jednostkę redukcji emisji lub jednostkę pochłaniania;

11)

jednostce pochłaniania - rozumie się przez to jeden megagram (1 Mg) dwutlenku węgla

(CO2) pochłonięty w wyniku

a)

działalności człowieka mającej na celu zwiększenie pochłaniania dwutlenku węgla (CO2) przez gleby użytkowane rolniczo,

b)

zmian sposobów użytkowania gruntów rolnych lub leśnych, w tym w zakresie zalesiania,

ponownego zalesiania i wylesiania,

c)

prowadzonej gospodarki leśnej;

12)

jednostce poświadczonej redukcji emisji - rozumie się przez to wyrażoną w ekwiwalencie

emisję zredukowaną gazów cieplarnianych lub emisję unikniętą gazów cieplarnianych,

otrzymaną w wyniku realizacji projektu mechanizmu czystego rozwoju;

13)

jednostce przyznanej emisji - rozumie się przez to wyrażoną w ekwiwalencie emisję

gazów cieplarnianych przyznaną państwu uprawnionemu zgodnie z Protokołem z Kioto do

Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzonym w Kioto dnia

11 grudnia 1997 r.

(Dz. U. z 2005 r. poz. 1684), zwanym dalej „Protokołem z Kioto”;

14)

jednostce redukcji emisji - rozumie się przez to wyrażoną w ekwiwalencie emisję zredukowaną

gazów cieplarnianych lub emisję unikniętą gazów cieplarnianych lub jeden megagram

(1 Mg) pochłoniętego dwutlenku węgla (CO2), otrzymane w wyniku realizacji projektu wspólnych wdrożeń;

14a)

jednostce rocznych limitów emisji - rozumie się przez to jednostkę, o której mowa

w art. 3 pkt 27 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013;

15)

Komitecie Nadzorującym - rozumie się przez to organ wykonawczy Protokołu z Kioto powołany

w celu nadzorowania realizacji projektów wspólnych wdrożeń realizowanych w ramach

ścieżki drugiej, o której mowa w art. 37 ust. 3;

16)

Krajowej rezerwie jednostek Kioto - rozumie się przez to ilość jednostek Kioto, jaką

Rzeczpospolita Polska jest obowiązana utrzymywać w Krajowym rejestrze jednostek Kioto

w danym okresie rozliczeniowym zgodnie z przepisami prawa międzynarodowego lub przepisami

prawa Unii Europejskiej;

17)

krajowym pułapie emisji - rozumie się przez to maksymalną wielkość emisji, jaka może

być wyemitowana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w danym okresie rozliczeniowym,

wynikającą z przepisów prawa międzynarodowego lub przepisów prawa Unii Europejskiej;

18)

okresie rozliczeniowym - rozumie się przez to przedział czasu, w którym są określane

emisje w celu uzyskania informacji niezbędnych do wsparcia działań zmierzających do

wywiązania się Rzeczypospolitej Polskiej z zobowiązań międzynarodowych w zakresie

redukcji emisji;

19)

państwach uprawnionych - rozumie się przez to państwa wymienione w Załączniku I do

Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzonej w Nowym Jorku

dnia 9 maja 1992 r.

(Dz. U. z 1996 r. poz. 238), zwanej dalej „Konwencją Klimatyczną”, które ratyfikowały Protokół z Kioto, zgodnie

z art. 1 ust. 7 Protokołu z Kioto;

20)

podmiocie korzystającym ze środowiska - rozumie się przez to podmiot korzystający

ze środowiska w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

20a)

(uchylony)

21)

poziomie bazowym - rozumie się przez to szacunkową, określoną z największym prawdopodobieństwem,

wielkość emisji gazów cieplarnianych, jaka miałaby miejsce w przypadku, gdyby projekt

wspólnych wdrożeń lub projekt mechanizmu czystego rozwoju nie został zrealizowany,

stanowiącą poziom odniesienia pozwalający określić emisję zredukowaną lub emisję unikniętą;

22)

projekcie mechanizmu czystego rozwoju - rozumie się przez to przedsięwzięcie realizowane

przez państwo uprawnione na terytorium innego państwa niż państwo uprawnione, które

ma na celu redukcję lub uniknięcie emisji gazów cieplarnianych, a także pochłanianie

dwutlenku węgla (CO2) będące następstwem zalesiania lub ponownego zalesiania;

23)

projekcie wspólnych wdrożeń - rozumie się przez to przedsięwzięcie realizowane przez

państwo uprawnione na terytorium innego państwa uprawnionego, które ma na celu redukcję,

uniknięcie emisji gazów cieplarnianych lub pochłanianie dwutlenku węgla (CO2);

24)

prowadzącym instalację - rozumie się przez to prowadzącego instalację w rozumieniu

art. 3 pkt 31 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

24a)

tymczasowej jednostce poświadczonej redukcji emisji - rozumie się przez to jednostkę,

o której mowa w art. 3 pkt 11 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013;

25)

uprawnieniu do emisji - rozumie się przez to uprawnienie do emisji w rozumieniu przepisów

o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych;

26)

urządzeniu - rozumie się przez to urządzenie w rozumieniu art. 3 pkt 42 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

27)

zakładzie - rozumie się przez to zakład w rozumieniu art. 3 pkt 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

28)

źródle emisji - rozumie się przez to instalację lub jej część, której eksploatacja

powoduje emisję.

1.

Tworzy się Krajowy ośrodek bilansowania i zarządzania emisjami, zwany dalej „Krajowym

ośrodkiem”.

2.

Do zadań Krajowego ośrodka należy

1)

wykonywanie zadań związanych z funkcjonowaniem Krajowego systemu bilansowania i prognozowania

emisji, w tym prowadzenie Krajowej bazy o emisjach gazów cieplarnianych i innych substancji,

zwanej dalej „Krajową bazą”;

1a

wykonywanie, na potrzeby modelowania matematycznego, o którym mowa w art. 88 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, zadań związanych z prowadzeniem bazy emisji powierzchniowych, liniowych i punktowych,

w tym opracowywanie metodyk ustalania wielkości tych emisji oraz zbieranie danych

niezbędnych do ich ustalenia;

2)

zarządzanie zbiorem rachunków w rejestrze Unii podlegających jurysdykcji Rzeczypospolitej

Polskiej, o którym mowa w art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do

emisji gazów cieplarnianych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 136 i 284);

3)

opiniowanie wniosków o wydanie listu popierającego oraz wniosków o wydanie listu zatwierdzającego

realizację projektów wspólnych wdrożeń realizowanych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

4)

prowadzenie wykazu projektów wspólnych wdrożeń realizowanych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej posiadających listy popierające lub listy zatwierdzające;

5)

prowadzenie wykazu jednostek uprawnionych do weryfikacji raportów;

6)

sporządzanie raportów, sprawozdań i prognoz dotyczących wielkości emisji;

7)

opracowywanie metodyki ustalania wielkości emisji dla poszczególnych rodzajów instalacji

lub aktywności oraz metodyki wyznaczania wskaźników emisji na jednostkę wyprodukowanego

towaru, zużytego paliwa lub surowca;

8)

opracowywanie wskaźników emisji na jednostkę wyprodukowanego towaru, zużytego paliwa

lub surowca;

9)

monitorowanie działań związanych z realizacją projektów wspólnych wdrożeń i projektów

mechanizmów czystego rozwoju oraz innych projektów powodujących redukcję lub uniknięcie

emisji gazów cieplarnianych;

10)

administrowanie systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, o którym

mowa w ustawie z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów

cieplarnianych, w szczególności

a)

prowadzenie, w postaci elektronicznej, bazy danych zawierającej informacje o instalacjach,

z których emisja gazów cieplarnianych jest objęta systemem, niezbędne do opracowania

wykazów, o których mowa w art. 25 ust. 4, art. 29 ust. 1 i art. 41 ust. 1, oraz informacji,

o których mowa w art. 26 ust. 4, art. 41 ust. 2, art. 70 ust. 12, art. 71 ust. 11, art. 72 ust. 7 i

art. 73 ust. 10 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do

emisji gazów cieplarnianych, a także monitorowanie sposobu wywiązania się przez prowadzących instalacje z obowiązków

związanych z systemem,

b)

pełnienie funkcji prowadzącego aukcję uprawnień do emisji w rozumieniu art. 3 pkt 20 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1031/2010 z dnia 12 listopada 2010 r.

w sprawie harmonogramu, kwestii administracyjnych oraz pozostałych aspektów sprzedaży

na aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu

Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami do emisji gazów cieplarnianych

we Wspólnocie

(Dz. Urz. UE L 302 z 18.11.2010, str. 1, z późn. zm.),

c)

prowadzenie, w postaci elektronicznej, bazy danych zawierającej informacje o operatorach

statków powietrznych wykonujących operacje lotnicze objęte systemem, niezbędne do

monitorowania sposobu wywiązania się przez operatorów statków powietrznych z obowiązków

związanych z uczestnictwem w systemie,

d)

obliczanie całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji dla instalacji, o której

mowa w art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do

emisji gazów cieplarnianych,

e)

opiniowanie planów monitorowania wielkości emisji i planów poboru próbek, o których

mowa w art. 54 ust. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do

emisji gazów cieplarnianych,

f)

opiniowanie planów monitorowania w zakresie emisji z operacji lotniczych, dokumentów

uzupełniających i informacji, o których mowa w art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do

emisji gazów cieplarnianych oraz uproszczonych planów monitorowania w zakresie emisji z operacji lotniczych i

planów monitorowania odnoszących się do monitorowania i raportowania w zakresie danych

dotyczących tonokilometrów, o których mowa w art. 74 ust. 2 i 3 tej ustawy,

g)

sprawdzanie wniosków o przydział uprawnień do emisji dla instalacji nowej,

h)

sprawdzanie informacji w zakresie znaczącego zmniejszenia zdolności produkcyjnej,

i)

opracowywanie wykazu instalacji, które zaprzestały działalności,

j)

obliczanie dostosowanej rocznej liczby uprawnień do emisji dla instalacji, w których

nastąpiło częściowe zaprzestanie działalności,

k)

zbieranie danych i opracowywanie analiz dotyczących systemu,

l)

opracowywanie sprawozdań dotyczących systemu w zakresie emisji gazów cieplarnianych

z instalacji i z wykonywanych operacji lotniczych,

m)

przeprowadzanie oceny raportów na temat wielkości emisji w zakresie kompletności zawartych

w nich danych, poprawności przeprowadzonych obliczeń oraz zgodności zawartych w nich

ustaleń z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012 z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie monitorowania

i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz. Urz. UE L 181 z 12.07.2012, str. 30) i z zatwierdzonym planem monitorowania,

n)

udzielanie wyjaśnień, opracowywanie materiałów informacyjnych i szkoleniowych oraz

prowadzenie szkoleń dotyczących funkcjonowania systemu,

o)

współpraca z organami administracji publicznej w zakresie związanym z funkcjonowaniem

systemu oraz realizacją zobowiązań międzynarodowych w zakresie systemu,

p

opiniowanie, na wniosek ministra właściwego do spraw klimatu, projektów aktów prawnych

i dokumentów dotyczących funkcjonowania systemu,

q)

sporządzanie wykazów prowadzących instalacje oraz operatorów statków powietrznych,

którzy naruszyli obowiązki związane z uczestnictwem w systemie, i przekazywanie ich

właściwym organom, stosownie do art. 94-97 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji

gazów cieplarnianych,

r

monitorowanie działań w zakresie polityki klimatycznej, a także przygotowywanie analiz,

przeglądów i ocen jej funkcjonowania,

s

prognozowanie skutków realizacji polityki klimatycznej,

t

rozwijanie narzędzi do wspomagania realizacji celów systemu zarządzania emisjami oraz

narzędzi do modelowania skutków gospodarczych, finansowych i społecznych realizacji

polityki klimatycznej;

11)

prowadzenie Rejestru średnich źródeł spalania paliw, o którym mowa w art. 236e ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

2a.

Krajowy ośrodek może także wykonywać zadania związane z

1)

(uchylony)

2)

(uchylony)

3)

(uchylony)

4)

integracją systemów sprawozdawczości środowiskowej;

5

monitorowaniem działań w zakresie ochrony powietrza, a także przygotowywaniem analiz,

przeglądów i ocen jej funkcjonowania.

2b.

(uchylony)

2c.

Krajowy ośrodek współpracuje z organami administracji rządowej właściwymi w sprawach

przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu w zakresie niezbędnym

do realizacji jego zadań ustawowych oraz rozporządzeń Komisji (UE), o których mowa

w art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji

gazów cieplarnianych.

3.

Do zadań Krajowego ośrodka należy także sporządzanie zestawień informacji i raportów,

w szczególności na potrzeby

1)

statystyki publicznej;

2)

systemu opłat za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;

3)

systemu bilansowania emisji gazów cieplarnianych;

4)

systemu bilansowania i rozliczania wielkości emisji dwutlenku siarki (SO2) i tlenków azotu (NOX) dla dużych źródeł spalania;

5)

sprawozdawczości w ramach systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych;

6)

bieżącej oceny jakości powietrza, w tym analiz modelowych.

4.

Krajowy ośrodek może także, na podstawie informacji zawartych w Krajowej bazie, sporządzać

zestawienia informacji i raporty, inne niż wskazane w ust. 3, na potrzeby organów

administracji publicznej oraz organizacji samorządu gospodarczego i organizacji pracodawców.

5

Minister właściwy do spraw klimatu może określić, w drodze rozporządzenia, listę zestawień

informacji i raportów, o których mowa w ust. 4, sporządzanych na potrzeby organów

administracji publicznej oraz terminy ich przekazywania, kierując się potrzebą zapewnienia

organom administracji publicznej pełnego i terminowego dostępu do informacji na temat

wielkości emisji.

6.

Zestawienia informacji i raporty, o których mowa w ust. 3, oraz zestawienia informacji

i raporty wpisane na listę, o której mowa w ust. 5, są sporządzane na potrzeby organów

administracji publicznej nieodpłatnie.

1.

Wykonywanie zadań Krajowego ośrodka powierza się Instytutowi Ochrony Środowiska w

Warszawie.

2.

(uchylony)

1.

Minister właściwy do spraw klimatu sprawuje nadzór nad wykonywaniem zadań przez Krajowy

ośrodek.

2.

Krajowy ośrodek w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku przedkłada ministrowi

właściwemu do spraw klimatu sprawozdanie z wykonania zadań za poprzedni rok kalendarzowy.

3.

W przypadku gdy sprawozdanie jest niepełne lub budzi zastrzeżenia, minister właściwy

do spraw klimatu może zażądać uzupełnienia sprawozdania lub udzielenia dodatkowych

wyjaśnień w wyznaczonym przez siebie terminie.

4.

Jeżeli w wyznaczonym terminie Krajowy ośrodek nie uzupełni sprawozdania lub nie złoży

żądanych wyjaśnień, a także gdy złożone sprawozdanie nadal budzi zastrzeżenia, minister

właściwy do spraw klimatu może zlecić imiennie upoważnionym pracownikom obsługującego

go urzędu przeprowadzenie kontroli w zakresie zadań wykonywanych przez Krajowy ośrodek.

5.

W przypadku gdy w wyniku przeprowadzonej kontroli zostaną stwierdzone istotne uchybienia

w wykonywaniu zadań przez Krajowy ośrodek, minister właściwy do spraw klimatu może

odwołać dyrektora Instytutu Ochrony Środowiska przed upływem jego kadencji, bez zasięgania

opinii, o której mowa w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 1985 r. o jednostkach badawczo-rozwojowych

(Dz. U. z 2008 r. poz. 993 oraz z 2009 r. poz. 1323)

(uchylony)

1.

Tworzy się Krajowy system bilansowania i prognozowania emisji, zwany dalej „Krajowym

systemem”, w ramach którego są gromadzone, przetwarzane, szacowane, prognozowane,

bilansowane i zestawiane informacje o emisjach.

2.

Krajowy system obejmuje informacje o

1)

podmiotach korzystających ze środowiska, osobach uprawnionych do reprezentowania tych

podmiotów oraz osobach będących użytkownikami Krajowej bazy

a)

imię i nazwisko,

b)

nazwę podmiotu i jego formę prawną,

c)

adres miejsca zamieszkania,

d)

adres siedziby,

e)

adres poczty elektronicznej, adres strony internetowej, numer telefonu komórkowego,

numer telefonu stacjonarnego,

f)

numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL - serię i numer dokumentu potwierdzającego

tożsamość,

g)

numer identyfikacyjny w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej

(REGON), numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz numer w Krajowym Rejestrze Sądowym

(KRS);

2)

miejscach korzystania ze środowiska, gdzie prowadzona jest działalność powodująca

emisje;

3)

urządzeniach, których eksploatacja powoduje emisje;

4)

instalacjach, źródłach powstawania i miejscach emisji;

5)

środkach technicznych mających na celu zapobieganie lub ograniczanie emisji;

6)

wielkościach emisji;

7)

wielkościach produkcji oraz charakterystyce surowców i paliw towarzyszących emisjom;

8)

pozwoleniach zintegrowanych lub pozwoleniach na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,

o których mowa w art. 181 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, w tym o rodzajach i ilościach gazów lub pyłów dopuszczonych do wprowadzenia do powietrza,

zezwoleniach, o których mowa w przepisach o systemie handlu uprawnieniami do emisji

gazów cieplarnianych, oraz o zgłoszeniach instalacji mogących negatywnie oddziaływać

na środowisko z uwagi na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, o których mowa

w art. 152 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

9)

odstępstwach od dopuszczalnych wielkości emisji;

9a

oddziaływaniu na środowisko instalacji i urządzeń spalania lub współspalania odpadów,

niezbędne do realizacji obowiązków sprawozdawczych wynikających z przepisów prawa

międzynarodowego lub przepisów prawa Unii Europejskiej;

10)

przedsięwzięciach inwestycyjnych, terminach ich realizacji oraz prognozowanych wielkościach

emisji z tych przedsięwzięć lub sprawnościach redukcji emisji albo stężeniach substancji

w gazach odlotowych planowanych do osiągnięcia w wyniku realizacji tych przedsięwzięć;

11)

planowanych i rzeczywistych zmianach zdolności produkcyjnych, poziomach działalności

oraz zmianach w działaniach w instalacji uczestniczącej w systemie handlu uprawnieniami

do emisji gazów cieplarnianych lub braku takich zmian;

12)

aktywnościach związanych z prowadzeniem działalności przemysłowej, transportem, rolnictwem,

leśnictwem i sektorem usług;

13)

wielkościach emisji związanych z prowadzeniem działalności przemysłowej, transportem,

rolnictwem, leśnictwem i sektorem usług, wynikających z aktywności, o których mowa

w pkt 12;

14)

prognozach zmian aktywności dla poszczególnych sektorów gospodarki, o których mowa

w art. 9 ust. 1.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 2, gromadzi się w Krajowej bazie.

4.

Krajową bazę prowadzi Krajowy ośrodek.

5.

Dane osobowe przetwarzane w ramach Krajowego systemu podlegają zabezpieczeniom zapobiegającym

nadużyciom lub niezgodnemu z prawem dostępowi lub przekazywaniu polegającym co najmniej

na

1)

dopuszczeniu do przetwarzania danych osobowych wyłącznie osób posiadających pisemne

upoważnienie wydane przez administratora danych;

2)

pisemnym zobowiązaniu osób upoważnionych do przetwarzania danych osobowych do zachowania

ich w poufności.

Informacje jednostkowe zawarte w raportach, o których mowa w art. 7 ust. 1, wprowadzane

do Krajowej bazy, a także informacje jednostkowe zawarte w zestawieniach informacji

i raportach, o których mowa w art. 3 ust. 3-5, nie są informacjami publicznymi w rozumieniu

przepisów o dostępie do informacji publicznej.

1.

Podmiot korzystający ze środowiska, którego działalność powoduje emisje, sporządza

i wprowadza do Krajowej bazy, w terminie do końca lutego każdego roku, raport zawierający

informacje wskazane w art. 6 ust. 2 pkt 1-10, dotyczące poprzedniego roku kalendarzowego.

1a

Osoba fizyczna niebędąca przedsiębiorcą sporządza i wprowadza do Krajowej bazy raport,

o którym mowa w ust. 1, w zakresie eksploatacji

1)

instalacji wymagającej pozwolenia - jeżeli korzystanie ze środowiska powodujące emisje

wymaga pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo pozwolenia zintegrowanego,

o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

2)

źródła spalania paliw, o którym mowa w art. 152 ust. 2b ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

2.

W przypadku gdy obowiązek sporządzenia i wprowadzenia raportu jest związany z eksploatacją

instalacji, podmiotem obowiązanym do sporządzenia i wprowadzenia raportu jest prowadzący

instalację.

2a.

Jeżeli w trakcie roku kalendarzowego prawa i obowiązki podmiotu korzystającego ze

środowiska przejmuje inny podmiot, obowiązek sporządzenia i wprowadzenia raportu za

ten rok, spoczywa na tym podmiocie, z zastrzeżeniem ust. 2b.

2b.

Jeżeli nowy podmiot korzystający ze środowiska nie jest następcą prawnym poprzedniego

podmiotu, każdy z nich sporządza i wprowadza raport za okres, w którym prowadził działalność

objętą obowiązkiem sporządzenia raportu.

2c

Obowiązek sporządzenia i wprowadzenia za dany rok raportu, o którym mowa w ust. 1,

wygasa z upływem 5 lat od zakończenia roku kalendarzowego, w którym powstał ten obowiązek.

3.

Wielkości emisji zawarte w raporcie, o którym mowa w ust. 1, ustala się na podstawie

prowadzonych pomiarów lub na podstawie informacji o wielkości produkcji, zużyciu paliw

lub surowców i odpowiadających tym wielkościom wskaźników emisji.

4

Minister właściwy do spraw klimatu może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje

gazów cieplarnianych i innych substancji objętych bilansowaniem emisji dla poszczególnych

rodzajów instalacji oraz sposoby ustalania wielkości emisji, kierując się potrzebą

zapewnienia wysokiej jakości danych o emisji, w tym zapewnienia ich wiarygodności

i spójności, oraz biorąc pod uwagę rozwój w zakresie dostępnych metod i technologii

służących redukcji emisji.

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

7

Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres

informacji zawartych w raporcie oraz sposób jego wprowadzania do Krajowej bazy, kierując

się potrzebą zapewnienia sprawnego funkcjonowania Krajowej bazy oraz jednolitości

danych zawartych w tej bazie.

8.

(uchylony)

1

Informacje i dane zawarte w raportach, o których mowa w art. 7 ust. 1, są dostępne

dla Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, a także dla właściwego ze względu na miejsce

korzystania ze środowiska wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, w trybie połączenia

z systemem teleinformatycznym, po zalogowaniu się do konta w Krajowej bazie, za pomocą

identyfikatora i hasła dostępu.

2.

Identyfikator i hasło dostępu nadawane są przez Krajowy ośrodek na wniosek organów

Inspekcji Ochrony Środowiska, o których mowa w ust. 1.

3.

Realizacja dostępu, o którym mowa w ust. 1, następuje z wykorzystaniem bezpiecznej

transmisji danych w sposób gwarantujący ich nienaruszalność.

4.

Dostęp, o którym mowa w ust. 1, jest nieodpłatny.

1.

Krajowy ośrodek przeprowadza analizę informacji zawartych w raportach wprowadzonych

przez podmiot korzystający ze środowiska do Krajowej bazy.

2.

W przypadku wątpliwości dotyczących prawidłowości podanych w raporcie informacji Krajowy

ośrodek występuje do podmiotu korzystającego ze środowiska o udzielenie wyjaśnień

lub dokonanie korekty raportu.

3.

Podmiot korzystający ze środowiska w terminie 14 dni od dnia otrzymania wystąpienia,

o którym mowa w ust. 2, udziela wyjaśnień lub dokonuje korekty raportu.

4.

Jeżeli podmiot korzystający ze środowiska, który eksploatuje

1)

instalację wymagającą pozwolenia zintegrowanego lub

2)

instalację wymagającą pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, lub

3)

źródło spalania paliw, o którym mowa w art. 157a ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1 MW

− nie dopełni obowiązku, o którym mowa w ust. 3, Krajowy ośrodek może zawiadomić o

tym wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska w terminie do dnia 15 września.

5.

W przypadku podmiotu korzystającego ze środowiska, o którym mowa w ust. 4 pkt 1 lub

2, wojewódzki inspektor ochrony środowiska dokonuje sprawdzenia informacji zawartych

w raporcie, w zakresie objętym wystąpieniem, o którym mowa w ust. 2.

6.

Wyniki sprawdzenia, o którym mowa w ust. 5, wojewódzki inspektor ochrony środowiska

przekazuje Krajowemu ośrodkowi i podmiotowi korzystającemu ze środowiska.

7.

Jeżeli ze sprawdzenia informacji zawartych w raporcie wynika potrzeba korekty raportu,

podmiot korzystający ze środowiska dokonuje korekty raportu w terminie 14 dni od dnia

otrzymania wyników sprawdzenia.

1.

Krajowy ośrodek co 5 lat sporządza prognozy zmian aktywności dla następujących sektorów

gospodarki

1)

elektroenergetyki;

2)

zaopatrzenia w ciepło;

3)

górnictwa i wydobycia;

4)

przemysłu rafineryjnego;

5)

produkcji żelaza i stali;

6)

produkcji metali nieżelaznych;

7)

koksownictwa;

8)

przemysłu cementowego;

9)

przemysłu wapienniczego;

10)

przemysłu ceramicznego;

11)

przemysłu szklarskiego;

12)

przemysłu drzewnego;

13)

przemysłu papierniczego;

14)

przemysłu chemicznego;

15)

leśnictwa;

16)

rolnictwa;

17)

transportu;

18)

przemysłu spożywczego.

1a.

(uchylony)

1b

Krajowy ośrodek co 5 lat sporządza prognozy zmian aktywności w zakresie zużycia nośników

energii dla sektorów gospodarki innych niż wskazane w ust. 1.

1c

Właściwi ministrowie w zakresie swojej właściwości w porozumieniu z Krajowym ośrodkiem

ustalają założenia do sporządzenia prognoz, o których mowa w ust. 1, oraz udostępniają

Krajowemu ośrodkowi informacje i dane będące w ich posiadaniu, niezbędne do sporządzenia

tych prognoz.

1d

Minister właściwy do spraw energii udostępnia Krajowemu ośrodkowi informacje i dane

będące w jego posiadaniu, niezbędne do sporządzenia prognoz, o których mowa w ust.

1b.

1e

Zakres i struktura informacji i danych, o których mowa w ust. 1c i 1d, są zgodne z

wymaganiami sporządzania prognoz wielkości emisji, o których mowa w art. 12 ust. 1.

1f

Informacje i dane, o których mowa w ust. 1c i 1d, właściwi ministrowie w zakresie

swojej właściwości przekazują Krajowemu ośrodkowi na 12 miesięcy przed terminem sporządzenia

prognoz, o których mowa w ust. 1 i 1b.

2.

Prognozy zmian aktywności nie stanowią dokumentów planistycznych w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1295 i 2020).

3.

(uchylony)

4.

Informacje o prognozach zmian aktywności Krajowy ośrodek zamieszcza w Krajowej bazie.

5

Prognozy, o których mowa w ust. 1 i 1b, są sporządzane przy zachowaniu następujących

zasad

1)

dotyczą lat kalendarzowych kończących się cyfrą 0 albo cyfrą 5, w okresie 25 lat,

począwszy od roku odniesienia;

2)

za rok odniesienia przyjmuje się rok kalendarzowy kończący się cyfrą 0 lub cyfrą 5;

3)

informacje i dane podaje się na podstawie danych dla roku odniesienia, gromadzonych

na potrzeby statystyki publicznej, a w razie braku takich danych - na podstawie innych

posiadanych danych ze wskazaniem ich źródła;

4)

w przypadku braku informacji i danych dla roku odniesienia dopuszcza się wykorzystanie

informacji i danych dla roku poprzedzającego rok odniesienia, pod warunkiem zamieszczenia

w prognozie informacji o roku, którego dotyczą te dane.

6

Krajowy ośrodek sporządza zaktualizowane prognozy, o których mowa w ust. 1 i 1b, jeżeli

po sporządzeniu prognozy nastąpią zmiany analizowanych czynników i projektowanych

parametrów, w wyniku których prognozowane zmiany aktywności zmienią się o więcej niż

20% w stosunku do zamieszczonych w ostatniej prognozie.

7

Jeżeli na przygotowanie kolejnej prognozy, o której mowa w ust. 1 lub 1b, pozostało

mniej niż 18 miesięcy albo gdy zmiany analizowanych czynników i projektowanych parametrów

zamieszczonych w prognozie nie będą miały istotnego wpływu na wielkość emisji, zaktualizowanej

prognozy nie sporządza się.

8

Do zaktualizowanej prognozy przepisy ust. 1c-1e stosuje się odpowiednio.

9

Informacje i dane niezbędne do sporządzenia zaktualizowanej prognozy właściwi ministrowie

w zakresie swojej właściwości przekazują na wniosek Krajowego ośrodka nie później

niż w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania wniosku.

1

Na podstawie informacji zawartych w Krajowej bazie Krajowy ośrodek przygotowuje i

przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu krajowy raport o wielkościach emisji

gazów cieplarnianych i innych substancji za rok poprzedni, w terminie do dnia 30 września

każdego roku.

2.

Krajowy raport o wielkościach emisji gazów cieplarnianych i innych substancji obejmuje

1)

bilans emisji sporządzony na podstawie raportów zawartych w Krajowej bazie.

2)

(uchylony)

1.

Krajowy ośrodek przygotowuje i przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu,

na 30 dni przed terminami wynikającymi z przepisów prawa Unii Europejskiej lub umów

międzynarodowych z zakresu ochrony środowiska, inwentaryzacje emisji

1)

gazów cieplarnianych, zgodnie z wytycznymi do Konwencji Klimatycznej;

2)

substancji określonych w Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości,

sporządzonej w Genewie dnia 13 listopada 1979 r.

(Dz. U. z 1985 r. poz. 311 i 312, z 1988 r. poz. 313 oraz z 2012 r. poz. 216), zwanej dalej „Konwencją LRTAP”;

3)

substancji, dla których w przepisach prawa Unii Europejskiej zostały określone poziomy

emisji lub stężeń oraz krajowe zobowiązania w zakresie redukcji emisji substancji,

zgodnie z metodami określonymi w załączniku nr 2 do ustawy.

2.

Krajowy ośrodek przygotowuje i przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu,

na 30 dni przed terminami wynikającymi z przepisów prawa Unii Europejskiej, informacje

i dane niezbędne dla realizacji obowiązków sprawozdawczych wynikających z art. 72 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r.

w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich

kontrola) (Tekst mający znaczenie dla EOG)

(Dz. Urz. UE L 334 z 17.12.2010, str. 17, z późn. zm., zwanej dalej „dyrektywą 2010/75/UE”, i art. 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego

i Rady (UE) 2015/2193 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych

zanieczyszczeń do powietrza ze średnich obiektów energetycznego spalania (Tekst mający

znaczenie dla EOG) (Dz. Urz. UE L 313 z 28.11.2015, str. 1), zwanej dalej „dyrektywą

(UE) 2015/2193”, w zakresie dotyczącym

1)

emisji substancji do powietrza ze źródeł spalania paliw, instalacji i urządzeń spalania

lub współspalania odpadów, instalacji, w których są używane rozpuszczalniki organiczne,

i instalacji do produkcji dwutlenku tytanu;

2)

odstępstw, o których mowa w art. 146c ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

3)

decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/1135 z dnia 10 sierpnia 2018 r. ustanawiającej

rodzaj, format i częstotliwość przekazywania informacji, które mają być udostępniane

przez państwa członkowskie na potrzeby sprawozdań z wdrożenia dyrektywy Parlamentu

Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych (Tekst mający znaczenie

dla EOG)

(Dz. Urz. UE L 205 z 14.08.2018, str. 40) w zakresie danych dostępnych w Krajowej bazie.

3.

Krajowy ośrodek przygotowuje i przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu,

na 14 dni przed terminami wynikającymi z przepisów prawa Unii Europejskiej, informacje

i dane niezbędne dla realizacji obowiązków sprawozdawczych wynikających z dyrektywy

2010/75/UE i dyrektywy (UE) 2015/2193 w zakresie dotyczącym odstępstw, o których mowa

w art. 146a, art. 146b, art. 146j i art. 146k ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo

ochrony środowiska.

1

Krajowy ośrodek przygotowuje i przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu,

na 30 dni przed terminami wynikającymi z przepisów prawa Unii Europejskiej dotyczących

ochrony środowiska, sprawozdania, o których mowa w art. 6 decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/406/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r.

w sprawie wysiłków podjętych przez państwo członkowskie, zmierzających do zmniejszenia

emisji gazów cieplarnianych w celu realizacji do roku 2020 zobowiązań Wspólnoty dotyczących

redukcji emisji gazów cieplarnianych

(Dz. Urz. UE L 140 z 05.06.2009, str. 136), zwanej dalej „decyzją nr 2009/406/WE”, zgodnie z wymaganiami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r.

w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych

oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym, mających znaczenie

dla zmiany klimatu, oraz uchylającego decyzję 280/2004/WE

(Dz. Urz. UE L 165 z 18.06.2013, str. 13), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 525/2013”.

2

Minister właściwy do spraw klimatu uzgadnia sprawozdania, o których mowa w ust. 1,

z członkami Rady Ministrów i przedstawia do akceptacji Radzie Ministrów.

3.

Sprawozdania, o których mowa w ust. 1, dotyczą

1)

krajowej rocznej emisji gazów cieplarnianych nieobjętych systemem handlu uprawnieniami

do emisji;

2)

poziomu wykorzystania, podziału geograficznego, rodzajów i przyjętych kryteriów jakościowych

wykorzystanych jednostek poświadczonej redukcji emisji i jednostek redukcji emisji;

3)

przewidywanych postępów w realizacji decyzji z uwzględnieniem krajowych polityk, działań

i prognoz;

4)

planowanych dodatkowych krajowych polityk i działań mających na celu dalszą redukcję

emisji gazów cieplarnianych nieobjętych systemem handlu uprawnieniami do emisji ponad

to, co wynika z decyzji nr 2009/406/WE.

4

Jeżeli do rozliczenia krajowej rocznej emisji gazów cieplarnianych wykorzystano jednostki

poświadczonej redukcji emisji lub jednostki redukcji emisji, o których mowa w art. 98 ust. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do

emisji gazów cieplarnianych, w sprawozdaniu, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, zamieszcza się uzasadnienie dotyczące

wykorzystania tych jednostek.

5

Na podstawie sprawozdań, o których mowa w ust. 1, i sprawozdania, o którym mowa w art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r.

o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, minister właściwy do spraw klimatu przygotowuje sprawozdanie, o którym mowa w art.

17 rozporządzenia nr 525/2013, i przedstawia w terminie do dnia 31 lipca każdego roku

Komisji Europejskiej.

6

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 5, minister właściwy do spraw klimatu ogłasza w

Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego

ministra.

1.

Krajowy ośrodek przygotowuje projekty raportów w zakresie wypełniania zobowiązań wynikających

z Konwencji Klimatycznej i Protokołu z Kioto zgodnie z wymogami zawartymi w wytycznych

określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej lub umowach międzynarodowych.

1a

Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu projekty raportów,

o których mowa w ust. 1, na 60 dni przed terminami wynikającymi z przepisów prawa

Unii Europejskiej lub umów międzynarodowych.

1b

Krajowy ośrodek przygotowuje i przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu,

na 30 dni przed terminami wskazanymi w załączniku nr 2 do ustawy, raport metodyczny

IIR, zgodnie z metodami określonymi w tym załączniku.

2

Sporządzając projekty raportów, o których mowa w ust. 1 i 1b, Krajowy ośrodek może

posłużyć się w szczególności informacjami, danymi i analizami przekazywanymi przez

organy administracji publicznej, informacjami i danymi zawartymi w Krajowej bazie,

informacjami zawartymi w prognozach, o których mowa w art. 9 ust. 1 i 1b, oraz innymi

informacjami i danymi udostępnianymi przez organizacje samorządu gospodarczego i organizacje

pracodawców, a także fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej.

3.

Informacje, dane i analizy, o których mowa w ust. 2, obejmują w szczególności

1)

krótkookresowe i długookresowe prognozy makroekonomiczne;

2)

krajowe i sektorowe polityki i strategie gospodarcze;

3)

informacje dotyczące

a)

podejmowanych działań przyczyniających się do ograniczania lub redukcji emisji,

b)

rodzajów stosowanych instrumentów prawnych, ekonomicznych i administracyjnych wspomagających

redukcję emisji,

c)

oceny stanu jakości środowiska wykonywanych w ramach państwowego monitoringu środowiska.

4

Organy administracji publicznej przekazują na wniosek Krajowego ośrodka dane, informacje

lub analizy niezbędne do sporządzenia projektów raportów, o których mowa w ust. 1

i 1b.

5

Krajowy ośrodek może występować do organizacji samorządu gospodarczego, organizacji

pracodawców lub funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej o udostępnienie danych,

informacji lub analiz niezbędnych do sporządzenia projektów raportów, o których mowa

w ust. 1 i 1b.

Prezes Głównego Urzędu Statystycznego udostępnia nieodpłatnie Krajowemu ośrodkowi

informacje i dane niezbędne do przygotowania projektów inwentaryzacji emisji, o których

mowa w art. 11 ust. 1, oraz projektów raportów, o których mowa w art. 11b ust. 1,

z wyłączeniem danych osobowych oraz danych objętych tajemnicami prawnie chronionymi.

1

Krajowy ośrodek opracowuje prognozy wielkości emisji w celu realizacji zadań wynikających

z przepisów prawa Unii Europejskiej lub umów międzynarodowych z zakresu ochrony środowiska

oraz polityki ekologicznej państwa i przekazuje je ministrowi właściwemu do spraw

klimatu na 60 dni przed wymaganym terminem.

2.

Przy opracowywaniu prognoz wielkości emisji pod uwagę bierze się w szczególności

1)

krótkookresowe i długookresowe prognozy makroekonomiczne;

2)

krajowe i sektorowe polityki i strategie gospodarcze;

3

prognozy, o których mowa w art. 9 ust. 1 i 1b;

4)

informacje dotyczące

a)

podejmowanych działań przyczyniających się do ograniczania lub redukcji emisji,

b)

rodzajów stosowanych instrumentów prawnych, ekonomicznych i administracyjnych wspomagających

redukcję emisji,

c)

oceny stanu jakości powietrza wykonanej w ramach państwowego monitoringu środowiska.

3.

Prognozy wielkości emisji obejmują okres 20 lat i są aktualizowane po upływie 5 lat.

1.

Tworzy się system zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji, zwany

dalej „systemem zarządzania”, w celu

1)

zarządzania krajowymi pułapami emisji oraz zapewnienia ich trwałego nieprzekraczania;

2)

ograniczania emisji do wymaganych pułapów, jeżeli krajowe pułapy emisji zostały przekroczone;

3)

zarządzania niewykorzystanymi częściami krajowych pułapów emisji.

2.

W skład systemu zarządzania wchodzą

1)

Krajowy system;

2)

(uchylony)

3)

(uchylony)

4)

obrót i zarządzanie jednostkami Kioto;

5)

zarządzanie krajowym limitem emisji gazów cieplarnianych i obrót jednostkami rocznych

limitów emisji.

1.

Realizacja programów i projektów związanych z ochroną środowiska, ograniczaniem lub

unikaniem emisji gazów cieplarnianych, pochłanianiem oraz sekwestracją dwutlenku węgla

(CO2) może odbywać się w szczególności w ramach

1)

Krajowego systemu zielonych inwestycji;

2)

projektów wspólnych wdrożeń;

3)

projektów mechanizmu czystego rozwoju;

4)

projektów redukcji emisji gazów cieplarnianych poza systemem handlu uprawnieniami

do emisji.

2

Minister właściwy do spraw klimatu może określić, w drodze rozporządzenia, sposób

realizacji oraz wydawania uprawnień do emisji lub jednostek z tytułu realizacji projektów,

o których mowa w ust. 1 pkt 4, uwzględniając wymagania dotyczące projektów zmniejszających

emisje gazów cieplarnianych nieobjętych systemem wspólnotowym i wydawania uprawnień

lub jednostek na te projekty, wynikające z przepisów Unii Europejskiej.

1

W przypadku gdy z informacji uzyskanych w ramach Krajowego systemu wynika, że wielkość

emisji powoduje lub może powodować przekroczenie krajowego pułapu emisji, Krajowy

ośrodek opracowuje projekt Krajowego planu redukcji emisji i przedkłada go ministrowi

właściwemu do spraw klimatu.

2.

Krajowy plan redukcji emisji przyjmuje, w drodze rozporządzenia, Rada Ministrów, kierując

się potrzebą ograniczenia emisji i trwałego nieprzekraczania krajowych pułapów emisji

w przyszłości oraz biorąc pod uwagę interesy gospodarcze Rzeczypospolitej Polskiej

oraz jej zobowiązania wynikające z przepisów prawa Unii Europejskiej lub umów międzynarodowych

z zakresu ochrony środowiska.

3.

Krajowy plan redukcji emisji powinien zawierać w szczególności

1)

określenie substancji, których plan dotyczy, wraz z podaniem zakresu przekroczenia

krajowego pułapu emisji tych substancji;

2)

wykaz sektorów gospodarki objętych planem;

3)

określenie podstawowych kierunków i zakresu działań dla poszczególnych sektorów gospodarki,

niezbędnych do przywracania krajowego pułapu emisji;

4)

określenie sposobu dokumentowania realizacji planu i jego efektów przez Krajowy ośrodek.

4.

W przypadku przyjęcia Krajowego planu redukcji emisji organy administracji publicznej

są obowiązane do dokonania analizy dotyczącej konieczności ograniczenia lub cofnięcia

pozwoleń zintegrowanych albo pozwoleń na wprowadzanie gazów lub pyłów, niezbędnych

dla osiągnięcia celów wynikających z planu.

1

W przypadku gdy Rada Ministrów przyjmie Krajowy plan redukcji emisji, minister właściwy

do spraw klimatu w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw: energii, gospodarki,

transportu, rolnictwa, budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz

mieszkalnictwa oraz gospodarki morskiej, z każdym w zakresie jego właściwości, określi,

w drodze rozporządzenia, sektorowe plany redukcji emisji, kierując się ustaleniami

Krajowego planu redukcji emisji oraz potrzebą zapewnienia ograniczania emisji, a także

nieprzekraczania w przyszłości krajowych pułapów emisji dla poszczególnych sektorów

gospodarki.

2.

Sektorowy plan redukcji emisji powinien zawierać w szczególności

1)

zakres ograniczenia emisji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone;

2)

terminy obowiązywania ograniczeń;

3)

listę podmiotów korzystających ze środowiska obowiązanych do ograniczenia emisji,

których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone, albo kryteria kwalifikowania instalacji

do objęcia obowiązkiem ograniczenia emisji;

4)

dla instalacji objętych planem

a)

standardy emisji substancji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone, jeżeli

takie standardy jeszcze nie obowiązują, lub

b)

zaostrzone standardy emisji substancji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone,

jeżeli takie standardy już obowiązują, lub

c)

wskaźniki emisji substancji na jednostkę wyprodukowanego towaru, zużytego paliwa lub

surowca

- obowiązujące w trakcie realizowania planu;

5)

zakres i sposób prowadzenia pomiarów wielkości emisji albo sposób określania wielkości

emisji na podstawie wskaźników emisji oraz częstotliwość przekazywania wyników wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska.

2a.

Sektorowy plan redukcji emisji może zawierać także

1)

działania prowadzące do ograniczenia emisji z transportu;

2)

działania zmierzające do zmiany rodzaju lub jakości paliw dopuszczonych do obrotu

gospodarczego;

3)

działania zmierzające do ograniczenia niskiej, rozproszonej emisji komunalno-bytowej;

4)

inne działania zmierzające do ograniczania krajowych emisji.

3.

W przypadku przekroczenia krajowego pułapu emisji podmioty korzystające ze środowiska

i objęte sektorowym planem redukcji emisji są obowiązane, w zakresie określonym w

tym planie, do

1)

ograniczenia emisji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone;

2)

przestrzegania standardów emisji lub zaostrzonych standardów emisji, określonych w

sektorowym planie redukcji emisji, lub dotrzymania wskaźników emisji na jednostkę

wyprodukowanego towaru, zużytego paliwa lub surowca;

3)

wykonywania dodatkowych obowiązków związanych z ograniczaniem emisji, polegających

na

a)

prowadzeniu pomiarów wielkości emisji lub ustalaniu wielkości emisji na podstawie

wskaźników emisji,

b)

przekazywaniu wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska, ze wskazaną częstotliwością,

wyników prowadzonych pomiarów.

4

Minister właściwy do spraw klimatu może zawierać porozumienia z podmiotami w zakresie

dobrowolnej redukcji emisji w sektorach gospodarki objętych Krajowym planem redukcji

emisji. Jeżeli porozumienie obejmuje stworzenie dodatkowych zachęt finansowych dla

przedsiębiorcy, wymaga uzgodnienia z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych.

1.

Krajowe zobowiązania w zakresie redukcji emisji substancji oznaczają minimalne ograniczenie

krajowej emisji danej substancji, jakie powinno zostać osiągnięte w docelowym roku

kalendarzowym, wyrażone jako wielkość procentowa całkowitej ilości emisji tej substancji,

która została uwolniona w 2005 r. jako roku odniesienia. Krajowe zobowiązania w zakresie

redukcji emisji substancji określa załącznik nr 3 do ustawy.

2.

Organy administracji rządowej i samorządowej oraz osoby fizyczne i prawne są obowiązane

do podejmowania działań umożliwiających osiągnięcie krajowych zobowiązań w zakresie

redukcji emisji substancji.

1.

Krajowy ośrodek opracowuje projekt Krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia

powietrza dla substancji, dla których w załączniku nr 3 do ustawy określono krajowe

zobowiązania w zakresie redukcji emisji substancji, zwanego dalej „Krajowym programem

ograniczania zanieczyszczenia powietrza”.

2.

Krajowy program ograniczania zanieczyszczenia powietrza jest opracowany zgodnie z

formatem określonym w decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/1522 z dnia 11 października 2018 r. ustanawiającej

wspólny format krajowych programów ograniczania zanieczyszczenia powietrza na podstawie

dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284 w sprawie redukcji krajowych

emisji niektórych rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych

(Dz. Urz. UE L 256 z 12.10.2018, str. 87, z późn. zm.)

3.

Krajowy program ograniczania zanieczyszczenia powietrza zawiera co najmniej

1)

krajowe ramy polityki dotyczącej jakości powietrza i zanieczyszczenia powietrza, w

których program został opracowany, w szczególności

a)

priorytety polityczne i ich odniesienie do priorytetów określonych w innych powiązanych

obszarach polityki, w tym w polityce dotyczącej zmiany klimatu oraz, w stosownych

przypadkach, rolnictwa, przemysłu i transportu,

b)

określone w przepisach prawa obowiązki organów administracji publicznej z podziałem

na obowiązki krajowe, regionalne (województwo) i lokalne (powiat, gmina) lub innych

właściwych podmiotów dotyczące realizacji założeń Krajowego programu ograniczania

zanieczyszczenia powietrza,

c)

postępy poczynione w ramach aktualnej polityki i zastosowanych środków w dziedzinie

redukcji emisji i poprawy jakości powietrza oraz stopień, w jakim wypełniane są zobowiązania

wynikające z przepisów prawa,

d)

prognozowany dalszy rozwój sytuacji w zakresie osiągania założeń Krajowego programu

ograniczania zanieczyszczenia powietrza przy założeniu, że nie nastąpi żadna zmiana

w już przyjętej polityce i stosowanych środkach;

2)

warianty strategiczne rozważane w celu wypełnienia zobowiązań w zakresie redukcji

emisji substancji w okresie od 2020 r. do 2029 r. oraz w okresie na 2030 r. i na lata

następne, jak również dla osiągnięcia średnioterminowych poziomów emisji określonych

na 2025 r. oraz w celu dalszej poprawy jakości powietrza, analizę tych wariantów wraz

z metodą jej przeprowadzenia, a także poszczególne lub łączne skutki strategii i środków

dotyczących redukcji emisji substancji, jakości powietrza i środowiska oraz związaną

z nimi niepewność, w przypadku gdy informacje o takich skutkach są dostępne;

3)

ścieżkę redukcji emisji substancji określoną jako orientacyjny poziom zmniejszania

wielkości emisji substancji, dla których zostały określone krajowe zobowiązania w

zakresie redukcji emisji substancji, o których mowa w art. 16a;

4)

środki i strategie, które zdecydowano się przyjąć, w tym harmonogram ich przyjmowania,

wdrażania i dokonywania ich przeglądu, wraz ze wskazaniem odpowiedzialnych właściwych

organów administracji publicznej lub innych właściwych podmiotów;

5)

w stosownych przypadkach, wyjaśnienie powodów, dla których osiągnięcie orientacyjnych

poziomów emisji substancji określonych na 2025 r. jest niemożliwe bez pociągania za

sobą nieproporcjonalnie wysokich kosztów, a także powodów, dla których przyjęto nieliniową

ścieżkę redukcji emisji substancji, o której mowa w art. 16c ust. 3;

6)

w stosownych przypadkach, informacje na temat możliwości stosowania przepisów art.

16d ust. 3 i 5;

7)

ocenę, w jaki sposób wybrane strategie i środki zapewniają spójność z politykami,

strategiami, programami, planami i prognozami w innych obszarach polityki.

4.

Krajowy ośrodek, opracowując projekt Krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia

powietrza

1)

ocenia, do jakiego stopnia krajowe źródła emisji substancji mogą wpływać na jakość

powietrza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i sąsiednich państw członkowskich

Unii Europejskiej, w tym używając danych i metod opracowanych w ramach europejskiego

programu monitorowania i oceny, o którym mowa w art. 9 Konwencji LRTAP;

2)

uwzględnia potrzebę zmniejszenia emisji zanieczyszczeń powietrza, aby osiągnąć cele

dotyczące jakości powietrza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz, w stosownych

przypadkach, sąsiednich państw członkowskich Unii Europejskiej, przy czym przez cele

dotyczące jakości powietrza rozumie się poziomy dopuszczalne, poziomy docelowe i pułapy

stężeń ekspozycji określone w przepisach wydanych na podstawie art. 86 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

3)

priorytetowo traktuje środki redukcji emisji sadzy przy podejmowaniu środków służących

wypełnieniu krajowych zobowiązań w zakresie redukcji emisji pyłu, przy czym przez

sadzę rozumie się węglowe cząstki stałe pochłaniające światło;

4)

uwzględnia potrzebę zapewnienia spójności Krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia

powietrza z innymi politykami, strategiami, programami, planami i prognozami przyjętymi

w oparciu o wymogi określone w przepisach prawa.

5.

Organy administracji publicznej przekazują Krajowemu ośrodkowi, na jego wniosek, informacje

i opinie potrzebne do sporządzenia projektu Krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia

powietrza w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku.

6

Krajowy ośrodek przedkłada ministrowi właściwemu do spraw klimatu projekt Krajowego

programu ograniczania zanieczyszczenia powietrza.

7

Minister właściwy do spraw klimatu przy opracowywaniu Krajowego programu ograniczania

zanieczyszczenia powietrza zapewnia udział społeczeństwa na zasadach i w trybie określonych

w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko

(Dz. U. z 2020 r. poz. 283, 284, 322 i 471).

8

Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw klimatu, przyjmuje Krajowy

program ograniczania zanieczyszczenia powietrza w drodze uchwały.

9

Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje przyjęty Krajowy program ograniczania

zanieczyszczenia powietrza Komisji Europejskiej.

10.

Krajowy program ograniczania zanieczyszczenia powietrza jest aktualizowany nie rzadziej

niż co 4 lata.

11.

Aktualizacja Krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia powietrza zawiera elementy,

o których mowa w ust. 3, a także

1)

ocenę postępów we wdrażaniu Krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia powietrza,

redukcji emisji substancji i zmniejszaniu stężeń;

2)

wszelkie znaczące zmiany polityki i strategii oraz przyjętych założeń, a także znaczące

zmiany harmonogramu wdrażania Krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia powietrza.

12.

Aktualizacji Krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia powietrza dokonuje się

również w przypadku, gdy z inwentaryzacji emisji, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt

3, wynika, że przyjęty w Krajowym programie ograniczania zanieczyszczenia powietrza

poziom redukcji emisji substancji wynikający ze ścieżki redukcji emisji nie został

osiągnięty lub zachodzi ryzyko, że nie zostanie osiągnięty.

13.

Aktualizacja, o której mowa w ust. 12, uwzględnia dodatkowe działania i środki, które

zostały lub zostaną podjęte w celu zmniejszenia poziomu emisji substancji zgodnie

z przyjętą ścieżką redukcji spośród ścieżek redukcji, o których mowa w art. 16c, jeżeli

takie działania i środki są wymagane.

14.

Dodatkowe działania i środki, o których mowa w ust. 13, oraz harmonogram ich wdrożenia

są podejmowane na podstawie propozycji, o których mowa w art. 16d ust. 2.

15.

Aktualizacji, o której mowa w ust. 12, dokonuje się w terminie 18 miesięcy od dnia

przekazania Komisji Europejskiej inwentaryzacji emisji, o której mowa w art. 11 ust.

1 pkt 3.

16.

Do aktualizacji, o której mowa w ust. 10 i 12, stosuje się odpowiednio przepisy ust.

1, 2 i 4-9.

1.

Ścieżka redukcji emisji, o której mowa w art. 16b ust. 3 pkt 3, jest wyznaczana jako

liniowe zmniejszanie wielkości emisji substancji, dla której zostały określone krajowe

zobowiązania w zakresie redukcji emisji substancji, w którym górny punkt wyznacza

poziom redukcji emisji danej substancji wyznaczony jako krajowe zobowiązanie w zakresie

redukcji emisji na 2020 r., a dolny punkt stanowi poziom redukcji emisji tej substancji

wyznaczony jako krajowe zobowiązanie w zakresie redukcji emisji na 2030 r., zwane

dalej „liniową ścieżką redukcji emisji”.

2.

W liniowej ścieżce redukcji emisji wyznacza się także poziom redukcji emisji danej

substancji na 2025 r.

3.

W przypadku gdy osiąganie poziomów zmniejszania wielkości emisji substancji w sposób

wyznaczony liniową ścieżką redukcji emisji jest nieefektywne pod względem ekonomicznym

lub technologicznym, zmniejszanie wielkości emisji substancji można wyznaczyć w sposób

nieliniowy, pod warunkiem że od 2025 r. trajektoria poziomu zmniejszania wielkości

emisji substancji będzie się stopniowo zbliżała do trajektorii wyznaczonej liniową

ścieżką redukcji emisji oraz że nie wpłynie to na żadne z krajowych zobowiązań w zakresie

redukcji emisji w 2030 r.

1

Minister właściwy do spraw klimatu informuje właściwych ministrów w zakresie ich właściwości,

że zgodnie z inwentaryzacją emisji, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 3, przyjęty

w Krajowym programie ograniczania zanieczyszczenia powietrza poziom redukcji emisji

substancji wynikający ze ścieżki redukcji emisji nie został osiągnięty lub zachodzi

ryzyko, że nie zostanie osiągnięty.

2

Właściwi ministrowie w zakresie swojej właściwości opracowują propozycje dodatkowych

działań i środków, o których mowa w art. 16b ust. 14, i przekazują je ministrowi właściwemu

do spraw klimatu w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania informacji, o której mowa

w ust. 1.

3.

W przypadkach, w których

1)

nieosiągnięcie wymaganego poziomu redukcji emisji danej substancji jest następstwem

wyjątkowo chłodnej zimy lub wyjątkowo suchego lata, a średnia roczna wielkość emisji

tej substancji wykazywana w inwentaryzacji, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 3,

za dany rok, rok poprzedzający i rok kolejny nie przekracza wartości krajowych rocznych

emisji, albo

2)

osiągnięcie wymaganego poziomu redukcji emisji danej substancji w danym roku nie jest

możliwe pomimo zrealizowania wszystkich racjonalnych pod względem kosztów środków

oraz jeżeli

a)

co najmniej jedno zobowiązanie w zakresie redukcji emisji substancji zostało określone

na poziomie wyższym niż racjonalna pod względem kosztów redukcja określona w sprawozdaniu

nr 16, o którym mowa w art. 5 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284 z dnia 14 grudnia

2016 r. w sprawie redukcji krajowych emisji niektórych rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych,

zmiany dyrektywy 2003/35/WE oraz uchylenia dyrektywy 2001/81/WE

(Dz. Urz. UE L 344 z 17.12.2016, str. 1), zwanej dalej „dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284”, oraz

b)

przekroczenie poziomu krajowych zobowiązań w zakresie redukcji emisji substancji wskazanego

w załączniku nr 3 do ustawy zostanie co roku zrekompensowane przez równoważną redukcję

emisji innego zanieczyszczenia określonego w tym załączniku, albo

3)

nieosiągnięcie wymaganego poziomu redukcji emisji danej substancji wynika z nagłego

i wyjątkowego zakłócenia lub spadku mocy w systemie wytwarzania lub dostawy energii

elektrycznej lub ciepła, którego nie można było w sposób racjonalny przewidzieć, oraz

jeżeli można wykazać, że

a)

podjęto wszelkie racjonalne działania obejmujące wdrożenie nowych środków i strategii

w celu spełnienia krajowych zobowiązań w zakresie redukcji emisji substancji i że

działania te będą nadal podejmowane, tak aby okres, w którym te zobowiązania nie są

spełniane, był jak najkrótszy, oraz

b)

wdrożenie dodatkowych środków i strategii oprócz wskazanych w lit. a pociągałoby za

sobą nieproporcjonalne koszty i poważnie zagrażałoby krajowemu bezpieczeństwu energetycznemu

lub powodowałoby duże ryzyko ubóstwa energetycznego dla znacznej części ludności

- przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się.

4.

Odstępstwa, o których mowa w ust. 3

1)

pkt 2 - mogą być stosowane nie dłużej niż przez 5 kolejnych lat,

2)

pkt 3 - mogą być stosowane nie dłużej niż przez 3 kolejne lata

- od dnia rozpoczęcia ich stosowania.

5.

Jeżeli z inwentaryzacji emisji, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 3, wynika, że wielkość

emisji substancji, dla której zostały określone krajowe zobowiązania w zakresie redukcji

emisji, przekracza poziom wyznaczony poziomem tych zobowiązań, a przekroczenie to

jest następstwem zastosowania usprawnionych metod w zakresie inwentaryzacji emisji,

zaktualizowanych zgodnie z wiedzą naukową, opracowuje się skorygowaną inwentaryzację

emisji.

6.

Krajowy ośrodek opracowuje skorygowaną inwentaryzację emisji, o której mowa w ust.

5, zgodnie z metodami dotyczącymi korekt inwentaryzacji emisji określonymi w załączniku

nr 2 do ustawy, przyjmując na potrzeby opracowania korekty, że zobowiązania w zakresie

redukcji emisji na lata 2020-2029 zostały określone w dniu 4 maja 2012 r.

7.

Począwszy od 2025 r., skorygowaną inwentaryzację emisji, o której mowa w ust. 5, opracowuje

się z uwzględnieniem aktualnych wskaźników emisji lub metod stosowanych do wyznaczenia

emisji ze szczególnych kategorii źródeł, jeżeli pozwalają na dokładniejsze określenie

emisji niż normy wynikające z przepisów prawa Unii Europejskiej w dziedzinie ochrony

powietrza zamieszczonych na liście, o której mowa w art. 14 ust. 3 lit. b dyrektywy

Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284.

8

Po przekazaniu przez Krajowy ośrodek skorygowanej inwentaryzacji emisji, o której

mowa w ust. 5, minister właściwy do spraw klimatu przekazuje ją Komisji Europejskiej

w terminie do dnia 15 lutego danego roku sprawozdawczego, informując o znaczącej różnicy

w zakresie wskaźników emisji.

9

Minister właściwy do spraw klimatu w terminie do dnia 15 lutego roku, za który jest

opracowywana inwentaryzacja, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 3, informuje Komisję

Europejską o zastosowaniu odstępstw, o których mowa w ust. 3 lub 5, wskazując zanieczyszczenia,

dla których poziom krajowych zobowiązań w zakresie redukcji emisji nie zostanie dotrzymany.

10.

Zastosowanie odstępstwa, o którym mowa w ust. 3 lub 5, uznaje się za skuteczne, jeżeli

Komisja Europejska nie zgłosi zastrzeżeń w terminie 9 miesięcy od dnia otrzymania

informacji, o której mowa w ust. 9.

11.

W przypadku uznania przez Komisję Europejską, że warunki zastosowania odstępstw, o

których mowa w ust. 3 lub 5 nie zostały spełnione, ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Minister właściwy do spraw

1)

budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa,

2)

energii,

3)

gospodarki,

4)

gospodarki morskiej,

5)

rolnictwa,

6)

transportu,

7)

żeglugi śródlądowej

- każdy w zakresie swojej właściwości, sporządza i przekazuje ministrowi właściwemu

do spraw klimatu informację dotyczącą stosowanych działań i środków ujętych w Krajowym

programie ograniczania zanieczyszczenia powietrza, które mają zapewnić dotrzymanie

krajowych zobowiązań w zakresie redukcji emisji substancji określonych w załączniku

nr 3 do ustawy lub wyznaczonej ścieżki redukcji emisji przyjętej spośród ścieżek redukcji

emisji, o których mowa w art. 16c.

2

Informacje, o których mowa w ust. 1, przekazuje się do dnia 31 stycznia każdego roku

za rok poprzedni. Informacje są opracowywane na formularzu udostępnionym w Biuletynie

Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego

do spraw klimatu.

3

Minister właściwy do spraw klimatu na podstawie informacji, o których mowa w ust.

1, przygotowuje roczne sprawozdanie o stosowanych działaniach i środkach, które mają

zapewnić dotrzymanie krajowych zobowiązań w zakresie redukcji emisji substancji określonych

w załączniku nr 3 do ustawy lub wyznaczonej ścieżki redukcji emisji przyjętej spośród

ścieżek redukcji emisji, o których mowa w art. 16c, oraz o redukcji emisji uzyskanej

w wyniku stosowania tych działań i środków.

4

Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje roczne sprawozdanie, o którym mowa w

ust. 3, Radzie Ministrów w terminie do dnia 30 czerwca roku następującego po roku,

którego dotyczy sprawozdanie.

1.

Jednostki Kioto mogą być

1)

wykorzystywane do wypełnienia zobowiązania do redukcji emisji gazów cieplarnianych

wynikającego z Protokołu z Kioto;

2)

przedmiotem międzynarodowego obrotu;

3)

przenoszone na kolejny okres rozliczeniowy, z wyjątkiem jednostek pochłaniania.

2.

Czynności, o których mowa w ust. 1, prowadzi się zgodnie z postanowieniami Protokołu

z Kioto oraz decyzjami Konferencji Stron Konwencji Klimatycznej stanowiącej spotkanie

Stron Protokołu z Kioto.

3.

Jednostki przyznanej emisji mogą być dodatkowo wykorzystywane do zamiany na

1)

jednostki redukcji emisji odpowiadające redukcji lub uniknięciu emisji gazów cieplarnianych

uzyskane w ramach projektów wspólnych wdrożeń zrealizowanych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

uprawnienia do emisji w ramach systemu handlu uprawnieniami do emisji.

4.

Uprawnienia do emisji w ramach systemu handlu uprawnieniami do emisji mogą być zamieniane

na jednostki przyznanej emisji.

5.

Jednostki pochłaniania mogą być dodatkowo wykorzystywane do zamiany na jednostki redukcji

emisji odpowiadające pochłanianiu dwutlenku węgla (CO2) uzyskanemu w wyniku realizacji projektów wspólnych wdrożeń na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

6.

(uchylony)

7.

(uchylony)

1.

Jednostki Kioto, jednostki rocznych limitów emisji, długoterminowe jednostki poświadczonej

redukcji emisji, tymczasowe jednostki poświadczonej redukcji emisji są utrzymywane

na odpowiednich rachunkach w rejestrze Unii, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do

emisji gazów cieplarnianych.

2.

Jednostki Kioto, jednostki rocznych limitów emisji, długoterminowe jednostki poświadczonej

redukcji emisji, tymczasowe jednostki poświadczonej redukcji emisji należące do Skarbu

Państwa są utrzymywane na krajowych rachunkach posiadania w rejestrze Unii.

3.

Uprawnienia do emisji lub jednostki Kioto pozostające na zamykanym rachunku w rejestrze

Unii, w przypadku braku innej dyspozycji posiadacza tego rachunku, są przenoszone

na krajowy rachunek posiadania w tym rejestrze.

1.

Obrót, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2, następuje na podstawie umowy zawieranej

między Rzecząpospolitą Polską a państwem uprawnionym lub upoważnionym przez to państwo

podmiotem.

2.

Umowy, o których mowa w ust. 1, mogą być zawierane jako umowy międzynarodowe zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 14 kwietnia 2000 r. o umowach międzynarodowych

(Dz. U. z 2020 r. poz. 127) albo jako umowy cywilnoprawne.

3.

Zawarcie umowy cywilnoprawnej wymaga uzyskania zgody Rady Ministrów.

4.

Umowa cywilnoprawna, w terminie 14 dni od dnia jej zawarcia, jest przekazywana Radzie

Ministrów do wiadomości.

Wpływy pochodzące ze sprzedaży jednostek Kioto są przekazywane na rachunek bankowy

Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, zwanego dalej „Narodowym

Funduszem”, lub na wyodrębnione subkonto tego rachunku, jeżeli wynika to z zawartej

umowy sprzedaży jednostek Kioto.

Organem właściwym w sprawach, o których mowa w art. 18 i 19, jest minister właściwy

do spraw klimatu.

1

Krajowy ośrodek przedkłada ministrowi właściwemu do spraw klimatu informacje i dane

dotyczące oszacowania liczby jednostek przyznanej emisji, które mogą zostać zbyte.

2.

Przy szacowaniu liczby jednostek przyznanej emisji bierze się pod uwagę informacje

dotyczące

1)

przewidywanej całkowitej krajowej emisji gazów cieplarnianych w okresie rozliczeniowym

2008-2012;

2)

całkowitej rzeczywistej krajowej emisji gazów cieplarnianych dostępne za ostatni rok;

3)

całkowitej rzeczywistej emisji z instalacji objętych systemem handlu uprawnieniami

do emisji dostępne za ostatni rok;

4)

liczby jednostek przyznanej emisji przeznaczonych do zamiany na uprawnienia do emisji

przyznawane instalacjom w ramach systemu handlu uprawnieniami do emisji;

5)

liczby jednostek przyznanej emisji przeznaczonych do zamiany na jednostki redukcji

emisji dla projektów wspólnych wdrożeń realizowanych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

6)

poziomu Krajowej rezerwy jednostek Kioto;

7)

przewidywanej liczby jednostek przyznanej emisji przeznaczonych do przeniesienia na

kolejny okres rozliczeniowy;

8)

wielkości popytu i podaży jednostek przyznanej emisji na rynku międzynarodowym;

9)

dotychczasowej liczby zbytych jednostek przyznanej emisji.

1.

Krajowy limit emisji gazów cieplarnianych, zwany dalej „krajowym limitem”, oznacza

poziom emisji gazów cieplarnianych nieobjętych systemem handlu uprawnieniami do emisji,

o którym mowa w ustawie z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów

cieplarnianych, wyznaczony dla każdego roku w decyzji Komisji nr 2013/162/UE z dnia 26 marca 2013 r. określającej roczne limity

emisji państw członkowskich na lata 2013-2020 zgodnie z decyzją Parlamentu Europejskiego

i Rady nr 406/2009/WE

(Dz. Urz. UE L 90 z 28.03.2013, str. 106, z późn. zm.). Krajowy limit wyrażony jest w jednostkach rocznych limitów emisji.

2

Rozliczanie emisji gazów cieplarnianych nieobjętych systemem handlu uprawnieniami

do emisji polega na równoważeniu krajowej rocznej emisji gazów cieplarnianych nieobjętych

systemem handlu uprawnieniami do emisji jednostkami rocznych limitów emisji lub jednostkami,

o których mowa w art. 21c ust. 1.

3.

Jeżeli ze sprawozdania, o którym mowa w art. 11a ust. 3 pkt 1, wynika, że wynik rozliczenia

emisji, o którym mowa w ust. 2, jest ujemny, minister właściwy do spraw klimatu może

1)

pobrać część krajowego limitu przyznanego na kolejny rok w ilości nie większej niż

5% krajowego limitu przewidzianego na rok, którego dotyczy sprawozdanie, lub

2)

nabyć jednostki rocznych limitów emisji od innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

3

nabyć część limitu określonego w art. 5 ust. 4 decyzji nr 2009/406/WE od innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej.

4.

Jeżeli ze sprawozdania, o którym mowa w art. 11a ust. 3 pkt 1, wynika, że wynik rozliczenia

emisji, o którym mowa w ust. 2, jest dodatni, nadwyżka krajowego limitu jest przenoszona

na kolejny rok, z uwzględnieniem ust. 5.

5

Jeżeli ze sprawozdania, o którym mowa w art. 11a ust. 3 pkt 1, wynika, że wynik rozliczenia

emisji, o którym mowa w ust. 2, jest dodatni, minister właściwy do spraw klimatu może

zbyć nadwyżkę krajowego limitu innemu państwu członkowskiemu Unii Europejskiej.

Minister właściwy do spraw klimatu może nabyć jednostki rocznych limitów emisji od

innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej w innych przypadkach niż określone

w art. 21a ust. 3 pkt 2, kierując się ważnym gospodarczym interesem państwa.

1.

Do rozliczenia emisji gazów cieplarnianych nieobjętych systemem handlu uprawnieniami

do emisji można wykorzystywać także

1)

jednostki lub uprawnienia z projektów, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 4;

2)

tymczasowe jednostki poświadczonej redukcji emisji i długoterminowe jednostki poświadczonej

redukcji emisji;

3)

podlegające wymianie zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do

emisji gazów cieplarnianych

a)

jednostki redukcji emisji i jednostki poświadczonej redukcji emisji wydane za redukcje

emisji osiągnięte do końca 2012 r.,

b)

jednostki redukcji emisji i jednostki poświadczonej redukcji emisji wydane za redukcje

emisji osiągnięte od 2013 r., ale z projektów zarejestrowanych przed 2013 r.,

c)

jednostki poświadczonej redukcji emisji wydane w odniesieniu do redukcji emisji osiągniętej

w krajach najsłabiej rozwiniętych do czasu ratyfikacji przez te kraje porozumienia

z Unią Europejską lub do 2020 r., w zależności od tego, które z tych zdarzeń nastąpi

wcześniej.

2.

Kraje najsłabiej rozwinięte, o których mowa w ust. 1 pkt 3 lit. c, oznaczają kraje

znajdujące się na liście zatwierdzonej przez Radę Gospodarczą i Społeczną Organizacji

Narodów Zjednoczonych.

3

W przypadku wykorzystania jednostek, o których mowa w ust. 1 pkt 2, minister właściwy

do spraw klimatu zastępuje je, przed datą ich wygaśnięcia, innymi tymczasowymi jednostkami

poświadczonej redukcji emisji i długoterminowymi jednostkami poświadczonej redukcji

emisji lub innymi jednostkami Kioto.

4.

Wykorzystanie jednostek, o których mowa w ust. 1 pkt 2, jest ograniczone do limitu

określonego w art. 5 ust. 4 decyzji nr 2009/406/WE.

5

Niewykorzystany w danym roku limit, o którym mowa w ust. 4, może zostać przeniesiony

na kolejne lata do 2020 r. lub zbyty na rzecz innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej

z zachowaniem limitu określonego na podstawie art. 5 ust. 6 decyzji nr 2009/406/WE.

Decyzję o przeniesieniu lub zbyciu tego limitu podejmuje minister właściwy do spraw

klimatu.

1

Minister właściwy do spraw klimatu stosuje przepisy art. 21a ust. 3 i 5 oraz art.

21c ust. 1 i 5, kierując się strategią zarządzania krajowym limitem.

2

Strategię zarządzania krajowym limitem opracowuje minister właściwy do spraw klimatu

i uzgadnia ją z członkami Rady Ministrów. Rada Ministrów zatwierdza strategię w drodze

uchwały.

3.

Strategia zawiera w szczególności założenia i wytyczne metodyki rozliczania i prognozowania

emisji gazów cieplarnianych nieobjętych systemem handlu uprawnieniami do emisji z

uwzględnieniem

1)

rzeczywistych emisji gazów cieplarnianych nieobjętych systemem handlu uprawnieniami

do emisji w danym roku w Rzeczypospolitej Polskiej i innych państwach członkowskich

Unii Europejskiej;

2)

prognozowanych w kolejnych latach krajowych emisji gazów cieplarnianych nieobjętych

systemem handlu uprawnieniami do emisji w Rzeczypospolitej Polskiej i innych państwach

członkowskich Unii Europejskiej;

3)

ceny jednostek Kioto, jednostek rocznych limitów emisji, tymczasowych jednostek poświadczonej

redukcji emisji i długoterminowych jednostek poświadczonej redukcji emisji;

4)

rozkładu geograficznego projektów, z których pochodzą jednostki, o których mowa w

pkt 3;

5)

wielkości popytu i podaży jednostek na rynku unijnym i międzynarodowym;

6)

tendencji w zakresie przemieszczania emisji gazów cieplarnianych objętych systemem

handlu uprawnieniami do emisji poza ten system.

4.

Strategia zarządzania krajowym limitem nie jest dokumentem planistycznym w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

1.

Wpływy ze zbycia jednostek rocznych limitów emisji lub niewykorzystanego w danym roku

limitu, o którym mowa w art. 21c ust. 4, stanowią dochód budżetu państwa.

2.

Nabycie jednostek rocznych limitów emisji, o których mowa w art. 21a ust. 3 pkt 2

oraz art. 21b oraz jednostek, o których mowa w art. 21c ust. 1, lub niewykorzystanego

w danym roku przez inne państwa członkowskie Unii Europejskiej limitu, o którym mowa

w art. 5 ust. 6 decyzji nr 2009/406/WE, następuje ze środków budżetu państwa.

3.

Do zbycia lub nabycia jednostek rocznych limitów emisji oraz jednostek, o których

mowa w art. 21c ust. 1, lub niewykorzystanego w danym roku limitu, o którym mowa w

art. 21c ust. 4, przepisy art. 19 stosuje się odpowiednio.

1

Jeżeli mimo zastosowania środków, o których mowa w art. 21a ust. 3, art. 21b i art.

21c ust. 1, wynik rozliczenia emisji, o którym mowa w art. 21a ust. 2, pozostaje ujemny,

minister właściwy do spraw klimatu poleca Krajowemu ośrodkowi opracowanie planu działań

korygujących.

2.

Plan działań korygujących opracowuje się bez uszczerbku dla obowiązku zastosowania

środków korygujących określonych w art. 7 ust. 1 lit. a i c decyzji nr 406/2009/WE.

3.

Plan działań korygujących opracowuje się w szczególności na podstawie informacji,

danych i analiz przekazywanych przez organy administracji publicznej, informacji i

danych zawartych w Krajowej bazie, informacji zawartych w prognozach zmian aktywności,

o których mowa w art. 9 ust. 1, oraz innych informacji i danych udostępnianych przez

organizacje samorządu gospodarczego i organizacje pracodawców, a także fundusze ochrony

środowiska i gospodarki wodnej.

4.

Informacje, dane i analizy, o których mowa w ust. 3, obejmują w szczególności

1)

krótkookresowe i długookresowe prognozy makroekonomiczne;

2)

krajowe i sektorowe polityki i strategie gospodarcze;

3)

informacje dotyczące

a)

podejmowanych działań przyczyniających się do ograniczania lub redukcji emisji,

b)

rodzajów stosowanych instrumentów prawnych, ekonomicznych i administracyjnych wspomagających

redukcję emisji,

c)

oceny stanu jakości środowiska wykonywanych w ramach państwowego monitoringu środowiska.

5.

Na wniosek Krajowego ośrodka organy administracji publicznej przekazują dane, informacje

lub analizy niezbędne do sporządzenia projektów planów, o których mowa w ust. 1.

6.

Krajowy ośrodek, przygotowując projekt planu działań korygujących, może występować

o udostępnienie niezbędnych danych, informacji lub analiz do organizacji samorządu

gospodarczego, organizacji pracodawców lub funduszy ochrony środowiska i gospodarki

wodnej.

7.

Plan działań korygujących, o którym mowa w ust. 1, określa

1)

działania, jakie zostaną wdrożone w celu wypełnienia krajowego limitu;

2)

harmonogram wdrożenia działań, o których mowa w pkt 1.

8

Projekt planu działań korygujących opracowuje się w terminie nie krótszym niż 3 miesiące

od dnia wydania polecenia, o którym mowa w ust. 1, i przekazuje ministrowi właściwemu

do spraw klimatu. Minister właściwy do spraw klimatu uzgadnia plan działań korygujących

z członkami Rady Ministrów i przedstawia go do akceptacji Radzie Ministrów.

9

Zaakceptowany przez Radę Ministrów plan działań korygujących minister właściwy do

spraw klimatu przekazuje Komisji Europejskiej nie później niż w terminie 3 miesięcy

po zamknięciu rachunku zgodności, o którym mowa w art. 31 ust. 1 rozporządzenia Komisji

(UE) 389/2013.

1.

Tworzy się Krajowy system zielonych inwestycji, w ramach którego środki pochodzące

ze sprzedaży jednostek przyznanej emisji oraz środki uzyskane w wyniku przeprowadzenia

aukcji, o których mowa w art. 27 ust. 3 zdanie drugie ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami

do emisji gazów cieplarnianych, gromadzone na rachunku, o którym mowa w art. 23 ust. 1 oraz 1a, są przeznaczane

na

1)

dofinansowanie realizacji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

a)

programów lub projektów związanych z ochroną środowiska, w szczególności z ograniczeniem

lub unikaniem krajowej emisji gazów cieplarnianych, pochłanianiem lub sekwestracją

dwutlenku węgla (CO2),

b)

działań adaptacyjnych do zmian klimatu,

c)

innych działań związanych z ochroną powietrza,

d)

inwestycji realizowanych przez operatora systemu dystrybucyjnego,

e)

inwestycji w instalacje odnawialnych źródeł energii,

f)

inwestycji w jednostki kogeneracji wytwarzające energię elektryczną i ciepło użytkowe

w wysokosprawnej kogeneracji,

g)

inwestycji mających na celu dostosowanie do przepisów prawa Unii Europejskiej mających

na celu ochronę środowiska, w szczególności poziomów emisji ustalonych w decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/1442 z dnia 31 lipca 2017 r. ustanawiającej

konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do dużych obiektów

energetycznego spalania zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE

(Dz. Urz. UE L 212 z 17.08.2017, str. 1),

h)

inwestycji w magazyny energii elektrycznej;

2)

refinansowanie

a)

Narodowemu Funduszowi kosztów związanych z przeznaczaniem środków tego funduszu niebędących

wpływami pochodzącymi ze sprzedaży jednostek Kioto,

b)

wojewódzkiemu funduszowi ochrony środowiska i gospodarki wodnej, zwanemu dalej „wojewódzkim

funduszem”, kosztów związanych z przeznaczaniem środków tego funduszu

- na dofinansowanie programów lub projektów z zakresu ochrony środowiska, w tym kosztów

związanych z przekazaniem środków na dochody budżetu państwa w celu dofinansowania

zadań realizowanych przez państwowe jednostki budżetowe, obejmujących realizację tych

programów lub projektów.

2.

Programy lub projekty, o których mowa w ust. 1, są realizowane w obszarach

1)

poprawy efektywności energetycznej w różnych sektorach gospodarki;

2)

poprawy efektywności wykorzystania węgla, w tym związanej z czystymi technologiami

węglowymi;

3)

zamiany stosowanego paliwa na paliwo niskoemisyjne;

4)

unikania lub redukcji emisji gazów cieplarnianych w sektorze transportu;

5)

wykorzystania odnawialnych źródeł energii;

5a)

inwestycji w jednostki kogeneracji wytwarzające energię elektryczną i ciepło użytkowe

w wysokosprawnej kogeneracji;

6)

unikania lub redukcji emisji metanu przez jego odzyskiwanie i wykorzystywanie w przemyśle

wydobywczym, gospodarce odpadami i ściekami oraz w gospodarce rolnej, a także przez

wykorzystywanie go do produkcji energii;

7)

działań związanych z sekwestracją gazów cieplarnianych;

8)

innych działań zmierzających do ograniczania lub unikania krajowej emisji gazów cieplarnianych

lub pochłaniania dwutlenku węgla (CO2) oraz adaptacji do zmian klimatu;

8a)

inwestycji realizowanych przez operatora systemu dystrybucyjnego;

8b)

dostosowania jednostek wytwórczych do poziomów emisji ustalonych w przepisach prawa

Unii Europejskiej mających na celu ochronę środowiska, w szczególności w decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/1442 z dnia 31 lipca 2017 r. ustanawiającej

konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do dużych obiektów

energetycznego spalania zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE;

8c)

inwestycji w magazyny energii elektrycznej;

9)

prowadzenia prac badawczo-rozwojowych w zakresie wykorzystania odnawialnych źródeł

energii oraz zaawansowanych i innowacyjnych technologii przyjaznych środowisku;

10)

działalności edukacyjnej, w tym prowadzenia szkoleń wspomagających wypełnianie krajowych

zobowiązań wynikających z Protokołu z Kioto.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje programów i projektów przeznaczonych

do realizacji w obszarach, o których mowa w ust. 2 pkt 1-4, 6-8, 9 i 10, kierując

się koniecznością wypełniania zobowiązań wynikających z przepisów prawa Unii Europejskiej

i umów międzynarodowych z zakresu ochrony środowiska oraz potrzebą zapewnienia przejrzystości

procedur wyboru programów i projektów, a także mając na uwadze wyznaczone obszary

oraz wielkość osiąganych efektów ekologicznych.

4

Minister właściwy do spraw klimatu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

energii, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje programów i projektów przeznaczonych

do realizacji w obszarach, o których mowa w ust. 2 pkt 5, 5a i 8a-8c, kierując się

koniecznością wypełniania zobowiązań wynikających z przepisów prawa Unii Europejskiej

i umów międzynarodowych z zakresu ochrony środowiska oraz potrzebą zapewnienia przejrzystości

procedur wyboru programów i projektów, a także mając na uwadze wyznaczone obszary

oraz wielkość osiąganych efektów środowiskowych.

1.

Wpływy pochodzące ze sprzedaży jednostek przyznanej emisji są przekazywane na wyodrębniony

rachunek bankowy Narodowego Funduszu, zwany dalej „Rachunkiem klimatycznym”, jeżeli

wynika to z zawartej umowy sprzedaży jednostek przyznanej emisji.

1a.

20% środków uzyskanych w wyniku przeprowadzenia aukcji, o których mowa w art. 27 ust. 3 zdanie drugie ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami

do emisji gazów cieplarnianych, przekazuje się na wyodrębnione subkonto w ramach Rachunku klimatycznego. Z uwzględnieniem

art. 401d ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska środki te mogą być przeznaczone wyłącznie na dofinansowanie realizacji na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej inwestycji w obszarach, o których mowa w art. 22 ust. 2

pkt 5, 5a i 8a-8c.

2.

Niewykorzystane w terminie określonym umową sprzedaży jednostek przyznanej emisji

środki, o których mowa w art. 22 ust. 1, są, jeżeli wynika to z zawartej umowy, zwracane

na wskazany w tej umowie rachunek bankowy.

3.

Wpływy pochodzące ze sprzedaży jednostek przyznanej emisji mogą być gromadzone na

wyodrębnionych subkontach w ramach Rachunku klimatycznego, jeżeli wynika to z zawartej

umowy sprzedaży jednostek przyznanej emisji.

4.

Narodowy Fundusz nie pobiera opłat za obsługę Rachunku klimatycznego.

1

Tworzy się Radę Konsultacyjną jako organ doradczy ministra właściwego do spraw klimatu

w zakresie funkcjonowania Krajowego systemu zielonych inwestycji, w odniesieniu do

obszarów, o których mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1-4, 6-8, 9 i 10.

2.

Do zadań Rady Konsultacyjnej należy opiniowanie spraw związanych z funkcjonowaniem

Krajowego systemu zielonych inwestycji, w tym w szczególności opiniowanie

1)

regulaminu naboru wniosków o udzielenie dofinansowania ze środków zgromadzonych na

Rachunku klimatycznym oraz jego zmian;

2)

programów i projektów wstępnie zakwalifikowanych do dofinansowania ze środków zgromadzonych

na Rachunku klimatycznym;

3)

list kosztów, o których mowa w art. 31a ust. 1 i art. 31b ust. 2.

3.

Rada Konsultacyjna przy opiniowaniu programów i projektów, o których mowa w ust. 2

pkt 2, bierze pod uwagę obszary, o których mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1-4, 6-8, 9 i

10, rodzaje przeznaczonych do realizacji programów i projektów, określone w przepisach

wydanych na podstawie art. 22 ust. 3, oraz spełnianie warunków niezbędnych do udzielenia

pomocy.

3a.

Rada Konsultacyjna przy opiniowaniu list kosztów, o których mowa w art. 31a ust. 1

i art. 31b ust. 2, bierze pod uwagę obszary, o których mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1-4,

6-8, 9 i 10, oraz rodzaje programów lub projektów, określone w przepisach wydanych

na podstawie art. 22 ust. 3.

4.

W skład Rady Konsultacyjnej wchodzi po jednym przedstawicielu

1

ministra właściwego do spraw klimatu;

2)

ministra właściwego do spraw gospodarki;

2a)

ministra właściwego do spraw energii;

3)

ministra właściwego do spraw finansów publicznych;

4)

ministra właściwego do spraw rolnictwa;

5)

(uchylony)

5a

ministra właściwego do spraw aktywów państwowych;

6)

ministra właściwego do spraw transportu;

7)

ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki;

8)

Krajowego ośrodka.

5

Przedstawiciela Krajowego ośrodka powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw klimatu.

5a.

W pracach Rady Konsultacyjnej bierze udział, w charakterze obserwatora, bez prawa

głosu, przedstawiciel Krajowego operatora systemu zielonych inwestycji.

6.

Wydatki związane z obsługą Rady Konsultacyjnej są finansowane ze środków zgromadzonych

na Rachunku klimatycznym.

7

Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze zarządzenia, regulamin prac Rady

Konsultacyjnej.

1.

Krajowym systemem zielonych inwestycji zarządza Krajowy operator systemu zielonych

inwestycji, zwany dalej „Krajowym operatorem”.

2.

Do zadań Krajowego operatora należy

1)

organizowanie naboru wniosków o dofinansowanie ze środków zgromadzonych na Rachunku

klimatycznym i ich weryfikacja;

2)

sporządzanie listy programów i projektów, które zostały wstępnie zakwalifikowane do

dofinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym;

2a

przedkładanie ministrowi właściwemu do spraw klimatu list kosztów wstępnie zakwalifikowanych

do refinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym wraz ze wskazaniem

programów lub projektów, których dotyczą te koszty;

3)

nadzorowanie wdrażania i realizacji programów i projektów oraz ocena uzyskanych przez

nie efektów ekologicznych;

4

przygotowywanie i przedkładanie ministrowi właściwemu do spraw klimatu raportów wynikających

z postanowień umów o sprzedaży jednostek przyznanej emisji;

5)

organizowanie pomocy technicznej dla potencjalnych beneficjentów;

6)

prowadzenie działalności promocyjnej i informacyjnej o Krajowym systemie zielonych

inwestycji;

7)

(uchylony)

7a)

monitorowanie

a)

osiągniętych efektów związanych z uniknięciem lub redukcją emisji gazów cieplarnianych

w ramach Krajowego systemu zielonych inwestycji,

b)

wydatkowania przez beneficjentów środków uzyskanych z Rachunku klimatycznego oraz

postępów w realizacji programów lub projektów dofinansowanych ze środków zgromadzonych

na Rachunku klimatycznym;

8)

prowadzenie wykazu programów lub projektów dofinansowanych

a)

ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym,

b)

z innych środków Narodowego Funduszu lub środków wojewódzkiego funduszu, w odniesieniu

do których koszty związane z ich przeznaczaniem refinansowano ze środków zgromadzonych

na Rachunku klimatycznym;

9)

sprawowanie kontroli nad wykorzystaniem przez beneficjentów środków.

2a.

Monitorowaniem, o którym mowa w ust. 2 pkt 7a lit. a, obejmuje się okres do 5 lat

kalendarzowych następujących po roku, w którym zakończono realizację programu lub

projektu.

3.

Koszty związane z wykonywaniem zadań, o których mowa w ust. 2, są pokrywane ze środków

zgromadzonych na Rachunku klimatycznym, zgodnie z umowami sprzedaży jednostek przyznanej

emisji.

Wykonywanie zadań Krajowego operatora powierza się Narodowemu Funduszowi.

Minister właściwy do spraw klimatu sprawuje nadzór nad wykonywaniem zadań przez Krajowego

operatora.

1.

Dofinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym realizacji programów

i projektów, o których mowa w art. 22, dokonuje się w formie dotacji, w tym dotacji

przeznaczanych na dopłaty do oprocentowania kredytów bankowych oraz dotacji przeznaczanych

na częściową spłatę kapitału kredytów bankowych.

2.

W zakresie, w jakim dofinansowanie programów lub projektów stanowi pomoc spełniającą

przesłanki określone w art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

albo pomoc de minimis , do tego dofinansowania mają zastosowanie szczegółowe warunki udzielania pomocy.

3.

(uchylony)

1.

Krajowy operator organizuje i prowadzi w trybie konkursowym nabór wniosków o udzielenie

dofinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym dla programów lub

projektów w ramach Krajowego systemu zielonych inwestycji.

2.

Ogłoszenie o naborze wniosków i jego warunkach Krajowy operator zamieszcza w dzienniku

o zasięgu ogólnopolskim i na swojej stronie internetowej.

3.

Krajowy operator ustala regulamin naboru wniosków, uwzględniając wymagania wynikające

z zawartych umów sprzedaży jednostek przyznanej emisji, i podaje go do publicznej

wiadomości na swojej stronie internetowej.

3a.

Krajowy operator ustala regulamin naboru wniosków o dofinansowanie projektów ze środków,

o których mowa w art. 23 ust. 1a, i podaje go do publicznej wiadomości na swojej stronie

internetowej.

4.

Regulamin naboru wniosków powinien zawierać

1)

określenie podmiotów mogących ubiegać się o udzielenie dofinansowania ze środków zgromadzonych

na Rachunku klimatycznym;

2)

procedurę lub procedury wyboru i kryteria oceny programów i projektów;

3)

terminy składania wniosków oraz oceny programów i projektów;

3a)

określenie limitu środków przeznaczonego na dofinansowanie;

3b)

wskazanie możliwości przeznaczenia niewykorzystanej kwoty limitu na dofinansowanie

programów lub projektów rezerwowych;

4)

wzory formularzy wniosków.

4a.

Krajowy operator może zmieniać regulamin naboru wniosków, jeżeli zmiany nie spowodują

pogorszenia warunków naboru lub jeżeli konieczność ich wprowadzenia wynika ze zmian

przepisów prawa powszechnie obowiązującego.

5

Regulamin naboru wniosków oraz jego zmiany wymagają zatwierdzenia przez ministra właściwego

do spraw klimatu.

1.

Wniosek o udzielenie dofinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym

składa się do Krajowego operatora.

2.

Krajowy operator dokonuje wstępnego wyboru programów i projektów do dofinansowania

ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym.

3.

Krajowy operator zamieszcza na swojej stronie internetowej

1)

informację o podmiotach, których programy lub projekty zostały wstępnie zakwalifikowane

do dofinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym, zwanych dalej

„podmiotami”;

2)

listę programów i projektów, które zostały wstępnie zakwalifikowane do dofinansowania

ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym;

3)

informację o zakresie, sposobie i warunkach dofinansowania oraz terminie realizacji

programów lub projektów, o których mowa w pkt 2.

4

Krajowy operator przedkłada ministrowi właściwemu do spraw klimatu do zaakceptowania

listę i informacje, o których mowa w ust. 3.

5

Minister właściwy do spraw klimatu, biorąc pod uwagę wyniki naboru, o którym mowa

w art. 29 ust. 1, akceptuje poszczególne programy i projekty umieszczone na liście,

o której mowa w ust. 3 pkt 2, lub odmawia akceptacji, w drodze decyzji, poszczególnych

programów i projektów. Minister właściwy do spraw klimatu bierze pod uwagę także opinię

Rady Konsultacyjnej.

6

Minister właściwy do spraw klimatu zamieszcza na stronie internetowej obsługującego

go urzędu wykaz podmiotów, których programy lub projekty zostały zaakceptowane, zwanych

dalej „beneficjentami”, wraz z listą tych programów i projektów.

7

Krajowy operator po otrzymaniu zaakceptowanej przez ministra właściwego do spraw klimatu

listy programów i projektów zawiera umowę o udzielenie dotacji z każdym z beneficjentów

albo z beneficjentem i bankiem udzielającym beneficjentowi kredytu na realizację programu

lub projektu.

8.

Umowa, o której mowa w ust. 7, określa szczegółowy zakres i częstotliwość składania

przez beneficjenta raportów zawierających dane i informacje dotyczące osiągniętych

efektów związanych z uniknięciem lub redukcją emisji gazów cieplarnianych, wydatkowania

środków uzyskanych z Rachunku klimatycznego oraz postępów w realizacji programu lub

projektu.

1.

W przypadku gdy suma wnioskowanego dofinansowania programów lub projektów wstępnie

wybranych do dofinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym przekracza

limit środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym przeznaczony na dofinansowanie,

określony w regulaminie naboru wniosków, programy lub projekty wstępnie wybrane dzieli

się na podstawowe i rezerwowe.

2.

Podziału programów lub projektów na podstawowe i rezerwowe dokonuje Krajowy operator,

z uwzględnieniem kryterium efektywności.

3.

Do programów i projektów podstawowych stosuje się art. 30 ust. 3-8.

1.

W przypadku gdy limit środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym przeznaczony

na dofinansowanie, określony w regulaminie naboru wniosków, nie został w całości wykorzystany

na dofinansowanie programów lub projektów podstawowych, Krajowy operator może przeznaczyć

niewykorzystaną kwotę limitu na dofinansowanie programów lub projektów rezerwowych,

jeżeli regulamin naboru wniosków tak stanowi.

2.

Programy i projekty rezerwowe, na dofinansowanie których Krajowy operator przeznaczył

niewykorzystaną kwotę limitu, są programami i projektami wstępnie zakwalifikowanymi

do dofinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym.

3.

Do programów i projektów, o których mowa w ust. 2, stosuje się art. 30 ust. 3-8.

1

Podmiot, którego program lub projekt znajdujący się na liście, o której mowa w art.

30 ust. 3 pkt 2, nie został zaakceptowany przez ministra właściwego do spraw klimatu,

może, w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji, złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie

sprawy do ministra właściwego do spraw klimatu.

2

W przypadku gdy minister właściwy do spraw klimatu utrzyma w mocy swoją decyzję, podmiotowi

przysługuje prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w terminie

14 dni od dnia otrzymania decyzji.

3.

Wniesienie skargi nie wstrzymuje zawierania umów o udzielenie dotacji z beneficjentami.

1

W celu uzyskania refinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym

kosztów, o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt 2 lit. a, w tym kosztów związanych z

przeznaczaniem środków na dofinansowanie programów lub projektów rezerwowych, o których

mowa w art. 30a ust. 1, Narodowy Fundusz sporządza i przedkłada do zaakceptowania

ministrowi właściwemu do spraw klimatu listę kosztów wstępnie zakwalifikowanych do

refinansowania wraz ze wskazaniem programów lub projektów, których te koszty dotyczą.

2.

Lista kosztów, o której mowa w ust. 1, obejmuje koszty Narodowego Funduszu związane

z przeznaczaniem środków niebędących wpływami pochodzącymi ze sprzedaży jednostek

Kioto, zgodnie z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, na

1)

dotacje, w tym dopłaty do oprocentowania kredytów bankowych, częściowe spłaty kapitału

kredytów bankowych, dopłaty do oprocentowania lub ceny wykupu obligacji, w celu dofinansowania

programów lub projektów realizowanych w obszarach, o których mowa w art. 22 ust. 2;

2)

dofinansowanie zadań realizowanych przez państwowe jednostki budżetowe, obejmujących

realizację programów lub projektów w obszarach, o których mowa w art. 22 ust. 2.

3

Minister właściwy do spraw klimatu akceptuje poszczególne koszty z listy kosztów,

o której mowa w ust. 1. Minister właściwy do spraw klimatu bierze pod uwagę opinię

Rady Konsultacyjnej.

4.

Po uzyskaniu akceptacji, o której mowa w ust. 3, Narodowy Fundusz dokonuje refinansowania

kosztów, o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt 2 lit. a, przez przeniesienie kwoty środków

zgromadzonych na Rachunku klimatycznym odpowiadającej wysokości tych kosztów na rachunek

bankowy Narodowego Funduszu niebędący Rachunkiem klimatycznym.

1.

W celu uzyskania refinansowania ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym

kosztów, o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt 2 lit. b, wojewódzki fundusz sporządza

i przedkłada do uzgodnienia Narodowemu Funduszowi projekt listy kosztów wstępnie zakwalifikowanych

do refinansowania wraz ze wskazaniem programów lub projektów, których te koszty dotyczą.

2

Narodowy Fundusz przedkłada do zaakceptowania ministrowi właściwemu do spraw klimatu

uzgodnioną listę kosztów wstępnie zakwalifikowanych do refinansowania wraz ze wskazaniem

programów lub projektów, których te koszty dotyczą.

3.

Lista kosztów, o której mowa w ust. 2, obejmuje koszty wojewódzkiego funduszu związane

z przeznaczaniem środków, zgodnie z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, na

1)

dotacje, w tym dopłaty do oprocentowania kredytów bankowych, częściowe spłaty kapitału

kredytów bankowych, dopłaty do oprocentowania lub ceny wykupu obligacji, w celu dofinansowania

programów lub projektów realizowanych w obszarach, o których mowa w art. 22 ust. 2;

2)

dofinansowanie zadań realizowanych przez państwowe jednostki budżetowe, obejmujących

realizację programów lub projektów w obszarach, o których mowa w art. 22 ust. 2.

4

Minister właściwy do spraw klimatu, biorąc pod uwagę opinię Rady Konsultacyjnej, akceptuje

poszczególne koszty z listy kosztów, o której mowa w ust. 2.

5.

Po uzyskaniu akceptacji, o której mowa w ust. 4, Narodowy Fundusz zawiera z wojewódzkim

funduszem umowę o refinansowanie kosztów.

6.

W umowie, o której mowa w ust. 5, określa się w szczególności

1)

listę kosztów podlegających refinansowaniu wraz ze wskazaniem programów lub projektów,

których te koszty dotyczą;

2)

szczegółowy zakres i częstotliwość składania przez wojewódzki fundusz raportów zawierających

dane i informacje dotyczące osiągniętych efektów związanych z uniknięciem lub redukcją

emisji gazów cieplarnianych.

7.

Narodowy Fundusz dokonuje refinansowania kosztów, o których mowa w art. 22 ust. 1

pkt 2 lit. b, na podstawie umowy, o której mowa w ust. 5, przez przekazanie z Rachunku

klimatycznego kwoty środków odpowiadającej wysokości kosztów podlegających refinansowaniu

na wskazany w tej umowie rachunek bankowy wojewódzkiego funduszu.

1.

Narodowy Fundusz może udzielać dofinansowania z innych środków niż zgromadzone na

Rachunku klimatycznym w celu uzupełnienia wkładu własnego beneficjenta.

2.

Koszty poniesione przez Narodowy Fundusz w celu uzupełnienia wkładu własnego beneficjenta

nie podlegają refinansowaniu ze środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

1.

Na podstawie wyników monitorowania, o którym mowa w art. 25 ust. 2 pkt 7a, oraz danych

Narodowego Funduszu dotyczących przeznaczania środków zgromadzonych na Rachunku klimatycznym

Krajowy operator przygotowuje i przedkłada ministrowi właściwemu do spraw klimatu,

w terminie do

1)

dnia 30 czerwca każdego roku, sprawozdanie za poprzedni rok kalendarzowy dotyczące

realizowanych programów lub projektów dofinansowanych ze środków zgromadzonych na

Rachunku klimatycznym, przeznaczania tych środków, w tym na refinansowanie kosztów,

oraz osiągniętych efektów związanych z uniknięciem lub redukcją emisji gazów cieplarnianych

w ramach Krajowego systemu zielonych inwestycji;

2)

końca miesiąca następującego po zakończeniu każdego kwartału, zbiorcze sprawozdania

za okres od początku roku do końca ostatniego kwartału objętego sprawozdaniem dotyczące

postępów w realizacji programów lub projektów dofinansowanych ze środków zgromadzonych

na Rachunku klimatycznym oraz przeznaczania tych środków, w tym na refinansowanie

kosztów.

2.

Sprawozdania, o których mowa w ust. 1, Krajowy operator przekazuje Krajowemu ośrodkowi.

2a.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, podlega weryfikacji przez akredytowaną

niezależną jednostkę lub jednostkę uprawnioną, w rozumieniu przepisów o systemie handlu

uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, w zakresie zgodności ze stanem faktycznym

informacji dotyczących osiągniętych efektów związanych z uniknięciem lub redukcją

emisji gazów cieplarnianych w ramach Krajowego systemu zielonych inwestycji.

3.

Krajowy operator może żądać od beneficjenta niezwłocznego zwrotu całości lub części

przyznanych środków lub zawiesić wypłatę kolejnych należności przewidzianych harmonogramem,

jeżeli stwierdzi, że otrzymane przez beneficjenta środki są wykorzystywane niezgodnie

z warunkami określonymi w umowie o udzielenie dotacji, o której mowa w art. 30 ust.

7.

4.

Zwrot środków następuje na Rachunek klimatyczny.

(uchylony)

1.

Projekt wspólnych wdrożeń na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może być realizowany

w ramach procedury krajowej realizacji projektu lub procedury międzynarodowej realizacji

projektu, zwanych dalej „ścieżkami”.

2.

Procedura krajowa realizacji projektu wspólnych wdrożeń, zwana dalej „ścieżką pierwszą”,

obejmuje tryb postępowania dotyczący zatwierdzania tego projektu oraz sposób jego

monitorowania, oceny i weryfikacji.

3.

Procedura międzynarodowa realizacji projektu wspólnych wdrożeń, zwana dalej „ścieżką

drugą”, obejmuje tryb postępowania dotyczący zatwierdzania tego projektu oraz sposób

jego monitorowania, oceny i weryfikacji określony w decyzjach Konferencji Stron Konwencji

Klimatycznej stanowiącej spotkanie Stron Protokołu z Kioto i Komitetu Nadzorującego.

4.

Podmiot realizujący projekt wspólnych wdrożeń składając wniosek o wydanie listu zatwierdzającego,

o którym mowa w art. 40 ust. 6, dokonuje wyboru jednej ze ścieżek.

1

Realizacja projektu wspólnych wdrożeń, niezależnie od wybranej ścieżki, wymaga uzyskania

listu popierającego, a następnie listu zatwierdzającego, wydawanego przez ministra

właściwego do spraw klimatu.

1a.

(uchylony)

2

Minister właściwy do spraw klimatu wydaje list popierający i list zatwierdzający,

w drodze decyzji, każdy po uzyskaniu opinii Krajowego ośrodka, jeżeli projekt spełnia

warunki określone w art. 39.

2a.

(uchylony)

2b

Minister właściwy do spraw klimatu odmawia, w drodze decyzji, wydania listu popierającego

i listu zatwierdzającego, jeżeli w okresie rozliczeniowym, w którym został złożony

wniosek o wydanie listu, Rzeczypospolitej Polskiej nie zostały przyznane i przekazane

jednostki przyznanej emisji.

3.

Krajowy ośrodek wydaje opinię, w drodze postanowienia, w terminie

1)

30 dni od dnia doręczenia wniosku w przypadku listu popierającego;

2)

45 dni od dnia doręczenia wniosku w przypadku listu zatwierdzającego.

4

Minister właściwy do spraw klimatu wydaje list popierający oraz list zatwierdzający

albo odmawia ich wydania, w terminie 30 dni od dnia otrzymania opinii Krajowego ośrodka.

5

Minister właściwy do spraw klimatu przed wydaniem listu zatwierdzającego informuje

Komisję Europejską o zamiarze jego wydania, a także przekazuje raport, o którym mowa

w art. 40 ust. 5 pkt 2.

6

Kopię listu popierającego lub listu zatwierdzającego albo kopie decyzji odmawiających

ich wydania minister właściwy do spraw klimatu przekazuje Krajowemu ośrodkowi w terminie

14 dni od dnia ich wydania.

7.

List popierający wygasa po upływie jednego roku od dnia doręczenia zgłaszającemu projekt

wspólnych wdrożeń, jeżeli w tym czasie zgłaszający projekt nie złoży wniosku o wydanie

listu zatwierdzającego.

8

Wygaśnięcie listu popierającego stwierdza minister właściwy do spraw klimatu w drodze

decyzji administracyjnej.

9

Kopię decyzji stwierdzającej wygaśnięcie listu popierającego minister właściwy do

spraw klimatu przekazuje Krajowemu ośrodkowi w terminie 14 dni od dnia jej wydania.

1.

List popierający może być wydany, jeżeli projekt wspólnych wdrożeń spełnia następujące

warunki

1)

nie dotyczy zrealizowanych i zakończonych inwestycji;

2)

należy do rodzajów przedsięwzięć, które mogą być realizowane jako projekty wspólnych

wdrożeń na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określonych w przepisach wydanych

na podstawie ust. 3;

3)

nie wpływa na obniżenie emisji gazów cieplarnianych objętych systemem handlu uprawnieniami

do emisji z instalacji uczestniczącej w systemie handlu uprawnieniami do emisji;

4)

nie stanowi wykonania obowiązków wynikających z przepisów prawa Unii Europejskiej

lub krajowego.

2.

List zatwierdzający może być wydany, jeżeli projekt wspólnych wdrożeń posiada ważny

list popierający i spełnia następujące warunki

1)

powstała w wyniku jego realizacji redukcja lub uniknięcie emisji gazów cieplarnianych

albo pochłonięcie emisji dwutlenku węgla (CO2) są dodatkowymi w stosunku do tych, które powstałyby bez jego realizacji;

2)

jego realizacja nie powoduje pogorszenia jakości środowiska;

3)

jego realizacja zapewnia ograniczenie negatywnego oddziaływania na środowisko;

4)

zapewnia wykorzystanie rozwiązań odpowiadających kryteriom najlepszych dostępnych

technik;

5)

spełnia warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 3;

6)

spełnia warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 - w przypadku

obiektów hydroenergetycznych o mocy powyżej 20 MW.

3

Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje przedsięwzięć,

które mogą być realizowane jako projekty wspólnych wdrożeń na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, kierując się wymaganiami w zakresie ochrony klimatu oraz biorąc pod uwagę

krajową sytuację w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz wynikające z tego tytułu

potrzeby i kierunki działań.

4

Minister właściwy do spraw klimatu może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki, jakie powinny spełniać projekty wspólnych wdrożeń oraz projekty mechanizmu

czystego rozwoju, dotyczące obiektów hydroenergetycznych o mocy powyżej 20 MW w trakcie

ich realizacji, a także kryteria ich oceny oraz formularz sprawozdania potwierdzającego

spełnienie tych wymogów, kierując się potrzebą zapewnienia odpowiedniej jakości osiąganych

przez te projekty efektów środowiskowych oraz harmonizacji ich oceny.

1.

List popierający oraz list zatwierdzający wydawane są na wniosek zgłaszającego projekt

wspólnych wdrożeń.

2

Wniosek składa się w formie pisemnej i elektronicznej, w języku polskim i angielskim,

do ministra właściwego do spraw klimatu.

3

Minister właściwy do spraw klimatu niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie

14 dni, przekazuje wniosek Krajowemu ośrodkowi do zaopiniowania.

4.

Wniosek o wydanie listu popierającego powinien zawierać

1)

imię i nazwisko oraz adres zamieszkania albo nazwę, oznaczenie siedziby i adres zgłaszającego

projekt;

2)

określenie lokalizacji projektu;

3)

oszacowanie przewidywanej wielkości redukcji lub uniknięcia emisji gazów cieplarnianych

albo pochłaniania emisji dwutlenku węgla (CO2);

4)

wskazanie przewidywanego okresu, w jakim na skutek wdrożenia projektu będą powstawały

jednostki redukcji emisji;

5)

opis projektu i stosowanej technologii;

6)

opis sposobu i źródeł finansowania projektu;

7)

informację

a)

o przewidywanych efektach ekologicznych i społecznych, które powstaną w wyniku realizacji

projektu,

b)

na jakim etapie realizacji znajduje się projekt w dniu składania wniosku,

c)

o planowanej ścieżce.

5.

Do wniosku o wydanie listu popierającego należy dołączyć

1)

oświadczenie zgłaszającego, że projekt nie będzie wpływał na obniżenie emisji gazów

cieplarnianych z instalacji objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów

cieplarnianych;

2)

raport akredytowanej niezależnej jednostki lub jednostki uprawnionej potwierdzający,

że projekt nie będzie wpływał na obniżenie emisji gazów cieplarnianych objętych systemem

handlu uprawnieniami do emisji z instalacji uczestniczącej w systemie handlu uprawnieniami

do emisji.

6.

Wniosek o wydanie listu zatwierdzającego powinien zawierać

1)

imię i nazwisko oraz adres zamieszkania albo nazwę, oznaczenie siedziby i adres zgłaszającego

projekt;

2)

określenie lokalizacji projektu;

3)

oznaczenie nabywcy jednostek redukcji emisji;

4)

informację o wybranej ścieżce.

7.

Do wniosku o wydanie listu zatwierdzającego należy dołączyć

1)

dokumentację projektową obejmującą

a)

opis projektu i stosowanej technologii,

b)

opis sposobu i źródeł finansowania projektu,

c)

opis poziomu bazowego projektu i sposobu jego wyznaczania,

d)

oszacowanie wielkości redukcji lub uniknięcia emisji gazów cieplarnianych lub pochłaniania

dwutlenku węgla (CO2) i opis stosowanej metodologii szacowania tych wielkości,

e)

ocenę, czy powstała w wyniku realizacji projektu redukcja lub uniknięcie emisji gazów

cieplarnianych albo pochłonięcie emisji dwutlenku węgla (CO2) są dodatkowymi w stosunku do tych, które powstałyby bez jego realizacji,

f)

plan monitorowania projektu;

2)

raport z oceny dokumentacji projektowej sporządzony przez

a)

akredytowaną niezależną jednostkę lub jednostkę uprawnioną, o której mowa w ust. 9,

jeżeli wybrana została ścieżka pierwsza, albo

b)

akredytowaną niezależną jednostkę, jeżeli wybrana została ścieżka druga;

3)

raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli projekt dotyczy przedsięwzięcia

mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, lub kartę informacyjną przedsięwzięcia,

jeżeli projekt dotyczy przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać

na środowisko, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko;

4)

list zatwierdzający projekt wystawiony przez właściwy organ państwa uprawnionego,

nabywającego jednostki redukcji emisji lub dokument potwierdzający zamiar nabycia

jednostek redukcji emisji wystawiony przez ten organ.

5)

(uchylony)

8.

W przypadku gdy podmiotem nabywającym jednostki redukcji emisji nie jest państwo uprawnione,

do wniosku o wydanie listu zatwierdzającego należy dołączyć upoważnienie tego podmiotu

do udziału w projektach wspólnych wdrożeń wydane przez właściwy organ tego państwa

uprawnionego.

9.

Jednostkę uprawnioną do weryfikacji raportów dotyczących osiągniętych efektów związanych

z redukcją emisji gazów cieplarnianych w ramach projektów wspólnych wdrożeń oraz sporządzania

raportu, o którym mowa w ust. 7 pkt 2, akredytuje Polskie Centrum Akredytacji, o którym

mowa w art. 38 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku

(Dz. U. z 2019 r. poz. 544), w trybie przepisów tej ustawy.

10.

Jednostka uprawniona, o której mowa w ust. 9, zapewnia przeprowadzenie weryfikacji

i sporządzenie raportu, o którym mowa w ust. 7 pkt 2, przez osobę, która posiada wykształcenie

wyższe na poziomie studiów drugiego stopnia w zakresie: nauk przyrodniczych, nauk

technicznych, nauk społecznych lub nauk ekonomicznych oraz spełnia przynajmniej jeden

z następujących warunków

1)

posiada co najmniej czteroletnie doświadczenie zawodowe związane z wykonywaniem czynności

w przynajmniej jednym z następujących zakresów

a)

nadzór lub kontrola procesów i urządzeń technologicznych z uwzględnieniem wymogów

ochrony środowiska,

b)

wdrażanie systemów ekozarządzania oraz weryfikacja danych i raportów dotyczących środowiska,

c)

zarządzanie lub bilansowanie emisji, w tym monitorowanie, raportowanie i weryfikacja

redukcji emisji gazów cieplarnianych,

d)

ocena dokumentacji projektowej, w tym wyznaczanie poziomów bazowych i wartości wskaźników

emisji oraz określanie redukcji emisji gazów cieplarnianych;

2)

posiada co najmniej dwuletnie doświadczenie zawodowe związane ze stosowaniem

a)

procedury raportowania oraz kryteriów wyznaczania poziomów bazowych i wartości wskaźników

emisji lub sektorowych poziomów bazowych określonych przepisami prawa z zakresu zarządzania

emisjami gazów cieplarnianych lub

b)

metodyki dotyczącej szacowania, monitorowania i raportowania redukcji emisji gazów

cieplarnianych, lub

c)

metodyki monitorowania, w tym techniki związane z pomiarem emisji i kalibracją przyrządów

pomiarowych oraz określaniem redukcji emisji gazów cieplarnianych, lub

d)

metodyki badania i zarządzania danymi oraz systemów zapewniania i kontroli jakości.

11.

Krajowy ośrodek prowadzi wykaz jednostek uprawnionych, o których mowa w ust. 9, i

zamieszcza go na swojej stronie internetowej.

1.

Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza

wniosku o wydanie listu popierającego oraz szczegółowy zakres informacji, jakie powinny

być w nim zawarte, kierując się potrzebą ujednolicenia procedury oceny projektów wspólnych

wdrożeń oraz koniecznością uzyskania pełnego zakresu informacji pozwalających na dokonanie

tej oceny.

2.

Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, dla projektów

wspólnych wdrożeń realizowanych w ramach ścieżki pierwszej szczegółowy zakres informacji,

jakie powinny być zawarte w dokumentacji projektowej, o której mowa w art. 40 ust.

7 pkt 1, kierując się potrzebą zapewnienia zawarcia w tej dokumentacji kompletnych

informacji określających projekt, niezbędnych do kompleksowej oceny tych projektów

i uzyskanych w wyniku ich realizacji efektów.

3.

Minister właściwy do spraw klimatu może określić, w drodze rozporządzenia, kryteria

wyznaczania poziomów bazowych, w tym wartości wskaźników emisji lub sektorowych poziomów

bazowych oraz sposób monitorowania wielkości emisji, kierując się potrzebą harmonizacji

i efektywności szacowania redukcji lub ograniczania emisji gazów cieplarnianych w

wyniku realizacji projektów wspólnych wdrożeń.

1.

Do obowiązku sporządzenia i wprowadzenia raportu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy

zmienianej w art. 12, który powstał przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

stosuje się przepis art. 7 ust. 2c ustawy zmienianej w art. 12.

2.

Zakres informacji wprowadzanych w raporcie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 12, sporządzanym za okresy sprawozdawcze sprzed dnia 1 stycznia 2016 r. określają

przepisy obowiązujące w terminie, w którym powstał obowiązek sporządzenia i wprowadzenia

raportu do Krajowej bazy o emisjach gazów cieplarnianych i innych substancji.

1.

List zatwierdzający powinien zawierać

1)

imię i nazwisko oraz adres zamieszkania albo nazwę, oznaczenie siedziby i adres zgłaszającego

projekt;

2)

określenie lokalizacji projektu;

3)

nazwę projektu;

4)

potwierdzenie, że projekt jest projektem wspólnych wdrożeń;

5)

określenie maksymalnej liczby jednostek redukcji emisji, jakie mogą zostać przekazane

nabywcy tych jednostek;

5a)

(uchylony)

5b)

(uchylony)

6)

oznaczenie nabywcy jednostek redukcji emisji;

7)

określenie ścieżki.

8)

(uchylony)

2.

W przypadku gdy wybrano ścieżkę drugą, list zatwierdzający zawiera dodatkowo zobowiązanie

do uzyskania pozytywnej oceny raportu, o którym mowa w art. 40 ust. 7 pkt 2, przez

Komitet Nadzorujący.

3

List zatwierdzający stanowi podstawę dla ministra właściwego do spraw klimatu do wydania

i przekazania nabywcy powstałych w wyniku realizacji projektu i zweryfikowanych jednostek

redukcji emisji.

4.

(uchylony)

Informacje, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 9a ustawy zmienianej w art. 12, są

przekazywane po raz pierwszy w raportach sporządzanych i wprowadzanych do Krajowej

bazy o emisjach gazów cieplarnianych i innych substancji za 2019 r.

1.

W przypadku gdy wybrano ścieżkę drugą, raport, o którym mowa w art. 40 ust. 7 pkt

2, podlega ocenie przez Komitet Nadzorujący po wydaniu listu zatwierdzającego ten

projekt.

2.

Realizujący projekt wspólnych wdrożeń jest obowiązany do przedłożenia Komitetowi Nadzorującemu

raportu, o którym mowa w art. 40 ust. 7 pkt 2, za pośrednictwem akredytowanej niezależnej

jednostki, która sporządziła ten raport.

3

Realizujący projekt wspólnych wdrożeń przedkłada ministrowi właściwemu do spraw klimatu

informację o wyniku oceny Komitetu Nadzorującego w terminie 14 dni od dnia jej uzyskania.

4

Minister właściwy do spraw klimatu stwierdza wygaśnięcie listu zatwierdzającego, jeżeli

Komitet Nadzorujący negatywnie oceni raport, o którym mowa w art. 40 ust. 7 pkt 2.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, realizującemu projekt wspólnych wdrożeń nie przysługuje

roszczenie o naprawienie szkody. Nie może on także dokonać zmiany trybu realizacji

projektu wspólnych wdrożeń na ścieżkę pierwszą i wystąpić ponownie o wydanie takiego

listu w ramach tej ścieżki.

1.

Pierwsze prognozy zmian aktywności, o których mowa w art. 9 ust. 1 i 1b ustawy zmienianej

w art. 12 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, Krajowy ośrodek bilansowania i zarządzania

emisjami sporządza w terminie do dnia 31 grudnia 2021 r.

2.

Informacje i dane, o których mowa w art. 9 ust. 1c i 1d ustawy zmienianej w art. 12,

właściwi ministrowie w zakresie swojej właściwości przekazują po raz pierwszy Krajowemu

ośrodkowi bilansowania i zarządzania emisjami w terminie do dnia 31 grudnia 2020 r.

1.

Realizujący projekt wspólnych wdrożeń jest obowiązany do wystąpienia z wnioskiem o

zmianę listu zatwierdzającego w przypadku zmiany

1)

nazwy lub firmy realizującego projekt;

2)

lokalizacji projektu lub dodania nowych lokalizacji projektu;

3)

przepisów dotyczących sposobu monitorowania wielkości emisji zredukowanej lub emisji

unikniętej;

4)

sposobu realizacji projektu skutkującego zwiększeniem liczby jednostek redukcji emisji

powstałych w wyniku realizacji projektu;

5)

ścieżki.

2

Minister właściwy do spraw klimatu wydaje decyzję w sprawie zmiany listu zatwierdzającego.

2a

Minister właściwy do spraw klimatu wydaje decyzję w sprawie zmiany listu zatwierdzającego

po uzyskaniu opinii Krajowego ośrodka, jeżeli podstawą zmiany jest ust. 1 pkt 3 lub

4.

3.

Przepis art. 38 ust. 3 oraz przepisy art. 40 ust. 6-8 stosuje się odpowiednio.

Inwentaryzacje emisji substancji, dla których w przepisach prawa Unii Europejskiej

zostały określone krajowe zobowiązania w zakresie redukcji emisji substancji, sporządzone

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stają się inwentaryzacjami w rozumieniu

art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 12.

1.

Realizujący projekt wspólnych wdrożeń jest obowiązany do monitorowania tego projektu.

2.

Monitorowanie projektu wspólnych wdrożeń odbywa się zgodnie z planem monitorowania

projektu określonym w dokumentacji projektowej, o której mowa w art. 40 ust. 7 pkt

1.

3.

Realizujący projekt wspólnych wdrożeń, na podstawie danych uzyskanych z jego monitorowania,

opracowuje sprawozdanie z monitorowania określające uzyskaną w okresie sprawozdawczym

redukcję lub uniknięcie emisji gazów cieplarnianych albo pochłonięcie emisji dwutlenku

węgla (CO2) oraz liczbę jednostek redukcji emisji uzyskanych w wyniku realizacji projektu wspólnych

wdrożeń.

4.

Okres sprawozdawczy nie może być dłuższy niż rok.

5.

Liczba jednostek redukcji emisji, o której mowa w ust. 3, powstałych w wyniku realizacji

projektu wspólnych wdrożeń podlega weryfikacji przez

1)

akredytowaną niezależną jednostkę lub jednostkę uprawnioną, o której mowa w art. 40

ust. 9, jeżeli wybrana została ścieżka pierwsza, albo

2)

akredytowaną niezależną jednostkę, jeżeli wybrana została ścieżka druga.

6.

Z weryfikacji, o której mowa w ust. 5, sporządza się raport.

7.

Raport z weryfikacji, o którym mowa w ust. 6, określa liczbę jednostek redukcji emisji

uzyskanych w wyniku realizacji projektu wspólnych wdrożeń w danym okresie sprawozdawczym,

z podziałem na lata kalendarzowe.

8.

Raport z weryfikacji, o którym mowa w ust. 6, jest przedkładany przez realizującego

projekt wspólnych wdrożeń Krajowemu ośrodkowi w terminie 6 miesięcy od dnia zakończenia

okresu sprawozdawczego, o którym mowa w ust. 3, za który został sporządzony ten raport,

jednak nie później niż w dniu złożenia wniosku, o którym mowa w art. 50 ust. 2.

Raporty metodyczne IIR sporządzone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stają

się raportami metodycznymi IIR, o których mowa w art. 11b ust. 1b ustawy zmienianej

w art. 12.

1.

W przypadku gdy wybrano ścieżkę drugą, raport z weryfikacji, o którym mowa w art.

45 ust. 6, podlega ocenie przez Komitet Nadzorujący.

2.

Realizujący projekt wspólnych wdrożeń jest obowiązany do przedłożenia Komitetowi Nadzorującemu

raportu z weryfikacji, o którym mowa w art. 45 ust. 6, za pośrednictwem akredytowanej

niezależnej jednostki, która sporządziła ten raport.

3.

Jeżeli raport z weryfikacji zostanie negatywnie oceniony przez Komitet Nadzorujący,

realizujący projekt wspólnych wdrożeń nie może ubiegać się o przekazanie jednostek

redukcji emisji. W takim przypadku realizującemu projekt wspólnych wdrożeń nie przysługuje

roszczenie o naprawienie szkody.

1.

Krajowy program ograniczania zanieczyszczenia powietrza przyjęty przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy staje się Krajowym programem ograniczania zanieczyszczenia

powietrza, o którym mowa w art. 16b ust. 8 ustawy zmienianej w art. 12, i może być

aktualizowany na podstawie art. 16b ust. 10 tej ustawy.

2.

Pierwsza aktualizacja Krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia powietrza na

podstawie art. 16b ust. 10 ustawy zmienianej w art. 12 zostanie przeprowadzona w terminie

do dnia 1 kwietnia 2023 r.

Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, dla projektów

wspólnych wdrożeń realizowanych w ramach ścieżki pierwszej

1)

formę i układ sprawozdania z monitorowania, o którym mowa w art. 45 ust. 3, oraz zakres

zawartych w nim informacji,

2)

formę i układ raportu z weryfikacji, o którym mowa w art. 45 ust. 6, oraz zakres zawartych

w nim informacji

- kierując się potrzebą zapewnienia jednolitości, spójności i wiarygodności informacji

oraz danych o uzyskanych w wyniku realizacji tych projektów jednostkach redukcji emisji,

pozwalających na ocenę prawidłowości wykonania projektów oraz ocenę osiągniętych efektów.

1.

Pierwszą informację, o której mowa w art. 16e ust. 1 ustawy zmienianej w art. 12,

przekazuje się w terminie do dnia 31 stycznia 2020 r.

2.

Pierwsze sprawozdanie, o którym mowa w art. 16e ust. 3 ustawy zmienianej w art. 12,

przekazuje się w terminie do dnia 30 czerwca 2020 r.

1.

Krajowy ośrodek prowadzi wykaz projektów wspólnych wdrożeń realizowanych na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej posiadających listy popierające lub listy zatwierdzające.

2.

Krajowy ośrodek wprowadza do wykazu projekt wspólnych wdrożeń w terminie 7 dni od

dnia otrzymania kopii listu popierającego lub listu zatwierdzającego.

3.

Krajowy ośrodek gromadzi dokumentację dotyczącą projektów wspólnych wdrożeń realizowanych

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i przechowuje ją przez okres 5 lat od dnia

zakończenia realizacji projektu.

1

Minister właściwy do spraw klimatu zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej informacje

o wydanych listach popierających i listach zatwierdzających projekty wspólnych wdrożeń

oraz dokumentację projektową, o której mowa w art. 40 ust. 7 pkt 1.

2

W przypadku projektów wspólnych wdrożeń realizowanych w ramach ścieżki pierwszej minister

właściwy do spraw klimatu przekazuje informacje o zatwierdzonych projektach wspólnych

wdrożeń sekretariatowi Konwencji Klimatycznej.

3.

W przypadku projektów wspólnych wdrożeń realizowanych w ramach ścieżki drugiej akredytowana

niezależna jednostka lub jednostka uprawniona, o której mowa w art. 40 ust. 9, zamieszcza

na swojej stronie internetowej raport z oceny dokumentacji projektowej, o którym mowa

w art. 40 ust. 7 pkt 2, oraz raport z weryfikacji, o którym mowa w art. 45 ust. 6.

1.

Jednostkami redukcji emisji można swobodnie rozporządzać.

2.

Przekazanie nabywcy jednostek redukcji emisji na wskazany rachunek lub rachunki prowadzone

w rejestrze państwa uprawnionego lub w Krajowym rejestrze odbywa się na wniosek realizującego

projekt wspólnych wdrożeń.

2a.

(uchylony)

3

Wniosek składa się w formie pisemnej i elektronicznej do ministra właściwego do spraw

klimatu w terminie 6 miesięcy od dnia zakończenia okresu sprawozdawczego, o którym

mowa w art. 45 ust. 3, za który został sporządzony raport z weryfikacji.

4.

Wniosek powinien zawierać

1)

wskazanie nabywcy lub nabywców jednostek redukcji emisji;

2)

wskazanie okresu sprawozdawczego, którego dotyczy raport z weryfikacji i za który

będą przekazywane jednostki redukcji emisji;

3)

wskazanie liczby jednostek redukcji emisji, które mają zostać przekazane nabywcy zgodnie

z liczbą określoną w raporcie z weryfikacji lub liście zatwierdzającym projekt; w

przypadku różnicy wskazuje się wartość niższą;

3a)

(uchylony)

4)

wskazanie rachunku lub rachunków, na które mają zostać przekazane jednostki redukcji

emisji.

5.

Do wniosku należy dołączyć

1)

umowę sprzedaży jednostek redukcji emisji lub inny dokument określający sposób rozporządzania

tymi jednostkami lub ich przekazywania;

2)

upoważnienie nabywcy do udziału w projektach wspólnych wdrożeń wystawione przez właściwy

organ państwa uprawnionego, jeżeli nabywca nie jest państwem uprawnionym;

3)

raport z weryfikacji, o którym mowa w art. 45 ust. 6.

6.

W przypadku realizacji projektu wspólnych wdrożeń w ramach ścieżki drugiej raport

z weryfikacji, o którym mowa w art. 45 ust. 6, powinien mieć pozytywną ocenę Komitetu

Nadzorującego.

7

Minister właściwy do spraw klimatu wyraża zgodę na przekazanie jednostek redukcji

emisji w drodze decyzji administracyjnej w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku.

8.

Łączna liczba jednostek redukcji emisji, jaka może zostać przekazana nabywcy, nie

może być większa od sumy jednostek redukcji emisji określonej w raportach z weryfikacji,

o której mowa w art. 45 ust. 5, lub w liście zatwierdzającym projekt. W przypadku

różnicy wybiera się wartość niższą.

9

Kopię ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 7, minister właściwy do spraw klimatu

przekazuje Krajowemu ośrodkowi.

10.

Krajowy ośrodek przekazuje niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 14 dni

od dnia otrzymania kopii ostatecznej decyzji, jednostki redukcji emisji w liczbie

określonej w decyzji na wskazany rachunek lub rachunki w krajowym rejestrze nabywcy.

1

Udział w realizacji projektów wspólnych wdrożeń poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

i projektów mechanizmu czystego rozwoju wymaga uzyskania zgody wydawanej w formie

decyzji administracyjnej przez ministra właściwego do spraw klimatu.

2.

Udzielenie zgody następuje na wniosek podmiotu zainteresowanego udziałem w projekcie.

3

Wniosek o udzielenie zgody składa się w formie pisemnej i elektronicznej, w języku

polskim i angielskim, do ministra właściwego do spraw klimatu.

4.

Wniosek o udzielenie zgody powinien zawierać

1)

imię i nazwisko oraz adres zamieszkania albo nazwę, oznaczenie siedziby i adres zgłaszającego

projekt;

2)

określenie lokalizacji projektu;

3)

oszacowanie przewidywanej wielkości redukcji lub uniknięcia emisji gazów cieplarnianych

albo pochłaniania emisji dwutlenku węgla (CO2);

4)

wskazanie przewidywanego okresu, w jakim na skutek realizacji projektu będą powstawały

jednostki redukcji emisji lub jednostki poświadczonej redukcji emisji;

5)

dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w ust. 5;

6)

opis projektu i stosowanej technologii;

7)

informację

a)

na jakim etapie realizacji znajduje się projekt w dniu składania wniosku,

b)

o wybranej ścieżce w przypadku projektów wspólnych wdrożeń.

5.

Projekty wspólnych wdrożeń oraz projekty mechanizmu czystego rozwoju dotyczące obiektów

hydroenergetycznych o mocy powyżej 20 MW powinny dodatkowo spełniać warunki określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 39 ust. 4.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Minister właściwy do spraw klimatu udziela zgody albo odmawia jej udzielenia, w terminie

nie dłuższym niż 30 dni od dnia złożenia wniosku.

2.

Minister właściwy do spraw klimatu odmawia udzielenia zgody w formie decyzji administracyjnej,

jeżeli wniosek nie odpowiada warunkom określonym w art. 51.

3.

Kopię decyzji udzielającej zgody lub decyzji odmawiającej jej udzielenia minister

właściwy do spraw klimatu przekazuje Krajowemu ośrodkowi w terminie 14 dni od dnia

ich wydania.

Decyzja udzielająca zgody na udział w projekcie powinna zawierać

1)

imię i nazwisko oraz adres zamieszkania albo nazwę, oznaczenie siedziby i adres zgłaszającego

projekt;

2)

określenie lokalizacji projektu;

3)

nazwę projektu, dla którego jest wydana;

4)

upoważnienie do udziału w projekcie wspólnych wdrożeń lub projekcie mechanizmu czystego

rozwoju.

Jednostkami redukcji emisji i jednostkami poświadczonej redukcji emisji uzyskanymi

w wyniku realizacji projektów poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej można swobodnie

rozporządzać.

(pominięty)

(pominięty)

1.

Listy zatwierdzające projekty wspólnych wdrożeń wydane przed dniem wejścia w życie

ustawy stają się listami zatwierdzającymi w rozumieniu ustawy.

2.

Listy popierające projekty wspólnych wdrożeń wydane przed dniem wejścia w życie ustawy

stają się listami popierającymi w rozumieniu ustawy.

3.

Podmioty, które otrzymały listy popierające przed dniem wejścia w życie ustawy, mogą

wystąpić o wydanie listu zatwierdzającego w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w

życie ustawy.

4.

W przypadku niezłożenia wniosku o wydanie listu zatwierdzającego w terminie, o którym

mowa w ust. 3, list popierający otrzymany przed dniem wejścia w życie ustawy traci

ważność.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje jednostki przyznanej emisji w zamian

za osiągniętą redukcję, uniknięcie emisji gazów cieplarnianych lub pochłonięcie dwutlenku

węgla (CO2), jeżeli wynika to z listu zatwierdzającego projekt wspólnych wdrożeń wydanego przed

dniem wejścia w życie ustawy. Przepisy art. 50 stosuje się odpowiednio.

6.

W przypadku projektów wspólnych wdrożeń zatwierdzonych i zrealizowanych przed dniem

wejścia w życie ustawy wniosek o przekazanie jednostek redukcji emisji lub jednostek

przyznanej emisji składa się w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Przepisy art. 50 stosuje się odpowiednio.

(uchylony)

Pierwszy raport, o którym mowa w art. 7 ust. 1, podmiot korzystający ze środowiska

sporządza za rok 2010 i wprowadza do Krajowej bazy w terminie do końca lutego 2011 r.

Pierwsze informacje, o których mowa w art. 7 ust. 8, Narodowy Fundusz, powiaty, gminy i dysponenci środków publicznych, o których mowa

w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 869), sporządzają za rok 2010 i przekazują do końca lutego 2011 r.

Pierwszej oceny informacji, o której mowa w art. 8 ust. 4, wojewódzki inspektor ochrony

środowiska dokonuje w terminie do dnia 15 grudnia 2012 r. Ocenie tej podlegają informacje

zawarte w raportach sporządzonych za rok 2010 i 2011.

1.

Do opłaty za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, o której mowa w art. 273 ust.

1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 56

2.

(uchylony)

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 286 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 56

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia

1.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że sprawy te toczą się przed organami, które

przejęły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem art.

99.

2.

Organy, które przejęły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przejmują

związane z tymi zadaniami i kompetencjami prawa i obowiązki organów, które utraciły

te zadania i kompetencje, w tym także wynikające z umów i porozumień.

3.

Akta spraw, rejestry, ewidencje, listy i bazy danych, prowadzone przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy przez organy, które utraciły zadania i kompetencje na podstawie

niniejszej ustawy, przejmują organy, które przejęły od nich w tym zakresie zadania

i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy.

4.

Organy, które utraciły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przekazują

niezwłocznie organom, które przejęły od nich zadania i kompetencje na podstawie niniejszej

ustawy, dokumentację związaną z wykonywaniem przejętych zadań i kompetencji, w tym

także w postaci informatycznych nośników danych. 5. Z czynności, o których mowa w

ust. 3 i 4, sporządza się protokół.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 106 ust.

4, art. 107 ust. 2 i art. 108 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem następującym po

dniu ogłoszenia.